Fire Down Below - Bringing the desert to Ghent
Fire Down Below + Cities Of Mars + High Desert Queen

Fire Down Below puzzelde met de tourschema’s van High Desert Queen en Cities Of Mars, twee van hun labelgenoten bij Ripple Music, en kwam zo tot een klein broertje van het Ripple Fest in Gent. De Gentse stonerband heeft flink wat nieuwe tracks die ze aan een live-toets wilden blootstellen.

De Texanen van High Desert Queen mochten de avond inzetten met hun desert rock. Het was hun allereerste concert ooit op het Europese vasteland, nadat ze de week ervoor reeds door de UK zwierven. Met meer succes overigens dan verwacht, want op een handvol cassettes en T-shirts na was hun hele merchandise reeds uitverkocht. En dan moesten ze nog beginnen aan het Duitse luik van hun tournee.
High Desert Queen bestaat nog niet zo heel lang als band, maar hun naam en faam schiet als een raket omhoog. Na de eerste noten van “Ancient Alien”  wist je ook meteen waarom. Voor zover er een definitie bestaat van catchy desertrock, beantwoordt High Desert Queen aan alle criteria. Lekker uptempo, meer Kyuss en Monster Magnet dan Sleep, compacter in songopbouw dan veel andere bands in het genre, meteen de sound oproepend die we zijn gaan associëren met weidse woestijnen, …. Het plaatje klopt helemaal.
De Texanen speelden in Gent slechts twee tracks van hun debuutalbum ‘Secrets Of The Black Moon’ (“As We Roam” en het fantastische “The Mountain Vs The Quake”). De vijf andere zijn nieuwe tracks voor hun volgende album, dat er al snel aankomt. Afgaand op de live-versies, kijken wij alvast uit naar de opnames van “Ancient Alien”, “Pretty Little Liar”, “Head Honcho” en vooral “Solar Rain” waarmee ze in Gent de set afsloten.
High Desert Queen speelde in Gent een heel strakke set. Drummer Phil en bassiste Morgan legde een solide basis voor gitarist Rusty en zanger Ryan. Die laatste was naar Amerikaanse normen de bescheidenheid zelve: uitermate dankbaar voor de speelkans en super professioneel. In de slotakkoorden van “Solar Rain” liep hij het zaaltje in om elkeen persoonlijk te bedanken met een knuffel of een high five en bij de volgende bands stond hij telkens op de eerste rij om te supporteren. Zo hoort het eigenlijk, maar het is lang geleden dat we het nog effectief gezien hebben. 
High Desert Queen wordt een hele grote band in het circuit van Desertfest en gelijkaardige festivals.

Voor Cities Of Mars was de Asgaard in Gent één van de haltes op hun tournee door Zweden, Duitsland, Zwitserland en België. In België doen ze liefst vier clubs aan en vooral aan Antwerpen hebben ze goede herinneringen van een vorige tournee. Hoewel de band toch al goed acht jaar bestaat, zijn ze hier nog niet zo bekend, maar ze werken er dus hard aan. Dit trio mengt o.m. doom, postrock en sludge door hun donker-getinte stoner.
De Zweden brachten in Gent een mooie dwarsdoorsnede uit hun oeuvre, met van hun jongste album (‘Cities Of Mars’) onder meer “The Prophet”, “Towering Graves” en “The Black Shard”. Afsluiten deden ze met “The Third Eye”, hun debuutsingle uit 2015. Prima band en ook zij speelden een strakke set.

Fire Down Below zit op een kantelpunt, of eerder al een stuk voorbij het kantelpunt. De internationale interesse voor dit Gentse stoner-viertal groeit zienderogen en hun volgende album moet die interesse nog een extra zetje geven. De opnames volgen eind dit jaar en de release is voor volgend jaar. Daarbij is het altijd een goed idee om het nieuwe materiaal eens live te testen voor jezelf en bij de fans. Van die nieuwe songs zijn “Airwolf” en “Driver” meer dan degelijk, mist “Cocaine Hippo” misschien nog wat punch en extra psychedelica en intrigeert “Malibu” met een gewaagde surf-intro. Het absolute nieuwe anthem voor Fire Down Below wordt evenwel “California”. Die track is smoking hot en onmiddellijk mee te brullen. Met dat derde album van Fire Down Below komt het dus wel goed.
Zanger/gitarist Jeroen kreeg het wel heel warm op het podium en krijgt bij een opmerking daarover meteen antwoord van Ryan van High Desert Queen: You started it, bringing this desert rock to this city. De stoner-fans konden hun hart nog ophalen aan klassiekers uit ‘Viper Vixen Goddess Saint’ en ‘Hymn Of The Cosmic Man’ als “Ignition”, “Roadburner”, “Saviour Of Man” en “Dashboard Jesus” (het trucje met de extra drum in het publiek voor de intro, dat werkt nog steeds). Bij “Malibu” duikt Jeroen nog het publiek in en mag daar al spelend meeslurpen aan een Duvel.
Als bisnummer speelde de band op verzoek nog “The Mammoth” en daarna was er nog een groepsfoto met alle bands en een gemeende glimlach op ieders gezicht. Als die nieuwe vinyl volgend jaar in de winkels ligt, zal die vast als zoete broodjes verkopen. En live staat deze band steeds overeind als een huis.
Goed, de opkomst kon nog iets beter, maar dat moet zowel elke organisator vandaag zeggen. Maar misschien is op 3 juni de basis gelegd voor een eerste editie van Ripple Fest Belgium?

Organisatie: No Name Collective

Garrett T. Capps - Americana met een geraffineerd laagje psychedelica

Een teleurstellende opkomst voor dit fenomeen uit San Antonio, Texas die in 2019 voor het absolute hoogtepunt zorgde op Leffingeleuren, toen ook al voor te weinig volk. Drie jaar geleden deed de concurrentie op het hoofdpodium hem de das om, dit keer zou koning voetbal (België-Nederland) de spelbreker geweest zijn. De afwezigen hadden zoals gewoonlijk en dit keer om meer dan één reden ongelijk. Het werd voor beide kampen een memorabele avond maar het ene zal er ongetwijfeld meer plezier aan beleefd hebben dan het andere.

Nadat DJ Willie ons eerst had verblijd met enkele leuke plaatjes maakte een andere cowboy zijn opwachting op het podium.
De Bruggeling Nick Noel wou eerst in zijn eentje een soundtrack maken maar kwam al gauw tot het besef dat zijn muziek beter zou gedijen in groepsverband. Hier verscheen hij met een vierkoppige versie van The Red Rose Rogers, zijn begeleidingsband met uitvalsbasis Sijsele.
Ondanks wat stemproblemen begon Nick Noel zelfverzekerd en met een borrel binnen handbereik aan zijn set en waagde hij zich zelfs aan enkele heupbewegingen die leken afgekeken van een jonge Elvis.
Toch misten de eerste nummers spankracht en klonken ze nogal rommelig. Vanaf de derde song leken de groepsleden elkaar gevonden te hebben en kregen we een portie vrij traditionele americana voorgeschoteld. Smaakmakers waren de fijne songs, de mooie samenzang tussen Noel en Pelle Mächs (akoestische gitaar) en de bij momenten behoorlijk stevig klinkende gitaar van Bart De Naegel. Uitschieters waren de erg fraaie nieuwe single, "Little drops", en een song opgedragen aan de betreurde Tiny Legs Tim.

De toen 28-jarige Garrett T. Capps debuteert in 2016 met ‘Y Los Lonely Hipsters’, een geweldige plaat die echter door werkelijk niemand wordt opgemerkt. Twee jaar later fluit hij zijn groep Nasa Country bij elkaar voor het al even sensationele ‘In The Shadows Again’ waarmee hij wereldberoemd wordt in Nederland. Waarom dat elders, na nog eens drie bijzonder knappe platen, niet lukt blijft een groot mysterie. 
Terwijl Nasa Country een spacey soundscape in elkaar aan het knutselen was hield Garrett T. Capps zich achteraan het café schuil om na een aantal minuten naar voor te stappen en hen op het podium te vervoegen. Wat volgde was een reeks (waarschijnlijk alle) nummers uit de nieuwe, nog te verschijnen plaat, ‘People are beautiful’. Waar hij zich op de vorige plaat, ‘I love San Antone’ opwierp als de erfgenaam van zijn stadgenoot, de in 1999 overleden Doug Sahm, liet hij hier de tex-mex invloeden achterwege en koos hij meer dan ooit voor zijn ‘space country’, en soort americana met krautrock invloeden.
Die nieuwe, stuk voor stuk sterke songs werden gepresenteerd op een bedje van antieke synths gecreëerd door de modulaire synthesizer van Justin Boyd en verder subtiel uitgewerkt door drummer Kory Cook, gitarist Torin Metz die zijn lapsteel dit keer thuis gelaten had en de wonderlijke bassist Odie., die de speciale effecten niet schuwde. Het klonk wat ingetogener en minder uitbundig dan vroeger terwijl het muzikaal wat richting Israel Nash opschoof. Traditioneler gezongen dan die laatste maar toch voorzien van dat geraffineerde laagje psychedelica wat het zo verslavend maakte. Ondanks al dat moois bleef ik toch wat op mijn honger zitten. Dit had eigenlijk de voorstelling van ‘I love San Antone’ moeten worden maar doordat dit optreden uitgesteld moest worden is er intussen reeds een nieuwe plaat gemaakt die duidelijk voorrang kreeg waardoor er slechts twee songs uit ‘I love San Antone’ gespeeld werden. De titelsong, "I like Austin but I love San Antone" en de bis "Goodbye San Francisco (hier San Antonio), hello Amsterdam", een cover van zijn grote voorbeeld Doug Sahm.
Ook die gekke zonnebrillen die Capps steeds draagt zijn trouwens een eerbetoon aan de legendarische frontman van het Sir Douglas Quintet. Ook andere oude nummers waren er nauwelijks te horen, ik herinner me enkel "In the shadows (again)" maar dat kon niet verhinderen dat Garrett T. Capps alweer verpletterend toesloeg.

Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge

MEAU - Missie geslaagd in het veroveren van Belgische harten

Tijdens de rit naar Brussel, voor het concert van de Nederlandse componiste MEAU, zaten opvallend veel voetbalfans op de trein.  Toevallig ging op deze vrijdagavond de voetbalmatch België - Nederland door. Ook in de AB spanden vanavond de Nederlanders de kroon.
MEAU is door de release van de prachtige EP 'Kalmte' en de doorbraak hit “Dat heb jij gedaan” bezig met zichzelf ook in ons landje op kaart te zetten. In een al lang bij voorbaat uitverkochte AB Club deed ze haar eerste echte optreden in ons landje. We vreesden voor een overvloed aan zeemzoetigheid; maar kregen een gevarieerde set gevoelige en aanstekelijke nummers. Bovendien ontpopt MEAU zich tot een klasse entertainer, met een overtuigend charisma .

De eveneens Nederlandse singer-songwriter Amina (****) , een vriendin van MEAU,  kreeg haar Belgische vuurdoop. Ondersteund door een pianist, stond Amina zelfverzekerd te soleren. Ze ging de persoonlijke toer op en praat met haar publiek; de song “Basis” werd aan de ouders in de zaal voorgesteld; ze beschikt over een heldere, hypnotiserende  stem. Ze voelt het enthousiasme van de aanwezigen, opvallend veel jonge meisjes, die zich kunnen vinden in haar verhaal. Intimiteit heerste . Fijn concertje.

Dat is ook de manier waarop MEAU (*****) tewerk gaat, intimiteit en ingetogenheid wisselen mooi af met een dansbare groove. “Ouder”, “Kalmte” en “Tegen de Klippen” onderstrepen dit meteen, met een persoonlijk, pakkend verhaal vooraf.
De Nederlandstalige versie van “Drivers license” van Olivia Rodrigo - vertaald als “Rijbewijs”, en een zeer sterke versie van “Avond” van Boudewijn De Groot tonen haar talent wat MEAU aankan andermans songs te coveren; ze voegt er een meerwaarde aan toe.
Naast het gekende materiaal kwamen enkele nieuwe songs aan bod zoals “Helen”. Het werd laaiend enthousiast onthaald. Uiteraard gaat er ook veel aandacht naar de kristalheldere stem van MEAU en haar charismatische uitstraling.
Ze heeft goede muzikanten die haar omringen. Gitaarsolo’s snijden diep, de drumsalvo’s intrigeren en de pianotunes brengen de nodige gemoedsrust.
Na de pauze zit MEAU zelf achter de piano en brengt op haar eentje “Vrouwen onder ons”, waarbij ze haar uitzonderlijk talent als zangeres nog meer in de verf zet. Apotheose in de set hebben we met “'Dat heb jij gedaan” en “Afgesloten” door het publiek sterk mee gezongen.

MEAU is een sterke sing/songwriter , als het ware ‘een oude ziel in een jong lichaam’, die heel wat te vertellen heeft en het publiek weet te raken . Dit is pop ten top, met een dromerig tintje. Een troubadour in de Nederlandse taal.
MEAU en Anima wonnen hun ‘muzikale’ wedstrijd vanavond, net als in ‘t voetbal , het veroveren van Belgische harten. Onder de indruk waren we.
MEAU speelt nog op andere plaatsen, en doet ook enkele festivals aan waaronder Lokerse Feesten. Wij zijn er zeker van dat ze ook een volledige festivalweide zal ontroeren met haar sound , stem en charisma, omringd door muzikanten die haar muziek alleen maar aansterken.  Voor de volledige agenda van MEAU verwijzen jullie graag door naar de website: https://www.meauhewitt.nl/agenda/  

Tracklist:  Ouder//Kalmte//Tegen De Klippen Op//Rijbewijs (Olivia Rodrigo)//Weet//Helen//Avond (Boudewijn de Groot)//Blijven Rijden//Relativeren//Amsterdam (Nothing But Thieves)//Onbereikbaar//Kans//Als Jij Maar Bij Me Bent -
BIS -  Vrouwen onder ons//Dat heb jij gedaan//Afgesloten

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Beach House - Zweverige trip met fonkelnieuwe glitters

Met acht langspelers op de teller blijft Beach House nog steeds de referentie voor alles wat duistere dreampop is. Voor de laatste langspeler ‘One Twice Melody’ (2022) - opgedeeld in vier hoofdstukken - behielden Victoria Legrand en Alex Scally dezelfde ingrediënten. Markant verschil is dat ze deze voor het eerst volledig zelf geproduceerd hebben. Voor de reeds vijfde passage in de Ancienne Belgique, waren de verwachtingen niet minder hooggespannen.

Het jonge Britse duo van White Flowers was aangesteld om de eerste concertgangers te vermaken. Hun  eigengemaakte dreampop leunde heel hard aan bij dat van Beach House maar ze wisten het publiek duidelijk te bekoren. Het geheel klonk nog zweverig en bij momenten ook poppy zang waardoor White Flowers geen één-op-één-kopie was van de hoofdact. Afsluiten deden ze met het sterke “Night Drive” waar dat een alarmerende gitaar enig overladen werd door de zachte zuivere zang. Aan hun korte set van net geen half uur kwam tegen onze zin helaas een abrupt einde.

In een in duisternis gedompeld podium ving Beach House de set aan met het nieuwe “Once Twice Melody”. Wat op plaat een rustige opener is, klonk live grootser en des te interessanter. Net die nieuwe nummers waren door de vernieuwde muzikale keuzes bij momenten zeer verrassend. “Through me” sloot bijvoorbeeld af met een trap outro die vloeiend overging in een kinderlijk pianoriedeltje. “Modern Love Stories” deed ons denken aan Twin Peaks waar een alarmerende sound afgewisseld werd door David Bowie-achtige akoestische passage en uitdoofde met een verrassend slot. “New Romance” klonk betrekkelijk opgewekt en kreeg net dat extraatje door Legrands opzwepende performance.
Toch waren er zeldzame momenten waar Legrand en Scally die in glitters gekleed waren, ons niet volledig konden inpakken zoals tijdens “Pink Funeral” of “Wildflower”. Toch klonk het nieuwe “Superstar” groots door de diepe kickdrum, de geprojecteerde sterrenhemel en de spacey outro die ons volledig meetrok. Net daar ligt Beach House’ sterkte: aanvankelijk vatten ze een song rustig aan om naar het einde toe volledig de ruimte in te vliegen. Het gekende zalige “Lazuli”, het flitsende “Dark Spring” of nog “PPP” kenden allemaal dezelfde zweverige opbouw. Uitschieter “Lemon Glow” was van begin tot eind een geweldige psychedelische dromerige trip. Het slot was in een trek met het geweldige “Space Song”, “Myth” en het bisnummer “Over and Over” met slim gebruik van visuals, rook en klank, een overrompeling die nog lang nazinderde.

De bewuste afwisseling tussen nieuw en oud zorgde voor een overtuigend en boeiend geheel. Waar bij vorige concerten van Beach House ons interesse even kon afgeleid worden, was dit vanavond allerminst het geval. Beach House vond zich opnieuw uit en bevestigde live nog maar eens.

Setlist
Once Twice Melody - Lazuli - Through Me - Dark Spring - Silver Soul - Pink Funeral - PPP - Superstar - Drunk in LA - Take Care - New Romance - Wildflower - Lemon Glow - Modern Love Stories - Space Song - Myth - Encore: Over and Over

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel