Philippe Lemm - Philippe Lemm Trio - Een doel op zich is dat ik een team rondom mij zou kunnen hebben, die helpen onze muziek te promoten
Philippe Lemm (drums), Angelo Di Loreto (piano) en Jeff Koch (bas) ofwel Philippe Lemm trio) wonnen in 2015 de B- Jazz International Contest, volgens Philippe een mijlpaal, zoals we hoorden in de streaming, om zichzelf te lanceren als jazz band. In 2016 verscheen het debuut ‘New Amsterdam'.
De band heeft ondertussen heel wat ervaring opgedaan en stond op het punt door te breken naar een ruim publiek. Eind maart bracht het trio Philippe Lemm Trio de nieuwe plaat uit, 'First Steps'. In oktober 2020 echter overleed Angelo Di Loreto op amper 30 jarige leeftijd. Philippe Lemm Trio wilde echter niet bij de pakken blijven zitten, en timmert nu verder aan de weg , o.m. als ode aan hun overleden kameraad.
De opnames van de streaming deze avond zijn van een concert in Florida, met beperkt publiek,
We zagen de band het werk tijdens een livestream in het kader van ‘B-Jazz Rewind’.
Philippe Lemm Trio brengt ons een breed variërend, kleurrijk palet aan muziekstijlen. Geworteld in de jazz, gaat de band aan de slag gaat met allerhande invloeden als klassiek en progressieve rock. Het zorgt voor een innovatief , fris en innemend, ritmisch, groovy geluid, dat ruimte laat voor improvisatie. In die aanpak klinkt Philippe Lemm Trio uniek binnen de jazz. Meer dan een ontdekking waard!
Lees hier
Voer genoeg om deze band enkele vragen te stellen. We hadden een tof gesprek met Philippe Lemm vanuit New York.
Philippe, Hoe is alles begonnen? Waarom drum?
Drums heeft er altijd al in gezeten, al van toen ik heel jong was. Dat ik als klein kind al op potten en pannen aan het trommelen was. Ook als ik met mijn moeder door de straat wandelde en ik hoorde drums , moest ik direct gaan kijken. Die aantrekkingskracht tot trommels en drums is dus eigenlijk al heel vroeg gekomen. Pas toen ik 16 was ben ik echt gaan spelen. Ik kreeg voor mijn 16ste verjaardag in eerste instantie een gitaar. Na twee weken kwam ik er achter, dat is niet mijn ding. Toen kon ik het in de muziekwinkel omruilen voor een ander muziekinstrument, en toen kon ik dus eindelijk mijn eerste drumstel kiezen. En toen is het dus eigenlijk ook allemaal begonnen voor mij.
Het trio is ontstaan uit schoolvrienden, of heb ik het mis? Hoe is die samenwerking ontstaan?
In 2011 ben ik naar New York verhuisd, dat is nu ook al tien jaar geleden, en ben gaan studeren aan de Manhattan School, bij John Riley. Daar heb ik dan ook Jeff en Angelo leren kennen. Daar is dus alles begonnen, we zijn dan ook veel gaan spelen. Toen we in 2015 de B-Jazz competitie wonnen, is het balletje meer gaan rollen. We deden meer optredens, hadden wat meer geld om een Cd op te nemen. Toen is het wel serieuzer geworden toen.
We kunnen dus spreken van Een Mijlpaal? In hoeverre heeft dit een invloed gehad op jullie carrière?
Heel erg groot zelfs, we hadden bijvoorbeeld geen cd we hadden geen tours gedaan, we waren wat aan het aanmodderen in feite. Dingen die je gewoon doet als band, deden wij gewoon niet. Die overwinning heeft ervoor gezorgd dat we dus onze eerste plaat konden uitbrengen en zo, vanaf dan was ik ook meer enthousiast om meer tijd en energie in dit project te stoppen. Want ja zo een cd opnemen en zo, het vergt veel tijd. Maar toen was ik dus pas echt overtuigd om iets te doen hiermee. Dus ja, een grote impact. Ik heb trouwens nog steeds contact met de mensen van de organisatie en zo. Heel sympathieke mensen die gepassioneerd met muziek bezig zijn. Die competitie was dus een kickstart als het ware.
Jullie worden nogal (gemakshalve) in het hokje jazz geduwd, er zijn natuurlijk jazz invloeden maar ook folkloristische dans en klassiek passeren de revue. Hoe zou je uw stijl zelf omschrijven? En waarom worden jullie nog steeds in dat hokje jazz geduwd?
Dat is een goede vraag, ik denk dat jazz nog steeds wordt gebruikt als een term naar het publiek en promotors toe. Mij maakt het niet uit hoe die muziek noemt, maar een promotor moet wel aan zijn publiek uitleggen wat een band brengt. Of je dat nu modern creatief, of jazz of wat weet ik veel noemt, maakt me weinig uit. Er zijn natuurlijk altijd voor- en tegenstanders, er zijn mensen die vinden dat jazz alleen maar swing moet zijn. We hebben zeer veel invloeden, uit Bebop bijvoorbeeld en zo, Het is allemaal een beetje van, laat ons iets nemen van de populaire muziek en daar onze eigen draai aan geven. En daar dus mee improviseren, dat is wat wij dus doen. En wat voor mij belangrijk is, en dat is ook in overlap met jazz, is dat de muziek bedoeld is om op te dansen. Als we iets spelen hoop dat ik de mensen het gevoel krijgen dat ze daarop willen bewegen, dan ben ik in mijn opzet geslaagd. Dat is dus ook wat het met elkaar te maken heeft.
Een andere jazz-artiest, drummer Antionne Pierre, je wellicht niet onbekend, antwoordde me ‘ik kan die vraag niet beantwoorden, er zijn 150 antwoorden’, wat betreft ‘wat is jazz anno 2021 voor jou’?
Jazz is iets dat altijd verandert. Het is ook nooit hetzelfde gebleven. De jazz in de jaren ’30, 40 tot ’50 is altijd aan verandering onderhevig geweest. En er is nooit een punt geweest waarop het gestopt is, het is nog steeds aan het veranderen. Ik snap dat mensen het willen benoemen wat het is, ook omdat ze het willen beschermen. Heel veel festival organisaties gebruiken het merk ‘jazz’ als markering. Als je naar North Sea Jazz festival gaat, om een voorbeeld te geven. De organisatie programmeert niet zozeer omdat het te maken heeft met jazz op zich, maar met een bepaalde sfeer die wordt geschapen. Wat het voor mij vooral is, dat heb ik daarnet ook aangehaald. Je neemt iets van populaire muziek en kunt daar uw eigen draai aan geven. En ik denk dus dat die improvisatie altijd een soort constante is geweest binnen dat begrip jazz. Als je dat eruit haalt, kan het nog jazzy klinken maar is het minder jazz voor mij. Maar dat is een persoonlijke mening.
Ik heb jullie leren kennen via een livestream, jullie speelden voor publiek, hebben jullie ook gespeeld voor een lege zaal en hoe voelde dat aan?
We hebben er dus wel enkele gedaan voor een lege zaal, dat voelt toch wel vreemd aan. Het is gewoon raar om bijvoorbeeld helemaal naar Winchester te rijden. Dan spullen opbouwen, soundchecken en een concert gaan spelen zonder publiek. Voelt gewoon vreemd, maar het komt wel terug voor publiek spelen zoals vroeger, zeker weten.
Ondertussen brachten jullie enkele knappe platen uit ‘New Amsterdam ‘en ‘City Birds’, Hoe waren de reacties daarop?
De reacties waren zeker goed, het is alleen heel moeilijk om echt aandacht te krijgen. Ik denk dat de laatste plaat ‘First Steps’ die op 26 maart uitgekomen is , dat die tot nu toe de meeste aandacht heeft gekregen. Vooral dan op de streaming shortlist zoals Spotify Bijna 100 000 mensen hebben er nu naar geluisterd. We zijn ook een band zonder management of promotieteam rond ons, heel DYI . Ik heb nu voor het eerste één ingehuurd voor ‘First Steps’, daar krijgen we een aantal reviews voor. De reacties zijn vooral als we live spelen heel goed. We missen alleen nog een doorbraak naar de media en zo toe, van dat willen we horen. Het is ook een beetje eigenaardig, een piano trio zonder teksten die je vertelt hoe je je moet voelen.
Om terug in te pikken op die livestream, ik heb jullie nu pas leren kennen. Dat is wellicht een voordeel van die livestream dat je erdoor een ruimer publiek kunt bereiken?
Dat hoop ik uiteraard. Het is heel aardig dat ze ons hebben uitgenodigd. Wegens deze corona zitten alle muzikanten zonder werk. Er was dus eigenlijk een competitie gepland voor dit jaar, die is niet kunnen doorgaan. Voor ons was dat zelfs een voordeel, want daardoor konden we worden uitgenodigd op dit alternatief dat de organisatie heeft uitgewerkt. Een concertenreeks waar ze de winnaars van de afgelopen zes jaar een podium kans bieden. Ik hoop dat de mensen het leuk vonden, en daardoor dus naar Spotify gaan. Beter nog is dat men de cd koopt op de website (https://www.philippelemm.com/) of via bandcamp (https://philippelemmtrio.bandcamp.com/album/first-steps ) want daar kun je de plaat ook aankopen Hoe meer mensen de muziek leuk vinden hoe beter, maar uiteindelijk blijven we het toch doen. of we nu 10 mensen of 10 000 kunnen bereiken, we blijven gewoon doorgaan.
Op 26 maart kwam inderdaad dus een nieuwe plaat uit ‘First Steps’ , die spijtig genoeg werd ontsierd door een jammerlijk overlijden van Angelo. Welke impact heeft dit heengaan op jullie?
Totaal onverwacht. Het duurde best wel lang eer het tot me doordrong. Ik zie hem nog steeds voor mij, ik denk nog elke dag aan Angelo. We missen hem enorm natuurlijk. We hebben er ook over nagedacht of we nu door moesten gaan. Omdat hij een belangrijk onderdeel was van dit trio. Maar uiteindelijk toch besloten het te blijven doen, ook daarover met zijn familie overlegd. Een belangrijk deel van het repertoire is ook door Angelo geschreven. Dus vonden we het wel belangrijk om zijn verhaal te blijven vertellen. Om zijn muziek te blijven spelen en hem in onze gedachten te houden daardoor. Het is bijna een eerbetoon aan hem om te blijven spelen. Het is wellicht wel raat, we speelden tien jaar samen, het is ook tragisch dat iemand zo jong ons moet ontvallen. Ik denk ook, doordat we het wel spelen, dat we het gemakkelijker een plaats kunnen geven.
Hoe waren de reacties op de nieuwe plaat?
Er zijn al heel wat positieve recensies geweest, zelfs enkele verrassende waarvan we het niet hadden verwacht. Sommige die de plaat hebben gerecenseerd zijn over het algemeen super kritisch. En die waren net heel enthousiast erover. Ik denk dat er een vijf of zes recensies waren die heel goed waren.
Jullie spelen in New York ,de bakermat van jazz; in vergelijking met België of Nederland, hoe is New York om te wonen en te werken?
Heel leuk. Het duurt wel een tijd eer je een soort cirkel hebt opgebouwd waar je voldoende werk hebt. Wat je ook doet, het zal altijd een combinatie blijven van verschillende dingen. Ik geef bijvoorbeeld ook les hier. Ik speel ook drums in andere bands, en ik heb mijn eigen project. Ik doe ook commerciële dingen, de huur moet betaald worden (haha) Het verschil met Amsterdam, het is gewoon groter er zijn heel verschillende muzikanten. Uiteindelijk vind je je ‘musical pokket’ de mensen waar je het goed bij kunt vinden en wie je wil samen spelen. Het enige is dat je als niet Amerikaan het niet altijd gemakkelijk hebt om een vergunning of zo te krijgen. Je betaalt ook veel geld om deftig te kunnen wonen. Er zijn dus wel nadelen aan verbonden. Je krijgt er ondanks alles veel energie van terug, en dat is het belangrijkste aan New York. Iedereen die hier naartoe komt , komt om iets te creëren. Als je hier puur komt om vakantie te vieren, hou je het hier niet lang vol.. Iedereen komt hier gewoon naartoe om iets te doen, en dat is wel het meest opvallende aan New York. Daarom gaat hier alles heel gedreven aan toe in de Stad. En dat werkt aanstekelijk. En die mensen heb je overal wel in de wereld, maar hier is het wel heel compact als het ware. Ik ben zelfs verslaafd geworden aan de energie van het voortdurende creëren en met iets bezig zijn.
Een Gentse componist Francois De Meyer zei me in een interview :’’ New York is wat mij betreft het mooiste voorbeeld van hoe de wereld in elkaar zou moeten zitten. Ze maken geen onderscheid in kleur, religie en wat weet ik veel. Mensen zijn verdraagzaam, luisteren naar wat je te vertellen hebt’’; klopt die stelling?
Daar zit zeker veel waarheid in. En denk dat mensen hier ook heel erg met zichzelf bezig zijn. Ze laten zich daardoor minder snel afleiden. Het is ook een lawaaierige en drukke stad, je bouwt dus een soort schild op. Er is echter wel nog een kern van racisme aan de hand die heel diep zit. Ik denk niet dat New York zich daarvan helemaal vrij kan pleiten. Dat kun je alleen al zien aan de verschillende buurten. Er wordt niet op kleur geselecteerd, maar je kunt het wel zien aan het inkomen van mensen. Dat er toch een verschil is. New York is in vergelijking met de rest van Amerika zeker veel toleranter maar compleet zich daarvan vrij pleiten? Nee
Ik heb jullie ontdekt dankzij de livestream , ik ontdek bands die me tot op heden (door het overaanbod) wat waren ontgaan. Jullie speelden voor een beperkt publiek. Dat van een lege zaal heb ik gevraagd, maar voor een beperkt publiek ? Hoe zit het precies in elkaar omwille van de coronamaatrgelen?
Ik denk dat ze net wel heel enthousiast waren, want voor de mensen was het een hele tijd geleden dat ze nog eens een band echt live konden zien. We speelden bijvoorbeeld twee avonden in Buffalo, en dat was nagenoeg uitverkocht. En het is meteen toch een heel groot verschil, je krijgt mensen voor je die luisteren en die reageren. Het is gewoon veel leuker om voor een publiek te spelen.
Over ‘publiek’ gesproken. Is het je ambitie om voor een groot publiek te spelen in een uitverkocht Sportpaleis in België of voor een ruim publiek? Of niet
Ik heb nooit de ambitie gehad om voor heel veel mensen te spelen. Ik heb het een paar keer gedaan, met Jeff en Angelo trouwens, toen we een tijdje speelden voor een Indiaanse Bollywood zangeres. We hebben drie a vier manden in India gezeten , toen speelden we grote buitenconcerten voor tienduizend mensen. Uiteraard is dat een kick. Omdat het zo massaal is. Maar vanuit de ervaring van het muziek maken, en niet de massa. Een club waar je echt de muziek voelt, mijn favoriete club trouwens. We hebben daar nu drie keer gespeeld in Londen. Voor 250 mensen, in een intieme omkadering. Dat spreekt me veel meer aan. Als je natuurlijk veel meer kaartjes kunt verkopen, is dat mooi mee genomen, we hebben ook wel de ambitie om wat meer geld te verdienen met onze muziek. Maar puur voor de muziek zelf en te laten horen wat je mee bezig bent , is die intieme clubs gewoon meer ideaal voor mij om te doen.
Als je de kans krijgt om met dit project een commerciële plaat te maken , beroemd te worden, en wel je roots verloochenen, zou je dat eventueel doen? Er zijn genoeg voorbeelden van bands en artiesten die het puur voor de commercie hebben gedaan
Dat is een gewetensvraag. Laat het me zo stellen, ik ben niet bezig om me dit trio op de rand te gaan zitten van het ja dan nee commercieel denken. Maar kijk, ik ben nu bezig met het aankopen van een appartement in New York. Ik zie ook dat er grenzen zijn, ook wat inkomsten betreft wat ik kan verdienen met mijn muziek. Ik ben nu bijna 36 en kan ook zien wat mensen die ander keuzes gemaakt hebben op die leeftijd al hebben bereikt. Die hebben een mooi inkomen, een gezin en dingen waar ik bewust niet heb voor gekozen. Ik ben dus nooit echt bezig geweest met verdienen van veel geld. Maar nu begin ik toch voor het eerst te denken dat het wel mooi zou zijn als het zou kunnen. Ik zou er echter mijn muziek niet voor aanpassen, ik speel ook commerciële muziek. Maar ik zou mijn eigen artistieke project daar niet op focussen, en dat bewaren voor andere projecten waar ik inzit om daar dus voldoende geld aan te verdienen. Maar ik zou dus niet mijn eigen project aanpassen om puur en alleen geld te verdienen.
Wat zijn de verdere toekomstplannen? Welke verrassende wendingen schudden jullie nog uit de mouw?
We gaan in de zomer wel enkele dingen doen in New York, wordt heel leuk. Voor volgend jaar februari staat een hele grote tour gepland. Ook in Nederland, België en Duitsland. Wat België betreft spelen we bijvoorbeeld in zaal Felix in Oostende. We spelen ook een kleinere show in Hot Club in Gent. Verdere allemaal grotere jazz club zoals in Amsterdam of Tilburg. Dat zal bijna een maand zijn dat we ‘on the route ‘ zijn. Dat is alvast een eerste toekomst perspectief.
Voor de rest niet bezig met nieuwe songs in de pijplijn of zo?
Jazeker. Er zijn zelfs nieuwe stukken die we live aan het spelen zijn. Maar we hebben maar net een kleine maand geleden een nieuwe plaat uit, dus de focus ligt daar op nu uiteraard.
Het overlijden van Angelo heeft uiteraard ook een invloed op die toekomstplannen, het zoeken van een nieuwe pianist is niet evident denk ik?
Het zou goed kunnen dat we met meerdere pianisten werken. Niet iedereen is beschikbaar. Ik ga wel voor een band gevoel, dus ja het zal zoeken worden..
Is er ook een soort einddoel dat jullie voor ogen hebben?
Een doel op zich is dat ik een team rondom mij zou kunnen hebben , mensen die ons helpen om onze muziek te promoten. Booking agent en zo. In België is het bijvoorbeeld leuk om te spelen, het publiek reageert ook enthousiast. Een agent die alleen België boekt of met de clubs daar bezig is. Of een agent die gewoon die tours voor ons boekt, of kan helpen met het promoten van onze muziek. Iemand die echt wil investeren in dit project. Zo iemand vinden is een doel op zich. Ik zit soms aan het plafond van wat ik alleen kan doen, het zelf alles boeken en zo. En dan is zo een team achter je hebben staan wel de volgende stap. Dus een oproep aan bookers of promotors toe langs deze weg. Als jullie ons hier willen in helpen om te groeien? Contacteer ons gerust. https://www.philippelemm.com/contact
Bij deze een warme oproep aan alle Belgische promotors… laten we het daarbij houden. Hopelijk tot in het voorjaar van 2022 live in ons land.
Nathan Daems - Net doordat ik zo fanatiek met muziek bezig ben valt het gemakkelijker om van het ene naar het andere project te springen
We citeren uit de biografie: Nathan Daems is een Brusselse muzikant die de nuances van de jazz beheerst en kennis en ervaring heeft in verschillende ‘oriëntaalse’ genres. Hij wordt gedreven door het verlangen om te duiken in de emotionele diepte van Balkan muziek, Midden-Oosten & Indiase muziek. Vandaag blinkt hij uit in het combineren van esoterisch oriëntaals vocabularium & melancholie met de improvisatorische aard gebonden kracht van afro grooves en jazz.
We leerden Nathan Daems kennen via Balkan Jazzovic Quintet waarmee hij op het Balkan Trafik. Optrad.
Het verslag van dit festival kun je hier nog eens nalezen
Hoog tijd om deze multi-instrumentalist en top jazz/Balkan muzikant Nathan Daems enkele prangende vragen te stellen. Het werd niet enkel een gesprek over Balkan Trafik, maar ook een boeiend gesprek over zijn vele interessante projecten.
Nathan, ik heb je, tot mijn grote schaamte, nu pas echt heb leren kennen via de livestream van jullie optreden op Balkan Trafik; hoe was die ervaring op Balkan Trafik?
Het was zeer leuk om daar een onderdeel van te zijn vooral om muzikanten te ontmoeten waar ik nog niet had mee samen gespeeld. Het is natuurlijk heel jammer dat er geen live publiek aanwezig was, op enkele crew mensen na. Ik bekijk het dus van een positieve kant, vooral omdat het toch fijn was om muzikanten van zo een niveau te ontmoeten en mee te mogen samen spelen. Neem nu Theodosii Spassov. Die is gewoon dé nummer 1 wat het instrument ‘kaval’ betreft, sinds heel lang voor ik geboren was zelfs.
Betreffende de streaming, ik doe ook liever live concerten en ik had je vermoedelijk ook wel via omwegen leren kennen. Maar dankzij die streaming is dat veel sneller. Is het, denk je, geen voordeel om via die streaming een ruimer publiek te kunnen aanspreken en je veel sneller ontdekt? Misschien heb je op die manier zelf ontdekkingen gedaan?
Ontdekkingen niet echt, ook omdat ik daar niet naar op zoek ben. Ik zie soms wel eens iets voorbij komen of zo. Het is wel zo dat het een fenomeen is dat goed is om dingen te ontdekken, die streaming. In die zin dat het je daardoor prikkelt om die band of artiest dan live te gaan zien, of een album aan te schaffen. Is dit zeker een voordeel. Het is op dat vlak dus wel handig dat het bestaat, nu er geen andere opties zijn.
Kunnen we die lijn ook doortrekken naar een ander streaming platform als Spotify (heeft ook diezelfde functie),‘’het leren kennen van artiesten’’. Mee eens?
Ja, ik gebruik Spotify ook enkel om iets op te zoeken. Kwalitatief is dat niet vergelijkbaar met een cd of LP. Goeie muziek hoor je als het ware driedimensionaal. Als je uw ogen sluit, kun je dan bepaalde dingen inbeelden. Bij spotify wordt dat allemaal eendimensionaal. En verdwijnt dat effect volledig. Dus ja, puur om iets te ontdekken..
Ik heb ergens gelezen dat je een echt ‘live beest‘ bent – misschien is dat ver gezocht - valt dat te rijmen met een optreden tijdens een streaming, Mis je het publiek niet teveel?
Een live beest zou ik mezelf niet noemen (haha) maar wat wel zo is, en dat merk je ook aan repetities, als je met iets bezig bent en je afvraagt ‘wat is daar speciaal aan’. En dan doe je datzelfde voor een publiek, de reacties vanuit dat publiek geven daar feitelijk meer dan een antwoord op, op die vraag. Door voor een publiek te spelen kom je gewoon in een andere zone, als je diezelfde song dan speelt creëert het pas echt een diepte. Op dat vlak mis je dat publiek dus zeker.
Maar dat is ook omgekeerd zo, als publiek is het voor mij ook niet hetzelfde je via livestream te zien of echt live; die sfeer om tussen gelijkgestemden te staan luisteren en te kijken…, dat kun je ondanks alle inspanningen nooit creëren door middel van een livestream. Mee eens?
Als je daar over nadenkt, muziek maken bestaat al eeuwen en eeuwen lang.. maar muziek live opname bestaat nog niet zo heel lang. We zijn, met andere woorden, al tienduizenden jaren gewoon om muziek alleen maar live te beleven. En nu zijn er opnames, dat is heel confronterend. Maar je moet zo een opname ook niet zien als live, of een live optreden vervangen. Dat is niet de juiste ingesteldheid om naar een streaming te kijken. Je kunt daar wel degelijk iets mooi van maken, en dat is dus niet hetzelfde als een live concert. Maar je mag het dus ook niet zo bekijken daar gaat het om.
Nog even over het festival. Je hebt toppers op het podium kunnen zetten op Balkan Trafik zoals Theodosii Spassov en Ibrahim Maalouf. Hoe is die samenwerking ontstaan?
Ik was vooral in contact met de pianist Vasil Hadzimanov We hebben met twee dat project artistiek op poten gezet. Je moet muzikanten vinden om mee samen te spelen. En stelde Theodosii voor, ik kende hem natuurlijk doordat ik kaval studeer. Maar Ibrahim was eigenlijk een idee van het festival zelf om met hem samen te werken.
Nog een ander bijzonder optreden was Gala Aliaj die haar comfortzone verlaat eigenlijk, een naar mijn mening top artieste die zowel in pop muziek als experimentele getinte muziek hoge ogen kan scoren; Hoe is die ontmoeting ontstaan, wat is je mening over haar?
Dat was een idee van Nicolas Wieërs van Balkan Trafik festival. Ze komt inderdaad eerder uit de pop muziek, maar op de repetities heb ik wel gemerkt dat ze toch wat kent van jazz, Chet Baker en die dingen. Ze heeft ook haar eigen project. In elk geval Gala is super muzikaal ingesteld, en dat voor een meisje van amper 15 dat is zeer opmerkelijk. Als ik bedenk hoe ik zelf was op mijn 15, dan was ik toch onder de indruk van hoe muzikaal ingesteld ze nu al is. Dat is ook belangrijk, want ze moest improviseren en luisteren naar de rest, dus ja. Dat kom je niet vaak tegen bij muzikanten of zangeressen van die leeftijd dat die al zo muzikaal zijn als haar.
Balkan Trafik was voor mij drie dagen ontdekkingen doen, ik ben er prompt wat meer fan door geworden van die Balkan muziek als het ware, de tweede dag was voor mij de meeste interessante door die link naar jazz (ik ben een jazz liefhebber); welke optredens hebben jou omver geblazen? Je was daar drie dagen?
Nee, door die corona maatregelen was het gewoon moeilijk om met al die muzikanten daar te blijven hangen. Dus het was ook niet mogelijk om zelf iets te gaan ontdekken.
Ik heb van de drie dagen genoten, maar doorgaans was het vooral een feestelijke bedoening waar niets mis mee is, ook al mist je daar toch echt het publiek. Is Balkan muziek ‘feest muziek’ of is dat kort door de bocht?
Het is het best gekend als feest muziek. Maar er zijn verschillende strekkingen in Balkan. Zoals naar het spirituele. Er is ook Balkan muziek gemaakt voor op begrafenissen. Ook sommige Balkan muziek klinkt soms feestelijk, maar er schuilt toch een minder feestelijk verhaal achter. Soms kan het zo zijn dat de muziek vrolijk over komt, maar is de tekst net droevig en poëtisch. Iets dat je trouwens ook terugvindt in Reggae bijvoorbeeld. Daar is ook een link naartoe, er is zelfs een link van Balkan naar Blues.
Staat er trouwens meer op de planning met Balkan Jazzovi Quintet of stopt het bij dat ene optreden?
We gaan daar zeker nog verder mee spelen, maar het concert moest gewoon eerst gebeuren. Na het concerten waren we zeer tevreden, alles is goed verlopen. Dus hebben we besloten daar zeker iets mee te doen. Concrete plannen zijn er echter nog niet. Maar er zijn zeker plannen, ook naar het buitenland toe met dit project. Zoals in Servië of Bulgarije.
Je wordt omschreven als een multi-instrumentalist en je zit toch een tijdje in de muziek business. Hoe is het allemaal begonnen? Balkan tot jazz? Vertel wat meer over jezelf?
Ik ben al sinds ik heel jong was met muziek bezig. Mijn ma nam me al mee naar de viool les toen ik drie jaar was . Op mijn tien jaar ben ik met saxofoon begonnen, op mijn veertien met akoestische gitaar en een beetje later met elektrische gitaar. En ook een beetje bas. Ron mijn 22ste ben ik terug met saxofoon begonnen. Sindsdien heb ik die saxofoon niet meer los gelaten. Zeven jaar geleden ben ik begonnen met ney en kaval. Die Turks/Bulgaarse fluit instrumenten. Ik zou zeggen ik focus me nu op die drie instrumenten. Maas saxofoon is op zich al uitgebreid met sax, Bariton, sopraan, tenor. Sopraan speel ik wat minder, maar toch. Bij kaval is dat idem. Met andere woorden binnen dat ene instrument zitten al verschillende lengtes. Ik speel dus verschillende fysieke instrumenten, die op hun eigen wijze reageren op hoe je blaast. Waardoor er weer een andere klank uitkomt. Door die blaasinstrumenten te spelen, heb ik de rijkdom om verschillende klanken te kunnen maken. Vandaar dat ‘multi-instrumentale’.
De Stap van o.a. Antwerp Gipsy-ska , waar alles begon, naar jazz is wellicht niet zo groot als sommigen denken. Klopt dat, en waar komt die voorliefde voor zoveel stijlen vandaan…
Het is eigenlijk andersom. Ik was jazz aan het studeren. Tijdens mijn tweede jaar werd in gevraagd om met die groep mee te spelen. Ik luisterde op die moment al enkele jaren naar zowel jazz als Balkan maar had voordien nog geen Balkan muziek gespeeld. Door in die groep te komen, ben ik dat dan wel beginnen spelen. Er zat ook een zigeuner bij die band uit Servië . Waar ik heel veel heb van geleerd en die me vooral heel veel heeft laten zien van wat er allemaal bestaat. Door hem is er voor mij een heel andere wereld open gegaan. Een wereld waar in ik nog steeds inzit. Vanaf dan ben ik zowel in jazz als Balkan muziek groepen beland. Ik ben me ook in Indische klassieke muziek gaan interesseren. Die Balkan is enerzijds typische zigeuner muziek, en anderzijds Turkse Klassieke muziek. Die Turkse klassieke muziek is een beetje wat Latijns voor Frans en Spaans betekent. Er zitten door ook allemaal verschillende soorten muziek in verweven.
Op de tweede avond Balkan Trafik was me dat opgevallen, zijn er ook geen raakpunten tussen jazz en Balkan muziek eigenlijk?
Improvisatie is de duidelijkste linkt tussen jazz en Balkan muziek. Sowieso. Daardoor kunnen jazz muzikanten gemakkelijk leren hoe Balkan muziek in elkaar zit, en de Balkan muzikant dit met die traditionele stijl is opgegroeid kan de link gemakkelijker leggen naar jazz. Door dat improviserende karakter van beide stijlen. Ook wordt een beetje op dezelfde manier gewerkt, niet teveel met partituren bezig zijn bijvoorbeeld. Puur op het gevoel afgaan. En vooral luisteren, horen en op het moment zelf daarop kunnen reageren is bij beide stijlen heel belangrijk. Want het gebeurt binnen Balkan muziek voortdurend dat er iets verandert, dat op voorhand niet was aangegeven. En dan moet je daar kunnen op inpikken. Het is leuk dat je op die manier een collectief verhaal kan vertellen, zonder dat iemand echt weet wat het verhaal gaat zijn. Dat vind je dus bij jazz ook, wellicht vanuit een ander standpunt van de wereld maar toch.
Over jazz gesproken, wat is jazz voor jou …
Je kunt die vraag op twee manieren stellen. Enerzijds in de zin van, wat is jazz vanuit wat verstaat iedereen onder jazz, of zou iedereen daar moeten onder verstaan. Op die vraag kan ik niet antwoorden want dat ligt voor iedereen verschillend.
Je kunt die vraag ook stellen vanuit ‘wat is jazz voor jou persoonlijk’. Wat mij persoonlijk betreft? Jazz muziek die geïnspireerd is door muziek die je nog niet kent. En binnen die context nieuwe dingen ontdekken. En daar elementen uithalen die je kunt integreren in je eigen composities of improvisaties. En vooral dat element van improvisatie met andere muzikanten samen spelen. En een vrijheid hebben om ook daarmee te improviseren, dat is voor mij jazz. Het is gewoon muziek die gemaakt is om te jammen en te improviseren. Als je dus meer kijkt naar het woordenboek ‘jazz’, dan krijg je altijd een ander antwoord op die vraag.
Want was jazz oorspronkelijk? Dat was swing , en ook een specifieke cultuur in USA en New York, dat was oorspronkelijk jazz.
Was je als jongere al gebeten door jazz?
Dat is pas later gekomen, deels door Miles Davis. Mijn grootvader was een grote fan van Django Reinhardt. Die muziek ben ik later ook beginnen apprecieren en spelen, helaas heeft hij nooit meegemaakt dat ik die muziek speel waar hij zo groot liefhebber van was. Het is wel leuk om weten dat die genen door generaties heen toch nog worden door gegeven.
Projecten: Met ‘Nathan Daems Quintet’ viel je in 2010 in de prijzen, heeft dit een ‘boost’ gegeven aan je carrière? Heeft dit dus deuren geopend?
We hebben één album gemaakt, en zijn inderdaad in de prijzen gevallen. Mijn eerste album is toen op W.E.R.F. records uitgekomen, ze hebben me toen zelf gecontacteerd. Ik zat nog op het conservatorium, en viel haast van mijn stoel toen ik dat telefoontje kreeg (haha). Ondertussen heb ik al veel albums, in veel andere projecten, uitgebracht via dat label. Dus ja, dat was zeker een stadium waaruit veel projecten zijn gegroeid die ‘Nathan Daems Quintet’.
Twee andere projecten: ‘Black Flower’ en ‘Ragini trio’ . Vertel er eens wat meer over? Hoe gaat het met die projecten?
Met ‘Ragini trio ‘ spelen we nu heel weinig, De zangeres woont in India, de gitarist woont in Italië en de toetsenist woont in Parijs. En dan ik die in Brussel woon. (ik heb dit niet zo goed begrepen vrees ik) Dus om de twee jaar komen we eens samen, nu met die corona is het echter compleet onmogelijk. Met ‘Black flower’ ben ik aan een nieuwe plaat bezig. Daarnaast is er ook een gloednieuw project ‘Trance Plantations ‘ een project samen met Frank Schrauwen, rond voodoo , trance en tribale stammen. Ik en Frank zijn daar enorm mee bezig. Trance muziek uit alle hoeken van de wereld dus.
Dat is dan al weer iets heel anders, geen Balkan of jazz meer dat laatste?
Toch in de Balkan bijvoorbeeld, die Turkse klassieke muziek komt van de draaiende derwisj. Daar zit ook dat mystieke in. Dus dat is helemaal hetzelfde eigenlijk. Mystieke muziek die bedoeld is om in een trance te geraken. Dus er is zeker wel een raakpunt met Balkan binnen dat project.
Staan er ook releases op de planning?
We zijn volop bezig met een nieuw album op te nemen. Dat zal normaal gezien uit komen in januari 2022.
Zijn er nog ander projecten waar je mee bezig bent?
Er is een recent project met Asad Qizilbash: die Sarod speelt en Simon Leleux: die Doholla speelt. Ontsproten uit onze voorliefde voor Indische en Pakistaanse muziek. We spelen een soort Pakistaanse folk. Geen idee wanneer die plaat met dat project gaat uitkomen, in maart stonden we wel in De Centrale in Gent.
Gans dat concert is te vinden op YouTube (zie link: https://www.youtube.com/watch?v=LctUgdzwf0Q)
Dan is er ook nog Echoes of Zoo. Ook een vrij nieuw project, in maart hebben we onze eerste album ‘Breakout’ uitgebracht (https://echoesofzoo.bandcamp.com/album/breakout )
Je zit eigenlijk in ontelbare projecten als ik het zo hoor en zie, hoe blijf je dat allemaal combineren?
Ik ben gewoon full time met muziek bezig, ook al heb ik geen instrument in mijn handen. Ik ben gewoon constant met ritmes bezig in mijn hoofd. Het is een manier om je hersenen te blijven trainen, waardoor je na een tijdje gemakkelijker de klank ontdekt van iets dat je hoort. Door dus constant daarmee bezig te zijn, valt dat automatisch gemakkelijk om al die projecten te combineren ook. Net doordat ik zo fanatiek daarmee bezig ben , valt het gemakkelijker om van het ene naar het andere project te springen.
Zijn er nog artiesten of muzikanten waarmee je graag zou samenwerken en waarom?
Er zijn er veel waar ik mee wil samen werken, maar nu zeker met Trance Plantations omdat dit muziek is die heel open is, is dat een project waarmee we sowieso veel collaboraties gaan doen. Vooral met muzikanten die een speciaal instrument bespelen. Omdat de muziek bestaat uit speciale klank structuren. Dat is het voordeel van met een project te zitten, dan kun je eens een muzikant uitnodigen die iets anders toevoegt. Bij een project als ‘Black Flower’ ligt dat moeilijker. Er zijn daar al vijf muzikanten. Daarom is het moeilijker om daar een buitenstaander bij te betrekken. Ik zou bijvoorbeeld met ‘Trance Plantation’ graag samenwerken met een Japanse Koto speler. Dat is een soort neerliggende harp met een fantastische klank, die past binnen dat project. En zo zijn er nog wel veel ideeën van samenwerkingen. Er liggen dus veel pistes open.
Wat zijn je verdere plannen? Wat betreft livestreams of optredens, buiten de projecten waar je het over had
Niet direct qua streaming. Het heeft gewoon geen zin om tien streamings te doen met een band. Met Black Flower ,waarmee we volgend jaar een plaat uit brengen, en Trance Plantation en Echoes of Zoo … Op die drie projecten wil ik me focussen, ook dus van zodra het kan live optreden met publiek.
Deze coronatijden zijn voor niemand gemakkelijk; zoals je zegt , je bent constant met muziek bezig maar echt ermee naar buiten komen, is niet gemakkelijk door al die maatregelen, je leeft ook van je muziek. Hoe overleef je dat als actief muzikant?
Ik probeer er vooral niet teveel over te vloeken. Soms is het lastig, omdat je het concert mist en dat optreden. Het sociale aspect daarvan. Ik probeer gewoon de situatie om te buigen naar meer studeren. Of meer te componeren. Meer dingen doen waar ik anders geen tijd voor had. Op die manier ben je toch productief bezig. Wat dan weer een investering naar de toekomst toe is.
Artiesten en muzikanten kwamen , volgens ze me zeggen, zelfs tot rust en hebben meer gecomponeerd. Hoe zit dat bij jou?
Ja, dat is zo. Dat project Trance Plantation’ is zelfs logisch dat het nu verschijnt. De perfecte soundtrack om tijdens deze lockdown tot complete rust en ‘zen’ te komen. Je hebt twee keuzes, of je bekijkt het zo, of je baadt in zelfmedelijden. Wat niet wil zeggen dat je eens niet mag vloeken, gemakkelijk is het niet. Maar het heeft geen zin om daar te blijven in vast zitten.
Wat zijn je verdere ambities? Is er ook een soort einddoel of doelstelling? Iets dat je absoluut wil bereiken
Om eerlijk te zijn nee. Ik zou kunnen zeggen, meer concerten spelen, beter worden in het bespelen van mijn instrument. Maar dat zijn gewoon dagelijkse motivaties. Dat is voor mij veel belangrijker.
Ken je Tcha Limberger? Zijn zoon of dochter vertelde dat hij op een dag zei ‘papa ik wil viool kunnen spelen’. Maar dat gaat niet, want niemand kan zeggen dat hij dat instrument kan spelen. Dat is ook het punt niet eigenlijk. Als dat uw motivatie gaat zijn, ga je heel uw leven gefrustreerd zijn. En blijven worstelen, op gelijk welk niveau je speelt.
Je moet gewoon beseffen, iedere stap naar een doel is eigenlijk een doel op zich. Je moet niet spelen en denken hoe een bekende muzikant zou klinken. Op dat moment ben je niet met het ‘nu’ bezig, het is belangrijk om altijd met hun NU bezig te zijn. Of dat nu moeilijk of gemakkelijk gaat.
Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk kunnen we dit spoedig over doen face to face ? op één of ander concert van je vele projecten.
Notre Dame De La Colline - Flo - Founding our own Glorious Chapels: Money and fame have nothing to do with art and creation. Authenticity, share, and feelings do
At the 2017 edition of the dunk!festival, we were deeply impressed by the performance of The Chapel of Exquises Ardents Pears, we wrote "A cross-pollination of two bands , namely the darkness and fragility of Stems (UK) with the pure post-rock of Anathème (F) provided breathtaking, beautiful moments. Besides the guitar/drums, we were especially charmed by Christine Avis' cello, which moved us. A few years back they were still convincing with 'TorqueMadra'.
Now they have a solo project out under 'Notre Dame De La Colline'. we reviewed the album 'Poèmes fous pour herbes fraîches', you can read the review here.
We had a pleasant conversation with Flo, the driving force behind this project. But it was also a chat about countless other projects under the heading 'Founding our own Glorious Chapels' and the plans for the future.
Please, Introduce yourself and how did everything start?
When I was 20 year-old, I founded Anathème with three friends. It was my first band, and we played for a long time. In 2015, we met the English band Stems, and decided to blend our two bands for an ephemeral creation, named The Chapel of Exquises Ardents Pears.
This experience was very inspiring. So I decided to organize several other collaborations like this one, and gave them the name “chapels”.
Besides these chapels, I manage several other musical activities with friends. It requires a lot of time, and it’s a big part of my life…
You have formed a collective, Founding our own Glorious Chapels. "One of the activities in this collective is to create other chapels like the first one. " read I.
Tell you a bit more about it?
The Chapel of Exquises Ardents Pears was an one-time project. When we met Stems for the first time, we realized that it was very easy and natural to play and compose music together, even if we didn’t know each other before. So, they came back in France two or three times, and we recorded an EP ‘TorqueMadra’. Then we booked three concerts, and had the pleasure to perform at Dunk!Festival, in 2017. As it was an ephemeral project, and everything ran so very easily, I decided to try to create several other chapels, in inviting musician friends from different cities, countries, and musical universes. In trying to keep the same process as the first chapel : meeting for a weekend twice or three times per year, composing, recording and booking some shows for ending the chapel. At the moment, we’re working on five different chapels.
And so, as we also organize house concerts, house festivals, and manage a small label with my neighbours, it seemed natural to me to group all these adventures inside a bigger one: the collective Founding our own Glorious Chapels.
So there are several Chapels.. I find it hard to follow sometimes. How you keep this going? Because it’s get kind of complicated with all this Chapels?
From the oustide of the collective, I guess it can look foggy.
To try to explain it more clearly : there are 5 branches in this collective.
The Chapels are the first branch.
Les Concerts de la Colline, the house concerts we organize, are the second one.
The private festival Wild Hillfest is the third one.
The fourth branch is our label Wild Bless You ! Records.
And finally, Their Glorious Choirs, the fifth branch, is composed with different artistic
activities by friends of us.
Perhaps the website www.welcometothechapel.com can give a better idea about all what I explained here…
And to me, it’s not really a problem if it’s quite foggy. Some mistery, when it comes to music, can be a good thing…
And if you don't have enough work, you are also in the band Anathème, the band still standing ?
I can’t say that the band doesn’t exist anymore. I only can tell that we haven’t played together for a long time. We don’t have plans for the moment, and we’re not trying to have some. But I like the idea that someday we will prepare some new things. I am quite sure it will happen. But I don’t have any idea about when.
It’ s maybe you are too busy with other projects to create something with Anathème?
We were active during 14 years, with the same crew. I guess we have done what we had to do. When the Chapel of Exquises Ardents Pears was founded, it brought to us something fresh and new. I guess that’s why it was difficult to go back naturally to Anathème. Other projects grew and took places in our lives.
Another reason for this interview is the latest release of your solo project 'Notre Dame de la Colline', how have the reactions been so far?
I received beautiful feedbacks, and I’m grateful for these kind reactions. It’s the first time I’ve played music on my own, and it was a huge challenge to me. I never considered myself as a musician. Only as a guy who played music. And I really wanted to prove to myself, thanks to this challenge, that I could be a real musician. So, since this album is finished, I finally allow myself to think I am (haha).
I also received intense feedbacks from special and inspiring persons, close to my heart. I hoped they would love this album, it was very important to me…
And I was moved to receive beautiful reviews… So yes I ‘m very happy with the good feedbacks.
What strikes me most, not only in this solo project, is the mystical darkness created by the serene, intimate approach that in turn has a hypnotic effect on our minds. Is this approach deliberately chosen and why? Does it mean you like darkness?
I don’t like darkness (haha). I prefer the light and the beautiful moments… But melancholia and nostalgia are also a part of my life. And I like nostalgic and melancholic music a lot. I think that, in life as in music, contrast is very important. Darkness is necessary for light to exist.
There is a difference between Darkness that make you feel sad, and Darkness that give you a comfortable feeling inside, I think in your music it’s the second opinion. Agree?
I think, yes. Everyone has to go through dark moments in one’s life. I don’t try to run away from the dark side. I just try to embrace it to turn it into something more appeasing. With this album, I tried to make something that would makes you feel that everything will be ok at the end. Like a light at the end of the tunnel.
Some people told me it’s music for funerals and mourn. Some people told me it’s full of hope. Some people told me both. Everyone has one’s own feelings, when it’s related to music…
If I have to describe the style of music it's not an easy task, that's why I love it so much ;) is there a common thread that connects all these projects? I found out that there are connections between - for example - The Chapel of Exquises Ardents Pears and you solo project. Or do I see that wrong?
The Chapel of Exquises Ardents Pears was very inspiring to me, humanely and musicaly. Our way to compose was very natural, and I learnt a lot of it. So, that’s probably why you can feel a connection between these two projects.
For the other chapels, you will probably find some similarities as well. Even if each one has its own personality.
For the other activities of our collective (the concerts we organise, the label we manage, etc), there’s no musical common thread between the artists we work with. I like to think that music is not the most important thing in all what we do. The musicians, their way to be, to play and to live their music are way more important than the music itself. For example, I’m thinking of “Peignoir Tapis et Steeve”, a couple of friends who will release an album soon, with songs questionning about the real existence of chairs… Their songs don’t fit with the mood of most of the artists we’re working with, but their authenticity and the passion they put in their music is the same.
We already mentioned it. I met you at dunk!festival with the project The Chapel of Exquises Ardents Pears a very nice festival, to me one of the most beautiful festivals I ever been to, how did you like that experience?
I went to Dunk!Festival twice before performing with the Chapel. I didn’t know what to expect the first time there, and I loved the feeling to be welcomed in a caring community from the organisers. Their family spirit, kind and caring, is quite rare in this kind of events.
And when we played there, it was a wonderful experience for us. It was like a holiday camp (haha). We were a crew of 12 people. Half English (Stems) and half French (Anathème). Old friends and new ones. It was a beautiful adventure, with a good concert, I think, from us, and a magical festival.
What are the further plans for all these projects?
For the Chapels, as I mentioned, we are working on new chapels. We performed for the first time with A Wandervøgel’s Chapel in 2019, and we can’t wait for boarders to be open again, to be able to meet again and continue our work.
We will probably release the first album of two other chapels in 2021 as well.
We have created a special chapel too : a literary one… The purpose of this chapel is not to compose music, but to write a book.
So, a lot of plans with these chapels…
Several other projects of the collective are in process too.
For the house concerts, as soon as the laws and the sanitary situation allow it, we will organize a lot of them. I really miss it…
We are working on the new edition of the Wild Hillfest, that will happen in October, as well. We try to find the best organisation regarding to the sanitary risks. It’s a private festival, happening every year in my house and my neighbours’one. We had to cancel the last edition due to the virus, and we hope it will not happen again this year.
And with our label Wild Bless You ! Records, we have four or five releases planned fort his second part of the year.
So, we are quite busy, and we love that…
Live performances are out of the question, are there any streaming plans? and what is your opinion about this phenomenon?
We, as a society, need art and culture. These last months, I have seen all that livestreaming coming up more and more, and I’m convinced it’s a good and necessary thing.
Personally, I must confess I’m not a big fan of livestreams. I prefer live sessions, and that what I would do if I wanted to publish something online. But that’s only my personal preference.
The most important is that people can have a beautiful moment, alone, with friends, or with family, watching and listening to music. So, livestream can be a really pleasant reason for that.
I'm not a big fan of streaming either, what I do notice is that there are artists that I would probably have got to know through streaming later, but thanks to streaming I'm getting to know them now. That's an advantage, isn't it, that you can get to know bands NOW and maybe broaden your horizons?
Yes, that’s a positive thing. I like to think that constraints (like this sanitary situation) bring new ideas. Livestream is a part of these new ideas. I would just have loved to see a lot of different other ideas appearing as well.
Since we are talking about corona, how did you survive this crisis as a musician (but also as a human being)?
I have a beautiful story about that : two days before the first lockdown in 2020, my friend John, the guitarist of Stems, came to my house. He was supposed to stay for some days, to give a concert with his solo project Dorr, in my place. Because of the Coronavirus, he finally stayed here more than 3 months… This period of lockdown was a very beautiful moment for both of us, and my son who was with us every two weeks. We had time to work on our respective musical projects, to listen to a lot of music, etc. For creative people it was a time to create more stuff than ever.
I hear from some artists that it brought them a certain peace of mind, that they had time to compose and write more songs. But also there is the missing of social contacts and things. That make me most sad
Some months after this lockdown, I organised a tiny festival in my place, Les Retrouvailles, for a very limited audience, composed of friends. It was crazy how much I was missing that... It was very moving to be together, sharing beers and listening to live music. After missing it so long, you understand how important that is.
What are your big ambitions in music (apart from world domination, which is what everyone wants)?
When I was teenager, my ambition was to become the most famous man in the world (haha). I’m fan of Queen. And I had the chance to realize very early that even Queen will be forgotten someday. Running after eternity is pointless, and my ambitions became way more humble when I understood that. Now, my secret ambition is that one of my records becomes an intimate treasure for someone. A record that you want to listen when times are tough for you, just because it helps and appeases you. If my music can do that to someone? It just would be so intense and magical. I think that’s my biggest ambition… Do you know Granddaddy? In fact, I just would love that my music has the same impact on someone that Grandaddy’s music has on me...
I also have the same ambition with all what we organize here, like the concerts in my house. When someone tells me that one of these concerts was a bright moment during a tough time, it’s overwhelming to me. Trying to bring happiness through what we organize with my friends is an ambition. It’s not a big one, but it’s an important one.
In some way if you want to become world famous I’m afraid you sometimes need to sell your soul to the devil, as they say, which means you might have to make music you don't really agree with, some artists have done that to make money and get rich, but I don't think that's something you want to do?
You know, what is the most important in my life are my son, the ones I love, and what I do with music… I’m thinking about music and musical projects every day. In waking up in the morning and in going to bed in the evening. It’s too much important to me, I can’t imagine making compromises.
Money and fame have nothing to do with art and creation. Authenticity, share, and feelings do.
In thinking of that, I just would like to have a word about the most intense moment I lived, thanks to music. That could be the perfect representation of the end goal, regarding to art and share. When I played at Dunk!Festival, I met Danny Van Dycke, who, I think, is one of your friends too. He passed away last year, and I’m sorry to remind you these dark moments. I am moved… I often hear artists talking about connection with the audience, during concerts, etc… This kind of talks always appeared to me as pure demagogy. But when we were on stage at Dunk!festival I had to change my mind about that opinion. Danny was in the audience just in front of me, and really looked like he was having a great time, with a huge smile on his face. At one moment, I made a mistake with my guitar, and became stressed for one second… I saw instantly Danny. I felt his joy, his enthusiasm… It gave me a huge energy and feeling of appeasement. It was the most intense feeling I received on stage, ever. Wrong notes are nothing… What people are sharing in an audience, what musicians are sharing on stage : that’s the only important point… Feelings and People. Danny helped me to realize that.
We talked together after the concert, and I thanked him. Then we kept in contact and sent messages to each other sometimes. I was very shocked when I found out he passed away. In my living room there is a big picture of that concert at Dunk!festval, I think of Danny almost every day. He’s an important part of my musical journey. I have the feeling to have understood a lot of things thanks to him…
Pics homepag @Sounds from darker places
A wonderful end of this interview, I hope we can have a couple drinks at some festivals, and at Dunk!festival we sure going to drink some to remember Danny. Thanks!
Mec Yek - Piet Maris (Mec Yek, Jaune Toujours) - Wat wij proberen duidelijk te maken, is dat er een dialoog kan gemaakt worden tussen al die verschillende culturen, die interessant is voor beide partijen
Piet, ik heb je leren kennen via Balkan Trafik, je bent echter al een tijdje met verschillende projecten bezig, al van in de jaren ’90 dacht ik? Vertel ons er wat meer over
Het project zoals het er nu uitziet niet, maar waarmee ik bezig ben wel. In het begin van de jaren ’90 ben ik toevallig iemand tegen het lijf gelopen die op zoek was naar een accordeonist om een Roma zanger te begeleiden. Ik zou het in eerste instantie geweigerd hebben omdat ik niet thuis was in dat repertoire. Maar aangezien er financieel niet echt middelen waren ben ik er toch op ingegaan. Daarna ben ik geregeld op en af gereisd naar ginder. Dat project is spaak gelopen omdat de zanger waar we toen mee werkten door de harde leefomstandigheden daar, zeg maar vierde of zelfs derde wereldtoestanden, moest afhaken. Toen zijn we even gestopt met een zanger te werken, we speelden het repertoire wel links en rechts eens als Mec Yek. Het is op die manier dat we ook onze zangeressen tegen het lijf zijn gelopen. Dat was in Café Trefpunt. De mensen van De Centrale (Gent) hadden een ontmoeting opgezet tussen ons en twee Roma zangeressen. Dat verliep heel goed, en we hebben prompt afgesproken meer te doen. Ze kenden het repertoire ook helemaal, natuurlijk. Ze zijn met enkele nummers komen mee doen, en vanaf dat moment was het beklonken eigenlijk. Dat was rond 1999 of 2000.
Voor dit project was je ook al frontman van Jaune Toujours. Bestaat die band nog?
Ja, die band bestaat nog altijd. Dat was mijn eerste project. Dat is eigenlijk begonnen begin jaren ’90, in zijn eerste vorm als studenten band. Van de oorspronkelijke formule ben ik eigenlijk nog het enige originele lid. De formule zoals ze nu bestaat, dateert toch ook al van jaren ’90. Daar is de drummer Theo en mijn broer Bart bij gekomen. En dat is zo een beetje het fundament van het huidige project. Als we met Mec Yek 20 jaar bestaan, is dat met Jaune Toujours al makkelijk 25 jaar.
Hoe zou je de muziek omschrijven? Ik las dat je ook liefhebber bent van ska, punk, rock tot jazz, klopt dat?
Klopt. Die invloeden die je opnoemt zitten er bij Jaune Toujours zeker in, het geeft een heel eigen stijl eigenlijk. Ons laatste album hebben we het gewoon Europeana genoemd. Dat komt zo: we zijn ooit in Canada gaan optreden. Mensen met een link naar het oude Europa, herkenden onze instrumentale klanken. Waarbij die link met het oude Europa werd gelegd. Daardoor bedacht ik: als er zoiets is als Americana, dan spelen wij misschien Europeana. Roots, rock, wereldmuziek, punk en nog een pak andere invloeden zitten erin. Het is eclectisch wat we doen… We leunen misschien nog het dichtst tegen wereldmuziek en rock aan. Maar met een heel hoog improvisatie gehalte en live heel energiek.
Bij Mec Yek kun je meer de link leggen naar eerder Balkan gerichte muziekstijlen. Alhoewel we ook niet echt Balkan zijn, het repertoire komt eerder uit Oost-Europa. Het leunt meer aan bij de Russische, Slavische traditie, terwijl echte Balkan toch meer onregelmatige maatsoorten heeft. Als er bij ons onregelmatige maatsoorten inzitten, is dat omdat we daar gewoon zin in hadden. Maar dat zit niet oorspronkelijk in de traditie.
Ik was tot nu toe niet zo bekend met muziek uit de Balkan. Ik had een uitnodiging gekregen om het festival te volgen en ben toch enkele keren van mijn stoel gedonderd (haha) zoals ook bij jullie. Want ik had er toch een verkeerd beeld van, het is veel meer dan louter feestmuziek, toch?
Het is zeker veel meer dan alleen dat. Ook bij Mec Yek. Wat mensen niet weten - of misschien weten ze het wel maar ze gaan er een beetje aan voorbij - zijn de trage en zelfs triestige melodieën een wezenlijk deel van de traditie. Eigenlijk is het ‘serious business’. Terwijl veel mensen zigeunermuziek vaak met puur feestmuziek associëren. En toch heeft heel wat zigeuner - eigenlijk moeten we dat niet zeggen want het is Roma - muziek veel vernieuwing gebracht. Denk maar aan Django Reinhardt die eigenlijk de enige echte Europese Jazz heeft gelanceerd.
Waar komt de voorliefde voor die typische zigeuner muziek (als ik dat zo mag noemen) vandaan? Ik moet eigenlijk ‘Roma muziek’ zeggen?
Ja die terminologie is een moeilijke, omdat veel mensen vooral de term zigeunermuziek begrijpen, maar de benaming Roma nog iets minder breed bekend is. Terwijl Roma wel correcter is: “zigeuner” is negatieve geconnoteerd. Wat mijn voorliefde voor die muziek betreft: ik heb het altijd gehad voor Slavische muziek en de melancholie daarin. Ik weet ook niet waarom. Ik heb altijd een voorkeur gehad, ook in de klassieke stijlen, een mineur akkoord vind ik gewoon veel interessanter dan een majeur. Waar dat vandaan komt weet ik niet, maar toen de vraag kwam om een Roma zanger te begeleiden, was dit toch ook een argument om daar op in te gaan eigenlijk. Die muziek en cultuur integreert mij gewoon enorm.
Ik luister ook liever naar ‘donkerde muziek’ dan ‘lichtvoetige’; mogen we dat zo zien?
Je kan het ook in een blues perspectief interpreteren. Bij blues zit er een ondertoon van tristesse, maar eigenlijk is dat gewoon de complexiteit van het leven erkennen. En niet te doen alsof alles altijd koek en ei is. Die meerlagigheid vind ik interessant.
Dat is me ook opgevallen op Balkan Trafik. Het leven van de Roma is niet altijd rooskleurig, er zit veel verdriet en pijn achter die gemeenschap
Klopt, er zit bij momenten veel verdriet achter. De Roma gemeenschap heeft het in de loop van de geschiedenis dikwijls ook niet gemakkelijk gehad, ze waren ook het slachtoffer van de Holocaust bijvoorbeeld.
Je hebt je project voorgesteld binnen de Roma gemeenschap, dat de wenkbrauwen fronste; waarom? en hoe heb je het vertrouwen kunnen winnen?
We werden een beetje met argwaan bekeken, ik bedoel: we waren ‘witte gasten’ die Roma muziek komen brengen. Dat kwam wel even raar over in die gemeenschap. Er werd vooral verwonderd gekeken. De keren dat je ziet gebeuren dat ‘’witte’’ muzikanten met dat repertoire aan de slag gaan, dat komt zelden tot nooit voor. Ook als ik de mensen aansprak waren die echt verwonderd dat ik de taal en het repertoire kende. Het was dus eerder een verrassing dan wenkbrauwen fronsen eigenlijk. Ondertussen is dat een soort van fierheid geworden. Ik kan me herinneren dat bijvoorbeeld op de Gentse feesten de gehele gemeenschap kwam kijken naar ons. En echt enthousiast waren over wat we doen, vooral doordat wat wij ermee doen, iets helemaal anders is dan wat zij ermee doen. Binnen de Roma gemeenschap zelf wordt er veel meer uitgepakt met een popbenadering, met synthesizers. Daar is niets mis mee uiteraard, het is alleen mijn smaak niet. Dus als wij afkwamen met eerder ‘traditionele’ instrumenten had men zoiets van: ‘’ja maar daar zit niemand meer op te wachten’’. Dan moeten we daarop antwoorden dat dit misschien klopt voor een bepaald publiek, maar niet voor ons publiek, dat niet mainstream is. We gaan op zoek naar de authentieke kant van die muziek. Waar het verwachtingspatroon in het begin was: wat gaan die daar nu mee doen, dan stelden ze toch snel vast dat wat we doen toch wel swingt en goed klinkt. En we komen daar ook mee naar buiten om er een breed publiek kennis mee te laten maken.
Die laatste vraag stel ik omdat ik vermoed dat die Roma gemeenschap een heel hechte gemeenschap is waar je als buitenstaander moeilijk binnen geraakt of zie ik dat verkeerd?
Het is een hechte gemeenschap, en het lijkt moeilijk om er binnen te raken, maar eigenlijk zijn de mensen heel open. Waarschijnlijk zorgt het feit dat het Romanès, de taal, niet zo bekend is en ook niet makkelijk te leren is bij gebrek aan woorden- en leerboeken ervoor dat mensen dat er zo van buitenaf naar gekeken wordt. En ok, er zijn wel culturele verschillen, maar de Roma gemeenschappen die ik ken zijn heel toegankelijk.
Je hebt het al een beetje aangegeven, maar dat was ook de reden waarom ik dit interview wilde doen, omdat ik voor Balkan Trafik een bepaald beeld had dat dus niet bleek te kloppen, zeker bij jullie
We zitten ook in een heel andere stijl of regio dan pakweg Roemenië: wat wij doen komt eerder uit Slovakije, van bij de zigeunerminderheden die vanuit Hongarije zijn gekomen. Het is een heel migratie verhaal, dat gaat ver terug. De Roma die uit Hongarije naar Slovakije kwamen worden ook de Romongri genoemd, met hun repertoire zijn wij aan de slag gegaan. Dat repertoire en die stijl is ook veel minder gekend bij een groot publiek.
Er is ook, dacht ik een link tussen die typische Roma muziek en wat je doet bij Jaune Toujours, klopt dat?
Zeker en vast. We hebben dit repertoire aangepakt met dezelfde bagage als waar we van uitgaan bij Jaune Toujours. Alleen hebben we bij Jaune Toujours een eigen geschreven repertoire, terwijl we bij Mec Yek vertrekken vanuit traditioneel materiaal. Al zijn een aantal nummers ook eigen composities van onze zangeressen. Er zijn zeker parallellen tussen de twee groepen, maar waar Jaune Toujours meer eclectisch is, ligt bij Mec Yek de focus meer op dat bepaalde repertoire en die traditie. Af en toe doen de zangeressen ook mee als “special guest” bij Jaune Toujours. Zoals bijvoorbeeld eens op de Grote markt in Brussel voor 5000 toeschouwers, daar wilden we toch iets extra aan toevoegen, met meerdere gasten.
Mec Yek is een deel van Choux de Bruxelles, jullie eigen structuur, label en management, waarmee jullie dit project kaderen. Hoe is dat collectief tot stand gekomen?
Dat is eigenlijk willens nillens gegaan eigenlijk. In het begin van mijn carrière dacht ik nog meer in de klassieke termen van: we gaan voor de groep, zoeken ons een label en boeking en manager. Maar wat blijkt: wereldmuziek en de muziek die wij brengen, liggen niet zo goed in de markt. Gaandeweg kwamen we tot de vaststelling dat we meer continuïteit kunnen garanderen door het gewoon zelf te doen. En dan zijn we zelf begonnen met een structuur op te zetten. Een soort muzikantencollectief waarin we verschillende projecten hebben zitten, maar waarbinnen we vooral heel veel autonomie kunnen garanderen. Dus als we iets willen uitbrengen, dan brengen we het gewoon uit. Dan moeten we niet gaan shoppen bij allerlei labels met de vraag of ze onze plaat willen uitbrengen. Vandaag de dag zijn er wel meer artiesten die in eigen beheer uitbrengen, maar toen we dit circa 20 jaar geleden op poten zetten, waren wij van de weinigen die dat deden. Het heeft zijn voordelen, zoals die autonomie, maar ook nadelen zoals het feit dat we niet kunnen profiteren van de grootschaligheid van een heel groot label. Als je als band bij een groot label geraakt , is dat een boost voor een carrière. Wij zijn beetje “gedoemd” om op een zelfde niveau door te gaan, maar daar staat tegenover dat er artiesten zijn die alles geprobeerd hebben en nooit ergens geraakt zijn.
Maar is het voor jullie de ambitie om door te breken naar een ruim publiek eigenlijk? Of beroemd te worden?
Ik zeg er geen nee op als er zich een gelegenheid aanbiedt natuurlijk. Maar bij ons is er vooral de ambitie om er op een menselijke manier mee bezig te zijn en er van te kunnen leven. Of dat nu wereldwijde bekendheid oplevert of niet, maakt dan niet zoveel uit. We kijken sowieso ook als we naar het buitenland kunnen gaan, hoe we dat op de meest economisch en ecologisch verantwoorde manier kunnen doen.
Ik las ook in een interview dat jullie als collectief helemaal overtuigd zijn van het belang van uitwisseling met andere culturen. Kan je daar iets meer over vertellen?
Absoluut. Wat wij doen is met mensen samenwerken en vermijden dat ze in een soort ‘exotische’ hoek worden geduwd. Daar waken we over. Wat wij proberen duidelijk te maken is dat er een dialoog kan gemaakt worden tussen al die verschillende culturen. Die interessant is voor beide partijen. Het is te zeggen: wij bieden iets vanuit onze achtergrond, en wie met ons samenwerkt iets vanuit de zijne of hare. Dat is voor ons heel belangrijk, die wisselwerking. Die twee moeten elkaar versterken. Soms zijn samenwerkingen kortstondig, maar in het geval van Mec Yek is het wel lange termijn. Het gaat ook gelijk op: iedereen heeft in dit verhaal even veel te vertellen.
Op Balkan Trafik was ik vooral onder de indruk van de accordeon en de stemmen van Katia en Milka die me voortdurend in vervoering brachten. Je mening?
Dat is wat mij daar ook enorm in aantrekt. Het zijn twee verschillende stemmen. Maar het zijn twee zussen: meestal matchen stemtimbres tussen broers en zussen heel goed, en dat is hier ook het geval. Ze zijn ook super compatibel qua werken. Ze vullen elkaar heel goed aan. Ze zoeken ook bewust naar wie wat wanneer doet, wat wel niet altijd evident is voor een geluidsman om het te kunnen volgen, omdat het niet altijd even duidelijk is wie nu de lead of backing vocal doet. Maar dat is zeker de kracht van dit project, die stemmen van Katia en Milka die zo bijzonder zijn.
Jullie speelden voor een lege zaal zonder publiek, terwijl dit toch muziek is die zorgt voor een feestelijke stemming. Hoe voelt dat, zo voor een lege zaal spelen?
Het is vooral iets helemaal anders. Hier speelden we in een grote muziekstudio. We hadden geen lege zaal voor onze neus, dus dat was al ok. Maar uiteraard, wat je krijgt van een live publiek dat kan je gewoon niet evenaren met een streaming. Ga bijvoorbeeld maar eens op onze youtube kijken: daar zie je een vroeger optreden van ons op Balkan Trafik waar het publiek compleet uit de bol gaat, tja.
Maar anderzijds, in zo’n streaming-situatie kan je wel focussen op details. Een beetje vergelijkbaar met een studio-opname als het ware, en wat je op een album zet. Terzijde: ik had gehoopt dat er met corona een re-appreciatie zou komen van het album, mensen weer meer platen zouden kopen. Maar de realiteit is: wie heeft nog een deftige installatie? Iedereen zit op zijn computer naar muziek te luisteren… In elk geval, ik ben blij dat we konden deel uitmaken van deze editie, al is het totaal iets anders dan live spelen.
Hoe waren de algemene reacties op dit optreden, hebben jullie er ook een ander publiek mee kunnen bereiken dat je anders moeilijker had bereikt? Want dat is bij mij ook een beetje, ik heb muziekstijlen en bands ontdekt waar ik anders een beetje aan voorbij was gegaan als het ware
Dat is wel fijn aan zo’n streaming, dat het een manier creëert om dingen te ontdekken die je anders wellicht minder snel had ontdekt. Er komen dus mensen op dingen uit, waar ze anders misschien niet op uit zou zijn gekomen. Maar dat komt ook omdat de traditionele media niet meer de rol spelen die ze zouden moeten spelen als gids, om dingen te laten ontdekken. Op een verdwaald nummer op de radio na, doen ze dat toch veel minder dan vroeger. Ze rekenen wat dat betreft ook op de socials: ‘artiesten zullen zichzelf wel bekend maken’. Het is echter bewezen dat je 100 keer zoveel werk moet verzetten op die sociale media, om tot het zelfde effect te komen als een play op de nationale radio.
Jullie zijn toch al bezig sinds 1996 dacht ik, toch is er nog niet zoveel platenwerk uitgebracht: heb je daar een verklaring voor? Of is me iets ontgaan?
Dat is een beetje het gevolg van die collectieve werking. Het is te zeggen: als je alle releases van het collectief samenneemt, zit je aan bijna jaarlijks een release. We hebben zes full albums met Jaune Toujours. We hebben er een paar met het kinderproject Ik en den Theo. Met Mec Yek hebben we twee full albums en twee EP’s. Er zijn ook nog een paar live albums remixalbums, collectorsalbums, albums en EP’s van tijdelijke projecten. En binnenkort komt er een nieuwe van Mec Yek uit. Er beweegt dus vooral binnen het collectief iets waardoor we met een release per jaar zitten.
Er staat dus nieuw platenwerk op de planning voor Mec Yek?
Het was de bedoeling dat dat al klaar zou zijn voor Balkan Trafik en dat het festival mee zou dienen om die plaat voor te stellen aan het publiek. Maar Corona heeft daar een stokje voor gestoken. We zijn met een grote groep van zeven muzikanten: om daarmee intensief te repeteren en de studio in te kruipen is niet evident in deze tijden. Wat hebben we wel gedaan? Heel veel openluchtrepetities. Bij vorige albums zat ook een drum in het verhaal, dat is nu niet het geval. Nu is er enkel percussie, om de eenvoudige reden is dat we het zo eenvoudig en mobiel mogelijk wilden houden zodat we konden zeggen ‘hier is een park, we gaan hier repeteren’ zonder al teveel gesleur. Het zal dus werkelijk een live opzet zijn, en ik vermoed dat we tegen het einde van de zomer zullen uitbrengen. Maar op Balkan Trafik speelden we wel al het nieuwe repertoire.
Wat zijn de verdere plannen voor de toekomst, in zoverre die kunnen worden gemaakt?
Hopelijk snel weer live optreden, maar wat me nu opvalt, is dat veel al ingevuld wordt met grote namen, ook al gaat het om kleine slots, op korte termijn. En dus is de vraag waar gaan de kleinere namen aan de bak raken? Het is op dat vlak wel anders dan vorige zomer. Toen hadden we het voordeel van onze kleinschaligheid zodat we snel konden schakelen. Het kan nu nog alle kanten uit hoor, maar op dit moment is het toch meer koffiedik kijken hoe de organisaties daar gaan op inspelen. Het feit dat we zo autonoom zijn heeft in ons geval zijn voordelen, dat is ook wel zo.
Hoe denk je dat de cultuur die crisis zal overleven?
Tja, dat is de vraag van 1 miljoen he. We gaan pas binnen een jaar weten, wat voor een jaar het geweest is, denk ik, en hoe de sector daar uitkomt.
Om verder op in te pikken op dat onderdeel ‘optreden’: Dranouter doet zomersessies, zit er niets in voor jullie op dit soort festivals?
Normaal gezien wel, maar op dit moment ligt de programmatie daar al vast met toch iets grotere namen, had ik begrepen. We hebben in elk geval in het begin van onze carrière wel op Dranouter gestaan. Het hangt er van af hoe zo’n festivals zichzelf definiëren. Als ze meer de Angelsaksische, Keltische kant opgaan, dan valt een project als Mec Yek makkelijker uit de boot. Onze muziek wordt soms ook meer met jazz geassocieerd. Terwijl muziek gewoon muziek is, en het feit dat we met traditionele elementen aan de slag gaan zou wel een argument moeten kunnen zijn om ons te boeken.
Na al die jaren heb je toch succes gehad. Maar zijn er nog dingen waarvan je zegt ‘’dat wil ik absoluut’’ bereiken, buiten Rock Werchter uitverkopen (haha)?
Rock Werchter uitverkopen! (haha) Nee, de echte ambitie is dat we op een menselijke manier aan de bak kunnen blijven. Dat we mensen kunnen blijven interesseren met wat we doen, concerten kunnen blijven geven en zo. Dat het vuur blijft branden is daarbij belangrijk. We streven minder de harde business na, dan wel oprechte waardering voor wat we doen. Reizen, ook buiten Europa, hoop ik ook dat we kunnen blijven doen. Maar ook dat we er oud kunnen mee worden. Ik zag onlangs een stukje van een reportage van Arsenal waar die mannen beweren dat je na je 50ste niet meer met een groep zou kunnen spelen? Ik ben het daar grondig mee oneens. Er zijn voorbeelden genoeg die het tegendeel bewijzen. Kijk naar Toots Thielemans: net voor hij gestorven is heeft die nog prachtige concerten gegeven. En die was in de 90. In de Blues heb je ook genoeg voorbeelden. Het zal wellicht wat genregericht zijn, maar dan zitten we zeker gebeiteld. Mijn wens is dus vooral schoon oud worden met de muziek, en blijven muziek maken zolang het vuur nog brandt. En meerdere generaties daarbij en op elkaar betrekken.
Maar dan toch op voorwaarde dat je als oudere muzikant niet uitgeblust bent, dat het vuur nog brandt zoals je zegt?
Ik hoop inderdaad dat als ik blijf verder gaan, dat het met het nodige vuur is. Maar dat vuur is wat mij betreft gewoon inherent verbonden met muziek maken, een voorwaarde eigenlijk.
Je zei iets ‘van je muziek op een menselijke manier kunnen blijven brengen’ maar is het wat jullie stijl betreft niet gemakkelijker aan de bak te komen in het buitenland dan hier in ons klein landje?
Voor veel muziek is België te klein om ervan te kunnen leven. En er is zeker een markt voor deze muziek in het buitenland. Maar het grappige aan dit project is dat onze zangeressen, die nochtans behoren tot een gemeenschap die toch wel met reizen wordt geassocieerd, niet zo graag reizen (haha). We doen soms wel eens een buitenlands concert, maar dat heeft toch altijd wat voeten in de aarde. Nu, ze hebben ook een full-time job en doen dit als hobby, dat is ook wel een reden. Ze hebben dus niet die ambitie om daar beroepsgewijs mee bezig te zijn, niet zoals wij, de muzikanten zeg maar.
We hebben het al over twee projecten gehad. Ben je met nog andere bezig? Vertel ons er anders wat meer over?
Er is een project voor kinderen, Ik en den Theo / Moi et le Théo: dat is een duo met percussionist en drummer Théophane Raballand., waarbij we een heel repertoire in het Frans en in het Nederlands hebben. Afhankelijk van het publiek dat we hebben, passen we de talen aan. Daarmee zijn we nu geselecteerd voor een tournee van Jeunesses Musicales (Jeugd en Muziek aan Franstalige kant) in de lagere scholen vanaf september 2021. Er is ook nog het jazz trio 3’Ain: accordeon, contrabas en trompet. Op contrabas Otto Kint en op trompet Yamen Martini, die 6 jaar geleden ut Syrië in België aankwam. Voorlopig nog geen zang. Dat maakt dat weer een heel ander project is dan de andere, wat ook goed is: op die manier doen we elkaar als projecten onderling geen concurrentie aan. Er zijn ook nog enkele fanfare- en mobiele projecten zoals een accordeonfanfare, die iets meer straattheatergericht zijn.
Over die accordeon wilde ik het nog hebben: waarom toch? Want accordeon, daar wordt soms wel lacherig over gedaan (waar ik mee oneens ben)
Ja, maar de periode dat een accordeon slecht gezien was, is wel voorbij, denk ik. Dat was vooral zo in de jaren ’70 tot midden jaren ’80. Dat aura hangt er wel nog een beetje rond, maar er is toch veel veranderd. Ik ben gevallen voor het instrument van toen ik het als kind hoorde: ik wilde het toen al spelen. Ik ben nog even in de richting van piano geduwd (haha) maar het is toch accordeon geworden.
Balkan Trafik review hier
Pics homepag @Alex Vanhee
Fijn, laten we het daarbij houden, hopelijk doen we dit gesprek spoedig over tussen pot en pint op een terras
Paul Numi - Eén keer Hello Werchter of Hello Wembley kunnen roepen, zou de max zijn
Peter Corijn bracht als Paul Numi eind vorig jaar met 'Chimera' een heel leuk album uit dat ons meteen deed terugdenken aan de new wave van de jaren '80. Er waren een aantal zaken die onze aandacht trokken. Zoals de bandbezetting voor de opnames van 'Chimera' en het muzikale verleden van Paul Numi. Genoeg aanleiding voor een interview met de muzikant, waarbij we ook vooruitkijken naar zijn volgende album.
Review hier
Jouw muzikale carrière begint in de jaren '80 bij de band Angry Voices. Hoe is die band gestart?
PC: Voor zover ik het me nog herinner startte de band in de zomer van 1981. De eerste repetities verliepen in een loods van één van mijn ooms, nonkel Willy, in Wontergem. Dat is een landelijke deelgemeente van Deinze. Het belangrijkste wapenfeit uit dat begin was dat de boer die zijn koeien in de weide naast het repetitielokaal liet grazen de dag na de repetitie kwam klagen. Blijkbaar gaven de koeien geen melk meer na een overdosis van ons lawaai. Eerst had Angry Voices een zangeres maar die werd vervangen door Wim De Schuyter. Die jongen had een prachtige stem en bovendien de looks van een frontman. Als gitarist hadden we de uitzonderlijk getalenteerde Dirk Martens. Dirk was ook een sterke songschrijver. De drumvellen werden beroerd door Koen Marichael. Allemaal kwamen we uit de buurt van Deinze. We kenden elkaar al van aan de toog in de lokale kroegen en wat toen TD's (nu: fuiven) heette.
Jij was de bassist in de band?
PC: Ik was bassist, deed backing vocals en schreef ook songs. We zaten volledig in het new wavegebeuren. We waren verzot op de muziek van The Sound, The Cure, Joy Division, Echo & The Bunnymen en "Night Shift" van de Belgische band The Names.
Is die ene track op een verzamelaar op Colour Records ook de enige opname van Angry Voices?
PC: Dat moet inderdaad de enige opname zijn. Mogelijk komt er nog ergens een cassette boven water met wat demos of concertopnames.
Het steeds opnieuw aangehaalde wapenfeit van Angry Voices was de support voor U2 in de Brielpoort. Daar droomt toch elke band van?
PC: Dat concert was compleet uitverkocht. U2 had toen net het album 'War' uit met daarop de hit "New Year's Day". Deinze had toen de Brielpoort die als rocktempel gold. Daardoor kende de lokale jeugd alle nieuwe bands en hun albums heel snel. Voor de release van 'War' waren in alle Deinse jeugdcafés de eerdere singles als "I Will Follow" en "Gloria" al grijsgedraaid en luidkeels meegezongen.
Hoe heb je die avond beleefd?
PC: Met de stress viel het mee. Ten minste, tot we aan de soundcheck begonnen. Toen kwamen we erachter dat onze versterkers niet konden aangesloten worden omdat de stekkers in Ierland en de UK anders zijn. Mijn vraag aan de roadies of we dan maar op het materiaal van U2 konden spelen werd op hoongelach onthaald. Even leek het alsof we die unieke kans toch zouden missen. De roadies gingen wel meteen aan de slag om de stekkers te vervangen. Dat was een hele opluchting. Onze soundcheck duurde exact vijf minuten. The Edge van U2 had alle tijd opgesoupeerd door eindeloos lang aan zijn sound te sleutelen. De deuren van de zaal moesten open dus bij ons was het echt van: "sla eens een akkoord aan! Jaaa! Klinkt prima. De volgende!". Maar geen slecht woord over hun crew want ze hebben echt hun best gedaan om ons zo goed mogelijk te laten klinken.
Nog een anekdote: we zouden eerst drie concerten met U2 spelen. Onze bandnaam stond al op de affiches gedrukt. Tot bleek dat U2 een eigen voorprogramma meebracht. Dus wij vlogen eraf. Gelukkig kon concertorganizator Kris Verleyen hen overtuigen om in onze thuisstad drie bands op de affiche te zetten. Wij hebben heel veel te danken aan Kris die ons steeds heeft gesteund.
Dus Kris, als je dit leest: dank. Die avond had ik geen contact met U2, tenzij een korte "hello". Ik was veel te verlegen om hen aan te spreken. Nu zie ik dat als een gemiste kans. Andy Warhol hield iedereen voor dat ze recht hebben op 15 seconds of fame. Met dat concert waren mijn 15 seconden opgebruikt. Maar ik beleefde ze wel!
Met Angry Voices speelden jullie wel vaker supports of samen met andere bands?
PC: De lijst is lang: TC Matic, Definitivos, the Scabs, De Kreuners, Marine, Revenge88 en The Gigolos. De drie concerten met Echo & The Bunnymen waren in het Hof ter Loo (nu Trix) in Borgerhout, de Vooruit in Gent en het ter ziele gegane Plan K in Brussel.
Wanneer is het verhaal van Angry Voices voor jou gestopt?
PC: Ik ben er in de zomer van 1983 uitgestapt. Dat was niet zo'n slimme beslissing. Want je krijgt maar zelden een band samen waar het geheel meer is dan de individuele delen. Joe Perry van Aerosmith ging weg om solo te gaan maar kwam snel terug. Hij zei terecht: "You only get one chance to have a great band". Je bent jong en je denkt dat er nog goeie bands zullen komen. Niet dus. Er is nog sporadisch contact met de andere bandleden. Bij mijn weten zijn de anderen na Angry Voices niet meer muzikaal actief geweest.
Na Angry Voices kwam vermoedelijk eerst het gezin en het werk of ben je altijd muzikaal bezig geweest?
PC: De muziek is altijd een constante gebleven. Ik ben nog in een aantal andere bands gaan spelen, maar zonder veel succes. Al had er eentje een geniale naam: James Dean After The Crash. Dan begon het leven als expatriate. Ik was 25 jaar aan de slag in het buitenland. Op zakenreis nam ik soms mijn Martin-gitaar mee. 's Avonds speelde ik dan een unplugged concert. Vaak in Hard Rock Cafés, maar ook op de legendarische Rockwood Musical Stage in New York. Op die manier deed ik een internationale toer van Moskou tot Boston, van Warschau tot Tel Aviv. Ik was daar toch voor mijn job, dan kon ik net zo goed het podium op. In Polen, in 1999, had ik een hit met "Give Children The Sun". Die song gaf ik weg aan Poolse artiesten die een liefdadigheidsactie hadden opgezet. De muziekvideo werd zwaar geplugd op Poolse TV stations. De opbrengst werd gebruikt om een hospitaalafdeling voor de behandeling van verbrande kinderen te bouwen. De muziekmicrobe is altijd blijven broeien.
Een aantal jaar geleden nam je het alter ego Paul Numi aan. Welke betekenis zit er achter de artiestennaam?
PC: De inspiratie voor de naam komt van Jeff Immelt, de ondertussen ex-CEO van General Motors. Hij gaf een presentatie en liet daar de naam van een Toyotafabriek vallen, de Numi-plant. Ik dacht meteen: prima naam. Numi klinkt als 'new me'. Dan was er slecht één optie voor de voornaam: Paul, van Paul van Tharsus, bekend van zijn bekering en spirituele hergeboorte op weg naar Damascus. Ik prefeer een avatar. Bono, Sting, The Edge, Prince deden het me al voor. En David Bowie heet eigenlijk David Jones.
De tekening op het artwork doet wat denken aan het stadssymbool van Venetië, maar het is net iets anders en wordt blijkbaar vaker gebruikt bij ‘Chimera’, zit daar voor jou een extra betekenis achter?
PC: Het symbool is een chimera, een mythisch dier uit de oudheid. Chimera betekent 'een onmogelijke of moeilijk te bereiken doelstelling'. Zo lijkt mijn muzikale come-back soms. Een andere betekenis is 'het DNA van meerdere wezens in éen'. Ik heb me altijd verzet tegen vakjesdenken waar men je catalogeert als 'de artiest', 'de zakenman', 'de professor' of wat dan ook. Waarbij je dan blijkbaar alleen geloofwaardig kan zijn als je voor één van die vakjes kiest. Alsof je niet een 'en'-persoon kan zijn en meerdere rollen aankan. Dat is nu precies het thema van mijn nieuwe single "Multitudes", die net uit is.
Romancier Anthony Trollope werkte voor de Britse post, bedacht de postbus, maar gaf ons ook de uitstekende 'Chronicles of Barsetshire'. Churchill was politicus én een uitstekend schrijver waarvoor hij overigens de Nobelprijs Literatuur kreeg. Of taalgenie, ontdekkingsreiziger en diplomaat Richard Burton. Ik houd net van dat soort profielen en bewonder het ideaal van de Renaissancemens.
In een eerder interview word je de 'white collar Bruce Springsteen' genoemd, de Bruce Springsteen van de managers, zeg maar. Dat beeld bevestig je ook een beetje met de foto's in je artwork
PC: In Newsweek betreurde een journalist dat velen over blue collar pain schreven, maar niemand over white collar pain. Daar wist ik wel iets van. Ik had er ook een paar songs over geschreven zoals "Mister Turncoat" of "Forward Ye Corporate Soldiers". Gezien ik business executive was, was de connectie snel gelegd. Bovendien draag ik als niet zo jonge jongere vaak maatpakken wat het beeld nog wat versterkte.
Met jouw achtergrond als zakenman: beschouw je jouw muziek als een product dat verkocht moet worden, als iets dat moet renderen, winst genereren, …?
PC: Dit muzikale project drijft 100% op passie. Als ik het Paul Numi-avontuur als business executive in termen van winst en verlies zou moeten beoordelen, dan kan ik er maar beter meteen mee stoppen.
Als artiest verdien je niks aan streaming. Een play betaalt 0,0035 dollar. 'Chimera' heeft zo de ronde som van 100 dollar opgebracht. Daar kan ik dus net een paar setjes nieuwe gitaarsnaren van kopen. Ook CD's raak je niet meer kwijt. Je kan ze zelfs nauwelijks nog gratis weggeven. Velen hebben geen CD-speler meer. Een paar vrienden kopen al eens een T-shirt maar omdat het om kleine oplages gaat, zit daar ook geen cent winst op. Ik word voorlopig alleen op regionale en digitale radios gedraaid, dus royalties zijn er ook niet.
Als we het dan toch even over business moeten hebben: het winstmodel van de muziekindustrie is wat we een blockbuster-model noemen, ook wel 'winner takes all' genoemd. Een ster verdient veel, al de rest kan de eindjes nauwelijks aan elkaar knopen. De Engelsen drukken het mooi uit: "you can make a fortune but you can't make a living"
Je bracht als Paul Numi eerder al twee albums uit: 'Where Am I' en 'Something Sacred'. Kan je over die releases iets meer vertellen?
PC: Die albums ben ik wat ontgroeid. Ik wou een tabula rasa. Vreemd misschien, want de songs van die albums werden door 100 Amerikaanse radiostations op de playlist gezet. Het ging om Triple AAA- en college radiostations. Ik kan daarom zeggen dat ik in de elite-universiteiten van Harvard en Princeton ben binnengeraakt, zij het dan slechts op hun radiostation en niet als student. Ook in Turkije, Pakistan, Saudi-Arabië, Zwitserland, Duitsland en Marokko was er airplay en vaak interviews. De grootste krant ter wereld, The Times of India, gaf me toen een heel mooi artikel.
Beide albums zijn opgenomen met John Woolloff, de ex-gitarist van Balavoine, Bruel en nog een pak andere Franse sterren. Alles is in Genève ingeblikt en gemixt door Chris Duc van OneMusic. De mastering deed Grammy Award-winner Ted Jensen van Sterling Sound in NYC. Ik heb keihard gewerkt aan die albums. Maar ik besloot daarna om maar niets meer op te nemen. Ik had zo'n gevoel van "wie zit er nu in godsnaam te wachten op mijn middelmaat?" In 2019 had ik toch weer zin om een single te maken. Een business lunch met Frank De Mey, die als McMay muziek opneemt, bracht me op het spoor van producer Ronald Vanhuffel. De single werd het album 'Chimera' en ondertussen is het tweede album met hem helemaal klaar.
Ronald is voor mij de perfecte producer. Hij kent en houdt ook van de muziek van de jaren '80. Tevens is hij een uitstekende coach. Ik geef toe heel onzeker te zijn over mijn songs. Raar is dat. Ik heb business' met miljarden dollars omzet in goeie en kwade tijden gerund, zonder slapeloze nachten. Vaak doe ik keynote-speaches voor honderden mensen. Maar als het over mijn songs gaat, komt er een innerlijk stemmetje opzetten dat twijfel zaait. Dan word ik heel kwetsbaar.
"My Day Will Come" is één van mijn populairste songs geworden. Ik wou dat nummer niet eens opnemen. Ronald wees toen naar zijn muur vol gouden platen en beweerde dat hij het beter wist dan ik. Wat ook bleek.
Het nieuwe album dat net klaar is wou ik op een bepaald moment ook de vuilnisbak inkieperen. Gelukkig was Ronald er om dat tegen te houden. Dat tweede album is sterk geworden en een grote stap vooruit ten opzichte van 'Chimera'. De single "Multitudes" geeft alvast een voorsmaakje.
Heb je met die vorige albums ook live gespeeld?
PC: Veel songs van 'Where Am I?' en 'Something Sacred' heb ik live gebracht. Altijd unplugged, zij het dan een paar keer met nog een gitarist. Dat was een harde leerschool want mensen gaan naar een Hard Rock Café om een hamburger te eten en niet om naar mij te luisteren. Bovendien kende niemand mijn songs. Maar ik slaagde er toch in om mensen te doen meezingen. Na afloop kwam er altijd wel iemand naar me toe met de vraag of ze mijn CD konden kopen, of stel je voor, om een handtekening te vragen.
Zijn er plannen of ideeën om de nummers van 'Chimera', of van het volgende album, live te gaan brengen?
PC: Ik wil die songs graag live brengen. De studioband zou natuurlijk perfect zijn op het podium, maar die jongens worden ook veel gevraagd door gevestigde waarden. Zo speelt de ritmesectie ook voor Clouseau. Eric Melaerts is een topgitarist die iedereen wil. Het moet ook financieel een beetje haalbaar zijn. In een band speelt iedereen voor een bak bier, maar met ingehuurde muzikanten ligt dat anders.
Stonden de muzikanten van 'Chimera' al lang op je verzoeklijst?
PC: Niet echt. Ronald heeft die allemaal aangebracht. Eric kende ik natuurlijk wel, dus met die keuze was ik het snel eens.
Je bent zelf bassist. Waarom dan een bassist inhuren?
PC: Ik speel bas en gitaar. Ik schrijf alle basslines. Een klassebak als Vincent Pierins voor studiowerk inhuren is absoluut zinvol. Dan staat het er met zijn geweldige groove in één of twee takes perfect op. Vergeet ook niet dat studiotijd in ICP niet goedkoop is. Time is money en het is mijn geld. Ik kan het zelf inspelen, maar dan moet het in zeven takes voor een slechter resultaat, wat meer tijd kost.
Mijn echte passie ligt bij het songschrijven. Een instrument is daarbij maar een stuk gereedschap, zoals een timmerman de hamer en de zaag hanteert.
Hoe ga je te werk voor lyrics en muziek?
PC: Lyrics zijn voor mij heel belangrijk. Ik hoor wel eens dat dat allemaal niet zoveel uitmaakt. Als men zoals de band Trio wereldwijd kan scoren met "Da Da Da" dan klopt dat mogelijks wel. In mijn jeugd had Cheap Trick een monsterhit te pakken met de kinderlijk eenvoudige tekst "I want you to want me, I need you to need me, I love you to love me". Maar voor mij werkt dat niet.
Ik heb een paar principes bij het schrijven. Eén: het moet duidelijk zijn waarover het gaat. Ik heb het niet zo met diegenen die 'mystiek' schrijven en claimen dat de luisteraar zelf de inhoud moet bepalen. Dat lijkt me soms een excuus omdat men weinig te zeggen heeft. Alle goeie schrijvers zijn concreet: Bruce Springsteen, Nick Cave, Warren Zevon en Tom Waits bijvoorbeeld.
Twee: ik gebruik nooit schuttingtaal. Ook dat is te eenvoudig. Elke achtjarige kan het f- woord roepen. De vraag is: hoe zeg je dat op een andere manier. Morrissey is daar sterk in.
Drie: het moet authentiek zijn. Ik kan bezwaarlijk "Yo yo from the ghetto" gaan rappen. Dat zou compleet belachelijk zijn. Of over ufo's, elfjes en faraos gaan zingen zoals sommige progrock bands zeker wel eens gedaan hebben in de jaren '70. Wat juist bij mijn generatie zo aansloeg in de punk is dat het over ons leven leek te gaan in plaats van dat kleffe hippiegedoe, waar ik alvast geen voeling mee had. Dan Eton Riffles van The Jam! "What can you do against a tie and a crest?" Of beter nog: "To Be Someone".
Soms komt mijn inspiratie uit een boek. Ik ben een echte boekenworm en soms komt daarvan iets dan in een song terecht. Nietzsche-kenners hebben dat gemerkt in "The Sparkle". In "A Square Peg (For A Round Hole") zit een van de kerngedachten van Colin Wilson's studie over The Outsider. De nieuwe single "Multitudes" is onder andere geïnspireerd door een uitspraak van de Amerikaanse dichter Walt Whitman. Streetcredibility heb ik dus voor geen meter. Dan doe ik ook niet alsof ik die wel heb. "You are what you is" wist wijlen Frank Zappa.
De inspiratie kan van overal komen. Iets wat ik opvang of wat iemand zegt. De melodie komt altijd eerst en pas dan de tekst. Heel snel heb ik één of twee regels die uit het niets lijken te komen. Daar borduur ik dan op voort. Om God weet welke reden begin ik: "I am" in een te zingen refrein. Dan vraag ik me af wat ik daarmee kan doen. Dan volgt: "I refuse to be one thing, Settle for "or", When there is "and",
I can swing from role to role, And yet remain whole, Already missed too much of life, By being far too blunt a knife, I am, I am, yes i can
'cause I'm Multitides".
Zo krijgt een verhaal stilaan vorm. Die verhalen moeten ergens universeel zijn, iets uitdrukken wat anderen ook herkennen. Hopelijk vinden ze iets van zichzelf in terug.
Ik bewonder Ray Davies van The Kinks als songschrijver. Die kan zo fantastisch observeren en dat in fiinzinnige, vaak licht ironische regels omzetten. Luister nog maar eens naar een "A Dedicated Follower Of Fashion" of "A Well Respected Man".
'Chimera' is een stijlbreuk met je vorige albums: van de Beatles en Britpop naar de new wave. Is dat dan naar de Angry Voices-roots of slaat dit beter aan bij het publiek?
PC: Met het publiek heb ik geen rekening gehouden om de simpele reden dat ik er geen had. Als artiest evolueer je en songs veranderen.
'Chimera' heeft de sound van de jaren '80. Had je inzake geluid één of meer bands in gedachten bij de opnames?
PC: The usual suspects, zeg maar. Joy Division, Editors en The Cure; soms zelfs een streepje The Cult.
We horen op 'Chimera' nauwelijks synths
PC: Die synths zijn er wel maar meer discreet. Het kan een urban legend zijn, maar Robert Smith wou bij The Cure in het begin alleen synths als die met één vinger gespeeld konden worden. Dat werd meteen ons motto. Alle synths op 'Chimera' kan je dus met één vinger spelen. Op de volgende plaat staan meer synths en invloeden van EDM. Dat hoor je al in "Multitudes". Ronald heeft veel ervaring in trance en zelfs trip hop.
De 160.000 plays van 'Chimera' zullen wel niet allemaal uit België komen. Waar wordt jouw muziek zoal opgepikt?
PC: Ik ben geen sant in eigen land. Die streamingplatforms betalen niks, maar geven je wel veel big data, om een consultingterm te gebruiken. Op basis van de laatste maand zijn de toplanden: USA, Brazilië en de UK. Dat verwondert mij niet want Engelstaligen kicken op mijn teksten. Zo schreef Kevin Roberts, ex-CEO van Saatchi en bestselling auteur van "LoveMarks" een mooie review over "A Square Peg (For A Round Hole)". Net ook voor "Multitides" getiteld: "in praise of the free-thinking ones" met zowaar verwijzing naar Steve Jobs en Jack Kerouac. Daar wordt een mens toch blij van. In de eerste 50 steden zit geen enkele Belgische stad. Aan de top: London, Rome en Santiago de Chili. Ik ben ook populairder in Guatamela City, Concepción in Chili en Guadaljara in Mexico dan hier.
Een Spaanse blogger schreef: "Tiene cierta influencia a Bowie en su voz, por est sabor erótico en cada climax sonoro." Hij heeft invloed van Bowie in de stem, met die erotische kleur in elke sonorische climax. Misschien daarom dat ik meer aansla in Latijns-Amerika? Grapje, het heeft vooral te maken met welke playlists je songs opnemen.
Geen plannen voor een vinyl-release?
PC: Dat wil ik graag. Maar hoeveel van die LP's kan ik als indie artist aan de man brengen? En kleine oplages zijn duur omwille van de vaste kostencomponent. Vinyl heeft pas echt zin als we opnieuw kunnen optreden. Vaak willen mensen een tastbaar souvenir na het concert.
Hoe is de samenwerking tot stand gekomen met Fat Koala Disorder?
PC: Ik ken één van de leden van Fat Koala Disorder. Die belde me vanuit Warschau enthousiast op. "Hey Paul we vinden jouw album geweldig. Wil je meewerken aan onze volgende single?" Ja natuurlijk! Ik componeerde mee aan de muziek, schreef de tekst voor "My Very Own Cain", speel bas en zing. Ronald Vanhuffel speelde gitaar. Voor een vervolg mogen ze mij altijd bellen.
Je hebt een prima band, maar wie staat nog op jouw wish list als muzikant, zanger(es) voor een duet, producer, remixer, …
PC: Never change a winning team. Dus als ik nu aan een derde album zou beginnen neem ik hetzelfde team, verondersteld dat zij het ook zien zitten. Uiteraard heb ik bewondering voor een lange lijst andere artiesten. Songs schrijven met Morrissey, The Edge of Bruce Springsteen lijkt me wel wat.
Ik weet uit goede bron dat Sting naar 'Chimera' geluisterd heeft, maar toen Brits diplomatisch zei: "it's not my cup of tea". Ik weet dat hij goed geluisterd heeft want hij stelde een heel pertinente vraag over de teksten. Maar een duet zit er waarschijnlijk niet in. Jools Holland zag ook niet meteen iets in het album. Maar ik klop aan elke deur. Dat ik die dan soms ook in mijn gezicht krijg, hoort er bij.
Stel dat je een kind of kleinkind van 18 jaar hebt die jou komt melden dat ze van muziek hun beroep willen maken. Steun je hen dan voluit, of is het eerder van 'begin daar toch niet aan'?
PC: Op LinkedIn circuleren nogal wat artikels die afraden om je passie te volgen. Ik denk dat je die wel moet volgen, mits een aantal voorwaarden. Die zou ik ook mijn kleinkind voorleggen:
Je kan heel goed worden in wat je kiest en je wil er de offers voor opbrengen,
Er is een markt voor die competenties,
Je aanvaardt de consequenties van je keuze.
Het is gewoon verkeerd om kinderen te zeggen: maakt niks uit, kies maar wat je wil op basis van wat je leuk vindt. Er hangen namelijk gevolgen aan keuzes vast. Sommige beroepen zijn riskant, zoals muziek. Het is aartsmoeilijk om de top te bereiken en nog moeilijker om er te blijven. Dan moet je aan hedging doen, zoals dat bij een riskante investering gebeurt, en een fall back option creëren. Toch maar dat diploma halen als Plan B?
Hoeveel albums van Paul Numi kunnen we nog verwachten?
PC: Ik heb al veel nieuwe songs geschreven voor een derde album. Dus dat zit er nog wel in.
Tot hoe ver reikt jouw muzikale ambitie?
PC: Ik probeer zo goed mogelijke songs te schrijven. Samen met creatief genie Rik Corijn werk ik ook constant aan het marketingaspect. Dat is misschien niet wat men graag hoort, maar het is show business. "Anders was het show show", om het met Woody Allen te zeggen. Voor wie nog een ontnuchterende statistiek nodig had: elke dag worden 40.000 nieuwe songs op Spotify gezet. Dat is het equivalent van wat in 1984 in de UK uitkwam op één volledig jaar. Je moet dus constant voor engagement zorgen of men is je als indie artist zo vergeten. Ik geniet vooral van het schrijven en hetopnemen. Uiteraard is het leuk als je ook respons krijgt. Ambitie is er zeker. Zo één keer Hellooooo Werchter of Hello Wembleyyyyyy kunnen roepen zou wel de max zijn. Al vrees ik dat het wel eens bij Café Wembley om de hoek zou kunnen blijven.
https://www.youtube.com/watch?v=HYBP-lauk-s
In het kader van Spot on Jazz werd een heuse Solidude Records label night georganiseerd, helaas nog steeds niet met publiek. Via livestream kregen we enkele belangvolle artiesten en bands in het jazzgenre: H A S T, Bestiaal, Skordatura feat. Jozef Dumoulin & Mäâk. De laatste is zelfs een primeur, want het is hun eerste echte live voorstelling aan een groot publiek. Het werd een oorverdovend, beklijvend totaalspektakel.
Het ‘oorverdovende’ nuanceren we en interpreteren we best in ‘de intensiteit van hun sound’.
We overlopen even
H A S T (*****) opgericht door altsaxofonist Rob Banken is een instrumentale band geworteld in jazz, heavy rock en improvisatie; ze openen overtuigend, verschroeiend met deze elementen. De sound van H A S T is gebouwd rond die sax, die emotioneel klinkt, ondersteund van broeierige gitaarriedels, een bedwelmende bas en een knallende percussie. Ze lieten een diepe indruk na.
Line up: Rob Banken – altsax; Artan Buleshkaj – gitaar; Roeland Celis – gitaar; Cyrille Obermüller – contrabass; Elias Devoldere – drums
De formatie Skordatura feat. Jozef Dumoulin & Mäâk (*****) tekent voor het totaalspektakel . We citeren eerst eens uit de bio ''Met rollende ritmes, scherpe injecties, hoekige grooves, momenten van humor en een buitenaards geluid dat af en toe doet denken aan de intergalactische funk van Battles, kookt Skordatura een sudderpot van ideeën."
Die pot kookt voortdurend over door de niet aflatende virtuositeit van Jakob Haghebaert (gitaar), Bas Bulteel (Fender Rhodes, keys), Joshua Dellaert (bas) en Sebastiaan Vekeman (drums).
Voor de gelegenheid krijgt dit gezelschap de steun van Mâäk , een avantgardistische jazzformatie in ons landje. Jozef Dumoulin, brengt vuurwerk uit z’n keys . Het zorgt voor sfeer en ambiance. Dit was een muzikale wervelstorm , hier werd het kookpunt bereikt. Sjiek.
Line up: Sebastiaan Vekeman: drums, compositie; Joshua Dellaert: basgitaar, compositie; Jakob Haghebaert: gitaar; Jozef Dumoulin: keyboards; Laurent Blondiau: trompet, arrangement; Jeroen Van Herzeele: tenorsax; Michel Massot: tuba; Gregoire Tirtiaux: altsax, arrangement
Bestiaal (*****) schudde ons muzikaal stevig door elkaar. Ze stonden in voor een golvende sound , hartverscheurend en chillend van aard . Ze flirten met geluidsnormen, oorstrelend en (geluids)overschrijdend; gevoeligheid en extravertie kruisen elkaar. Bestiaal tekent evenzeer voor dit gevarieerd totaalbeleven. Hun klankentapijt benadert de perfectie en biedt ruimte in improvisatie en experiment. Meesterlijk hoe ze je bij het nekvel grijpen!
Line Up: Sebastiaan Vekeman: drums & compositie; Jakob Haeghebaert: gitaar; Sebastiaan (Bas) Gommeren: contrabass
Organisatie: Spot On Jazz + ART-SPOT.BE + Solidude Records + MetX Movingmusic + Gent Jazz Festival, Gent
Spot On Jazz 2021 - H A S T, Bestiaal en Skordatura feat. Jozef Dumoulin & Mäâk - livestream - Een oorverdovend, beklijvend totaalspektakel
Spot on Jazz 2021
CC De Grote Post
Gent
2021-04-28
Erik Vandamme
Peter Vermeersch & Thomas Noël - 'In C' - Sound of Ghent - livestream - Een zinnenprikkelende versmelting van beeld en klank in een sprookjesachtig kader
We citeren als introductie: ''De Amerikaanse componist Terry Riley schreef zijn iconische werk In C in 1964. Deze compositie geldt als een van de ijkpunten van het minimalisme. Ze bestaat uit 53 deeltjes, soms maar van enkele noten. Uitvoerders krijgen van Riley veel vrijheid bij In C. Er is geen vaste duur en doorheen de jaren is er eindeloos op gevarieerd. De onovertroffen Peter Vermeersch (Flat Earth Society) en Thomas Noël (The City's Song) wagen zich in deze gloednieuwe productie aan een Gentse versie. Veertien muzikanten met evenveel instrumenten als verschillende culturele invloeden geven een weerspiegeling van de rijkdom aan muziek in de stad.''
Dit concert werd via livestream uitgezonden in het kader van ‘Sound Of Ghent’, in een samenwerking met De Centrale en de Handelsbeurs, Gent
Een livestream is pas echt geslaagd als de luisteraar ademloos zit mee te kijken, te luisteren en te genieten van de muzikale kunst van de artiest . Het collectief aan top muzikanten en vocalisten slaagt er hier met brio in. Het is een zinnenprikkelende, gevarieerde versmelting van beeld en klank in een sprookjesachtig kader.
Een verhalen verteller brengt een soort ode aan ‘de aardappel’. Het verhaal raakt door de poëtische invalshoek. De Afrikaanse voodoo klanken zijn in combinatie met een danser die je weet te hypnotiseren. Met de viool erbij wordt er voor een folklore totaalbeleven gezorgd.
Het geheel, de visualisatie en de sound, is wonderschoon en fantasieprikkelend door het gevarieerd klankentapijt (o.m. door percussie en strijkers) en de kleurrijke illustraties; de bevreemdend aanvoelende vocals drijven je naar onbekende oorden. Schitterend allemaal in die drie kwartier.
Hier valt nogal wat te beleven. Geen moment verveel je je . Terecht trouwens verdient deze compositie van Terry Riley zijn stempel iconisch… Peter Vermeersch & Thomas Noël hebben mensen rond zich verzameld, die de compositie nieuw leven inblazen. Ieder heeft zijn belangvolle inbreng . De puzzelstukjes passen perfect tot één geheel. Het collectief slaagt er dus met brio in je compleet overstag te doen slaan . Het verhaal en de muziek leven. Indrukwekkend, dit totaalspektakel.
Line up: Peter Vermeersch (basklarinet, elektronica), Thomas Noël (harmonium, xylofoon), Jeroen Baert (viool), Shalan Alhamwy (viool), Mevlüt Akgüngör (ney/rietfluit), Gergana Velikova (zang), Anaïs Moffarts (zang, contrabas), Sadig El Gibril (oed), Osama Abdulrasol (kanun), Tsubasa Hori (taisho goto, Sanba), Ehsan Yadollahi (tar), Farnoosh Khodaded (daf), Moussa Dembele (kora, balafon, djembe), Tister Ikomo (ngoma), Josse De Pauw (tekst), Gerda Dendooven (illustratie)
Organisatie: De Centrale + Handelsbeurs, Gent ism Sound of Ghent
Ask Carol is een duo uit Noorwegen. Ze brengen een mix van grunge, noise en blues. Dat ze slechts een duo zijn, weerhoudt hen er niet van om een heel vol en energiek geluid neer te zetten. Ze vullen hun sound van drum, gitaar en vocalen aan met synths, loops en een drummachine.
De single-edit van “Darkest Hour” klinkt nog wat braaf, maar als je op YouTube de Live At Auma Sonic Saloon-versie hoort, krijg je een beter beeld van waar deze band voor staat. Er gaat meer dreiging van uit, en afgaand op de lyrics was dat ook het opzet. Vorige singles teerden meer op melancholie, terwijl ze hier vorm geven aan wanhoop en twijfel, zowel in de lyrics als in de muziek.
De video bij ‘Darkest Hour’ doet het blijkbaar heel goed op TikTok, waar het rondgaat als de ‘cow song’.
Met hun combinatie van soms rauwe percussie en donkere blues-licks doet Ask Carol mij op deze single denken aan The Picturebooks, The Black Box Revelation, Room Me en Larkin Poe. Ze zouden een welkome afwisseling zijn in het Europese clubcircuit.
https://www.youtube.com/watch?v=1O1uWrwT2_o&t=184s
Marianne Faithfull brengt al muziek uit sinds de jaren ’60 van de vorige eeuw. Hits als “As Tears Go By”, “The Ballad Of Lucy Jordan” en “Broken English” zou elke zelfverklaarde muziekfan moeten kennen. In de coronaperiode waagde ze zich - nadat ze zelf covid opliep en er bijna aan stierf - aan een album met ingesproken gedichten. Allemaal grootheden uit de Engelse literatuur: Keats, Shelley, Byron, Wordsworth, Tennyson en Thomas Hood. Faithfull verwerkte eerder al meermaals poëzie in haar muziek, maar nu zet ze de gedichten zelf nog meer in de spotlights.
Ze krijgt daarbij hulp van heel wat schoon volk uit de alternatieve muziek: Head (producer PJ Harvey), Warren Ellis (Nick Cave), Nick Cave zelf, Brian Eno en Vincent Ségal. Het kan zijn dat u die laatste niet kent, maar deze Fransman speelde al cello op albums van Charlotte Gainsbourg, Cesaria Evora, Alain Bashung, Elvis Costello, Carla Bruni, Sting, Vanessa Paradis en Natatcha Atlas. En dat is nog maar een handvol namen uit een bijzonder lange lijst.
Een mooi team heeft Faithfull zo bij elkaar. Mocht het een regulier album zijn, zouden deze gasten ongetwijfeld voor vuurwerk zorgen inzake songwriting, muziek, arrangementen en productie. Het is mooi hoe ze hier zichzelf en hun vele talenten compleet wegcijferen. Ze vormen niet meer dan het witte bord waarop Marianne Faithfull haar muzikale gastronomie serveert. Al is het nu ook weer niet zo dat ze helemaal geen rol spelen. Dat producer Warren Ellis als mede-auteur aangeduid wordt, geeft meteen aan hoe belangrijk zijn inbreng was.
Faithfull’s herkenbare en immer krakende stem staat wel helemaal centraal en ze brengt deze reeks klassieke gedichten met veel gevoel voor ritme en intonatie. Zoals die gedichten moeten voorgedragen worden, en dus met weinig verrassingen. Mijn persoonlijke favoriet is “Lady Of Shallot”.
Marianne Faithfull leest op ‘She Walks In Beauty’ elf klassieke gedichten voor. En meer is het niet. En meer is er soms ook niet nodig. Prachtige zet, dit gedichtenalbum.
She Walks In Beauty
Marianne Faithfull & Warren Ellis
BMG/Gentlepromotion
Je zou denken dat de hoogdagen van Teenage Fanclub ergens in de jaren ’90 liggen, met o.m. ‘Bandwagonesque’, ‘Thirteen’ en ‘Grand Prix’, maar volgens hun label was hun vorige album, ‘Here’ uit 2016, een absoluut verkoopsucces. En daar voegen ze fijntjes aan toe dat ‘Endless Arcade’ daar helemaal in het verlengde van ligt.
Wat herkennen we nog van het typische oer-geluid van Teenage Fanclub op het nieuwe album? De gezapige zang? Check! Licht psychedelische gitaren? Check! De lo-fi-indie-aanpak? Nog eens check! Moet er nog meer zijn? Nauwelijks, op het eerste gehoor. Een goede song met een catchy refrein misschien, maar daar heeft deze band altijd al weinig zijn best voor gedaan. Slechts de absolute fans kunnen de lyrics meelippen van de bekendste singles. De meeste andere rockfans herkennen wel de typische sound van Teenage Fanclub, maar hebben meer moeite om de nummers uit elkaar te houden.
Dat is op ‘Endless Arcade’ niet anders. De vooruitgeschoven single “Home” is van het hele album diegene die het langst blijft hangen. “I’m More Inclined” is een degelijke, aardige single, maar een beetje braver. En dat telt eigenlijk voor het hele album: Teenage Fanclub is een betere band geworden, zuiver muzikaal en als songschrijvers dan, maar ergens onderweg zijn ze hun ‘sense of urgency’ verloren. Bij “The Sun Won’t Shine On Me” moet ik zelfs onwillekeurig denken aan de softrock van BZN en de George Baker Selection. Zowat alle scherpe kantjes zijn eraf geveild.
Toch zijn er momenten waar de magie wel nog werkt. “Everything Is Falling Apart” is onweerstaanbaar goed en sluit aan op het beste van het oudere werk. Een instant classic. Samen met “Home” en “I’m More Inclined” is de oogst van dit album toch niet van die aard dat we staan te juichen.
De Skangoeroes waren één van de weinige ska-bands in België, maar na 15 jaar houden ze ermee op. Uit de as van de Skangoeroes is er nu GRAAF!, met een paar dezelfde mensen in de line-up en met nog steeds een voorliefde voor ska en reggae, en ook andere exotische genres.
GRAAF! heeft zopas zijn eerste EP uit, met vier tracks in het Nederlands (op een paar strofes in het Frans na, in “Was Iedereen Maar”). Peter Vincent zat mee in de studio. Niet de bekendste naam, maar hij zat reeds eerder in de studio met Doe Maar en dat is in in Nederreggae toch wat je ‘buiten catgeorie’ kan noemen. Peter Vincent deed ook mooie dingen met Rowwen Hèze en BLØF.
GRAAF! klinkt op deze EP niet als Doe maar. Omdat ze muzikaal anders klinken (andere benadering van genres) en omdat de teksten van GRAAF! nog wat ‘aan het papier kleven’ (meer geschreven dan gesproken taal). Referenties die treffender zijn, zijn dan Eva De Roovere en de hier minder bekende Nederlandse band Lörk.
Muzikaal swingt het, een beetje zoals op de recente EP van The Wamaki’s, maar dan met meer lyrics. Drie van de vier tracks op deze EP klinken bijzonder zomers en dansbaar. De vierde, “Weg“, klinkt eerder intimistisch folky en zit zo helemaal in de richting van De Roovere en zelfs Madou.
Het beste nummer van deze fijne EP is voor mij “De Beest”, dat zowel in tekst als muziek net iets beter doet dan de andere tracks.
https://graaf.bandcamp.com/releases
‘End Of A Century’ is een nieuwe demo van Sygo Cries. Mika Goedrijk (This Morn’ Omina, Pow(d)er Pussy, Nebula-H, …) stuurde in de coronazomer een berichtje naar Wim Guillemyn (The Other Intern, …). Mika zocht een creatieve en gemotiveerde bassist voor Sygo Cries. Wim had de band nog gezien enkele maanden ervoor toen ze met o.a. Your Life On Hold speelden in Koekelare. Hij wist wat hij muzikaal kon verwachten en wilde vooral meebouwen aan songs. Hij meldde zich zonder verdere verwachtingen aan. Na wat gechat te hebben, spraken ze af en zie het klikte muzikaal meteen.
In een mum van tijd hadden ze enkele songs klaar. Een idee of een stukje melodie van de één mondt haast elke keer uit tot een song die ze beiden enorm leuk vinden. Op het vlak van thema’s in teksten kunnen ze elkaar ook goed vinden. Na de zomer vonden ze beiden dat ze, vooral voor de live events, nog een keyboardspeler nodig hadden. Olivier Moulin (The Mars Model) is een gemeenschappelijke vriend waarvan ze wisten dat het wel kon klikken. Er zijn al bijna genoeg nieuwe songs voor een album, maar eerst wil Sygo Cries jullie via een mini album laten proeven.
‘End Of A century’ is nog maar een demo op bandcamp, maar behoort tot het spannendste wat we dit jaar al gehoord hebben in het brede spectrum van postpunk en coldwave tot EBM. Deze track heeft een dwingende, militante beat, een diepe, stuwende bas, ijzig kille gitaarlijnen en lyrics die ertoe doen.
Van deze Sygo Cries willen we zeker nog meer horen.
‘End Of A Century’ is het begin van een mooie ‘new century’.
https://sygocries.bandcamp.com/releases
Waves Of Decay is een Thrash/Heavy metal band uit Westmalle die in 2017 opviel met de verschroeiend harde EP 'Cycloptic’ . Ze drukten meteen hun stempel op de Belgische metal scene.
De leden hebben al een pak ervaring achter de rug . We zagen hen al eens op Frietrock; ze trokken een ondoordringbare geluidsmuur op om ons te doen wegblazen.
Waves of Decay bracht nieuw werk, 'Burn our Angel Wings” is heavy, thrash metal als uitvalsbasis. “The shape of Blood” en “Accustomed to the dark” zijn sterk in het genre.
Een knipoog is er naar de death metal op “Catch-2” . Op “Angered” wordt de gitaarmelodie plots overgenomen door de sax; wat een fijn samenspel van gitaar, bas en saxofoon trouwens.
We zijn onder de indruk van het knallende drumwerk van Ben Gysels op het prachtige epische “The Sleeper”. Het gitaar-en basspel doet hier verder z’n werk. Het is een veelzijdige song van innerlijk genot, en een emotionele stem uit het duister geeft je de ultieme doodsteek. Afsluiten doet Waves of Decay met een overtuigende Iron Maiden cover “The Evil That men do”.
Waves of Decay kan loeiend hard en emotioneel klinken .De sound is gevarieerd, donker. De band durft duidelijk buiten de comfortzone te treden . Ze moeten dus niet onderdoen voor de internationale scene.
Tracklist: The Shape of Blood (5:07) Accustomed to the Dark (5:14) F.I.N.E. (4:43) AngeRed (5:06) Catch-22 (4:44) The Sleeper (6:08) The Evil That Men Do (4:32)
Steiger staat voor stijlvariatie en muzikaal avontuur . Voor wie houdt van ‘muziek met een hoek af’ , is hier op zijn plaats. Steiger is ‘a work in process’ met o.m. 'And Above All' (2017) en 'Give Space' (2018) . We hoorden het reeds in hun interview.
Op de recente EP 'Brick Smoke Basement' (2020) is er nog meer openheid naar vernieuwing en experiment. We schreven “De band tast op 'Brick Smoke Basement' de mogelijkheden en zijn grenzen verder af. Er zit een soort verhaal in de songs, waardoor je in een bepaalde sfeer terecht komt. Ze prikkelen je fantasie en brengen je een niet-realiteitsgebonden wereld door de versmelting van elektronische sounds , piano, een groovy bas en drums.'
Op het nieuwe 'The New Lady Llama ' worden die grenzen verder afgetast.
“Mazurka de la Muerte” zit al meteen in die flow en bestaat uit diverse laagjes; zoals we in de livestream ervaren ‘ze zijn een Frank Zappa in de Belgische jazz, d.i. muziek tot kunst verheffen, met een scheut absurditeit en dosis humor’. “Absolution of a French Fry” kun je hieronder rekenen, met een uiteenlopend kleurenpalet.
“Lambda”, “Just a rite” en “Sliovitsj” zijn één voor één songs die improvisatie tot kunst verheffen.
De muzikanten voelen elkaar aan. Op die manier is er een perfecte benadering van hun sound. Hun concerten onderstrepen dit.
“Sun Dog” is er dan eentje die houdt van verfijning , subtiliteit en eenvoud.
Bewust proberen ze dingen uit en zien ze wel waar ze uitkomen, o.m. “(I Cannot hear what you say) for the thunder that you are”; de donderslagen zorgen net voor dat vleugje avontuur en experiment.
‘The New Lady Llama’ is te ontdekken plaat, een soort muzikale abstractie. Klasse in eenvoud, stijlvariatie, avontuur, improvisatie en experiment .
Tracklist: 1. Mazurka de la Muerte 2. Lambda 3. Just a Rite 4. Slivovitsj 5. (I cannot hear what you say) for the thunder that you are 6. Sun Dog 7. The New Lady Llama 8. The Happiest Thought of my Life 9. Absolution of a French Fry
Nederlands 
Français 
