Don Kapot - Muziek, als balsem voor de ziel

Het verhaal van de band Don Kapot begint bij World Squad, een project van de Nigeriaanse gitarist Oghene Kologbo dat drummer Warmenbol en bassist Damianidis de kans gaf om door Afrika te toeren en het podium te delen met afrobeatmeester Tony Allen. Hier leerden ze naar de essentie te gaan en werd de groove hun alfa en omega. Toen World Squad in 2016 werd opgedoekt, haalden Warmenbol en Damianidis er saxofonist Perdieus bij en werd de deur weer opengezet naar andere genres. Krautrock en punk gaven de Afrikaanse grooves extra punch, een jazzmentaliteit maakte de sound lenig als een panter. Onlangs kwam een nieuwe plaat op de markt ‘Hooligan’. Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met de band, uiteraard polsen we even naar hoe alles is begonnen, het heden en de toekomstplannen:

Na jullie  tijd in het Brusselse World Squad, de band van de legendarische gitarist Oghene Kologbo besloten jullie deze band op te richten ‘Don Kapot’; mogen we die naam letterlijk nemen. Hoe is het idee ontstaan?
Viktor Perdieus: Enkel Jakob en Giotis hadden hun afrobeat-strepen bij World Squad verdiend, maar ik had een even grote nood aan stevige en dansbare muziek te spelen. ‘Kapot’ in de zin dat het wel best ruig is wat we doen. Ik ben zelf na een concert te spelen ook altijd kapot (haha) omdat we ons allemaal letterlijk volledig geven en zeer intense en energieke muziek brengen. We proberen na een Don Kapot concert de mensen ook het gevoel te geven dat ze een andere plaats verlaten, dan waar ze binnenkwamen voor het concert. We willen het publiek met de energie naar huis sturen die wij in de muziek steken.

Hoewel het onder de categorie ‘jazz’ wordt gezet - ik hou niet van hokjes - is er veel meer aan de hand, hoe zou je zelf je muziek omschrijven? Jazz Punk? ?
Viktor Perdieus: Punk, rock-’n-roll, afrobeat, krautrock, minimal music, … er zit vanalles in. Maar door onze jazz achtergrond en de vrije benadering van het materiaal is het misschien toch onder jazz te klasseren, moest je dan toch een vakje moeten kiezen. Jazz met best wat hoeken af dan wel.
Giotis Damianidis: Het is gewoon een kruisbestuiving van uiteenlopende muziekstijlen. Door de overheersende aanwezigheid van de saxofoon, geeft het een meer jazz gevoel. Het lichaam van de muziek is heel funky, rock getint. Maar er is dus inderdaad veel meer aan de hand, waardoor je het niet direct in dat hokje kunt duwen.

Ik citeer even de omschrijving: ’’De sound van Morphine of de energie van The Thing zijn nooit veraf, maar ook de geest van Fela Kuti waart onmiskenbaar rond’’. Klopt die omschrijving?
Viktor Perdieus: Iedereen die over muziek schrijft, gaat nieuwe artiesten/bands al snel vergelijken met artiesten die hij/zij kent, hun eigen referentiekader gebruiken. De link met The Thing wordt misschien snel gelegd door de gelijkaardige bezetting en inderdaad de bakken energie die zij met zich meebrengen, maar onze stijl is volgens mij iets speelser dan hun muziek. Bij Morphine vind je uiteraard ook veel bariton sax terug. Ik heb hier vroeger best veel naar geluisterd en ben fan van hun sound. Deze bands hebben echter geen rechtstreekse invloed gehad op onze muziekstijl. Of misschien Fela Kuti, als een van onze Afro Beat helden.

Welke artiesten zijn dan wel jullie grote invloeden?
Giotis Damianidis: Er zijn er wel een paar binnen rock en jazz, maar niet specifiek een of andere.
Viktor Perdieus:  Uiteraard heb ik tijdens mijn conservatoriumjaren vooral naar saxofonisten geluisterd, maar nu probeer ik mij te laten inspireren door muziek waar geen sax in voorkomt. Gitaristen als Jimi Hendrix, Ali Farka Touré en Frank Zappa zijn bijvoorbeeld grote voorbeelden voor mij, hun muziek en de humor in de muziek (vooral bij Frank dan). We hebben duidelijke odes aan onze invloeden eigenlijk al verwerkt in onze vorige plaat en op Don Kaset. Zoals een nummer dat opgedragen is aan Tom Zé. Er is op die vorige plaat ook een directe link gelegd naar Jimmy Giuffre, een groot saxofonist en enorme improvisator.

Hoewel bij de omschrijving staat ‘debuut plaat’ is dat dus eigenlijk niet volledig zo want jullie brachten al een titelloze EP op de markt in 2018 dacht ik? Hoe waren de reacties daarop, heeft die deuren geopend?
Viktor Perdieus: ‘Hooligan’ is eigenlijk onze tweede plaat. In 2018 brachten we inderdaad ons debuutplaatje ‘Don Kapot’ uit en onlangs verscheen er als teaser voor ‘Hooligan’ ook ‘Don Kaset’.
Giotis Damianidis: We kregen er zeer veel uiteenlopende en positieve reacties op, ook toen we live speelden. Het heeft ons doen overhalen dit album uit te brengen. Dankzij dat album, zijn we waar we nu staan eigenlijk. Dus ja in die zin heeft het zeker deuren geopend.
Viktor Perdieus: Zoals Giotis zegt, het zorgde voor meer en fijnere optredens. Het grote verschil? Bij de eerste plaat bracht iedereen, op uitzondering van enkele improvisaties van het moment, nummers van zichzelf mee. Nu hebben we voor ‘Hooligan’ eigenlijk alles samen gecomponeerd. Op de eerste plaat waren we nog wat aan het zoeken naar de groepsklank, die hebben we gevonden door veel op te treden en samen te experimenteren. We hebben dus nu echt onze groepsklank gevonden.  In die zin kun je het dus wel een ‘debuut’ noemen.

Ik heb jullie nieuwe plaat ‘Hooligan’ dat eind maart uitkwam, beluisterd. De bommetjes energie vliegen in het rond, op een bijzonder kleurrijke wijze. Werd bewust gekozen voor een feestelijke aanpak? We kunnen wat zon gebruiken in deze tijden e ?
Viktor Perdieus: Positieve energie zit er zeker in, leuk dat die ook tot bij u is gekomen. :)

Jullie muziek is eigenlijk gemaakt om live te brengen, helaas is dat nog niet mogelijk. Jammer. Maar is dat zo? Is het muziek die je vooral live moet beleven denk je zelf?
Viktor Perdieus: Daar ben ik het zeker mee eens, hoewel ik niet ontken dat onze muziek ook in de huiskamer voor een feestelijke stemming kan zorgen. Onze muziek is echter niet enkel door energie gedragen, er is veel meer aan de hand. We houden van ritmische puzzels en proberen onze composities een mooie vorm te geven, die zich gaandeweg ontwikkelt. Ook proberen we onszelf en de luisteraar te verrassen, niet te veel in herhaling te vallen. Het is natuurlijk een bom energie die op je afkomt. maar dat er meer achter zit, dan puur energie,  kun je misschien pas ontdekken na iets meer dan één luisterbeurt.

Wat zijn de verwachtingen van dit album en welk publiek wil je ermee bereiken?
Giotis Damianidis: We willen de luisteraar doen dansen in hun hoofd als het ware. Mensen die willen dansen op onze muziek. We brengen muziek die de geest opent, dat is heel belangrijk. Dus mensen die daar voor open staan, willen we zeker bereiken. Humor, lichtheid, energie.. dat willen we de mensen geven met onze muziek. Ook al klinkt het ongefilterd, maar het is ook toch lichtvoetig.
Viktor Perdieus: Hoewel er door de saxklanken jazz verwerkt is in onze sound, willen we naast de jazzliefhebber toch ook een ruimer publiek aanspreken. Wat voor mij belangrijk is, naast die positieve energie, is  het speelse in onze muziek. Als je daar van houdt , ben je bij ons aan het juiste adres.

We zeiden het al, live optreden zit er helaas nog niet in. Maar er is tegenwoordig ook streaming, zijn er plannen om het debuut via streaming voor te stellen? En wat is je mening over streaming?
Viktor Perdieus: We hebben er al een paar gedaan. We hebben o.a.de kans gehad om in de Handelsbeurs in Gent een live streaming te doen. Ik vond dat die streaming, door het goede beeld en de visuele effecten, heel goed overeen kwam met onze muziek. Dat vind ik zeer belangrijk aan een streaming, dat het meer is dan louter een vastlegging van een concert. Je mist het publiek natuurlijk ook, maar je krijgt wel de kans om via die streaming een andere concertervaring te bezorgen aan de mensen, dan een gewoon live optreden, dat is toch  bijzonder. Maar dan moet het wel goed in elkaar zitten. Wat wel een feit is; we kunnen niet dezelfde energie geven aan een paar camera’s als aan een publiek in de zaal (publiek dat thuis naar je zit te luisteren-kijken). Je moet weten dat we ooit zijn begonnen in kleine cafés, waar je het publiek letterlijk in de ogen kijkt, waardoor je de energie doorgeeft en vaak dubbel zoveel terug krijgt. Dan voelen die camera’s wel onwezenlijk aan. Maar als oplossing nu het niet kan om voor een ademend publiek te spelen? Zeker! Wat de andere vraag betreft? Er komen in april nog drie streamings aan, met speciale gasten, we kijken ernaar uit!
Giotis Damianidis: Ik sluit me daarbij aan, een live optreden met publiek is onvervangbaar. Tenzij ze van die streaming iets bijzonder kunnen maken, zoals dat optreden in Handelsbeurs, zoals Viktor al aangaf.

Netwerken is super belangrijk geworden, ook wordt muziek aangeboden via streaming als Spotify of Deezer. Heeft het dan nog zin om een plaat uit te brengen, zo ja waarom denk je?
Giotis Damianidis: Ik ben op dat vlak ‘old school’ , ik luister geen muziek via spotify. Soms gebruik ik wel eens Deezer om eens iets op te zoeken.
Viktor Perdieus: En ook de manier waarop je naar een plaat luistert als je zo een vinyl oplegt, dat vastnemen, die draaien, dat is een verhaal. Dat kun je niet bekomen via spotify en zo, daarom is het nog steeds belangrijk om een plaat uit te brengen. Er is nog steeds een publiek voor. Mensen die meer willen meegaan in het verhaal, dan enkel een nummer beluisteren. Het is ook een gewoon een mooi object dat lekker klinkt.

We hebben het al even terloops aangegeven, we leven nog steeds in een crisis. Hoe heb je als muzikant (maar ook als mens) deze crisis doorstaan voorlopig?
Viktor Perdieus: Met gezond verstand, hopelijk. We zijn niet gestopt met samenkomen. De eerste drie maanden ging dat wel wat moeilijker, omdat we niet mochten samen repeteren. In mei gingen we normaal gesproken op tournée in Griekenland en die periode zijn we voor het eerst weer eens samengekomen. Om o.a. het verdriet te delen, maar ook om ons te herpakken en samen te repeteren en te creëren en het verdriet (om niet op tournee te kunnen gaan) om te zetten in positieve energie.
Giotis Damianidis: ‘Muziek als balsem voor de ziel ‘

Hoe denk je persoonlijk dat muziek en cultuur deze crisis zullen overleven?
Muziek zal er altijd zijn, hoe en in welke vorm is onzeker. Maar door deze periode voel je, door het gemis ervan, hoe het aanvoelt om energie naar je publiek door te geven en terug te krijgen. Iets dat vroeger vanzelfsprekend leek omdat je zoveel optredens deed, door nu te worden geconfronteerd met het feit dat je dit niet meer kan, voel je pas wat het echt is. Anderzijds ben je ook meer met muziek bezig dan anders, of je benadert het heel anders doordat je niet live kunt optreden, je zit bijvoorbeeld meer thuis te componeren en op te nemen. In ieder geval, muziekbeleving is en blijft gewoon nodig, mensen hebben daar behoefte aan. Dus op één of andere wijze keert het zeker terug. Het hoe en wat is enkel nog onzeker.

Tot daar de corona crisis. Laten we het over jullie muziek hebben. Wat zijn, naast de release van ‘Hooligan’, de verdere plannen met de band? Ook al is het allemaal wat koffiedik kijken, zeker wat live spelen betreft
We zijn al aan het werken aan een derde album ondertussen. Maar eerst zijn er die samenwerkingen in April. Met ‘Hooligan’ zullen we in december ook een jazzlab toer doen, om dan toch hopelijk voor een publiek onze muziek te brengen. April wordt onze maand van ontmoetingen, die gedocumenteerd zullen worden in Un Peu te Brussel, drie streamings; ééntje met Bert Dockx op 17/04, met Kaito Winse op 01/05 en met Fulco Ottervanger op 15/05.

Om af te sluiten, wat zijn jullie ambities buiten werelddominantie en sportpaleizen uitverkopen? En is er ook een soort ‘einddoel’ dat je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig?
Viktor Perdieus: Ik wil graag nog op tournée gaan, dat is een ambitie op zich. Dat is gewoon de manier waarop een groep muzikaal groeit. Door ervaring, team spirit gewijs, op avontuur trekken. We hebben al een paar keer in Griekenland en Frankrijk getourd. Op deze tournées zijn we eigenlijk het meest gegroeid. Onze muziek al reizend de wereld rond brengen. En dat verder groeien is de grote ambitie eigenlijk.
Giotis Damianidis: We moeten daarom niet beroemd worden, maar graag alle muziekliefhebbers warm maken voor onze muziek.

Laten we het daar bij houden, dank voor dit fijne gesprek. En hopelijk spoedig echt live op een of ander podium

Steiger - Met deze nieuwe plaat willen we vooral onze mogelijkheden en grenzen verder aftasten

Steiger is een project rond Gilles Vandecaveye-Pinoy (toetsen), Kobe Boon (bas) en Simon Raman (drums), drie muzikanten die in verschillende projecten ruimschoots hebben bewezen uit een speciale houtsoort gesneden te zijn. Ook met Steiger tast het trio gretig de grenzen van de jazz af, duikt enthousiast in andere werelden (hedendaagse muziek, elektronica, pop, vrije improvisatie,…), en blijft in essentie  trouw aan het progressieve basisprincipe van het genre.  
De band bewees het al met 'And Above All' (2017) en 'Give Space' (2018). Net op het moment dat ze opvolger EP 'Brick Smoke Basement' (2020, Sdban Ultra), zouden voorstellen, kwam de eerste lockdown eraan.
Steiger bleef niet bij de pakken zitten, ze stelden die EP zelfs voor in De Singel in Antwerpen.  De recensie van deze plaat kun je hier nog eens nalezen. 
Ondertussen is Steiger al aan een nieuw hoofdstuk bezig, begin april kwam een nieuwe schijf op de markt, ‘The New Lady Llama’, waarvan de band al een tipje van de sluier liet zien en horen via streaming naar aanleiding van ‘Spot On Jazz’, het verslag kun je hier nog eens nalezen .

Hoog tijd om, na ons laatste interview vorig jaar, hen nog enkele prangende vragen te stellen.

In ons laatste interview antwoordde je op de vraag ‘’ kunnen we stellen dat heel die plaat iets van dat mystieke en donkere zal uitstralen? - “Ja en nee. De richting die we uitgaan is minder donker. Meer elektronica, ook dat werken we  verder uit. De nieuwe plaat is iets lichter naar ons gevoel, maar ook weer vrij gelaagd en muzikaal gaat het wel veel kanten op, wat we altijd proberen te doen met onze muziek.”
Om een voorbeeld te geven , de single “Absolution of a French Fry” klinkt opvallend toegankelijk en lichtvoetig. Mee eens? Een bewuste keuze?
Een bewuste keuze niet direct, het is ook zo dat we met deze plaat veel kanten hebben laten zien en horen, dus niet alleen die eerder lichtvoetige zijde. In die ene song wel, in een andere niet. Wat we wel bewust hebben gedaan is dingen uitproberen, en zien waar we uitkomen.. We stonden daar eerlijk gezegd niet te lang bij stil. Ieder nummer had zijn eigen kleur en vibe, maar alles kwam wel mooi samen op het eind. En inderdaad, het is, naar ons gevoel, een iets lichtere plaat geworden dan de EP.

Ik hou van hoe jullie weer enorm variëren. “Sundog’’ laat weer een eerder experimentele kant horen. Klopt dit?
We horen dat daar toch niet direct in , in die song. Of het moeten structurele dingetjes zijn die opvallen, bijvoorbeeld bij het middendeel. Het is zelfs een eerder eenvoudige song, niet echt experimenteel bedoeld of zo. Maar als je dat er in hoort, het kan altijd. Iedereen heeft zijn/haar achtergrond bij het beluisteren van onze muziek en er zijn meerdere interpretaties mogelijk, dat maakt het zo interessant.

Ergens komen jullie in het vaarwater terecht van bands als STUFF met deze bijzonder eclectische plaat, mee eens?
Gelijkenissen met STUFF vinden we niet echt kloppen uitgaan op deze plaat.
We denken dat er wel altijd gelijkenissen te vinden zijn tussen ons en andere jonge bands, maar als je goed luistert, hoor je toch vooral de verschillen.

Dat maakt deze plaat net zo boeiend. Om een of andere reden krijg ik toch ook het gevoel dat jullie nog steeds zoekende zijn naar de sound die bij jullie past, klopt dit of is dat kort door de bocht?
Ja. Bij deze plaat hebben we veel tijd gestoken in het zoeken naar de juiste gebalde structuren en vooral naar de juiste sound voor ieder nummer door heel veel te experimenteren in de studio. We maakten gebruik van kapotte piano’s, maakten samples van onze stemmen, gebruikten verschillende synths en joegen zelf piano’s door gitaarversterkers.
Maar dit alles wel zonder het grotere plaatje uit het oog te verliezen.. Mede door invloeden van de bands en andere projecten waar we elk apart mee bezig zijn is de muziek weer iets heel anders geworden in vergelijking met ons vroeger werk.  Die invloeden hebben we daarin verstopt. We wilden met deze plaat dus vooral uitzoeken wat onze verdere mogelijkheden zijn, ook naar de toekomst toe.

Ik hou ook van het feit dat jullie op deze plaat jullie grenzen verleggen. Waar blijft de inspiratie vandaan komen?
We hebben alle drie een zeer brede smaak. Alle muziek die we luisteren heeft direct of indirect een invloed op onze muziek. Plus we zijn ook individueel heel hard geëvolueerd de laatste jaren, zowel in ons spel als op compositorisch vlak, dus dat neem je uiteraard allemaal mee.

Ook nu weer blijkt Steiger de ideale groep te zijn om de soundtrack voor een film te leveren. Tijd om daar toch eens iets mee te doen?  Zijn er bepaalde soort films die je zou willen doen eventueel?
We hebben helaas nog geen aanbiedingen gehad. Het zou wel super zijn moesten we die vraag ooit krijgen. Vooral voor films met een zeker spanningsveld lijkt ons dit ideaal, bijvoorbeeld een goede detective serie of zo.

Live optreden zit er nog steeds niet in, ik heb genoten van jullie streaming concert naar aanleiding van ‘Spot on Jazz’ , hoe voelt het om weer een streaming te doen en niet voor een publiek op te treden?
Eerlijk gezegd was het op deze locatie wel leuk om te doen, vooral ook omdat het soort pre-release was, waar we onze songs eens ‘live’ konden spelen. Dus dat voelde wel goed aan, je blijft natuurlijk de interactie met je publiek enorm missen. Maar wat deze streaming betreft, voelde het wel goed die nummers te kunnen brengen.

Ondanks ik het concept wel goed vind om een band ‘in the picture’ te zetten, begint het wat afgezaagd te worden, zowel voor band als publiek denk ik, je hebt dat publiek gewoon nodig vica versa denk ik; Sommige bands geven al aan geen streaming meer te doen om die reden. Je mening?
Het zal nooit echt het gegeven van live optreden vervangen, maar het is op dit moment de enige manier om jezelf als muzikant en band in ‘the picture’ te zetten, en naar je fans toe ook de enige manier om te tonen dat je nog steeds leeft. Het is begrijpelijk dat sommigen het beu zijn, we hopen ook in mei al enkele optredens te kunnen doen en toch zeker in het najaar een echte toer te doen. maar als die mogelijkheid er niet is, dan is streaming op dit moment het enige alternatief.  Al moeten we daar toch aan toe voegen dat  de meeste streams voor ons wel afgelopen zijn op dit moment.

Ik baseer de meeste vragen op ons vorig interview, de toekomst is onzeker, maar tijdens dat interview zeiden jullie wat jullie ambitie is: ‘’ In de verdere toekomst zouden we toch graag naar het buitenland toe iets willen proberen opbouwen.” Is er ondertussen al interesse vanuit het buitenland?
Er lagen een aantal optredens vast in Nederland, om in maart op te treden, maar dat is nu uitgesteld. Hopelijk wordt dat nog iets. Maar eigenlijk is alles nu nog koffiedik kijken zowel in binnen- als buitenland. We blijven wel hopen daar iets te kunnen uitbouwen.

Elke plaat is een onderdeel van een concept begreep ik uit dat interview, hoe ziet de volgende stap eruit?
Dat was oorspronkelijk ook zo, zeker bij onze vorige album ‘Give Space’. Het concept tijdens het proces van de EP en het nieuwe album echter was iets vager. We zochten eerder naar een evenwicht tussen de akoestische elementen en elektronica. Welke de volgende stap is, weten we nog niet, dat hangt van factoren af die op ons afkomen.

Wat me ook opvalt dat deze plaat kan zorgen voor generatie conflicten, een wat oudere generatie die houdt van muziek in een vakje te stoppen, en een generatie die op zoek is naar prikkels (waar ik mezelf toe rekenen). Welk publiek willen jullie bereiken dan?
Wel. Dat is een moeilijke vraag. Moesten we nu heel duidelijke muziek maken die heel mooi binnen een bepaald kader past zouden we niemand tegen de borst stoten. Maar dat is nu net wat we niet willen of kunnen doen met onze muziek. We tasten de hele tijd grenzen af en vinden het daarom moeilijk om nog binnen het kader van de jazzmuziek geplaatst te worden, want als je muziek zo benoemt krijg je automatisch kritiek van mensen binnen dat segment van de muziek die niet snappen waar we mee bezig zijn, of vinden dat we geen ‘jazzmuziek’ maken. Tegelijkertijd merken we nu ook dat we steeds meer jongere mensen aantrekken met onze muziek, wat ons wel blij maakt, die denken sowieso minder in duidelijke vakjes. We hopen dat we dit naar de toekomst toe verder kunnen uitbouwen. Het is ook normaal dat als je blijft experimenteren dat sommige mensen afhaken en nieuwe mensen geïnteresseerd raken in jouw muziek, dat is iets wat we net heel interessant en spannend vinden.

En wanneer mogen we de volgende release verwachten?
We willen eerst en vooral gaan spelen met onze nieuwe muziek. Hopelijk lukt dit in het najaar. Daarna zien we wel. We zijn niet met nieuwe nummers bezig op dit moment, omdat we door een jaar stil te liggen eigenlijk al een heel pak klaar hadden. Nu is het tijd om die nieuwe nummers te tonen en te delen met een publiek. Maar nu zijn we vooral benieuwd naar onze nieuwe release en kijken uit naar de reacties.

Wat zijn de verdere plannen?
Ons voorbereiden op de live optredens van zodra hier meer nieuws over is. De nummers hebben nog heel veel ruimte om bewerkt te worden tot live versies.
We houden ons dus wel bezig en kijken vooral uit naar dat eerste live optreden .

Red Zebra - Peter Slabbynck - Red Zebra heeft plannen om mini-album 'Bastogne' opnieuw op vinyl uit te brengen

De vaccinatie komt maar traag op gang, heel wat zomerfestivals zijn al uitgesteld tot volgend jaar. Het ziet er - momenteel - naar uit dat we straks opnieuw naar kleinschalige, coronaproof concertjes zullen moeten/kunnen gaan. Na het succes van de akoestische trio-bezetting van Red Zebra vorig jaar bereidt opper-Zebra Peter Slabbynck een nieuw offensief voor: met opnieuw een bezetting als akoestisch trio, maar nu met nummers van bijna alle bands waar hij in speelde. Behalve Red Zebra zijn dat The Boy Wonders, de Lama’s en the John Lennon Rifle Club, wat resulteert in de ZebraLamaWonderJohn-show. Een mooie aanleiding om eens samen met Peter Slabbynck te grasduinen door de herinneringen aan al die bands.

De geschiedenis van Red Zebra is genoegzaam bekend, maar wat was ook alweer The Boy Wonders?
Met Red Zebra hadden we in 1980 de finale gehaald van de Rock Rally, een handvol singles, een mini-album en een album uitgebracht. Met wisselend succes maar wel met heel wat optredens. We kwamen met Red Zebra in 1985 op een punt dat ik vond dat ik alles gezegd had. En muzikaal wisten we het even niet meer, zaten we op een dood spoor. Ik vind het altijd leuk om nieuwe dingen te proberen en met nieuwe mensen te werken en dat werd dan The Boy Wonders. We begonnen met weinig ambitie en de poppy garagerock die we brachten stond een eind af van de postpunk van Red Zebra. Het zat eerder in het straatje van The Mudgang en The Spanks. Er zat geen groot plan achter, maar voor we het wisten haalden we met The Boy Wonders in 1986 opnieuw de finale van de Rock Rally. Met als resultaat een bronzen medaille, ex-aequo met Wolf Banes. We deden tal van optredens, oa een tour als support van Won Ton Ton, brachten we een single en een maxi-single uit en stonden op een verzamelaar van het legendarische Boom! Records van JP Van. Dat was allemaal leuk, maar na verloop van tijd pikte ik toch terug de draad op bij Red Zebra. Twee leden van de laatste bezetting van The Boy Wonders heb ik nadien nog ingelijfd bij Red Zebra. Eén ervan zit zelfs in de huidige line-up!

De Lama’s zitten wel nog bij heel wat veertigers fris in het geheugen
Dat was mijn band met Kloot Per W en de legendarische Lolita Lama. Ik wou heel graag eens lyrics schrijven in het Nederlands.  Vooral over seks. Een democassette met 'De Ideale Penis' belandde bij Studio Brussel presentator Jan Hautekiet die dat nummer maar bleef draaien tijdens zijn 'Hallo Hautekiet'. Dan zijn we hals over kop de studio ingedoken om een deftige versie 'De Ideale Penis' op te nemen. Daarna volgden zeer veel concerten, een paar singles in 'De Afrekening' en een album, dat het nu - voor een Belgische CD - heel goed doet op Discogs. Misschien moeten we die eens opnieuw uitbrengen, op vinyl. Er staan immers echt goeie songs op zoals 'Blijf Binnen' en 'Laatste Woorden'. De Lama’s waren een heel leuke tijd, maar op een bepaald moment waren er te veel spanningen tussen Kloot en mijzelf. Ik heb sinds kort wel opnieuw contact met Kloot en we wisselden al een paar ideeën uit, maar het is nog veel te vroeg om al te spreken van een comeback van De Lama’s.

Voor de John Lennon Rifle Club moeten veel mensen  al wat dieper graven in hun herinneringen
Wat misschien een klein belletje zal doen rinkelen is de single 'Wanna Be Adopted By Madonna'. Ik had het vorige zomer al eens gedropt in de bis van de akoestische set van Red Zebra. Bij wijze van fun. JLRC was immers Red Zebra plus gitariste Nathalie Van Laeke. Maar ik ben vooral trots op 'Panic On A Plane', een nummer over vliegangst, iets waar ik vroeger last van had. En 'This Is Not Another Ramones Song', volledig gepikt van The Ramones, mag er ook zijn. Het wordt deze zomer de helft Red Zebra-nummers en de andere helft komt van de overige drie bands. Met gewoon een kopie van de Red Zebra-set van vorig jaar zouden we misschien meer geboekt worden en elke avond meer applaus krijgen, maar dat is geen uitdaging. En Hazy en Sam doen ook weer mee uiteraard. We zijn al begonnen met repeteren en ik kijk er enorm naar uit.

Van je nieuwe project PESCH speel je geen nummers
De nummers van PESCH hebben weinig lyrics en zijn moeilijk te ‘vertalen’ naar een akoestische set. Maar voorts gaat alles prima met PESCH. De EP 'Melba' met vier nummers is klaar en komt deze maand uit op een oplage van 300 copies op splattered vinyl op ons eigen label Apricot Records. Het eerste officiële concert van PESCH staat nog steeds op de agenda voor de Sinner’s Day in Oostende, met Front 242 en the Neon Judgement. Al plannen we hier en daar nog een try-out, bijvoorbeeld in de B52, als corona het toe laat.

Maar ook Red Zebra heeft plannen voor dit jaar?
Klopt. Dit jaar wil ik met Red zebra ‘Bastogne’ na 40 jaar opnieuw opnieuw op vinyl uit brengen. Er zijn daaromtrent nog meer plannen. Zo heb ik aan een paar bands gevraagd een nummer van 'Bastogne' te coveren. Wie? Dat verklap ik nog niet. Ik ben ook een Nederlandse tekst aan het maken voor 'Living Room'. Het wordt geen pure vertaling, maar een tekst over chronische pijn voor de VZW Breinstorm die rond dit thema werkt. We zullen hopelijk binnenkort een nieuwe drummer hebben bij Red Zebra. Zonder veel reclame te maken hebben zich een twintigtal kandidaten gemeld, waarvan er acht in eerste instantie een auditie mogen komen doen zodra de coronamaatregelen dat toelaten. Als dat vlot verloopt kunnen we in de loop van de zomer en in het najaar opnieuw met een volledige bezetting Red Zebra-shows brengen. En ik ga meezingen op een track van de Italiaanse Numa Echoes. Deze Italiaanse brengt interessante elektro. Ondanks corona zit ik niet stil dus, integendeel.

Pics homepag @Heidi Mares

Suicidal Romance is één van de bandprojecten van de Est Dmitry Darling (frontman van Freakangel en Matthew Creed) en zangeres Viktoria Seimar. “Runaways” is de voorbode van een nieuw album van de band.
Deze single is donker en Viktoria legt veel emotie in haar tekst. “Runaways” hangt muzikaal een beetje tussen EBM, electropop en darkwave in. De single-edit is een beetje braaf en voorspelbaar, maar dan heb je gelukkig nog vier remixen. Die van Aiboforcen zit bijvoorbeeld op een muzikaal interessanter en dansbaarder spoor, met een EBM-jasje voor de electropoptrack.
Het harde slag-ritme van de Neuroactive-mix haalt de ziel en hartstocht uit de track en kan minder bekoren. Reichsfeind duwt deze single dan weer naar de discotheek-dansvloer en slaat zo ook de bal mis. 88 Dot laat weinig heel van het origineel.

Elektro/Dance
Suicidal Romance
Runaways -single-