Amenra in de Vooruit - De gitzwarte band die zich duidelijk op zijn hoogtepunt bevindt
Amenra, Body of Reverb, Pan Daijing
Vooruit
Gent
2019-05-19
Hans Devriendt
Tussen 16 t.e.m. 26 mei organiseren curatoren Colin H. Van Eeckhout (CHVE) en Barbara Raes het kunstenfestival ‘Amen & Beyond’. Het festival waarin verlies en rouw centraal staan, gaat door in de Vooruit, Gent. Ondanks alles gericht is op naar thema, bestaat dit unieke festival vooral uit ver uiteenlopende kunstvormen. Naast muziek, passeren ook theater, dans, experimentele performances, een driedaagse retraite de revue.
Het eindmoment van deze 10 dagen durende tocht -doorheen het eigen, maatschappelijk onderkende verdriet- eindigt met een vuurritueel in het Gentse’ Citadelpark.
Vanavond werd voorzien van drie, elk bijzonder beklijvende acts.
Het eerste optreden was Body of Reverb. Hun set begon met CHVE die zich op een tattoo-tafel neerstreek. Vervolgens werd een mondstuk aangebracht en startten projecties waarop Colin getoond werd. Dit bijna naakt en bijzonder kwetsbaar, van kop tot teen.
Langzaamaan vulde de zaal zich nu ook met een zacht, repetitief ademgeruis. Toen een onderlaag van drone-geluiden de vloer en het podium deden denderen, kon het publiek de ervaring nog meer internaliseren. Vervolgens kreeg CHVE verschillende markeringen op zijn lijf. Dit ter hoogte van zijn voeten, benen, armen, buik, borst en hals. Het duurde niet lang tot ook een naald werd gekerfd in Colin’s huid. Een krakend, kervend, krassend geluid stroomde bij iedere injectie van inkt doorheen de zaal. Dit proces verliep ritmisch en geheel passend binnen de onderlaag van geluid die intussen gelegd werd.
In de zaal, heerste een oorverdovende stilte. Met ons allen keken we machteloos naar een ritueel van machteloos aanvaarde pijn en werden we gedwongen om die ook meer te leren ervaren in ons eigen bestaan. De projecties werden steeds meer een schakering van Colin’s hoofd en lichaam. De frequentie van de injecties nam toe. De geluiden werden zwaarder, logger, intenser. En toch nog steeds kloppend in het muzikale plaatje.
Een vrouw las op hetzelfde moment een tekst voor. De zin “You are the antagonist of metamorphosis.” kwam bij mij (en waarschijnlijk ook bij vele anderen) vrij diep binnen. Tussendoor werd een soort zwart/bruin mengsel op Colin’s huid aangebracht.
Zijn bleke lijf ruilde nu voor een zwarte, toenemende vlek, die zich stuk voor stuk ging verstoppen in de alles overheersende duisternis. CHVE ging als het ware zweven doorheen de zaal.
Tot slot werd het donkere mengsel van Colin verwijderd en gaven de ‘lijdenaar’ en artist elkaar een intense, dankbare omhelzing.
CHVE strompelde met moeite van het podium. Het publiek bleef verbouwereerd achter. Iedereen was getuige van een ritueel dat raakte aan onze ziel en aanzette tot diepe (zelf-) reflectie.
Na enkele minuten tijd om te wisselen startte het tweede optreden. Pan Daijing, ook wel omschreven als een Berlijnse creatieve duizendpoot met Oosterse roots, dat zich doorheen al haar projecten laat doorschijnen. Al snelde drong haar donkere up-tempo electronica zich op. Luid en zonder enige compassie. De kunstenares zette nu ook een fel rood masker op. Met enige empathie ging ik van de veronderstelling uit dat ze nu volledig één was met de klanken die ze creëerde. Wanneer meer samples, drone-geluid en hoge zang zich aanwendden , durfde ik wel eens knipogen naar bands als Sun O))) (Southern Lord Records) en Boris (sinds kort onder Third Man Records).
Ook ik voelde nu de nood om mijn ogen te sluiten. De complexe geluidsmuur had een extatische invloed op mij. Alsof een kudde zwarte ratten de zaal inpalmden en de resterende klaarheid verorberden. De dreunende golven werden steeds dieper en harder. De druk werd voelbaar op ieders’ borst en we kregen het moeilijker om te ademen.
Tussendoor gebruikte Pan Daijning een harde, ritmische ademhaling als live sample. Ik moest spontaan denken aan Pharmakon (Sacred Bones records), die ook zo’n bezwerend effect heeft.
Toch was niet iedereen mee op wandel binnen deze psychedelische trip. Naar het einde van set maakte de stilte in de zaal plaats voor steeds meer rumoer. Toch beïnvloedde dit voor mij voor geen haar de beleving van dit uiterst mooie stukje kunst. De set eindigde met de lieve woorden: “It was a pleasure to meet you.”
Nu was de hoofdact, Amenra aan de beurt. Duistere geluiden vulden samen met (wier)rook het podium. De spanning in het publiek was te snijden. We voelden met ons allen dat er iets heel bijzonders stond te gebeuren. Rustig kwam Mathieu (1ste gitarist) het podium op en begon hij de eerste akkoorden van “The Pain It Is Shapeless” (‘Mass III’) te spelen. Vervolgens kwam Tim (vervangend basgitarist voor Levy) ook ten tonele. Tot slot voegden Lennart (2de gitarist), Bjorn (drummer) en Colin (zanger) zich bij de band. Het nummer explodeerde nu compleet en diepe emoties werden vanuit allen windrichtingen voelbaar.
Amenra, is een band die zich op dit moment duidelijk op hun hoogtepunt bevindt. De souplesse en professionaliteit waarmee ze hun nummers spelen, zag ik weinig bands binnen dit genre hen voordoen. Voor mijn part verdienen ze samen met Neurosis (Neurot Recordings) en Cult of Luna (Indie Recordings) een ereplaats op het gitzwarte post-metal podium. Ze gaan al bijna 20 jaar mee in de belgische hardcore-/metalscene en dit werd mij óók duidelijk door de nagenoeg perfecte wijze waarbij ze op elkaar ingespeeld zijn.
Ik volg Amenra reeds een lange tijd en durf vol overtuiging stellen dat ze een setlist speelden dat bijna uitsluitend bestond uit hun meest emotioneel snijdende nummers. Om dan toch enkele nummers te vernoemen die erbovenuit staken, durf ik “Am Kreuz” (‘Mass III’), “Razoreater” (‘Mass IIII’), “Boden” (‘Mass V’) en “Diaken” (‘Mass VI’) vernoemen. Ook de nieuwe publiekslieveling, “A Solitary Reign” (‘Mass VI’) vormde een beklijvend middelpunt van de set. Dit nummer maakte mij tevens duidelijk, dat Tim De Gieter (bezieler van de bands Every Stranger Looks Like You en Fär) niet de eerste beste keuze was als vervangend basgitarist. Zijn gitaarspel verpulverde volgens mij de gehele zaal en ook zijn screams in combinatie met Colin’s cleane zang gingen door merg en been.
Echter niet alleen de songs en hun speelwijze behoorden tot Amenra’s taal. Ook de begeleidende visuals, strobo-effecten en dikke rooklagen hielpen om alles te smeden tot één, transcenderend geheel.
Hun passage in de Vooruit was er één om nooit te vergeten. Amenra verdient veel dankbaarheid en dwingt respect af. Ze zijn niet zomaar een band. Maar ook profeten die velen onder ons helpen om doorheen donkere tijden te geraken.
Setlist: THE PAIN. IT IS SHAPELESS. WE ARE. YOUR SHAPELESS PAIN. (Mass III) - PLUS PRÈS DE TOI (Mass VI) - RAZOREATER (Mass IIII) - DE DODENAKKER (Mass IIII) - A SOLITARY REIGN (Mass VI) - TERZIELE (Mass IIII) - DIE STRAFE. AM KREUZ. ICH SCHREIBE EINE BIBEL IN BLUT. (Mass III) - DEARBORN AND BURIED (Mass V) - BODEN (Mass V) - DIAKEN (Mass VI)
Organisatie: Vooruit , Gent ikv ‘Amen & Beyond’ (Colin H. Van Eeckhout & Barbara Raes (curatoren))
Een avond vol herkenning werd het met het optreden van Cock Robin . De Amerikaanse band rond Peter Kingsbery werd in 83 opgericht en scoorde een rits hits , vooral in Europa, uit hun titelloos debuut .”The promise you made” , “Thought you were on my side” en “When your heart is weak”, zijn in het geheugen gegrift. Nummers meer dan dertig jaar oud , als tiener de eerste danspasjes zetten en luidkeels meezingen . Nostalgie met een smiley op ons gezicht. Hier waren dus zeerzeker de 45 plussers present, om die aangename melodieuze synthpopsongs opnieuw te horen. Retro die de jeugdigheid van vroeger deed opborrelen en het oude vuur aanwakkeren …
Cock Robin - Altijd al gedacht dat dit een Britse band was als je hun muziek hoorde en gezien het succes in Europa… Van de oorspronkelijke bezetting schiet er buiten de leadzanger niet veel meer over. Vijf cd’s totnutoe zijn er en aan nieuw werk ‘Homo Alien’ wordt gewerkt. De eerste twee platen waren succesvol.
De bevallige Anna LaCazio koos na een eerste reünie , een tiental jaar terug , definitief voor haar familie en gezin in de VS. Kingsbery bleef in Frankrijk en stootte op Coralie Vuillemin om Cock Robin nieuw leven in te blazen en de 80s revival te combineren met nieuw werk . Als kwartet brengen ze sfeervolle synthpop , gevoelig , intens , broeierig en meeslepend. Af en toe kan het iets strakker en feller en kruisen de akoestische en elektrische gitaar de degens . De vocals van Kingsbery zijn nog even herkenbaar en het talent van liedjes schrijven blijft , enkel door de jaren zijn ze minder beklijvend . In de eighties deelden ze de podia van de grote festivals , nu knipoogt men naar de culturele centra en kleinere zalen. Hun eenmalig optreden in België lokte voldoende belangstelling om er een fijn, gezellig retro avondje van te maken . Het heerlijk gitaargetokkel, de kleurrijke synths , de diepe basstunes en de ritmische drums zorgen voor een beweeglijke , golvende , emotievolle sound . Al meteen raakten ze met “Thought you were on my side” en “Worlds apart”, om in de juiste stemming te geraken . Rustig voortkabbelend op die fijne , subtiele sound passeerden een broeierig “Lasso”, en een mooi “Damage done” . “Just around the corner” werd in een unplugged intiem , jasje gestopt op piano. Die ingetogenheid werd eventjes verder gezet met z’n twee. Meer pop rock en meer tempo hoorden we op “Part of your tribe” , ”Merry as we go” en de titelsong van de te verschijnen plaat ‘Homo Alien’ .
De subtiliteit en finesse blijft een belangrijk gegeven in het materiaal . “When your heart is weak” en de millionseller “The promise you made” , die lang werd uitgesponnen in een aangenaam , opbouwend ritme besloten de set.
Cock Robin wuifde het retro beleven uit , na een klein anderhalf uur .Solo op akoestische kwam Kingsbery nog even terug , om dan definitief ons te verlaten .
Vooraf zagen we een levendige set van The Serious Five rond Christophe De Smet . Na een break van twintig jaar namen ze een nieuwe start , ‘Midlife moves’ als plaat . Hun muzikale vriendschap is gek bekkentrekkend , in geëngageerde, swingende electropop .
Iconen uit de jaren 80 , wave-pop-gothic of EBM, in de verf zetten en uitpakken met verrassende namen . Cock Robin maakt er deel van uit . De organisatie van het W-Festival slaagde opnieuw in een avondje opborrelen van oude glories, nostalgie , herkenbaarheid en jeugdigheid . Volgend event is hun vierdaags W-Fest midden augustus …
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Serious Five
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/expo-waregem/the-serious-five-18-05-2019
Cock Robin
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/expo-waregem/cock-robin-18-05-2019
Cock Robin - Nostalgie, herkenbaarheid en jeugdigheid
Cock Robin + The Serious Five
Expo
Waregem
Organisatie: W-Festival
Peter Doherty & The Puta Madres - Set ok - Missing link het Doherty-esque
Peter Doherty
Trix
Antwerpen
2019-05-16
Emile Dekeyser
Geachte heer Doherty,
Beste Peter,
Vooreerst proficiat met je 40 ste verjaardag, zo’n dikke 2 maand geleden. “Pete die de 40 haalt? Wie had dat 15 jaar geleden durven voorspellen?” vroegen velen zich luidop af. Jij counterde dit magistraal met de bedenking dat het niet de Doherty van toen is die het gehaald heeft. Niet Junkie Pete, wel de Muzikant Peter Doherty.
Er is dit jaar nog een andere verjaardag ook, eentje die je wellicht was ontgaan zonder deze brief. Het is namelijk 10 jaar geleden dat ik je voor het eerst zag. 4 augustus 2009, Lokerse Feesten. Het begin van een mooie periode die mij tot in Londen (Hyde Park & Brixton Academy), Parijs (Bataclan), Amsterdam (Paradiso), Margate (Sharabang), en talloze Belgische concertzalen heeft gebracht.
Eentje daarvan is Trix. Het eerste bezoek aan de Antwerpse zaal vond ook plaats in dat bewuste jaar 2009. We moeten eerlijk zijn, je vertoning toen was schabouwelijk. Wat ik me er vooral van herinner is dat je iets te enthousiast in de Duvels vloog en vervolgens het podium onderkotste. Ach geen zorgen, het is ons allemaal wel eens overkomen.
Wel een mooie geste, dat je om dit 10-jarig jubileum te vieren nog eens afzakte naar diezelfde zaal. De details zaten alvast goed: je droeg krak hetzelfde QPR-shirt als die avond in Lokeren, en je opende met “Travelling Tinker”, een eerbetoon aan je overleden boezemvriend Alan Wass, die bij die vorige passage in Trix nog het voorprogramma verzorgde.
Ook muzikaal zat het vrij goed. We weten allebei wel dat The Puta Madres -je begeleidingsband - niet meteen bekend staan om hun strakke sound, maar daar was nu eigenlijk weinig op aan te merken. De verzameling motherfuckers deed het naar behoren, maar vooral als jij je gitaar in je handen had waren er flarden van magie te bespeuren. De sound die jij “effortlessly “ uit je vingers weet te strooien is zo atypisch, al te vaak lijkt het helemaal nergens naartoe te gaan, maar als alles dan op het juiste moment miraculeus samenkomt klinkt dat getjingeltjangel hemels. Doherty-esque gitaarspel dus, bij gebrek aan een betere term.
Je bindteksten, die waren ook vintage Doherty. Nadat je luidop twijfelde of Antwerpen nu een city of een town is, herstelde je de misstap met een uitspraak die bijzonder in de smaak viel in ’t Stad: “you know when you wake up in the morning and you don’t know where you are or who you are… I didn’t get that this morning, I woke up and thought: I’m in Antwerp! Fuck London, Fuck Paris, Antwerp baby!” Een verstandige rechtzetting, want voor je ’t weet krijg je een aantal colaflesjes naar je hoofd geslingerd, vraag het maar aan Michel Preud’homme.
En toch miste ik iets, al kan ik er niet helemaal de vinger opleggen waarom de totaalervaring nu anders dan anders was. Een eerste mogelijke verklaring is dat je op het podium veel minder ongeleid projectiel was, in tegenstelling tot die talloze shows doorheen de jaren. Weet je nog toen je de roadies het publiek ingooide in de AB? Toen je met je vader “What a Waster” zong in Cirque Royal? Toen ze je op Werchter van het podium moesten sleuren omdat je van geen ophouden wist? De kans is klein, maar je zal vast wel begrijpen wat ik bedoel. Toen loerde het gevaar steevast om de hoek, er stond altijd wel iets te gebeuren. Dat zorgde er vooral voor dat je optredens een bijzonder groot entertainmentgehalte hadden, de Grote Peter Doherty Show. Die show had je niet meegenomen naar Antwerpen, de fratsen van het enfant terrible bleven achterwege.
Een tweede is dat de focus van je setlist vooral lag op het onlangs verschenen album. Dat is op zich een te verdedigen keuze: pakweg “Who’s Been Having You Over”, “Shoreleave”, “All at Sea”, en “Narcissistic Teen Makes First XI” zijn stuk voor stuk oerdegelijke nummers die in hun uitgesponnen versies ook -zoals eerder aangehaald - muzikaal mooi uit de verf kwamen.
Merkte je echter niet dat het publiek net dat tikkeltje meer verwachtte? De manier waarop “Last of the English Roses” en “What a Waster” (het enige Libertinesnummer in de set) werden meegezongen was voor mij de perfecte illustratie hiervan. Ook je bisronde was wat ongewoon. Alsof je door geen “Albion”, “You’re My Waterloo” en “Fuck Forever” te brengen wou duidelijk maken dat dit een volwaardige band is die niet wil teren op successen uit het verleden van z’n frontman. Opnieuw een te verdedigen keuze, maar hoe mooi “The Steam” en “Paradise Is Under Your Nose” ook moge zijn, ze halen als afsluiters toch niet het niveau van een “Fuck Forever”. Godverdomme Pete, geen “Fuck Forever”? Ik bleef een beetje verweesd achter.
Wellicht was het een combinatie van de twee: de tedere, en dus zachtere nummers van de nieuwe plaat laten allicht ook minder makkelijk toe om zo’n opwindend dreigende show waarin gitaren, microstatieven en roadies het publiek invliegen, op poten te zetten. Ik weiger echter wel te geloven dat een mogelijke verklaring zou zijn dat je volwassen geworden bent, dat je je streken verloren bent. Nee, daarvoor krijg ik het beeld van voor de show in de tuin van Trix niet uit mijn hoofd: jij, rondcruisend op een veel te kleine BMX, en dat terwijl je ook nog eens je beide honden aan de leiband vasthad. Misschien was dat wel de frats van de avond.
Ik kan het eigenlijk amper geloven dat ik het je vraag, maar kan je volgende keer terug wat meer rock ’n roll zijn op het podium? Nog eens je tegendraadse zelve bovenhalen? Nog eens lekker ouderwets en Doherty-esque uithalen?
Naar mijn bescheiden mening zou het je show, die wel verdomd goed klinkt, alleen maar ten goede komen.
Hou je goed & tot een volgende, Emile
Organisatie: Trix , Antwerpen
Loyle Carner gaf zich gisterenavond bloot in de voormalige Brusselse plantentuin. Persoonlijke teksten over zijn achtergrond werden ondersteund door basgitaar en keyboard. Ondanks zijn oprechte en goed verstaanbare verzen, had onze figuurlijke Adam toch af en toe moeite om het publiek luidkeels mee te doen zingen met de refreinen. Fans waren er duidelijk aanwezig, maar hees zullen zij niet naar huis zijn gegaan.
De 24-jarige Londense rapper blijft toch een beetje een vreemde eend in de bijt binnen de Britse hiphop scene. Waar toonaangevende grime rappers maar al te graag kiezen voor een zekere stoerdoenerij, gaat Loyle Carner (afgeleid van diens echte naam Coyle Larner) voluit om zijn onzekerheid en imperfectie in de verf te zetten. Momenteel schuimt hij de Europese concertzalen af om zijn nieuwste album ‘Not Waving, But Drowning’ voor te stellen. De opvolger van zijn in 2017 uitgekomen debuutplaat ‘Yesterday’s Gone’.
De avond startte met de goedgeluimde DJ Sonar, die gerenommeerde hiphop klassiekers onder de naald van zijn dertig jaar oude draaitafel liet glijden. In de stemming kwamen we wel, maar onze dansspieren werden daar niet bepaald opgewarmd. Zowat iedereen bleef rustig op de trappen van de uitverkochte Rotonde zitten, al moeten we wel grif toegeven dat het amfitheater-esque zaaltje zich hier ook wel enorm aan toe leent.
Met de vinger tegen de neus en met een glinsterend voorhoofd loodste Loyle Carner ons door zijn show heen. Voorzichtig werden de refreinen van “Damsefly“ en “Ottolenghi“ meegelipt, maar tijdens “Stars & Shards” werd er ook stevig uit de bol gegaan. Geen moshpits, wel hopen enthousiastelingen die ritmisch heen en weer shakete. Dat de Brit zelf graag op het podium staat, valt trouwens gemakkelijk af te lezen van de glimlach op zijn besproete gezicht.
Carner stond trouwens niet alleen op het podium: Ashley Henry bracht ondersteuning met zijn keyboard en kon ook bij zijn frisse solo tijdens het gospel doordrenkte “The Isle of Arran” op veel steun rekenen. Mede-producer Rebel Kleff waakte over de mpc, maar greep meerdere keren naar de microfoon om zijn eigen verzen mee te rappen. Daarnaast mochten we kennis maken met Rudi Creswick, die basgitaar speelde. Tot slot konden we ook de stemmen van onder andere Sampha en Jorja Smith door de boxen horen, al waren deze helaas niet aanwezig.
Opmerkelijk was het feit dat de woordkunstenaar met roots in Guyana geen moment zijn woorden inslikte of even gemakkelijkheidshalve enkele klanken liet vallen. Ook zijn snellere nummers leek hij moeiteloos met een zekere technische souplesse te brengen. Diezelfde snelle tongval was de aanleiding voor een korte woordenwissel met het publiek: ‘Speak slowely’ riep een dame uit het publiek, waarop de rapper al lachend pareerde dat hij dat niet kan, hij is zo geboren.
Het jonge talent zorgde voor een avond vol muzikale gezelligheid en wie goed heeft geluisterd, is ongetwijfeld met het gevoel naar huis gegaan dat hij/zij de rapper en zijn ouders al aardig kent. Een tevreden gevoel overheerste, al had de show wat ons betreft toch een tikkeltje langer mogen duren.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Een uurtje melancholische folk, perfect om tot rust te komen. Even de problemen met je lief, werk, school… vergeten en je hoofd leeg maken met de zachte gitaren van Aldous Harding. Op haar muziek wordt dikwijls het label gothic folk geplakt, een term waar ze zelf mee op de proppen kwam. Maar met haar nieuwe album ‘Designer’ toonde de Australische dat er ook eens een rooskleurig randje aan haar muziek kan zitten.
Met dat nieuwe album trok Aldous Harding naar één van onze favoriete plekken in Brussel, de Rotonde in de Botanique, en die was helemaal uitverkocht. Een teken dat ‘Designer’ goed onthaald werd? Daar leek het alvast op in de Rotonde, want enkele gezichten straalden toen ze Harding op het podium zagen stappen. Terecht, want haar recentste worp is er eentje om op het gemak van te genieten, en dat was het enige doel dat we die avond voor ogen hadden.
Als eerste kregen we "Designer" vanop ‘Designer’ -hoe kan het ook anders- op ons bord gesmeten en al snel kregen we een goed beeld van hoe Harding deze avond ging vullen: veel nieuw werk, zware drumlijnen die op prachtige wijze contrasteerden met haar engelenstem, en warme akoestische gitaren die je een aai over je bol gaven telkens wanneer ze passeerden. Ja, daar hadden we wel zin in.
Dat contrast in de muziek van Harding was mooi, maar vooral aangrijpend. We hunkerden er constant naar. Op het nieuwe duo "Zoo Eyes" en "The Barrel" bijvoorbeeld fungeerden de bas en drums als houvast voor wanneer we dreigden van onze wolk te vallen, de wolk waar de honingzoete gitaren ons mee naartoe namen.
Terwijl wij door de lucht zweefden, was Harding nochtans bloednuchter. Aankomend met een Red Bull in haar hand en de conversatie met het publiek pas na vijf nummers voorzichtig opzoekend, ook al was dat vooral een verplicht nummertje. Er vonden enkele worstelsessies met de draad van haar microfoon plaats voordat ze een lach niet meer kon onderdrukken en haar mysterieuze masker eindelijk afviel. Maar wat wij vooral onthouden, waren de grote ogen en eigenaardige bekken van Harding. Este Haim was er niets tegen.
Toch werd het soms net iets te serieus en hadden we graag enkele van die gekke bekken gezien. Als Harding naast haar pianiste ging zitten, reageerden we eerst zeer enthousiast, maar net zoals op de plaat bleek "Damn" meer een langgerekte, eentonige klaagzang te zijn. Ook "Pilot" vertoonde dezelfde symptomen. Even vielen we door de wolken heen tot op de begane grond, en daar hielden we toch enkele blauwe plekken aan over.
Een uur gaat snel voorbij en dat bleek ook zo bij Harding. Gelukkig voor ons keek ze niet op een minuutje en kregen we zelfs nog "Right Down the Line", origineel van Gerry Rafferty, te horen.
De Australische bracht ons tot rust door middel van haar intieme, donkere folk en door een meditatiesessie gebracht met haar engelenstem en minzame gitaar. Tegelijkertijd liet ze de zon nog maar eens stralen op het wolkendek van ‘Designer’.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Toen we A Thousand Sufferings in 2017 aan het werk zagen in Het Bos in Antwerpen schreven we daarover: 'A Thousand Sufferings brengen dus vooral een lekker potje doom/black dat aan de ribben blijft kleven. Waardoor we uiteindelijk toch over de streep worden getrokken.’
Deze band is ontstaan uit uiteenlopende bands binnen de Belgische blackmetalscene. Die ervaring binnen die scene zorgt ervoor dat een technisch hoogstaand potje black/doom wordt voorgeschoteld waar geen speld valt tussen te krijgen. Gitaarriffs snijden als vlijmscherpe messen door je vlees en het drumgeroffel gaat telkens door merg en been. Maar het is vooral de opvallend rauwe en verscheurende stem van PJ Turlinckx die ons het meest over de streep trekt. Die laatste beschikt dan ook over een stem als een klok, waardoor voornoemde poorten van de Hel nog meer openzwaaien. Dat merkten we vorig jaar nog toen we de band zagen aantreden op het gezellige festival Unholy Cogreation. De band bracht ondertussen met 'Bleakness' een album op de markt waar die walmen van intensieve zwaarmoedigheid je eveneens vanaf de eerste tot de laatste song de keel dichtknijpen.
Na een - naar de normen van deze schijf - vrij korte, dreigende intro zijn we vertrokken voor een reis naar de donkerste kamertjes van onze ziel. “Antagonist” is niet alleen oorverdovend lang uitgesponnen song van bijna tien minuten, die voornoemde donkere klauwen grijpen om zich heen, alsof ze bloed hebben geroken. Bloed van de mens welteverstaan. Duisternis zorgt vaak voor nachtmerries en angstig om jou heen kijken. A Thousand Sufferings slaagt erin jouw meest weerzinwekkende demonen op te roepen op deze schijf, op een enerzijds trage maar meedogenloze wijze. Om anderzijds, eens alle registers opengetrokken, die oorverdovende geluidsmuur op te trekken die je hart letterlijk door midden scheurt. “Temple”, “Ghostriders” en het negen minuten lange “Faces” zijn dan ook allemaal gebouwd rond die totaalbeleving waarbij je je hart in je keel voelt kloppen, en je op het puntje van je stoel zit te rillen van pure angst. De bijzonder griezelige aankleding laat geen streepje zon door. En dat zorgt dan weer voor één van de meest angstaanjagende nachtmerries, die u zich prompt voor de ogen haalt.
Net zoals op dat podium is het de kruisbestuiving tussen die vlijmscherpe riffs , verpulverende drumsalvo's waardoor wervelstormen zorgen voor de ene na de andere aardbeving, met een rauw en onaards aanvoelend stemgeluid dat ons de ultieme doodsteek toedient en dat ons het meest over de streep trekt. 'Bleakness' is geen plaat voor tere zieltjes, want de zenuwen staan van begin tot einde gespannen tot je - eens de rit over is - wakker wordt badend in het zweet van angst. Kortom: A Thousand Sufferings haalt de meest donkere gedachten bij ons naar boven, tot we compleet waanzinnig zijn geworden. Dit is het soort horrorscenario waarvoor wij graag, met een lekker potje popcorn, de cinema bezoeken. Dat is ook het soort black/doommetal waardoor we gewillig de confrontatie met onze meest duistere demonen aangaan. Puurder dan dit kan duisternis niet zijn.
Tracklist: Bleak 03:20; Antagonist 09:50; Clouds 05:15; Temple 08:20; Ghostriders 04:49; Faces 09:10
Terugkeren in de tijd is iets dat ik zelden doe bij het recenseren van platen. Sommige albums verdienen echter, ook na vele maanden, de nodige aandacht, omdat ze niet worden opgemerkt door de doorsnee media binnen het metalgebeuren. We proberen zulke labels en bands dan ook in de schijnwerpers te zetten, omdat ze dat gewoon verdienen. Neem nu Automb. Deze Amerikaanse occulte blackmetalband bracht vorig jaar in oktober zijn debuut op de markt: 'Esoterica'. Een plaat die je doorheen schudt en die klinkt alsof die band al ruimschoots twintig jaar bezig is. Wat toch opmerkelijk is voor een debuut.
Dat puur kwalitatief de perfectie wordt overschreden is gezien de staat van dienst van de leden van deze band niet verwonderlijk. Want ondanks dat het over een gloednieuw project gaat, heeft ieder van de leden binnen deze band al ruimschoots zijn sporen verdiend. Zo heeft Drummer Scott Fuller al bij meerdere gerenommeerde bands zijn diensten bewezen. Hij bedient dan ook bij Automb de drumvellen alsof zijn leven ervan afhangt, verschroeiend uitpakkend tot iedereen murw geslagen in de hoek achter blijft. Ook gitarist Serge Strelsov heeft ondertussen ruimschoots zijn sporen verdiend bij meerdere bands. Ook hij tovert riffs uit zijn gitaar die recht doorheen je hart boren als vlijmscherpe zwaarden. Als kers op de taart is er die grauwe, griezelige stem van Danielle Evens, die je de uiteindelijke doodsteek toedient. De band gaat tekeer als losgeslagen demonen op een rollercoaster, die maar één richting uitgaat. De diepste putten van de Hel.
Elk van de songs, vanaf “Horned God” over “Mourned”, “Calle Of Hekate” tot “Into Nothingness”, gaat dan ook diezelfde waanzinnige weg op. Je zou kunnen stellen dat dit een minpunt kan genoemd worden. Maar door de perfecte kruisbestuiving tussen deze drie talentvolle muzikanten, met de bijzonder tot de verbeelding sprekende stem van Danielle - die klinkt als een hogepriester uit de hel, orden we echter letterlijk in een ijzeren greep gehouden, waaruit ontsnappen onmogelijk is. Demonische klauwen wel te verstaan. Want die occulte aankleding, die de duistere fantasie van ons - en hopelijk ook de aanhoorder van deze plaat - prikkelt, is feitelijk nog het meest opvallende aan deze klasseschijf. Dit is de soort rauwe en dodelijke black metal waardoor we indertijd zijn gevallen voor dit genre. De schijf eindigt dan ook met een oerknal van jewelste, waarbij alle registers worden opengezet, en waarbij demonische wezens uiteindelijk de wereld overheersen. “Into Nothingness” is een titel en song die dat laatste nog wat meer in de verf zet.
Automb is een typische occulte black/deathmetalband die goed heeft begrepen hoe ze duisternis zodanig intensief kunnen doen klinken, dat je je prompt horror verhalen voor de geest haalt en de meest donkere gedachten naar boven komen. Zo intens dat je badend in het angstzweet zit te rillen op je stoel tijdens het beluisteren daarvan. Zelfs als de zon door je raam schijnt - wat tijdens het beluisteren hiervan het geval was - voelt het aan alsof eerder we in ultieme duisternis zijn aanbeland. En dat laatste trekt ons over de gehele lijn nog het meest over de streep.
Kortom, Voer dus voor de black/deathmetalfan die houdt van intensief genieten in die duisternis en daarbij graag zijn donkere fantasie de vrije loop laat.
Eternal Breath werd opgericht in 1996 door Andy Polfliet en gitarist Marino Decaluwé, die toen nog beiden gitaar speelden. Na 3 demo’s , (1997) ‘Empire of Eternity’,(2002) ‘Symphony of Agony’ en (2006) ‘Welcome To Hell’ en vele bezettingswijzigingen later, bracht de band na circa 20 jaar een nieuwe CD op de markt , onze ‘The Joker’ die overal heel goed werd ontvangen. Ook op menig podia bewees Eternal Breath zijn nieuwe adem te hebben gevonden en klaar te zijn om een nieuwe bladzijde om te slaan. In mei dit jaar wordt een nieuw hoofdstuk geschreven onder de naam 'World Of Chaos'. Waar de band nog maar eens zijn eigen heavy metal grens verlegt en heden en verleden perfect met elkaar weet te verbinden tot een magistraal sterk klinkend geheel.
Vanaf die eerste parel, “My Redemption”, grijpt Eternal Breath je, bij wijze van spreken, bij het nekvel en zorgt ervoor dat je stevig begint te headbangen en de song uit volle borst meebrult, zoals dat hoort binnen het power/heavymetalgenre eigenlijk. De verschroeiende solo's blijven over de hele lijn je rond de oren vliegen, maar ook de vocalist is heel goed bij stem. Echter is dat niet wat ons het meest over de streep trekt. Nee, je hoort al bij die eerste song dat Eternal Breath anno 2019 een band is geworden waar iedereen echt dezelfde kant uitkijkt. Het is ooit anders geweest. Er valt puur technisch bekeken ook bij daaropvolgende songs “Never Surrender”, “Need For Speed” en “Fire” geen speld tussen te krijgen. Dat het spelplezier eveneens uit de boxen loeit, waardoor je de ene na de andere adrenalinestoot te verwerken krijgt, dat bezorgt ons kippenvelmomenten.
“Fight For Metal” - die titel kan je letterlijk nemen. In tijden waar gitaarmuziek het steeds moeilijker krijgt om door een groot publiek opgemerkt te worden haalt Eternal Breath alles uit de kast, van lekker aanstekelijke gitaar riffs tot verdovende drumsalvo's die aan je ribben blijven kleven. Om op deze wijze te blijven vechten voor het pure metalgenre. Een ander pluspunt op deze schijf is dan weer het gevarieerde aanbod, “Follow You Dreams” start als een soort ballade, maar gaandeweg worden alle registers opengegooid tot in een razendsnelle finale het dak van onze woonkamer er ook afvliegt.
Origineel klinkt het allemaal niet, maar doordat deze band op een verschroeiend wijze je het ene oorgasme na het andere bezorgt daardoor hebben we op dit pareltje van een power/heavymetalschijf dus geen enkel minpunt gevonden. En dat is dus niet de verdienste van die gitaristen, of de drummer die zijn drumstel tot gort mept. Noch de vocalist, die met zijn hoge stembereik geluidsmuren afbreekt. Nee, elke schakel van Eternal Breath is minstens even belangrijk. Elke riff sluit perfect aan op die verbluffend perfect klinkende drumpartij, of de stem die de haren op je armen doet recht komen. En dat is niet alleen de grote sterkte van deze schijf, maar ook van Eternal Breath anno 2019.
Eternal Breath benadert anno 2019 op alle vlakken de perfectie, door het uitbrengen van een schijf die van begin tot einde je metalhart sneller en sneller doet slaan. Maar vooral meer dan ooit hoor je, en dat kunnen we echt niet genoeg herhalen, een band waar iedereen dezelfde kant uitkijkt. Wat resulteert in songs van verdomd hoogstaand niveau, die één voor één aan je ribben blijven kleven, je aanzetten tot stevig headbangen bij voorkeur met de versterker op tien, en de luchtgitaar in aanslag. Kortom: een klasseschijf van deze Belgische band, die na zoveel jaren zijn nieuwe adem heeft teruggevonden. Dat bewezen de heren ons 'on stage' al een paar keer de laatste tijd, en dat zet Eternal Breath met deze verschroeiende schijf boordevol perfectie van eenzame hoogte, nog meer in de verf.
Tracklist: My Redemption; Never Surrender; Need For Speed; Fire; Fight For Metal; Follow Your Dreams; Power And Glory; Hard Life; The Greatest Loss; Revenge; YPMO.
De Griekse death/doommetalband Humanity Zero ontstond in 2003. Oorspronkelijk als meer uitgesproken deathmetalband is Humanity Zero ondertussen geëvolueerd naar eerder doommetal. Hoewel die knipoog naar deathmetal ook anno 2018/2019 nog stevig overeind staan. Dat blijkt op 'Proselytsm', uitgebracht in oktober 2018. Dit album lijkt dus toch eerder omgeven te zijn door walmen van trage en lome doom. En daar is uiteraard niets mis mee, integendeel.
Dat intensieve donkere, waarbij je traag en dreigend onder hypnose wordt gebracht voelen we al bij “Celebrating The Opener Of The Way”, een circa zeven minuten lange huzarenstuk, waarbij vooral die ijzingwekkende grafstem van Kydoimos de haren op onze armen doet rechtkomen van pure angst. De best lang uitgesponnen songs, binnen een zeer melodieuze stijl gebracht, doen je dan ook telkens opnieuw naar adem happen. Door middel van atmosferisch klinkende synthesizerklanken en melodieuze riffs wordt je tot waanzin gedreven, langzaam maar zeker. Waarna een vocale aankleding, gedrenkt in typische deathmetalgrunts je naar adem doet happen. Ook wij lieten ons gewillig meedrijven naar heel onaards aanvoelende oorden bij daarop volgende parels als “Ruler Of The Ultimate Void Of Chaos” tot sublieme meesterwerken als “Nightmare Corpse-City” en “Thou Shalt Emerge”.
Eén voor één songs die gedrenkt zijn in datzelfde intensieve donkere badje van typische melodieuze doom, die je een krop in de keel zullen bezorgen eens je die trip echt durft aangaan. Want je moet er dus toch wat voor open staan om het plaatje echt te begrijpen.
Het is namelijk geen gemakkelijk brokje vlees dat Humanity Zero je voorschotelt. Voor wie echter houdt van typische intensieve duisternis, zal dit dan ook een schijfje zijn om van te snoepen. Geluidsmuren worden dus niet afgebroken. Eerder wordt op een trage en lome wijze de ziel aangesproken, tot duivelse klauwen je langzaam de adem ontnemen waarna je met angst in de ogen naar een eindpunt wordt gedreven. In de vorm van afsluiter “Dark Angel Of The Four Wings” verschijnen nogmaals mystieke wezens uit het donkere rijk. Die, eens je je gewillig door hen laat hypnotiseren, meesleuren naar die Griekse Hel waaruit ontsnappen onmogelijk is.
Humanity Zero maakt het de aanhoorder bewust niet gemakkelijk, door traag maar meedogenloos tewerk te gaan. Waardoor de luisteraar zich dus echt gewillig moet laten meedrijven naar die voornoemde oorden van verderf. Liefhebbers van dat typische melodieuze, atmosferische en zeer intensieve doomsfeertje met een vocale grunt gedrenkt in een deathmetalbadje, zullen hierin zeker hun gading vinden. Ook wij, liefhebber van deze soort trage doom atmosfeer, voelden een deugddoende duisternis over ons neerdalen. Waardoor we met plezier onze ziel bloot legden voor de demonische wezens uit die Griekse onderwereld.
Tracklist: Celebrating The Opener Of The Way; Ruler Of The Ultimate Void Of Chaos; The Slumbering One; The God Of The Bloody Tongue; Nightmare Corpse-City; The Black Goat In The Woods With A Thousand Young; Thou Shalt Emerge; Dark Angel Of The Four Wings.
Uniek zijn in het deathmetalgenre, kan dat nog? We vermoeden van niet. Het enige dat je als band kan doen is die grens proberen bereiken waardoor de aanhoorder van jouw muziek tot waanzin wordt gedreven en op het puntje van zijn of haar stoel gekluisterd zit te luisteren met het angstzweet op de lippen. Dat is met andere woorden het gevoel dan ook het gevoel dat ikzelf eveneens vanbinnen moet krijgen bij het beluisteren van een typische deathmetalschijf. Invocation Of Death is zo een typische deathmetalact uit El Salvador die ons door middel van een verschroeiend debuut 'Into The Labyrinth Of Chaos' meesleurt naar die meest donkere kant van onze ziel waar het voor een liefhebber van deathmetal altijd fijn vertoeven is.
En daarmee is zowat het meeste over de band en schijf gezegd. De heren maken er geen woorden aan vuil en grijpen je vanaf de eerste song, “Embrace of Hate”, bij de strot om niet meer los te laten tot het eindpunt. De ene mokerslag is pas voorbij of daar is een volgende vuurbal die in je gezicht tot ontploffing komt. We waren meerdere keren diep onder de indruk van die vlijmscherpe gitaarriffs, knallende drumsalvo's. Maar het is toch vooral die ijzingwekkende stem - komende uit de diepste kerkers van de Hel - die je gegarandeerd koude rillingen tot op het bot bezorgt. Dat wordt telkens opnieuw in de verf gezet met daaropvolgende songs als “Letanias Del Caos”, “Solar Crisis” en “En El Altar De La Misantropia”. Dat de schijf in verschillende talen wordt gebracht, is wellicht een bijkomstig pluspunt waardoor we nog meer over de streep worden getrokken.
Het enige minpunt? Feitelijk brengt Invocation Of Death niets nieuws onder de zon, en dreigen daardoor verloren te lopen in het overaanbod van releases en bands binnen het deathmetalgenre. Maar wat ze doen is wel degelijk gewoon af. Zowel puur technisch als wat het gevoel van innerlijke angst betreft, valt er nergens een speld tussen te krijgen. Deze band brengt deathmetal van eenzaam hoog niveau, waardoor elk beetje liefhebber van dit genre deze schijf met een gerust hart in huis kan halen. Want ook bij songs als “Thc Covenant” en afsluiter “The Art Of The Deformed” worden op een ijzingwekkend verschroeiend tempo gebracht waardoor je als aanhoorder niet anders kunt dan je gewillige laten meesleuren naar die bodem van de Hel. Nee, enig medelijden of licht in de duisternis is er niet te bespeuren.
Wie houdt van deathmetal van de meest donkere en intensieve soort, in zijn meest pure vormen, zal niet bedrogen uitkomen met deze bijzonder indrukwekkende deathmetalschijf. Ook al voegt Invocation Of Death daar niets nieuws aan toe, het angstzweet staat na vier luisterbeurten nog steeds op onze lippen, wat ervoor zorgt dat ook wij prompt vallen voor plaat en band.
Tracklist: Embrace Of Hate; Letanias Del Caos; Solar Crisis; En El Altar De La Misantropia; Crawling In The Dark; The Covenant; The Art Of The Deformed.
In een eerder artikel wierpen we ons licht op een heel bijzondere label: het Vintage Underground Label.
Eén van de artiesten op dat label is Toon Hosken. De man experimenteert vooral met ambient, giet daar veel humor bovenop en houdt van tot in het oneindige improviseren met geluiden. We horen bovendien veel trance/triphop tot typische 'chill out in zijn muziek terug. Eind maart kwam een nieuwe schijf op de markt: 'Gegen Platte Commerce'. Via bandcamp, want het is namelijk via dat medium dat Vintage Underground Label en alle artiesten daarop, hun werk aan de man brengen.
Link naar artikel http://www.musiczine.net/nl/news/item/72181-artiesten-in-de-kijker-katteman-vintage-underground-label .
Door middel van een geluid dat eerder vanuit de oneindige verte lijkt te komen, als een kloppend hart, tussen dreigend tot eerder rustgevend, doet Toon Hosken heel langzaam de doos van Pandora open, om de aanhoorder te hypnotiseren en mee te voeren naar zijn bonte en kleurrijke wereld. Eens aanbeland in deze spookachtige wereld opent Toon het volgende blik met een track van circa elf minuten: “Full Top Track”. Hoewel het er muzikaal toch ernstig en donker aantoegaat, wordt binnen de titel de nodige dosis humor en zelfrelatievering naar voor geschoven. Want ondanks de ernst, is er altijd toch een beetje plaats om alles in andere perspectieven te zien. Dat heeft Toon met zijn project zeer goed begrepen. En dat zet hij voortdurend in de verf.
“Fuck This Show” - weer zo een titel boordevol knipogen - is eveneens omgeven door walmen van duisternis, bevreemdend aanvoelend, maar ook bedwelmend en je in een diepe trance brengende is dit geen danssong. Maar wel eentje waarbij je neergezeten in het malse gras tot het soort gemoedsrust zal komen die onaards aanvoelt. Toon weet perfect hoe hij op een heel subtiele manier de aanhoorder in vervoering kan brengen, zonder daarbij de geluidsmuur af te breken. Eerder op een eenvoudige, maar zeer verdovende wijze doet hij je wegdrijven ver van de realiteit rondom u. Hij maakt daarbij gebruik van geluiden die je niet kunt thuisbrengen, het lijkt zelfs alsof hij ze ter plaatse uitvindt. Improviseren en experimenteren met stilte en dat tot kunst verheffen, is niet alleen de rode draad op voornoemde songs. Het is de rode draad op de ganse schijf , zo blijkt bij de langste track op deze plaat: “Wall Disappeared”. Een waar meesterwerk van bijna een half uur! Toon Hosken slaagt er ondanks die lange duurtijd wonderwel in om de aandacht scherp te houden, net door voortdurend die voornoemde ingrediënten tot in het oneindige te gebruiken. En dat zorgt ervoor dat hij een bijzonder artiest is, die je zelden tegenkomt in het wereldje van de ambient. Dat wisten wij ondertussen al, maar blijkt uit deze schijf ook weer eens.
Toon Hosken slaagt erin om met 'Gegen Platte Commerce' stilte tot kunst te verheffen, binnen een intensieve omkadering waarbij hij je tot gemoedsrust brengt. Door middel van lichte dreigingen, soundscapes waarbij geen geluidsmuren worden afgebroken. Maar eerder de snaar wordt geraakt van hij of zij die heel bewust wil meegaan in zijn adembenemende trip die zo sterk verbonden is met de oorverdovende stilte van de natuur, want daarmee kan je die intense stilte nog het best vergelijken. De man houdt, getuige de song titels, eveneens van het uitdelen van knipogen. We moeten het leven niet altijd zo serieus nemen. Maar zijn muziek? Die palmt je letterlijk in, tot je in een soort 'zen' belandt, en één bent geworden met de natuur rondom jou binnen een verdovende omkadering van intense stilte wordt je daardoor dan ook prompt een ander mens.
Toon heeft ondertussen niet stilgezeten. In april kwam weer een nieuw werkje uit: 'Aliens of The Deep Sea' . Ook dit is een aanrader! De man keert terug naar de essentie van wat leeft in het water. Het mysterie diep in de oceanen en zeeën spreekt tot op heden nog steeds tot de verbeelding van velen. De vele geheimen van de zee, zijn door de mens gelukkig nog steeds niet allemaal ontdekt. De songs op deze schijf kun je vergelijken met wat je voelt als je als diepzeeduiker naar beneden gaat en de schoonheid rondom u aanschouwt, het adembenemende dat op zulke momenten niet onder woorden te brengen is, keert terug in deze vier tracks. Waar ook weer eens 'rust tot kunst worde verheven' maar deze keer dus niet aan de oppervlakte, maar eerder doorheen de uitgestrekte diepste van zoveel oceanen en zeeën.
Elektro/Dance
Gegen Platte Commerce
Toon Hosken
Vintage Underground Label
Check het vooral uit op https://toonhosken.bandcamp.com
Pop/Rock
Per Wiberg - Zweedse multi-instrumentalist heeft nieuwe plaat uit ‘Head without eyes’
Per Wiberg
2019-05-16
Erik Vandamme
Per Wiberg ‘Music’s an art form and is always an expression of some kind, humorous, sad, funny, serious, angry or whatever’
Al meer dan dertig jaar maakt de Zweedse multi-instrumentalist Per Wiberg het mooie weer bij Death Organ, Spiritual Beggars, Opeth, Kamchatka en King Hobo. En dan hebben we het nog niet over de talloze andere projecten waar hij aan meewerkt. De man had ondanks die drukke agenda niet alleen tijd gevonden om een nieuwe schijf uit te brengen: 'Head Without Eyes'. Hij wilde ons ook graag te woord staan i.v.m. die nieuwe release en beantwoordde ook andere vragen die we op hem afvuurden.
Congratulations on your new album, what are your own expectations about this?
Hi and thanks! Since this is the first solo album I wouldn’t know what to expect really, but so far the feedback has been really positive. The ambition is to make another album and hopefully to get more of a steady band together for this in the future.
How did the collaboration with Despotz records come about? And do you like that label?
I play in a band called Kamchatka who were signed to Despotz so I’m well familiar with them. When I finished the album I started talking to people and labels about a possible collab. I meet Ömer at Despotz on a Tiamat gig in Stockholm and he asked me what I was up to and wanted to hear the album so.. I like being on an indie label cause it’s pretty flexible and you can work an album for a longer time frame compared to being on labels with gazillions of releases.
You are also busy in other projects, in which you also spend a lot of time, how and where did you find time to put together a solo album?
I started to write and record this album in 2016. Since I play and sing most of the stuff on the album it was easy to record. I just did bits and pieces in my rehearsal room when I felt inspired in between touring with other things. It didn’t feel rushed at all and I took my time with things actually.
As for those other projects, are there plans for the near future?
Me, Thomas(Kamchatka) & JP Gaster(Clutch) have a band called King Hobo which will release the second album May 31 through Weathermaker Music. With Kamchatka we’ve started working on new material and if all goes well we’ll record this summer. The same goes for the band Switchblade, lots of stuff written and it’s getting closer to putting it together and record sometime later this year. Spiritual Beggars won’t do anything this year as most of us are busy with other things. Leif Edling’s feeling good and is back touring with Candlemass so there are no plans for me to do any shows with them at the moment. I’ll play a few Tiamat shows filling in on keyboards this year as well.
Is something actually planned as a release show (or are we late). if so how did everything go?
There are no shows booked at the moment. I wanted to take my time with this and ask around to see who’d be available and up for playing these songs live. Also since it’s a new thing I was curious about the feedback on the album. Looking forward to play live later though!
Do you have plans to tour solo with your new album? if yes, also in Belgium?
Yes I will definitely play live but right now it’s impossible to say to what extent. I want to play a couple of shows at home in Sweden first to see how it works out and then of course I’d love to play in Europe, incl Belgium. I’ll give it my best and we’ll see what happens!
Regarding the title of your solo album, does it have a mutual meaning?
Head Without Eyes was originally the name of the project but I decided to be brave and use my own name instead... It depends on what you want it to mean kinda, If you can’t look outside you have to look inwards if that makes sense!?
To continue with that, does your solo work have a personal meaning? in the sense that you can express your frustrations or emotions in it? or shouldn't we go that far?
I think all music has, or at least shoud have a personal meaning. Then it’s up to the artist how to show or present that. Music’s an art form and is always an expression of some kind, humorous, sad, funny, serious, angry or whatever but I understand what you mean and yes, it’s a way of expressing my emotions and frustrations.
You will also be responsible for the vocal input on your solo album. How did you like it?
I’ve done lead vocals in many bands through the years, maybe not the most well known bands I’ve played with but it’s not a new thing for me. The difference lie more in the vibe of the songs and I wanted it to be something else than shouty rock vocals. I’m happy with the performance but it’s one of those things, at least to me that benefits from having someone you trust around to bounce ideas with, like a producer for example. I’ll probably try to work with someone next time.
Are there other artists and musicians who collaborate on this disc? if so who? and how did it work?
Yes, Karl Daniel Lidén has mixed 3 songs and he also played drums on those. He’s a great producer and engineer and has worked with bands like Bloodbath, Victims, Crippled Black Phoenix etc. Lars Sköld(Tiamat/Avatarium)played drums on the other 3 tracks, good friend and a very powerful drummer. We recorded his stuff at Black Lounge Studios with Jonas Kjellgren who also mixed those songs. Jonas is a super talented guy and mostly known within the metal world. Billie Lindahl from Promise And The Monster helps out with vocals on 3 tracks. She’s a great artist and I really like her music and vocals. I hope we can do something more together in the future.
Can we see this album as the start of a solo career? or should we not view it that way?
Yeah I guess it’s a start of a solo thing but that doesn’t mean that I’ll stop doing other things. I’ve always loved playing in bands and still do!
As a big fan of Opeth, for example, what I appreciate about you is that despite that legendary status, you are always on the ground with both feet? Is that a conscious choice? The "why" may be a weird question, but I sometimes see other things with front men with your status.
It’s not a conscious choice really but more how you live your life I think. To me it’s always been really important to be humble about the the so-called career because that could be gone any day for many different reasons. I don’t think it’s too much to ask to just be polite and respectful and say hi to people, the reward is so much bigger than being a douche. The ego thing seems to take a lot of time as well and I don’t have the patience for that, I just want to rock out :-)
Is it really interesting to release a disc in these times of streaming? You have experienced different times, what is your personal opinion about steaming?
I’m a complete music nerd and I stream, buy downloads, cd’s & vinyl and don’t care about formats that much. I think it’s good that there are all kinds of ways to enjoy music these days. But, having grown up with records I think physical(vinyl/cd)is probably my favorite way of presenting a vision, both the music and the graphics/package as it makes it more interesting and gives a better understanding of what you’re listening to.
It is perhaps a somewhat far-fetched question. But where do you see yourself in, let's say ten years? Are there any ambitions after what you have already achieved? because in the meantime your euvre is impressive (and that is an understatement)
I hope that I’ve had time and the opportunity to explore some of the stuff I’d like to try, both as an instrumentalist and as a songwriter. I have many different musical ambitions and things I’d like to learn and get better at. I don’t look back a lot and can’t really afford to think too long term either, it’s more about focusing on the moment and do as good as you can with whatever I work on and move on after that.
I get through my questions. Are there any communications to our readers?
Check out the album, it’s a little bit different but worth a try! I’ll do what I can to bring this on the road in the future so hopefully I’ll be able to make it to Begium as well.
Reggae
Inna De Yard - The music has always been this way - It’s a reaction of life! Sunshine and rain!"
Inna De Yard
2019-05-16
Erik Vandamme
'De UNESCO-organisatie heeft onlangs de beslissing genomen om Reggae als genre toe te voegen aan de lijst van 'The Intangible Cultural Heritage Of Humanity'. Het reggae collectief Inna De Yard - met als frontmannen / zangers Cedric Myton, Kiddus I, Ken Boothe en Winston McAnuff - juicht deze beslissing uiteraard van harte toe, omdat ook zij met Inna De Yard al meer dan 10 jaar staan voor deze speciale Jamaicaanse muzikale cultuur 'in the purest and most intense way, gathering the very best of lendary reggae music from the Bob Marley-era'.
Inna De Yard bestaat anno 2019 uit oude rotten in het vak, zoals oprichter en frontman van The Congos Cedric Myton, en jong talent boordevol vuur dat klaar staat om te ontploffen. Net die combinatie van jong geweld en ervaring binnen het vak, vormt de rode draad op de nieuwste schijf 'The Soundtrack'. Naast een recensie van deze plaat, hadden we ook een fijn gesprek met Inna Yard.
For our readers who, in spite of everything, should not have known you. Who is Inna Yard? how did everything start? Tell us more about it
Inna de Yard started because I might refused to sit and wait doing nothing during 5 years. When Makasound start re-released 3 of my albums, I would has nothing to do musically. One of the things I could do within the time, I start working with Camille Bazbaz and we recorded an album in two days. Some acoustic and some vocals with percussions. I send it to my record company of the time and they say if I knew someone in Jamaica to work on it. At that time I knew China Smith. He wanted to work some acoustic things. We called the project Inna de Yard. That’s how the whole thing started. Inna de Yard is a collective project. It’s based around certain frequencies. The Nyabinghi. The roots of reggae music. It’s just some elders and some young artists singing some hopeful songs. Like Ken Boothe, Horace Andy, Kiddus I, Cedric Myton, Var, Kush, Derajah. We just come together and do this for the heritage of all the music. Setting a platform, a template for the future generation.
How did the new album come about, and what are the reactions so far?
Well the new album is the continuation of the Inna de Yard series started by Makasound. We started again with the Philharmonie, but this time without China as he refused to participate . The record company asked me to assist them but also to have some women involved. We asked Marcia Griffith, Judy, Jah9.
We getting beautiful reactions nice, from everywhere
I read that the album was recorded in a special place, tell me more about it
The album was recorded in Stony Hill in the mountains, in the green, outdoors. We trying to capture the original feel of songs. We wanted to capture this natural vibe around it. This place was perfect. It’s aware from the modern crowd.
There is an enormous amount of collaboration with younger and older artists, how did they come about?
We have to pass on things to the younger generation. We have to give experience to youth. Most of the meetings comes naturally. Var is Kush’s friend. Derajah is a bredrin for long time. I know Kiddus I from many many years. n from long time. Cedric is my friend. Horace is the godfather. He’s the man who give us the first international tour in France. Horace Andy is the man who set the foundation.
What about the fact that Chinna was not present? Can u tell more about it?
He wasn’t interested to go further in this Inna de Yard. When the record company contacted him he refused to continue this tradition.
Some of you guys are also doing some other projects? Is this all easy to combine? And how?
The booking agency works to have everyone on the tour. Cedric Myton is a major artist touring worldwide all the time. It’s not always easy to coordinate.
We’re doing it for the music lovers. To create this joy. When the people happy, the government smiles (laughs).
I find that cross-pollination between young talent and old hand in the profession the biggest plus on this disc. What is your opinion about this?
It’s a hopefull thinking generation. It’s nice to have the young youth working on stage with us, improving them things by association and movements, attitude behaviour.
Reggae is a music style with a message, but also contains a lot of humor. You can also find that on the disc. Has this approach been consciously chosen and which 'message' do you want to spread?
Reggae music always been a music speaking to the people. Where’s there’s drama, you always have comedy. The music has always been this way. It’s a reaction of life! Sunshine and rain! I don’t think it has been consciously chosen, I think it’s something that happens naturally. It’s like the DNA of the whole thing. What we want to spread, most of all, is this happiness. We want to expand the joy, it’s a message of love.
I often hear subtle hints to Bob Marley, but the reggae genre has changed. What do you think is the biggest change compared to the past?
Bob is a man we always listen to. There’s nothing really new, we just expand it. Bob did some nyabinghi chants, like “Rastaman Chant”. We’re expanding that fruit.
There is a also great connection with France? Tell me more about it
My connection with France go back to the 80’s. I met many people at that time. Longtime before Reggae Sun Ska. Then I started coming back to France in 2003. Patate Records had a show and invited me. I came and met the guys at Makasound. France has been a home for I & I.
Btw. Has the golden age for Jamaican reggae in France come to an end? Has the younger generation, for whom reggae is a part of the scenery, become more interested in their own productions?
More Youth are producing reggae.
More dub, fewer lyrics, less connection to the root?
The youth doing their own productions. It always been like this. There’s nothing wrong in “more dub” and “fewer lyrics”. If there’s fewer lyrics it’s more easy to understand. The words you use needs to be “supercharge” words. It has to be words when your hear them 5 or six words you have to go meditate for a day. Simple basic is the better way.
How is live in Jamaica anno 2019? This days.
Living in Jamaica upon till now is still nice. It’s not as bad as people try to say. We had problems for many years from gun violence to political things. Government who try to manipulate things. It happen all over, in many places across the world.
Population increase and problems with it. You’ve got to be careful as Matthew McAnuff says. But you can’t be to careful!
What are the future plans, next to world domination?
Are there any plans for a next album already?
My last question. Are there important announcements to our readers?
We’d like to give thanks for the support over the years. The movie Inna de Yard is coming out this summer in Germany, France, Swizerland and in many other places. Go watch it, it’s our history!
De Nederlandse Aafke Romeijn stak al een paar keer haar neus aan de venster, o.m. met de singles “Alles Went” (met rapper Sef) en met “Zal ik Dan” (met Tom Pintens). Ze heeft voorts al drie albums uit, maar is toch nog geen household name in Vlaanderen.
Vorig jaar verscheen haar debuut roman Concept M. In september verschijnt in België de albumsoundtrack van het boek: het album ‘M’, waarop Aafke Romeijn een rondleiding geeft in liedjes en composities in de wereld waarin haar roman speelt. Het is een alternatieve versie van Nederland, waarin een meisje door een mysterieuze ziekte haar kleur verliest. Vastberaden de ziekte uit te roeien besluit ze een radicale daad te stelen. ‘M’ waaiert uit van een piano tot een orkest, van kleine bekentenissen tot donkere elektro, van hiphop tot fuga.
Voor de eerste single, “Ameland”, werkte Romeijn samen met Spinvis, één van haar grote muzikale helden, en met haar ouders, zusje en man. De invloed van Spinvis hoor je meteen. Leg er zijn “Oostende” naast en je merkt zo een klad gelijkenissen. Maar dat is zeker ook positief. Je snapt van bij de eerste beluistering ook waarom Aafke gekozen heeft voor Spinvis als tweede stem.
De elektropop blijft mooi op de achtergrond bij die prachtige, fluweelzachte stemmen en legt heel zuinige accenten. Je moet overigens het boek niet gelezen te hebben om het gevoel van deze single te snappen. Mooi. Dit zou wel eens de “Zoutelande” van dit jaar kunnen zijn.
Ameland -single-
Aafke Romeijn feat. Spinvis
Aafke Romeijn Records/Starman Promotions
Nederlands 
Français 
