De Italiaanse blackmetalband Acheronte ontstond in 2010 en manifesteert zich als anti-christen tot satanisch. Dat bleek al uit zijn debuut 'Ancient Fures' (2016). Voorheen had de band enkele splitalbums uitgebracht: 'The Last Prayer' met Khephra en Black Faith en 'Eternal Evil' met Noctifer, Hate Them All en Arma Christi in 2013, en de EP 'Genesis of Evil'. Begane Satanische wegen worden verder bewandeld op het eind 2018 uitgekomen 'Son Of No God'.
“Heralds Of Antichrist” is alvast een zeven minuten lange mokerslag in het gezicht, met een vuurkracht vergelijkbaar met een allesverwoestende orkaanuitbarsting, of het geroffel van oorverdovende donderslagen bij klaarlichte hemel. Prompt zwaait die poort van de Hel met een oerknal open, en zijn we vertrokken voor een trip waar duivelsaanbidders zich het meeste thuis voelen. Ook “Babylon Unholy Hammer” en “Son Of No God” zijn lang uitgesponnen aardverschuivingen die ervoor zorgen dat de vuurtongen van diezelfde Hel als een hete lava over het land stroomt tot geen enkel huis of tuin nog overeind staat, laat staan je ziel. Agressieve riffs, die genadeloos door je lijf klieven als een botte bijl. Militaristische aanvoelende drumpartijen, die klinken alsof je hersenpan circa 45 minuten lang wordt ingeslagen. En een stem die klinkt alsof de zanger van dienst compleet waanzinnig is geworden en u als aanhoorder eveneens tot diezelfde waanzin drijft vormen de rode draad doorheen deze typische blackmetalschijf. Bij afsluiter “Fall Of Perfection” wordt dit door middel van een meer dan twaalf minuten lange wervelstorm van de donkerste soort nog maar eens in de verf gezet.
Dat Acheronte weinig of niets toevoegt aan zijn ondertussen gekende geluid, stoort niet. Want de band slaagt ook anno 2018/2019 nog steeds in zijn opzet. Het doen ontstaan van een Helse chaos, waardoor satanische wezens het via apocalyptische taferelen hier prompt kunnen overnemen. Dat is het soort black metal, met knipoog naar satanische occulte inbreng, dat ons steeds opnieuw over die duistere streep trekt.
Kortom, 'Son Of No God' is gewoon weer een geweldig sterk klinkende plaat voor fans van het snelle, agressieve en blasfemische soort blackmetal. Aan de doorsnee liefhebber van dit genre? Aanschaffen die handel dus, u zult niet worden ontgoocheld.
Tracklist: Heralds Of Antichrist; Four Beasts; Babylon Unholy Hammer; Transcendental Will; Son Of No God; Fall Of Perfection.
De Italiaanse band Deflore maakt al 20 jaar instrumentale industrial metal, met net iets meer aandacht voor de synths dan voor de gitaren. Toen ze twee jaar geleden in Rome mochten openen voor Killing Joke, werden backstage meteen contactgegevens uitgewisseld. Jaz Coleman van Killing Joke is de zanger waar het duo van Deflore al zo lang naar op zoek is. En Deflore is voor Coleman eindelijk eens een band die de moeite van het ontdekken waard is. Van het een kwam het ander en zo werd een EP met drie nummers geboren.
Titelnummer en openingstrack “Party In The Chaos” zit ergens tussen Misery Loves Co en het meer experimentelere werk van Killing Joke in. Veel tekstlijnen heeft Coleman niet, maar zijn naar waanzin neigende stem is een perfecte match voor de dansbare en aanhoudend voortdenderende industrial metal van het Italiaanse duo. Ook de derde en laatste track, “Transhuman World”, met de stem van Coleman die licht vervormd is, klinkt nijdig, snel en donker.
“Sunset In The West” is een twijfelgeval. Hierop zingt Coleman niet, maar speelt hij piano. De industrial metal is even ver weg. Muzikaal is dit filmisch perfect, maar het is een groot contrast met de andere tracks.
Party In The Chaos EP
Deflore + Jaz Coleman
Subsound Records
Skapunkband Mise-en-Scene is twee jaar na de EP ‘One Way’ al terug op de proppen met een volledig album. Net als op ‘One Way’ bewandelen ze op ‘Party Till The Break Of Dawn’ velerlei paden: van gipsy tot hardcore met haltes bij ska en punk.
In de composities en in de lyrics klinkt de band meer volwassen, ongetwijfeld het resultaat van het constante touren in binnen- en buitenland. De blazerssectie krijgt opnieuw een hoofdrol op dit album. De albumtitel is een klein beetje misleidend, want Mise-en-Scene kan ook gewoon ernstig zijn. Openingstrack “Here And Now” heeft iets van een politiek statement en ook “Wicked” heeft een sense of urgency die we doorgaans enkel in hardcore aantreffen, inclusief de koortjes die je lekker brutaal kan meebrullen. Toch wordt alles opgediend met een dansbare en meestal vrolijke saus. Met een feestje maak je immers meer vrienden dan door verwijten in het rond te strooien. “Square” mengt gipsy, hardcore en 2Tone-ska, en het is bovendien één van de beste tracks van het album. “Punkrock November” is - de naam geeft het uiteraard al weg - een heerlijke punkrocktrack en ook “Homesick Boy” zien we vast uitgroeien tot een klassieker bij de optredens.
Er staan geen missers op dit album. Sommige nummers hebben wel een paar draaibeurten nodig voor je ze een gezicht kan geven, maar nadien zitten ze gebeiteld in je hoofd.
Morrissey belooft ons op ‘California Son’ een inkijk in de muziek die hem voor de muziek deed kiezen. Op een handvol songs na zijn het echter onbekende tracks waarvan we ons moeilijk kunnen voorstellen dat de Mozzer ze aan Johnny Marr heeft laten horen om het geluid van The Smiths mee richting te geven. De onsamenhangende productie van Joe Chiccarelli helpt ook al niet om mee te graven naar de muzikale roots van de bejubelde dwarsligger.
"Don’t Interrupt The Sorrow” van Joni Mitchell en "Only A Pawn In Their Game” van Bob Dylan zijn nagenoeg onherkenbaar. Het was ergens wel te verwachten dat Morrissey de aandacht naar zichzelf trekt en niet naar die toch wel prachtige songs. Ook opvallend is dat Morrissey voor bijna elke track hippe gastmuzikanten opgetrommeld heeft, maar dat die zelfs geen plekje in de schaduw krijgen op dit coveralbum. Die reeks hippe vogels zijn o.m. Ed Drooste van Grizzly Bear, Ariel Engle van Broken Social Scene, Petra Haden van the Decemberists, Sameer Gadhia van Young The Giant en singer-songwriter LP (Laura Pergolizzi). Ook Billy Joe Armstrong van Green Day en Lydia Night van punkrockband The Regrettes krijgen niet meer dan een fletse bijrol.
Echt veel wijzer over de inspiratiebronnen van de Mozzer worden we niet op dit album. “Suffer The Little Children” (van Buffy Sainte Marie) en “Days Of Decision” (van Phil Ochs) geven in deze versies totaal geen aanknopingspunten met de man zijn vroege of huidige werk. Hetzelfde geldt voor "Wedding Bell Blues” (van Laura Nyro), “When You Close Your Eyes” (van Carly Simon), “Lenny’s Tune” (van Tim Hardin) of “Some Say I Got Devil” (van Melanie). Heeft Morrissey deze artiesten en nummers met teveel of net te weinig respect behandeld of wil hij het achterste van zijn tong niet laten zien?
Slechts drie keer denken we dat Morrissey oprecht een inspiratiebron naar voren schuift: bij “Loneliness Remembers What Happiness Forgets” (van Dionne Warwick) hebben we een elaborate songtitel zoals Morrissey dat ook wel durft te doen en “Lady Willpower” (van Gary Puckett & the Union Gap) heeft in deze versie onbestemd een vibe die we associëren met The Smiths. Hij geeft echter het meeste prijs op “It’s Over” van Roy Orbison. Nu weten we eindelijk waar hij dat timbre, die toon, dat volume en die melancholieke, doorleefde knik in zijn stem aan gespiegeld heeft.
Verplicht voer voor de fans. En voor rabiate muziekquiz-spelers.
Seagulls timmeren al een tijdje aan de weg door vooral veel op te treden. Een radiohit zou hen wat sneller op de kaart kunnen zetten. De catchy, dromerige en vrolijke ska-track “Give Me A Reason” kreeg dat in 2017 niet voor elkaar, wat jammer was voor zo’n sterk nummer. Ook met “Chase It Down”, hangend tussen mellow reggae en Tame Impala in, lukte dat toen net niet. Dit jaar schuiven band en label “Dirty Moustache” naar voor als ambassadeur van een later uit te brengen EP.
Het is opnieuw een catchy en zomerse song, met een grappige tekst en een guitig ritme. Met dat fluiten erin kan het zeker een hit worden op Radio 2.De gitaarsolo komt door het in de spotlights zetten van dat gefluit wat laat voor een song die over rock ’n roll gaat, maar daar valt nog wel mee te leven. Met deze “Dirty Moustache” zit Seagulls op het kruispunt het brave van een Eva De Roovere en het ondeugende van een Elmer Food Beat. Benieuwd welke richtingen ze nog allemaal uitgaan op die nieuwe EP.
The Claim is een Engelse band die werd opgericht in de jaren '80. Onder invloed van bands als The Jam, The Kinks en The Smiths, wist The Claim zijn stempel te drukken op dat typische Britpop- en indie gebeuren in de jaren '90. Tussen 1985 en 1992 bracht The Claim twee albums en verschillende singles en EP's uit. Op hun in 1988 uitgebrachte album 'Boomy Tella' was de band aanzienlijk volwassen geworden en het wordt dan ook nu nog steeds beschouwd als hun doorbraakalbum. De band bleef echter teveel die status 'veelbelovend' bewaren. De grote doorbraak kwam er helaas niet. The Claim hield er dus in 1993 reeds mee op, maar blijk toch een invloed te hebben gehad een hele generatie bands. In 2009 speelde de band een reünieconcert in Rochester, gevolgd door een tweede in 2010.
Ondertussen werd ook een retrospectieve plaat uitgebracht: 'Black Path'. Er komt nu eindelijk een gloednieuwe schijf van The Claim op de markt: 'The New Industrial Ballads'. Een zeer aanstekelijk schijfje, waaruit niet alleen blijkt hoezeer deze band werd gemist, maar vooral doet The Claim duidelijk niet aan een routineklus, en dat trekt ons nog het meest over de streep.
Vanaf die eerste song, “Johnny Kidd's Right Hand Man”, blijkt al dat The Claim een nieuwe adem heeft gevonden en klaar is om zijn plaats in dat typische Britse popgebeuren terug in te nemen. Die voornoemde aanstekelijkheid, met lekker aan de ribben klevende drum- en gitaarpartijen op “Journey” en “Smoke And Screens” doen ons naar adem happen. Maar het is, ondanks die meesterlijke riffs, eerder die kristalheldere vocale aankleding die ons toch weer het meeste kippenvel bezorgt. Het lijkt wel alsof de jaren '90 nu pas zijn begonnen. De band slaat dus begane wegen in, maar voegt aan hun muziek van toen zeer veel spontaniteit en spelplezier toe. In de figuurlijk toch grijze en koude tijden waarin we leven, voelen songs als “Hercules”, “When The Morning Comes” en “Gamma Rays” en bij uitbreiding alle songs op deze schijf dan ook aan als een frisse deugddoende wind, waarbij het zonlicht in je ogen prikt en een gelukzalig gevoel over jou neervalt.
Alsof een zware last van hun schouders is gevallen, zo voelt deze plaat aan. We zijn dan ook blij dat The Claim terug uit de doden is opgestaan. Dat de band hier geen flauw afkooksel aflevert van zichzelf, maar duidelijk een visie neemt op een toekomst met een vette knipoog naar hun verleden, bezorgt ons een glimlach op de lippen. Een toekomst die er trouwens, op basis van deze kristalheldere, knappe schijf zeer rooskleurig uitziet.
Unwanted Tattoo, dat vorig jaar nog het knappe vinylalbum ‘Pardon My French’ uitbracht, komt al opnieuw op de proppen, met een digitale single deze keer. “Hey Lucha” is een ode aan de Mexicaanse luchadora’s die je vroeger al eens op TV zag. Je hoort opnieuw dat deze band zijn roots heeft in garage en bij de Ramones en The Cramps, maar deze keer zit er ook een flinke scheut rockabilly in de muziek.
Nog leuker dan de single op zich is de videoclip van “Hey Lucha”. Daarvoor heeft Unwanted Tattoo zich eens helemaal laten gaan: fans kregen een snelcursus american wrestling bij Cobra Wrestling Association om in de clip mee te spelen en voor het inblikken van de opnames werd de bevriende Britse video-artist Dan Donovan opgetrommeld. Het resultaat mag er zijn. Het toont dat je niet altijd een giga budget moet hebben om een leuke clip te maken.
https://www.youtube.com/watch?v=Oj3xNotMGT8
Na vijf Engelstalige albums vond Neeka het tijd om het over een andere boeg te gooien en ze nam Nederlandstalige liedjes op. Het resultaat daarvan kan je nu horen op ‘Meisje meisje’. Die ommezwaai naar de moedertaal werd haar overigens al lang aangeraden door o.a. Guido Belcanto en Kris De Bruyne. Hadden ze gelijk?
Ik moet eerlijk zeggen dat het wat wennen was om haar in het Nederlands te horen zingen. We werden al wat warm gemaakt de vooruitgelopen single “Kersen”, die mij kon charmeren. Een ideale song om mee te openen ook. Een uptempo liedje dat catchy en zacht klinkt. Het tweede nummer is “Kris De Bruyne” wat een eerbetoon is aan de man zijn liedjes en teksten. Een mooi eerbetoon met een zingende bas en een weemoedige slidegitaar op de achtergrond. Op “Herfst” toont ze haar zielsroersels.
Eigenlijk doet ze dat op vele liedjes en dat maakt het intieme werkjes waarbij ze zich blootgeeft. Tijdens “Ik Ben Echt Niet Kwaad” hoor je dat ze zingt ‘ik ben echt niet kwaad’ terwijl ze dat wel is. Een leuke contradictie waarbij mensen soms het tegenovergestelde zeggen van wat ze menen. Mooie song waar hier wat venijn in zit. Iets wat ik soms wel wat mis op dit album. Ook op “Geen Brave” komt ze onverwacht uit de hoek. De liedjes klinken soms lieflijk, maar de teksten tonen dan weer een andere kant van haar. Het titelnummer heeft een slimme opbouw. Er wordt sterk afgesloten met “Alles Voor Jou” dat bitterzoet klinkt.
Het voordeel met dit Nederlandstalige album is dat het meer opvalt dat Neeka interessante teksten neerpent. Je hebt het idee dat je een inkijk in haar bestaan krijgt.
Wie van kleinkunst houdt,zal dit zeker weten te waarderen. De aantrekkelijkste nummers voor mij zijn diegene waar er wat venijn of bitterzoetheid in zit. ‘Meisje meisje’ is een geslaagde luisterplaat geworden.
‘Everything Not Saved Will Be Lost’: het lijkt een filosofische uitspraak, maar het is niet minder dan het nieuwe album van Foals. De band besloot om het in twee delen uit te brengen, en dat eerste deel stelden ze nu voor in een lang op voorhand uitverkochte Ancienne Belgique. We kregen er zelfs de eerste show van hun Europese tour voorgeschoteld, en de band was er klaar voor. Met een energieke en intense show wisten ze de hele zaal in een delirium te brengen.
Openen mocht Yak uit Wolverhampton en ook zij hadden een nieuwe plaat om voor te stellen. Een halfuur lang konden ze het beste van zichzelf geven en dat probeerden ze ook. Jammer genoeg klonken hun nummers live iets te plat waardoor nergens een echt overtuigende meerwaarde in dook. Boeien was dus moeilijk, luid was het dan weer wel. Hierdoor was ieder oor wel voorbereid op wat Foals zou brengen, maar waren de verwachtingen niet al te hoog gespannen. Door op het eind nog wat chaos in de set te smijten en toch wat noisy te keer te gaan, probeerde de band het kalf nog te redden, maar Yak was duidelijk niet op zijn sterkst in de AB.
Foals dan maar, en die kwamen om de Ancienne Belgique helemaal aan grut te spelen. De band focust zich deze tour op de kleinere zalen, wat resulteert in een extreem enthousiast publiek. De AB was dan ook gevuld met fans van het eerste uur, en dat voelde je ook. Bijna iedereen kende alle lyrics uit het hoofd en dus was de sfeer van begin tot eind helemaal tip top in orde. Van bij opener “On the Luna” was het hek van de dam en ging iedereen al in het rond springen. En dat was nog maar de opener! Opvolger “Mountain at My Gates” stak het vuur helemaal aan de lont en de AB ontplofte volledig. De eerste moshpit was bij die outro zelfs al een feit, en het was niet de enige.
Soms speelt Foals braaf en aanstekelijk, maar altijd kruipt er wat verdoken gif in zijn nummers, waardoor er soms een angstaanjagende verrassing komt. Denk maar aan het geniale “Providence”, dat live nog tien keer beter overkomt. “Snake Oil” is dan weer een voorbeeld van hoe Foals wel heel furieus te werk kan gaan. Vette riffs en snedige baslijnen geven het donker en intens sfeertje weer. Foals eet duidelijk van twee walletjes, want er zijn ook heel zonnige en uptempo songs te horen, zoals “My Number”. Die kwam trouwens heel vroeg in de set. Een slimme zet, want zo kregen ze letterlijk iedereen mee.
Veel van de nieuwe songs werden opgespaard voor het einde. Een vreemde zet, maar wel een die bleek te werken. Een nummer als “Sunday”, met de heel dansbare outro, werd al omarmd als een nieuwe Foals-classic en ook eerste single “Exits” wist op heel wat enthousiasme onthaald te worden. “In Degrees” voelde er dan toch weer net iets te veel aan in deze set. Het nummer was ons iets te traag en haalde er het tempo wat uit; er waren zelfs bijna geen gitaren in te vinden. Gelukkig was er, net zoals bij de meeste van hun songs, een geniale outro die iedereen terug aan het springen kreeg.
Het venijn zat bij Foals weliswaar in de staart. Met “Inhaler” riep zanger Yannis Philippakis dat het nu echt ging beginnen. Een schreeuwerige vocal, een heuse sitdown (met een verkeerde tijdsinschatting) en vooral de strakke opbouw die de opwinding in de zaal compleet maakte. De ontlading was dan ook gigantisch als de riffs in het rond vlogen en de gitaren zich helemaal smeten. De verbazing was groot dat de band hierna van het podium ging, maar met “What Went Down” hadden ze nog een powerstoot achterwege gelaten.
Ook hier veel krachtige uithalen, en het valt ook op dat die kracht net de sterkte is van Foals. De catchy nummers laten het publiek dansen; de harde nummers brengen het helemaal in extase. En daarin sluipt de sterkte van een liveset van Foals. De band weet het publiek altijd te boeien en de nodige diversiteit in zijn show te steken. Zelfs als een nummer op het randje van verveling begint te bengelen, komt er een onverwachte wending. Met “Two Steps, Twice” haalde Yannis nog eens zijn stuntskills boven door van het balkon in het publiek te springen, en zo zie je dat niet enkel het publiek heel energiek was. Yannis ontbond op het eind helemaal zijn duivels en kwam meerdere keren in het publiek. De man is zijn kuren duidelijk nog niet verleerd.
Foals zette zijn sterke livereputatie nog eens helemaal in de verf in een uitverkochte Ancienne Belgique. De band weet zijn nieuwe nummers perfect te integreren bij zijn oudere songs en hierdoor een heel strakke set af te leveren. Tegenwoordig is Foals allesbehalve een braaf veulentje. Ze zijn ontwikkeld tot een paard vol kracht waarbij ze in volle galop een publiek met zich meenemen en samen over de prairie racen. Daar ondervinden ze extreme stormen, zonnige delen, maar vooral een werelds samenhorigheidsgevoel.
Dat is wat Foals doet, eenheid en intensiteit samenbrengen waarbij iedereen op het eind met een ‘wauw-gevoel’ naar huis keert. Foals is een blijver, zoveel is zeker.
Setlist: On the Luna - Mountain at My Gates - Snake Oil - Olympic Airways - My Number - Black Gold - Spanish Sahara – Syrups – Providence – Sunday - Red Rocks Pugie – Exits - In Degrees - White Onions – Inhaler - What Went Down - Two Steps, Twice
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Pics homepag @Alex Knowles
Organisatie: Live Nation
George Ezra bracht vorig jaar zijn tweede album uit en gisteren stelde hij dat voor de vierde keer voor in ons land. De altijd vrolijke Brit kent u zeker en vast van zijn zomerhit “Shotgun” en de meeste van zijn andere nummers stralen ook zomer en warmte uit. Dat is niet moeilijk als je weet dat George Ezra ‘Staying At Tamara’s’ schreef toen hij bij de Spaanse Tamara verbleef. En als je zijn werk kent, hoeft het niet te verbazen dat de zanger graag andere steden en landen verkent. George heeft redelijk wat nummers over zijn reisbestemmingen: Boedapest, Barcelona, Amsterdam, Zuid-Afrika… Lukte het de charmante Brit om ons voor de vierde keer mee te nemen op reis met zijn tweede album, of kregen we gewoon dezelfde show te zien als in de Lotto Arena enkele maanden geleden?
Op de meest recente editie van de Brit Awards werd George Ezra voorzien van een extra live brass band. Ezra vond de band zo leuk dat hij besliste ze mee te nemen op tour. De Hot 8 Brass Band weet hoe ze een feestje moeten bouwen en dat deden ze in ‘american style’. Het achttal liet ons vele malen ‘ha-ha-ha-ha’ en aanverwanten zingen en deed ons onze armen heen en weer zwaaien. Af en toe mochten we stilstaan, maar de band wist ervoor te zorgen dat dat nooit te lang duurde en we ons nooit gingen vervelen. De avondgymnastiek ging gepaard met muziek die eeuwig leek te duren. De groep uit Louisiana stopte slechts één keer even met spelen. Met momenten liepen enkele bandleden wat verloren op het podium, omdat hun blaasinstrument op dat moment niets te doen had. Vreemd dat ze daar dan een beetje verveeld stonden te wachten terwijl hun bandleden een groot feest probeerden te bouwen. Het brass band feestje duurde een goeie vijfenveertig minuten en gedurende al die tijd wisten ze de meerderheid van het publiek mee te krijgen. Veel langer zou moeilijk geweest zijn, dus de timing van de Hot 8 Brass Band zat er niet alleen tijdens het spelen knal op, maar ook de duur van de act was goed getimed.
George Ezra heeft Vorst Nationaal ingericht alsof het zijn huis was. Met kamerplanten, een grammofoonspeler en gezellige verlichting op het podium voelden we ons meteen thuis. Ezra startte zijn housewarming met “Don’t Matter Now” en het feestje van daarnet werd gewoon doorgezet. Door de ‘vensters’ achter hem zagen we ‘buiten’ enkele mooie herfsttaferelen. Al snel begon George te vertellen over zijn reis naar Barcelona, en het gelijknamige nummer volgde. Ditzelfde verhaal kregen we vorig jaar ook in de AB, op Rock Werchter en in de Lotto Arena te horen. Een beetje gemaakt dus, maar toch zorgde George en zijn zeer aangename persoonlijkheid ervoor dat we ons helemaal op ons gemak voelden. Het leek alsof we bij de Brit langskwamen op de thee, waarbij hij verhalen vertelde en zo nu en dan eens een liedje speelde. Velen onder ons voelden dan ook de vrijheid om luid mee te zingen tijdens nummers als “Pretty Shining People”. Om de woorden van David Byrne te gebruiken: ‘Home is where I want to be’.
Wat later liep George Ezra naar zijn grammofoonspeler en legde daar de intro van “Did You Hear The Rain?” op. Tijdens het nummer zagen we winterse buien, maar al snel kwam de lentezon eens piepen. Dat is niet moeilijk met een vrolijke persoonlijkheid als die van George. Na het uitbundige “Paradise” werd het allemaal wat intiemer en tijdens “Hold My Girl” verschenen tientallen gezellige lampjes. We zagen George genieten tijdens dit huiskamerconcert en al snel schotelde de zanger ons opnieuw vrolijke nummers voor. Ezra verschuilt zich altijd achter vrolijke teksten en melodieën, en ook live kregen we alleen maar de zeer opgewekte en enthousiaste George te zien. Hoewel zijn teksten over zijn eigen avonturen gaan, kregen we de volledige George niet te zien. Alleen het ideale schoonzoon-gedeelte verscheen voor het publiek. Een verhaal over hoe hij op zijn bek ging of een nummer over een gebroken hart, zou nochtans ook eens welkom zijn.
Tijdens “Blame On Me” voelden we plots de ‘hot sun’. Het salsa tussenstukje nam ons mee naar Rio en we vierden dan ook feest alsof we ons daar bevonden. Snel reisden we verder naar “Boedapest” en daar werd het feest verdergezet —tenminste na een lang verhaal over Zweedse meisjes en het Eurovisiesongfestival. Deze anekdote haalde ons een beetje uit de feeststemming, maar we vergeven het de jongeman graag. Tijdens de bisronde werd het nog warmer met “Shotgun”, waarvoor George Ezra de mannen van The Hot 8 Brass Band er nog eens bijhaalde. Het was zomer! Totdat we terug in de echte wereld terechtkwamen waar het regende.
Genietende George verwelkomde ons vanavond in zijn woonkamer en gaf daar een geweldig feest. Er werd gezongen en gedanst, maar er waren ook intieme momenten. Dat allemaal terwijl we de vier jaargetijden zagen passeren door de venters op het podium. De visuals waren niet het enige doordachte aan de voorstelling. Ook de verhalen die George vertelde waren aangenaam om te horen, hoewel we deze nog kenden van zijn vorige optredens. Intussen weet de Brit hoe de anekdotes het best over te brengen zonder de titel van het volgende nummer te verklappen.
Ondanks dat het optreden een routineklus was voor de band (en we dus zo goed als dezelfde show zagen als in de Lotto Arena) vermaakten de bandleden en frontman zich duidelijk. Het staat intussen vast dat George Ezra elke gelegenheid in een vrolijke boel weet om te zetten. Zijn “Shotgun” zorgt voor ‘hot sun’.
Setlist: Don’t Matter Now - Get Away – Barcelona - Pretty Shining People - Listen To The Man – Saviour - Did You Hear The Rain? – Paradise - Song 6 - Hold My Girl – Sugarcoat - All My Love - Blame It On Me – Budapest - Cassy O’ – Shotgun
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
Hot 8 Brass Band
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/hot-8-brass-band-10-05-2019
George Ezra
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/george-ezra-10-05-2019
Organisatie: Live Nation
The Dee Vees - Addergebroed uit Manchester
Bones Shake, GUTS, The Dee Vees
Pit’s
Kortrijk
2019-05-10
Ollie Nollet
Abattoir Blues Records is een obscuur label uit Manchester dat zich naar eigen zeggen specialiseert in blues, garage, punk en psych en een naam heeft die alleszins tot de verbeelding spreekt. Dus trok ik, niet helemaal zonder verwachtingen, naar de Pit’s om kennis te maken met drie exponenten van dat label.
Eerste band waren The Dee Vees, een viertal dat blues, punk, garage en psych in de blender gooide. Het resultaat mocht er zijn! Van de smeerolie druipende gitaren (David J. Brennan, Matt Akers), de sensuele bas van de oorspronkelijk uit Brussel afkomstige Jessica Fernandez Lomas en de knallende drums van David Sheffield zorgden voor een lekker vette sound. Alleen de zang van Brennan, die met zijn verwilderd voorkomen wat weg had van een jonge Arthur Brown, viel me wat tegen. Maar dat euvel was snel vergeten toen ik meesterlijke nummers zoals “Say what you want”, een etterende trashblues die van The Gun Club had kunnen zijn, hoorde. Op andere momenten lag het er vingerdik op dat ze hun inspiratie bij The Cramps of zelfs Black Sabbath vonden maar storen deed dat nooit, integendeel, het ontlokte me net geen vreugdedansje. (8)
Ik maakte me al op voor een memorabele avond want na deze wonderlijke opener moest het beste nog komen, dacht ik. GUTS bijvoorbeeld waar ik, na wat luisteren naar hun LP, ‘Blunt force trauma’, op bandcamp, heel veel van verwachtte. We zagen dezelfde drummer, Matt Akers die zijn gitaar ruilde voor een bas en twee nieuwkomers: gitarist James Court en zanger Liam O’Neill. Zelf omschrijven ze hun ding als ‘serial killer blues’ en op plaat deden ze me denken aan La Muerte en The Birthday Party.
Maar het leek wel een andere band die daar op het podium in de Pit’s stond. Blues viel er absoluut niet te horen en O’Neill leek in het eerste nummer zowaar Jim Morrison te imiteren. Hij kon zeker beter zingen dan David J. Brennan, helaas leverde dat niet zo heel veel op. De grootste teleurstelling was evenwel de gitarist. Geen idee waar hij naar toe wou - soms leek hij te solliciteren bij een prog metal band - maar het was zeker geen plaats waar ik op vakantie zou willen gaan. Zelfs hun prijsnummer, het trage, dreigende “666” lieten ze in de kast of hadden ze het onherkenbaar verminkt? Jammer. (5)
Met Bones Shake keerde de ‘blues’ terug en dat dankzij de nijdige bottleneck riffs van Andy Sheffield. Geen bas hier maar dat werd uitstekend opgevangen door de arme David Sheffield (voor de derde keer achter het drumstel) die bijzonder explosief tekeer ging. Het leek wel het concept van Left Lane Cruiser en bij momenten hield die vergelijking echt wel steek. Alleen was er hier nog een derde man, opnieuw David J. Brennan die dit keer geen moeite deed om te zingen maar zijn ongecensureerde teksten monotoon en agressief de zaal in spuwde. Het ging hem beter af terwijl hij zich dit keer zonder gitaar volledig kon laten gaan. Zo volgde er de obligate wandeling op de toog terwijl hij even later de dieperik in dook om te liggen kronkelen op de grond tussen het volk.
Aan inzet geen gebrek alleen vond ik de combinatie blues en punk soms wat wringen waardoor mijn voorkeur deze avond toch naar The Dee Vees ging. (7)
Organisatie: Pit’s Kortrijk
The Iron Maidens - Een waardig vrouwelijk alternatief op the real stuff!
The Iron Maidens + Red’s Cool
Kreun
Kortrijk
2019-05-10
Vincent Govaert
Wanneer de eerste honderd fans binnen staan start Red’s cool aan hun set. Eigenlijk bijzonder toch, een Amerikaanse vrouwelijke coverband die een voorprogramma heeft en welk één, ééntje uit Sint Petersburg, heel goed eigenlijk.
Strakke set van 10 nummers en heel dankbaar dat ze vóór The Iron Maidens mogen komen. Vooral dat ze hun Europese tournee mogen meespelen. Ze speelden drie kwartier lang uit hun 3 CD’s, ‘Attraction’ uit 2011, ‘Bad Story’ 2013 en ‘Press Hard’ uit 2015. Jonge kerels, op de gitarist na, die zag eruit als Ozzy Osbourne.
En dan was de Kreun plots voller gelopen voor de enige vrouwelijke tribute band van Iron Maiden. Ik sprak er iemand die hen in Duitsland en in Krakow al had gezien de voorbije weken. Ze haspelen niet telkens een zelfde setlist af, laten soms het publiek kiezen tussen twee nummers en spelen technisch zeer goed. Dit komt omdat alle vijf de bandleden een gedegen muzikale opleiding genoten hebben. Heel belangrijk is ook dat ze enorm fan zijn van de originele Iron Maiden groep, ze kennen hen goed, speelden ooit nog voorprogramma van hen, wisselden ook al af en toe van bezetting en bestaan al sinds 2001.
Rond 21uur gaan de lichten uit en klinkt plots “Doctor Doctor” door de boxen, dan weet je als Maiden-fan dat het in gang geschoten is, een nummer van UFO dat al jaar en dag de start is van elk Iron Maiden concert.
Adriana Smith (Courtney), Steph Harris (Wanda), Bruce Chickinson (Kirstin), Nikki Mc Burrain (Linda) en Nikki Springfield , als tweede gitariste , komen op en zullen twee uur lang het beste van zichzelf geven.
Een schare fans geheel in de obligate Maiden t-shirts , jeansjasjes zonder mouwen en vele emblemen van andere top-hardrockbands erop, zien en horen dat het goed is.
Dit voorlaatste optreden van hun ‘Piece of Europe Tour 2019’ gestart op 10 april in Stockholm en stopt in Erfurt op 11 mei, toont dat ze enorm goed ingespeeld zijn op elkaar en dat ze vooral heel veel plezier hebben samen.
Een strakke setlist kon ik zien vóór het optreden, en er werd niet van afgeweken, “Invaders” en “Two Minutes to Midnight” klinken technisch zo goed dat je blindelings zou denken dat de echte mannen op het podium staan. Gevolgd door “Boots”, “Wasted Years” en het prachtige “Acacia Ave”. Een setlist waar oudere en minder oudere Maiden-nummers elkaar afwisselen…
Al direct “The Trooper” met obligate jasje, vlag, zowel de Britse als de Belgische, Bruce Chickinson alias Kirstin stond er wel een beetje lullig mee te zwaaien maar goed, het past in de set. Beetje later bij “Number of the Beast” krijgen we ook een eerste keer Eddie te zien, dit is de monsterachtige zombie-mascotte van Iron Maiden, Dennis Wilcock, ooit de tweede zanger van Iron Maiden was model voor dit typetje. Dan gaat de set verder met “Clansman”, “Murders”, “Heaven can Wait” en “Evil That Man Do”.
Het zweet loopt van hun gezichten, ze hebben zich echt gegeven en verdwijnen even, echter staan ze er na vijf minuten terug om “Hallowed by The Name” en “Run to The Hills” te spelen als afsluiter.
Kortom deze dames zijn niet alleen zeer toegankelijk maar ook professioneel enorm sterk, ze spelen dan ook allemaal nog in andere bands, andere genres ook. Ze doen dit enorm graag en zijn een waardig vrouwelijk alternatief op the real stuff !!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/the-iron-maidens-10-5-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/reds-cool-10-5-2019
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune
Geen “Zoutelande” deze keer, wel dachten we in het midden van haar optreden: ‘Ik ben blij dat je hier bent’. Geike Arnaert kwam in de Roma haar nieuwe plaat voorstellen. Al weten we nog niet veel van die nieuwe plaat, want die verschijnt pas na de zomer. Alleen de single “Off Shore” kregen we al op ons bord gesmeten. Een goed nummer, maar we zijn nog niet helemaal overtuigd. Tijd dat de West-Vlaamse ons eens laat zien wat ze allemaal in haar mars heeft.
Want ondertussen heeft Geike wel het een en ander bewezen. Na elf jaar Hooverphonic op haar teller, koos ze om het alleen te doen en dat leverde in 2011 haar eerste soloproject ‘For The Beauty Of Confusion’ op. Nu wachten we dus vol ongeduld op haar nieuwste worp waar ze de hulp inriep van ene Joost Zweegers, bekend van Novastar.
Haar concert was dan wel uitverkocht, toch liet De Roma zijn grote zaal links liggen en toverde het zijn foyer om in een zaal en podium.
Aan voorprogramma May om het uit te proberen en het klonk wondermooi. Fien Desmet bracht onder begeleiding van slechts één gitaar een intiem voorprogramma dat de ideale opwarmer bleek te zijn voor Geike.
Beginnen deed Geike met “Black Land Shore”, een nieuw nummer dat een kleine knipoog gaf naar haar eerste album met de fijne streepjes elektro erin, al was het vooral de gitaar van Robby Govaerts die primeerde. Iets in ons zei dat we op het nieuwe album enkele kleine folktoetsen kunnen verwachten en dat bleek ook zo. Vooral op “Middle Of The Night” en “Orion” waren de akoestische gitaren, naast de uitmuntende stem van Geike, zeer aanwezig.
Even over die stem dan, want daar is het laatste nog niet over gezegd. We kennen Geike ondertussen al enkele jaren en dan zou haar stem geen verrassing meer mogen zijn, toch waren we aangenaam verrast. Op “Lost In Time” bijvoorbeeld zouden we gezworen hebben ergens een Alex Callier gehoord te hebben die op zijn kin klopte uit puur gemis. Ook als frontvrouw stond ze er. Ook al kwam ze wel een beetje verlegen over en bedankte ze ons steeds met dezelfde ingestudeerde woorden, toch was Geike één brok elegantie naast haar vier muzikanten.
Toch moeten we wel toegeven dat wat we met haar single “Off Shore” al constateerden, ook waar was in De Roma. Ondanks dat alles prachtig klonk, mocht er af en toe wel eens een pepertje bij.
Naar het einde van het optreden toe begon de sleur zijn weg over de Turnhoutsebaan naar De Roma gevonden te hebben, zeker toen Geike haar nieuwe single “Off Shore” voor een tweede keer speelde als toegift. Gelukkig klokte ze wel op tijd uit en waren we dat klein voorval meteen vergeten. Vooral het kussend koppel in het midden van de zaal kon het worst wezen en vond Geikes rustgevende en intieme tonen de ideale setting om elkaars tongen beter te onderzoeken.
In De Roma speelde Geike een aangename show en toonde ze dat haar nieuwe album wel een luisterbeurt verdient, zeker voor haar stem alleen al. Toch moeten we daar nog mee wachten tot na de zomer. Maar je kan je oor live al eens te luisteren leggen, want op 16 mei speelt ze in de Botanique in Brussel en op 26 mei kan je ze bewonderen in MaZ te Brugge.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Concerten doen is voor mij een ontdekkingsreis. Mijn eigen grenzen aftasten en die verleggen. Door de jaren deed ik dan ook enorm veel ontdekkingen, die in mijn geheugen staan gegrift. Een optreden dat ergens blijft hangen, als het ware. Zo zagen we Chalice de laatste tijd al enkele keren bezig, en waren danig onder de indruk van de performance op het podium. Of dat nu een kleine zaal, of groter podium is. De act van Pieter gecombineerd met die verschroeiende riffs en drum salvo's, voelden telkens aan als een trip richting vagevuur. Tussen hemel en Hel als het ware. We vonden het hoog tijd worden om Chalice eens enkele vragen te stellen. Zeker sinds de band circa twintig jaar bestaat.
We hadden een fijn gesprek met Chris en Pieter over hoe de band is gegroeid, het effect op gezin en persoonlijk leven, en wat de toekomst zal brengen.
Chalice bestaat sinds vorig jaar 20 jaar. Als je terugkijkt naar het verleden, wat had je - wetende wat je nu weet - anders aangepakt?
Chris: De laatste jaren hebben we meer en bewuster ingezet op het promoten van onze band en de muziek die we maken. We zijn daarin actiever geworden, hechten meer belang aan netwerken en gebruiken daarvoor verschillende kanalen (o.a. social media) om dit te doen. Soms laten we ons bijstaan om gerichter te kunnen werken bijvoorbeeld voor de promotie van een album. In de beginjaren hebben we ons te veel gefocust op de muziek, het schrijven van songs, af en toe de studio in en dan opnieuw schrijven en live spelen. De focus lag te veel op het puur muzikale en de zoektocht naar speelkansen. Als een ‘rewind’ mogelijk zou zijn, denk ik dat we daar van bij de start meer aandacht zouden voor hebben.
Pieter: De nagel op de kop, ik denk dat, en ik spreek over mezelf, ik nuchterder geworden ben in mijn kijk naar de band. Ik ben niet meer die Pieter van 15 jaar geleden bij mijn start bij Chalice. Ik bekijk de dingen uit een meer professionelere bril terwijl ik nog altijd keihard geniet van de muziek.
Ik krijg het gevoel dat Chalice eigenlijk maar recent echt erkenning krijgt binnen dat metal wereldje? Heb ik het mis, is er iets dat me is ontgaan. Of hebt u een verklaring waarom dat nu precies wel beter lukt?
Chris: Ik denk dat het antwoord op de vorige vraag daar zeker een rol in speelt. Meer dan ooit zetten we in op ‘exposure’ op verschillende manieren, via verschillende kanalen. We zijn te zien en te horen live… maar ook online. Daarnaast is het zo dat we zélf ook meer geïnvesteerd hebben in onze 2 recentste releases (‘There is nothing’ en ‘Ashes of hope’). We hebben meer tijd en centen vrij gemaakt om de songs op te nemen en een goede productie mee te geven. Het eindproduct is beter en op die manier krijgt de band en de muziek meer en betere aandacht.
Pieter: In het verleden hebben we zeker erkenning gekregen, maar deze telkens verloren omdat de line-up zo turbulent was. Telkens moesten we terug van nul herbeginnen, want uiteindelijk is de underground en ook de metal scene keihard. Verdwijn je van de kaart, dan ben je voorgoed verdwenen. Een beetje zoals uit het oog, uit het hart.
De wijzigingen in stijl zijn natuurlijk nefast voor mensen die ons vroeger beter vonden, maar het klopt: de band is 21 jaar oud en we horen nog steeds van mensen : “Chalice, dit is de eerste keer dat ik ze hoor.” Ook al is het leuk om mensen aangenaam te verrassen, het is jammer dat we steeds die eerste indruk opnieuw moeten maken
Chris: Een positieve kant aan dat verhaal is dat we nog steeds groeien op dat vlak. Mensen leren ons nu nog kennen, komen een praatje maken, kopen een CD, gaan ons volgen op Facebook, komen nog eens kijken. We maken ook nu nog nieuwe fans.
Jullie brachten vorig jaar een nieuwe plaat uit, door de jaren pas jullie vierde of zo. Hoe komt dat eigenlijk? Sommige bands hebben elk jaar wel een nieuwe plaat
Chris: Onze ‘output’ is inderdaad niet fenomenaal. Ik zie daarvan 2 oorzaken: in de eerste plaats hebben we de voorbije jaren veel wisselingen gehad in de line up van de band. Mensen vertrekken of moeten vertrekken, er moet vervanging gevonden worden, er moet een setlijst ingestudeerd worden om speelklaar te zijn en nieuwe songs schrijven met een nieuwe line up kost altijd wat meer tijd. In die zin zijn personeelswissels een vertragende factor geweest. In de tweede plaats denk ik dat we ‘democratisch’ schrijven en werken. De songs worden grotendeels tijdens de repetities geschreven, alhoewel we vaak kunnen vertrekken van een idee of een ‘geraamte’ van een song. Tim en Nicolas zijn daar de grootste leveranciers. Op die manier schrijven zorgt voor muziek die gedragen wordt door iedereen, maar da’s soms tijdrovend. We hebben allemaal wel iets te zeggen over een riff, over het arrangement of over de vocal lines. Er is bij Chalice geen ‘mastermind’ die alle songs thuis schrijft, op neemt en door stuurt naar de rest van de band.
Pieter: Volgens mij is het ook zo dat ‘minder output’ los staat van de kwaliteit van het afgeleverde werk. Het klopt wat Chris zegt…. neem daarbij ook het feit dat we telkens alles zelf financieren. Anno 2019 kan een plaat uitbrengen vlotter of goedkoper, wij kiezen er telkens voor om een kwalitatief product af te leveren dat na enkele jaren nog steeds recht staat. Ik breng dus zelf liever iets doordachts uit, dan snel met iets op de proppen te moeten komen. Ik zeg niet dat onze albums tijdloos zijn, of pretendeer niet dat ze allemaal even hoogstaand zijn, maar we kunnen nog steeds met trots enkele nummers van het vorige album brengen zonder dat deze afbreuk doen aan waar Chalice voor staat. De evolutie in de albums is dan ook een evolutie waar de band voor staat.
Er is, meer dan vroeger, ook volop promotie gemaakt rond die plaat. Wat is er op dat vlak veranderd tegenover in de beginjaren?
Chris: Ook hier wil ik wat verwijzen naar het antwoord op de eerste vraag. Specifiek voor ‘Ashes of hope’ hebben we Mike de Coene van Hard Life Productions onder de arm genomen. Dat heeft zeker een aantal deuren geopend. Samen met onze alertheid en gegroeide gevoeligheid voor promotie, hebben we daar stappen vooruit gezet. Daarnaast was het album qua songs en ‘soundwise’ ook gewoon heel goed. De reviews waren overwegend heel positief… da’s ook helpend geweest. Tenslotte hebben we zelf van de release van de plaat een bijzonder evenement gemaakt: we vierden 20 jaar Chalice met een nieuwe plaat tijdens een release show in april vorig jaar.
Die nieuwe plaat ging naar mijn mening eerder de melodieuze death metal kant op, i.p.v. de pure old school death metal van vroeger. Is daar bewust voor gekozen? En waarom?
Chris: Hier toont zich het voordeel van een democratische manier van ‘songwriting’. Iedereen kan mee schrijven, mee denken en mee beslissen…dat wil zeggen dat een andere samenstelling van de groep er ook voor zorgt dat er andere ideeën op tafel komen. We luisteren allemaal naar metal en vinden daar in iets gemeenschappelijks, maar we zijn niet allemaal fan van dezelfde bands. Soms mag het lomp en traag, soms moet het snel, thrashy en strak, soms ligt nadruk op melodie en meer doordachte songwriting. Het is daarom vanzelfsprekend dat een andere gitarist en een andere drummer in de samenstelling, zorgen voor een andere sound, voor evolutie in de soort metal die we schrijven.
Pieter: Een voordeel binnen onze band is dat we geen gemeenschappelijke deler hebben. Sluit ons op voor een week op zoek naar één gemeenschappelijke band tussen ons vijf en je zal van een kale reis terug keren. Onze invloeden liggen ver uit elkaar, maar komen mooi terug samen in de muziek die we maken. Voor mij gaat het vooral om de emotie die een song meebrengt en of deze samen gaat met de emotie die we willen overbrengen naar het publiek. We hebben alle 5 een voorliefde voor metal en waar metal voor staat en dat uit zich telkens weer in de muziek die we schrijven. Naarmate je ook ouder wordt, wijzigt je kijk op muziek en durf je meer te experimenteren.
Sommige bandleden spelen ook bij andere bands, is dat allemaal goed combineerbaar met Chalice?
Chris: Nicolas Bruggeman (gitaar) en Niels Verbeke (drums) delen we met Caducity. Pieter (vocals) en ikzelf (bas) spelen ook in een band die donkere, melancholische muziek maakt. Het is absoluut geen metal, de muziek neigt naar The XX, London Grammar, Me And That Man, Leonard Cohen. We repeteren met Chalice wekelijks en daarnaast vraagt de band natuurlijk nog tijd. Er moet ‘huiswerk’ gemaakt worden… soms gelinkt aan de (nieuwe) muziek die we aan het schrijven zijn, maar daarnaast wordt er tijd en energie gestopt in een leven op Facebook, Instagram, Youtube. Er moeten contacten gelegd en onderhouden worden met promotoren en met clubs en concerten waar metal een kans krijgt. We plannen opnames, wisselen ideeën uit over een videoclip, zorgen voor merchandise. We hebben voorlopig geen label en realiseren alles in eigen beheer. Er is dus veel controle over de dingen, maar tegelijk ook veel werk. Als we het niet zelf doen, gebeurt het niet. Als er daar bij sommige van ons nog een band bij kan, hebben we daar nog nooit beperkingen over opgelegd. Het engagement t.a.v. Chalice mag er echter niet onder lijden.
Pieter: Vergeet niet de invloeden Nick Cave en Johnny Cash, Chris. Ja, onze 2de band staat in schril contrast met wat de muziek van CHALICE is, maar er is een gemene deler namelijk de inhoud van de teksten. Omdat mijn stembereik uiteraard niet denderend is, deel ik de frontstage met een dame. Haar timbre in combinatie met mijn diepte zorgt voor een fijne toon van melancholie maar ook in die band liggen de invloeden zo ver uit elkaar net zoals bij Chalice. Zo houden de gitarist en ikzelf nogal van de ‘Southern’ invloed. Hierdoor ontstaat een enorme diversiteit in de nummers en misschien sluipen heel af en toe wel wat van onze roots in de muziek. We hopen ergens eind 2019 eindelijk naar buiten te treden met onze muziek. Het is vooral koffiedik kijken omdat wat we brengen een ‘love it or hate it’ feel heeft.
Ook op persoonlijk vlak hebben jullie allemaal een job naast Chalice, lukt het om dat te blijven doen door de jaren? En Hoe?
Chris: Om eerlijk te zijn: als muzikanten bij ons in het verleden vertrokken, had dit spanningsveld daar vaak mee te maken: de tijd, de toewijding, de opofferingen die een band vraagt. Onze tijd gaat naar werk, gezin en familie en daarnaast moet er dus voldoende goesting en passie zijn om tijd vrij te maken voor de band. Zoiets is misschien evident als je student en vrijgezel bent en thuis woont. 15 jaar verder is er misschien een voltijdse job, een vrouw, 2 kinderen en een afbetaling. Op dat moment wordt het minder evident om tijd te maken voor repetities en alle andere dingen die er bij komen. Er moeten zeker ‘offers’ gebracht worden door de bandleden en meteen heeft dat ook gevolgen voor onze entourage… zij het gezin, werk of vrienden. Het helpt ook als muziek, hoeft niet uitsluitend metal te zijn, een echte passie is. Het helpt als muziek luisteren, kijken, spelen is als voedsel of therapie. Het helpt als je je kwaadheid, ontgoocheling, razernij, tristesse op die manier kan ventileren en kanaliseren. Muziek helpt ons om geestelijk (behoorlijk) gezond te blijven. Voor ons mag muziek onderaan de piramide van Maslow komen… naast de andere levensnoodzakelijke dingen.
Pieter: Couldn’t agree more with Chris. Chalice is puur therapie voor mij. Ook al heb ik het druk in het gezinsleven en mijn job, als ik een week niet gerepeteerd heb, kruipt dit in mijn kleren. Chalice is de enige vorm waarop ik mijn frustraties, agressie en kwelling kwijt geraak. Neem dit uit mijn leven, dan neem je ook een heel stuk weg en zou ik mezelf verliezen. Ik moet toe geven dat mijn leven ook in het teken van de band(s) staat. Ik kies liever voor een job waarbij ik tijd genoeg heb om mijn hart en ziel aan de band(s) te wijden dan voor het geld en carrière. Als ik solliciteer, zou mijn tweede reflex zijn: “Oei, ga ik wel kunnen repeteren?”
Laat ons ook eens naar de toekomst kijken. Zijn er, wat platenwerk en zo betreft, plannen naar die toekomst toe?
Chris: We zijn bezig met de opnames van 2 nieuwe nummers. Daarvoor wordt opnieuw samen gewerkt met Tony Deblock en Andre Six. Ook tijdens de opnames van ‘Ashes of hope’ zaten zij aan de knoppen. De opnames gebeuren in de MIDAS studios in Lokeren. De opnames van de drums en bas zijn achter de rug. De opnames van gitaar en stem zijn gepland in mei en juni. Voor een van die songs zijn er concrete plannen om een eigen videoclip op te nemen. De songs zullen digitaal beschikbaar zijn, maar we persen er geen CD of vinyl single van. Daarnaast schrijven en schaven we voortdurend aan nieuwe nummers. Er zijn nog geen concrete plannen voor opnames van een nieuw album. Daarvoor hebben we eerst nog wat ‘schrijfwerk’.
Jullie gaan weer op tournee doorheen zomerfestivals? Waar mogen we jullie nog live verwachten deze zomer?
Chris: Gek genoeg zijn er voor de maanden juni, juli en augustus nog geen boekingen. Er zijn een aantal contacten of opties, maar nog geen concrete afspraken. In het najaar wordt het dan weer wat drukker. Enfin, als het qua live spelen wat rustiger is, is dit absoluut jammer, maar we blijven niet bij de pakken zitten. We blijven zélf contacten zoeken en onderhouden met organisatoren én er is dan volop tijd om muziek en tekst te schrijven voor een volgend album. Een deel van het metalcircuit blijft voor ons heel moeilijk te bereiken, omdat we nog geen booker hebben. Ook dat staat op onze TO DO-lijst.
Zijn er ook buitenlandse optredens gepland? in het verleden stonden jullie o.a. in Frankrijk en Nederland?
Chris: Wellicht krijgen we nog een speelkans in Tilburg, daar zijn er wat contacten geweest. Daarnaast hebben we een favoriete actieradius van 400 km rond Gent… Verder kan ook, maar dat vraagt al iets meer puzzelwerk.
Is het, tegenover vroeger, trouwens gemakkelijker geworden om optredens vast te leggen, en heeft u daar een verklaring voor?
Chris: Ik heb niet het idee dat het nu gemakkelijker geworden is. Er zijn veel bands en het aantal concertzalen of clubs en of festivals waar metal een plaats krijgt, is niet evenredig gestegen. Een goed album als visitekaartje en een bookingsagent zijn zeker helpend.
Om daar op door te borduren, zijn er bepaalde landen waar jullie heel graag eens zouden spelen?
Chris: Ik heb niet meteen een fetish voor een bepaald land. Als ik mag dromen: er zijn voldoende legendarische concertzalen in België: de Vooruit in Gent, de AB in Brussel, Muziekodroom in Hasselt, De Kreun in Kortrijk of een kolkende Trix in Antwerpen. Wat Belgische festivals betreft zijn Graspop en Alcatraz natuurlijk het summum. Poging bleven voorlopig zonder succes, maar dat is een kwestie van tijd
Jullie hebben de gouden tijden van vinyl en cd meegemaakt. Wat is jullie mening over Streaming sites als Spotify en dergelijke meer?
Chris: Heel toffe vraag en tegelijk denk ik dat de meningen binnen de band daar sterk over verschillen. Ikzelf ben iemand die muziek wil ‘hebben’ of ‘bezitten’ en daarvoor niet afhankelijk wil zijn van een streamingsdienst. Muziek is daarvoor te belangrijk voor mij. Dat betekent dat ik CD’s en vinyl koop en op zoek ga naar fysieke winkels in Gent, Antwerpen, Brussel, Maastricht om dingen te kopen. Die dingen zijn, samen met een goed hifi-installatie, super belangrijk voor mij en krijgen een prominente plaats in mijn leefruimte. Als een strooptocht langs winkels niet helpt, ga ik naar platenbeurzen, kijk ik op Discogs, Ebay of op webwinkels. Ik luister albums (op vinyl of op CD) en geen nummers en ben dus zéker bereid om 3 jaar te wachten op het volgende album van een band.
Wat 'live' betreft, ben ik steeds onder de indruk van die performance van de frontman van dienst, die met bebloed hemd en zo op het podium komt. Hoe is dat idee ontstaan feitelijk?
Pieter: Alvast bedankt voor het compliment. Voorheen stond ik gewoon lekker in mijn bandshirt te brullen on stage. Naarmate we de band en onze live performance serieuzer zijn gaan nemen, zijn we gaan nadenken om ‘on stage’ iets meer te voorzien. We willen een ervaring delen met het publiek zowel muzikaal als visueel en omdat we nog steeds keihard underground zijn en geen budget hebben om vuurwerkshows af te steken, hebben we nagedacht hoe we dit willen brengen. Tijdens de release van ‘There is nothing’ kwam het idee om op te treden in zwarte overall. Dit heb ik ook een lange tijd gedaan maar zo creëer je op het podium één grote zwarte vlek. Om hier een contrast te brengen werd dus gekozen om mij in het ‘wit’ te hullen. Ik zie dit niet als een constant iets en misschien heb ik binnen twee jaar wel iets anders aan. Door het feit dat ik die outfit gebruik, kan ik veel gemakkelijker in verbinding komen met mijn donkere kant…. de kant die alle ellende wil verkondigen op het podium en iedereen mee nemen in een trip van agressie, afgunst, melancholie en onbegrip. Neem er dan natuurlijk bij dat ik het ‘geluk’ heb een imposante figuur te zijn, dit in combinatie met de outfit maakt het geheel on stage compleet. Het is niet zo dat ik een kopie of een personage van een ‘serial killer’ wil zijn. Een ‘serial killer’ is de keerzijde van onze mensheid. Iemand die getormenteerd is en die zijn kwellingen op de ‘verkeerde’ manier uit. Ik beoog vooral het show effect dat ik geen raad weet met mijn kwellingen en ik wil ze uiten via zelfverminking, zelfmoord en moord. Vandaar de combinatie van bijl & strop: ik wil een beeld neer zetten van alles wat voor ons taboe is.
Ik vind het ook opvallend dat er het ene moment lijkt alsof die reus van een frontman iedereen gaat verscheuren, en anderzijds hij de meest sympathiek charismatische entertainer blijkt te zijn? Is ook daar bewust voor gekozen. Waarom?
Pieter: Daar is helaas niet bewust voor gekozen vrees ik. Er zijn zelfs mensen die dit niet kunnen smaken. Eigenlijk splits ik mijn persoonlijkheden in twee. De verscheurende frontman is mijn donkere zijde, de nachtmerrie zijde. Terwijl mr. Sympa mijn andere kant is. Een beetje yin en yang, wat zo inherent is aan mijn persoonlijkheid. Tegelijkertijd wil ik ook dat mensen zich, ondanks alle kwelling, gewoon amuseren op een show en ook zaken kunnen relativeren. Ik merk dat er de laatste tijd telkens een fantastisch publiek aanwezig is dat alles kan vatten en keihard geniet van alles waar Chalice voor staat. Dat stemt me dankbaar. Het is inderdaad vroeger een werkpunt van me geweest om een boodschap over te brengen on stage. Ik heb die demonen dan ook keihard in de ogen gekeken en mezelf hierin laten groeien. Ik heb een effect op het publiek en dit is absoluut wederkerig. Het is een wisselwerking, een dialoog en daar hou ik van. Ik wil niet gewoon die ‘brullende beer’ zijn op het podium. Ik wil iedereen meenemen in een bad trip met een veiligheid dat in the end, alles goed komt.
Om af te sluiten, een dooddoener wellicht, maar is er na al die jaren nog een soort 'einddoel ' dat jullie graag zouden bereiken? Wat zijn de ambities na circa 20 jaar in de scene?
Chris: Ik heb geen einddoel. In één van de vorige vragen mochten we ‘dromen’ over plaatsen waar we nog zouden willen spelen. Als het er ooit zou van komen, betekent dit voor mij niet dat de stekker er dan uit gaat. De ambitie blijft om samen muziek te maken die we zélf graag horen en spelen, muziek waar we onze emoties in kwijt kunnen en waar we, in het beste geval, ook andere mensen kunnen mee raken. Zo lang we dat kunnen blijven doen als band, is het einde voor mij nog niet in zicht.
Ik zit door mijn vragen. Zijn er nog belangrijke mededelingen naar onze lezers toe?
Chris: Ik zou aan de lezers de voorzichtige suggestie willen doen om wat meer kleur te dragen en niet altijd die zwarte shirts, al dan niet met onleesbare logo’s, vieze tekeningen en opruiende opschriften. Trouwens, jullie moeders houden er niet zo van. Ze hebben het me zelf gezegd. Wat is er nu verkeerd aan een gele polo met fijne blauwe horizontale streepjes?
Pieter: Save the planet, kill yourself! Durf de nachtmerrie beleven samen met ons tijdens een live show! You won’t regret it!
Bedankt voor dit fijne gesprek. En uiteraard veel succes in de komende maanden, jaren, weken.
Nederlands 
Français 
