Chvrches
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
De catchy, vakkundige , vinnige electropop van het Schotse Chvrches (vergis u niet met de ‘u’ van het Heiligdom van de Kerk) , speelde zich al in de kijker op Eurosonic-Noorderslag begin het jaar , en de loftrompet schalt duidelijk overzee bij de BBC media (‘de BBC Sound of 2013’!). Een handvol singles als “Gun” en “The mother we shake” gingen de pas verschenen debuutplaat ‘The bones of what you believe’ vooraf , en na optredens in de Bota en op Pukkelpop , waar we het trio maar een beetje zagen, hadden ze ons nieuwsgierig gemaakt.
De mannelijke ‘2live crew’ achter de keys en bas hebben een verleden bij het gerespecteerde Aereogramme en de Twilight Sad. Ze lieten zich hier volledig gaan in de dromerige , sfeervolle , strakke en pompende ritmiek en beats. Niet verwonderlijk dat we vóór en na het optreden nummers hoorden van o.m. Mogwai en Arab strap. Maar ok , samen met de bevallige zangeres Lauren Mayberry , die helder , scherp , als indringend, zacht, hemels, bezwerend en licht etherisch kan zingen, werd het materiaal goed verpakt . Toegegeven, niet echt iets nieuws onder de zon of bijster origineel , maar hun songs hebben een melodieuze, gelaagde structuur, zijn subtiel uitgewerkt en liggen lekker in het gehoor .
Commercieel gaat het hen voor de wind en live wordt het materiaal met heel veel overtuiging gebracht; de heren waren als duracell konijnen op hun keys , hotsten in ‘t rond en Lauren ontpopte zich als een amicale, enthousiaste zangeres .
Vooral in het begin hakte het trio letterlijk met aanstekelijke , dreunende tunes , inwerkend op de dans- en heupspieren zonder aan melodie en structuur in te boeten. Meteen viel een sterke reeks te noteren, “We sink”, “Gun” en “Lies”, “Night sky” , die beiden niet vies waren van wat waveloops . De flashy lights op hun instrumenten , de stroboscoops en de fonkellichtjes zorgden voor een hypnotiserend effect . Een duidelijke meerwaarde.
Juist ja , we hebben deze sound al iets teveel gehoord . Bands en artists als New Order, Depeche Mode, Human League , Yazoo , Blancmange, Anne Clark tot Cocteau twins behoren tot de referenties.
Ondanks de sterke respons en het warme onthaal daalde af en toe de spanning en zakte het wat in ; ook vocaal moest Mayberry soms wat sleutelen.
Een “Recover”, “By the throat”, “Tether” en het afsluitende “The mother we share” , mooi verdeeld in de (korte: hoe kan het ook anders , ze hebben nog maar 1 plaat uit!) set , boden voldoende variatie in het genre en deden de balans terug overhellen . Eén van de twee mannen, Martin Doherty , nam het voortouw op “Under the tide” , electro dat hard, stevig pompte …
De timing van de zondagse mis hadden ze goed in het oog gehouden , want na een 50 tal minuten zat het erop vanavond. Ondanks de vriendelijke uitstraling en het eerbiedig afscheid, mocht er hier van hun sensueel knallend geluid nog ietsje meer ‘klokkenspel’ zijn . Benieuwd hoe de debuterend talentrijke band zal evolueren …
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Sebadoh heeft een trouwe aanhang in België, en ook al heeft de band sinds 1999 geen album meer uitgebracht, toch kwam er veel volk af tijdens hun vorige passages in de Handelsbeurs, en op de DOK-arena in 2011, de dag na de grote Pukkelpopstorm, waar ze gratis op een geïmproviseerd podium speelden, en daarna zelf hun instrumenten in hun camionette inlaadden. Na 14 jaar, is er terug een nieuwe plaat, ‘Defend yourself’, en dus speelden Lou Barlow en Jason Loewenstein, met de nieuwe drummer Bob D’Amico in de Orangerie.
In de jaren negentig, konden de concerten van Sebadoh soms tenenkrullend slecht zijn, met een Lou Barlow die minutenlang zijn gitaar niet gestemd kreeg, sinds de reünie in 2007 is dit allemaal in de plooi gevallen, omdat de band een slimme oplossing gevonden heeft voor de vele instrumentenwissels: Lou en Jason nemen om beurten de zang en gitaar op zich, terwijl de andere de baspartijen op zich neemt, zodat het concert uit stukken van een kwartier tot twintig minuten bestaat en de vaart niet onderbroken wordt. Als er toch nog gestemd moet worden, speelde de drummer en de bassist van dienst gewoon kleine intermezzi, in de stijl van de little ditties die we van Primus kennen.
Het concert was heel erg punk vanavond, luid, veel ritmiek, bij wijlen slordig maar altijd rechtdoor. Er kwamen een aantal nieuwe nummers aan bod, die heel dynamisch klonken, maar die net minder sterke hooklijnen hadden dan de klasbakken uit ‘Harmacy’, ‘Bubble & Scrape’ en ‘Bakesale’, die vanavond de hoofdbrok vormden van de set.
Jason Loewenstein’s stem was kapot vanavond, in zijn beste nummer , het punky “Careful’, had hij moeite om boven de muur van geluid uit te komen, en ook in de andere nummers kon je duidelijk horen dat de stembanden vermoeid en in de hoogte beperkt waren. Niettemin, de nummers uit ‘Bakesale’ konden op veel nostalgische goedkeuring rekenen van het Brusselse publiek: “Not too amused”, of het door Barlow gezongen trio “Magnet’s coil”, “Skull” en “On the rebound” behoren tot het collectieve geheugen van iedereen die in de jaren negentig met indie-muziek bezig was. Barlow, met een taliban-baard waar E van Eels ooit nog het handelsmerk op had, stopte veel energie in de set, bijvoorbeeld in het korte en punky “License to confuse”, maar ook in zijn energiek, maar slordige basspel wat ook de laatste jaren bij Dinosaur Jr. zijn nieuwe stijl geworden is. Barlow heeft niet altijd de volledige controle over zijn spel, maar dat heeft dan weer al voordeel dat een set van Sebadoh nooit het zelfde klinkt. Hoogtepunten vanavond zaten aan het einde, met een prachtig “Beauty of the ride”, met een melodie die zich als een weerhaak in je schedel vastzette, “Soul and fire” uit “Bubble and scrape” en het melancholische “On fire”.
De Botanique kreeg vanavond ruim waar voor zijn geld, met een set van ruim anderhalf uur met veel dynamiek en drive, waarin het enige minpunt de stem van Loewenstein was. Een kopje lindethee en vroeg naar bed, zou dokter indierock zeggen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Een return naar de thuishaven kan altijd deugd doen , dat ondervond Piet Goddaer aka alter ego Ozark Henry. Een uitverkochte Kreun ontving zijn sing-songwriter/multi-instrumentalist met open armen. Goddaer heeft dit duidelijk aangevoeld . Hij kwam hier de nieuwe plaat ‘Stay gold’ voorstellen in z’n geboortestad Kortrijk en deelde na het optreden, samen met de 29 jarige actrice/zangeres Amaryllis Uitterlinden (gekend van o.m. Ella) , met wie hij de plaat opnam, handtekeningen uit. Je maakt het niet iedere dag mee .
Dat ‘ietsje meer’ zagen we ook aan het optreden , want dit was één van de sterkste Ozark Henry’s in jaren! We zagen we een gretige , gemotiveerd spelende Goddaer met z’n band , van een bijna twee uur durend concert, die naast een welgemeende ‘Merci’ , oprecht de hand op de borst drukte. Tja , zo’n optreden in een kleiner zaaltje kan dus wonderen doen !
De klemtoon kwam , vooral de eerste helft van het concert , op de recente cd . We hoorden een rits sfeervolle nummers , waarbij Goddaer na jaren terug bas speelde , en vocaal een verademing erbij had met Amaryllis, die bijkomend toetsen speelde. De romanticus kreeg dus vocaal tegenspel in fraaie duetten en in de koortjes , al moet toegegeven worden , haar stem in de eerste nummers “We were never alone” , “Sundance” en “If you leave” kwam onvoldoende door en was nog niet echt toonvast . Maar bij het innemende , pakkende “It was a queer sultry summer” zat alles goed. En ze waren goed op dreef , want de toegevoegde tromslagen gaven elan aan het nummer , net als bij “Outpatient” , iets verderop de set . Ozark Henry was vanaf nu definitief goed weg en ‘singlewerk’ songs als “Weekenders” , “Plaudite amici comedia finita est” , “I’m your sacrifice” en andere “Do you love me” en “Free haven” overtuigden sterk .
Natuurlijk werd ruimte vrijgemaakt voor het oudere werk , een “Rescue me” en “At sea” klonken breder , forser en spannender , net als de indringend opbouwende “These days” , “This one’s for you” , of een gevoelige “Give yourself a chance” (met Amaryllis op harmonium), in de dubbele bis te horen. Hier voelde je vonken spatten , Ozark Henry scoorde en kon alle richtingen uitgaan. Goddaer had het West-Vlaamse publiek achter zich en porde aan tot handclaps, wat de nummers nog meer inkleurde.
Ozark Henry had nagenoeg een schitterend concert achter de rug , met bezieling , op z’n best! Beter dan in het voorjaar waarbij iedereen , ondanks hun muzikaal kunnen, op zijn eigen eilandje dreef. Het kan het ‘band gevoel’ maar aanscherpen . Wat een thuismatch kan doen …
Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4225
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Het zware combo Baroness grossiert al enkele jaren in een metalvariant die niet zo hersendood is als vele van zijn genreverwanten. Het is een soort alternatieve heavy rock die ook wordt aangeleverd door bands als Kylesa, Torche en Mastodon, metal voorzien van spieren, ballen én brains. Baroness fans lusten bijvoorbeeld ook wel pap van een portie heftige postrock. Je vindt hen heus niet alleen op Graspop, ook op de Pukkelpop weide lopen er ettelijke honderdtallen rond.
Op de laatste plaat, het ambitieuze dubbelalbum ‘Yellow and Green’, laat de band beduidend veel rustige en melodieuze partijen indringen in hun massieve metal. Ook live is het af en toe ook nog smullen van die heerlijke rustige passages maar de akoestische gitaren van ‘Yellow and green’ hebben ze toch bewust op de tourbus laten liggen, vanavond ligt de nadruk op power. En die is er volop, hoewel niet ten koste van de finesse. Baroness weet de variatie van hun laatste plaat perfect neer zetten op het podium. In de aanzet van de songs schuilt er vaak een fijngevoelige melodie die dan prompt overgaat in een imponerende brok graniet waarin een niet te versmaden gitaartandem voor vonken zorgt. Songs als “March of The Sea”, “Board up the House”, “Green Theme” en “The Line Between” zijn daar een krachtig staaltje van. De heerlijke fijnbesnaarde ballads “Eula” (een song waar ze bij Metalica een moord voor zouden begaan) en “Cocanium” zorgen op hun beurt voor de mooie rustpunten van de avond.
Als het echt hard moet gaan dan grijpt Baroness terug naar hun meest gemene plaat, de verscheurende motherfucker ‘Blue Record’, met heethoofdige kleppers als “Jake Leg”, “Swollen and Halo”, “The Sweetest Curse” en vooral met het enorme “A Horse called Golgotha”. Ze verspreiden op hun meest roerige momenten een daadkrachtige en hondsbrutale sound die bulkt van de energie.
Dit is een bijzonder gretige band in bloedvorm, met een robuuste klank die ook de gevoelige snaar kan raken zonder daarbij in een walm van gezwollen sentiment te vervallen.
Baroness imponeert van eerste tot laatste minuut en laat de Grand Mix uit hun handen eten.
Een dijk van een optreden.
Ook van support act Royal Thunder kunnen we genieten. Hard rock met een flinke scheut grunge (er hangt wel wat Soundgarden in de lucht) en een zangeres/bassiste die een felle en soulvolle strot opentrekt. Potig !
Neem gerust een kijkje naar de pics
Royal Thunder - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4233
Baroness - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4232
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Toen een paar weken geleden Wiz Khalifa zijn doortocht maakte in Vorst vroeg ik me al af wat zijn spitsbroeder Lil Wayne er zou van bakken…welnu afgelopen donderdag was het zover!
Het verschil was al merkbaar nog voor we de zaal betraden. Wat een drukte! Duidelijk veel meer fans op de been en Vorst helemaal vol voor mister Wayne en zijn gevolg.
Mac Miller mocht de menigte alvast opwarmen en deed dat met veel lef en overgave! Voor mij was deze (blanke en voor de verandering vol getatoeëerde) kerel een nobele onbekende, voor het jonge hiphop volkje duidelijk niet. Ze brulden de luide woordenstroom van de rapper gretig mee en een DJ zorgde als gebruikelijk voor een batterij vette, zware beats en opzwepende uithalen. De man bracht tussen zijn eigen nummers een ode aan Bob Marley en aan Notorious BIG. Persoonlijk vond ik het rustigere “Gees” het beste nummer van de set maar het publiek was duidelijk gekomen voor het ruigere werk.
Lil Wayne werd aangekondigd tegen 21u10 maar zou uiteindelijk pas iets vóór 22u00 het podium betreden. Intussen zat Vorst zo goed als afgeladen vol en was de weedgeur op de tribune rondom mij niet meer te negeren. Rookverbod of niet …
Evenwel , het was het wachten meer dan waard! Het podium bleek omgebouwd tot een skatestage voorzien van de nodige ramps, mooie lichtshow en daarachter een DJ-set aan de ene kant en livemuzikanten aan de andere kant. Het pittige instrumentale begin van de set liet veel goeds vermoeden en dat werd algauw bevestigd eens Lil Wayne bovenop een skateramp zijn opwachting maakte. Als een ware dominee sprak hij eerst de fans toe en maakte hij hen duidelijk dat zij, samen met God, heel belangrijk voor hem waren. Daarna begon hij als een sneltrein zijn nummers af te werken en raasde hij, soms geflankeerd daar een 4-tal skaters, over het podium.
In het begin van de set zaten ondermeer “John”, “Trippy”, “Rich as fuck” en “How to love”! Nummers die één voor één moeiteloos werden meegekeeld door het jonge publiek. Eerste hoogtepunt was “Lollipop” waarbij op de tribunes iedereen rechtveerde om mee te swingen en te shaken. Een roze BH vloog richting Lil en werd in dank opgeraapt en aan de microfoonstandaard gehangen. De afgetrainde rapper kon het wel smaken en genoot van de respons en ambiance in de zaal.
Halfweg de set mocht DJ 4our5 even zijn ding doen met een loeiharde hiphop medley als intermezzo. Lil Wayne verdween even in de coulissen om na 5 minuten terug te keren in ontbloot bovenlijf, zichzelf wagend aan een klein skatemoment.
De energieke set werd verdergezet met oa. “The Motto”, “No new friends” en “Pop that”. Op het podium kreeg Lil het gezelschap van een zekere Birdman. Die kerel was omzeggens nog meer beschilderd dan de hiphop ster zelf en had ook een hele portie goud en blinkend spul in zijn mond! Stilaan werd de set opgebouwd naar het langverwachte hoogtepunt! Dat kwam er al na iets meer dan 1 uur spelen : “Love me” werd ingezet en onmiddellijk gevolgd door “No worries”! De zaal ontplofte en werd omgetoverd tot een swingende hiphop tempel met een druk gestikulerende multiculturele massa! Leuk om zien en om deel van uit te maken!
Jammer genoeg bleek dit ook meteen het einde te zijn van het optreden. Lil Wayne dankte iedereen op het podium en vooral zijn fans en verdween vrij snel in de backstage! Het was meteen duidelijk dat er geen toegift meer zou komen en dat de show over was!
Sterke prestatie van deze 31-jarige Amerikaan met zelfde naam als Jay-Z (Carter) en heel pak meer sfeer en actie op het podium dan bij Wiz Khalifa! Al had het optreden toch wel minstens een kwartier langer mogen duren!
Extra info :
Leuke weetjes over Lil Wayne die de echte fans allicht al kennen maar toch het vermelden waard zijn!
Echte naam is Dwayne Carter
Zit al sinds 9-jarige leeftijd in de muziekbusiness!
Werd vader op 15-jarige leeftijd, heeft intussen 4 kinderen.
Schoot zichzelf ooit per abuis in de borst.
Bracht al ettelijke maanden in de gevangenis door wegens drugsdelicten of wapenbezit.
Is naast rapper ook een gevierd zakenman met eigen platenlabel, eigen (dames)kledinglijn en recent ook eigen horlogemerk (wize & ope)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Mac Miller - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4223
Lil Wayne - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4222
Organisatie: Live Nation
Bed Rugs was erin geslaagd om het tot voorprogramma van Sebadoh te schoppen en daar waren ze naar eigen zeggen alvast blij mee. Ze spelen indierock en het heeft ergens wel elementen weg van Charlatans of Stone Roses, een beetje psychedelisch en met gevoel voor ritme. Nog geen grote songs gehoord, maar het is zeker een band die gevolgd mag worden.
Sebadoh heeft na 14 jaar een nieuwe plaat uit, ‘Defend Yourself’, en dat mag gevierd worden met een Europese tournee. Veel (Vlaams) volk in de Grand Mix, maar dat is nu eenmaal een traditie. Geopend werd er met een paar nummers uit de nieuwe plaat “Defend Yourself”, “I Will” en “Oxygen”. Leuke punkrockers zoals we ze al wel kennen, maar zoals Lou Barlow zelf zei wachtte het publiek toch eerder op klassiekers uit de jaren 90. Die kwamen er ook met een snedig “Shit Soup” en een intens “Careful”.
Langzaam aan kwamen de meer melodieuze nummers erdoor en met name “Skull” sprong er qua gevoel uit. Live is Sebadoh meestal wat harder dan op plaat, en ook de versies van de intiemere Barlowsongs kregen vaak een uitvoering die meer rechttoe rechtaan was, en dan ging er soms wel wat van de subtiliteit en het gevoel verloren. Maar de nog altijd even enthousiaste aanpak van Lowenstein en Barlow op het podium maakte dat goed.
Het was een concert met vaart en daarom misschien altijd wat te kort. Hoogtepunten van het tweede deel van het concert waren “Beauty of the Ride” en als afsluiter “On Fire”, melodieuze parels van op ‘Harmacy’. De hele avond werd er om “Gimme Indie Rock” geroepen, en dat nummer kwam er uiteindelijk niet, maar zoals Barlow zei hadden we eigenlijk de hele avond niks anders gekregen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4226
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Buitenaards ruimteschip met de nodige moeite parkeren en nu met volle goesting De Kreun binnenstappen voor een hopelijk overweldigend concertje van de fenomenale Hawkwind volgelingen White Hills.
Op de nieuwe plaat ‘So you are, so you’ll be’ worden de alweer stomende space rock songs naar ons gedacht wat te veel onderbroken door wat ongepaste elektronische spielerei. Dit is hoegenaamd niet het geval op het podium, waar het trio volledig opgaat in bedwelmende en volumineuze psych-rock met verslavende bassen, gierende gitaren en snerende drums. Gitaarverslinder Dave W. heeft zijn doordringende blik met nog wat extra eyeliner aangescherpt en heeft zo wel iets mee van de jonge Alice Cooper of Jaz Coleman. Samen met de bevallige en in rode hotpants gehesen bassiste Ego Sensation en drummer Lee Hinshaw zorgen ze voor een overweldigende kosmische ervaring waar wij ons gedwee laten in meedrijven.
Deel één van deze geweldige space-trip is overigens een reis doorheen het universum van de nieuwe plaat, met de fameuze psychedelische brokken “Forever In Space (Enlightened)” en “In your Room” die even afgewisseld worden met de dreigende drone geluiden van “The Internal Monologue” om dan terug te exploderen in het verschroeiende “So you are, so you’ll be” en het apocalyptische “Mist”. We hadden het al voorspeld, als je de opvulsels weert uit die plaat dan blijft er een monsterlijke brok verzwelgende energie over die als een gloeiende komeet op ons afkomt, heerlijk om te ondergaan (het moet van die almachtige set van Earthless in De Centrale geleden zijn dat we ons nog eens zo diep in de kosmos hebben laten zinken).
Dan worden de oudjes van stal gehaald. Met de heavy loeier “Dead” en vooral met de intergalactische monstertrip “H-P 1” wordt de Kreun ondergedompeld in een benevelend hemelruim waarin het aardig wegzweven is.
Er is geen ontkomen aan, live is White Hills een indringende beleving, een imposante krachttoer, een wilde excursie naar Mars, een sensationele rollercoaster door de ruimte.
En we hebben nochtans niets gesnoven of geslikt, White Hills werkt op zich al verslavend genoeg.
Nu eerst een ferme pot bier consumeren en dan terug onze UFO in en koers zetten naar huis. Oppassen voor vallende sterren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4224
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Het is nog maar een dikke vier jaar geleden sinds de Canadees Aubrey ‘Drake’ Graham zijn mixtape ‘So Far Gone’ lichte furore maakte in het hiphopwereldje. Maar vandaag staat Drake al drie studio albums verder en on top of the game. Van twaalf nummer 1-hits op de billboards ‘hot rap songs’ tot een Grammy, tot vijf miljoen verkochte albums wereldwijd. Dat laatste album kwam (24september) uit gepaard met hoge verwachtingen. Getiteld: ‘Nothing Was The Same’… Wel was het?
‘Take Care’ is voorlopig nog zijn meest succesvolste album. Een plaat vol melancholische, quotebare, cheesy lyrics gecombineerd met herwerkte oude R&B klassiekers, 808’ beats en verfrissende synths. Het album werd heel goed onthaald met overal positieve reviews en werd één van de beste albums van 2011. Maar Drake werd gezien als soft en zachtaardig. Ja, hij kan best wat rhymes spitten, maar het ging meestal over de vele vrouwen in zijn leven die Drake’s hart geraakt en gebroken hebben. Voor wie dat juist goed vond aan Drake. No problem, bruh.
Er zijn nog steeds enkele songs op deze plaat die je door je liefdesproblemen sleuren. Maar op ‘Nothing Was The Same’ is Drake veel meer braggadocious, hij weet dat hij hits kan maken, is zeker van zijn stuk, durft familie en vrienden in de spotlight te stellen, terwijl hij zelf evengoed introspectief kan zijn en zichzelf evalueren. Dat is Drake zijn sterkste punt. He’s good at saying some true shit. Dat merkten we al bij de eerste single die hij vrij gaf, “Started From The Bottom”. Het werkt als een soort anthem voor zijn OVO clique/label. “No new niggas, nigga we don’t feel that. Fuck a fake friend where your real friends at?” Deze soort zinnen zijn facebook/twitter goud. Het album opent met een zes minuten lang rhymefest op een drie keer geflipte sample van Whitney Houston’s –“I Have Nothing”, wat “Tuscan Leather” heet. “How much time is this nigga spending on the intro?/Lately I’ve been feeling like Guy Pearce in Memento./I just set the bar, niggas fall under it like a limbo.” Van de intro af zien we een andere Drake. Hij weet wat hij kan en wil dit aantonen met dit nieuw album. “Wu-tang Forever” lijkt op een love song, maar kan gezien worden als een metafoor op the hiphopgame. Net zoals de vrouw in de song is the hiphopgame ook van Drake. Opnieuw.. He’s on top, or at least he thinks he is...De inspiratie wordt gehaald bij “It’s Yourz” van … Wu-Tang Clan, natuurlijk(duh). “Hold On We’re Going Home” kan je vergelijken met een moderne 80’s ballad, waar Drizzy enkel zingt, weliswaar samen met een ander Canadees duo Majid Jordan. Deze wordt, jawel, op de Belgische radio’s gedraaid! Elke keer als ik deze meezing verlies ik wel een paar maten, want dit is de zachtste Drake op de plaat. Al concurreert “Own it” zeker mee. Niet klagen, these songs will make sense due time and heartbreak. Ze horen nu eenmaal thuis op zijn albums. Hiermee kreeg hij krediet en werd hij bekend. Fans nemen deze er zeker bij.
Het album loopt een mooie mix op en af van no new friends Drake naar de vroegere melancholic Drizzy. De uitblinker is “Too Much” ft Sampha . Een introspectieve Drake op zijn best. (Gelijkaardig aan “Look What You’ve Done” op ‘Take Care’.) De Britse Sampha uit London neemt de evenknie op “Too Much”. Zijn soothing stem past als een legoblokje op deze lichtere pianoklanken. Het is waarschijnlijk één van Drake’s meest persoonlijke songs ooit.
Ondanks al zijn succes is de druk groot om een blijvende stempel te drukken op dit wereldje. Concurrentie komt van overal. Maar hij hoeft hem voorlopig niet echt zorgen te maken. Drake maakte één van de beste hiphopalbums van 2013. Het hangt aan elkaar, hij kent zijn sound (die hij subtiel weet aan te passen), en die slaat aan. Quotering: 8.6/10
Charlie Fink en z’n bende zijn aan hun vierde cd toe en zetten de trend verder van hun feelgood folkpop met een prettig melancholisch, donkere ondertoon . Minder bruisend en borrelend weliswaar , maar we horen een sfeervolle aanpak van hun spontaan speelse, melodieus uitgewerkte songs, die een donker randje hebben . De donderwolk hangt af en toe boven het materiaal zoals op “Silver and gold” en “One more night”. Anna Calvi levert een bijdrage op de titelsong.
Met de vorige cd ‘Last night on earth’ braken ze definitief naar een breder publiek door. Een eenheid vormt het materiaal nog , net zoals het toegankelijk, leuk en ontspannend klinkt, maar een mistig gordijn wordt opgehangen , en om de hoek sluiert al iets-teveel-hetzelfde-gehoord van de Britse band . Goed , maar ook niet meer dan dat …
Het Britse Rudimental heeft een handvol interessante singles uit en is terecht één van die ontdekkingen . We hebben het dan over nummers als “Feel the love”, “Right here” , “Not giving in” , “Waiting all night” en “Free” , ‘hot-in-here’ overtuigende kleppers.
Het collectief manifesteert zich ergens tussen pop , soul , hiphop, drum’n’bass en deephouse in , en haalt de mosterd o.m. bij The Fugees. Hun songs kunnen een stevige beat hebben , maar houden het dus ook op r&b, soul en hiphop . Een heus combo op plaat als live van keys, drums , gitaar , trompet , zangeressen en zanger(s) en een hiphopper die de menigte kan opzwepen , waar nodig .
Een pak gastvocalisten passeren de revue als Emeli Sandé, Ella Eyre, Angel Haze, Becky Hill, Sinead Harnett en John Newman , zoals vroeger bij een Groove Armada en Basement Jaxx.
Hun materiaal is uitgekiend en klinkt gevarieerd , allesbehalve een eenheid en erg afwisselend! Meer dan de moeite waard en terecht een doorbraak!
De zusjes Casady hebben met de jaren in hun unieke sprookjes/droomwereld muziek meer oog voor melodie, verfijning en subtiliteit. Er is dus minder sprake van muzikale wanorde in hun freefolky indiepop . Cocorosie waren trouwens (via Devandra Banhart) pioniers van deze freefolk; een weird klankenpalet brachten ze van knusse, iets–niet-van-deze-wereld indiefolk/elektronica, allerhande bevreemdende geluidjes en bleeps, gedragen door een bed van haaks staande vocalen van de zusjes , met name de operalyriek van Sierra wordt afgewisseld , aangevuld of ondersteund door Bianca’s kinderlijke kreun vocals. Verder is er nog beatboxer Tez, een meerwaarde voor hun al aparte sound.
Een eigen wondere klankenwereld werd gerealiseerd . De CocoRosie herkenbaarheidsfactor blijft torenhoog maar door de verfijnde, melodieuze, gemoedelijke, sfeervolle aanpak hebben we feeërieke, dromerige, uiterst genietbare trips , met de single “Gravediggress” als uitgangspunt van de nieuwe plaat . Minder complex , zonder aan eigenheid in te boeten . De productie was in handen van Valgeir Sigurdsson , en Anthony Hegarty komt regelmatig om de hoek kijken .
Een ingetogen stijl hebben we hier die smaakvol wordt ontvangen en weet te overtuigen. En inderdaad CocoRosie blijft wel altijd iets bijzonders & magisch bieden!
Arbouretum eigent zich een apart plaatsje toe binnen de americanarock . Ze geven er een handige draai aan en balanceren tussen extravertie en kwetsbaarheid . Stevig en breekbaar zijn de sleutelwoorden waarbij het gezelschap uit Baltimore , nummers lang kan uitspinnen , ruimte laat voor de instrumenten en vooral de aandacht spitst op het rauwe , korrelige, bezwerende melodieuze gitaarspel .
Een uitermate boeiende , broeierige sound, die het materiaal kan doen voortstuwen of het houdt op intimiteit . Het levert opnieuw een mooi uitgewerkte, afwisselende plaat op met epische songs als “The promise”, “All at once, the turning weather” , “World split open” en de sfeervolle tunes en integere slides van “Ocean’s don’t sing” en de titelsong . Een sterke intensiteit wordt steeds gerealiseerd .
Arbouretum zorgt er hier tenminste nog steeds voor dat americana als een verademing klinkt en geen slachtoffer van zichzelf wordt!
Black Sabbath heeft de funderingen gelegd, bands als Sleep, Om, Ufomammut, Electric Wizard en deze Windhand hebben er een kolos op gebouwd. Noem het drone- of sludgemetal, wij houden het op mammoetmetal. Die van Windhand hebben hun gitaren nog een tandje lager gestemd dan Kyuss en brengen tergend traag een spoor van vernieling aan. ‘Soma’ is een sloophamer in slowmotion, een bulldozer die langzaam maar meedogenloos alles wat hij op zijn pad tegenkomt aan gruizelementen maalt. Bijtende lappen zwavelzuur als “Orchard” en “Woodbine” bedienen zich van snijdende gitaren en loodzware riffs met daarover ijle vocals gedropt. De sound is donker, heeft iets ritueels en blijft hard aan de ribben kleven.
In het midden worden voor “Evergreen” de logge motoren even stilgelegd en komt er als welgekomen rustpunt een mijmerende akoestische song tevoorschijn. Daarna gaat het sloopwerk ongehinderd verder met het vermorzelende “Cassock” en het oneindige “Boleskine”, een slepend monster van een half uur met gitaren die scheuren en daveren om uiteindelijk in de dichte mist en de gure wind een lijzige dood te sterven.
Een dreun van een plaat.
The Strypes, een kwartet Engelse snotneuzen, worden de laatste maanden nogal sterk gehyped, ondermeer via lieve woordjes van Arctic Monkeys, Dave Grohl, Roger Daltrey, Noel Gallagher en Paul Weller. In hun modieuze retro pakjes zien ze er een beetje uit als een alternatieve boysband. Er is duidelijk vanuit marketingkringen aan een look gewerkt, imagebuilding stond in het businessplan.
Maar gelukkig hebben de kereltjes zich op muzikaal valk niet laten doen, want ondanks hun piepjonge leeftijd grijpen ze terug naar de rechttoe-rechtaan rock’n’roll van Chuck Berry, The Yardbirds en Dr Feelgood, muziek die ze vermoedelijk hebben ontvreemd uit hun grootouders’ platencollectie.
Nummers van Bo Diddley (“I can tell”) en Willie Dixon (“You can’t judge a book by the cover”) mogen dan al een miljoen keer gecoverd zijn, The Strypes weten ze zo overtuigend en energiek te brengen dat wij helemaal weg van zijn van dit groepje. Ook de Nick Lowe klassieker “Heart of the City” krijgt hier een gehaaide adrenaline injectie. Maar laat ons niet vergeten dat The Strypes vooral schitteren met eigen composities waarop ze de Britse blues en pub rock meenemen richting vinnige hedendaagse rock à la Arctic Monkeys, Fratellis en Black Keys.
De kwieke openers “Mystery Man” en “Blue Collar Jane” steken het vuur aan de lont met sprankelende Dr Feelgood gitaartjes en een pittig gekruide mondharmonica. “Angel Eyes” is een smeuïge blues, “Perfect Storm” en “Hometown girls” zijn retestrakke rockertjes en “What a shame” is gewiekste britpop met peper in het gat.
Deze felle jongelui trekken momenteel de wereld rond als support act van Arctic Monkeys, een tournee die hen op 09/11 naar Vorst Nationaal brengt. Wij zouden ze eerlijk gezegd het liefst ergens in een klein zaaltje zien van jetje geven, zo een bruin kot waar het bier aan de vloer plakt en de rock’n’roll uit de muren spat.
Nederlands 
Français 
