Omwille van hartproblemen moest de legendarische Lemmy eerder dit jaar rust nemen en een reeks concerten noodgedwongen afzeggen, waaronder ook dat op de Lokerse Feesten. Maar onkruid vergaat niet, en Lemmy al zeker niet.
Motörhead slaat terug met een nieuwe plaat die klinkt als quasi al hun andere, en dat is in hun geval goed nieuws. Er zit geen sleet op de simpele en onwrikbare formule van straight-in-your-face hard rock waarvan de iconische band zich al jaren bedient.
Motörhead geeft volle gas en ‘Aftershock’ bulkt van de vuile temporockers die voortgestuwd worden door de rauwe strot van Lemmy. Koplopers zijn het razendsnelle “End of Time”, de beestige rocker “Do you believe”, de ranzige sleper “Silence when you speak to me”, de loeiharde opdonder “Queen of the Damned” en de verpletterende kruisraket “Paralyzed” die hoogst explosief de plaat afsluit.
Toch ook een paar rustpuntjes opgemerkt, de knappe en vettige blues “Lost Woman Blues” en “Dust and glass”, zowaar een ballad.
Voor de rest is dit Motörhead zoals ze moeten klinken. Rauw, hard, goor, vet en rechtdoor.
Op 11/11 in de Brielpoort te Deinze. Uitgerekend op Wapenstilstand zal Motörhead de Brielpoort omver knallen.
65Daysofstatic is altijd al een buitenbeentje geweest in de wereld van de postrock omdat de groepsleden steeds een fikse dosis elektronica in hun sound hebben verwerkt en zo een milde vorm van dansbaarheid hebben geïntroduceerd in een op zich eerder eng genre. Op ‘Wild Light’ heeft de band die benadering nog wat gepreciseerd en is het perfecte evenwicht gevonden tussen bezielde post rock en vloeiende elektronica. Nergens klinkt dit gekunsteld, integendeel, dit resulteert in een geïnspireerde vorm van postrock waartoe nog maar weinig collega’s gekomen zijn. Het geluid ontspoort niet in dichtgemetselde geluidsbrijen en er zitten verrassende wendingen en spitsvondigheden in de gevarieerde tracks.
Dit is een avontuurlijke en begeesterende plaat waarop 65Daysofstatic als het ware het genre en zichzelf heeft heruitgevonden.
James Blake - Jong talentvolle Britse sing/songwriter houdt van elektronica , stoeit graag met sounds , gaat er creatief mee om , brengt al twee overtuigende, boeiende platen en is live overduidelijk gegroeid; gevoeligheid en extravertie kruisen elkaar gedegen. Straf dus wat deze geluidskunstenaar en weird elektrotechneut ons anderhalf uur kon brengen, die een goede twee jaar terug tegen wil en dank hip en populair werd met z’n originele aanpak van Feists “Limit to your love” . Hij hield ons in zijn greep met die unieke, aparte trippop/postdubstep, de ideale avondlijke uitstap bij dit herfstweer .
Een sound dat balanceert tussen toegankelijkheid en experiment, bevreemdend, huiverend, spookachtig als emotievol, dromerig en innemend. Een klanken – en kleurenpalet creëert hij met z’n twee muzikanten, breekbaar , intens , dynamisch en uitbundig. We horen weerbarstige donkere huiverende triphopsounds, sampling en diep rollende, dreunende , daverende dubstep/basstunes , waarover lagen gitaar en drums worden verweven en z’n indringende vocals zweven en hoog kunnen uithalen, ondanks de lichte verkoudheid waarmee hij vanavond geconfronteerd werd.
Een adembenemende , indrukwekkende atmosferische trip dus, getekend door finesse , beheersing en creativiteit . Al meteen waren we onder de indruk van “I never learnt to shake”, solo ingezet, gezien hij hier z’n stem als instrument gebruikt , opneemt en telkens laat doorgalmen op een dreunende beat , en daarna spaarzaam , elegant en treffend door de twee andere bandleden worden aangevuld , in een prachtig sober opgebouwd decor van kleine lichtjes voor een uitstalraam , die de donkerte beklemtonen . En die spanning bleef het ganse concert , o.m. op “Air & lack thereof” en “Overgrown” , titelsong van z’n tweede plaat. Af en toe was er wat ademruimte en afwisseling door een sfeervol relaxter geluid en dan kwamen we uit bij een soulful “I am sold” en “Case of you” , een nummer van Joni Mitchell trouwens, die hij beiden erg goed aanpakte . Het sterke onthaal en de overweldigende respons deden Blake en z’n muzikanten enorm veel deugd .
We fronsten de wenkbrauwen toen hij begon met de inzet van “Lindisfarne” , die zich een weg baande naar onze hersenen en intrigeerde door de stemvarianten, - vocoder en de pakkende begeleiding . “Limit to your love” klonk enorm sterk en kreeg een vurig verlengstuk door keys en breakbeats , percussief opgefokt! Ook het schurende , krakende “Klavierwerke” en het aanvullende “Voyeur” huiverden, bezorgden ons kippenvel, koude rillingen, en ja , werkten zelfs aanstekelijk op de heupspieren, een passende soundtrack van het om even welke science-fiction serie . Hier was Blake in z’n meest emotievolle, uitbundige vorm bezig. “Retrograde” en “Wilhelm scream” waren toepasselijke afsluiters en brachten ons ‘back to earth’ .
In de bis kregen we solo die geluidskunstenaar op “Measurements” , dat intens pakkend klonk. Hij knipte en plakte met pianoloops en vocals en kreeg de zaal muisstil.
James Blake - Een talentvol artiest en veelzijdig performer , die speelt met sounds en beats, een collectieve trance verwezenlijkt door een boeiend mix van postdubstep en trippop, en over twee jeugdvrienden beschikt die muzikaal hier handig op de kar springen !
Bijzonder concert dus!
Organisatie: Live Nation
Vive La Fête is dit najaar op tournee om hun nieuwe plaat ‘2013’ voor te stellen. Afgelopen zaterdag trad de band op in de Balzaal van de Vooruit in Gent. De formatie rond koppel Els Pynoo en Danny Mommens zorgde voor een energiek concert met liefde gebracht.
Els en Danny hadden er duidelijk zin in. “Decadance” kwam binnen met een knal en heeft het soort vette beat die lekker door het lichaam zindert. Pynoo maakte zich klaar voor wat komen zou met wat fitnessbewegingen en opwarmingstechnieken. Na het nummer gingen ze onmiddellijk door met “Tokyo”. Het is een schoolvoorbeeld van een song met tekstherhalingen van Mommens en Pynoo. Het nummer “Diable” klopte gewoon. Deze electropop gaat gemakkelijk de oren binnen en blijft in het hoofd hangen. Op het eind zat bovendien een geniale solo van de basgitarist. “La Vérité” hangt al langer in ons hoofd dan “Diable” en is een klassieker van Vive La Fête. Danny was op zijn best, Els op haar verleidelijkst. Enige avances mocht het mannelijk publiek echter vergeten, het opschrift op haar topje zei immers ‘Els loves Danny’. Het nummer eindigde met een buiginkje voor een dolenthousiast publiek. Mommens’ gitaarspel was doorheen heel het optreden opperbest. Wanneer hij zijn gitaarkunsten bovenhaalde ontplofte de zaal elke keer weer. De man was echt en plein forme en versnelde het tempo van de set op een fantastische manier. Tijdens een intermezzo ging de groep zelfs even rocken. Dat intermezzo werd opgevolgd door “Exactement”, waarbij de zangeres weer helemaal los ging. De bewegingen van Els Pynoo waren schitterend om te zien en hebben een erg aanstekelijk kantje. Ze genoot dan ook met volle teugen van de muziek en van het publiek. Bij “La Vision” gingen we nog eens lekker samen tot negen tellen met Mommens. Vive La Fête heiste zich op deze manier makkelijk over het dode punt dat sommige optredens in het midden wel eens hebben. De band speelde echter zo strak als de lederen broek van Danny. Elk nummer werd daarom een regelrechte hit.
Met “Jaloux” hoorden we alweer enkele goede solo’s. Het flikkerende licht maakte alles nog net iets epischer. Ieder bandlid kreeg ruimte om te schijnen, maar de meeste aandacht ging toch naar het koppel. Op het einde van het nummer gaven ze elkaar een innige kus, wat ons opnieuw deed geloven in ware liefde. Bij “Noir Desire” konden we Els eens horen krijsen. Het nummer kreeg bovendien een zwaar rockende outro dat het goede soort van lawaai in zich had. Daarachter werd een nummertje voor de boys gespeeld (Els Pynoo was waarschijnlijk even een plasje gaan doen). “Ace of Spades” was een frisse afwisseling in het overwegend elektronische geweld.
Het hoogtepunt van de set bleek echter de cover van “Banana Split” van Lio. Dit opgewekt liedje leek wel gemaakt te zijn om door Vive La Fête gecoverd te worden. Om de set af te sluiten mocht iemand uit het publiek van Mommens een liedje kiezen. “Noem maar iets op”, zei de gitarist wat nonchalant, maar de Vive La Fête-versie van “A Forest” van The Cure mocht er wel degelijk zijn. Het spreekt van grote klasse.
Kortom, Vive La Fête is heter dan ooit tevoren. Menig okselvijvers werden gevormd, en de brillenglazen bedampten. Het publiek kon bezweet en tevreden huiswaarts keren.
Organisatie: Democrazy, Gent
Jake Bugg, Passenger, Tom Odell, Ben Howard, Ed Sheeran,… ze verrezen de voorbije maanden als paddenstoelen, de jonge Britse snaakjes die veel meisjesharten verwarmden met hun jeugdige, vlotjes meezingbare folksongs. En nu is daar ook King Krule… minstens even jong maar wel eentje van het weerbarstige, dwarse en gedesillusioneerde soort, wellicht met een iets langere houdbaarheidsdatum ook.
Hoewel hij er nog te jong uitziet om whisky te drinken haalt Archy Marshall, aka King Krule liever zijn mosterd bij Tom Waits dan bij Bob Dylan en andere folkies. Het publiek keek dan ook lichtjes verbijsterd toe wanneer zijn bariton boos om zich heen schopte op “Easy Easy” en “A Lizard State”, terwijl tienerfrustraties de vrije loop kregen op “Has This Hit?” en “Cementality”. Een scherp, getormenteerd contrast met zijn onschuldig, jeugdige Kevin De Bruyne look met hoogblonde haarsnit. En met de afwisselend elegante jachtige, ietwat jazzy ritmes van zijn drie kompanen op het podium.
King Krule surfte die avond op een creatieve vloedgolf en plukte al volop songs uit de opvolger van het pas in augustus verschenen ‘6 Feet Beneath The Moon’, dat zowel in rock (Alex Turner) als hiphop (Frank Ocean) milieus geprezen werd. Bijzonder knap toch om als tiener al een authentieke en verfrissende stempel te drukken op de Britse muziekscene.
De uitverkochte zaal gaf King Krule een bijzonder warm onthaal. Deze kid kan een grote king worden.
Organisatie: Botanique, Brussel
Statue (Extended) – Maniakaal en Indrukwekkend!
Statue (Extended)
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
Indrukwekkende gebeurtenissen in de AB … Eerst konden we zien dat België met z’n Rode Duivels zich een weg naar Brazil kogelde door Kroatië op z’n plaats te zetten, en even nadien werden we overdonderd door Statue , een septet uit Limburg , een unieke samenstelling van maar liefst vijf gitaren , een bas en een drumkit , dat op het eind uitmondde tot een Statue Extended waarbij dan maar liefst twaalf gitaristen waaronder Stef Kamil Carlens, Pascal Deweze, Luc Van Acker en Johannes Verschaeve het snaren-orkest van dienst waren ! Je ziet het maar bitter weinig, ontelbaar veel volk op dat kleine podium van de AB Club!
Statue eigent zich een plaatsje toe binnen de postrock, wekt een Battles groove op en graaft in de historiek van Slint , Godspeed en Tortoise . Hun instrumentale , repetitieve gitaarmuziek , die symfo, mathrock en stoner herbergt, houdt van een intens broeierige, sfeervolle spanning en boeit door de slepende ritmes , de variaties en de tempowisselingen. Hier en daar wordt een experimentje aan toegevoegd . De lagen stapelen zich op , en het is mooi te zien hoe de patronen , motiefjes wonderschoon elkaar raken en aanvullen , spaarzaam of breder opbouwen ; en regelmatig ontaardt in een wall of sound , noise en galm ; de registers worden opgetrokken, kunnen gieren , exploderen , zonder uit de bocht te gaan of minutenlang bedolven te zijn van die effects.
Hun titelloos debuut met o.m. het prachtige “Noa” , , “niuwe drony”, “7!d”, kwam gedurende een uur in de spotlights. We hoorden een machtig samenspel van gitaar’dialogen’, gedragen door de strakke , opzwepende drums. .Mooi om te horen, , maar ook om te zien hoe 6 jonge gasten op een rij gefocust zijn op hun spel, lonkend naar de andere .
Op spannende wijze worden de nummers sober , ingehouden , stekelig en gedreven aan elkaar gevlochten. De creatieve , verrassende wendingen dwongen respect af , en werden smaakvol en enthousiast onthaald door het publiek .
Het Statue avontuur ging naar z’n apotheose toen de andere gitaristen erbij werden gehaald en hier wel 19 man op het podium stond om twee nummers in volle gitaar orkestratie te spelen. Uiterst genietbaar en opwindend. Schitterend om zich zo te laten meedrijven!
Statue zorgt ervoor dat postrock instrumentaal best spannend blijft, en oog heeft voor spektakel op het podium . Statue was beklijvend , ontroerend, gedreven, explosief . In één woord Maniakaal! En lazen we niet ergens dat ze nog zouden durven aandraven als het Nederlandse Kong , op verschillende plaatsen in de zaal om hun sound nog voller en sterker te doen klinken . Het lijkt de uitdaging meer dan waard na wat we vanavond te horen en te zien kregen !
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Amatorski bracht in 2011 met ‘TBC’ één van de strafste Belgische cd’s uit van het afgelopen decennium. Hun experimenteerdrang met elektronica pakte goed uit en leverde een intrigerende plaat op vol met bezwerende fluistermuziek. Het best te omschrijven als een melancholische kruisbestuiving van Sigur Rós, Portishead en Björk.
Dat de groep ook innovatief wil zijn op het podium bewijzen ze door al een half jaar rond te toeren met het multimediale project ‘Deleting Borders’. Daarmee wil Amatorski aantonen dat de grenzen in dit digitale tijdperk haast oneindig zijn. Live uit zich dat vooral in indrukwekkend mooie visuals, maar het project reikt verder dan dat. Aan hun laatste single “How Are You” kon elke fan meewerken door op de site deletingborders.com een inbreng achter te laten. Na een buitenlandse tour die hen in Duitsland, Frankrijk, Zwitserland, Engeland, Hongarije en Oostenrijk bracht, zette de groep afgelopen week terug voet op Belgische bodem. Eén van de tussenhaltes was de Handelsbeurs in Gent, waar de band een dijk van een optreden neerzette.
Van de nummers van hun debuut-EP ‘Same Stars We Shared’ was geen spoor meer te bekennen. De helft van het optreden bestond dan ook uit nieuwe nummers, die een mooie aanvulling vormden op het materiaal van ‘TBC’. Het vierluik “Soldier”, “22 Februar”, “Peaceful” en “8 November”, was al vroeg in de set een aanslag op je gemoed. De warme maar tegelijk ietwat afstandelijke zang van Inne Eysermans, de prikkelende elektronica en fantastische percussie kristalliseerden zich tot een ijzingwekkend geheel waar je het warm en koud tegelijk van kreeg. Buitenaardse magie, Sigur Rósiaans zouden we zelfs haast durven zeggen. Absolute uitblinker was “8 November”. De op plaat wat warrige climax, vormde live een waar hoogtepunt. Bijna achteloos schudde de drummer de intenste ritmes uit zijn polsen. We hadden er niet om gemaald mocht het nummer nog een tiental minuten langer geduurd hebben.
De nieuwe nummers klonken iets directer en minder abstract, maar dat betekent niet dat Amatorski haar drang om te experimenteren verloren is. Het klonk eerder als een lichte nuanceverschuiving in sound en in aanpak. Of en in welke vorm de songs op plaat zullen verschijnen is nog onduidelijk, maar de band kennende zullen ze wel weer een haast perfect eindproduct op de markt brengen. We zijn alvast benieuwd na hetgene we in de Handelsbeurs te horen kregen.
In de bisronde gaf de groep nog een prachtige versie van het beklijvende en melancholische “Never Told”. Het publiek kon zo met torenhoog kippenvel en een afgesneden adem weer naar huis vertrekken, hunkerend naar meer. Maar nu maar eerst die prachtplaat ‘TBC’ weer eens uit de kast halen.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Darkside ft. Dave Harrington & Nicolas Jaar - Niet van deze wereld
Darkside
Ancienne Belgique
Brussel
Tegenwoordig hoef je niet langer op de peperdure wachtlijst te staan bij Virgin om een onvergetelijke buitenaardse trip te maken. Darkside, het hernieuwde project van de uiterst eigenzinnige Nicolas Jaar en gitarist Dave Harrington, bracht ons voor nog geen twintig euro een heel pak voorbij de dampkring.
Nicolas en Dave staan al langer dan sinds deze debuutplaat samen op een podium. Dave Harrington was de vaste gitarist in de liveshows van Nicolas Jaar en vóór de geboorte van hun langspeeldebuut “Psychic” brachten ze al een selftitled EP uit en een herwerkten ze de allernieuwste van Daft Punk. De chemie tussen deze twee geniale muzikale breinen werd nu gebundeld in een geweldige spacerockplaat.
De intiem belichtte ABbox werd het geknipte decor voor het werelddebuut van het duo. Hun performance klonk net iets anders dan op plaat en het is duidelijk dat beiden nog op zoek zijn naar nog meer perfectie op het podium. Deze spaced out rock met flarden electronica en ambient klinkt vrij minimaal en kent hier en daar een dansbare uptempo stuiptrekking met die typerende bass drops. Wat we gisteren te horen kregen was echter niets minder dan geweldige buitenaardse seks zonder orgasme met een Lynchiaanse schone. De met een beetje verbeelding op Lynch lijkende Harrington heeft duidelijk de hoofdrol in dit verhaal. Nicolas Jaar draait aan de knoppen en neemt zoals altijd de zanglijnen voor zijn rekening. Ze bewijzen dat goede composities niet moeilijk hoeven te zijn en niet noodzakelijk naar hoogtepunten hoeven te zoeken. Darkside bracht ons één lang uitgesteld muzikaal orgasme en dat werd enorm gesmaakt bij de smeltende fans. We kregen zelf twee bisrondes. Bij de tweede encore waren de twee net iets te goed op elkaar ingespeeld om van een zogenaamde improvisatieronde te kunnen spreken.
Maar wat maakt het uit als je weet dat meneer Jaar telkens opnieuw zelf de krijtlijnen trekt voor het ontstaan van nieuwe stromingen. Bovendien kunnen we bijna met zekerheid zeggen dat het eigenwijze jonkie nooit zal bezwijken voor het geld en de daarbij horende dwingende richtlijnen van grote labels. Alsjeblief Nicholas, blijf gewoon doen wat je doet.
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Gabriel , Dominic en Nik vormen samen Factory Floor , één van de laatste ontdekkingen van het label DFA . Sterk punt van DFA, het opsporen van beloftevol talent. En het trio is geen uitzondering op de regel . Hun eerste LP , ‘éponyme’, ligt in de rekken sinds september jongsleden en zal zeker de top bereiken tegen het eind van dit jaar . Factory Floor toonde zich in de AB Club , en bewees dat hun sound even geweldig is op het podium als in de studio .
De AB Club was volledig uitverkocht op het moment dat de Londenaars het podium betraden. Voorafgegaan door een set van schreeuwende , maar veelbelovende East India Youth, begonnen de Londenaars met hun hybride mix van electro, harde noisy sounds en ander abstracte melodische exploraties. "Turn It Up " lanceerde een soort vijandelijkheid . Harde klappen op het openingsnummer dus. De percussie liet je trommelvliezen vibreren terwijl de verraderlijke beat je voeten verplichtte om mee te doen.
Op het podium , speelden de Londenaren los en speels zonder zich zorgen te maken over het publiek . De sound was evenwichtig, en dat was het belangrijkste voor hen. In het publiek viel er lichte danspas te noteren van enkele fans, maar zoals steeds in de AB, bleef de meerderheid van het publiek onbewogen. In het algemeen van weinig belang.
Maar het moet gezegd, de minder ‘coole’ kant van het trio, is niet bijzonder uitnodigend; ondanks de performance op de scene, zelfs de hits “Two different ways”, “Fall back” of “Reallove” hielpen niet.
Het trio verliet de set na bijna een 1h20 performen. Hoewel de set knallend begon, waren de laatste 20 minuten niet echt nodig of overtuigend. Vooral de sfeer in de zaal was opmerkelijk teruggevallen na de eerste 3 kwartier. Factory Floor is, op het moment, een groep die ongetwijfeld meer fans gaat maken op de festivals dan op scene. Goed, maar het kan zeker beter.
Redouane Sbai - Vertaling Gerrit van De Vijver
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Fleetwood Mac is één van de ‘old time favorits’ die nog op het lijstje stond om aan het werk te zien . Terecht , van de huidige Brits – Amerikaanse rockband is van de originele bezetting uit 1967 alleen Mick Fleetwood, net de 70 voorbij btw, er nog bij. De drummer en oprichter van de band verzamelde doorheen de geschiedenis heel wat muzikaal talent , maar vaste vorm kwam er natuurlijk met John McVie , Christine McVie en verder de americanos Lindsey Buckingham en Stevie Nicks . Een straffe bezetting op gezegende leeftijd en door de jaren uitgegroeid tot topmuzikanten.
Een afspraak met de muziekgeschiedenis kregen we , want de band van Mick Fleetwood maakte met 'Rumours' het op drie na meest succesvolle album aller tijden, waarbij de hits “Dreams” , “Don’t stop” en “Go your own way” niet ontbraken .
Naast het eerste werk met Peter Green zit thuis een ‘Tusk’ of de 80s ‘Mirage’ , ‘Tango in the night’ en het 90s album ‘Behind the mask’ niet te ver verstopt.
Fleetwood Mac trad op voor een avondje nostalgie , en kwam naar hier om de sterke songs van hun repertoire te spelen , met een blik op de toekomst , want er is een nieuwe plaat op komst en daar hoorden we al een rockend “Sad angel” van .
Vier jaar na hun vorig optreden stonden ze opnieuw in het Sportpaleis . Op weg waren we benieuwd of Christine er zou kunnen bij zijn , gezien ze in Londen aanwezig was op twee gigs. Stiekem hoopten we het , maar nee, vanavond was ze er niet bij , waardoor hits als “Little lies”, “Everywhere” en “You make loving fun” in de kast bleven, naast de wondermooie instrumental “Albatross” .
Het gerespecteerde kwartet werd bijgestaan door een tweede gitarist , een toetsenist en twee backing vocalisten. In de bijna drie uur durende set werden we meegevoerd, - gedreven in hun rijkelijk gevulde oeuvre. We hadden een muzikale rit van pop , rock , roots, blues en psychedelica, waar ruimte was voor gesoleer, strakke drums , emotievolle vocals, subtiel uitgewerkt en gespeeld met een dosis sentiment en gevoeligheid . Het maakt hen zo invloedrijk en bepalend .
We kregen een gezapig optreden , een rockende en een sfeervolle , dromerige, breekbare Fleetwood Mac. De extraverte en intieme aanpak en de daarbijhorende prachtprojecties zouden in een zaaltje als de AB nog meer tot hun recht komen . Die projecties gaven extra dimensie aan de nummers en soms gaf het de indruk dat we Fleetwood Mac in 3D zagen spelen . Goed gevonden dus .
In het begin moest de band nog wat op dreef komen, ondanks de twee kleppers “Second hand news” en “Dreams” die al passeerden . Pas na het mooi uitgesponnen , uitgewerkte “Rhiannon” kwam de fluwelen doorleefde stem van Stevie er goed door . “Lets get the party started” riep ze . Imponerend was “Tusk”, retropoppsychedelica ten top, wat me even deed terugblikken naar die set van Camper Van Beethoven , die een kleine tien jaar terug in de AB de ganse plaat speelde.
Ergens kan je Stevie in één adem opnoemen met Marianne Faithfull en Patti Smith, met haar bezwerende danspasjes die ze o.m. op de sfeervolle “Sisters of the moon” , “Sara”, “Landslide” , “Gypsy” en het rockende “Stand back” uitvoerde . Lindsey op z’n beurt is een begenadigd gitarist en perste er alles uit als op “Never going back again” en “Big love” , die hij solo met die herkenbare akkoorden perfect beheerste ; of bij een “I’m so afraid” en “Gold dust woman” waar zijn gitaargepingel knap en indrukwekkend was. Kippenvelmomenten! Verder een McVie sterk geconcentreerd op z’n bas en Mick die er op de drums het tempo in hield . Natuurlijk kon hij de menigte eens prikkelen met het product van de jaren ’70, een ophitsende drumsolo; als een bezetene ging hij tekeer; zijn kreten tussenin en de samenhorigheidsquote “Are you with me” waren een toegevoegde waarde . Ook de duetten Lindsey – Stevie , zorgden steeds voor magie , “Without you” , “World turning” , “Don’t stop” en het afsluitende “Say goodbye” emotioneerden en pakten ons in .
Enkel de tien minuten uitleg hoe Stevie en Lindsey in de seventies bij Mick en John zijn geraakt is goed voor een babbel achterna , of bij een tv of radio interview , maar hier werd het op den duur vervelend en slaapverwekkend.
Fleetwood Mac is een succesvolle, geliefde band . Het is en blijft iets unieks, een optreden van bijna drie uur is niet niks , en weet naast (bijna) leeftijdsgenoten toch ook wat (nieuwsgierige) jongeren te bereiken . Deze tour valt samen met de 35ste verjaardag van ‘Rumours’ , in de spotlights vanavond met ruim vijf nummers.
Missie voldaan , we kregen een heerlijke, uiterst aangename , genietbare set! . TW Classic lonkt … “Take care , be kind to one another” , deze quote van Mick Fleetwood koesteren we .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4192
Organisatie : Live Nation
Voor hardcore-fans hoeft het geen betoog dat het Amerikaanse Boston nogal wat fijne bands herbergt. Zo is er Vanna, na vier full albums en ondanks wat personeelswissels toch al een gevestigde naam in de wereld van de zogeheten posthardcore.
De vijf heren vermengen furieuze hardcore met een aantal aanverwante genres vernuftig door mekaar en bewijzen hun terechte status. Als er een rode draad is op deze plaat, dan is het agressie! Luister maar naar compromisloze tracks zoals “The Few And The Far Between”, (onze favoriet) “The Lost Art Of Staying Alive” en de knaller “Casket Rythm”.
Naast de compromisloze gitaren is het vooral de vernietigende strot van frontman Davey Muise die de sound van Vanna kleurt. Op ander tracks zoals “Year of The Rat” , “Please Stay” en “His Heels” varieert de band hun stevige old school hardcore met rustigere passages. Ook in deze meer posthardcoretracks excellereert de Bostonse formatie en valt op hoe de cleane vocalen van Joel Pastuszak matchen met de screams van Muise. Opvallend is nog het rustmoment “Please Stay” in het midden van de plaat waar Vanna in het vaarwater van Defeater komt.
Vanna is wat ons betreft een van de beste hardcore-schijven van 2013!
Voor wie houdt van een lekker potje Celtic Rock, is de nieuwe plaat van de Canadezen van The Stanfields verplichte kost! De mix van folk, (hard)rock en punk die de heren leveren, hoort namelijk bij het beste dat wij sinds lang in dit genre hoorden.
Met de hulp van de legendarische producer Mike Fraser (AC/DC, Metallica, Aerosmith) nam de formatie uit Halifax tien uitmuntende tracks op die je in één ruk uitzit en waarbij je meteen daarna op de repeatknop drukt.
The Stanfields combineren hun vakkundig opgebouwd Celtic Punksongs met een ongebreideld enthousiasme en spelplezier waarbij ook de tekstuele meerwaardezoeker niet vergeten wordt.
Onze favorieten zijn het heerlijke, aan Springsteen schatplichtige “Run On The Banks” en de cover van de bekende Ierse folksong “Mrs McGrath” met het prachtige refrein dat je enkel kunt meeblèren door te spieken naar de teksten.
Je hoort meer van The Stanfields op www.rookierecords.de .
Wie Duitsland en in het Engels zingende indierockbands zegt, denkt ongetwijfeld aan The Notwist en Blackmail. Een derde naam die je daarbij mag voegen, is het eigenzinnige Slut. Deze formatie uit Ingolstadt rond frontman Christian Neuburger bestaat al twintig jaar en deed in die periode uiteenlopende dingen. Naast een aantal traditionele poppy rockalbums werkten ze ondermeer muziek uit voor en samen met auteur Juli Zeh en herschreven ze ‘The Threepenny Opera’, een musical van Bertold Brecht en Kurt Weill.
‘Alienation’ is het nieuwste werk na vijf jaar stilte. Het creatieve vijftal levert de luisteraar twaalf afwisselende nummers die door verschillende producers werden opgenomen in diverse, Duitse studio’s. Het resultaat mag er zijn: Slut wisselt catcy, gedreven indierocksongs zoals eerste single “The Next Big Thing” en “Silk Road Blues” af met meer donkere, eigenzinnige composities als “Alienation” en “Nervous Kind”.
De minimalistische, postpunkachtige songs krijgen daarbij een melancholisch sausje door de vocalen van Neuburger en neigen qua sound sterk naar The Notwist of Radioheads ‘Kid A’. Ook Depeche Mode lijkt niet ver weg bij fraaie composities als “Remote Controlled” en “Deadlock”.
De songs blijven snel hangen en boeien ook na diverse luisterbeurten. Wie meer wil horen van deze Duitsers, surft naar slut-music.com .
Nu JJ Cale het loodje heeft gelegd zal de ook al 70 jaar oude Tony Joe White het verder alleen moeten rooien in de velden van de laid back blues. Alhoewel, een herboren en bescheiden Mark Knopfler, die zijn ego even voor een tijdje aan de kant heeft gelegd, heeft op ‘Privateering’ zijn spelstijl ook in dezelfde richting laten vloeien. Trouwens, als Knopfler zijn grote voorbeelden ten volle wil erkennen, dan moest hij wel bij de uitvaart van JJ Cale op de eerste rij zitten, vlak naast TJ White bijvoorbeeld.
In zijn gekende swamp blues stijl en met die diepe bariton stem is TJ White ook op ‘Hoodoo’ uit de duizenden te herkennen. ‘Hoodoo’ is dan ook geen verrassing, wel meer van het klasrijke zelfde. Het mag al wat meer rocken dan op de verstilde voorganger “The Shine”, waarop TJ zich van zijn meest intieme kant liet horen, maar de gitaar gaat nu ook weer niet dwars door de muren scheuren, het is Tony Joe, niet Jack White, moet u weten.
‘Hoodoo’ is gewoon een oerdegelijk TJ White album gekenmerkt door die immer bruisende slide gitaar. Het is een plaat waarop een ervaren rot van op zijn barkruk in 9 knappe bluessongs zijn muzikale kunsten etaleert zonder in egotripperij te vervallen.
Een knappe aanvulling van een indrukwekkend repertoire.
Nederlands 
Français 
