Het uit Toronto , Canada , afkomstige Born Ruffians is met ‘Birthmarks’ al aan hun derde cd toe en heeft het rauwe karakter van het debuut en de ‘moeilijke’ tweede duidelijk gepolijst . Het rommelige , rechtlijnige  van vroeger heeft dus plaats gemaakt voor een fris, clean, broeierig geluid . Ook vocaal weet Luke Lalonde te ontroeren , hij kreeg van de andere bandleden zelfs de ruimte alleen “Undone” , een verstilde liefdessong, van z’n soloplaat, te spelen en pakte ons volledig met z’n heldere , indringende stem .
Het nieuwe materiaal mag dan nog meer intelligent doordacht zijn , qua stekeligheid moeten ze niet onderdoen, “6-5000”, “Ocean’s deep” , “Too soaked to break” en “Needle” zijn doordrongen van het gitaarspel, de – riedels , de drums en de diepe basstunes , soms mooi aangevuld door de sfeervolle, zalvende  keys, die hier voor de  bredere  laag zorgden, en de groove van Vampire Weekend , Beach Fossils of  Talking Heads omarmden .
Het hartverwarmend onthaal was nog iets groter bij die directe, sprankelende  nummers als “Kurt Vonnegut”, opener,  “Retard canard” , “Hummingbird” en “What to say”, waarbij de drummer en de bassist hier nadrukkelijk meer speelruimte kregen en  lekker gecontroleerd te werk gingen, zonder  in chaos te verzuipen . “Foxes mate for life” koesteren we en is één van die onweerstaanbare oudjes!    

Born Ruffians zorgde voor een uiterst aangename, gevarieerde set , kon uit twee vaatjes tappen, maar gaat stapsgewijs richting catchy dromerige indiepoprock.

Een andere Canadese band , Moon King, leek regelrecht van de Nieuwe Lichting van StuBru geplukt . Het piepjonge trio , dat een zekere punky touch had in hun kledij, speelde heerlijke onschuldige dreampop , doordrongen van elektro en psychedelica . De galmende , etherische zang zweefde over de sound . Een broeierige dynamiek schuilde in het materiaal . Een gretig spelende band , die uiterst amicaal was in de omgang,  genoot van de respons bij hun eerste oversteek naar Europa .

Organisatie: Botanique , Brussel

Crocodiles – debuterend bandje? Nee hoor. Opkomend talent ? Jawel , het uit San Diego , Californië afkomstige kwintet in intussen al een kleine vijf jaar bezig en heeft nu al hun vierde cd uit, ‘Crimes of passion’. Een klein uur lang waren we in hun muzikaal web verweven van indiepop , shoewave , garagerock’n’roll en Britpop, met een pak goede melodieus songs , in de aanpak nergens overdreven , wat er net voor zorgde dat we geboeid bleven .
 
Ze waren vorig jaar al te gast in de Witloof Bar van de Bota . Spijtig genoeg hebben ze niet aan fans gewonnen , maar wie houdt van bochtenwerk tussen Echo & the Bunnymen, Spacemen 3 , Jesus & Mary Chain , Stone Roses, Raveonettes , BRMC, Dandy Warhols en Black Angels, moet toch eens gaan kijken wat dit respectvol bandje te bieden heeft . Op gemoedelijke wijze worden deze invloeden verwerkt in hun songs!
We waren meteen bij de leest bij “Hearts of love”, “Teardrop guitar” en “Cockroach” , die live duidelijk venijnig, pittig , snedig en opwindend klonken . De gitaarlicks – riedels , het psychedelisch orgeltje en de bezwerende , hitsende drumpartijen gaven extra dimensie . De moedige zangpartijen van Welchez doen niet erg Amerikaans aan , integendeel hier komt de Britpop voor de geest.
Het kwintet ging gretig te werk en de broeierig slepende songs , onderhuids gepast voorzien van een dosis fuzz , galm en  een echoënde zang , volgden elkaar snel op . “Refuse angels” , “Neon Jesus” en “Marquis de sade” , één van de twee bissen , wakkerden het vuur nog eens aan door de opbouwende, licht exploderende ritmiek , waarbij we enkel maar kunnen vaststellen dat hier een vindingrijk , creatief en gemotiveerd bandje te zien was , op basis van hun materiaal en hun extraverte liveset .
Crocodiles houden we in het oog ; deze band verdient meer airplay!

Organisatie: Botanique, Brussel

Dat Gent Dok Noord gaat missen is wel heel duidelijk. Zondag werd de zomer én DOK definitief uitgewuifd met  twee fantastische Belgische topbands op het programma. Dans Dans zorgde voor een zinnenprikkelende set in DOKarena en in laatste instantie werd 50 Foot Combo aan de affiche toegevoegd.  Een betere avond om ons geliefde DOK vaarwel te zeggen konden wij ons niet inbeelden.

Een zachte nazomeravond, een steeds vroeger invallende duisternis en de intieme gezelligheid van de arena vormden het perfecte decor voor de ingetogen sound van deze Gentse jazzrockers. Dans Dans wordt sinds een paar maanden in de nationale en internationale pers de hemel in geprezen. Met hun tweede album ‘I/II‘ lijken ze echt hun doorbraak te forceren. Gitarist Bert Dockx (Flying Horseman), bassist Fred Lyenn en drummer Steven Cassiers (Dez Mona) experimenteren op dit nieuwe album met nummers van onder andere Bowie, Tom Waits, Morricone en Sun Ra. Ze vallen moeilijk in een vakje te duwen maar hun experimentele jazzrock is ingetogen, soms psychedelisch en hun zinderende gitaarwerk is ronduit meeslepend. Alsof ze je meenemen naar gortdroge en broeierige woestijnlandschappen. Het gitaarwerk van Bert Dockx tast voortdurend de technische mogelijkheden af: live detunen, gebruik van vocal samples op cassetjes die hij door de snaren van zijn gitaar jaagt. Broze nummers als “Au Hasard” en hun versie van Morricone’s “The Sicilian Clan” zorgden voor een extra piek in hun act dat eigenlijk één langgerekt hoogtepunt was.

Om het afscheid van DOK helemaal legendarisch te maken werden in extremis de immer aanstekelijke mannen én vrouw van 50 Foot Combo gevraagd om er een lap te komen op geven. Terwijl Dans Dans ons mentaal wist te prikkelen, veroorzaakten de Gentenaars van 50 Foot Combo voor een ware aanslag op onze heupen. Die spreekwoordelijke lap was eerder een aangename uppercut dat zeker zal blijven nazinderen zijn bij het begin van de nieuwe werkweek.

Bedankt Democrazy voor deze prachtige avond. Bedankt DOK voor de fantastische zomeravonden dat we er konden beleven. Wij gaan dit keihard missen.
https://soundcloud.com/undayrecords/sets/dans-dans-i-ii
https://soundcloud.com/urgent-fm-official/dans-dans

Organisatie: Democrazy, Gent 

Odegand by Night 2013 - Begin van een nieuwe traditie?
Odegand by Night 2013
Diverse Locaties
Gent

Eerste editie van Odegand by Night, een tweetal weken na de intussen klassieke versie bij dageraad. Op 6 locaties op loopafstand in de Gentse binnenstad waren een aantal artiesten uitgenodigd die ergens de grenzen tussen klassieke muziek en hedendaagse elektronica aftasten.

Jef De Neve begon in de Minard met een aantal pijnlijk mooie stukken, die iedereen stil kreeg. Maar een beetje duiding bracht hij halverwege het concert dan toch wel.  Leuk hoe hij het publiek toen wat uitleg verschafte over de stukken die hij speelde, en nog leuker was het om te zien dat hij zo een beetje overal de mosterd vandaan had gehaald, ook bij jonge artiesten als Goose en Netsky, van wie het origineel toch wel enigszins anders klinken dan deze bewerkte versies. Open geesten zijn misschien eerder zeldzaam, maar leveren dan ook meer op.

De Luxemburgse pianist Francisco Tristano is zo iemand die graag buiten de lijntjes kleurt. Hij wist al enige bekendheid te verwerven met pianoversies van technoklassiekers als “Strings of Life” en ook live bracht hij een mengeling van klassieke piano met sequencerklanken, en met een beat. Een soort live uitgevonden tracks. Niet altijd onvergetelijk, soms wat te weinig subtiel, maar hij wist het niet al te talrijke publiek wel te boeien. 

Afsluiter en absolute top-of-the-bill was Jeff Mills, die zich zijn passages in de jaren 90 in Gent nog herinnerde en die zich tegenwoordig naast het componeren van soundtracks voor imaginaire sci-fi-films ook soms bezig houdt met het begeleiden van symfonische versies van zijn technoklassiekers. Het is een kant die minder bekend is bij het publiek dat hem vooral kent van zijn hard-as-nails techno met Underground Resistance en later solo.
De Sint-Annakerk was een grandioos decor voor deze avond, met een mooie verlichting die het neo-byzantijnse interieur heel mooi tot zijn recht deed komen. Mills hield zich nogal op de achtergrond en gaf de beats die de melodieën moesten ondersteunen. Het is soms moeilijk om de originele nummers te herkennen, maar dat geeft ook maar aan hoeveel vrijheid hij het Symfonieorkest van Vlaanderen had gegeven om zijn nummers te bewerken. Af en toe ging er een opgewonden kreet van herkenning door het publiek als er een bekend of vermeend bekend nummer passeerde en dat waren dan waarschijnlijk wel de technoheads. Aan de andere kant was het ook heel mooi om te zien dat een heel divers publiek de gelegenheid kreeg om het werk van Jeff Mills te leren kennen. Het zal trouwens ook wel zo zijn dat veel Millsfans deze kant van hem ook niet zo echt kennen, en het blijft ook een zeldzame gelegenheid dat je een symfonische Mills ten gehore krijgt.
Deze avond was iets heel anders dan een dj-set waarbij een ontelbaar aantal nummers door de mangel gedraaid worden. er was tijd en ruimte om de stukken tot hun recht te laten komen. Het publiek luisterde geboeid en respectvol, er was enkel herkenning bij de versie van “The Bells”, die ook nog eens hernomen werd in de encore. Mooi was ook hoe Mills een absolute disco-klassieker als “Bourgie bourgie” opdiepte en het publiek ook toonde waar ook zijn roots en die van de techno liggen.
Ik veronderstel dat het aangeeft dat je muziek niet in hokjes mag opdelen.  Op een of andere manier is techno full circle gekomen.

Het is blijkens deze avond wel degelijk de klassieke muziek van deze tijd.

Organisatie : Playout – Odegand by Night