Kate Nash: De meer dan geslaagde metamorfose
Kate Nash
Botanique (Orangerie)
Brussel
2013-09-24
Emile Dekeyser

Kate Nash heeft een metamorfose ondergaan. Van braaf meisje achter een piano met aanstekelijke popsongs naar een schreeuwende riot grrrl. Voor wie haar ooit live zag in haar ‘poppy’ periode kwam dat niet echt aan als een grote verrassing, haar optredens waren steevast een flink stuk harder dan de platen. Van waar dan de ommekeer om die platen nu ook lekker vuil te doen klinken? Misschien  heeft ze wel een leeftijd bereikt waarop ze begint te beseffen dat ze beter doet wat ze graag doet dan te wachten op de Grote Doorbraak. Aan haar om te bewijzen aan de talrijk opgekomen Belgische fans in de Botanique dat ze deze ommekeer en de daaruit volgende wijsheid (do whatever you wanna do), ook live kan overbrengen.

Als supportact bleek Bleached aanvankelijk op de affiche, maar wegens tourverplichtingen in Amerika moest de meidengroep verstek geven. Geen nood, met The Tuts vond de organisatie een vergelijkbaar meidengroepje met een flink pak enthousiasme. Met een bandnaam als dat denk je vooral aan betuttelende muziek van meisjes met schattige snoetjes.
Zo’n vaart leek het aanvankelijk ook te nemen. Het begon voorzichtig met vrij trage, alledaagse songs met teksten als “if you have a shit boyfriend, dump your boyfriend”. Pas toen ze het tempo gingen opdrijven met pure garage Ramonesachtige songs wisten ze naast de visuele ook de muzikale aandacht te trekken.
Bovendien was dit hun livedebuut op het Europese vasteland, die in een bindtekst vertelden dat ze hun thuisstand Londen flink ingeduffeld in grijs regenweer verlaten hadden, om hier toe te komen in de prachtige tuin van Le Botanique bij zomerse temperaturen.
Onbetwistbaar hoogtepunt in de set was het coveren van “Rudie Can’t Fail”, een van de beste nummers van The Clash dat ze in een nieuw kleedje hadden gestoken. Voor de geïnteresseerden: zo verover je mijn hart.

Kate Nash - Om me heen kijkend merkte ik dat mijn geslacht duidelijk in de minderheid was vanavond. Kate’s mixtape met nummers van Pink, Destiny’s Child, Peaches, etc gaf de avond een nog meisjesachtiger karakter. De titel van haar laatste plaat is dan ook niet toevallig ‘Girl Talk’.
De stagesetting mocht er zijn. Mooie projecties op het scherm die je bovendien ook nog eens kon volgen op televisieschermen op het podium. Mede door een lang introductiefilmpje met van die beelden van een vorige tour waarbij je het alleen maar beklaagd dat je zelf niet in een (succesvolle) band zit, begon Kate Nash met haar all girl band ruim een kwartier “te laat”.
Na zo’n lange introductie zou het logisch geweest zijn als de band er direct in gevlogen zou zijn met 1 van de nieuwe uptempo riot grrrl nummers. Ze begon met “Sister”, dat traag en opbouwend begon en na een dikke minuut volledig losbarste. Het voelde een beetje onnatuurlijk aan om eens te meer op te bouwen, maar de toon was wel gezet voor het optreden.
Wat vooral raar was, was dat Kate opvallend hard aan dorpsgek Mark E. Smith van The Fall deed denken, (gelukkig) niet uiterlijk, maar wel vocaal. Een schreeuwen dat zangcoaches het stuipen op het lijf zou jagen, maar wél overkomt. Wie blijkbaar ook de stuipen op het lijf gejaagd werd was de platenfirma, Kate gaat nu door het leven als independent artist die doet wat ze zin in heeft. Haar ‘metamorfose’ is dus ook geen stunt van de platenfirma, maar komt recht uit het hart. Kate Nash is geen puppet on a string. Niet dat ze haar verleden volledig verwaarloosd dezer dagen. Nummers als “Foundations” en “Mouthwash” werden netjes gespeeld en waren niet echt buitenbeentjes in de set.
Aan veel merkte je wel dat dit het eerste optreden van de tour was, zo vertelde Kate soms net iets te veel tussen de nummers door, gaande van haar halsketting tot een boek vol vagina’s tot een beklag over de twerkende Miley Cirus, die een iets minder geslaagde gedaanteverwisseling onderging. Girl talk. Bovendien konden de twee gitaristes amper hun lach inhouden bij het zingen van de backingvocals in “Free My Pussy”, een feministische song ter ere van Pussy Riot. Buiten dit ene nummer kregen we geen feministisch gepreek, iets waar ik op voorhand fel voor gevreesd had. Niet dat ik geen feminist ben, de gelijkheid tussen mannen en vrouwen is de normaalste zaak van de wereld, maar het eindeloos preken op een optreden kan ook gewoon tegensteken of ongepast zijn. (Ja, Roger Waters)
Wie dacht dat Kate het podium op gekomen was met een kaars omdat ze die graag ziet, had het aan het verkeerde eind. De kaars werd gebrand voor een vriendin die dag op dag 1 jaar geleden overleden was, aan haar droeg ze “Mermaid Blue” op, een vrij emotioneel moment.
Een onverwachte cover was dan weer “Cocaine” van Fidlar dat ze veranderde naar “Grrrl Gang”, all I want for breakfast is my good grrrl gang. Nu ja, geheel onverwacht is veel gezegd sinds ze eerder al op de achtergrond te horen was in Fidlar’s song “Awwwkwarrrddd” en ze, hoewel niet officieel bevestigd, het liefje is van zanger Zac.
Het laatste nummer van de set was “Under-Estimate The Girl”, waarin Kate werkelijk klonk als Mark E. Smith trapped in a woman’s body en ze geflankeerd werd door The Tuts en een tiental fans die het podium opklommen. Van het vrouwelijke geslacht, uiteraard.

Op haar eentje kwam ze vervolgens terug om acapella “Lullaby For An Insomniac” te zingen, wat een intieme manier was om afscheid te nemen van een publiek dat ze meermaals bedankte zo talrijk opgekomen te zijn, zeker nu ze something completely different doet. Graag gedaan.

Neem gerust een kijkje naar de pics

The Tuts - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4146
Kate Nash - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4147

Organisatie: Botanique , Brussel

Drenge – Petula Clarck
Botanique (Rotonde)
Brussel

Het is de taak van het Waalse duo Petula Clarck (niet te verwarren met de Engelse gelijknamige chanteuse die inmiddels al zo’n 110 jaar oud moet zijn) om het niet al te talrijke publiek op te warmen. Ze doen dat verdienstelijk met een soort opgehitste noise rock die het midden houdt tussen Death from Above 1979, Mc Lusky, Vandal  X en een met punk geïnjecteerde Karma To Burn. De vocals zijn niet meer dan wat onverstaanbare junglekreten en het hitsige duo speelt eigenlijk meer een opeenstapeling van loeiharde riffs en mokerslagen van drums dan echte songs, maar de twee kerels verspreiden een danig onbegrensde en tomeloze energie dat wij niet anders kunnen dan hier gunstig knikkend in meegaan.

De nog piepjonge broertjes Loveless mogen dankzij een duwtje in de rug van de Britse pers, maar toch vooral dankzij een vette debuutplaat, al de wijde wereld rondtrekken. Eergisteren nog stond Drenge in het legendarische Amsterdamse Paradiso, nu in een amper half gevulde Rotonde. De magere opkomst zegt echter meer over de onwetendheid van het Belgische rockminnend volkje dan over de brute kracht van dit bruisende duo.

De gedreven kereltjes laten het niet aan hun hart komen, ze spelen zonder scrupules quasi hun volledige debuutplaat met een hongerige intensiteit, een gretige punkattitude en een fel opengedraaide feedbackknop. Ze weten ons te overtuigen met forse krachtstoten van songs als “Backwaters”, “I want to break you in half” en “Face like a skull” die er met een razende vaart, een flinke dosis noise en een kwak gezonde agressie worden doorgejaagd. We denken aan Sonic Youth, Dead Moon, Nirvana en het meest explosieve van the Pixies. Om maar te zeggen, dit is een explosief bandje. Met de  scheurende motherfucker “Let’s pretend “ gaat de snelheidsmeter wat naar omlaag maar de distortionknop kleurt bloedrood. Met het aanvankelijk rustige “Fuckabout” , een zeer knappe song,  gaat de gitaar in tweede instantie toch weer lekker aan het scheuren en zetten de jongens een dijk van een punt achter een intens concertje. Drie kwartier herrie van het betere soort, Drenge is een groepje naar ons hart. Wij hebben zo een vermoeden dat er bij een volgende doortocht al heel wat meer volk zal zijn.

Pics homepag @ Bart Vander Sanden (http://www.indiestyle.be - http://www.shoothestage.com)

Organisatie: Botanique, Brussel

Het uit San Diego , Californië afkomstige Crocodiles zijn al een vijftal jaar bezig en komen pas nu definitief in de spotlights met de vierde cd ‘Crimes of Passion’ . De band rond het duo Welchez – Rowell haalt diverse invloeden aan en komt bij een mengvorm van indiepop , shoewave , garagerock’n’roll en Britpop . Ze zetten het om in een reeks frisse, levendige melodieuze songs , die met een gepaste dosis fuzz en galm worden omgeven. De tien songs zitten goed in elkaar . Het levert een evenwichtige plaat op , een boeiende sound door die gitaarlicks, -riedels , een psychedelisch orgeltje, en bezwerende , hitsende drumpartijen. Moedige zangpartijen moeten niet onderdoen. Op die manier haal je bands als Echo & Bunnymen, Spacemen 3 , Jesus & mary chain , Stone Roses, Raveonettes , BRMC, Dandy Warhols en Black Angels voor de geest . Crocodiles heeft dit op gemoedelijk wijze weten te verwerken.
Crocodiles is een creatief , vindingrijk bandje die alvast meer airplay verdient .

Altijd al een zwak hart gehad voor de sound van Sweet Coffee , rond Raffaele Brescia en Patrick Bruyndonx . De tiende verjaardag kan gevierd worden , met een vijfde nieuwe album . Als rode draad hoorden we zwoele, sensuele, exotische lounge/pophouse, gekruid van jazz, funk en soul. Een aanstekelijke sound die kan inwerken op de dansspieren, een helende cocktail bij stress en spanningen en vakantiebeelden oproept . Vroeger deden ze beroep op enkele trouwe vocalisten.
Op de nieuwe plaat werd gezocht naar de juiste stem en timbre voor het juiste nummer . Een rits gastvocalisten passeerden de revue als de Amerikaanse Jackie Jones , Sandrine, Lize Accoe en Vanessa Ngoga. Ze vinden hun plaatsje in de intussen grote Sweet Coffee familie . Een uitermate sfeervol trippop album van lome , zalvende , groovy beats , zweverige, dromerige aangename keys en diepe basstunes . Door de variatie is er sprake van verschillende sfeerscheppingen en een bezwerende groove, wat prachtsongs oplevert als de vooruitgeschoven single “My moon” en verder “Found you”  en “Save me” .  De soul en jazz invloed is op ‘Our moods’ ondergeschikt geworden . Ook de raps van Notize op “Time is ticking” en deze van Darell Cole op het afsluitende “Big city life”, zorgen voor dat laagje meer door de  instant hiphop in het concept  .
Een overtuigend resultaat , waarbij de vaste crew van Sweet Coffee volledig zijn eigen ding deed!