Parquet Courts, één van de meest verfrissende nieuwe gitaarbandjes van het westelijke halfrond, hebben na hun sterke debuut ‘Light Up Gold’ van eerder dit jaar nu ook nog een fijn aanhangsel geproduceerd in de vorm van een vijf tracks tellende EP. Altijd welkom.
Op deze EP treffen we terug die sympathieke spontane rommeligheid met neigingen naar Pixies, Modern Lovers, Pavement en Feelies.
Parquet Courts gaan op het elan van ‘Light Up gold’ door maar voegen er nog wat fantasietjes aan toe, zo is er op opener “You’ve got me wondering now” een lo-fi fluitje tussen de tintelende gitaren geslopen. De verrassing is echter de zeven minuten durende laatste song “He’s seeing paths” waarin een drumcomputer in combinatie met een stel potten en pannen voor een funky beat zorgt, met verderop een freaky feedback gitaartje die tussen allerhande bieps en bleeps de orde komt verstoren.
Leuk tussendoortje, fijn groepje.
Parquet Courts staat op 20/10 in de Gentse Charlatan en op 27/10 in de AB Club te Brussel.
Black Star Riders is Thin Lizzy zonder Phil Lynott die tracht te klinken als… Thin Lizzy met Phil Lynott. Nadat origineel Lizzy gitarist Scott Gorham en zijn gevolg al jaren de wereld rondtrekken onder de naam Thin Lizzy en al die tijdloze klassiekers live laten verder leven, hebben ze nu toch de keuze gemaakt om onder een nieuwe groepsnaam vers materiaal uit te brengen. Moedig, maar juist daarom is het des te jammer dat ze die stap niet doortrekken in de songs, want hier wordt hardnekkig geprobeerd om nog steeds Thin Lizzy te zijn, met een zanger Ricky Warwick die zijn geforceerde best doet om te klinken als Phil Lynott.
De songs zijn allemaal vakkundig gefabriceerd volgens het old school Lizzy hardrock recept en klinken best krachtig en vermakelijk, geregeld komt ook die wervelende gitaartandem voorbijrijden, maar niets op de plaat klinkt origineel of duidt op een gewaagde stap in het ongekende.
Naar verluidt was het uit respect voor de legendarische Phil Lynott dat de plaat niet onder de naam Thin Lizzy werd gemaakt, maar dan hadden ze beter uit datzelfde respect wat meer eigen smoel in dit album gestoken, wat Lynott volgens ons meer zou geapprecieerd hebben.
Op vandaag klinkt Black Star Riders als één van die zovele tribute bands, en dat is een beetje jammer voor een stel hard rock zwaargewichten die hun sporen verdiend hebben bij ondermeer Alice Cooper, Megadeth, Ted Nugent en Whitesnake.
In het kielzog van het fantastische Savages lijkt de weg wel vrijgemaakt voor post punk meidengroepen. Vanuit Manchester komt PINS overgewaaid en die hebben met ‘Girls Like Us’ een verdomd stevig debuut gemaakt. De titelsong is al meteen een schot in de roos, een onweerstaanbare riff, een diep dreigende bas en een aanstekelijk refrein maken er een hell of a song van. Met de naar bubblegum pop neigende surfgitaartjes van “Waiting for the end” neigen de vier heftige meiden naar de collega’s van Bleached, maar verder in het album komen steeds weer die duivelse Savages opdoemen.
Er moet dus nog wat meer naar een eigen smoel gezocht worden maar dat komt wel goed. Op de tweede plaats staan na Savages is dezer dagen trouwens geen blamage.
Nu het tot voor kort verloren gewaande genre helemaal terug is, springen een hoop beloftevolle groepen op de krautrock kar, denk aan Wooden Shjips, The Soft Moon, Suuns, Disappears, Traams,…. Zo begint de invloedssfeer van cultgroepen als Can en Neu alsmaar groter te worden. Ook TV Ghost mag zich voor een stuk schatplichtig achten aan deze pioniers. De groep heeft hun krautrock wel in een eighties- en postpunk bad ondergedompeld, met een knipoog naar Echo & The Bunnymen. Er zit nogal wat echo op de gitaren en die komen ook al eens binnen langs de garagerockpoort. In combinatie met vuile en zwevende keyboards neigt dit soms naar The Horrors (“Placid Deep”) en ook wel een naar een ruwere versie van Interpol (“Cloud Blue Moments”).
TV Ghost heeft zich op dit bijzonder boeiend album alvast een eigen geluid toegeëigend die drie kwartier lang een bedwelmend effect uitstraalt.
De groepsnaam is een verbastering van (of een sneer naar) Joanna Newsom, de vrouwelijke bard die kamermuziek maakt voor zich interessant wanende mensen die met de pijp in de mond onderuit gezakt in hun relax zetel de intellectueel willen uithangen.
De Welsche band tapt echter uit een gans ander vaatje, eentje gevuld met shoegaze en noise-pop. Overhaaste en uiterst driftige shoegaze gitaartjes gaan een duel aan met de bitterzoete maar vaak giftige vocals van Alanna McArdle in ophitsende songs als “Anti Parrent Cowboy Killers”, “Sugarcrush” en “Graveyard”. Soms zijn er al wat raakpunten met heel vroege Placebo (ten tijde van hun debuutplaat) en Sonic Youth. De tintelende en jachtige gitaartjes in combinatie met de vaak opgejaagde vocals en dito melodieën doen ook wel eens aan Los Campesinos denken (in het lekker rollende “Secret Surprise”).
Het is allemaal fris, sprankelend en vrij punky. Joanna Gruesome bevindt zich hiermee in de vruchtbare poel waarin ook verwante bandjes als The History of Apple Pie en The Pains of Being Pure at Heart rondzwemmen. Natuurlijk hebben we dit wel al eens eerder gehoord, maar een nieuw bandje die het genre met dergelijke geestdrift in leven houdt, nemen we er graag bij.
Sleepmakeswaves is ontegensprekelijk een van de spannende en meestbelovende namen binnen het postrockgenre. Dit Australische combo debuteerde in 2008 met een EP ‘In Today Walks Tomorrow’ waarbij ze zes nummers presenteerden die tesamen 33 minuten in beslag namen. In 2011 brachten ze ‘...And so we destroyed everything’uit, een heerlijke plaat waarbij Sleepmakeswaves instrumentale postrock vermengt met andere genres zoals indierock, drone, progrock en ambient. Opvallend is dat het geluid van deze Australiërs vrij toegankelijk is in vergelijking met andere bands in het genre door ondermeer het gebruik van cleane gitaren en het gericht toevoegen van elektronica.
Nu twee jaar later is er ‘...And then they remixed everything’ waarop de songs van het eerste full album geremixed worden. De remixen zorgen voor een mooie aanvulling en brengen een ietwat zwaarder, elektronischer geluid dan het originele album. De track die er voor ons uitspringt is de opener “Our Time Is short But Your Watch Is Slow” herwerkt door het fantastische 65daysofstatic. Andere artiesten die hun invulling geven aan een song zijn Rosetta, Klue, Tangles Of Thoughts Of Leaving, Kyson, Glasfrosch, Atlantis, Ten Thousand Free Men en Am Frequencies.
Dit album is in ieder geval een mooie aanvulling en aanwinst voor fans van deze band.
Amper twee jaar geleden zag in het Duitse Munster een nieuwe punkband het levenslicht. Vijf jonge honden gaven hun band de naam Idle Class en besloten meteen alles op muziek te zetten en hun toenmalige jobs op te zeggen. Na een EP ‘Stumbling Home’ in de zomer van 2012 verschijnt met ‘The Drama’s Done’ een eerste full album. Het resultaat mag er zijn want het vijftal leverde een plaat op die de vergelijking met toonaangevende Amerikaanse bands moeiteloos weerstaat.
Idle Class kun je probleemloos in één adem noemen met formaties als Polar Bear Club, Make Do And Mend en The Flatliners. Wie de populariteit van genoemde bands in overweging neemt, beseft dat deze Duitsers kunnen uitgroeien tot een van de belangrijkste Europese namen in het genre. Dit eerste volledige album bestaat uit tien knallende songs die adjectieven als cathy, hard, melodieus en rauw perfect verzoenen. Het rauwe geluid wordt net als hun Amerikaanse grote broers in grote mate bepaald door de ‘raspende vocalen’ die de sound net dat tikkeltje extra geven.
Liefhebbers van energieke, positieve en eigentijdse punkrock mogen dit plaatje dus niet links laten liggen.
Meer info op www.idleclasse.de
Klanken hebben David Sylvian altijd al geïntrigeerd . Na het werk met Japan, z’n soloplaten , en talrijke samenwerkingen, legt hij zich de laatste jaren toe op een klankenspectrum met Fennesz en Derek Bailey, wat we o.m. hoorden op de cd ‘Blemish’ . Een experimenteel terrein dus .
Bij ‘Wandermüde’ kreeg de electro- akoestische componist Stephen Mathieu beschikking mee te werken en samen met Sylvian wordt hier instrumentaal ambiente filmische soundscapes gecreëerd, een pastelachtige kleur, drones, klankenvelden, met een minimum aan melodische ontwikkeling. We moeten vocaal het zachte, indringende timbre van Sylvian missen , maar wie houdt van muzikale onthaasting komt met ‘Wandermüde’ aan z’n trekken .
Band naam: Peace – Cd: ‘In Love’ – twee titels die een optimaal samenhorigheidsgevoel verwezenlijken . Na de EP ‘Delicious’ is het eerste full album van deze jonge gasten van Birmingham uit. Prikkelende , melodieuze indiepop , met een link naar de Brit ’Manchester’ scene door de gitaargrooves . Jim Abiss , gekend van Florence en Arctic Monkeys stond in voor de productie .
Toegegeven , de band brengt niks nieuws in het genre , maar het is een erg gemoedelijk plaatje , waarop enkele mooie songs als “Higher than the sun” , “Wraith” en “Toxic” te horen zijn .
Broer en zus Elliot en Natalie Bergman uit Chicago hebben een verfrissende indiepopplaat uit, waarbij ze een lichte groove aan toevoegen. Hun sound buigt zelfs om richting ska , bossanova en jazz . De songs krijgen op die manier dankzij multi-instrumentalist Elliot een zomerse tint. Vocaal plaatst Natalie zich in de spotlights door haar indringende, soms hemelse, maar ook soms diepe stem. “Keep you” en “It’s too late” zijn de barometer van de plaat door het leuke , sfeervolle geluid. “Twisted” intrigeert door de worldinjecties en “Shine” werkt aanstekelijk. Het tweede deel van de cd is intiemer .
Voor wie houdt fijne , ontspannende dromerige muziek, heeft via Wild Belle alvast een prima debuut!
Heidenfest 2013 – zondag 6 oktober 2013
Heidenfest 2013
013
Tilburg
Heidenfest is ondertussen al lang geen geheim meer voor de pagan/folk metal fan. Ieder jaar passeert deze hoogmis (alhoewel ze deze term waarschijnlijk niet graag horen) van pagan/folk metal door onze contreien. Op zondag 6 oktober zakte ik af naar de 013 te Tilburg om te zien wat de pot deze keer schafte.
Hoewel het ernaar uitzag dat we het Finse Frosttide gingen missen door het verkeer raakten we toch nog net op tijd binnen en moesten we geen noot missen. Of we veel gemist gingen hebben door later toe te komen is nog maar de vraag. Slecht was het zeker niet maar de mix symfonische metal en vrij standaard folk metal was nogal saai. Het enige ietwat originele was de keyboard die helaas ook onmiddellijk het meest irritante instrument was van de set. Ik heb geen probleem met keyboards zolang je niet elke beschikbare seconde vult met nodeloos geriedel… Zowat het enige interessante aan de set waren de random kerels die verkleed wat op het podium kwamen dansen maar die kwamen bij quasi iedere band terug dus zo speciaal was het niet. Ik moet wel toegeven dat het een geboren live-band is en dat merkte je ook. Alhoewel dit de laatste show van de tour was straalden de heren van geluk en speelden ze alsof hun leven er vanaf hing. Ook het publiek kon ze best wel smaken. Ahja, misschien volgende keer beter.
Eostre was mij blijkbaar niet echt gunstig gezind vandaag. Ook de 2e band van de dag Winterstorm was niet onmiddellijk mijn ding en dat is nog zacht uitgedrukt. Naar eigen zeggen spelen ze een mix van power Metal, Epic Metal, Folk Metal en Viking Metal. Ik hou het eerder op typische Duitse power metal met een folky tintje en een keyboard ook wel gekend als “van die huppeltrut muziek die 20 keer op Wacken speelt waar enkel Duitsers van kunnen houden”. Het Nederlandse volk was dit blijkbaar met mij eens want naast wat bescheiden beweging op de eerste rijen was de rest niet echt geboeid gezelschap. Toen dan ook de vraag viel of ik niet achter een pitta wou gaan heb ik snel het hazenpad gekozen. De pitta was trouwens beter dan de band – alhoewel, nu ook weer niet zoveel.
Na de middelmatigheid van de eerste 2 bands was het tijd voor de band waar ik eigenlijk voor aanwezig was, Suidakra. Ik wou deze heren al een eeuwigheid eens aan het werk zien maar slaagde er nooit in om een showtje mee te pikken. Vandaag was dus de dag. Na de voorgaande bands was ik een beetje bang dat ook deze heren mij enorm teleur gingen stellen maar niets was minder waar. Ze speelden de pannen van het dak en bombardeerden zich onmiddellijk naar de op één na beste band van heel Heidenfest. Ook het publiek was daarmee akkoord en ging helemaal los op de Celtic metal van deze heren die je nog het best kan vergelijken met Unleashed. Ergens was het wel spijtig dat ze niet wat hoger op de affiche stonden, gezien je deze band als één van de grondleggers van het subgenre mag zien.
Nu was het de beurt aan het oer-hollandse Heidevolk. Vreemd genoeg had ik eigenlijk niet echt veel verwacht van hen, ik had ze al 4 keer gezien en muzikaal vind ik ze ook niet bijster boeiend. Toch slaagden ze er in om mij volledig weg te blazen, de beste band van de avond te worden en toch de helft van mijn favoriete nummers niet te spelen. Ze waren in topvorm en al vanaf de eerste song lieten ze mij luidkeels meebrullen. Vreemd genoeg was het aanwezige publiek niet zo bekend met de teksten als ik had verwacht, slechts de helft van de Nederlanders stond mee te brullen. Althans, dit was zo tot ze publieksfavorieten Saksenland en het o zo geweldige Vulgaris Magistralis speelden. Hoewel dit eigenlijk een cover is word het toch gerekend als één van de beste songs van de band en dat weten ze ook. Een andere band deze avond had dat helaas niet zo goed begrepen…
Ondanks de geweldige show miste ik toch nog wel nummers zoals “Koning Radboud”, “Zwaarden Geheven” en “Hulde Aan De Kastelein” maar ach… Ik kan niet altijd krijgen wat ik wil.
Equilibrium was nog zo’n band waar ik niet echt veel van verwachte. Zoals eerder aangegeven ben ik geen bijster grote fan van huppelende melodietjes aangebracht door een keyboard op ieder mogelijk moment. Daarnaast vind ik het wel een vrij goede band, maar ze slagen er op album toch altijd in om mij na 2 nummers de gordijnen in te jagen. Toen ze openden met mijn persoonlijke favoriet “Blut Im Auge” was ik blij en teleurgesteld tegelijk. Nu had ik geen reden om de rest van de set uit te kijken. Wat ben ik blij dat ik mij vergist heb. Hoe irritant de band ook kan zijn op album sluit allesbehalve hun geweldigheid op het podium uit. Nummers waarbij ik normaal instinctief op next zou drukken lieten mij nu allemaal bewegingen maken waarvan ik niet eens wist dat ik dat kon ( of wou kunnen). Het was dan ook onmiddellijk de enige band van de avond waarvan ik het oprecht jammer vond dat ik niet vrolijk kon gaan mee moshen dankzij mijn vers versneden kruisband. Veel te vroeg was het gedaan maar dat kon mij niet schelen want hierna was het de beurt aan de band waarvan ik verwachte dat ze een spetterende show gingen neerzetten.
Die band was Turisas (wie de review van PPM gelezen heeft zal weten dat ik absoluut omver geblazen werd door de spetterende show van deze band). Nu waren ze één van de headliners en ging er dus nog meer spektakel inzitten. Ondanks de vele klachten over het nieuwe album ‘2013’ keek ik ook uit naar die nieuwe nummers. Teleurgesteld, dit is toch wel het voornaamste dat ik kan zeggen. Ik was overduidelijk niet de enige met dit sentiment, mijn compagnone die mij en iedereen zonder enige twijfel zou offeren om te trouwen met de frontman was zelfs teleurgesteld. De nieuwe nummers pasten niet in de set en zouden beter gepast hebben in een integrale live-set van het hele album. Deze nieuwe nummers namen de plaats in van klassiekers zoals “One More” en “The March Of The Varangian Guard”. Afsluiten deden ze dit keer niet met “Battle Metal” maar met “Stand Up and Fight”, de meesten – waaronder mezelf – hoopten natuurlijk op één van de beste covers ooit “Rasputin”, maar nee. Ondanks dat zowat het gehele publiek “Rasputin” zat te roepen kregen we het niet te horen. De band was ook niet zo actief zoals we gewoon van hen zijn maar dat kan natuurlijk ook liggen aan de vermoeidheid van de tour. Spijtig…
Ten slotte was het de beurt aan Ensiferum. Ondanks het feit dat het grondleggers van het genre zijn en hun gigantische populariteit heb ik het toch niet echt voor deze band, de muziek is daar net iets te gewoontjes. Ook live slaagden ze er eerder niet in om mij te bekoren door de nogal statische performance en een zwak geluid. Hoewel ik moet toegeven dat ik ze beter vond dan op hun passage op Frostrock x-aantal jaar geleden zal dit nog steeds niet mijn favoriete band worden. De klachten die ik bij deze show had zijn zo een beetje dezelfde als degene die bovenaan staan maar ietsje afgezwakt. Ze slaagden er immers dit keer wel in om mij te doen mee brullen met enkele nummers. Het zwakke geluid bleef voor mij toch wel het grootste struikelblok te zijn, blijkbaar is deze sound juist kenmerkend voor Ensiferum maar de drums die veel luider gaan dan de gitaar en de zang is toch niet aan mij besteed. Toen er mij gevraagd werd of ik het super erg vond dat we wat vroeger vertrokken om niet vast te staan met de auto viel mijn keuze dus nogal vrij snel en was ik weg.
Op zich was het best wel een leuke avond en zie ik wel in waarom Heidenfest zo immens populair is, ook de 013 was best wel een leuke locatie. Alleen spijtig dat drinkhoors niet langer toegelaten waren en de vreemde manier van binnen- en buitengaan. Wel altijd tof om Jupiler te krijgen, ook al ben je niet in België en moest je er 2,50€ voor betalen. Ik had immers al nachtmerries van het idee dat ik op Heineken zou moeten overleven die dag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4201
Organisatie: Heidenfest (ism 013 Tilburg)
Party on the stage, and everyone is invited! Zo is het concert van Rudimental zaterdagavond in de Ancienne Belgique in Brussel het best te beschrijven. Het Londense viertal en entourage zette een energieke, entertainende en vooral een erg leuke show neer, en zeg nu zelf: zijn er betere manieren om een zaterdagavond te spenderen?
Voorprogramma kwam in de vorm van Billie Kawende, een Belgische schone met roots in Congo. Billie is voor het concertseizoen 2013/2014 door de AB gekozen als één van hun Artists In Residence (in navolging van onder meer Selah Sue en The Black Box Revelation), en meer dan terecht, bleek al snel. Haar sound neigt vooral naar de soul, maar er zijn ook duidelijke invloeden van Afrikaanse muziek en gospel te bespeuren. Hoogtepunt van de set was vast en zeker de trage cover van Kelis's “Caught Out There”. Billie stelde haar kwaliteiten ruimschoots ten toon: een uitstekende stem, een vernieuwende sound en bakken vol talent. Belgische soul diva in de maak!
Als het publiek het voorprogramma al goedkeurde, dan ging het voor de hoofd act al helemaal uit de bol. Toen Rudimental in mei een concert moest annuleren was de teleurstelling groot en wanneer er een nieuwe datum werd aangekondigd, was de zaal dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Het publiek had er duidelijk zin in, en wat meer was: de goedgeluimde bende op het podium ook. Twee essentiële elementen voor een uitstekend concert, dus.
De set op zich bracht weinig verrassingen, maar dit kwam het concert niet ten nadeel. Ondanks hun korte bestaan heeft Rudimental al een paar hits die door bijna allen gekend zijn en de onbekende songs zijn aanstekelijk genoeg om het publiek aan te spreken. Ook de grote groep muzikanten op het podium (negen in het totaal) was nooit echt overweldigend. Zingen werd netjes afgewisseld tussen één mannelijke en twee vrouwelijke vocalisten en het was DJ Locksmith die het meeste vooraan op het podium stond om de verbroederen met het publiek.
De band was zich duidelijk aan het amuseren op het podium en dit gevoel verspreide zich onvermijdelijk doorheen de volledige zaal, met als gevolg dat de aanwezigen "I can feel the love, can you feel it too?" bleven schreeuwen tot lang nadat de bende al teruggekeerd was voor een encore.
Rudimental + Guests + Brussel: samen gooien, goed mixen en af en toe een vleugje disco of zelfs reggae erbij: het recept voor een eersteklas concert.
Setlist: Give You Up (feat. Alex Clare) - Right Here (ft. Foxes) - More Than Anything (ft. Emeli Sandé) - Spoons (ft. MNEK & Syron) - Baby (ft. MNEK & Sinead Harnett) - Not Giving In (ft. John Newman & Alex Clare) - Home - Hell Could Freeze (ft. Angel Haze) - Free (ft. Emeli Sandé) - Powerless (ft. Becky Hill) - Solo (featuring Ella Eyre & Mark Crown) - Ready Or Not (Fugees cover) - Feel The Love (ft. John Newman)
Encore: Now (Paramore cover) + Sun Is Shining (Bob Marley Cover) - Hide (featuring Sinead Harnett) - Waiting All Night (featuring Ella Eyre)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Billie Kawende - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4172
Rudimental - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4171
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Axelle Red – Geweldige sfeer!
Axelle red
Depot
Leuven
2013-10-05
Elien De Cock en Wouter Verplancke
Axelle Red - Als een gezonde jongeman roept Axelle Red alleen maar nostalgie op. De herinneringen gaan terug naar lange reizen richting het zuiden van Frankrijk, de vader die wel fan is van de roste vamp, en wij; de kinderen moesten het ook maar goed vinden. Nu zoveel jaren later lijkt dezelfde bewondering overgedragen te zijn, we trokken naar Het Depot. En we waren niet alleen, zelden stond er zo’n lange rij om het Depot te mogen betreden. Eenmaal in de zaal was het wachten geblazen, gelukkig konden we de tijd doden door ons te vergapen aan het opgestelde decor. Een prachtige rode vleugelpiano en een resem tl lampen waren genoeg om onze fantasie op hol te laten slaan.
Eindelijk was het zo ver, het concert begon. Axelle Red nam plaats achter de micro met haar gitaar en zette “Amour Profond” in. Hoewel het een mooie opening was, was de cd versie niet ver weg te denken. Gelukkig was de vrees voor een cd concert vlug verdwenen. Bij het tweede nummer leek Axelle Red wat losgekomen te zijn, hier startte de rode draad doorheen het concert. Ze stak van wal met een verhaal waarrond haar nieuwste cd opgebouwd is, namelijk het romantische scenario ala Romeo en Julia. Het tragische verhaal waarbij man en vrouw voor eeuwig verliefd zijn, maar niet bij elkaar kunnen zijn. “La Claque” wordt gekenmerkt door sterke blues invloeden die de krachtige stem van Axelle Red ondersteunen. Het cd gevoel verdween, de zaal zong lustig mee en de toon was gezet voor de rest van de avond. Vanaf hier kregen we een walk through memory lane, aangevuld met nieuwe nummers. De oude nummers “A Tâtons”, “Sensualité”, “Parce que c’est toi” sloegen in als een bom. Axelle Red dartelde over het podium alsof ze er op geboren was. Jaren ervaring straalden af op het publiek.
Het concert kende een goede afwisseling tussen oude en nieuwe nummers, tussen trage en snelle. Nummers als “Quelque Part Ailleurs”, “Si tu savais” brachten rust in de set. Axelle Red is niet alleen een showbeest, ze schuwt ook een intieme akoestische set niet. “Ce Matin” en “Je t’attend” werden door de akoestische begeleiding naar een hoger niveau getild.
Het was een concert die zowel jong als oud kon boeien, de perfecte mix tussen de nieuwe en de oude nummers zorgden voor een geweldige sfeer in de zaal en zelf hier en daar een kippenvel momentje. Het was een eer en een genoegen dat we hier bij mochten zijn.
Setlist: Amour Profond- La Claque- A Tâtons- Sur La Route Sablée- Elle Danse Seule- C’est Une Ville- Quelque Part Ailleurs-Sensualité- Temps pour nous- Si Tu Savais- Rester Femme- Je Te L’Avais Dit-Ce Coeur En Or-Jure-Ce Matin-Je T’Attend-Le Monde Tourne Mal- Ma Prière- De Mieux en Mieux- Rouge Ardent-Parce Que C’est Toi- Venez Vers Moi
Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4186
Organisatie: Depot, Leuven
Fuck Buttons verbaasden een paar maanden terug door met ‘Slow Focus’ een nog betere plaat af te leveren dan in 2009, toen ze na het uitbrengen van ‘Tarot Sport ‘ alom geprezen werden door de muziekcritici. Heel veel sleutelde de band desondanks niet aan hun sound, en ‘Slow Focus’ voelde dan ook aan als een logische stap in hun ontwikkeling. Door een betere productie (die ze volledig in eigen handen namen) en een iets toegankelijkere en ook duistere sound zette de groep weer een stap vooruit. Hun grote minpunt blijft wel dat hun songs dynamiek missen, maar anderzijds is de massieve, pompende sound hun belangrijkste handelsmerk. De soms industriële, soms dromerige elektronica wordt recht in je gezicht gesmeten, en je moet zelf maar zien wat je ermee aanvangt.
De verwachtingen waren dan ook hoog, niet in het minst omdat Fuck Buttons eind juni op Best Kept Secret Festival een dijk van een set neerzetten. Helaas zijn we iets minder lovend over het optreden dat ze in de Ancienne Belgique brachten. Slecht was het absoluut niet, maar helaas slaagde Fuck Buttons er deze keer niet in om ons opnieuw volledig mee te zuigen in hun trippy elektronische noisetrip. Was het omdat de jongens zich moesten houden aan de rigide geluidsnormen van Schauvliege of was het de meer rechttoe-rechtaan aanpak - die op papier nochtans wel veelbelovend klonk-, die ervoor zorgde dat enkele songs niet helemaal tot zijn recht kwamen?
Neem nu bijvoorbeeld “Olympians”, op plaat één van hun sterkere nummers. Op Best Kept een euforische, adrenalineopwekkende trip die ons alle kleuren van de regenboog liet zien, in de AB een ietwat fletse bedoening waarbij we toch een aantal keer onze aandacht dreigden te verliezen. Het agressievere jasje dat de song kreeg aangemeten, zorgde ervoor dat elke zin voor nuance als sneeuw voor de zon verdween. De details geraakten zoek in het geheel en de song verzoop om nadien nooit meer boven water te komen.
Gelukkig was er genoeg materiaal dat wel voor de nodige opwinding zorgde. “Red Wing” was een onhoudbare stormram en zowaar zelfs dansbaar en “Hidden SX” klonk als een elektronische variant van een postrocksong met een melodie die ’s nachts nog steeds door je hoofd blijft spoken.
Ook visueel gezien was het genieten geblazen. De silhouetten van Andrew Hung en Benjamin John Power werden geprojecteerd op een doek, terwijl beide heren zijdelings hun kant van de draaitafel bedienden. Achter hen was een discobal opgesteld die lichteffecten de zaal injoeg, terwijl het duo hun nummers laagje per laagje opbouwde door nog wat meer knoppen open te zetten.
Al bij al leverde Fuck Buttons toch weer een straf optreden af, dat helaas net niet kon tippen aan hun acte de présence op Best Kept Secret. En in zo’n geval zijn we natuurlijk net even wat strenger dan gewoonlijk. Maar vergis je niet, Fuck Buttons blijft één van de strafste live elektronica-acts van het moment.
Pics homepag Bart Vander Sanden (http://www.shootthestage.com - http://www.indiestyle.be)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
