Cactusfestival 2013 – zaterdag 13 juli 2013 – Top exclusieve concerten Michael Kiwanuka, Bonnie Raitt en Calexico!
Cactusfestival 2013
Minnewaterpark
Brugge
Na een welverdiende nachtrust, waarbij herinneringen van de eerste dag van het festival de hoofdrol speelden in mijn dromen, keek ik gemotiveerd uit naar dag twee van het Cactusfestival. Een prachtige zonnige dag met veel exclusieve concerten, dit kon wel eens top worden!
Isbells hadden de eer het festival te openen. De Belgische band heeft ondertussen al een ijzersterke live reputatie. De stem van Gaëtan Vandewoude aangevuld met het prachtige gitaarspel van Gianni Marzo zorgen voor een ultieme combinatie. Toch was ik wat angstvallig naar het concert of zij live op een openluchtfestival echt kunnen boeien. De groep had ik immers al eens live gezien in de MaZ, waar hun zachte fluisterpop in de club echt tot z’n recht kwam. Mijn vrees was blijkbaar ongegrond.
Isbells openden met “Stoalin’”, titelsong van hun nieuwste plaat. Het nummer nam je direct mee, de zeemzoete klanken zorgden voor een ongelofelijke climax. De samenzang kwam vanop het podium als een stormram op je af. Het publiek werd overdonderd en weinigen durfden iets te zeggen. De volgende nummers lagen in dezelfde lijn, en de zachtere kant van Isbells werd even achterwege gelaten.
“Heart Attacks” bracht hier wat verandering in; het melodische nummer was fijn uitgewerkt en toont net die ingenomenheid. Niet veel later hoorden we “As long as it takes”, het nummer waarmee het allemaal begon. Heel ingetogen speelden ze het , en het publiek kon het toch niet laten om mee te zingen.
Algemeen was het een zeer geslaagd optreden; het zijn meesters in de opbouw en de finesse van hun materiaal. De manier waarop de nummers in elkaar overvloeien, zorgden voor een krachtige boost in de set , wat door iedereen zowel vóór het podium als ver er vandaan kon gesmaakt worden.
De medewerkers van Cactus slagen er altijd in om een mooie variatie te bieden tussen bekend en onbekend aan het publiek. Cactusfestival staat dan ook gekend als het moment om nieuwe ontdekkingen te doen. Ghostpoet is er zo’n voorbeeld van. Deze Londense rapper was mij totaal onbekend. Hoewel het niet meteen mijn smaak van muziek is, was ik wel benieuwd. Wat mij direct opviel na “Garden Path”, was de sterke lyrische rap aangevuld met zachte beats. Na twee nummers heeft hij het publiek mee en wordt in het park hier en daar sporadisch plaats gemaakt voor een danspasje. Deze goed opgebouwde set vormde een mooie afwisseling tussen droevige en opgewekte nummers. De rustige kant van de muziek paste ideaal bij deze zaterdagmiddag.
Voor The Ravonettes ging ik graag naar voor, een beetje de overjaarse groupie uithangen zoals sommigen het kunnen zeggen. Het Deense trio brengt ons terug naar de garagerock met een terechte vermelding naar de sixties rock , bubblegumpop en The Velvet Underground.
De verwachtingen waren hoog, jammer genoeg werd het eerste deel van de set gekenmerkt door een behoorlijke nonchalance. Het energieke “Attack of the Ghost Riders” en “My Tornado” kwamen niet over, en klonken eerder futloos. Ze gaven de indruk tegen hun goesting wat te spelen. Ze bleven wat plakken aan hun microfoons en bewogen weinig tot niet, wat op z’n beurt ook z’n weerslag had op het publiek.
Velen dropen na een paar nummers af. Gelukkig kwam er een keerpunt; met “Curse The Night”, “Break up Girls” en “Sleepwalking” kregen we plots een andere band te zien. De vette bas van Sharin Foo lag hier zeker aan de basis. Het tweede deel van de set maakte overduidelijk meer goed, maar spijtig genoeg verliet de band 10 minuten te vroeg het podium waardoor het publiek wat verdweesd achterbleef. Ondanks de sterk gebrachte nummers bleef ik wat op mijn honger zitten, de magere performance en de ongeïnteresseerde houding van de band lag hier aan de basis.
Het optreden van Michael Kiwanuka trok opmerkelijk meer volk ; ook ik was curieus. Kunnen we hier spreken van meer dan ‘een one hit wonder’? Heeft hij meer in zijn mars? Vanaf het moment dat Kiwanuka het podium betrad tot hij er weer afging, was er een ‘big smile’ te zien. Hij en zijn band hadden er duidelijk zin in. “If you’d dare” is een stevig blues nummer , dat gelijkenis met Jimi Hendrickx opriep. “Tell me a tale” is een perfecte mix van rustige jazzklanken gemixt met Afrikaanse invloeden. De cover van Jimi Hendrickx’s “May this be love” werd uitstekend gebracht en hij had niet te hard geprobeerd om er een kopie van te maken.
Naar het einde van de set toe werd het publiek getrakteerd op Kiwanuka’s doorbreek hit, “Home Again”. Hier en daar werd er al mompelend meegezongen , maar velen hielden de lippen stijf op elkaar en kozen voor de stem van Kiwanuka. Het energieke concert van Kiwanuka was tot nu toe het hoogtepunt van de dag .
Tien jaar geleden stond Bonnie Raitt hier ook al eens op het podium; toen sloot ze het festival af. Vandaag moest ze deze eer overlaten aan Ozark Henry. Maar dit kon haar niet echt deren, de 63-jarige zangeres was duidelijk de ster van de dag. De manier waarop ze het publiek bespeelde en het podium beheerste , kan door niemand nagedaan worden. Haar rauwe stem timbre en het blues gitaarspel dat haar zo kenmerkt, was nog altijd even sterk als vroeger.
Raitt bracht weinig eigen songs maar bood ons een afwisselende set van covers aan. Zo leende ze klassiekers van Gerry Rafferty (“Right Down the Line”), John Hiatt (“Thing called love”), Bob Dylan (“Million Miles”) ; zo wel het nummer van Bob Dylan als haar eigenste “If I can’t make you love me” reken ik tot de hoogtepunten.
Enkele festivalgangers noemden haar de Amerikaanse Axelle Red, dit door de kracht en de uitstraling van haar show en de manier waarop ze de nummers bracht.
Geen fouten, strakke timing en een beetje rock en roll theater. Bonnie Raitt zien we graag binnen 5 jaar nog eens terug!
Calexico heeft dit jaar al een paar keer in ons land vertoefd en nu stonden ze in Brugge. Klaar om het Minnewaterpark om te toveren tot een grote feestende massa. “Epic” is de opener van de avond en tevens ook de opener van hun nieuwste cd ‘Algiers’. Het blijkt een succesformule te zijn dit eerste nummer, steeds meer publiek wordt naar voor gelokt door de weemoedige gitaarklanken die steeds meer afgewisseld worden door Spaanse klanken.
Dezelfde lijn werd ook doorgetrokken in “Splitter”, ook een nummer van hun nieuwste plaat. De set was goed opgebouwd maar bleef nog eerder rustig; dan kwam “Roka”, het keerpunt van de set. Vanaf nu was het echt tijd om te feesten, incluis een overweldigende lichtshow. Nummers zoals “Para”, “Inspiracion” brengen de zwoele Zuiderse sfeer over in het Minnewaterpark.
Na deze strakke set was het jammer dat een cover van Joy Division’s “Love will tear us apart” werd gespeeld. Dit hadden ze gerust achterwege mogen laten. Gelukkig kon de afsluiter “Corona” deze fout nog min of meer recht zetten.
Als laatste kwam Ozark Henry aandraven, de muzikale trots van West-Vlaanderen , al zeg ik het zelf. Een titel die hij zeker verdiend heeft , te zien aan het palmares van geniale songs. Voor zijn jongste cd werkt hij niet langer alleen maar bracht hij vrouwelijke gezelschap mee, Amarylis Uitterlinden.
Net als op de cd was op het podium een sterke wisselwerking tussen Goddaer en Uitterlinden. Het duo onder begeleiding van hun band stonden in maagdelijk wit op het podium. Ze hadden zich bewezen op ‘Stay Gold’, nu moesten ze zich nog bewijzen voor het overwegende Brugse publiek. “Give Yourself a Chance” was de opener. Het werd tijdens dit nummer al snel duidelijk dat de dynamiek bij Ozark Henry veranderd was. De nummers van de avond zouden hoofdzakelijk gekenmerkt worden door een duet tussen Goddaer en Amaryllis. Spijtig genoeg zorgde dit voor een omgekeerd effect. Voor vele fans was de samenwerking niet altijd noodzakelijk.
Oude nummers zoals “Rescue Me”, “Vespertine”, “At sea” mochten gerust solo gebracht worden. Amaryllis zocht vaak de hoge noten op, wat niet altijd even toonvast bleek te zijn en soms zelf voor wat irritatie zorgde bij omstaanders.
De nummers van Ozark Henry zijn juist sterk door hun minimalisme, nu was dit jammer genoeg niet echt het geval.
Het concert was zeker niet slecht, maar als afsluiter vond ik het niet waardig. Desondanks was de zaterdag van Cactus weer een feestje waarbij het kenmerkende familiefestival op meer festivalgangers kon rekenen dan de dag ervoor.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cactusfestival-2013/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
Cactusfestival 2013 – vrijdag 12 juli 2013 – Waar Pop – Rock - Chanson en Noise elkaar kruisen
Cactusfestival 2013
Minnewaterpark
Brugge
De weergoden waren de 32ste editie van het Brugse Cactusfestival gunstig gestemd . Het regendébâcle van vorig jaar kon helemaal doorgespoeld worden . Niet anders dan lachende gezichten tijdens deze succesvolle zonnige editie. En op zondag was het festival zelfs uitverkocht …Een zonnig Cactus dus, een Cactus ‘Grand Cru’ omschrijven ze het graag zelf … ‘Hear, See, Feel the world’ luidt hun credo, wat de versmelting betekent van verschillende culturen en muziek. De formule bleef ongewijzigd: één podium, diverse stijlen van muziek, heerlijke spijzen, animatie, sfeer, gemoedelijkheid en … kindvriendelijk.
Cactus serveerde muzikaal alvast een mooi gevarieerde affiche op deze eerste dag. Genot , amicaliteit en gemoedelijkheid , pijlers van het festival … Het festival ging op vrijdag, tijdens de enige bewolkte avond, eerder kalm van start.
Een overzicht – dag 1 – vrijdag 12 juli 2013
Blaudzun van de Nederlander Johannes Sigmond opende het festival en zorgde ervoor dat de Nederlandse pop hier terug wat meer airplay verkrijgt . Opbouwend , broeierig, enietbaar, gevoelig materiaal, dat live breder klinkt, een boost krijgt en stevig uit de hoek kan komen , zonder verlies aan emotie. “Solar”, “Elephants” en de doorbraak “Flame on my head” , het zijn er maar een paar van die schitterende plaat ‘Heavy flowers’ , maar je kan ze alvast inlijsten van dit bescheiden groots muzikaal talent uit Nederland , een jonge Nand Baert lookalike (remember van Pool tot Evenaar). Overtuigende start van het festival …
Het Amerikaanse Pinback heeft een speciale band met Cactus . Ze graag geziene gasten tijdens de clubtoer. Ze lijken goed geluisterd te hebben naar Blaudzun , want ook zij gaven hun (lofi ademende) songs extravertie . Tav een paar jaar terug liet het trio zich niet verleiden door een ‘lazy afternoon gevoel’ , maar triggerden ze hun publiek met aanstekelijke gitaarriedels (van Crow), een repeterend indringende ronkende basstune (van Smith), alsof hij gitaar speelde en bezwerende drums, gedragen door fijne harmonieuze, dromerige zangpartijen.
Vóór de herkenbare tunes van “Penelope” en “Loro” kregen we al die snedige aanpak te horen. Enkele sfeerhouders tussenin o.m. op piano onderhielden die melodieuze sterkte van Pinback. Maar Pinback trok de kaart van een festival , door meer uptempo en levendigheid . Crow is met de jaren een podiumbeest en entertainer geworden . Z’n muzikale gretigheid wordt letterlijk doorgespoeld met een fles Jameson, en midden de set was hij bij zijn publiek op het terrein te vinden . Enthousiast! Én een band in vorm!
Daan herdefinieert het Franse lied tijdens de nieuwe tour van ‘Le Franc Belge’ , dat kon m’n Franstalige collega maar toejuichen. En hij sprak meteen van Alain Bashung , wat ons over de taalgrens even de wenkbrauwen doet fronsen, wij die dachten aan Gainsbourg, Brel en Arno . We hielden van de afwisseling van de Franse en de Engelse songs , die perfect gespeeld werden (sterke begeleidingsband btw!) , en het midden houden van pop, country noir en de rokerige, bruine kroeg , of een ‘jeu de boule’ van Z-Frankrijk ademen . Je komt o.m. op “Parfait mensonges” , “The gates” en “Melodies paroles”; de vroegere electropop en ‘80s kitsch wordt dus op die manier op het achterplan geduwd, maar moeiteloos namen enkele oude classics als “Exes”, “Icon” en “The player” hun plaatsje in, naast het nieuwere ‘nachtraaf’ werk en die vinnige single “Everglades”. Het kenmerkende Daan feestje hield hij op het eind met die elektrotunes van “Swedish designer drugs” en “Housewife”.
Eén van de meest gewaagde Cactusprogrammaties was Thurston’s Moore nieuwe band Chelsea Light Moving , die ons meteen terug dropte in de begindagen van Sonic Youth, zoals we hen zagen op Futurama in de Brielpoort toen . Spontaan, speels en onbezonnen gaan ze als een beginnend groepje te werk met songs die scheuren , knorren en piepen , met distortion en feedback … De hemel voor Sonic Youth fans van het eerste uur! Een knallende liveset , waar punk , grunge en noise elkaar tegenkwamen. Moore sprak van ‘lovesongs’, dan zijn er dit van een denderend gruizige sound . Geen directe generatiewissel , maar venijnig en jeugdig , een volgende zet van Thurston. Sterk!, voor de liefhebbers van het genre weliswaar … Sonic Youth herrezen?!
Tot slot Hooverphonic (with Orchestra) … Wat anders dan het rebelse gitaargeweld van Thurston en de zijnen. Ze hadden er ooit van gedroomd hun trippy orkestrale songs met een heus symfonisch orkest te spelen; die droom is werkelijkheid geworden . Geen synths die dit geluid produceren , maar een 21 koppige band achter de Hooverphonic driehoek Callier – Geerts en Noémie Wolfs. De hits als “Jackie cane”, “Mad about you” , “2 wicky”, “Eden” , “World is mine”, “Sometimes”, “Vinegar & salt” , en recentere “Happiness” en “The night before” ontbraken niet; wie Massive Attack’s “Unfinished sympathy” eens geslaagd uit de verf wou zien komen met orkest, kon het nu gerust ervaren.
Hooverphonic (with Orchestra) was meer dan zomaar een ballroomorkest! Goed uitgewerkte , uitgekristalliseerde, prettig in het gehoor liggende muziek .
Fijne afsluiter van de eerste dag …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cactusfestival-2013/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
TW Classic 2013 - Bruce Springsteen –– The Boss brengt een uitverkocht Werchter in vervoering
TW Classic 2013
Festivalterrein
Werchter
Editie 2013 van TW Classic etaleerde zich in schitterende omstandigheden: de barometer voorspelde zonnig en droog weer, met Balthazar en Keane stonden twee groepen op het podium die als ze de standvastigheid kunnen vasthouden mogelijks op weg zijn naar de poort der groten, terwijl met de kranige zestigers Blondie, Charlie Musselwhite (samen met Ben Harper) en Carlos Santana muzikanten op de affiche prijkten die intussen hun strepen in de muziekgeschiedenis al lang verdiend hebben. Als de organisatoren daarbij niemand minder dan Bruce Springsteen – eveneens een zestiger – konden strikken om samen met zijn E Street Band als hoofdact te fungeren, dan is het niet verwonderlijk dat deze feitelijkheden ervoor zorgden dat enkele dagen vóór aanvang van het festival het bericht de wereld werd ingestuurd dat het zich zonder ticket begeven naar de kassa’s geen zin meer had want alle 60.000 kaartjes hadden een eigenaar gevonden.
Balthazar (****)
Volgens de overlevering kwamen de drie wijzen uit het Oosten en was het indertijd wanneer men als Koning Balthasar door het leven ging, bon ton om bij een kribbebezoek mirre mee te brengen. Afgelopen weken werd duidelijk dit stukje geschiedenis herschreven want de Belgische groep Balthazar maakten vanuit Kortrijk en Gent een reis in tegenovergestelde richting om op de weide van Werchter te resideren en daar als mogelijks toekomstige muzikale koningen, ook te regeren. Ze prijkten namelijk niet enkel op de affiche van Werchter Boutique en Rock Werchter maar mochten om 13u ook nog eens TW Classic openen.
Erg opvallend was dat er op het vroege middaguur al veel volk was opgedoken om zich te laven aan de geschenken die zij rijkelijk uitdeelden. Geen mirre maar wel fantastische muziek. Of zoals presentator Luc Janssen citerend uit « Jeroen Brouwers (Schrijft een Boek) » (De Mens) bij hun aankondiging zei: “We beginnen met een Belgische band die hier voor de derde maal op het podium staat. Ze weten hoe het moet en ze doen het goed”. En dat is dan geen verdraaiing van de werkelijkheid want unaniem lovende recensies over hun albums ‘Applause’ (2010) en ‘Rats’ (2010) hebben hen extra vertrouwen gegeven en ook op het podium zijn ze volledig ontbolsterd. Dit gaat ook op voor hun passage in TW Classic. Vanaf het eerste nummer « Later » bleek dat hun onderkoelde, verfijnde en bij momenten schijnbaar tegendraadse muziek ook hun effect niet misten op een groot podium. En dit zonder een lichtvoetige hit op zak te hebben. Balthazar tekende voor een fantastische start van een mooie festivaldag.
Blondie (**)
Wie wel een reeks hits op hun conto staan hebben, is de Amerikaanse formatie Blondie. Vanaf halfweg de jaren ‘70 werkten zij zich vanuit de groezelige doch legendarische New Yorkse club CBGB op tot een wereldgroep van formaat. Vooral frontvrouw Debbie Harry groeide uit tot een fenomeen en oefende door haar opvallende verschijning en vrijgevochtenheid een ware aantrekkingskracht op mannelijke fans uit.
Anno 2013 is de inmiddels 68-jarige Harry ondanks minimaal één facelift natuurlijk niet meer de frisse verschijning zoals deze op het netvlies van zoveel fans staat gebrand. Nostalgische jeugdherinneringen werden dan ook wellicht her en der flink ingedeukt (voor de geïnteresseerden: ze verscheen in een soort zwarte legging met fluorescerende gele jasje en bijhorende heupdoek en droeg een witte pruik).
Wij hadden gelet op het leeftijdsverschil meer oog en vooral oor naar de muziek en ook op dat vlak leek er wat sleet op te zitten.
Aangezien het hun laatste concert van de zomer was, wou de groep (met behalve Harry tevens Chris Stein en Clem Burke als originele leden in de rangen) nog eens alles geven. Harry probeerde het publiek op te peppen door mee te geven dat ze niet zo schuchter moesten zijn, dat er mocht meegezongen worden of door op te roepen om meer blote bovenlijven te laten zien. Maar hoe ze ook probeerde, het gaf een te krampachtig indruk en de weide reageerde pas sporadisch uitgelaten.
Er werd nochtans fraai ingezet met « One Way Or Another » en ook « Hanging On The Telephone » (The Nerves) en « The Tide Is High » (The Paragons) klonken goed maar door de afwisseling met te licht bevonden nieuw werk als « Rave », de nieuwe single « A Rose By Any Name » en het zomerse « Sugar On The Side » (dat gelijkenissen opriep met Manu Chao maar nooit dat niveau haalde) haalde de vaart én de kwaliteit uit de set. Dat de stem van Harry niet opgewassen bleek tegen het gitaargeweld deed er al evenmin goed aan.
Blondie slaagde er in het verleden in om hun vertrouwde mix van punk en new wave te injecteren met disco, reggae, rap en jazz en dat ze nog steeds nieuwe horizonten blijven opzoeken, pleit voor hen maar wat de meerwaarde is van een flauwe versie van « Lights » (Ellie Goulding) blijft een raadsel.
Ook het achterwege laten van hun allergrootste hit « Denis » (cover van Randy And The Rainbows’ « Denise » uit 1963) op een festival dat de naam TW Classic draagt, moet als een grote inschattingsfout beschouwd worden. Niet meteen ons favoriete nummer maar wél eentje waar de weide stond, zat of lag op te wachten.
Naar het einde toe deden extra gitaargetinte versies van « Atomic », « Call Me » en « Heart On Glass » de wei opveren maar konden niet meer verhelpen dat hoewel niet echt slecht, Blondie niet de voldoening gaf waar iedereen op gehoopt had.
Setlist : One Way Or Another / Rave / Hanging On The Telephone / Union City Blue / A Rose By Any Name / The Tide Is High / Maria / Winter / Lights / Atomic / Sugar On The Side / Call Me
Ben Harper & Charlie Musselwhite (****)
Neen, dan veel liever de rauwer klinkende blues van het duo Ben Harper en Charlie Musselwhite. Met ‘Get Up!’ dit jaar verschenen op het vermaarde label Stax Records, zijn ze niet enkel verantwoordelijk voor een fantastisch albums in dit genre maar in Werchter onderstreepten ze hun kunnen en bleef ook live hun combinatie van mondharmonica (Musselwhite) en (slide)gitaar (Harper) mede dankzij een uitstekende begeleidingsgroep, moeiteloos overeind.
Voor het zonnebadende publiek was dit op het vroege namiddaguur misschien geen gemakkelijk verteerbare brok muziek maar voor wie zich liet onderdompelen in de mix van rock, soul en blues was het erg genieten geblazen.
Alles klonk puntig maar tegelijk verzorgd. Als uitschieters golden « I Don’t Believe A Word You Say », « She Got Kick » (mede door de piano die aan Fats Domino, Ray Charles of Jerry Lee Lewis deed denken) en « I’m In, I’m Out, I’m Gone » (met een gitaarrif die even repetitief en kenmerkend was als deze bij Muddy Water’s « Manish Boy »). Ook « Homeless Child » (dat verscheen op Harper’s album ‘The Will To Live uit 1997) was van een hoog niveau.
Musselwhite met zijn 69 jaar de oudste artiest die afgelopen zaterdag op het podium stond, heeft zelf ruim 20 albums op zijn actief staan en is ook te horen is op platen van onder meer Bonnie Raitt, The Blind Boys Of Alabama, Tom Waits en INXS. Daarom was het mooi dat ook hij enkele malen zelf de hoofdvocalen voor zijn rekening mocht nemen zoals bijvoorbeeld tijdens zijn eigen nummer « The Blues Overtook Me ».
Bindteksten waren er niet, een bedanking op het einde van de set buiten beschouwing gelaten, maar beide heren lieten de muziek voor zich spreken. Meestal nam Harper op een stoel plaats met zijn slidegitaar op de schoot terwijl Musselwhite hem gadesloeg zodat hij op de juiste momenten kon invallen met zijn harmonica. Menige keren moesten we qua manier van musiceren spontaan denken aan onze nationale trots Toots Thielemans die ook steeds bescheiden en alert op het podium zijn talenten toont zonder de andere muzikanten in de weg te staan.
Hopelijk krijgen we binnenkort van dit duo nog meer te zien want in een donkere, intiemere zaal moet dit nóg beter klinken.
Setlist:
Get Up! / I Don’t Believe A Word You Say / The Blues Overtook Me / Don’t Look Twice / When It’s Good / She Got Kick / Long Legged Woman / I’m In, I’m Out, I’m Gone / Blood Side Out / Homeless Child / I Ride At Dawn / I’m Going Home / When The Levee Breaks
Carlos Santana (***1/2)
Ook de Mexicaanse zanger en meestergitarist Santana is een zestiger. Volgend weekend mag hij overigens 66 kaarsjes uitblazen en te horen aan de bruisende set die hij op TW Classic bracht, leek het alsof het verjaardagsfeest al werd ingezet. Het stralende weer op de weide leende zich dan ook uitstekend voor de mix van latin rock, jazz, blues, soul, R&B, salsa en Afrikaanse ritmes.
Er werd meteen stevig van wal gestoken met « Toussaint L’Ouverture » waarin een stukje « While My Guitar Gently Weeps » van The Beatles in verwerkt werd. Ook in de intro van « Black Magic Woman/Gypsy Queen maakten The Beatles overigens hun opwachting via een streepje « Eleanor Rigby » terwijl « Incident At Neshabur » al evenzeer de muzikale invloed van de Fab Four verraadde.
Santana kan terugblikken op een rijkgevulde carrière. Zo kende hij zijn doorbraak naar een ruimer publiek via zijn passage op het befaamde Woodstockfestival (waarvan we beelden te zien kregen via « Woodstock Chant/Soul Sacrifice ») en samen met The Rolling Stones is hij de enige artiest die in vier decennia een album in de top tien heeft staan. Bijgevolg werden klassiekers als « Oye Como Va » (dé Tito Puente cover) afgewisseld met meer recente hits als « Maria Maria » (minder tenenkrullend dan op plaat) en « Smooth », de hit die hij in 1999 scoorde met Rob Thomas van Matchbox Twenty.
“Some bands move this way, some bands move that way. We go straight ahead” zei Santana en inderdaad daar leek het duidelijk op met behulp van zijn tienkoppige begeleidingsgroep. In één rechte lijn werd een vakkundig bij elkaar gespeelde, zomerse set gebracht. In tegenstelling tot het North Sea Jazz festival maakte Prince zijn opwachting niet maar dat kon de pret niet bederven.
Setlist:
Toussaint L' Ouverture / Black Magic Woman/Gypsy Queen / Oye Como Va / Maria Maria / Foo Foo / Corazon Espinado / Incident At Neshabur / Smooth / Dame Tu Amor / Woodstock Chant/Soul Sacrifice / Saideira
Keane (***1/2)
Op het eerste zicht lijkt het wat vreemd dat een jonge Engelse groep als Keane waarvan de debuutplaat ‘Hopes And Fears’ pas dateert uit 2004, zo hoog op de affiche geprogrammeerd stond (ook in 2009 waren ze trouwens present op TW Classic). Maar het is en blijft een van de meest succesvolle groepen uit Engeland van de voorbije jaren. Want alle vier de studioalbums (en ook de EP ‘Night Train’ uit 2010) kwamen meteen binnen op de eerste plaats van de hitlijsten in het Verenigd Koninkrijk.
Ook al is bassist Jesse Quin sinds 2011 als volwaardig groepslid opgenomen, het handelsmerk en episch centrum van Keane blijven de pianocomposities van Tim Rice-Oxley (die daarbij meermaals de pianoklanken zodanig vervormt alsof men de indruk krijgt echte gitaren te horen). Voeg daarbij het typische stemgeluid van Tim Chaplin en men heeft meteen een beeld van de ingrediënten die Keane tot zo’n succes maken.
De set die ze brachten had veel weg van een ‘best of’. Er werd nog rustig gestart met « You Are Young » van het vorig jaar uitgebrachte ‘Strangeland’ maar met « Bend And Break », « Everybody’s Changing », « Is It Any Wonder? », « This Is The Last Time », « Somewhere Only We Know » en de gebalde afsluiter « Crystal Ball » volgde de hits elkaar in een sneltempo op. Afgaand op het applaus lijken ook de nieuwe nummers « On The Road », « Silenced By The Night » en « Sovereign Light Café » dezelfde weg op te gaan.
Er was ook aandacht voor enige rustmomenten als « We Might As Well Be Strangers » en « Bedshaped » (waarbij op de zijdelings schermen de zonsondergang mooi in beeld werd gebracht en voor een aparte sfeer zorgde).
Keane verkeerde in topvorm en er werd mooi gemusiceerd en gezongen (Chaplin was opnieuw goed bij stem en heeft zijn problemen ver achter zich gelaten zoals we vorig jaar reeds konden vaststellen op Pukkelpop). Maar de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat de nummers allemaal zo gepolijst en afgewerkt klonken waardoor het nooit echt beklijvend werd.
Setlist:
You Are Young / Bend And Break / On The Road / We Might As Well Be Strangers / Nothing In My Way / Silenced By The Night / Everybody’s Changing / A Bad Dream / Is It Any Wonder? / This Is The Last Time / Somewhere Only We Know / Bedshaped / Sovereign Light Café / Crystal Ball
Bruce Springsteen & The E Street Band (****1/2)
Beklijvend is dan weer een understatement als we het hebben over het concert dat afsluiter Springsteen met zijn E Street Band gaf.
Tien minuten eerder als voorzien (onmiddellijk na het concert van Keane werd zelfs meegedeeld dat Springsteen er zodanig veel plezier in had dat hij een halfuur eerder zou beginnen aan de set) werden meermaals de woorden “Can You Feel The Spirit?” vanuit de coulissen gescandeerd. Het was Springsteen zelf die als een leider van een gospelkoor meteen duidelijk maakte dat het publiek zich één mag voelen met de groep. Het is al langer geweten dat Springsteen tijdens zijn concerten steeds een innige band met zijn publiek onderhoudt maar in Werchter werden qua betrokkenheid alle registers opengetrokken toen hij reeds meteen bij de eerste noten van opener « Spirit In The Night » het podium afdaalde om de eerste rijen fans te gaan begroeten en te omhelzen. Weinigen doen hem dit na.
Meteen zat de sfeer er in en betekende het startsein van een bijna drie uur durende set die geen enkele (maar werkelijk geen énkele) inzinking zou kennen.
« Badlands » bruiste van energie en werd massaal meegezonden alsof het een eigen hymne betrof en « Death To My Hometown » en « We Take Care Of Our Own » klonken door hun maatschappijkritiek niet enkel tekstueel bijzonder scherp maar werden ook snedig gebracht.
Sinds enkele jaren is het tijdens een concert van Springsteen gemeengoed geworden dat het publiek verzoekjes mag richten waarna er dan enkele worden uitgekozen. In Werchter viel de keuze op twee grote knuffeldieren, een beer en een eend om precies te zijn, die respectievelijk pancartes vasthielden met als opschrift « Jailhouse Rock » en « Man’s Job ».
Dit gaat steeds met heel wat spontaniteit gepaard zodat wie deel uitmaakt van The E Street Band een uitstekend muzikant moet zijn omdat men honderden nummers moet kunnen inspelen als erom gevraagd wordt (vaak zelfs door Springsteen zelf). Het verwachte moment houdt aldus ook een mogelijks onverwachte factor in. Dit bleek nog maar eens toen Springsteen nog snel de groep toeschreeuwde in welke toonaard « Jailhouse Rock » moest worden gespeeld en bij « Man’s Job » was er een coördinatieprobleempje toen Curtis King als tweede zanger nog even wou doorzingen terwijl Springsteen al opnieuw de intentie had om over te nemen. Geen zure blik of vermanende woorden werden uitgewisseld. Integendeel, er verscheen een glimlach op het gezicht van Springsteen. Of hoe een perfectionist ook relativerend kan zijn. Toen ook de achtergrondzangeressen Cindy Mizelle en Michelle Moore kwamen meedansen, werden ze na afloop op een kus getrakteerd.
Vervolgens mocht ook Ben Harper zijn opwachting maken om op fraaie wijze « Atlantic City » op akoestische gitaar mee te begeleiden en te zingen. Dat ook hij onder de indruk was van deze opportuniteit, viel duidelijk te merken.
Na « Wrecking Ball » en « Hungry Heart » waarbij Springsteen nog maar eens zijn fans met een bezoekje ging vereren, was er een kippenvelmoment toen Springsteen « The River » via mondharmonica inzette en aangevuld werd door secuur gitaarwerk van ‘Little’ Steven Van Zandt. Het blijft een classic pur sang.
Die andere gitarist, Nils Lofgren, liet zich tijdens « Youngstown » niet onbetuigd en gaf een solopartij van jewelste. Een kunstje dat hij herhaalde tijdens het uitmuntende « Murder Incorporated » waarna ook Springsteen en Little Steven beurtelings enkele straffe riffs uit hun polsen schudden.
« Darlington County », « Bobby Jean » en « Shackled And Drawn » (waarbij Cindy Mizelle haar vocale troeven mocht uitspelen tijdens een gospelstukje) waren de voorbode van een prachtig moment waarbij Springsteen tijdens « Waitin’ On A Sunny Day » een 13-jarig meisje een handkus gaf om haar vervolgens uit het publiek te plukken zodat zij met hem op het podium kon meezingen. Vertederend was toen Springsteen haar zachtjes in de armen nam en haar helemaal persoonlijk terug bij haar moeder bracht.
« The Rising », « Land Of Hope And Dreams » (inclusief een stukje « People Get Ready » van Curtis Mayfield) en « Follow That Dream » (na vele jaren afwezigheid terug live opgepikt) brachten wat rust in afwachting van het trio « Born In The U.S.A » (inclusief een 80’s klinkende synthesizer bespeeld door Charles Giordano en op het einde een ritmisch strakke drumpartij van Max Weinberg), « Born To Run » (waarbij Jake Clemons nog maar eens bewees uit hetzelfde goede ebbenhout te zijn gesneden als zijn betreurde oom) en « Dancing In The Dark » (de synthesizers op de studioversie werden vervangen door een blazerssectie). Net zoals in de bijhorende clip waar Springsteen actrice Courteney Cox uit het publiek tilde om met hem mee te dansen, werden er nu zelfs drie dames op het podium gevraagd. Eentje had via een pancarte aangegeven te willen dansen met Lofgren, een andere met Jake Clemmons en de dame die met Springsteen mocht dansen was helemaal aangedaan toen ze na ruim dertig concerten van hem te hebben gezien, haar droom werkelijkheid zag worden.
Via « Tenth Avenue Freeze-Out » werd door middel van foto’s op de zijdelingse beeldschermen een innemende ode gebracht aan twee te vroeg overleden groepsleden, Danny Federici (2008) en Clarence Clemons (2011).
De finale bestond uit « Twist And Shout » (cover van The Top Notes maar beter bekend in de versie van de Isley Brothers) en een via blazerssectie en percussie conga-uitvoering van « Shout » (eveneens Isley Brothers). Het mooiste werd misschien wel tot het laatst opgespaard toen Springsteen helemaal solo op gitaar « Thunder Road » bracht. We zagen eerder tranen van geluk maar nu rolden er bij vele fans ook tranen van ontroering over de wangen.
De Belgische passage van Springsteen tijdens zijn ‘Wrecking Ball Tour’ was er opnieuw eentje om te koesteren. Het klinkt misschien wat oneerbiedig maar met alle respect voor de andere groepen op de affiche: hoewel sommigen sterk uit de verf kwamen, leek Springsteen iedereen te degraderen tot tweedeklassers.
Wat we ook zo fantastisch vinden is dat Springsteen muziek en sfeer opnieuw voor zich liet spreken. Het zijn steeds de muzikanten die het doen (iets wat we een tweetal weken terug ook bij Leonard Cohen zagen). Van een uitgebreide lichtshow, acrobatie of verkleedpartijen werd geen gebruik gemaakt en als er al vuurwerk te noteren viel, dan was dit opnieuw afkomstig van Springsteen en zijn E Street Band (die trouwens door toevoeging van een blazerssectie, een tweede percussionist en zangeres de grootste samenstelling ooit kende).
Dat we dit concert geen vijf sterren toebedelen, heeft niet zozeer te maken met de muziek die we hoorden. Door de festivalformule moest een strak tijdschema aangehouden worden opdat iedereen die gebruik wenste te maken van extra bussen en nachttreinen (perfect georganiseerd trouwens) ook thuis geraakte. Dit impliceerde dat het vertrouwde ‘meer dan drie uren concerteren’ hier niet aan de orde was en er dus nauwelijks ruimte overbleef voor extraatjes in de zin van b-kantjes of vergeten albumtracks. Maar ach, het publiek werd ruimschoots verwend en kon ‘the spirit’ voelen. En daar was het allemaal om te doen.
Slotsom, wie van rockmuziek houdt en durft te stellen dat een concert van Springsteen hem of haar totaal onberoerd laat, kent en voelt niks van muziek. Dit is een straffe uitspraak maar geheel op zijn plaats want het was dan ook een straffe krachttoer die The Boss liet zien.
Setlist:
Spirit In The Night / Badlands / Death To My Hometown / We Take Care Of Our Own / Jailhouse Rock / Man’s Job / Atlantic City (Ben Harper als gastmuzikant) / Wrecking Ball / Hungry Heart / The River / Youngstown / Murder Incorporated / Darlington County / Bobby Jean / Shackled And Drawn / Waitin’ On A Sunny Day / The Rising / Land Of Hope And Dreams / Follow That Dream / Born In The U.S.A. / Born To Run / Dancing In The Dark / Tenth Avenue Freeze-Out / Twist And Shout / Shout / Thunder Road (solo)
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Gent Jazz Festival 2013 – Zorn At 60
Gent Jazz Festival 2013
Bijlokesite
Gent
Opener Song Project had zijn set al afgewerkt bij het betreden van de heilige grond aan de Bijloke. De verschijning van Mike Patton was toen al niet onopgemerkt voorbijgegaan, en zijn naam rolde doorgaans constant over de met witte wijn en Duvel gedekte tafels . ..
Heel wat volk op het festival voor de viering van 60 jaar Zorn, al moet hij zelf voor zijn werkelijk feest nog wachten tot september. In Gent dachten ze daar anders over, en nodigden hem uit voor een hele concertavond, waarbij Zorn zelf af en toe op het podium verscheen, nu eens als dirigent, dan weer als saxofonist, of als entertainer. Zo tegendraads en avant-garde Zorn is, bewees hij door de samenstelling van concerten doorheen de festivalavond.
Illuminations - Steve Gosling (piano), Trevor Dunn (bas) en Kenny Wollesen (drums) zetten de toon voor wat nieuw werk van Zorn, gespiegeld aan de radicale 19de-eeuwse Franse poëet Arthur Rimbaud. Die leverde de inspiratie voor een wild pianostuk. Rimbaud’s zoektocht om een echte visionair te worden door een volledige ontregeling van de zintuigen, leidde tot de creatie van de meest persoonlijke en intense literatuur in de geschiedenis. Dit vertaalt Zorn muzikaal in een vrij moeilijk te begrijpen taal, die van de free jazz. Je moet het graag horen.
The Holy Visions is een mysteriespel in elf coupletten, geschreven voor vijf vrouwenstemmen. Het stuk gaat over het leven, het werk en de filosofie van Hildegard von Bingen (1098-1179), een Duitse Benedictijner abdis die wordt beschouwd als de eerste vertegenwoordigster van de Duitse middeleeuws mystiek. Ze was op vele domeinen actief, onder meer als componiste van muziek die een heel eigen tak van de Gregoriaanse boom vormt. Je moet het graag horen.
Het strijkkwartet die The Alchemist uitvoert, brengt me waar ik op dat ogenblik het liefst vertoef: in de perstent voor een gezellige babbel met de ondertussen bekende gezichten. Het is niet steeds makkelijk JAZZ onder te brengen in een vakje…. Soms moet je het gewoon graag horen en- “It don’t mean a thing If It ain’t got that swing”! Het is voor discussie vatbaar, Duke!
Enfin, dat het een avondje flirten zou worden met genregrenzen, wisten we. Moonchild, die onlangs het album ‘templars: in sacred blood’ uitbracht, is hier het perfecte voorbeeld van. Met Joey Baron (drums) en Trevor Dunn op bas wordt een rollende, daverende ondergrond neergezet, waarop stemvirtuoos (nou ja) Mike Patton lekker zijn ding kan doen. Mike Patton kennen we uiteraard nog van bandjes (nou ja) als Faith No More (2009 – 1998), Mr. Bungle (1985 – 2000) en Fantômas (sinds 1998). Wie herinnert zich niet de heerlijke cover van “I’m easy” van the Commodores? Wel, Maike Patton heeft niets van zijn stijl en rock’n roll verloren. Alleen zoekt hij wat andere oorden op, en in een bezetting als deze voelt hij zich als een vis in het water.
Het zal voor velen wat schrikken zijn geweest, toen Patton zijn keel open zette. Niemand minder dan John Medeski (de man kent Gent Jazz ondertussen beter dan wij allemaal samen) spelt op Hammond en doet Patton ontploffen! Zowat alles, gaande van flemend gefluister en hysterisch doodsgekrijs, over esoterische lieflijkheid en aan de grenzen van de deathmetal en grindcore hangende uitspattingen passeren de revue.
Een prachtig concert, dat nog een toetje in zich had toen iemand uit het publiek het wel welletjes vond om bij deze muziek braafjes op een stoel te zitten en prompt vooraan ging dansen en de menigte uitnodigde om hem te vergezellen. Wat ze dan ook deden. Ik heb het nog niet gezien de voorbije jaren. Maar… je moet het graag horen.
Hoofdconcert werd gestart door The Dreamers, een van de meest tot de verbeelding sprekend bands uit de Zornstal, met ondermeer Joey Baron en Trevor Dunn (zie eerder), maar ook met de fenomenale gitarist en partner in crime van Zorn, Marc Ribot. Een cocktail van surf, cocktailjazz en filmmuziek. Electric Massada dan, is eigenlijk The Dreamers aangevuld met Zorn als saxophonist en Ikue mori op drums/percussion. De versterkers gaan nu helemaal open, de tent gaat dan ook vrijwel uit zijn dak.
O ja, ook tussen de concerten in de hoofdtent door, stond het tweede podium vandaag helemaal in teken van , juist ja, John Zorn.
Zondermeer een grote meneer, die Zorn, die eindelijk eens wat gedurfder bands op Gent Jazz doet spelen. Het zal wellicht niet voor iedereen weggelegd zijn. Maar naast de Joe Lovano’s en Diane Kralls van de afgelopen dagen, mocht het best wel wat ruiger worden. Ook op Gent Jazz …Maar je moet het graag horen …
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Rock Zottegem 2013 – zaterdag 13 juli 2013 – RZ en ZZ Rocken …
Rock Zottegem 2013
Bevegemse Vijvers
Zottegem
Rock Zottegem kon niet gezelliger met de muzikale tornado van ZZ Top. Een ‘R’ en een Z(z)’ op hun plaats om de twintig kaarsjes van RZ uit te blazen …
Na de openingsset van I Am Wolves kwam de Nederlander Gers Pardoel ons meteen in de juiste stemming en festivalsfeer brengen . Zijn bekendheid kwam er met de samenwerking met The Opposites op het “Broodje Bakao” en de hit “Ik neem je mee”. Zijn ‘Deze wereld is van jou’ werd gretig gebracht , maar van deze Nederlandse hiphop heb ik net te weinig ‘kaas’ gegeten …
Het is ons onderhand wel duidelijk dat het Belgische Absynthe Minded een blijvertje is . Vorig jaar nog een nieuwe plaat uit, en hun creativiteit zit ‘em in die beheerst rockende, pakkende en zwierige kant. Het is luchtig, fris, speels en dromerig, gevoelig pop materiaal , dat een breed publiek aanspreekt. Heel wat volk dus , die de band rond Bert Ostyn sterk onthaalde tijdens deze ‘Saturday Afternoon Delight’. “You will be mine” opende stevig en ook broeierige “Only skin deep” , “End of the line”, “Space” en “24/7” plaatsten eerst de nieuwe cd in de spotlights, die andermaal de variëteit en de sterkte van de band onderstreepten . In het tweede deel hoorden we een reeks overtuigende AM classics als “Envoi”, “My heroics part one” en de opbouwende snedige rocker “Stuck in reverse”.
De trashmetalveteranen Suicidal Tendencies vlogen het podium op met de nodige 'tough guy attitude'. Ze openden met een lang uitgesponnen versie van "You can't bring me down" , die meteen alle criticasters de mond snoerden! De energieke frontman Mike Muir , 50 intussen, hotste als een jonge gast het podium op, en hitste zijn band op met een ongelofelijke drive. Een best of set hoorden we; 30 jaar 'on the road' hebben geen vat op de man Muir , nog steeds met z'n onafscheidelijke bandana, alsof de tijd was blijven stilstaan. De band kende heel wat ups en downs, stiltes, comebacks en personeelswissels en toch … dit jaar kwam nog een nieuw album uit, '13'.
De nadruk lag op oude krakers: "Send me your money", "War inside my head" en "Possessed to skate". Ze klonken catchy, snoeihard en maakten de brug crossover, metal en hardcore. Eerst was het publiek wat afwachtend , maar naarmate de set vorderde , werd al eens moshpit gevormd . Naar het eind toe werd de vaart er wat uit gehaald , gezien Muir soms wat te lange- ' spoken words' momenten wisselde met z’n publiek. De traditionele afsluiter “Pledge your allegiance” mondde als vanouds uit op een dik feest on stage, een 100 tal fans kregen de gelegenheid uit hun dak te gaan in nabijheid van hun favoriete band. Suicidal Tendencies zijn live onverwoestbaar en dus zagen we hen graag terug!
Black Box Revelation werken aan een nieuwe plaat en ruilden even hun repetities voor RZ; één van hun weinige zomershows btw! De amicale Jan en Dries hadden dan ook weinig moeite om de tent in no time naar hun hand te zetten; Ze brachten een sterk evenwicht van hun kenmerkende ‘wall of sound’ en kalmer werk , waarin de hits mooi waren verdeeld.
"Bitter", "Sealed with thorns" en "Two young boys" waren geen vanzelfsprekende tracks, maar de intens broeierige bluesrockende verwerking toonde de kunde van Paternoster aan op z’n gitaar.
Hun geolied samenspel stond garant voor een frisse, gedreven en snedige aanpak en bood een zompig, vettig , smerig garagegeluid. Dit is en blijft opzwepende rock'n’roll van hoog (internationaal?) niveau.
Natuurlijk ontbraken singalongs als "Gravity blues", "Do i know you" en "Set your head on fire" niet, en was "Never alone allways together" het emomoment midden de set.
Stiekem hoopten we enkele nieuwe nummers te horen, maar jammer genoeg blijven die in hun ruwe vorm nog opgeborgen . Benieuwd hoe ze dus in 2014 zullen klinken, als die nieuwe verschijnt.
Van twee man in alle soberheid , ging het plots naar een 21 koppig gezelschap van Hooverphonic (with Orchestra) . Hooverphonic probeert de perfectie te benaderen door hun plaatmateriaal met een echte orkestratie en topmuzikanten te voorzien, voortbordurend op de succesvolle uitverkochte concerten van de vorige jaren.
Toegegeven , we waren ietwat twijfelend en sceptisch of deze 'format' in een festivaltent kan aanslaan , maar al gauw verdween die gedachte, toen we zagen hoe live de songs werden gespeeld en ondersteund . Een 'greatest hits-set pur sang' , waarbij de zangeres Noémie Wolfs erg standvastig zingt en Geike doet vergeten . Ze was gekleed in een sensueel klassiek wit kleedje en trok de aandacht; door haar ravissante verschijning en haar naturelle stem ontpopte ze zich tot een grootse diva.
We hoorden klassieke vertolkingen en het herkenbaar materiaal en de hits kregen een maatpak aangemeten. Wat opviel was het strakke tempo, song na song. Callier kwam af en toe eens tussen om een nummer te situeren, wat eerder overbodig leek . Bij Noémie begon het allemaal met “The Night before”; hier etaleerde ze haar vocale capaciteiten en Callier – Geerts & C° zorgden voor een fraai kijk- en luisterstuk.
Favorieten “Vinegar & salt" en “Mad about you” waren de collectieve meezingmomenten, die tot ver buiten de tent te horen waren. Ook de Massive Attack cover “Unfinished sympathy” kon meedingen … Dikke pluim bij deze presentatie …
ZZ Top was een absolute klepper die de 20ste editie van Rock Zottegem extra in de verf zette. Het Texaanse trio is sinds een paar jaar een graag gezien gast in ons landje en ze zijn met de tijd mee door de imposante ledwalls die we zien kregen . Ook het introfilmpje was knap in elkaar gestoken en deed reikhalzend uitkijken naar Gibbons-Hill-Beard.
Heerlijk rauw melodieus knalde het met “Got me under pressure” en “Waitin for the bus”. De pakjes, de pasjes, de gitaarmoves en de gimmicks hebben ze nog steeds niet verleerd.
‘Eliminator’ is ontegensprekelijk met ZZ Top verbonden en al snel droeg het publiek hen op handen , toen "Gimme al your lovin" werd ingezet , al vroeg in de set te horen. We werden op onze wenken bediend, Rock Zottegem daverde en ging helemaal plat voor het trio. Highway music, motorbendes , Harley Davidsons en mooie schaars geklede vrouwen spraken tot de verbeelding . Een oerdegelijk, onverwoestbaar stampend oldscool rock ’n rollshow van gruizige, boogie, bluesy gitaarlicks, die uitkwam op “Jesus just left Chicago”, “I gotsta get paid”, “Chartreuse” en een sterke “Foxy lady” van Jimi Hendrickx . Het sterke warme onthaal deed de heren deugd , wat hen bracht naar de classics “Sharp dressed man” , “Legs” en in de bis een schitterende “La grange” , waarbij Elvis van onder het opwaaiend woestijnstof werd gehaald .
De nostalgisch heerlijke, vertrouwde trip sloot letterlijk een Rockend Zottegem af. Danspasjes konden verder geplaceerd worden op Felix da Housecat . Lachende gezichten , een uitzinnige menigte en een terecht uitverkochte 20ste editie … Cheers RZ!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rock-zottegem-2013/
Organisatie: Rock Zottegem, Zottegem
Rock Zottegem 2013 – vrijdag 12 juli 2013 - Zot Rockegem op Rock Zottegem!
Rock Zottegem 2013
Bevegemse Vijvers
Zottegem
Voor het eerst in de 20-jarige geschiedenis was Rock Zottegem vooraf helemaal uitverkocht voor de beide festivaldagen! Een mooie opsteker voor deze jubileumeditie!
Toen we vrijdagavond de terreinen van de Bevegemse Vijvers betraden waren The Opposites al bezig het publiek te vermaken met hun aanstekelijke mix van rap, hip hop, hardcore en gabber! Rappers Willy en Big2 bespeelden het jeugdig publiek op meesterlijke wijze en kregen zelfs een heuse ‘circle pit’ op gang. Vroeg in de set zat de recente hitsingle “Slapeloze Nachten” en vlak daarna waren de vroegere succesnummers “Licht uit” en “Broodje Bakpao” aan de beurt, inclusief een hele resem samples, gabber beats, ‘handjes in de lucht moment’ en korte verwijzing naar de band Scooter.
Zottegem brulde, danste en fuifde luid en wild mee, tot groot plezier van The Opposites zelf die duidelijk in hun nopjes waren met deze interactie. Afgesloten werd met de nieuwe single “Thunder ft. Yellow Claw” waarop het jonge volk voor een laatste keer helemaal loos ging. Enthousiaste Willy deed nog een heuse stagedive in het publiek en er werd nogmaals op vraag van Big2 een reuze circle pit ingezet. Je zou haast denken dat Suicidal Tendencies een dag eerder waren gekomen…
Ook de volgende band op het podium bestond uit allemaal Noorderburen, zij het van enkele generaties ouder en met iets meer rockgeluid uit de speaker : Golden Earring!
Leuk detail was trouwens dat zelfs een Nederlander fungeerde als presentator op het festival : Marco Roelofs van de vorig jaar ter ziele gegane Heideroosjes (die in 2012 trouwens nog op de affiche van RZ stonden).
Golden Earring dus! Het jonge volk had intussen plaats gemaakt voor de ‘iets oudere jeugd’ die ongetwijfeld de hits van hun vroegere helden nog eens live wilden meemaken. En die hits zorgden inderdaad voor het nodige vuurwerk in de energieke maar vrij korte set van zo’n 11 nummers. “Identical” en “Timebomb” waren slechts 2 opwarmnummers voor het meer gekende werk maar toen kon je al merken dat Barry Hay (65 jaar!) vrij goed bij stem was! Het waren ook de 2 enige nummers uit de laatste CD van GE : ‘Tits’N Ass’ uit 2012. “Another 45 miles” werd zoals gebruikelijk gezongen door gitarist George Kooymans (zelfde leeftijd!) en was de ideale voorbode van het fantastische “Twilight Zone” dat door gans de tent galmde! De generatie rockers van de jaren 70 en 80 herbeleefden met plezier hun uitgangsjaren! “Cadillac”, met live sax on stage, was slechts een tussendoortje voor de volgende batterij wereldnummers van die tijd “When a lady smiles”, “The devil made me do it” en “Going to the run”. Stuk voor stuk met veel verve gespeeld en op enorm enthousiasme onthaald door het publiek. Het deed de heren op het podium duidelijk deugd.
Op het einde van de set werd een rustpunt ingebouwd en mochten bassist Rinus zijn kunnen nog eens demonsteren met een lang uitgesponnen solomoment.
Tot slot werd natuurlijk het obligate “Radar Love” ingezet! Het hoogtepunt van elk Golden Earring concert en een nummer dat sinds 1973 een echte klassieker is! Ook nu klonk het nummer alweer fantastisch en bleek nog maar eens hoe tijdloos goed het is. Op Rock Zottegem werd een vrij lange versie gespeeld waarbij drummer Cesar even letterlijk in de spotlight kwam te staan met een uitgebreide solo en rechtstaande bediening van zijn Pearl materiaal.
Als toegift haalde de band nog “Holy holy life” vanonder het stof (1971) en het meer gekende “Long blond animal”. Na een uur zat het erop en gingen de heren op leeftijd ( de band bestaat sinds 1961!) zichtbaar goedgezind van het podium. Het publiek had gekregen waarvoor het was gekomen en trol al even goedgezind naar een biertent.
Bush was aan de beurt om 22u30. Eigenlijk kan je beter spreken van Gavin Rossdale en band want sinds de oprichting in 1992 tot op vandaag draait bij Bush alles rond de mediagenieke leadzanger. Benieuwd hoe die gasten het er zouden vanaf brengen en hoe het publiek zou reageren gezien de band toch een aanzienlijke periode (2002 tot 2010) ophield te bestaan.
Vanaf de eerste stappen op het podium was meteen duidelijk dat Gavin Rossdale nog niet veel aan sexappeal en charisma had ingeboet! De dames op de eerste rij lieten het zich welgevallen. Muzikaal was er een groot verschil tussen de recente nummers die geplukt werden van de laatste CD ‘The Sea of Memories’ en de hitsingles uit de jaren 90 van de succesvolle CD’s ‘Sixteen Stone’ en ‘Razorblade Suitcase’. De eerste nummers waren veel minder gekend en konden maar op een lauwe reactie rekenen, nochtans is “The Sound of Winter” een sterke song. Maar bij het aanzetten van oa. “Everything Zen”, “Swallowed” en “Glycerine” speelde het publiek er op in , wat luid werd meegekeeld!
Bush speelde strak en stevig en had qua intensiteit nog niets ingeboet tegenover hun succesperiode midden jaren ’90. Het timbre van Rossdale’s stem was verbluffend intact en zuiver. De cover “Come Together” van The Beatles kon op veel bijval rekenen. En intussen had mister Rossdale zich onsterfelijk sympathiek gemaakt door zich al zingend tussen het volk te begeven, iedereen te groeten en ook de rolstoelgebruikers een gemeend bezoekje te brengen …
De set werd afgesloten met het nummer “Come Down” en de heren hielden het onmiddellijk voor bekeken zonder toegift. Al bij al een geslaagd optreden van een band die allicht nooit meer het niveau en de populariteit haalt van hun beginjaren maar toch nog een deftige plaats verdient op menig festival! Rock Zottegem had dit goed ingeschat!
De heren van dEUS voorstellen hoeft niet meer. Iedereen weet dat ze momenteel zowat het beste zijn wat België te bieden heeft aan rockbands en ook internationaal het meest kunnen betekenen.
Tom Barman en zijn bende mochten anderhalf uur lang de eerste dag van Rock Zottegem afsluiten (op Dr Lektroluv na) en ze deden dat met verve! De set was opgebouwd uit opeenvolgende golven van recent werk en singles uit het verleden. Opener “Architect” zette meteen de toon, gevolgd door “Constant now”. Barman vertelde dat hij zin had om te dansen maar bleef wijselijk zichzelf en liet het dansen over aan het publiek. “Instant Street”, “Little Arithmetics” en “Fell of the Floor man” passeerden vlot de revue. Halfweg het optreden was het tijd voor oa. “Quatre Mains” en de Fleetwood Mac cover “Oh well”. Uit de CD ‘Keep you close’ werd vervolgens het titelnummer gespeeld en het mooie “Ghost”. Allemaal heel professioneel gebracht zonder veel show en overbodige franjes.
Bij dEUS komt de muziek duidelijk op de eerste plaats en dat mag ook wel eens tussen de vele acts die soms hoofdzakelijk op het visuele spelen! Het geslaagde optreden werd afgesloten met een sfeervolle versie van het nummer “Roses” en als klap op de vuurpijl het gekende dEUS anthem “Suds & Soda”.
Zottegem ging nog een laatste keer uit de bol en kon tegen 1u30 terugblikken op een heel fijne eerste festivaldag met lekker weer, veel volk en ambiance en sterke mix van bands op het podium!
Het wordt allicht een hele uitdaging om volgend jaar beter te doen maar we zijn al lang tevreden met een status quo! Dikke pluim alvast voor de organisatie!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rock-zottegem-2013/
Organisatie: Rock Zottegem, Zottegem
Rock Herk 2013 – zaterdag 13 juli 2013 - Alternatief Rock Festival
Rock Herk 2013
Sportterreinen Harlaz-Olmenhof
Herk-De-Stad
2013-07-13
Simon Van Extergem
Op deze tweede dag Rock Herk ervaren we enkele talentvolle bands . Muzikaal mooi! Een overzicht
30.000 Monkeys (Club)
Een relatief jonge Limburgse band die balanceert op de dunne koord tussen stoner en sludge. Het blijkt een heel moeilijke evenwichtsoefening te zijn. Maar wanneer ze het evenwicht houden klinkt het wonderwel. Maar dat is niet altijd het geval. Er is nog wat werk aan om het geheel volledig te doen slagen, maar ze lijken op de goede weg. Het is ook wel heel zware paté om deze festivaldag mee te starten.
Sha-la-lee’s (Mainstage)
Blues infused rock met enkele ex-leden van El guapo stuntteam in de rangen, waaronder de zanger/gitarist en de mondharmonicaspeler. En laat nu net die mondharmonica mijn voorkeur wegdragen. De mondharmonica zorgt ervoor dat het geheel nog veel ‘bluesier’ klinkt, al dragen de riffs en de zang er ook toe bij. Hun nummers klinken alsof ze uit een ver verleden komen, maar door het enthousiasme van de band gaan ze welhaast nieuw klinken. Ze leggen veel gevoel in hun nummers en laten de gitaar zingen en duelleren met de mondharmonica. Fraai staaltje vakmanschap.
Mad about Mountains (Mainstage)
Mad about Mountains is vooral mad about country. Niet echt muziek om heel vrolijk van te worden, wel integendeel. Weinig nieuws onder de zon en daar de zon kwistig haar stralen over de weide rond strooide, niet echt een ideale combinatie. Het bleef allemaal een beetje te tam. Ideale muziek om op een winteravond voor de haard op te leggen. Het mist de nodige bezieling waardoor het allemaal wat kitscherig klinkt. Waar is de snoozeknop?
The Devilles (Club)
Rock ’n’ roll, zo valt dit het best te omschrijven. Perfecte muziek om on the road te beluisteren, lekker cruisen. We worden terug gekatapulteerd naar de 70’s. Deze jonge band haalt zijn ideeën vooral uit het verleden, maar doet er verder te weinig mee om lang te boeien. Ook het makke publiek lijkt niet echt in de mood om dit optreden te doen slagen. Ietsje meer eigen inbreng in de muziek zou het geheel wat draaglijker maken. Maar op dit moment is het allemaal nog wat te veel herkauwd om dit optreden gedenkwaardig te maken.
Drenge (Mainstage)
Drenge is onze persoonlijke revelatie van dit festival. Twee snotneuzen die voor de eerste keer deze dag ons muzikaal hart (en ritmisch lijf) echt kunnen verwarmen. Denk aan Black Box Revelation, voor ze hits gingen maken, toen het nog ruw en jong klonk. De zanger prijkt op het podium met een T-shirt van Hookworms aan, waardoor hij al direct een streepje voor heeft. Tijdens het optreden is er constant oogcontact tussen de twee. Hun hele set blijven ze zoeken en aftasten waar ze naar toe gaan en wat ze zullen brengen. Het zorgt er enkel voor dat het geheel nog veel spannender klinkt. Ze moeten echt werken om het geheel te doen slagen, maar het werkt wonderwel. Tijdens de rustige nummers op het einde wordt de spanningsboog wat minder strak, maar wanneer dat rustige dan toch ontaardt in een jam, voor ons niet gelaten. Drenge zou zeker gebaat zijn met nog wat extra materiaal, maar dan lijken ze klaar voor het grote werk.
Raketkanon (Club)
Komen uit dezelfde Gentse stal waar we ook al Kapitan Korsakov en Wallace Vanborn hebben uitgemest. Van die drie is Raketkanon wel veruit het meest geschift; zowel muzikaal als qua podiumact. Ze springen, headbangen, duiken het publiek in,… en dat allemaal met zo’n grote naturel dat het nooit als obligatoir wordt aangevoeld. Ze stralen een grote punkmentaliteit uit. Klinkt het niet, dan botst het wel. De show is ook wel nodig om het muzikale soms mindere werk te maskeren. Technische problemen gooien wat roet in het eten. Maar het verplicht de band wel om een instrumentaal nummer te brengen dat anders de setlist niet meer haalt. Voor ons één van hun beste nummers. Muzikaal gooit Raketkanon alles op een hoopje: punk, rock, metal, sludge,… noem maar op, alles passeert de revue. Als afsluiter hadden ze hun beste nummer echter nog achter de hand gehouden. ‘Save the best for last’ moeten ze gedacht hebben. Hier hoor je wat ze muzikaal echt kunnen. Moet die show er dan nog wel bij: JA! Knal!
Isbells (Mainstage)
Het contrast met de volgende band kan haast niet groter. Isbells brengen een intieme sfeer op de weide, in de tent. Dat de bindteksten niet altijd even goed zijn is een understatement, maar met hun muziek pakken ze de volledige weide in. Waar het vroeger allemaal heel rustig en verstild klonk, hebben ze met hun nieuwe nummers geprobeerd om het wat meer up tempo te laten klinken, zonder dat het intieme verloren gaat. Daar zijn ze vast en zeker in geslaagd. De metamorfose met vroeger is zeer groot en hier tonen ze dat ze een echte festivalband geworden zijn. Het moet niet meer stil zijn tijdens het optreden. De bandleden zijn ook niet meer dezelfde als in het begin. Maar de vervangers zijn allemaal topmuzikanten die al gepokt en gemazeld zijn in de muziekwereld (denk aan bands als Marble Sound en True Bypass). Ze beschikken ook over voldoende hits om het publiek te enthousiasmeren. Bij hun laatste nummer kiezen ze voor een all out rocknummer en dat kunnen we alleen maar toejuichen. De limieten van deze band zijn nog niet bereikt en ze hebben ons benieuwd gemaakt naar welke richting ze in de toekomst zullen inslaan.
We danken de organisatie van Rock Herk hierbij nog eens expliciet voor de creatieve mengelmoes aan line ups, de vriendelijke ontvangst en het vlotte organisatorische verloop op als buiten het terrein. We zijn volgend jaar graag terug van de partij!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rock-herk-2013/
Organisatie: Rock Herk
Rock Herk 2013 – vrijdag 12 juli 2013 - Alternatief Rock Festival
Rock Herk 2013
Sportterreinen Harlaz-Olmenhof
Herk-De-Stad
Rock Herk heeft de voorbije jaren zwarte sneeuw gezien en heel even leek het erop dat er geen 31!ste editie zou komen. Maar we danken de (weer)goden dat we deel konden zijn van dit alternatief rockfestival die dit jaar op 12 en 13 juli doorging in Herk-de-stad. En voor deze editie had de organisatie een extra podium voorzien evenals een andere locatie. Een goede beslissing want het werkte. Wie houdt van alternatief, liever grote massa's ontwijkt en een organisatie die de passie voor muziek boven financieel gewin plaatst (want geef toe, het waren spotprijzen ook al was het voordien gratis) is hier op de juiste plaats of had hier moeten zijn en niet op bijvoorbeeld concurrenten als Cactusfestival en Werchter Classics. Nee, Rock Herk moet het hebben van loyale festivalgangers en dat maakt nu ook net de sfeer die onvervangbaar is. Hun persoonlijke X factor.
Al dekt de titel 'Alternatief Rockfestival' niet helemaal de lading want wie de line up van dit jaar heeft bekeken zag dat er variatie in overvloed was. We denken dan aan bands als Oathbreaker, Amenra, Mad About Mountains en Isbells die nu net niet bepaald onder de noemer rock vallen. Ook halen ze fantastisch meer ongekende bands als Tall Ships en Drenge, en geven ze ook de verdiende plaats op de mainstage. Waar ook Oathbreaker en Amenra hadden mogen staan trouwens.
Na zwarte sneeuw was het dit jaar tijd voor hoogzon. Zowel de keuze van muziek, de organisatie rond Rock Herk als de locatie (en het weer) waren perfect op elkaar afgestemd! De podia waren onderverdeeld in een mainstage en een club waar enkel de fysieke grootte het onderscheid maakte want we zagen in de club klassebands die best op de mainstage hadden mogen staan. We hebben het over Oathbreaker, Amenra, Psycho 44 en Raketkanon.
Rock Herk knalde, zoveel is zeker!
dag 1 - vrijdag 12 juli 2013
Oathbreaker (Club)
We worden verwelkomd door de loeiharde metalcore van de Belgische Oathbreaker. En ze breken wel degelijk met de typische metal en hardcorestijlen door de variatie erin te houden. Je hoort er invloeden van hardcore, black metal en doom in, op een manier die hun perfect afgaat. Ze begeven zich soms nog op de grens van een typische metalsound, maar veelal komen ze robuust uit de hoek, of juist heel sober. We zagen ze onlangs nog als voorprogramma voor Amenra in Het Depot te Leuven, maar hun prestatie op Rock Herk was om de vingers af te likken! De onmenselijke schreeuw die door het keelgat van zangeres Caro schiet als ware het demonen die ze op het publiek losliet is dan ook de kers op de taart. Het verwondert dan ook niet dat ze onder het Church Of Ra collectief vallen. Ze speelden enkele nummers van hun nieuwe plaat ‘Eros Anteros’ die eind augustus wordt gereleased. (Fleur)
BRNS (Mainstage)
Wat past er beter op een zomerse dag dan enkele noten van het Belgische BRNS. Na hun glorieuze doortocht vorig jaar op Dour hadden ze ons hart al gestolen. En nu, bij een ideale temperatuur bevestigen ze opnieuw dat zij één van de beste Belgische bands van het moment zijn. Met hun tropical mathrock krijgen ze snel beweging in het publiek. Ze tonen zich de waardige opvolgers van het vorig jaar ter ziele gegane Wu Lyf. Soms kinderlijk speels dan weer schreeuwend matuur, niets houdt hen tegen om hun eigen sound te creëren. Tijdens hun hit “Mexico” krijgen ze de weide ook voor het eerst aan het meezingen. Een geslaagd optreden dat opnieuw smaakt naar meer.
Traumahelikopter (Club)
Een medische term om de Nederlandse muziekscène weer wat nieuw leven in te blazen. Het kan haast niet toepasselijker. Traumahelikopter schotelt ons een brok commerciële rock voor. Catchy riffs die zo op de radio gespeeld kunnen worden. Maar waar ze tijdens Best Kept Secret een thuismatch speelden , hebben ze hier wat moeite om vanaf de eerste noot de hele tent op gang te krijgen. Het geheel klinkt daarvoor soms wat te jong. Maar met de nodige maturiteit en wat meer materiaal onder de gordel zal het hun wel lukken om een vaste plaats te vinden in de muziekwereld.
Tall Ships (Mainstage)
Net na BRNS op de mainstage kun je haast geen toeval noemen. De muziek van Tall Ships vertoont heel wat gelijkenissen. Ook hier de speelse mathrock, zonder in de traditionele valkuilen van dit genre te vallen. Het optreden ging van start met vijf man en de spreekwoordelijke paardenkop aanwezig. Vertwijfeld vroeg de zanger of ze al mochten beginnen. Maar ziedaar, één nummer verder gevorderd in de set en de tent liep al aardig vol. Dit toverde een ontwapende glimlach op het gezicht van de zanger die menig hart deed smelten. Volledig terecht ook dat de tent vol liep, want Tall Ships gaf er een stevige lap op. Met hun speelse mathrock kregen ze de tent aan het dansen. Opnieuw zomerse muziek die past op een zomerfestival. Waarom deze band op niet meer publieke belangstelling kan rekenen is ons nog altijd een raadsel, maar vandaag hebben ze er zeker een hele schare fans bij gekregen.
Psycho 44 (Club)
Ze zijn jong, wild en willen wat. De kerels van Psycho 44 laten zonder problemen de tent helemaal vol lopen. Het zijn dan ook Belgen, en dat ligt altijd goed in de markt. Ze hebben hun naam gemaakt tijdens Humo’s Rock Rally en waren ook al band in residence van muziekcentrum Trix. Ze smijten zich volledig en voelen zich thuis op dit alternatieve festival. Aan energie en beleving zeker geen gebrek. Rock, rock en nog eens rock, met af en toe een knipoog naar punk. Met enkele verschroeiende tempowissels en rake riffs laten ze het publiek volledig uit hun hand eten. Ook rustige(re) nummers worden niet uit het oog verloren. En waar bij veel bands dan de set wat in elkaar valt, brengt Psycho 44 deze met zodanig veel gevoel dat het publiek de concentratie niet verliest. Hun oproep om te dansen wordt beantwoord met een stevige moshpit voor het jongere publiek. Het iets oudere volk staat goedkeurend mee te knikken.
Temples (Mainstage)
Temples zien er niet alleen Brits uit, ze klinken ook op en top Brits. Ze omschrijven hun muziek als neo-psych, maar we hoorden toch vooral Britpop zonder meer. De band heeft weinig speciaals te bieden aan een reeds verzadigde Britpopmarkt. Vooral de stem van de zanger klinkt vrij bleek en doorzichtig. Ze missen het nodige vuur om hun muziek een niveau hoger te tillen. Ze halen hun ideeën bij Arctic Monkeys, dan weer bij Miles Kane. Maar slagen er niet in een eigen smoel op de muziek te plakken. Af en toe horen we ook wat Beach Boys tussen de noten door. Niet echt memorabel.
SX (Mainstage)
Dan maar snel door naar één van de Belgische sensaties van het moment: SX. Het lijkt wel alsof alle goeie muziek dezer dagen gemaakt wordt in en rond Kortrijk. Samen met Balthazar, Steak Number 8, Amenra en Goose zijn ook zij gekweekt in de voedzame muzikale bodem van Zuid-West-Vlaanderen. Eerder dit jaar zagen we SX al schitteren in De Kreun en we gingen ervan uit dat ze dat opnieuw zouden doen deze avond. Maar dat was jammer genoeg niet het geval. De eerste drie nummers deed SX wat we van hen verwachten. Met hun geheel eigen sound palmden ze het publiek volledig in. Maar wanneer ze dan wat gas terug nemen halen ze volledig de vaart uit hun set. Een semi-akoestisch, bijna-a capella nummer gaat volledig verloren. Het trekt het optreden volledig naar beneden. Het is pas bij “Black Video “(het voorlaatste nummer van de set) dat ze het publiek weer volledig in de hand heeft, maar dan is een groot deel van de set al gepasseerd. ‘Too little, too late’ dus. We weten dat ze beter kunnen en we blijven zeker fan. De volgende keer de opbouw van de set aanpassen aan de ruimte waarin het gespeeld wordt is geen overbodige luxe.
Amenra
We moeten het niet onder stoelen of banken steken dat Amenra dé reden is waarom we hier vandaag aanwezig zijn. Want wie deze Belgische hogepriesters al aan het werk heeft gezien, meerdere keren, weet dat ze nooit teleurstellen. En dat is als een garantie waar geen einddatum op staat. Net alsof je in het oog van een orkaan terechtkomt sleuren de repetitieve gitaarstukken je mee in het woeste diepe. De schreeuw van zanger Colin H van Eeckhout laat niets aan de verbeelding over, het is rauw, gebroken, tot op het bot. Amenra voelt nog weidser aan in een open ruimte. Het is daardoor ook aardser, agressiever, bruter. Net alsof de grond leeft, deel van de oneindige leegte wordt. Amenra beukt er als geen ander op los, en geven alles vanuit een zwart niets. Ze nemen je vast bij de haren en slingeren je alle kanten uit. Ze zijn de mythe die uit de as herrijst. Dood. Leven. Wedergeboorte. Ze wekken de energie van transformatie op, en dat vind je muzikaal terug in tempo, melodie en zang. Er is een begin, er is verwarring, er komt verandering, vernieuwing. De zwarte processie is zowel een marteling als een zalving. Het zijn hoogdagen voor Amenrafans want in welke uithoek je je ook bevindt, zeker is dat ze ergens in de buurt de hemel doen losbarsten. Dag 1 rock herk eindigt …
Volgende week donderdag zijn ze te gast op Boomtown, en vervolgen hun –zo lijkt- oneindige tour met optredens in Utrecht, Ieper, Kiewit, Leffinge, Pont-A-Celles, Groningen, Eindhoven,… U begrijpt het wel … (Fleur)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rock-herk-2013/
Organisatie: Rock Herk
Earthless - Gitaren in overvloed
Earthless, Atomic Bitchwax, Mirror Queen
Centrale
Gent
Wie niet echt bestand is tegen een overvloedige portie gitaren kon vanavond maar beter wegblijven uit De Centrale, want hier hebben we met drie woeste bandjes uit de Teepee Records stal wel erg veel van het goede gekregen.
Om te beginnen was daar de klassieke hardrock van Mirror Queen. Thin Lizzy in een stonerrock badje, 2 gitaren die om beurten soleerden en songs die uit het grote hardrock boek gehaald werden. Verdienstelijk, maar toch een beetje te clichématig om echt te blijven hangen, temeer omdat ook de vocale capaciteiten van een eerder bedenkelijk niveau waren.
Dan liever Atomic Bitchwax die wij niet beter konden samenvatten dan ‘hard rock met een flink stel ballen’. Een powertrio die een elektrische kracht teweegbracht die wij ook gewaarworden bij die steeds legendarische sets van Karma To Burn, met dat verschil dat hier, naast een pak geweldige riffs, wèl duchtig gesoleerd en gezongen werd. Beukende, luide en opwindende stonerrock met een ongebreidelde punkspirit.
We werden echter helemaal omvergeblazen door de vlijmscherpe psychedelische trance rock van het fantastische Earthless, een band die zweert bij songs die eigenlijk oneindige gitaarsolo’s zijn. Geen vocals, wel één lange bedwelmende gitaartrip van meer dan een uur waar wij hoe langer hoe meer van onder de indruk waren (of in trance als u wil). Moeilijk te beschrijven, maar denk aan Hendrix, Kyuss en Hawkwind ondergebracht in één lange gitaarsolo. Enkel in de bisronde mocht de microfoon nog eens dienst doen voor een gloeiende versie van The Groundhogs hun beste song “Cherry Red”.
Fenomenale set !
Nog nooit tevoren hebben wij op één avond zo een overdaad aan gitaren meegemaakt, maar wij vonden het wonderlijk.
Toch nog een bemerking voor de organisatie, volledig losstaand van de geweldige muzikale prestaties van de avond : gelieve dringend een loodgieter te inviteren om een paar hardnekkige verstoppingen weg te werken, want de stank in De Centrale was bij momenten ondraaglijk. Niet alleen de rokers verlieten de zaal tussen de optredens door, maar het ganse kot liep telkens leeg op zoek naar wat verlossende frisse lucht.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/earthless-12-07-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mirror-queen-12-07-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/atomic-bitchwax-12-07-2013/
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Heartbreaktunes)
Gent Jazz Festival 2013 – Joe Lovano & Brussels Jazz Orchestra – Jacky Terrasson – Sal La Rocca Band
Gent Jazz Festival 2013
Bijlokesite
Gent
Van 12 toe 20 juli brengt Gent Jazz op de Bijloke voor de twaalfde keer hun heerlijke mix van Jazz en aanverwanten.
En weer konden we rekenen op een meer dan heerlijke ontvangst van dit sfeervolle festival. Wat deze keer andermaal opvalt is de vlekkeloze organisatie. We krijgen nu ook een tweede podium, de Garden Stage, waar jong en minder jong talent ons trakteert op hun kunnen. Voorts zijn er dagelijkse krantjes met een duiding van de programmaties, staan er her en der wachttorens met infozuilen die tevens ook voor een zo mogelijk nog fijner geluid zorgen. Reken daar nog de ronduit fantastische catering bij en je merkt dat we hier alweer rot verwend worden. En dan ben ik nog niet eens over de muziek begonnen.
Sal La Rocca Band mocht zich twee maal komen bewijzen op de Garden Stage. Deze voormalige rockgitaristzoekt het met zijn contrabas al een dikke dertig jaar in de jazz en stond ondertussen al naast Toots en Catherine. Samen met een tenorsax, een drums,een piano en een gitaar krijgen we een klassieke bezetting met heel klassieke standards. Zelfbevlekking is hen niet vreemd.
Jacky Terrasson begint zeer ingetogen op zijn piano en brengt toch heel onverwachte wendingen en experimenteert graag. Deze technisch geniale pianist laat zich begeleiden door al even foutloze muzikanten: Cécile McLorin Salvant (zang), wat een stem, Michel Portal (klarinetten), Stéphane Belmondo (trompet, bugel), Minino Garay (percussie), Burniss Travis (bas), Leon Parker (drums). Bezieldheid, speelvreugde en kwaliteit troef bij deze bende: een heerlijke mix van Franse chanson (!) en Amerikaanse jazzstandards met hier en daar een verwijzing van gekende melodieen. Dan nog even een heerlijk intermezzo waarbij de stem een heus instrument wordt en zijn bast even een drumstel wordt. Eerste hoogtepunt en kippenvel is een feit. “Gouache” mag of moet iedereen aanschaffen.
Joe Lovano komt eventjes geschiedenis schrijven met het twintig jarige Brussels Jazz Orchestra. Samen namen ze een album op met arrangementen van Gil Goldstein: ‘Wild Beauty’ dat in juli uitkomt bij het label Half Note. Deze bestaat uit acht overheerlijke composities van de meester zelf en werden in primeur in Gent gepresenteerd. Lovano’s saxofoonstijl is tegelijk modern en traditioneel. Hij verwerkt er veel elementen van grote jazzsaxofonisten in, schuwt het niet om grenzen af te tasten maar heeft toch een eigen stem. Het swingende enhet eerder massieve geluid herinnert je dikwijls aan de heerlijk jaren dertig. Zonder uitzondering staan alle muzikanten vol enthousiasme te spelen. De honderden verwonderde en bewonderende blikken liegen er niet om. Joe Lovano (tenorsaxofoon en aulochrome), Frank Vaganee (altsaxofoon), Dieter Limbourg (altsaxofoon), Kurt Van Herck (tenorsaxofoon), Bart Defoort (tenorsaxofoon), Bo Van Der Werf (baritonsaxofoon), Marc Godfroid (trombone), Lode Mertens (trombone), Frederik Heirman (trombone), Laurent Hendrick (bastrombone), Serge Plume (trompet), Nico Schepers (trompet), Pierre Drevet (trompet), Jeroen Van Malderen (trompet), Nathalie Loriers (piano), Jos Machtel (contrabas), Toni Vitacolonna (drums)
Gentjazz is alweer aan een schitterende editie begonnen…..
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Eurockeennes 2013 – zondag 7 juli 2013
Eurockeennes 2013
Terrain – La Plage
Belfort
Dag 4 belooft de beste dag van het festival te worden met enkele serieuze kleppers op de affiche. Eigenlijk is dit de dag waar ik meest naar uit keek.
We gaan niet echt spectaculair van start. Graveyard mag het publiek opwarmen, maar echt warm ben ik er toch niet van geworden. Ze brengen hard-rock in de meest klassieke versie. Ze bewandelen platgetreden paden en bieden geen enkele meerwaarde ten opzichte van ander soortgelijke bands. Dit resulteerde dan ook in een voorspelbaar en inspiratieloos optreden.
Heel anders verging het even later bij Kvelertak. Voor mij de ontdekking van dit festival. Ze brengen geen standaard metal, maar wel een bonte mix van hardrock, trash, punk en hier en daar soms zelfs indierock. We krijgen een heel verrassende en energieke set te zien. Dit is een band die ook bij niet-metalfans (waaronder ik) op grote bijval zal kunnen rekenen. Het blijft natuurlijk wel stevige muziek. Ondanks de vele verschillende genres die door elkaar worden gehaspeld blijft alles wel als één geheel klinken en zijn de nummers echte nummers en geen amalgaam van goede en minder goede ideeën. Een band die ik aan iedereen warm kan aanbevelen.
Op de Mainstage stond er opnieuw een band geprogrammeerd die veel beter tot zijn recht komt in een kleine, donkere zaal. The Black Angels konden mij op Best Kept Secret overtuigen en deden dat vandaag ook opnieuw met verve. Voor mij zijn ze de ongekroonde koningen van de psychedelische rock van hun generatie. Ze hypnotiseren het publiek en dragen ze langzaam maar zeker hun psychedelische wereld binnen. Om gehypnotiseerd te raken moet je er je natuurlijk wel open stellen voor hun lome ritmes, voorzichtige solo’s en geraffineerde sound. Naarmate de set vordert , wordt het gaspedaal meer en meer ingedrukt om te eindigen in 2 stevige rocknummers die mij verweesd en in trance achter laten op de weide.
Back to reality nu want er staat opnieuw psychedelische rock op het menu, deze keer in vorm van Tame Impala. Voor hen is er heel wat meer volk komen opdagen dan voor de Black Angels. Tame Impala is op dit moment dan ook hot. Maar het optreden valt tegen. Het geluid komt niet altijd goed door, maar dat lag aan de band dan aan het podium. Op de schermen worden de visuals geprojecteerd. Maar die zijn zodanig kinderlijk dat het de moeite niet is om ze te bekijken. Ik had liever de band zelf gezien op de schermen. Bij slechts 2 nummers lijken ze de bal volledig juist te slaan. Het zijn niet toevallig de nummers waar ze zich volledig uitleven en die ontaarden in een lange jam. Het zijn de nieuwe nummers die live niet het gewenste effect hebben en die veel te veel pop klinken en veel te weinig rock. Een jammerlijke zaak, want enkele jaren geleden opPpukkelpop hadden ze mij nog volledig weggeblazen. Ik hoop dat ze de draad van hun eerste album snel weer op pikken en live de teugels wat kunnen vieren en gewoon jammen en uit hun poppy keurslijf breken.
Vanaf nu volgen de hoogtepunten zich in een sneltempo op. Er staan 3 absolute wereldtoppers in hun genre op het programma. En de eerste die mag passeren zijn de grondleggers van de Sludge: Neurosis. Deze avond spelen ze in het water, bij het strand, met de ondergaande zon als achtergrond. Niet meteen de setting die je verwacht voor een groep als Neurosis.
Maar al snel kleuren ze de wereld donker en sleuren ze je mee naar de prachtige hel die ze al jaren weten te creëren. Het wordt een orkaan waarbij je niets ander kan dan meegezogen worden in hun eigen wereld. Het was een werkelijk schitterend optreden van één van de beste sludgebands die de wereld al heeft mogen aanschouwen.
Jammer dat er zo weinig volk kwam opdagen om hen aan het werk te zien. Maar ze zijn dan ook niet echt een band die vaak op dergelijke festival te zien zijn. En sludge is nu ook weer niet meteen het meest toegankelijke of populairste genre. Hoewel ik er nog steeds van overtuigd ben dat meer mensen dit goed zouden vinden, indien ze het een eerlijke kans zouden geven.
Na de grondleggers van de Sludge is het tijd voor de godfathers van de shoegaze. Het optreden van My Bloody Valentine op Pukkelpop in 2009 steeds nog steeds geboekt als één van de luidste optredens ooit in België. En iedere keer er weer eens over geluidsnormen wordt gesproken, komt ook dit optreden weer boven water. Vanavond maken ze duidelijk dat ze niet alleen veel lawaai kunnen produceren. Het volume staat nu een heel stuk stiller dan enkele jaren geleden en maar goed ook. Het is opnieuw de muziek die primeert. En dat kan ik enkel maar toejuichen. My Bloody Valentine maakt er een voortreffelijk optreden van. Shoegaze van de bovenste plank, zoals we van hen mogen en zelfs moeten verwachten. Zowel oude als nieuwe nummers passeren de revue en blijken van eenzelfde niveau te zijn.
Wanneer ik na 1,5 uur weer met beide voeten op de grond land en achter mij kijk, blijkt dat er niet zo heel veel volk is blijven staan om het einde van de show mee te maken. Het steekt bij mij wel dat het respect voor deze legendarische band niet groter is. Maar een beetje verder staat een andere legendarische band klaar om zijn opwachting te maken.
De 3e legendarische band die deze dag alsook het gehele festival mag afsluiten is Blur, de enige echte keizers van de Britpop (voor mij dan toch). Na jaren afwezig te zijn geweest van het grote podium staan ze eindelijk weer waar ze thuis horen. Heel wat mensen waren op dit moment aan het wachten. 1,5 uur de tijd kregen ze om de hoge verwachtingen in te lossen. En man, werden de verwachtingen ingelost! En zelf meer van dat. Blur heeft oog voor al hun fans: degene die enkel de hitjes kennen, maar ook de fans van het eerste uur. Iedereen krijgt wat ze graag willen horen. Damon Albarn is in grote doen, alsook de rest van de band. Ook hier druipt de speelvreugde er van af en behandelen de fans die al jaren op een teken van leven wachten met het grootste respect. En even na 1 uur ’s nachts, wanneer de laatste noten van “Song 2” zijn gespeeld , beseft het publiek dat ze getuige zijn geweest van een memorabel optreden.
Een meer dan waardige afsluiter van een prachtig festival dat ik voor altijd in mijn hart zal dragen. Hier zullen ze mij de komende jaren nog terug zien. En ik hoop dat na het lezen van de tekst ook anderen eens bereid zullen zijn om de festivals in eigen land eens achterwege te laten en de moeite doen om eens in onze buurlanden te snuisteren wat er daar allemaal te beleven valt. Ik kan het enkel maar warm aanbevelen. Tot volgend jaar op Eurockeennes.
Organisatie: Eurockeennes (Fr)
Eurockeennes 2013 – vrijdag 5 juli 2013
Eurockeennes 2013
Terrain - La Plage
Belfort
De tweede dag van Eurockeennes gaat van start met Deap Valley. Een bandje die vanuit het niets en zonder enig album op alle grote festivals in Europa de affiche mogen sieren. Dat ruikt naar een ijverig label. Wat we te zien en te horen krijgen is weinig memorabel. De band bestaat uit 2 vrouwen (gitaar en drum) die zich op een nogal eigenaardige manier kleden. Het deed mij denken aan 2 goedkope prostituees die je langs de autostrade in één of ander voormalig Sovjetland kan tegen komen. Hun muziek, Amerikaanse garagerock zonder meer, is weinig verrassend en heeft, net als de 2 meisjes, weinig om het lijf. De gitaarsound klinkt met momenten wel zeer mooi. Maar daarmee is ook alles gezegd.
Snel over naar de Greenroom voor Matthew E. White. Het contrast kan bijna niet groter. Een zwaargebouwde, langharige man met de obligatoire baard, die americana brengt, die met momenten heel stevig rockt. Muzikaal is dit zeker een verademing. Gaat van hard naar zacht en van gevoelig naar stevig rechttoe, rechtaan. In de rustige nummers druipt de gevoeligheid eraf, zonder ooit klef of zeemzoeterig te klinken. Af en toe horen we ook stiekem wat country in de set sluipen, wat we alleen maar kunnen aanmoedigen. De optreden is veel steviger dan gedacht, ook al omdat Matthew zich laat bijstaan door een volwaardige band die de nodige snedigheid aan het optreden geven. Alleen jammer de publieke interesse vrij beperkt is. Toch jammer dat veel mensen dit steengoede optreden gemist hebben.
Over Airbourne ga ik zeer kort zijn. Australische hard-rock zonder meer. Al snel komt ACDC in gedachten op, maar dan toch eerder een slap afkooksel. Ze laten dit echter niet aan hun hart komen en brengen hun muziek met een grote gedrevenheid en tonnen energie. Maar ze kunnen toch niet wegsteken dat ze meer op een tributeband lijken dan een volwaardige eigen band met een eigen sound.
Nog een van die nieuwe bandjes die iedere zomer als paddenstoelen uit de grond lijken te schieten: Fidlar. Ze brengen commerciële garage-punk-rock, die wel al heel wat beter klinkt dan Deap Valley, maar toch ook weinig nieuws onder de zon te bieden heeft. Bij vlagen lijken ze soms de wedergeboorte van The Blood Hound Gang, evenwel zonder hetzelfde gevoel voor humor. Ik voelde mij opnieuw 16 jaar toen dergelijke bands alle festivals overspoelden. Het publiek moshte er duchtig op los en ook het crowdsurfen lijkt in Frankrijk nog steeds toegelaten. De weide hield duidelijk van Fidlar, en dat kan ik ze moeilijk kwalijk nemen, want sfeer scheppen kunnen ze zeker. Op de vraag om allemaal het podium te bestormen , reageerde het publiek niet, maar dat had vooral te maken met de imposante security die de frontstage moest bewaken. Geen massale bestorming dus, wat jammer was. Want het ging perfect aansluiten bij de broeierige sfeer die deze jongens van Fidlar weten te scheppen. Een echte liveband dus.
Om het jonge geweld wat te counteren en omdat er op dat moment weinig anders te zien was toch even wat wereldmuziek opgesnoven. Jupiter & Okwess Int. brengen Congolese ritmes, in een modern jasje. De setting was ook perfect voor dergelijk optreden: op het strand met uitzicht over het meer en een stralende zon die de hemel siert. De toeschouwers waren blijkbaar toe aan wat dansen, want op het strand werden er menig beentjes gesterkt.
Woodkid is bij mij volledig onbekend, maar blijkbaar boeren ze in eigen land wel zeer goed, getuige de grote massa die voor de Greenroom staat toe te kijken. Ze stonden aangekondigd als pop en Frans, en het tijdschema had inderdaad opnieuw niet gelogen. Pop was het zeker. Maar Woodkid brengt muziek die mij eigenlijk volledig koud laat. Ze proberen hun muziek een bombastisch cachet te geven, maar vervallen heel snel in een kitscherige sound. Dit zorgt ervoor dat de nummers heel onpersoonlijk klinken en noot een zekere sfeer kunnen oproepen, die de band hoogst waarschijnlijk wil oproepen.
Ook de stem van de zanger draagt niet veel bij en klinkt hoe langer hoe eentoniger. Het feit dat ze kiezen om de grote schermen naast het podium te gebruiken om hun visuals te tonen en niet het optreden zelf , maakt dat het gehele optreden van mij op niet veel bijval kan rekenen. Het zorgt er ook voor dat het publiek steeds dichter probeert bij het podium te raken om toch maar een glimp op te vangen van hun lokale helden.
Dan kies ik er liever voor om rustiger oorden op te zoeken en mij voor te bereiden om dé headliner van vandaag te bekijken.
En de headliner van vanavond :The Smashing Pumpkins. Hun vorige optreden dat ik mocht aanschouwen , staat nog steeds in mijn geheugen gegrift. Het was enkele jaren geleden op Pukkelpop en ik vond het toen zo tenenkrullend slecht dat ik het al na enkele nummers voor bekeken hield. De verwachtingen waren dan ook niet echt hooggespannen te noemen. Maar wat een verschil met enkele jaren geleden. Billy Corgan laat zien dat hij er opnieuw heel veel zin in heeft. Spetterende lichtshow, veel solo’s, een uitgelaten sfeer. Het was alles wat ik hoopte dat het zou zijn en nog meer.
Waar hij vroeger met een ongelofelijke tegenzin de oude (en nog steeds beste) nummers bracht, brengen ze deze nu met ongelofelijk veel respect. Een cover van David Bowie (“Space oddity”) in het begin van de set maakt het optreden alleen maar interessanter. Het was niet altijd even strak gespeeld, maar het klonk wel oprecht en met volle goesting. Aan bindteksten heeft hij nog steeds een broertje dood, maar dat kan geen kwaad. Want de show is een wervelwind die naar een ware climax gaat en uitmond in een prachtige, 10 minuten durende versie van “United States”. Als toemaatje gooien ze er dan ook nog eens al bisnummer “Tonight, Tonight” bovenop. The Smashing Pumpking hebben getoond dat ze tegenwoordig nog steeds relevant zijn en dat als ze willen ze er een wervelende show van kunnen maken. The Pumpkings are back, en ik ben er zeer blij mee.
Even tijd om te bekomen is er niet, want na de headliner staan er nog 2 bands op mijn programma die ik zeker wil zien. Beginnen doe ik bij Electric Electric. Deze, opnieuw Franse band staat aangekondigd als math-rock. Maar uiteindelijk brengen ze veel meer. Ze lijken mij het Franse antwoord op Foals te zijn. En ze starten meteen furieus: een dreigende, dragende beat en snijdende gitaar. Je weet dan al waar ze naartoe willen. De groep bestaat uit 3 man: 1 gitaar, 1 drum en 1 electrowizard. De nummers hebben een hele hoge dansbaarheidsfactor. Maar het hoge niveau van het begin van de show kunnen ze niet constant aanhouden. Soms weet de linkerhand niet goed wat de rechter doet en klinkt alles niet zo zuiver. Bij math-rock is dit vaak het geval en moet het soms een beetje wringen en botsen, maar daar kunnen niet alle bands mee wegkomen. Ook staan de bassen en de drum zodanig luid dat het gitaargeluid bijna niet meer te horen is. Hierdoor klinkt alles wat monotoon en dof. Dat is ook te zien aan het publiek dat steeds trager beweegt op de muziek. Ze hebben zeker goede ideeën, maar er is nog wat werk aan.
Afsluiten doen we vandaag met een band die in Frankrijk en Wallonië immens populair is, maar in Vlaanderen volledig onder de radar blijft: Archive. Het is één van die bands die ik al lang wil zien, maar om de één of andere reden steeds lijk te missen. Dat ze populair zijn in Frankrijk wordt direct duidelijk. La Plage wordt overspoelt door het publiek (het zal niet de laatste keer zijn op dit festival) en het wordt drummen om nog een plaatsje te vinden waar alles goed hoorbaar is.
Archive brengt trip-hop – rock van de bovenste plank. Ze leveren een staaltje van perfect vakwerk af. De set wordt perfect opgebouwd en wordt gebracht door hele goede muzikanten. Ook de stemmen van de zanger en de zangers zijn van de bovenste plank. Ze brengen La Plage in extase. Het Franse publiek laat zich met plezier inpakken. Voor veel show moet je bij hen niet zijn. Het draait allemaal rond de muziek. Waarom deze band in Vlaanderen geen voet aan de grond krijgt, blijft na dit optreden voor mij een nog groter raadsel. Ga gewoon eens kijken wanneer ze in de buurt bent. Ik ben er zeker van dat ze in de smaak zullen vallen.
Organisatie: Eurockeennes (Fr)
Eurockeennes 2013 – donderdag 4 juli 2013
Eurockeennes 2013
Terrain - La Plage
Belfort
Met een trip van 6 uur voor de boeg doorheen België, Luxemburg en Frankrijk had ik een hele selectie CD’s uitgepikt om de rit wat te verzachten. Maar een defecte CD-speler gooit roet in het eten. Ideale manier om het Franse muzieklandschap te ontdekken aan de hand van de radio. Een tocht langs bergen klassieke muziek, funk, soul, foute 80’s disco, Franse chanson en toch wel een keer of 8 het laatste hitje van Daft Punk. Een zeldzame keer mogen we ook het alomtegenwoordige Balthazar aanhoren. Maar wat blij dus dat we eindelijk aankomen en die verdomde radio mogen uitzetten.
Het adembenemend zicht van op de camping met de omliggende bergen zorgen direct voor een aangenaam vakantiegevoel. Ook het aangenaam weer draagt bij tot deze stemming. Veel beter kan een festival niet beginnen.
Na een toch van een half uurtje over een (hopelijk) oud en ongebruikt treinspoor komen we op de weide terecht waar we 4 lange dagen zullen vertoeven. De locatie is werkelijk prachtig. Het terrein is omgeven door 2 meren en 1 van de podia is zelf letterlijk in het water neergepoot, zodat de toeschouwers hun voeten kunnen warmen aan het zandstrand. Een locatie als deze ben ik in België nog niet tegen gekomen.
Maar dan nu waar het eigenlijk allemaal om draait, de muziek.
Het startschot op de mainstage wordt gegeven door Gary Clark Junior. Waar deze muzikant de mosterd heeft gehaald is niet moeilijk te achterhalen. Met zijn Blues-rock probeert hij de grootmeester Jimmy Hendrickx te evenaren. Daar slaagt hij echter niet in. Maar niet te min laat hij wel een goede indruk na. Voor de 2e gitarist heeft een gemene solo in de vingers die hem de ster van de show maken. De stem van Gary Clark Junior staat echter veel te luid in de mix en verstoort de klank te veel. Ook mag er al eens wat meer gejamd worden. Misschien dat ze dit wel doen bij een volledige show. Ik zou eens gaan kijken, want interessant was het zeker
Tijd voor de 1e hype van het moment. Met “Stoned and starving” hebben de jongens van Parquet Courts een (bescheiden) hit te pakken op Studio Brussel. Daarin maken ze direct duidelijk waar het bij hen om draait: indierock, met een stevige punkinjectie. Vooral de gejaagdheid waarmee ze de nummers brengen valt op. Het heeft het geheel iets opwindends, dansbaar en energiek. Maar een volledig optreden die intensiteit aanhouden is blijkbaar wat te veel gevraagd. Wanneer ze het tempo terug schroeven gaat ook het niveau van het optreden achteruit en deemstert de aandacht van het publiek wat weg. Maar niettemin een interessante band, met 1 van de zangers die het stemgeluid van Thursten Moore benadert. Er zit zeker een grote groeimarge in deze jonge band. Hopelijk krijgen ze kans om verder te blijven groeien en verdwijnen ze niet in de anonieme massa van soortgelijke bands.
Parquet Courts mag dan al wat gehypet worden, in vergelijking met Alt-J is dit echter niets. Ik ben zeer blij dat ik ze eindelijk eens live kan zien, want ik heb nooit begrepen dat deze band zo exceptioneel maakt. En na hun optreden begrijp ik het nog altijd niet. Met hun dansbare indie krijgen ze wel snel heel de weide (of het strand in dit geval) op de hand. Het enthousiasme van het publiek blijkt echter ook een nadeel te hebben. Er wordt luid meege’zongen’ in, wat ik denk, het Engels, maar dan met ongelofelijk veel haar op. Hierdoor verdwijnt de muziek wat naar de achtergrond. Bij heel veel bands zou dit een voordeel zijn, maar het zorgt er voor dat mijn oordeel over het optreden misschien wat verstoord is. Het publiek wordt wel in perfect Frans aangesproken door 1 van de bandleden, wat de pret er alleen maar groter op maakt. Dat de band wat te bieden kan je niet ontkennen. Ze kunnen sfeer scheppen met hun nummers en hun uitstraling. Een goeie band is het zeker, maar zo speciaal is het toch ook allemaal niet. Blijkbaar was dit wel niet hun beste optreden, dus blijf ik nog altijd wat op mijn honger zitten.
Over dan maar naar de eerste Franse band die ik wel eens een kans wil bieden. En een band was het, want Wax Tailor was niet alleen gekomen. Met zang, viool, fluit, gitaar, rapper,… is dit meer dan alleen maar een DJ. Je krijgt het gevoel dat de man een verhaal wil vertellen met zijn nummers, in plaats van louter en alleen het publiek aan het dansen te krijgen. Voor mij zeker geen probleem, alleen jammer dat hij dat dansen met momenten volledig uit het oog verliest. Het optreden resulteerde na een tijd in een mak feestje.
Dan liever snel door naar een andere Fransman die ons mag proberen te overtuigen. En overtuigen doet Chapelier Fou zeker. Hier wel iemand die de band thuis heeft gelaten en het alleen probeert. Met een batterij aan mengtafels, samplers,… voor zich lijkt het een standaard DJ-set te worden. Maar dan haalt hij zijn viool boven en weet hij die perfect te mengen met al die elektronische geluiden. De hele set baadt in een zweverige sfeer en weet bij momenten te raken aan de sound van Boards of Canada en ook wel Cocorosie. De viool geeft de muziek een ongelofelijke meerwaarde, een lyrische kracht die het publiek in vervoering weet te brengen. Het geeft het geheel een speciaal cachet dat voor mij in heel wat elektronische muziek ontbreekt. Het zorgt wel voor een domper op de dansvreugde. Mee wiegen is meer aangewezen bij dit optreden. Aangezien ik mijn dansschoenen toch thuis vergeten was, was dit voor mij niet echt een probleem. Een verfrissende ontdekking binnen de Franse muziekwereld, die ook in ons land wel wat aandacht mag krijgen. Bij deze…
En zo was het al tijd voor de headliner van deze avond, Jamiroquai. De headlinespot is zeker zou 10 jaar geleden zeker geen verrassing geweest zijn. Maar heden ten dage is zijn ster toch een beetje tanend. De verwachtingen lagen dan ook niet echt hoog, maar toch bleef er wat nieuwsgierigheid over om te zien wat deze (voor de muziekwereld dan toch) oude man nog kan. Jamiroquai pakt uit met een indrukwekkende bezetting achter zich: blazers, achtergrondzangers en –zangeressen, bass, drums, gitaren,… Hij brengt zijn muziek met een heel groot funkgehalte, of probeert dat toch. De soul-saus wordt over de nummers gegoten om ze wat extra diepte te geven. Maar echt funkalicious wordt het nooit. Ondanks het groot arsenaal aan hits zijn er toch te veel nummers die zeer weinig om het lijf hebben. Een show van meer 1,5 uur is wat van het goede te veel. Als hij alle beste nummers in een show van een uur had gebundeld was dit zeker een puik optreden geweest, maar ook zonder meer. Ook de lange pauzes tussen de nummers halen ook volledig het ritme uit de set. Van een headliner mogen we toch wat beter verwachten.
Op het kleinste podium mogen de jongens en meisje van La Femme onze avond proberen aangenaam af te sluiten. Ze mochten 15 minuutjes later aantreden omdat Jamiroquai maar bleef doorgaan. Hierdoor kwamen ze heel gretig het podium op. Met bonkende beats proberen ze direct de boel op gang te trekken. La Femme doet trouwens zijn naam alle eer aan, met 1 vrouw in de groep die niet alleen een mooie stem heeft. Het feit dat ze dan ook nog eens in het Frans zingen (Franse band trouwens) zorgt ervoor dat er bij mij snel een link wordt gelegd met Vive La Fête. Maar La Femme is poppier, speelser, toegankelijker en makkelijk dan hun Vlaamse ‘tegenhangers’. Hun nummers kruipen zeer snel in het oor. Ze zijn wel een heel stuk braver, zowel qua podiumact als muzikaal. Niet te min wordt iedereen dansend naar de camping gestuurd om in de tent nog wat na te daveren.
Organisatie: Eurockeennes (Fr)
Eurockeennes 2013 – zaterdag 6 juli 2013
Eurockeennes 2013
Terrain - La Plage
Belfort
Onder de brandende zon krijgen Black rebel motorcycle club de twijfelachtige eer om de Mainstage te openen. De muziek van BRMC is meer geschikt om in donkere zalen te gaan bekijken en beluisteren, in tegenstelling tot een zonovergoten plein. Maar daar lijken ze zich bitter weinig van aan te trekken. Met 3 man doen ze wat we van hen mogen verwachten: rocken. En meer moet dat ook niet zijn. Ze zijn de ideale opener om het festival op gang te trekken. Ze eindigen hun set ook met hun 2 grootste hits, zoals het een festivaloptreden betaamt. Ze tonen dat hun plaats op de Mainstage meer dan rechtvaardig is.
Over naar JC Satàn, een Franse rockgroep die ook al eens over de grenzen van eigen land komen piepen. Ze brengen (hard-)rock zonder meer. Waar de BRMC er mee wegkomen, lijkt dit hier echter wat minder geslaagd. Hun muziek is niets speciaals, maar wel met zeer veel ziel gebracht. De Fransen gaan volledig uit hun dak en de eerste moshpit van de dag is een feit. Als dat zo vroeg al lukt, moet het toch wel gerockt hebben.
Over naar La Plage om eens te horen hoe het echt moet. Bij Dinosaur Jr. hetzelfde probleem als bij Archive: een veel te kleine stage voor veel te veel volk. Maar daar lijken Mascis en de zijne zich zeer weinig van aan te trekken. Dinosaur Jr. speelt een ongelofelijk strakke set. Het is het beste optreden dat ik van hen al heb gezien. Alles klopt: de stem, de sound, het publiek, het strand. J. Mascis is zoals gewoonlijk zijn stoïcijnse zelve, maar Lou Barlow neemt met verve de honneurs waar. Zo weten we ook weer hoe je moet rocken. Verrassen doen ze al lang niet meer, maar ze zijn wel geroutineerde muziekanten die nog altijd spelplezier uitstralen.
Ik wou nadien Von Pariah gaan bekijken. Maar na 1 nummer stak het mij al zodanig tegen dat ik niet ben blijven staan. Ik zal mij dan ook maar wijselijk van alle commentaar onthouden.
De Mainstage loopt aardig vol voor Two doors cinema club. Blijkbaar zijn deze jonge snaken in Frankrijk héél populair. 2 weken geleden had ik ze al gezien op Best Kept Secret en omdat ik daar zo onder de indruk was , wou ik ook nu hun optreden niet missen. Het gaat zeer snel voor deze band. En dat is in dit geval ook volledig terecht. TDCC brengt poppy rock die bulkt van de catchyness. En het publiek kan dit ongelofelijk smaken. Het is de eerste band die de weide voor de Mainstage van het begin tot het einde in beweging krijgt. De band lijkt wel gemaakt om op dergelijke podia te spelen. Het lijkt alsof ze de ene hit na de andere spelen, terwijl je de eigenlijke hits op 1 hand kan tellen. Maar het publiek ontvangt alle nummers met open armen.
Naderhand wou ik nog naar Fauve gaan kijken, maar het was er zodanig druk dat er geen doorkomen aan was.
De headliner deze avond mocht een thuismatch spelen. Phoenix is één van de grootste bands in Frankrijk en ver daarbuiten. Een terechte headliner dus, die ook in België hoog op de affiches staat. De weide loopt vol met enthousiastelingen die maar wat graag hun nationale trots willen aanmoedigen. De verwachtingen zijn dan ook hoog gespannen en worden jammer genoeg niet ingelost. Ik merk dat de band mij geen 1u30 kan boeien. De nummers lijken daarvoor een beetje te veel op elkaar. Ook de vocalen blijven wat te veel op dezelfde toon steken, waardoor het allemaal een beetje gaat vervelen. Ook het publiek reageert veel minder uitgelaten dan bij de vorige groep op de Mainstage.
Ik denk dat een dergelijk festival headlinen voor Phoenix wat te hoog gegrepen is. Misschien waren het wel de zenuwen, want de zanger leek echt onder de indruk. Hij zei ook dat het de eerste maal was dat hij in Frankrijk voor zo’n groot publiek mocht spelen. Jammer maar helaas dus. Misschien de volgende keer beter, want ze hebben zeker genoeg nummers en kwaliteiten om een publiek in vervoering te brengen.
Organisatie: Eurockeennes (Fr)
Nederlands 
Français 
