Onder de Brugse jongeren is Soviet Grass inmiddels al een begrip, en nee niet voor een louche benaming van Russische ‘gras soorten’, maar voor een band met een stevige rock reputatie op het podium. Deze reputatie maakten ze het afgelopen jaar verschillende keren sterk door enkele Brugse wedstrijden te winnen, waaronder ook de Red Rock Rally. Deze wedstrijd bracht al menig artiesten groot die vandaag de Belgische muziek bepalen, bv Mintzkov Luna (nvdr. Nu mintzkov), The Van Jets, Wilow,... en nu dus ook Soviet Grass. Brugge hebben ze ondertussen al zonder problemen ingepalmd, met hun EP kan hun veroveringstocht voor de rest van België beginnen .
Het eerste nummer op de EP, “Weekend Rockstar” geeft een voorsmaakje van wat de band inhoudt: snedige lyrics, melodische gitaarriffs ondersteund van stevig drum en bas werk. “You burn my skin for a while, but still you greet me with a smile” opent het tweede nummer en het sleurt je meteen mee in de magische wereld van classic rock. Een simpele gitaarriff ondersteunt het nummer waarna het geleidelijk opbouwt tot de solo. De solo reflecteert de jaren ’60-’70 geest die de band in zich draagt. Het voorlaatste nummer “Like a Zebra” tilt de EP nog een stap hoger. Gedurende 3 minuten sleurt de muziek je bij de haren en laat je niet meer los voor je overtuigd bent van hun kunnen. We horen sterke invloeden van The Doors in de zang en de riff doet meer denken aan Black Rebel Motercycle club.
Soviet Grass heeft met deze EP de toon gezet voor het latere werk. In afwachting van kun je ze intussen beluisteren op:
http://vi.be/SovietGrass
http://www.youtube.com/watch?v=wodVxFSQPkc
Ik denk niet dat wij u Arno nog moeten voorstellen. De man is een begrip, een fenomeen, een icoon. De laatste keer dat we hem aan het werk zagen op het Leffingeleurenfestival in 2011 schreven we nog dat hij aan herbronning toe was. Onze welgemeende ekskuses daarvoor, want nu blijkt dat wij toen gewoon pech hadden en getuige waren van een uitzonderlijk zwak Arno concertje. Als u net als ons het legendarische Arno portret in ‘God en Klein Pierke’ gezien heeft, dan zal u weten dat een niet nader bepaalde dosis whisky daar voor iets tussen zat. Vergeven en vergeten dus, want op vandaag staat hij er, en hoe !
Wij hebben zo een vermoeden dat Arno in Frankrijk nog meer op handen wordt gedragen dan bij ons. In België valt men vooral voor de sympathieke rocker annex drinkebroer, in Frankrijk prijst men Arno ook en vooral omwille van zijn kwaliteiten als chansonnier.
De liefde is wederzijds, Arno houdt van het Franse publiek, hij voelt zich thuis op het podium in Lille en ontpopt zich tussen de songs door als een ware comédièn. Hij haalt de ene na de andere sappige anekdote op, en dat in zijn typisch gebroken Arno Frans inclusief het onvermijdelijke gestotter, wat in zijn geval eerder een sympathieke meerwaarde lijkt te zijn. De man is in zijn nopjes, hij is entertainend en geestig, trekt allerhande rare smoelen en straalt bakken vertrouwen uit. Kortom, Arno is volop Arno.
Vooral Arno le chanteur is hier in bloedvorm, hij croont prachtiger dan ooit tevoren in hemels mooie ingetogen songs als “Elle pense quand elle danse”, “Lola, etc” en “Les yeux de ma mere”, drie pareltjes waar de zaal muisstil van wordt.
Ook de rocker in Arno mag volop zijn gang gaan en daarin wordt hij bijgestaan door een werkelijk ultrascherp spelende band met naast ouwe getrouwe Serge Feys een drietal gedreven en schitterende jonge muzikanten (Arno heeft in lang niet zo een goede gitarist gehad). Zo krijgen de songs uit het nieuwste album ‘Future Vintage’ een boost van jewelste. Die plaat is alweer een bont allegaartje van rock en chanson, en dat vertaalt zich knap op het podium. Songs als ondermeer “Ca plane pour nous”, “Quand les bonbons parlent” en een stevig “Show of live” moeten niet onderdoen voor de klassiekers.
Arno bezingt ook uiterst mooi zijn geboortestad in een subliem “Comme a Oostende”, nog zo eentje die kippenvel veroorzaakt.
Uit de TC Matic periode komt de immer gejaagde klassieker “Que Passa ?” en natuurlijk “Oh la la la” en “Putain Putain” die hier beiden in een geslaagd nieuw kleedje zijn gestoken. Opmerkelijk trouwens hoe de Fransen weten mee te zingen hoe hun kleintje ook verre schiet.
Verder is er spetterende rock met een vurig en heet “Ratata” en de snijdende Beefheart song “Hot Head” waarin Arno zijn harmonica uithaalt en ter plaatse de blues heruitvindt. En natuurlijk is er volop ambiance met “Je veux nager” en “Bathroom Singer”.
De Fransen eten uit Arno zijn hand, maar dat heeft hij ook verdiend, want vanavond is hij niet minder dan schitterend.
Ga dat zien, beste mensen, wanneer hij met zijn gevolg begin 2013 door België toert, want het is meer dan de moeite. De AB is al twee avonden volgeboekt, waag dus snel uw kans voor één van de andere concertjes (Gent, Leuven, Brugge, Antwerpen, Kortrijk,…)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-3-12-2012/
Organisatie: Vérone Productions, Lille
Alle oude rockers verzamelden maandagavond in Vorst om de gekende rockiconen Deep Purple nog eens aan het werk te zien in eigen land…en hoe!
Het voorprogramma werd verzorgd door de Belgische formatie Cowboys & Aliens die een set van zo’n 30 minuten speelden met nummers uit hun laatste langspeler ‘Language of Superstars’ (2005) en hun recente EP ‘Sandpaper Blues Knockout’ (2011). De mannen van C&A kweten zich op zeer verdienstelijke wijze van hun opdracht ondanks de vrij lauwe reactie van het publiek.
Dat publiek was logischerwijze duidelijk voor een band van een ander kaliber gekomen! Klokslag 21u00 zette de klassieke intro in en kleurde het podium letterlijk paars. Een enthousiaste menigte verwelkomde mister Gillan, Glover & Co op zeer hartelijke wijze.
Aan één stuk werden nummers als “Fireball”, “Into the Fire” en “Hard lovin’ Man” met veel energie en snelheid door de speakers gejaagd … Het geluid was opperbest en Ian goed bij stem!
Wat een prestatie van een kerel van bijna 68 jaar! En wat gezegd over de muzikanten die stuk voor stuk tussen de nummers door hun persoonlijk ‘moment de gloire’ kregen en elk, sologewijs, de toeschouwers nog eens mochten overtuigen van hun absolute topklasse!
Na de keyboardsolo van Don Airey (met subtiele verwijzing naar Jacques Brel) was het tijd voor een zalig trio van “Perfect Strangers”, “Space Truckin’” en het obligate en nog altijd fantastische “Smoke on the Water”.
Het publiek smaakte duidelijk het optreden van hun (jeugd)helden en werd getrakteerd op enkele covers als toegiften : “Green Onions” en “Hush” (Billy Joe Royal). Na de bass solo van Roger Glover werd het optreden afgerond met “Black Night” en in ‘die black night’ keerde de menigte daarna tevreden huiswaarts!
Heel fijn optreden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/deep-purple-3-12-2012/
Organisatie: Live Nation
Sonic City Festival 2012 – curated by Suuns - Na duizenden jaren brengt Swans het sjamanisme terug naar Kortrijk
Sonic City Festival 2012
Kreun
Kortrijk
Het Sonic City Festival is een jaarlijks terugkerend festival, georganiseerd door de Kreun. Het concept blijft onveranderd : een curator wordt aangesteld om de line up van het festival samen te stellen. Dankzij dit concept wordt elke editie van Sonic City uiteraard totaal anders. Een nieuwe look, een ander perspectief, verrassende keuzes en een enorme muzikale diversiteit. Na Millionaire ('07) en Dalek ('09), Deerhoof ('10) en Liars ('11) werd het festival dit jaar gecureerd door de Canadese band SUUNS. Wederom koos De Kreun voor een band met een bijzonder eclectische smaak, zodat ook de line up barst van de verscheidenheid. Met o.m. Swans, Suuns, Tim Hecker, Demdike Star, Each Other, BEAK> en Fuck Buttons.
Sfeerbeelden dag 1 en dag 2 : http://www.musiczine.net/nl/fotos/sonic-city-festival-2012/
review dag 2 – zondag 2 december 2012
Vorig jaar in februari waren we redelijk onder de indruk van Suuns, en de programmator van De Kreun was dat blijkbaar ook, want Suuns mocht dit jaar curator zijn van het tweedaagse Sonic City festival. Wij kozen voor de zondag, met als voornaamste act natuurlijk Swans, die met hun nieuwe album ‘The Seer’ in vele eindejaarslijstjes zal opduiken. Swans zou twee uur optreden vanavond, waar de meeste bands die op zondag speelden maar een halfuur mochten optreden.
Het festival begon redelijk vroeg op zondagmiddag, maar wij pikten in bij Clinic. Deze Liverpudlians kenden we nog van hun album ‘Walking with thee’ (uit 2002), waar ze heel avontuurlijk een Engelse interpretatie gaven aan The Pixies ten tijde van ‘Surfer Rosa’. Sindsdien waren we deze band echter uit het oog verloren, en live hadden we ze in tien jaar nog nooit aan het werk gezien. Clinic viel zeker op door hun podiumact, geïnspireerd door The Residents, leek het of de chirurgen van AZ Groeninge op hun vrije dag besloten hadden de Kreun over te nemen: de concertzaal was omgetoverd tot een operatiekwartier, alle bandleden droegen blauwe operatiejassen en ditto maskers, enkel de plastic handschoenen ontbraken.
Clinic deed dus zijn naam eer aan, en ook hun muziek was compromisloos, een heel eigen tegendraadse postpunk sound, misschien dat qua attitude The Fall nog in de buurt komt, het orgeltje klonk heel erg ouderwets, en de gitaren waren verdomd raar gestemd. Een harmonica en klarinet zorgden voor een ouderwets new wave geluid, terwijl kapotte beats een heel vervreemdend effect creëerden (Al zullen die blauwe operatiejassen en maskers er ook voor iets tussen gezeten hebben, het was de eerste keer dat ik iemand met een mondmasker op klarinet zag spelen). “IPC” en “Seesaw” stonden op de setlist deze namiddag. Clinic, echt geen voor de hand liggende band. Hun laatste album heet ‘Free Reign’, doe er uw voordeel mee.
We hadden ook nog nooit van Sir Richard Bishop gehoord. Deze Amerikaan komt uit de Arizona punk scene, (zie ook Meat Puppets), speelt al sinds 1979 experimentele rock met Sun City Girls, en treedt sinds een aantal jaren solo op. De man mocht ons een halfuurtje op akoestische gitaar vermaken, en nam ons mee op een reis langs de verschillende continenten: het begon met een Indisch geïnspireerd nummer, de sitargeluiden zoemden op de achtergrond terwijl Bishop op virtuoze wijze op zijn gitaar tokkelde, om dan over te gaan in Engelse folk (Jimmy Page a la ‘The battle of evermore’) en af te sluiten met een door flamenco geïnspireerd nummer.
Tijd om eens buiten een frisse neus op te halen, voor de rokers, en iedereen die een hapje wou eten, had de organisatie het terras omgebouwd tot een loungeruimte, met gasfakkels, een alternatieve platenbeurs, een koffiecaravan en een warme broodjesstand, die welkom was bij deze vriestemperaturen.
Het contrast tussen Sir Richard Bishop en de volgende artiest, kon moeilijk groter zijn. Tim Hecker is een Canadese electronica-artiest, die ambient composities schrijft en dit jaar samen met Daniel Lopatin (Oneohtrix point never) het album ‘Instrumental tourist’ maakte. Hecker trad op in het volledige duister, enkel de lichtjes van zijn apparatuur lieten toe nog iets op het podium te ontwaren. Zijn ambient drones werden doorklieft door belletjes, en het geheel was ook door het hoge volume, een fysieke ervaring waarbij het geluid je omarmde alsof je in een warm bad zat. Digitale droomnoise voor gevorderden, zo kan je het nog best omschrijven.
Beak> was de eerste band van de avond, die meer dan een half uur toebedeeld kreeg. De band van Geoff Barrow, jawel de man van Portishead, bestaat naast Barrow op drums, uit een bassist en een keyboardspeler. Barrow is duidelijk bezeten door geluid, want het duurde een hele tijd voor hij tevreden was met de soundcheck, en ook tussen de nummers door moest de klankafstelling gecontroleerd worden, wat enigszins de vaart uit de set haalde. Beak> haalt schaamteloos zijn inspiratie bij de krautrock van Neu, het was net of we veertig jaar terug gekatapulteerd werden, een donkere, hypnotische, mechanische groove trok zich op gang, bas, drums en vintage keyboard stippelden een epische, maar Teutoons parcours uit, waarop Barrow dan nog eens zong, met toch wel een vrij beperkte stem, die wel iets mee had van Ian Curtis. De laatste twintig jaar, is er wellicht maar een band die iets gelijkaardigs gedaan heeft, en dat is Trans Am. Ondanks de vele pauzes tussen de nummers, was het publiek toch enthousiast.
In 2010, na 14 jaar onderbreking, besloot Michael Gira om Swans weer uit de kast te halen. Zelf liet hij weten dat we dat absoluut niet als een reünie moesten beschouwen, maar gewoon als het beste vehikel om te brengen waar hij nu mij bezig is. Het dubbelalbum ‘The seer’ zal in veel eindejaarslijstjes opduiken, ook al is het allesbehalve een hapklare brok.
Michael Gira, een grijze en gegroefde kop, 58 ondertussen, kwam op in een zwart verfrommeld pak, en een witte cowboyhoed. De man staat er algemeen om bekend geen gemakkelijke man te zijn, en dat bleek ook uit de tijd die hij aan de soundcheck besteedde, hier was duidelijk een perfectionist aan het werk. Toen alle instrumenten naar wens gestemd waren, moesten zijn hemdsmouwen op de juiste manier opgerold en vastgemaakt worden, en toen was alles zo als Gira het wilde, en konden we beginnen.
De man heeft wel gevoel voor humor, hij wist dat hij het publiek heel lang had laten wachten, en wenste het publiek een goeie nacht, zei “See you tomorrow” en liep het podium af. Even later kwam hij dan toch terug, zonder cowboyhoed, en met luide gitaaraanslagen trok Swans zich op gang.
Michael Gira had een aantal karakterkoppen meegebracht, naast een gitarist, bassist en drummer, waren vooral de lapsteel gitarist , Christoph Hahn, (die wel een jongere broer van Gira leek, met zijn grijze sikbaardje en gekreukeld kaki pak) en de percussionist, opmerkelijke verschijningen. Die laatste, Thor Harris, is de drummer van Shearwater, en stond vrijsnel in zijn blote, harige, gespierde bast te drummen, als een woeste Wiki de Viking. Dat de man in het gewone leven timmerman is, was er aan te zien, hoe hij in de ultralange nummers van Swans, op zijn percussie bleef meppen en doorgaan, bewees dat de man over een serieuze fysieke conditie beschikt. Het moet geleden zijn van de passage van Joey Castillo bij Queens of the Stone Age, dat ik nog zo een beest van een drummer gezien heb.
Goed, hoe klonk Swans nu eigenlijk? Wel, dat is moeilijk te omschrijven, in ieder geval is het luid, en zeker een fysieke ervaring. Hoewel Swans uit de New Yorkse ‘no wave’ komt van de jaren tachtig, heeft Gira dat geluid, en ook de meer kale, gothische inslag die hij begin jaren negentig bewandelde, ondertussen verlaten, en is hij nu met andere dingen bezig.
“To be kind” bijvoorbeeld zette in met minutenlange drones, dissonante lelijke klanken, waar na verloop versieringen in opduiken, die door de verschillende muzikanten aangebracht worden, waarna Gira zijn tekst heel langzaam declameerde. Veel steelpedal en reverb in dit nummer, Gira vond hier een soort industriele country uit, en op het moment dat hij zijn armen uitstrekte, had hij wel iets van een oude Indiaanse sjamaan, die zijn voorvaderen aanriep.
Ik ben er nog altijd niet uit of dit nu grootstedelijke blues is, of landelijke, kapotte country op zoek naar de origines van het Amerikaanse platteland. In ieder geval heeft dit weinig van doen met noise a la Sonic Youth, hoewel het dissonant is, gebruiken de Swans traditionele rock en country instrumenten (staafklokken, klarinet, pedal steel), maar het geluid dat ze er uit persen is op zijn minst ongewoon, alsof je de klank in bijtend zuur giet.
In een ander nummer, sloeg Gira minuten lang zijn gitaar aan, voor het nummer eindelijk op gang kwam, maar wanneer het toen vertrokken was, mondde het uit in een catharsis die we lang niet gehoord hadden. Gira bezweerde ons “ I see it all”, en wat hij dan wel zag, was beslist huiveringwekkend.
Eén van de hoogtepunten van de set kwam toen Gira in een van zijn nummers een grote fluim de Kreun instuurde. Ook de percussionist maakte indruk met zijn buisklokken, als Van Quickenborne nog een beiaardier nodig heeft om op een januari zijn burgemeesterschap in te luiden, dan hadden wij hier de juiste man gevonden. Goed na twaalf uur zetten de Swans hun ultieme krachttoer in, met Gira die op mondharmonica zijn laatste duivels bezwoor, indrukwekkend gewoon.
Na het optreden zou Gira nog zijn platen signeren, maar aangezien de Omer al uren uitgeput was, en we nog een lange rit voor de boeg hadden, besloten wij om snel huiswaarts te keren.
Dag twee van Sonic City was heel avontuurlijk, heel veel verschillende bands, elk met hun eigen geluid, die zich kort mochten voorstellen, maar het was toch vooral Swans die indruk maakte, ik denk dat ik niet alleen was met die beoordeling. Volgend jaar in maart (30 maart 2013) in Trix Antwerpen ...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sonic-city-festival-2012/
Organisatie: Kreun, Kortrijk – Sonic City Festival
Na enkele uitstapjes met Heavy Trash en Spencer Dickinson is The Jon Spencer Blues Explosion weer helemaal terug, en daar kunnen wij alleen maar om juichen. De nieuwste plaat ‘Black Mold’ heeft het vuur in zich van Jon Spencer in zijn jonge dagen en ook op het podium heeft dit zijn effect.
Spencer is de verpersoonlijking van rock’n’roll, hij gromt en roept als een bezeten jakhals en ondertussen haalt zij gensters uit zijn gitaar met solo’s die op het eerste zicht verhakkeld klinken maar die bulken van de rock’n’roll. Met ouwe getrouwe Judah Bauer op gitaar en Russel Simins op het meest primitieve drumstelletje dat u ooit heeft gezien (zelfs een beginnend rock rally groepje zou hier zijn neus voor ophalen) is die gruizige, ophitsende en vuile sound van JSBE volledig intact gebleven. De songs volgen elkaar in ijltempo op, een track is nog niet helemaal beëindigd als de drie wildebrassen al een nieuwe gortige riff inzetten. Spencer hitst het zootje op met zijn kenmerkende ‘howl’, hij roept al zijn demonen op om er een gloeiend potje oververhitte rock’n’roll uit te spuwen. Tussen een felle greep (zowat alles eigenlijk) uit die knetterende nieuwe plaat hebben we ook nog agressieve monstertjes herkend als “2 kindsa love” en helemaal op het eind een openbarstend “Bellbottoms”, daartussenin ook een vlammende cover van The Beastie Boys “She’s on it”, zonder enige verdere commentaar Spencer’s eerbetoon aan wijlen Adam Yauch.
Zelden hebben wij een band gezien die zoveel rauwe en primitieve energie op een podium kan neerzetten. We hebben het trio dit al meerder keren zien doen, maar hier kunnen we nooit genoeg van krijgen, net zoals we keer op keer ook overdonderd worden door ons zoveelste Stooges optreden.
Jon Spencer Blues Explosion is heter dan ooit. U krijgt nog een kans om dat te gaan proeven in de AB op 11/12. Er zijn nog tickets, haast u !
Ook support act Joe Gideon & The Shark weet ons te bekoren. Het duo heeft nog maar net een nieuw album uit maar het zijn toch de krakers uit dat fameuze debuut ‘Harum Scarum’ die er uitspringen. En dan hebben we het vooral over een prachtig spitsvondige song als “Kathy Ray”.
Joe Gideon & The Shark blinken uit in originaliteit en dit met songs die zowel naar The Doors, The White Stripes als naar The Fall neigen. Knap.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/joe-gideon-the-shark-2-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jon-spencer-blues-explosion-2-12-2012/
Organisatie: Aéronef, Lille
… Ergens eind 2010, uit het niets worden we overstelpt met vragen over de Swedish House Mafia. Reden is de single “One” , die inslaat als een bom! In onze zoektocht wie achter deze ‘instant classic’ zit, komen we uit bij drie DJ’s/producers , die al hun strepen in het dancewereldje hebben verdiend . Jawel , het is duidelijk dat hier doorgewinterde vossen achter het project zitten …
Swedish House Mafia is een project van Axwell, Steve Angello en Sebastian Ingrosso. Het gaat snel en hard , want ook de 2de single “From Miami to Ibiza” is op z’n minst een even commercieel succes. Het hek is van de dam ... en als een ‘rollarcoaster’ staan ze op de grootste festivals; in de voetsporen van Underworld, Chemical Brothers , Daft Punk , 2 many DJ’s en Justice staat het trio geprogrammeerd als afsluiter. De singles zorgden ervoor dat ze steeds actueel en hot bleven.
Maar de beste beats duren niet lang , want eind 2012 besluiten de heren er mee te stoppen . Ze zijn uitgekeken op hun succesvol project; de sets op Tomorrowland zijn in ons geheugen gegrift en met deze groots opgezette afscheidstournee 'One last tour' kunnen alle registers nog eens opengetrokken worden . Een nooit geziene spectaculaire show.
Swedish House Mafia is ons niet onopgemerkt voorbijgegaan . Blij dat we er opnieuw bij konden zijn …
Een tot in de nok gevuld feestvierend Sportpaleis is impressionant om te zien! In deze omgedoopte Arena geniet , danst en springt een uitgelaten publiek. We kijken onze ogen uit … Opvallend vanavond ook een internationaal publiek ; veel Zweedse en Britse vlaggen zwierden op de beats’n’bleeps .
Aan de decs warmde en hitste de jonge DJ/producer Otto Knows eerst de menigte op . Die DJ kennen we natuurlijk van die Tomorrowland tune “Million Voices'. In ‘no time’ had hij de hele zaal in z'n greep.
Rond 21.45u brak het Swedish House Mafia moment aan, een imposant wit doek fungeerde als teaser voor de Zweedse DJ’s . “We come, we rave, we love” werd geprojecteerd . En dan stonden de 3 voor een reusachtige ledwall en begroetten ze de losgeslagen menigte. Ze namen plaats aan hun dj booth – gevormd door de ledwall die in 4 stukken evolueerde- en hen op een 5 meter hoog voetstuk plaatste.
Na een lang uitgesponnen intro kwam de eerste knaller, “Greyhound” . Beneden zagen we een kolkende jonge meute! Wat een blitzstart! De ledwall was feeëriek en projecteerde 1001 verschillende visuals, filmpjes, … in allerhande vormen en gedaantes. Meteen een meesterlijk staaltje, sie!
Na de openingstrack werd even gas teruggenomen en kregen we happy dance en house tracks van eigen makelij en enkele classics uit het genre, die het allemaal best spannend hielden. Ze bouwden op die manier hun set op .
Na 45 minuten verdwenen ze even in de coulissen en opnieuw werd een groot wit doek over het podium gespreid. Toen het doek verdween, was dit het sein om het tempo te verhogen en de herkenbaarheid van de eigen hits los te laten … Lichtsalvo's, stroboscopen, vuurwerk en co2 shooters sierden het enorme visuele spektakel en boden nét dat tikkeltje meer aan de show.
“In My Mind”, “Antidote” en ''Save The World” kregen een gepaste outfit, wat een waanzinnig enthousiast Sportpaleis opleverde.
Hoogtepunt was dat de huidige single “Don't you worry child” door duizenden werd meegezongen en opgesmukt werd met de gekende 'sit down en jumps’ . Toen Angello even later de Belgische vlag bovenhaalde en de ledwall zwart, geel en rood kleurde , klonk een oorverdovend gejoel … de apotheose kon worden ingeleid … in de verte hoorden we de begintune van “One” , die crescendo ging en ontplofte . Dit ‘dance anthem’ werd geremixt tot een moddervette , ultracatchy splinterbom.
Kortom , dit was een Topsong . Conclusie: De Swedish House Mafia stond in voor een avondje Topentertainment!
Organisatie: Live Nation en ID&T
Het was vrijdag en de eerste dag van de kerstmarkt in Brussel,zodat we door de file en het zoeken naar een overgebleven parkeerplaats, een stukje later dan gepland in de AB Box toekwamen, in het midden van de set van Joe Gideon & The Shark. Gideon Seifert en zijn zus Viva Seifert, we hebben ze ooit nog gezien op Boomtown, samen met The Archie Bronson Outfit, en toen maakten ze niet echt indruk. Vanavond was dat toch anders, op basis van de halve set die we nog konden meemaken: veel afwisseling, garagerock a la White Stripes en Black Keys, Britse bluesrock met een PJ Harvey inslag, en electronische experimenten. Drumster Viva steekt veel dynamiek in haar spel, en de samenzang tussen broer en zus werkt goed. Joe Gideon heeft net een tweede album uit, ‘Freakish’, ik vond weinig aan hun eersteling, maar op basis van het halfuur dat ik vanavond nog kon meepikken, ga ik dit tweede album zeker eens uit checken.
Geen uitverkochte AB Box voor de hoofdact van de avond, Three Mile Pilot. Begin jaren negentig was deze band uit San Diego, eventjes ‘hot’ in de alternatieve scene. Toen iedereen wat uitgekeken was op de grunge, kwamen zij met een heel nieuw geluid, ‘slowcore’ genaamd, kaal, want enkel met bas, drums en keyboards, maar zonder gitaar, en toch heel dynamisch, ook door de afwisselende zangpartijen van zowel Zach Smith (bas) als Pall Jenkins.
Hun debuut, ‘Na Vucca do lupu’, was een echte cultplaat, die ook veel mee had van dEUS eerste, met veel plaats voor experiment en zangpartijen die heel erg leken op de duetten van Barman en Stef Kamil Carlens zoals die op ‘Worst Case Scenario’ stonden.
Ook Three Mile Pilot’s tweede plaat, ‘Chief Assassin to the sinister’, (uit 1995) was heel erg gegeerd, zodat veel fans zowel de Amerikaanse als de Europese versie van de plaat kochten. Daarna volgde nog een derde plaat,’Another desert, another sea’, in 1997, die minder goed was, waarna de groep er in 1998 de brui aan gaf:
Pall Jenkins richtte The Black Heart Procession op, met veel meer nadruk op piano en electronica in low-tempo nummers , en Zach Smith vormde samen met Rob Crow, Pinback, dat in Belgie heel populair werd, ook door dat ze hun debuut op een sublabel van het Gentse R&S records uitbrachten.
Na tien jaar besloten Jenkins en Smith om terug samen te gaan spelen, en in 2010 brachten ze plots een nieuw album uit, ‘The inevitable past is the future forgotten’, dat we heel erg konden smaken. Dit jaar was er dan een EP, ‘Maps’, die blijkbaar minder goed is en na vijftien jaar, staan ze nu dus terug live in België.
Three Mile Pilot zijn live met vier, naast Jenkins(gitaar) en Smith (bas), een drummer en een keyboardspeler. Jenkins, met zijn pet had hij veel weg van Brian Johnson van AC/DC, begon zonder gitaar, met het rustige “Premonition”, het afsluitende nummer uit ‘The inevitable past if the future forgotten’, en dit album zou vanavond ook de hoofdmoot van de set vormen.
Na deze opwarmer, kregen we de echte 3MP sound te horen in “What’s in the air”, waarin bas en keyboard langzaam opbouwen, waarna het nummer plots losbarst. Anno 2012 is het geluid van 3MP belange zo kaal niet meer, het klinkt warm en organisch, meer in overeenstemming met een band die ondertussen uit veertigers bestaat.
“Still Alive” zette die nieuwe melodieuze lijn door, met een perfecte symbiose tussen de basmelodieen, het keyboardspel en de accenten van de drummer, waarop Jenkins dan zijn zanglijnen lardeert.
“Battle”, een song die je als mission statement kan zien waarom Three Mile Pilot er na meer dan tien jaar terug aan begonnen zijn, begon als de oude 3MP van begin jaren negentig, maar transformeerde dan in een melodieus pianonummertje, dat even goed van Pinback had kunnen zijn. Jenkins worstelde heel even met zijn gitaar, maar eerlijk gezegd hadden we dat niet eens gehoord.
Na een hele brok uit hun laatste album gespeeld te hebben, was het tijd om een aantal nummers uit ‘Another desert, another sea’ te spelen, zoals “Ruin” en “Way of the ocean”, waarin vooral het unieke, uit de duizend herkenbare basgeluid van Smith en de tegen elkaar opbotsende zanglijnen van de twee protagonisten uit de band sprongen. Daarna werd er een versnelling hoger geschakeld, op “Days of wrath” en “Left in vain” begon het publiek al goed mee te headbangen, en dat publiek ging helemaal uit zijn dak toen de cultklassiekers uit “Chief Assassin to the sinister” van stal gehaald werden, iedereen voelde zich plots weer vooraan in de twintig op “97 mt”, “Shang vs Hanger” en “Circumsized”, nummers die menige Scorpio en Gitaargestoord-fuiven kleurden in de midden jaren negentig.
Ja, voor velen was Three Mile Pilot jeugdsentiment vanavond, maar peu importe, het is nog altijd steengoed, en ook met de nieuwe nummers staat Three Mile Pilot er nog altijd.
Wie niet genoeg kan krijgen van het basspel van Zach Smith, kan volgende week naar de Vooruit, want dan speelt Pinback, wij zullen er zijn, u bent toch ook van de partij?
Setlist The premonition; What’s in the air; Still Alive; Battle orgelgeluidjes; Ruin; Way of the ocean; Longest day; In this town I awaken; Days of wrath; Left in vain; Birdy; 97 mt; Shang; Circumsized
Year of no light; Bolivia; One false eye
Organisatie: Ancienne Belgique (ism Toutpartout) ikv Autumn Falls Festival 2012
Petula Clark is een fenomeen. Het is onbegonnen werk hier een min of meer volledige samenvatting te geven van haar carrière. Maar toch doe ik een bescheiden poging.
Ze was één van de sterren die de geallieerde soldaten entertainden tijdens de tweede wereldoorlog. Daarna acteerde ze in verschillende succesvolle films, zoals ‘Finian’s Rainbow’ en ‘Goodbye, Mr. Chips’. Als zangeres had ze tientallen hits, niet alleen in Groot Brittannië, maar ook in de VS. Door haar huwelijk met de Franse Claude Wolff begon ze ook in het Frans te zingen, waardoor ze ook in Franssprekende landen een superster werd.
Ze verkocht meer dan 70 miljoen platen in de ganse wereld.
Petula vierde onlangs haar 80e verjaardag en toch ziet ze er twintig jaar jonger uit. En niet alleen dat, ze zingt en beweegt ook als iemand die veel jonger is.Met haar vijfkoppige band bracht ze een overzicht van haar volledige carrière: nummers uit haar films, Frans chanson, covers van andere artiesten (Elvis Presley, John Lennon, Adamo, Serge Gainsbourg, Jacques Brel), maar ook een mooie selectie uit haar tientallen hits.
Ook nummers uit haar nieuwe Engelstalige CD ‘Lost In You’ kwamen aan bod. Een afwisseling van meezingers en meer intieme momenten als ze zelf aan de piano ging zitten. Ze heeft heel veel présence en pakt haar dankbaar publiek moeiteloos in.
Haar ingestudeerde verhaaltjes over haar ontmoetingen en ervaringen met sterren zoals Fred Astaire en Elvis Presley doen je beseffen wat een ongelooflijk leven zij gehad heeft, maar doen tegelijkertijd een beetje kunstmatig aan.
Op haar leeftijd is ze niet altijd even toonvast meer, maar dat scheen niemand te storen.
Wat mij meer dwars zat is de interpretatie van sommige hits. Soms gaat daardoor ook alle magie verloren. Een voorbeeld: “Kiss Me Goodbye” sprak mij altijd al heel erg aan door het bombastische, het dramatische, dat de wanhoop weergeeft van de verlaten vrouw, die ondanks alles haar geliefde blijft beminnen. In de versie die ze nu bracht was dat allemaal verdwenen. Een gemiste kans.
Toch was dit optreden een hoogtepunt. Een confrontatie met al die jaren popgeschiedenis door een concert van een artieste die al bijna zeventig jaar bezig is. Wie heeft zo’n staat van dienst?
Als je het ook eens wil horen kan je op deze link een kwartierlange reportage vinden: http://www.youtube.com/watch?v=QatPktCz5dE&feature=share
En dat Petula een genereuze vrouw is zag je aan de manier waarop zij de talrijke cadeautjes van de fans in ontvangst nam. Hier geen valse vriendelijkheid, maar spontane waardering. We hebben ooit sterren gezien met veel meer kapsones.
Daarbij kwam ze ook nog eens naar de bar na het optreden om te praten met de fans en om te signeren. Opvallend hoe geduldig die fans een half uur lang wachtten tot hun idool verscheen.
Petula Clark is een echte Dame.
(Onvolledige) setlist: My Happiness, Enough Of You, Coeur Blessé, Don’t Sleep In The Subway Darling, Imagine (John Lennon), My song, Look To The Rainbow (uit Finian’s Rainbow), Love Me Tender (Elvis Presley), I Know A Place/Sign Of The Times, With One Look (uit Sunset Boulevard), Chariot, Tout Le Monde Veut Aller Au Ciel, Mais Personne Ne Veut Mourir, Someone To Watch Over Me (Gershwin), Un Enfant (Jacques Brel), Lost In You, Kiss Me Goodbye, Sailor, I Couldn’t Live Without Your Love, Downtown, La Vie Comme Elle Passe (Adamo), The Rainbow
Neem een kijkje naar enkele pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/petula-clark-30-11-2012/
Organisatie: Concertevents
Met zo een naam zou een mens gaan denken dat het hier de zoveelste extreme dark metal band betreft, niet dus. Zoek het eerder in de seventies.
De Zweedse retro rockers van Graveyard stonden er zelf van versteld dat er zoveel volk was komen opdagen in de Antwerpse Trix. Wij waren niet verwonderd, want na hun vlammende passages eerder dit jaar in de AB Club en in de Shelter van Pukkelpop heeft volgens ons de mond aan mond reclame mooi zijn werk gedaan. Zij die er toen bij waren wisten meteen dat Graveyard een verdomd krachtige live performance weet neer te zetten. Die toegewijde fans hebben zich gewoon vermenigvuldigd.
Natuurlijk moest u liefhebber zijn van potige seventies rock als Black Sabbath, Led Zeppelin, Pentagram en Deep Purple, anders stond u hier mooi voor aap.
Graveyard weet echter spitsvondig om te springen met het genre. De groove van al die bands zit duidelijk in hun muziek vervat, maar de groep houdt de songs behoorlijk kort en laat steeds de potige sound primeren bovenop de vaardigheden van de groepsleden. Geen overbodige ellenlange solo’s dus, hoewel het in de Trix aan snedige gitaaruitspattingen niet ontbrak.
Niet alleen de gitaren waren aan het woord, want wat ons sterk opviel was dat Joakim Nilsson een verduiveld knappe zanger bleek te zijn wiens gruizige stem perfect aansloot bij die gortige retro sound.
Graveyard bleek vanavond typisch zo een band die zichzelf op een podium overstijgt, alles klonk steviger en intenser dan het toch ook al redelijk vettige geluid dat op de platen wordt gehaald. Bij momenten deden ze ons dan ook denken aan hun Noorse collega’s van Motorpsycho, en dat is altijd een compliment.
Graveyard schonk uiteraard de nodige aandacht aan de puike nieuwe plaat ‘Lights Out’, getuige gedreven en stevig rollende songs als “Seven, seven”, “The suits, the law & the uniforms” en een moordend “Goliath”. Ook de meer ingehouden songs van die plaat waren intense hoogtepunten, “Slow motion countdown” en vooral “Hard time lovin’” brachten de betere bluesrock aan de oppervlakte.
Natuurlijk was het ons ook niet ontgaan dat de bommetjes van hun vorige platen hier mee het mooie weer maakten. Wij onthouden vooral de vuile rockers “Hisingen blues”, “Ain’t fit to live here” en een innig mooi en denderend “Thin Line”.
Een uiterst knap kippenvelmoment was het wonderlijke “The Siren” dat meteen een knaller van een bisronde mocht inzetten, met verder de volle overgave van de band in “Endless night” en het stampende oudje “Evil Ways”.
Het publiek had zich de ganse avond gewillig laten meedrijven met de voortdenderende rocktrein Graveyard en werd steeds uitbundiger. De Zweden werden dan ook bedankt met alleen maar enthousiaste reacties. Enkel de redacteur van De Morgen had het weer eens niet begrepen (zat waarschijnlijk opgesloten in het toilet), maar wie verschiet daar nog van.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/graveyard-30-11-2012-2/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/graveyard-30-11-2012/
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix, Antwerpen)
Marco Z had het genoegen te mogen openen voor Jason Mraz. Inderdaad, die van “I’m a bird, I’m a bird, I’m a bird”. En iets recenter, die van “Endlessly be together”. King van de catchy deuntjes en de meezingbare refreintjes. Een feelgood poprockartiest die de Vlaamse radiogolven beheerst als voorprogramma leek een zeer goed idee. In theorie.
In praktijk kon Marco Z, ondanks de whoooohoooh-harmonieën, de speelse xylofoontoonladders en het obligate handgeklap boven het hoofd, maar op beperkt enthousiasme van het publiek rekenen. De twee bovengenoemde hitjes konden wel enkele hoofden laten meeknikken op de maat en “This old heart of mine” (The Isley Brothers) – volgens Marco Z speciaal voor de ‘ouw zakken in de zaal’ – was een onderhoudende cover, maar over het algemeen liet hij ons warm, noch koud. Toegegeven, de geluidsproblemen zaten daar zeker voor iets tussen. Het zat er zeker in, maar het kwam er niet uit. Cliché nummer één. Blijf beter lekker thuis en leg zijn cd’tje op.
Ondanks de verwachting van enkel tienermeisjes, trok Jason Mraz een verrassend heterogeen publiek aan. Dat zich vervolgens toch als tienermeisjes gedroeg en extatisch begon te gillen toen Jason Mraz, aka Mister Panty Dropper, het podium betrad.
Tijdens opener “Don’t wake me from this dream” werden de laatste rijen dan ook het zicht benomen door de tientallen smartphones die de lucht in gestoken werden om fotografisch bewijs te verzamelen van hun aanwezigheid. De volgende dag immers noodzakelijk op Facebook.
Opvolger “Make it mine” haalde die summervibes in huis die we associëren met Jason Mraz. We werden omver geblazen (cliché nummer twee) door de live-uitvoering in Zuiderse sfeer die met zijn lichtspektakel, live blazers (saxofoon, trompet en trombone die later nog eens opdoken) en Afrikaanse trommen erg verschilt van de minder energieke albumversie.
Daarna maakte ook “Butterfly” gebruik van diezelfde succesformule – weliswaar met een dirty kantje. Never change a winning team. Cliché nummer drie. Na wat opwarming werden de heupen volledig losgegooid. Hoogtepuntje met big finish.
Vervolgens ging Jason Mraz, aka Mister Sensitive, door met wat meer teergevoelige nummers in een intimistische uitvoering: “0% interest” ging naadloos over in “Plane”. Die laatste eindigde met psychedelische synths in combinatie met Afrikaanse drums. Vreemde combinatie, maar wel succesvol. Daarna volgde “Only Human” met sexy wah-wah gitaarspel en de onuitspreekbare mantra “Lokah Samastah Sukhino Bhavantu”, dat volgens Jason onvertaalbaar was en dus samen met twee vrouwenstemmen in oorspronkelijke chants gezongen werd.
We moeten hem wel volmondig gelijk geven, want inderdaad, “you don’t need a vacation” als je zijn montere en zonnige “la la la la let’s all sing” van “Everything is sound” hebt. Niet geheel onverwacht live een erg krachtig nummer. Op hetzelfde maximum: “Living in the moment” en “The Remedy”, dat een ideale meezinger bleek te zijn. Daarna zakte de temperatuur precies enkele graden, want toen het refrein door het gehele publiek meegezongen werd, kregen we toch wel kippenvel. Cliché nummer vier.
De fans bewezen door woord voor woord mee te zingen met “Lucky” en “I’m yours” van enkele jaren geleden dat dit blijkbaar toch nog steeds zijn grootste hits blijven. Ergens tussendoor vonden we vreemde eend in de bijt “You fckn did it”, een Bob Marley cover (“Three Little Birds”) en ook nog “You and I both”, “Out of your hands”, “Frank D Fixer” en “Fine dining”. Die laatste was ter ere van een meisje dat hem al tien keer live had gezien maar het betreurde dat hij ‘haar’ liedje nooit speelde – de gevoelige jongen. Hoge emotionele waarde, heen en weer wiegen op de muziek en tienermeisjes die zich verplicht zagen om hun zakdoekje boven te halen.
Wat je er ook bij moest nemen, waren de gevoelige speeches van Jason tussen de nummers door. Over van jezelf houden, vergiffenis en andere van die wat teerhartige concepten. Overtuigend, ware het niet dat we ouder dan 15 zijn. Verrukkelijke afsluiter “I’m coming over” zorgde voor nog wat zonsondergang-in-een-strandhutje melodieën.
Als bonus kregen we nog “Song for a friend”, “93 million miles” en, niet zo verrassend, zijn nieuwe single “I won’t give up”. Mooie afsluiters van een amusante avond.
Tegen het einde van de show hebben heel wat onverwachte instrumenten (waaronder dwarsfluit, accordeon, viool en contrabas) en heel wat hitjes de revue gepasseerd en hebben we zowel onstuimig gedanst als gehypnotiseerd heen en weer gewiegd op de muziek. Voor ieder wat wils. Cliché nummer vijf. Hoe dan ook, of je nu fan bent of niet, dit optreden heeft zeker bevestigd dat hij die veelbesproken X-facor bezit. Laatste cliché om het af te leren.
Setlist Marco Z: Delivery failed, When we’re online, This smile, This old heart of mine, Endlessly be together, Marketing song, I’m a bird
Setlist Jason Mraz: Don’t wake me from this dream, Make it mine/Live high, Butterfly, 0% interest, Plane, Only human, Lokah Samastah Sukhino Bhavantu, Everything is sound, The remedy, You and I both, Out of your hands, Frank D Fixer, Living in the moment, You fckn did it, Lucky, I’m yours, Three little birds, Fine dining, I’m coming over. Bonus: Song for a friend, 93 million miles, I won’t give up
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marco-z-29-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jason-mraz-29-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Blood Red Shoes - Moeten we hen nog introduceren? Laura-Mary Carter en Steven Ansell aka Blood Red Shoes houden van de clubs in ons landje. Op de allerlaatste dag van hun 3 maanden durende tournee, kondigt een stomende avond zich aan . Doen die twee eigenlijk nog iets anders dan touren?
Van bij de start was er enorm veel sfeer en interactie op deze koude donderdagavond. Een gezellig drukke Kreun vormde het decor van het overdonderende cluboptreden. Blood Red Shoes is een gretige liveband en zoals steeds heeft het duo er veel zin in, en gingen ze energiek en zwierig te werk.
Stevig openden ze met “It's getting boring by the sea”-”Don't ask” en “Heartsink” . Meteen grepen ze het publiek bij de keel. Ondanks het nieuwe werk , kwam de nadruk op de eerste 2 platen. De fans van het eerste uur apprecieerden dat natuurlijk en zij lieten zich niet onbetuigd en creëerden een warme, uitgelaten vibe op de 'dansvloer'. Een energie die het Britse duo een ‘boost’ bezorgde , wat resulteerde in nog meer spelplezier van Laura-Mary en Steven …Of waren het de rozen die uit het publiek op het podium gegooid werden?
Hun oeuvre wordt in een snelvaart voorgesteld , een eenvoudig recept dat aanstekelijk, hitsend werkt van gitaar – drums - samenzang. Het is zeker niet voor alle duo-bands weggelegd . Op het einde van de set stak Ian Clement – de frontman van Wallace Vanborn- op “Colours Fade” een handje toe , 'a little bit of riff' noemden ze het . Potige noiserock & een geslaagde formule.
In de bisronde nam Laura-Mary eens plaats achter de drumkit en Steven omgorde de gitaar, het poppy “Surf song” toverde een glimlach op ieders gezicht. Toen even later in de 'classic way’ werd hervat volgden splinterbommen “I wish i was someone better” en het traditionele strakke “ Je me perds”.
Blood Red Shoes beschikt over een ijzersterke live reputatie en een intens opwindende, opzwepende sound , die het publiek een onvergetelijke rockavond bezorgt …
Setlist: It’s Getting Boring By The Sea; Don’t Ask; Heartsink; Say Something Say Anything; Lost Kids; It Is Happening; Cold; When We Wake; This Is Not For You; Light It Up; In Time To Voices; Keeping It Close; You Bring Me Down; Colours Fade
Bis: Surf Song; I Wish I Was Someone Better; 17. Je Me Perds
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/blood-red-shoes-29-11-2012/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
We kunnen onze sympathie niet onder stoelen of banken steken voor Bat For Lashes , de Briste band (uit Brighton) van de bevallige Natasha Khan (Britse van Pakistaanse afkomst); een donkere schone , die goede muziek brengt en een sterke persoonlijkheid en uitstraling heeft .
Ze is toe aan haar derde cd ‘ The Haunted Man’ , die het succesverhaal van de single “Daniel” en de vorige cd ‘Two suns’ kan verder zetten; sombere, dreigende, etherische, theatrale gothic folkpop is de rode draad, die invloeden van Kate Bush, Godfrapp, Toni Halliday (Curve), Elisabeth Frazer (Cocteau Twins), Alison Shaw (The Cranes) en Lamb (Louise Rhodes) samenbrengt.
Op de nieuwe plaat ademt de muziek meer ruimte. Stemmige , zorgvuldig opgebouwde , broeierige composities, relaxt , dwingend , en die net niet ontploffen. De hoes valt op, een schitterende hoesfoto trouwens, van Ryan McGinley, waarop we een naakte Khan zien , die een jonge knaap op de schouders torst.
Ze is op zoek naar de essentie van zichzelf ; het klinkt warrig met een filosofische, psychologische ondertoon , maar de 33 jarige op het podium is een lieve, dynamische, jonge vrouw, een elfje, onschuldig, speels, vol levenslust en optimisme, die haar publiek een onvergetelijke , fijne avond ten allen prijze wenst te bezorgen . En daar slaagt ze probleemloos in, met haar ‘emotievol dramatische’ stijl van de drie cd’s . Ze was toe aan de laatste gig van haar tour. Petroleumlampjes sierden het decor . Op het podium geeft ze de songs elan door stemvariatie en zwierige hand- en pasbewegingen.
Door de drukke agenda op Rock Werchter hebben we maar in de verte iets kunnen zien en horen; we waren vanavond dus uitermate benieuwd.
Bij Bat For Lashes krijgen vrouwen de kans in de picture te staan, naast Khan, die waar nodig, piano en xylofoon speelt, is er verder een celliste , die synths en bijkomende percussie hanteert.
Met haar wit-zwart kleed en ontblote rug werd vol enthousiasme het donkere, sfeervolle “Lillies” ingezet van de recente cd. De traag slepende “What’s a girl to do?” en “Glass” volgden , gothicpop met een wavetune en gedragen door haar hemelse stem.
“Oh yeah” , “Horses of the sun”, “A wall en “Sleep alone” kregen meer ruimte en klonken krachtiger door de repeterende ritmes , de diep dreunende basses en synthbeats, de doffe, apocalyptische drumroffels en de prikkelende elektronica, zonder dat haar belangvolle vocals werden weggedrukt. Het lichtvoetig duistere “All your gold” leunde dicht tegen de Indiase sound van Yeasayer en van het oude Japan van David Sylvian .
En verder plaats voor enkele betoverende liedjes, “Travelling woman”, “Prescilla” en “Lumen” ontroerden en waren sober en spaarzaam door piano, een strijker en een xylofoon. Pakkend en kwetsbaar klonk de huidige single “Laura”.
Bat For Lashes zorgde voor een boeiende , afwisselende set in het genre, toegankelijkheid met een donkere tune die ons wist te raken . Elegante schoonheid! Het bezwerende “Haunted Man” huiverde op z’n Soap & Skins en een het publiek kon zich volledig laten gaan op de zwevende lichtbundels van “Daniel”, de doorbraaksingle naar een breed publiek . De zwierige melodielijn spreekt tot de verbeelding. Groots overtuigende set!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bat-for-lashes-29-11-2012/
Organisatie: Live Nation (ism Ancienne Belgique, Brussel)
Mono is een vierkoppige Japanse postrockband, die altijd een beetje in de schaduw heeft gestaan van enkele genregenoten. Na het optreden moest ik concluderen dat dat geheel terecht is. Ze misten de explosiviteit van Mogwai, de heerlijke melodielijnen van Explosions In The Sky en de epiek van Godspeed You Black Emperor. De gigantische geluidsmuren, die zo typerend zijn aan het genre, waren ook hier aanwezig, maar helaas verdronk de melodie al te vaak in de oceaan van feedback die de band produceerde.
Hun nieuwste album ‘For My Parents’ is nochtans geen slechte plaat. Mono heeft er altijd al bekend voor gestaan om filmische postrock te maken en hun laatste worp had zo een filmscore kunnen zijn. De plaat werd dan ook opgenomen met het symfonisch orkest, ‘The Holy Ground Orchestra’, en klinkt daardoor nog grootser en weidser dan eerder werk. Live ontbraken echter de strijkers waardoor de nummers minder om het lijf hadden. Zo was setopener “Journey” maar half zo goed als op plaat. De opbouw was zonder meer te saai zonder de inkleuring van het orkest. Bovendien klonken vele nummers daarna als een variatie op de opener. Het was dan ook een verademing toen de vrouwelijke bassiste Tamaki even plaatsnam achter de piano voor “Dream Odyssy”. Ze speelde een prachtige melodie terwijl de gitaren langzaam aanzwollen. “Pure as Snow (Trails of The Winterstorm)” was vervolgens het onbetwiste hoogtepunt van de avond. Voor een keer was er wel sprake van een boeiende spanningsboog en wanneer het nummer uiteindelijk zijn climax bereikte zag je dat deze band weldegelijk de noodzakelijke klasse bezit. Torenhoog kippenvel en een trance waarbij je hoopte om er nooit meer uitgehaald te worden. Exact wat postrock hoort te doen met je.
Interactie met het publiek hoefde je van de band niet te verwachten. Waarschijnlijk is het de bedoeling dat die houding hun mysterieus klinkende muziek kracht bijzet, maar wanneer zelfs een dankwoordje te veel gevraagd is, kom je toch vooral pretentieus over. En om eerlijk te zijn, zo klonk de muziek soms ook. Te vaak verviel de band in gitaargepingel dat eeuwig leek te duren en nergens naar toe leek te gaan. Als de climaxen er bovendien het gros van de tijd ook niet in slagen om je te overweldigen dan weet je het wel.
Een concert dat nauwelijks boven de middelmaat uitsteeg. Jammer, want dat deze band beter kan bewezen ze met een magnifieke uitvoering van “Pure As Snow”.
Het Belgische Microphonics, een eenmansproject van Dirk Serries, verzorgde het voorprogramma. Enkel met een gitaar produceerde hij ambient. Ideale muziek om thuis op te zetten terwijl je lui achteroverleunt in je sofa, maar niet echt geschikt voor een relatief grote concertzaal als De Vooruit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mono-28-11-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Gossip - Beth Ditto balanceert tussen enthousiasme en verdriet
Gossip
Gossip - Beth Ditto balanceert tussen enthousiasme en verdriet.
Support - Bonnie Montgomery : Een mengelmoes van muziek en emoties maakt de Lotto Arena lichtjes warm.
Bonnie, een jonge deerne uit Arkansas, dezelfde thuishaven als Beth Ditto bracht een sterk oeuvre van country style music. Haar stem werd aangevuld met eigen gitaarwerk, vergezeld van (voor haar) ‘de beste gitaarspeler’ Brace Paine en Christoffer Sutton op tamboerijn. De afwisseling tussen echte country, wat meer rocky nummers, tevens haar enthousiasme en sterke live stem, kon het publiek best smaken. De special guest was Beth Ditto en bracht als opwarmertje samen met miss Montgomery een 2 stemmige “Square dance” en “Honkytong”. Dankbaar genoot Bonnie van haar set en van wat komen zou… Ze genoot intens mee van de set van Gossip en is als goede vriendin van Beth een onmisbaar deel van de crew.
Gossip, de Amerikaanse indierockband is voor de 2e keer dit jaar op Belgische bodem. Deze zomer nog op Rock Werchter, nu in de Lotto Arena. De Belgen houden van hun funky punk en indie dance rock. De vaste waarden Beth Ditto - zangeres, Brace Paine - gitarist en Hannah Billie op drum worden op hun tournee vergezeld door Christopher Sutton op bass en Katy Davidson op piano, keyboard, die trouwens ook de backing vocals verzorgt. In Ditto’s woorden: “Een crew vol klasse, enthousiasme, die elkaar respecteert en waar ze erg van houdt”.
Beth en de haren, die tussen hun start in 1999 en nu al heel wat veranderingen hebben ondergaan zowel qua muziekgenre, bandleden en zelfs in kilo’s , plaatsten hun nieuwe plaat ‘A joyful noise’ in de spotlights, met als opener “ Movin in the right direction”, gevolgd door “Listen up”. Ditto, deze keer niet blootvoets , wel ‘strak in’t pak’ ( kleed), gooide direct alle stembanden los. Alhoewel ze stress had als nooit te voren omwille van hun laatste touroptreden, liet ze het niet aan haar hart komen. Zolang ieder zich maar amuseert en daar dronk ze graag ‘een whisky-cola’ op.
Een mengelmoes van ups and downs hoorden we , zoals “Love long distance”, nieuwe nummers van hun 5e album , geproducet door Brian Higgins ( Pet shop boys, Kylie Minogue,…) tot covers van Madonna en Tina Turner.
De song “For every woman” of “Men in love”, bracht haar en de talloze gay- lovers in extase. Voor haar een topmoment, maar dit veranderde gauw in een emotioneel triest moment door de ode aan vriendin Cindy en haar pas veel te jong overleden moeder. Na een ouder nummer, geschreven op 22- jarige leeftijd en de tranen opgedroogd, vond ze troost in de kleine schattige meid vooraan aan het podium die handkusjes wierp.
Voor de volgelopen Lotto Arena, die kwam voor het grote geweld zoals we Gossip kennen, werden de verwachtingen niet ingelost. Al deed “ I wrote the book” , haar solohit uit 2011 het beter.
Het wachten op nóg meer duurde net iets te lang om goed te zijn … (Blijkbaar spelen praktische redenen in samenwerking met het Sportpaleis hierbij parten). Terwijl de zaal al langzaamaan leeg liep, kwam de groep terug met “ A perfect world”. Verrassend was het duet met Bonnie en een tweede cover van diva Turner “What’s love got to do with it”.
Of hun terugkomst nu rekken van tijd was of gepland, het hoogtepunt bleef uit. Zelfs hun gouden plaat ‘Heavy Cross’ blonk niet zoals tevoren. Beth die zich als afsluiter al zingend door de zaal waande verdween in de massa. Haar gestalte en laatste energie zorgden ervoor dat ze in het niks verdween en zoals de rest van hun show geen extra dimensie kreeg.
Voor velen een fijne avond maar diegenen die ze dit jaar voor een tweede keer zagen zijn vast voor een tijdje bekoeld.
Beth, een vat vol emoties en een stem om U tegen te zeggen. Gossip is niks zonder hun icoon en dat was in deze editie niet anders.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gossip-30-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
