Even leek het erop dat de Rotonde eerder halfleeg dan halfvol zou blijven voor het optreden van The Tangerines, het voorprogramma van Elvis Black Stars. Dat The Tangerines momenteel nog onbekend zijn voor het Franstalige publiek bleek uit het aantal neerzittenden. Wij hadden The Tangerines echter in primeur bezig gezien tijdens Dourfestival 2012 en wisten dat neerzitten eerder een faux pas was. Meer nog, The Tangerines waren voor ons één van de revelaties van het Dourfestival. Hun album komt begin volgend jaar uit en vanavond trakteerden ze ons op enkele hors d’oeuvres.
The Tangerines zijn afkomstig uit Mons en brengen rauwe rockriffs gecombineerd met electro-psychedelische geluiden in een decor van pure rock’n’roll. Bij hun outro’s waan je je zowaar in het midden van een psychedelische paardenrace. Ze creëren een eclectische atmosfeer en zetten de zaal onder hoogspanning.
Onder hun motto ‘Come on’ brengen The Tangerines een overweldigende show en zijn ze duidelijk muzikanten die uit het beste rockhout gesneden zijn!
Na zes nummers was hun repertorium voor deze avond ten eind en wat later stonden we in een volle zaal met nieuwsgierige oren te wachten op Elvis Black Stars, een bandnaam die reeds hoge verwachtingen schept. Deze jongens worden onder andere vergeleken met de Black Rebel Motorcycle Club, Triggerfinger en de Black Box Revelation. Naar mijn mening nogal grote namen voor wat dit trio te bieden heeft. De tonen van rock’n’roll zijn de rode draad in hun nummers, en deze zijn dan ook bruisend, in sterk contrast met  de wat eentonige stem van de frontzanger.
Het leek een omgekeerde wereld. Daar waar wij laaiend enthousiast naar Brussel waren afgedropen om The Tangerines in vol ornaat te zien, kwam Brussel voornamelijk om Elvis Black Stars te zien.
Blijkbaar is er -toch voor deze avond- een sterk contrast tussen de muziekvoorkeur van Vlaamssprekend Vlaanderen en Franssprekend Vlaanderen. Elvis Black Stars kende duidelijk een enthousiaste fanbase, na elk nummer volgende een overdonderend applaus. De doodsteek voor ons kwam in het derde nummer, toen de band het publiek aanmaande mee te klappen. Onze handen bleven koud en we lieten de volle Rotonde achter voor een publiek die hun handen en oren gewillig aan de tonen van Elvis Black Stars overgaf .

Organisatie: Botanique, Brussel

The Jim Jones Revue - Rock’n’roll Psychosis !

Laten we beginnen met een boodschap aan onze hoofdredacteur : Beste vriend, het wordt tijd dat je eens wat meer naar gortige rock’n’roll concertjes gaat in plaats van naar al die arty farty indierock bandjes. Je hebt wederom iets gemist, man. We leggen u uit waarom.

Er zijn zo van die artiesten waar een mens maar niet genoeg kan van krijgen. Vanaf de allereerste keer dat wij de ontketende live show van de zotten van The Jim Jones Revue mochten aanschouwen waren wij verkocht. Die keer in oktober 2010 in de 4AD te Diksmuide beloofden wij plechtig aan onszelf dat we geen enkel van de volgende passages van The Jim Jones Revue in onze contreien zouden missen. Zo geschiedde, vanavond in de Trix was al ons vierde bezoek aan The Jim Jones Church Of Explosive Rock’n’roll.

De band had met ‘The Savage Heart’ een nieuwe plaat te promoten en die was vanavond goed om het vuur aan de lont te steken met vunzige rockers “It’s gotta be about me” en “Never let you go”. Bijna het ganse album werd er hier in extase doorgejaagd en het bleek een vette opwarmer voor een bruisend en wild rock’n’roll feestje, want na een goed uurtje ontplofte het boeltje helemaal met de meest smerige en bijtende rock’n’roll beestjes uit die roodgloeiende eerste twee platen.
Had The Jim Jones Revue de zaal in het eerste deel goed op temperatuur gebracht, dan deden ze die in deel twee danig overkoken. Splinterbommen als “Cement Mixer”, “Shoot First”, “Princess & the Frog”, “Elemental”, “Righteous Wrong”en een bezeten “Rock’n’roll Psychosis” raasden als een hondsdolle door rock’n’roll gebeten bizon doorheen de Trix. Geen mens die nu nog stil kon staan, krukken vlogen in de lucht, bier klutste in het rond, zweet droop van de muren. De zaal op zijn kop, zeg maar, het was rocken, dansen, freaken en ondertussen blijven pinten hijsen (wat op zich een heus huzarenstukje was in die kolkende heksenketel).

Dit was een onstuimig, ruig en stomend rock’n’roll dansfeestje, en dat dankzij de heerlijk vettige razernij van de uiterst explosieve Jim Jones Revue, het perfecte medicijn om compleet uit uw bol te gaan te gaan.

Oh ja, we zouden het bijna vergeten, opwarmer van dienst was het veelbelovende Gentlemen of Verona die hier een kersverse nieuwe plaat kwam voorstellen. Venijnige en hevig stuiterende garagerock met een zot vrouwmens op de voorgrond. Amai, had dat kind présence, en een podiumact, en die benen ! Het slangenmens kronkelde zich in allerlei poses op en naast het podium, hierbij vergeleken is Madonna een watje.
Stevig bandje, sterke sound, songs met pit en een wijf met ballen.

Beste hoofdredacteur, begrijp je nu waarom ?

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gentlemen-of-verona-13-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-jim-jones-revue-13-12-2012/

Organisatie: Trix, Antwerpen

De sprankelende , aanstekelijke , betoverende indiepop van het Franse The Bewitched Hands brengt het nodige optimisme; we horen enthousiasme, vitaliteit en ervaren schouderklopjes door de leuke , luchtige en opgewekte tunes . We trotseerden er al een modderig Dour en een barre winteravond voor . Hun goed gemutste indiepop smaakt naar likeur , die je een goed gevoel geeft, je vooruit helpt, er helpt invliegen, en zorgt voor de minste prikkeling en frustratie . Heerlijk zwierige muziek die nog een duwtje in de rug krijgt door de meerstemmige zangpartijen . De groep maakt deel uit van de wind Los Campesinos , Architecture in Helsinki, I’m from Barcelona en grijpt naar de jaren Polyphonic Spree , Broken Social Scene en ‘60s Beach Boys. Mooi meegenomen dus in deze periode.

Ze waren in hun nopjes en brachten je in optimale stemming . We genoten van de muzikale trip van het zestal, dat danspasjes maakte op het podium en in het publiek . Door de vriendelijke uitstraling en de handclaps werd het  publiek op elk moment bij de songs betrokken . Materiaal van de beide cd’s ‘Birds  & Drums’ en ‘Vampiric way’ werden goed afgewisseld .
In feeststemming kwamen we met “Sea”, “50s are good” , “Westminster” en “Cold”. Andere nummers “Words can let me down”, “Work” , “Thank you goodbye it’s over” en “Hard to cry”, die wat minder vaart hebben en geleest zijn op een broeierige intensiteit, kregen  live een ferme boost mee, zwollen aan , hadden een swingende groove en klonken feller door de synths, de bijkomende percussie en allerhande tierlantijntjes, wat hen naar een hoger niveau tilde .
Eerlijk gezegd , er schuilt magie in hun live set door de vakkundige arrangementen en toeters en bellen . Spe(e)lplezier door de frisse, opborrelende, scherpe , relaxte ritmes . Af en toe dwaalde ons aandacht wat af , maar de prima ‘feel good’ vrolijke, zonnige stemming werkte zalvend.
Een ferme schop onder de kont kregen we nog het eind met een handvol kleppers “Vampiric way” , “The laws of walls” en “Happy with you” .

The Bewitched Hands waren een verademing en tekenden voor een zorgeloos avondje, feestgedruis , ambiance en samenhorigheid . Mooi meegenomen dus …

Organisatie: Botanique, Brussel

Het is stilletjesaan weer lijstjestijd, dus zijn we alvast zo vrij om in de categorie ‘comeback van het jaar’ The Jon Spencer Blues Explosion met vette stip te nomineren. Ruim acht jaar sinds het ongemeen groovy ‘Damage’ heeft dit New Yorkse powertrio eindelijk nog eens een nieuwe plaat in elkaar gebokst. De jongste jaren sleet opperbrulboei Jon Spencer zijn dagen als de helft van het rockabilly tussendoortje Heavy Trash, maar voor al wie dat toch wat te propertjes vond kan met gerust gemoed ‘Meat + Bone’ in huis halen. Zelfs de titel van JSBE’s jongste worp is wat dat betreft veelzeggend. Spencer en zijn twee maats grossieren net als tijdens hun hoogdagen immers nog steeds in rauwe compromisloze trashblues die brutaal zijn weg zoekt tot diep in de onderbuik.

Hoeveel van hun platen je ook in huis hebt, JSBE is bovenal een berucht gezelschap dat je in levende lijve moet zien, voelen en ruiken. In de AB roken we aanvankelijk vooral het stresszweet van de PA man die de rommelige aanzet van het trio niet onmiddellijk onder controle kreeg. Een paar reverb frequency correcties later viel alles uiteindelijk toch in de juiste groove en was er voor de rest van de avond echter geen houden meer aan.
Spencer reeg de rock’n’roll clichés op de gekende manier aan elkaar met de vitaliteit van James Brown, de howl van Jerry Lee Lewis en de brutaliteit van Iggy Pop. Hoezeer de ranke Amerikaan ook de aandacht van de bloedrode spotlights opeiste, anno 2012 valt of staat JSBE’s muzikale formule nog steeds met het extra snarenwerk van Judah Bauer en de strakke backbeat van Russell Simins. Voor de niet-ingewijden, aan een bassist hebben deze Amerikanen al ruim 20 jaar lang geen enkele boodschap. Met z’n drieën bezetten de heren overigens amper één derde van het AB podium, maar dat belette hen niet om de 100 dB limiet met twee vingers in de neus aan hun dirty boots te lappen.
Ook voor de recensenten van dienst werd de doortocht van Spencer & co een ferme kluif. Oude en nieuwe songs werden met de nodige pek en veren overgoten en vervolgens aan een danig hels tempo geserveerd dat het herkennen van individuele nummers geen sinecure bleek. In de diverse trashy bluesmedleys vielen met “Dang” en “Sweat” alvast twee withete klassiekers uit JSBE’s grootste creatieve triomf ‘Orange’ (‘94) te ontwaren. Uit diezelfde plaat werd ook het funky “Bellbottoms” ingezet, maar veel verder dan een intro teaser kwam het trio niet.
Op die manier werden wel meer oude krakers in een verkapte of ingekorte versie naadloos aan nieuwe nummers geplakt. Uit de jongste ‘Meat + Bone’ onthouden we vooral de vuige stamper “Bag of Bones”, vettig ingekleurd door Judah Bauer op bluesharp, en de free download single “Black Mold” die maar wat graag de weg wou wijzen naar de volgende schijf van Iggy & The Stooges.

Nadat het eerste concertuur werd besloten met een verplicht rondje feedback vrije stijl kwamen Spencer & co tijdens de uitgebreide bisronde zo mogelijk nog straffer uit de hoek. Ergens hierboven knikte Adam Yauch aka MCA goedkeurend het hoofd toen een grondig verbouwde interpretatie van de Beastie Boys evergreen “She’s On It” als eerste uit de boxen knalde. Ook bij de funky garageblues van “2 Kindsa Love” was het amper mogelijk om hoofd en ledematen stil te houden. Judah Bauer mocht tijdens “Fuck Shit Up” éénmalig achter de microfoon plaatsnemen waardoor Spencer beide handen vrij had om zijn bluesduivels te ontbinden. Met een weerzinwekkende herkansing voor “Bellbottoms”, dit keer wel in een min of meer volledige versie, liet JSBE het publiek ietwat verweesd achter.
Het duurde dus wel even vooraleer die adrenaline niveaus terug hun normale peil hadden bereikt en het rugzweet langzaam begon op te drogen, maar de conclusie van de avond liet minder snel op zich wachten.
Natuurlijk hebben Jack White, The Black Keys & co bestaansreden te over, maar voor the raw deal moet je tot nader order nog steeds bij de originele bluestrashers van JSBE zijn.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jon-spencer-blues-explosion-11-12-2012/  
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sha-la-lee-s-11-12-2012/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel