Local Natives leverde een voorsmaakje van wat in 2013 zal volgen . Local Natives knettert. Noteer het alvast , één van de doorbraken naar een breder publiek. 

We keken er naar uit om het Californische Local Natives  opnieuw aan het werk te zien . In 2010 waren ze in de clubs en op de festivals niet weg te branden . Hun debuut ‘Gorillaz manor’ en de single “Airplanes” zijn in ons geheugen gegrift .
Live kreeg hun warme, dromerige, opbouwende indiepop/folk/americana, soms een ferme boost door elektronica, bijkomende percussie en meerstemmige zang. Ze vielen op door hun enthousiasme en  pittig gedreven aanpak.

Na vanavond kunnen we eenvoudigweg hetzelfde zeggen . De band is nog even gemotiveerd en heeft niks aan dynamiek ingeboet. De band leunt nu het dichtst aan Patrick Watson qua gretigheid , is een fikse stap vooruit op geestesgenoten Fleet Foxes en Band Of Horses, en  maakt het z’n fans minder gecompliceerd dan Grizzly Bear.
We vergeten hierbij de invloed van het Canadese Arcade Fire niet, en zeer zeker dringt de ‘60’s traditie van Beach Boys, Simon & Garfunkel en Crosby, Stills & Nash door; tot slot de ‘80’s funky loops van Talking Heads, want niet voor niks staat “Warning sign” steevast als cover op de setlist.
De tweede cd ‘Hummingbird’ verschijnt pas begin volgend jaar; al af en toe werd onze nieuwsgierigheid beloond met enkele trailers . Nummers die de indruk geven in dezelfde lijn te liggen, het hebben van die kenmerkende broeierige opbouw , intense spanning , net niet ontploffen, en het halen op subtiliteit, finesse en stemmenpracht. Hun optreden in de Bota Rotonde was dan ook in een mum van tijd uitverkocht .
Live dan: heerlijk is die groove , die zwierige zwaai door kleurrijke en zalvende toetsen, huppelende en springerige ritmes en de dubbel opzwepende percussie , wat zorgt voor opwinding , buskruit en venijn in het materiaal.  En gespeeld wordt met een niet te duiden gedrevenheid . Dit is de conclusie van hun ruim uur durende set.
De nieuwe songs klonken gretig en de oudere fungeerden als houvast. Even positief kunnen we zijn over het geluid en het licht, een graag meegenomen extraatje! Hier is een band op topniveau bezig; ze kunnen definitief doorbreken naar een breder publiek. Optredens voor volgend jaar zijn er al in de grote Trix zaal en in de Grand Mix, Tourcoing .
Hun songs mogen dan gebed zijn in eenvoud , in de zacht-harde aanpak ondergaan ze verrassende wendingen en diverse tempowisselingen; de stemmenpracht van de drie Rice- Ayer – Hahn  siert. Als geheel is het dieper uitgewerkt.
Al meteen was onze aandacht gescherpt met  twee  nieuwkomers “Breakers” , de eerste single en “Wide eyes”; het rustige  maar meespelende “You & I” deden wat gas terugnemen, maar wat klinkt het allemaal mooi, ondersteund van hun soms hoog uithalende vocals. 
Na een uitmuntende “Warning sign”, kunnen we enkel maar alleen uitroeptekens plaatsen!  We waren gefascineerd door de intense pracht van “Black spot”, “Heavy feet”, “World news” en “Who knows who cares” . Op adem kwamen we met het sfeervolle, aanzwellende “Columbia”, middenin de set , geleest op Godley & Creme, en het afsluitende “Bowery”.
In de bis kregen we nog twee hoogtepunten: de oudjes “Airplanes” en “Sun hands” konden niet ontbreken en kregen elan door de stekelige, dwarrelende, hobbelige en ophitsende ritmes; alle registers en effects werden gehanteerd.

Local Natives is al enorm op elkaar ingespeeld, een geoliede machine , vol overgave. Ze hebben de nieuwe nummers in de vingers . Iets unieks toch , die wisselende stemmingen , de gevoelige en bedreven instrumentatie en hun ontroerende vocale pracht!
Local Natives zalfde de barre winteravond en was helend na een ‘fxx’ werkdag , plus als je op de  koop toe nog werd geconfronteerd met fileleed en een helse rit in het ongure weer. Vanavond waren zij het ideale medicament .

Organisatie : Botanique, Brussel 

De Orangerie was een beetje te groot voor de soloshow van Ben Gibbard, de zanger van Death Cab for Cutie. Gibbard trouwde in 2009 met de actrice Zooey Deschanel, die je misschien kent van de serie ‘Weeds’ of van de romantische komedie ‘(500) days of summer’. Eind 2011 scheidden de twee, maar het solodebuut ‘Former Lives’ is zeker geen break-up plaat, want ze bevat nummers die de laatste acht jaar geschreven geweest zijn. De single “Teardrop windows” wordt veel op Radio 1 gedraaid, maar vreemd genoeg niet op Studio Brussel.

Gibbard bracht vanavond een bloemlezing uit die solo-cd, en liet ook nummers uit bijna elke Death Cab for Cutie plaat passeren. Enkel begeleid door een akoestische gitaar of in het tweede deel van het optreden, door een piano, kwam de focus vooral op de rake teksten te liggen.
Gibbard weet pareltjes van songteksten neer te pennen, in twee, drie zinnetjes weet hij een heel universum op te roepen, en dat is enkel aan de grote songschrijvers gegeven. Om maar een voorbeeldje te geven uit “Grapevine fires”, dat hij opnieuw moest beginnen wegens een lelijke hoest, (die hij aan de rookmachine verweet): “The wind picked up, the fire spread, the grapevine seemed left for dead, the northern sky looked like the end of days. The wake up call to a rented room, sounded like an alarm of impending doom”.
Ook de nummers zelf bleven akoestisch overeind, wat ook al op de kwaliteit duidt. Tot mijn grote verrassing zaten er ook een aantal nummertjes van The Postal Service in de set, de indietronica-samenwerking met Jimmy Tamborello (D-NTEL) uit 2003,
‘Such Great Heights’ en het op D-NTEL’s plaat verschenen ‘Dream of Evan and Chan’ (over Evan Dando en Chan Marshall).
Ook een nummertje dat Gibbard nog met Arne Van Peteghem schreef, kwam vanavond aan bod voor zijn ‘great friend from Antwerp’. Hoogtepunten van de avond waren natuurlijk de Death Cab-singles zoals “Cath”, “Title and registration” en “Soul meets body”, dat akoestisch een heel ander jasje aangemeten kreeg. Gibbard sloot af met de Duyster-klassieker “The District sleeps alone tonight”, en alleen al daarvoor was het de moeite om naar de Botanique af te zakken. Bij het laatste couplet van dit nummer, snokte Gibbard de kabel uit zijn gitaar, en ging gewoon onversterkt verder. Het begint een traditie te worden, eerder zagen we dat al Patrick Watson, School is Cool en The Low Anthem doen. Al deze artiesten proberen op die manier een intiemere band met het publiek op te bouwen, en het onderscheid publiek/performer op te heffen.

Het soloconcert van de 36-jarige Gibbard slaagde daar ook in vanavond, en dat maakte ons blij. Soms is de simpele aanpak de meest overtuigende.

Setlist
Sheppard’s Bush lullaby; Such Great Heights; Oh Woe; Roads dont move; Title and registration; Dream song; Cath ; Destination; Grapevine Fires ; Evan+Chan; Something’s Rattling; Lady Adelaide; Do better ; Duncan, where have you gone; Unobstructed views ; Friction; Soul Meets Body ; Teardrop windows; Crooked teeth ; Home; District

Organisatie: Botanique, Brussel