Nasty & The Fliptones uit Wespelaar kloppen even aan met EP vol vaardige doorleefde rootsrock/blues . Een sound die het graag houdt op hun idolen als Rory Gallagher en Georgia Satellites . Bijgevolg horen we zeven broeierige, aanstekelijke, leuke songs die ruimte laten voor de instrumentatie en over een goede zang beschikken . Ideaal om een uitgangsavond op gang te trekken …
Info http://www.nastyandthefliptones.com
Drie jaar terug werd Marina Diamandis al meteen gebombardeerd als één van de opkomende talenten in het rijtje van de dames van Duffy, Adele, Ellie Goulding, Little Boots, La Roux, Bat For Lashes en Florence Welsch.
De jonge half Welshe/half Griekse debutante schoot de hoogte in met het debuut ‘The family jewels’, frisse, zwierige hitparade en balladpop, voorzien van een stevige scheut elektronica, bombast, galm en kitsch, die een mate van theatraliteit en dramatiek uitstraalden.
De opvolger helt meer over naar de bubblegum ‘boys’ pop , met een donker gotiek randje. Inderdaad ze zijn minder luchtig en hebben onderhuids de dramatiek van een Evanescence , Enya, Florence Welch en Lana Del Rey , maar verliezen de onschuldig- en aanstekelijkheid niet van een Katy Perry.
Het album is een concept van personages uit de film, muziek , theater en literatuur . Ze steekt allerhande karakters in de songs .
Een pak songs vinden we op die tweede cd, een handvol goede springen eruit als “Bubblegum bitch”, “Primadonna”, “Homewrecker” , “Teen idle” en “Fear & loathing” . Er zijn nog een paar interessante nummers te noteren, maar middenin valt de plaat echt in elkaar, en komt ze met weinig boeiend materiaal voor de dag!
‘Electra heart’ onderscheidt zich onvoldoende en is nu net niet overdonderend .
De Nieuw-Zeelandse Kimbra (voluit Kimbra Lee Johnson Zottola), kwam in de belangstelling als gastvocaliste van Gotye’s superhit “Sombody that I used to know” . Is zij ‘down under’ een popsensatie , hier loopt het nog niet zo’n vaart. Haar debuut komt een goed half jaar later uit in Europa , en is eerder geleest op hitparadepop , trippop en funky grooves . Effects en dubs zijn geïntegreerd in de sfeervolle , heupwiegende, dansbare songs en worden ondersteund van haar sensuele , breekbare en krachtige vocals .
Een goed debuut , ergens in de lijn van een vroegere Goldfrapp , vóór ze zich verloor in de electrokitschpop. “Settle down” , “Cameo lover”, “Two way stree” , “Plain gold ring” en de single “Warrior” zijn de overtuigende nummers op een niet echt verrassend , maar goed debuut ‘Vows’.
Staff Benda Bilili zijn straffe Congolese muzikanten , door polio motorisch beperkt. Hun positieve ingesteldheid en levenslust persen ze samen in opwindende , groovy, broeierige , dampende en sfeervolle world/afropop, ondersteund van een kleurrijke , opzwepende samenzang. Uniek zijn sommige zelfgemaakte snaarinstrumenten in de sound . De muziek mag dan nog swingen, shaken en dansen , in de thema’s schuwt het uitgebreide ensemble de zaken niet die hen nauw aan het hart liggen . Pijnpunten , die muzikaal een handige draai krijgen en in het Frans en in een Congolees dialect worden gezongen .
De voormalige straatmuzikanten uit Kinshasa brengen verslavend inwerkende muziek, die respect afdwingt !
Ariel Pink’s Haunted Graffiti is al zo’n tien jaar in de running en mag beschouwd worden als een apart, uniek bandje . Hun songs gaan allerlei richtingen uit en stralen een retropsychedelisch sfeertje uit, niet vies van wat kitsch en glam.
Ambachtelijke songschrijverij wordt gesmeed met vondsten, experimentjes en de songs ondergaan verrassende wendingen en kwinkslagen. Moeiteloos stapt men van de een naar de andere stijl. Die originaliteit en afwisseling van broeierige, aanstekelijke, vitale , zweverige songs , die hen al een pak cd’s siert. Midden de cd zijn er een paar zwakke momenten, maar de mantel der liefde bedekt deze, als je nummers hoort als “Kinski Assassin”, “Only in my dreams”, “Driftwood” , “Nostradamus & me” en de titelsong .
Beetje geschift .. en toch … alles valt op z’n plooi! Fijne band.
Ik moet bekennen dat ik de cd van Red Painted Red al langer in m’n bezit had, maar na de eerste keer luisteren ik een writer’s block leek te ondervinden. Red Painted Red brengt geen alledaagse muziek, maar zelfs als fervente aanhanger van de meer alternatieve subgenres was ook ik sprakeloos. Het is muziek die zich moeilijk in woorden laat vatten, laat staan er een specifiek genre op te plakken. Vandaag nam ik mezelf voor toch een poging te wagen hun nieuwe cd te bespreken .
Red Painted Red is een project van Yvonne Neve en Simon Carron uit Manchester die reeds twee EP’s uitbrachten. Hun laatste, ‘I Am Nothing’, is zowel een artistiek project als een muzikale beleving. Ze brengen een soort avant-garde shoegaze waar de gebroken stem van Yvonne sterk aanleunt bij een postmoderne versie van Kate Bush. Hun muziek is eerder abstract door de gemengde vorm van klanken en taal die ze gebruiken. De obscuriteit van geluiden die eigen is aan Red Painted Red brengt de luisteraar in een verwarde, bijna ijle sfeer. Het is muziek die je uit je lood slaat en spreekt tot de verbeelding in plaats van tot de rede. Het is muziek die daarom niet, of toch heel moeilijk, in woorden te vatten valt.
Het album op zich is een kunstwerk waar de cover bestaat uit een soort kinderlijke tekening en de lyrics binnenin te vinden zijn op een prachtig roos blad opgesmukt met fantasierijke bloemen. Je krijgt er ook enkele kleurrijke kaartjes bij. Een ideaal kerstgeschenk voor zij die houden van het ongewone…
‘I Am Nothing’ kan je beluisteren op hun website www.redpaintedred.com
Crystal Castles – een vreemde eend in de bijt binnen het muzieklandschap. Het ruige duo Alice Glass en Ethan Kath waren opnieuw in België om er hun derde cd ‘(III)’, electro-punk-goth-whatever en BPM’s vol geluidseffecten , voor te stellen. De stroboscopische golf van Crystal Castles is in de AB gestrand in iets meer dan een uur tijd, en had het publiek helemaal in zijn macht. Het live imago van de Canadezen is vanavond definitief gemaakt.
Geen koude pap vanavond dus; rond 21u15 doofden de lichten en maakten plaats voor het duister waarop Crystal Castles zich kan verlustigen. Het hoesje van hun laatste plaat, logischerwijs gebrandmerkt met ‘(III)’ , prijkt op het doek achteraan het podium. De eerste rijen wachten koortsachtig tot het duo op het podium komt, terwijl de flashlights wild nerveus om zich heen flitsen. Ethan Kath nadert subtiel zijn keys en laat de intro van « Plague », het openingsstuk van hun nieuwe album, horen. Alice Glass volgt op de voet en mompelt eindeloos onbegrijpelijke teksten. Uitgedost met een platinablond kapsel toont de zangeres zich alweer even pittig als de legende het voorschrijft, terwijl ze op het podium een whisky achterover kapt en een dikke joint aansteekt.
Al gauw volgt de hit “Baptism” en wordt vooraan de aanzet gegeven tot geduw en getrek. De jonge fans houden ervan. Ethan Kath is blij weer te kunnen spelen met zijn synths. Wat de show betreft, daar ontfermt Alice zich over. Ze installeert zich wijdbeens op het materieel van haar partner om hem twee tot drie keer een handje te helpen. De nummers van ‘(III)’, o.m. het dreigende “Wrath Of God”, “Telepath” of de house hymne “Sad Eyes”, zijn pompend, hard en meedogenloos, gaan met de meeste pluimen aan de haal en blazen het publiek omver met de kracht van een tgv. Maar het zijn, of course, de oudere opwindende nummers die de AB, zonder moeite, op zijn kop zetten: “Alice Practice”, het verschrikkelijke “Doe Deer”, een remake van “Crimewave” en “Untrust Us” laten drie vierde van het publiek zweten. Alice springt, schreeuwt en schudt zonder bezwijken, en gunt haar publiek geen woord; ze heeft immers een zeker imago te beschermen, dit dametje!
Nochtans slagen we er nog altijd niet in om met zekerheid te zeggen of de jongedame alle songs wel degelijk echt zingt, omdat de vocals zo bedolven zijn onder de effecten. We doen dan maar mooi ons best om onszelf te overtuigen van het live-gehalte van het laatste nummer, de gekende cover van “Not In Love” (Platinum Blonde), in de ‘single’ versie, en Alice Glass in de rol van Robert Smith; de twijfel blijft…
De laatste CC mokerslag is “Insulin”. Het duo verlaat het podium, ook al blijft de zangeres nog met moeite overeind. Het is in diezelfde staat dat ook ik de AB verlaat. Met een goede noot, het laatste optreden van dit jaar …
Redouane Sbai – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Ladies & Gentlemen …Voor een avondje potige , vettige en prettige garage rock’n’roll kunnen we aankloppen bij het Zweedse Hives. Hives ’ time is ‘great rock’n’roll time’; we zijn ‘the answer to all your questions’ , grapt presentator Pelle Almqvist , een Jon Spencer in het achterhoofd , maar meer gekruid met glam en punk.
Op een groot doek keek een ellengrote kop , met wijdopen ogen en grijpgrage handen op ons neer , klaar om je nietsontziend te verslinden . Lichtbundels sierden de reuzengrote HIVES letters . Kortom, alles was vanavond aanwezig om je in de juiste stemming te brengen .
Met mooi uitgedoste pakken, piet’lairs uit de jaren Charlie Chaplin, vliegt het Zweedse glam garagepunk combo The Hives er als vanouds in . Hoed af en meteen de beuk erin met het korte, kernachtige en felle “Come on”; dat luidkeels werd meegeschreeuwd door de opgefokte massa, al goed opgewarmd door de weerbarstig gedreven hardcore punk van The Bronx . Gevolgd door de adrenalinestoten van “Try it again” en “Take back the boys “.
Een Hives’ feestje: jawel, menig pint en beker vliegen in het rond , Duracell springende Hives, heen en weer bewegende massa , handen in de lucht , kelen schor schreeuwen en stagedivende heren . Hives recept: puur rock’n’roll, entertainment en fun, tja, het antwoord op al je vragen …
Het publiek werd meegezogen in die garage rock’n’roll ‘swindle’. Toegegeven , niet alle songs zijn even sterk , maar de energie, de dynamiek , het spelplezier , het enthousiasme, de act, ongelofelijke Hives’ showtime …
Heerlijk je te laten meeslepen in die Hives gekte . Al vroeg werd het kookpunt bereikt met oude kleppers “Main offener” en “Walk idiot walk” . “Die, all right” en “Hate to say I told you so” waren de volgende knallende zoethouders . En Pelle, grappig predikend, met een diepe respectvolle buiging voor de fans .
Ze hebben een nieuwe plaat onder de arm , ‘Lex Hives’, pas de vijfde in vijftien jaar; overwegend minder buskruit en vonken , maar nog steeds goed voor een reeks vuistslagen, mooi verdeeld in de bijna anderhalf uur durende set .
Onder de ‘Lex Hives’ loep hadden we verder o.m. “My time is coming”, “Wait a minute” en “Patrolling days“, hun langst geschreven en gespeelde nummer ooit, en die ergens een Joan Jett ’s “I love rock’n’roll” lampje deed branden.
Dampend sfeertje dus … “Go right ahead” en “Insame” in de bis , en een exploderend “Tick tick boom” , een MC5 “Kick out the jams” bom, waarbij we aangemaand worden neer te zitten om dan volledig uit ons dak te gaan op .
The Hives - Simpel , “Because we’re The Hives & we love you in the bottom of our heart”.
Niet gedacht als je hen hun in het zweet werkende compromisloze muziek beluistert en ziet .
Een Hives weekendje met hun set in de AB, Brussel en de eerdere set in de l’Aéronef, Lille op vrijdag . Cheers!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-hives-9-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-bronx-9-12-2012/
Pics van de set in de l’Aéronef, Lille
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-bronx-7-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-hives-7-12-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Golden Years 2012 – de ‘survival sixties’
The Golden Years 2012
Sportpaleis
Antwerpen
Weer een ‘Golden Years’, weer een jaartje ouder. Het gaat snel. Maar ook voor mijn jeugdidolen uit de sixties, die nu bijna zeventig jaar oud zijn. Ze beginnen stilaan (en letterlijk) uit te sterven.
Vandaar dat deze (reeds 24e) aflevering voor de laatste keer als thema ‘The Sixties’ had. Volgend jaar vliegen we dus waarschijnlijk volledig de glamrock en de disco in, dit jaar konden we nog een laatste keer genieten van een aantal groepen. We konden ook vergelijken, want de meeste groepen zagen we reeds eerder aan het werk hier. En de balans is positief: groepen, waar we één van de vorige keren onze bedenkingen bij hadden, kwamen nu veel sterker naar voor. Waarschijnlijk hebben zij ingezien dat optreden voor meer dan 10000 toehoorders toch een beetje voorbereiding vergt.
Het resultaat was een sterke aflevering, maar zonder grote uitschieters. Wel hebben we dit jaar heel wat afgezongen, samen met het publiek. De sfeer zat er dus wel weer duidelijk in.
Vaste presentator Carl Huybrechts was er ook weer bij. Zoals alle jaren houdt hij ervan de Hollanders in het publiek (ludiek) te schofferen. Daardoor kreeg ik het gevoel weer eens thuis te komen. En dat is waarschijnlijk de bedoeling.
‘Dozy, Beaky, Mick & Tich’ zorgden meteen voor de sfeer met het grappige “Zabadak”. De toon was daarmee gezet. “Hold Tight”, “Bend It” en het onvermijdelijke “The Legend Of Xanadu” knalden uit de boxen en warmden het publiek helemaal op.
De set van ‘Chris Andrews’ was een stuk korter, maar zijn hits “Yesterday Man”, “Pretty Belinda” en “To Whom It Concerns” gingen er vlot in.
‘Dave Berry’, die nog steeds wereldberoemd is in België door zijn optreden in de Knokkecup in 1965 (!), waar zijn ploeg slechts derde werd, deed wat van hem verwacht werd. Hij is een gedistingeerde heer geworden. Maar dat belette hem niet te starten met een stomende “Route 66”. “Little Things”, “Mama” (waar is de tijd van de botsauto’s?), en uiteraard “This Strange Effect” vervolledigden zijn act. Hij deed zelfs even de gimmick met de handjes, hetgeen duidelijk gewaardeerd werd door het publiek. Maar waar bleef “The Crying Game”?
‘The Tremeloes’ waren een echte hitfabriek en produceerden heel veel meezingers. Hun set was, net zoals vorige keer, nogal zwak. Maar toch kregen ze door hun enthousiasme het publiek op hun hand met “Here Comes My Baby”, “Even The Bad Times Are Good”, “Suddenly You Love Me” en “My Little Lady”. Maar het moet gezegd worden dat hun samenzang in “Silence Is Golden” innig mooi was!
De songs van ‘Chris Montez’ klinken altijd wat ingehouden, maar met “C’mon Let’s Go” bewees hij toch dat hij een rocker kan zijn. Met “Some Kind Of Fun”, “Let’s Dance” en “The More I See You” bracht hij nog een aantal tophits, maar ik had toch stiekem gehoopt op “Ay No Digas”.
Met ‘The Searchers’ kwam weer een vaste waarde aan bod. Ze brachten hun tophits, zoals “Love Potion No. 9”, “Needles And Pins”, “When You Walk In The Room” en uiteraard “Sweets For My Sweet”. Maar deze keer verrasten zij ons toch met een prachtige versie van “The Rose”. Niet van hen, maar wat een cover!
Daarna kwam de langste act van de avond. En het was toch een hoogtepunt. ‘Peter Noone’, de duivel-doet-al van ‘Herman’s Hermits’, bleek naast een goede zanger ook een man te zijn die houdt van grapjes. Zijn act was zeer afwisselend en onvoorspelbaar. Eerst leek hij de echte tophits van de band te negeren met een cover van “Wonderful World” en met “A Little Bit Better”.
Hij verklaarde een bewonderaar te zijn van Johnny Cash, waarna hij pardoes “Ring Of Fire” inzette, gezongen met die typische diepe Cash-stem. Niemand had verwacht dat hij ook op die manier kon zingen, want we zijn natuurlijk dat lieve stemmetje gewoon van hem.
En nog was het niet gedaan: plots verklaarde hij de zoon te zijn van Elton John en Mick Jagger, waarna hij een prachtige imitatie bracht van Mick in “Start Me Up”. De man wil duidelijk aantonen dat hij meer kan dan hitjes zingen. En met succes!
Maar dan was toch de tijd aangebroken voor een resem hits, luid meegezongen door het publiek. Wat dacht je van “Mrs. Brown, You’ve Got A Lovely Daughter”, “I’m Into Something Good”, “Silhouette”, “There’s A Kind Of Hush” en “I’m Henry VIII, I Am”. “No Milk Today” mocht natuurlijk ook niet ontbreken.
‘The Manfreds’ mogen natuurlijk niet de naam van hun vroegere toetsenman Manfred Mann gebruiken, maar met hun vroegere zangers Paul Jones en Mike D’Abo klonken ze net zoals toen. En wat een stem hebben die mannen nog steeds! En het mondharmonicaspel van Paul Jones mag er zijn. Ook zij wilden bewijzen dat ze meer zijn dan een jukebox, en daar slaagden ook zij in. Ze brachten “Sha La La”, “Do Wah Diddy Diddy”, “If You Gotta Go, Go Now”. Met als kers op de taart natuurlijk “Ha! Ha! Said The Clown” en “The Mighty Quinn”.
Zij hadden de ondankbare taak op te treden als laatste van de avond. Het publiek was duidelijk moe en schor gezongen en wou naar huis.
Tijdens de samenzang met “Get Back” begonnen velen de zaal reeds te verlaten.
Samengevat was dit een sterke editie van ‘The Golden Years’. Volgend jaar, voor de 25e keer, wordt het iets helemaal anders. Ik kijk er naar uit!
Organisatie: Sportpaleis – The Golden Years – Antwerpen
Wat kan een rit naar de AB een geseling en nagelbijten zijn . Een helse rit van ruim twee uur, vast in de tunnel, parking zoeken , en overspoeld worden door de warme kerstsfeer in hartje Brussel …
Yeasayer , het kwartet van de zangers Wilder –Keaton , zijn toe aan de derde plaat ‘Fragrant World’ , een niet makkelijke, als je de muzikale lijn van de cd’s ‘All hour cymbals’ en ‘Odd blood’ op nahoudt. Yeasayer trekt hier nog meer de kaart van de elektronica.
Yeasayer weet de elektronica goed te mengen met indie, psychedelica, world, Aziatische tunes, pop , rock , waarbij gretig wordt geëxperimenteerd met ritmes , samples , stemmen en stijlen; onderhuids met een invloed van Japan en MGMT. Het vergt soms wat luisteroefening, en toch … ze leveren een rits toegankelijke , melodieuze songs, “O.N.E.”, “Madder red”, “Ambling alp”, “Wait for the summer” en de nieuwe single “Henrietta”, die vanavond niet werden vergeten , mooi verdeeld tijdens de set, vrolijk kunnen klinken , hitpotentie hebben, en kunnen rekenen op een sterke respons .
Live valt het dus allemaal op z’n plaats , een beetje een Hot Chip concept, de geluidstechnische en de vocale snufjes en de ritmisch verrassende wendingen. De gestroomlijnde aanpak , uiterst geraffineerd, harmonieus en met finesse in de Yeasayer schizofreen neigende klankenrijdom, is goed en brengt wat zalvende rust aan die vindingrijkheid op z’n Animal Collective’s. Songs van het niet lichtvoetige ‘Fragrant World’ kregen een heerlijke, dansbare boost mee , met 80s elektronica, en een warme, exotisch tint , vooral “Longevity” , “Reagan’s skeletons” , “Demon road” en “Don’t come close” , een nieuw geschreven nummer intussen.
Iets meer zijn we te vinden voor de zachte, fluisterende stem van multi-instrumentalist (keys/gitaar) Wilder tav de meer directe , soms grauwe zang van Keaton; af en toe werden de vocals vervormd , maar dat viel al bij al mee . Het decor van trapeziumstukken ; de lichteffects en de rondstrooiende confetti waren aangename sfeermakers.
Yeasayer , een fantasierijke, aparte band , stoeit met allerhande elektronica , ritmes en stijlen, zorgt voor een muzikale speeltjestuin , en bracht op die manier een uitermate boeiend concert…
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het Kortrijkzaanse Balthazar kan en mag groot worden . Ze verdienen het . Ze hebben hard aan de weg getimmerd en het kwintet heeft al twee sterke platen afgeleverd , ‘Applause’ en ‘Rats’ . Tja , in en rond Kortrijk hebben we al een scene om U tegen te zeggen, naast Ozark Henry , Goose , Sx, het te vroeg heen gegane Hitch, dringt Balthazar zich nu op , naast de amicale vrienden Amenra, Black Heart Rebellion en Steak Number 8, die er qua sound nog een tandje bijsteken .
Maar even bij de leest, Balthazar draait rond de zangers/gitaristen/componisten Jinte Deprez en Maarten Devoldere, heeft drie sterke groepsleden achter zich, die elk hun rol hebben en hun verantwoordelijkheid opnemen.
Hun songs vallen op door een basisstructuur van spaarzame, sobere begeleiding, worden gedragen door die afwisselende en meerstemmige zweverige en diepgrauwe zang, en intrigeren door een broeierige spanning, heerlijke melodielijnen , de toevoeging van synths en viool en ze zijn niet vies van een grimmig randje op z’n dEUS .
De songs zitten ingenieus in elkaar en zijn veelkleurig door het brede instrumentarium, de experimentjes en de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervol slepende ritmes. Hecht songmateriaal van een hecht klinkende band. Balthazar is op z’n minst als een Gorillaz bezig, die met dezelfde finesse te werk gingen. Oog voor detail dus !
Live hebben we daar weinig aan toe te voegen . De nieuwe nummers zijn meer dan goed ingeoefend . Balthazar staat er. In de thuisbasis, de Kreun, was het publiek massaal afgezakt om hun band te ondersteunen . Het deed het vijftal deugd. In het begin werd elke m2 van het podium benut , en gingen ze gretig , fel en enthousiast te werk . De oudjes “The boatman”, “Morning”, “I’ll stay here” en “Blues for Roseann” brachten ons in de juiste Balthazar-sfeer: een handelsmerk van verrassende wendingen, ritmewisselingen en die aparte zangstijl.
Qua sound: een lekker diep dreunende basstune, zalvend, snedig gitaargetokkel, de indringende, zwierige vioolpartijen en –getokkel, de synths en de bezwerende, opzwepende drums .
Wat dan perfect werd aangevuld met het recente materiaal, de single “The oldest of sisters”, “The man who owns his place”, “Sinking ship” , “Sides” en “Later”. Telkens werd Balthazar warm onthaald door een aandachtig (ook jong) publiek . Eén van hun eerste singles “15 floors” injecteerden ze onverwachts met een lekker dynamische uitgesponnen outtro; huiveringwekkend klonk het afsluitende “Blood like wine”, die eindigde in een adembenemend kippenvel a capella outtro …
Hier druipt de spanning en de originaliteit van af . Klasse! Balthazar is een te koesteren belofte en kan groot worden. Driekoningenavond kan er maar wel bij varen en een gebaar is met deze gemaakt naar de festivalzomer.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set, dag eerder in Depot, Leuven
http://www.musiczine.net/nl/fotos/balthazar-6-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roosevelt-6-12-2012/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Rock ’n’ Rollers, ze zijn een uitstervend ras. Algemeen wordt aangenomen dat de muzikanten met de meest extravagante levensstijlen ooit een paar decennia terug actief waren. Maar is dat even buiten Monster Magnet gerekend. Een band wiens allereerste demo de titel ‘Forget About Life, I'm High on Dope ‘draagt en waarvan de frontman al meerdere malen de dood in de ogen keek, kun je moeilijk van een braaf imago beschuldigen. Hun eerste plaat heet dan weer ‘Spine of God’, en tijdens hun huidige tournee moet hun eerstgeborene er integraal aan geloven. ‘Spine of God ‘werd in 1991 uitgebracht en wordt vaak aangehaald als één van de eerste Stoner Rock albums.
De set van Monster Magnet begint uiteraard met “Pill Shovel” en het is meteen duidelijk dat de heren hier niet zijn om een gezellig babbeltje te doen. Keiharde rock, en niks anders! Het duurt geen half nummer voor dat Dave Wyndorf heel de zaal in lichterlaaie gezet heeft. Wyndorf en de zijnen laten hier en daar wel eens een nootje liggen, maar het is met Magnet zoals met een oude Cadilac. Daar rijd je niet mee voor het comfort; het gaat om het geluid van de motor! En de motor van Monster Magnet klinkt verdomd goed. De energie van Wyndorf is nog steeds onuitputbaar en op powersongs als “Snake Dance”,” Zodiac Lung” en “Sin's a Good Man’s Brother” wordt ook het publiek compleet gek. Met de laatste noten van “Ozium” komt ook de set aan een eind.
Uiteraard gaat dat zomaar niet en de crowd schreewt zich de longen uit het lijf naar meer. We krijgen nog 5 steengoeie tracks naar het hoofd geslingerd, waaronder “Longhair”, “Freakshop USA”, en “Tractor”. Een gulle encore, maar wie speciaal voor “Space Lord” gekomen was, is er aan voor de moeite.
Ze zijn nog niet versleten, die van Monster Magnet. Meer dan voldaan en volop nagenietend keren we huiswaarts.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/monster-magnet-7-12-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Muzikaal wordt er een streep getrokken onder De Kreuners . Na bijna 35 jaar valt het doek over een deel van de Belgische muziekgeschiedenis. Verschillende generaties zijn groot geworden met wat Walter en de zijnen wisten te brengen. Eenvoudig treffend opgebouwde poprocksongs, die een bepaalde aantrekkingskracht hebben en op die manier jong en oud blijven boeien. Ondertussen naderen alle leden stilaan de 60.
Allemaal hebben ze een dubbele agenda waardoor het een hele prestatie is dat deze band al zo lang bijeen blijft. Veel nieuw werk is er de laatste jaren niet meer te bespeuren maar dat is ook niet nodig. Er is een soort hype rond De Kreuners die nooit is weggeweest.
Voor velen was het een harde noot om kraken toon het nieuws bekend werd dat de succesformule ‘De Kreuners’ er eind 2012 de brui aan geeft; muziekgeschiedenis, passend afgesloten in het Antwerps Sportpaleis.
Bijna 20000 enthousiaste fans zagen hoeveel zin hun idolen hadden. Vanaf minuut
één zagen we ervaren ‘Kreuners’ op het podium die energiek en enthousiast nog eens
alles uit de kast haalden.
Het ging misschien allemaal niet meer zo vlot dan vroeger en het kraakte al wat meer, maar gedragen door het publiek, werden ze sterker, vitaler naarmate het einde van de show naderde: Walter die nog altijd probleemloos hits als “Layla, “Nee Oh Nee”, “Zo Jong” en “Verliefd op Chris Lomme” aankan; Erik Wauters, de rechterhand van Walter Grootaers ; Jan Van Eyken, een man van weinig woorden maar een groots muzikant; Axl Peleman, die een meerwaarde vormt als basgitarist, en tot slot Ben Crabbé, de onmisbare schakel op de drums. Samen een goed ingespeeld kwintet , die hun fans een mooi slot gaven van al die mooie jaren.
Ze zijn de inspiratie geweest voor beginnende groepen, o.m. voor een band als Clouseau.
Met veel dankbaarheid was Koen Wauters aanwezig en bracht hij een aangepaste versie van “Daar gaat ze”.
De Kreuners - Een band die ons muziekland kleur heeft gegeven en op passende wijze afscheid heeft genomen. Een sterke playlist, een grootse locatie, een mooie show met bijpassende visuals, vuurwerk en confetti en een dankbaar publiek. Die speciale MIA, Lifetime Achievement Award, is op z'n plaats.
De interactie met het publiek is altijd een sterkte geweest voor deze groep en dat was deze keer niet anders. De laatste tonen waren die van wel hun grootse hit: “Ik wil je”. Ze sluiten hiermee het boek dat “De Kreuners” kreeg af . Een einde dat voor sommigen zwaar valt, maar de mooie herinneringen blijven …Een einde IN STIJL, want ZIJ HEBBEN STIJL.
Wie De Kreuners nog eens aan het werk wil zien zal zich moeten reppen. Nog twee shows zijn er, op 14 & 15 december!
Organisatie: Sportpaleis, Antwerpen
Spain is één van de best bewaarde geheimen van de jaren ’90. Het project van frontman Josh Haden voer mee op de stroom van slowcorebands zoals Low en Red House Painters, maar slaagde er niet in om veel bekendheid te verwerven.
Na drie platen besloot Haden in 2001 om de band even op non-actief te zetten. In 2007 blies hij Spain terug leven in, door een nieuwe lading muzikanten aan te trekken. Na vijf lange jaren kwam begin dit jaar hun vierde langspeelplaat ‘The Soul of Spain’ uit, die alom bewierookt werd door de pers.
Desalniettemin besloot Haden om tijdens hun tour, die enkele maanden geleden ook passeerde in De Botanique, hun debuutalbum ‘The Blue Moods of Spain’ integraal te spelen. Nu, in De Handelsbeurs, was het de bedoeling om hun recentste cd voor te stellen. Dat bleek echter goed mee te vallen, want de band plukte uit hun hele discografie, wat ervoor zorgde dat ook ouder materiaal niet geschuwd werd.
De groep straalde vooral rust en controle uit. Zowel in hun présence op het podium als in het bespelen van hun instrumenten. Het eerste drieluik – “Everytime I Try”, “The Only One” en “I’m Still Free” - wist meteen indruk te maken maar “Ray Of Light” was nog een paar klasses beter. Bij de minutenlange contemplatieve gitaarsolo werd je helemaal de muziek ingetrokken.
De songs werden stuk voor stuk tot hun essentie teruggebracht. Franjes waren uit de boze en er werd geen enkele noot te veel gespeeld. Naar het einde toe dreigde het optreden wat te verzanden, – veel stevige rocknummers heeft de band immers niet op zijn conto staan- maar als laatste nummer van de reguliere set zette de groep gelukkig het lang uitgesponnen “World of Blue” in. Na een iets te lange opbouw, kregen we dan toch een beheerste versnelling. Net op tijd, want bijna werden we in slaap gewiegd door de gezellige songs van Spain.
De cd’s van Spain zijn ideaal om het wat gezelliger te maken in de woonkamer, maar live ontbreekt het hen echter toch aan wat pit. Niettemin een ijzersterk optreden, waarbij je al hard je best moest doen om een mindere song te ontdekken.
En deze droge oneliner van Haden zullen we ook niet snel vergeten: “Statistics show that wearing our t-shirts will improve your chances of getting laid tonight.”
Het voorprogramma Float Fall, derdes bij de recenste Humo’s Rock Rally, wist ook te overtuigen. De vergelijking met The xx is snel gemaakt maar gaat echter toch niet helemaal op. Ja, ook zij staan met twee op het podium. Ja, ook zij maken fluisterpop gecombineerd met elektronica. En ja, de stem van Ruben Lefever heeft wel heel veel weg van die van Oliver Sim. Maar de nummers van Float Fall knisperen en broeien meer onder de oppervlakte en weten daardoor vaker te verrassen. Een band om in het oog te houden.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs, Gent)
Nederlands 
Français 
