Voor de iets oudere rockliefhebber is de naam Incubus allesbehalve onbekend… Het was vooral rond de eeuwwisseling dat deze formatie uit Californië hoge ogen gooide met hun mix van metal en alternatieve rock.
Albums als ‘Make Yourself’ en ‘Morning View’ kenden heel wat memorabele songs en gingen in die periode gretig over de toonbanken.
Na een korte break is Incubus al een eindje terug. Zo was er in 2011 het zevende studio-album ‘If Not Now, When?’ en dit jaar waren ze ondermeer live te zien op Rock Werchter. ‘Incubus HQ Live’ is de facto het eerste live album van de band en is een mooie uitgave nav het twintigjarig bestaan van het Amerikaanse vijftal.
De band trakteert ons concreet op een fraaie live cd en een dvd. Alles werd vorig jaar opgenomen in Los Angeles waar het vijftal een aantal dagen na mekaar in dezelfde setting optrad en waarbij de fans de mogelijkheid kregen om de setlist zelf samen te stellen. De live plaat is alleszins de moeite, het geluid is prima en als luisteraar krijg je een mooi overzicht van de evolutie die Incubus door de jaren onderging.
Het valt bovendien op hoeveel hits deze Amerikanen in al die jaren schreven... Wie nog geen werk van Incubus in zijn platenkast heeft, kan daar middels deze live plaat zeker verandering inbrengen!
House VS Hurricane is met hun tweede full album duidelijk aan een nieuwe start toe. Met ‘Crooked Teeth’ onderging HVSH duidelijk een aantal ingrijpende wijzigingen in vergelijking met debuutplaat ‘Perspectives’ uit 2010.
Niet alleen waren er verschillende personeelswissels (met Dan Casey, voorheen bij Nazarite Now is er ondermeer een nieuwe vocalist) maar ook op muzikaal gebied etaleren de Australiërs uit Melbourne een nieuwe smoel. Weg zijn de overvloedige synths die we ook bij een band als The Devils Wear Prada kennen. In de plaats staat House VS Hurricane nu voor directe en herkenbare metalcore waarbij agressieve, stevige stukken gecombineerd worden met diverse breakdowns en verschillende melodieuze koortjes. Niks nieuws onder de zon horen we je denken, maar het is evenzeer duidelijk dat House VS Hurricane verschillende composities heeft gemaakt die je na beluistering graag opnieuw wil horen.
De tracks klinken lekker fris en consistent en kennen een perfecte balans tussen agressie en melodie.
House VS Hurricane beschikt verder over een fantastische drummer en het geluid op deze plaat is werkelijk moddervet.
House VS Hurricane is een band die zeker verdient om ook buiten Australië ontdekt te worden, wij laten alvast deze ‘Crooked Teeth’ de komende tijd stevig uit onze speakers knallen.
Het uit Brooklyn, NYse afkomstige duo Eleanore Everdell (zang/synths) – Jason Friedman (gitaar/backing vocals) intrigeerden op hun titelloos debuut met een rits fijne electropopsongs. Hun synthpop zit ergens tussen elektronische stuiterpop vs indierock, geïnjecteerd door aanstekelijke, dromerige en funkende ritmes en een dansbare beat.
Het duo put uit de etherische ‘80’s pop van Cocteau Twins (remember Elisabeth Frazer) en Siouxie Sioux, integreert psychedelica en koppelt de ‘80’s wavepop en ‘pop noir’ van The xx en The Big Pink aan de melodieuze electrogroove van Crystal Castles .
Op de tweede plaat horen we opnieuw heerlijk lekkere, leuke , zweverige, sfeervolle electropop met ‘onderhuids ‘ een wavetoets. Het eerste deel van de cd is extraverter en werkt meer in op de dansspieren door de repeterende krachtige beats en drums , die richting electro-shoegaze gaan .
Het tweede deel klinkt gematigder , is dromerig en sfeervoller , en biedt een kenmerkende zalvende groove , zonder over te hellen naar mistroostige tunes .
Een beloftevol bandje uit Brooklyn, NY is de 5 koppige formatie Friends … Op hun debuut horen we muziek met een positive vibe door de soepele , aanstekelijke , sfeervolle melodieën. De eerste songs “Friend crush”, “Home “ en “A light” klinken door de mixmax aan stijlen, de synths en de drumtics heerlijk . Verderop , in het tweede deel van de plaat, krijgen sommige songs een donkere ondertoon en zijn ze niet vies van een avontuurlijk tintje.
Ze vallen op met hun onweerstaanbare mix van pop , rock , dance, funk en r &b , gedragen door zalvende vrouwelijke vocals . Friends, toch ergens een beetje de opvolgers van het onvolprezen Luscious Jackson . Fijn debuut.
Drie jaar terug debuteerde het Amerikaanse Passion Pit van Michael Angelakos (Griekse roots) uit Massachusetts . ‘Manners’ bevatte aanstekelijke indie/electropop, die met songs als “Make Light”, “Little Secrets”, “Sleepyhead” en natuurlijk de hit “The Reeling” de plaat naar een hoger niveau trokken . De mainstreampop ademde een positieve vibe uit , die onnadrukkelijk ook op de opvolger te horen is.
‘Gossamer’ klink bruisend , opwindend en kan knallen , vooral in het begin wordt de champagne ontkurkt op de optimistische dance pop van “Take a walk”, “I’ll be allright” en “Carried away” . Potentiele radiohits , die naast de hoog uithalende stem van Angelakos wordt geruggensteund door meerstemmige vocals.
Ondanks die levenslustige tunes , ging het Angelakos niet voor de wind, maar hij gooit het van zich af door die aanstekelijke, groovy tunes .
Niet alle songs zijn even sterk en af en toe wordt er wat vaart teruggenomen , waarbij “On my way”, “Hideaway” en “Love is greed” overtuigen in dit genre .
Passion Pit heeft een ontspannend fijne , leuke, opzwepende en dansbaar tweede cd afgeleverd!
Bij dit fijne label noteren we opnieuw een beloftevolle naam , met name Raketkanon , een (gelegenheids) formatie rond Antwerpenaar Jef Verbeeck, die beroep deed op Pieter De Wilde (Waldorf), Lode Vlaeminck (Toman) en Pieter-Paul Devos van Kapitan Korsakov .
Stoere, weerbarstige, broeierige en intense onheilspellende noisepop. De sound kan hard, hakkend zijn , maar is doordacht en behoudt z’n subtiliteit. De muziek prikkelt, kan neurotisch zijn , maar raakt, is gedreven en gevoelig.
Op een lekker uitgesponnen nummer als “Anna” , vinden we al de kenmerken terug . Wat een spanningsveld weten zij hier te creëren .
Al meteen wordt de aandacht gescherpt op “Herman”, single van de plaat, een stevige knaller met weerhalen , die elan krijgt door de schreeuwvocals. “Louis”, “Judith” of een “Helen” ( tja, het zijn allen man- vrouwtitels) klinken iets minder stoer , maar de rauwheid stroomt door de aderen . De paar instrumentals “Henri”, “Eva” en het zweverig bedwelmende rauwe “Lena” vullen aan.
Ontregelde , laag gestemde gitaren, dreunende basses en felle, krachtige drums sieren de plaat; onderhuids is er een filmische sludge aanwezig , en vervormde vocals porren dit maar aan .
Raketkanon roept bands als Shellac, Melvins, Tomahawk, Butthole surfers , God Machine , Barkmarket , Mars Volta en het onvolprezen Nederlandse Lul op; ze zijn allemaal mooi verweven in hun opbouwend , broeierig, spannend, allesverslindend geluid.
“All the way down from St. Louis Missouri, Usa” … Pokey Lafarge is al een paar jaar bezig en explodeert graag in de muzikale traditie van de Amerikaanse rootsmusic . Hij wordt op sleeptouw genomen door Jack White , die mee instond voor de nieuwe titelloze plaat .
Samen met het combo The South City Three , een bigband, brengen ze een soort vooroorlogse retroroots van jazz, western swing , countryblues, pop en doowop …Akoestische dansmuziek, een “sun blessed riverboat style” die onsterfelijk klinkt volgens Lafarge.
We horen het zeker aan het enthousiasme, de dynamiek en de friste in het materiaal . Aangename muziek voor wie houdt van die traditional old style van Kitty , Daisy & Lewis of Caro Emerald .
Deze zomer kregen we op Rock Werchter al een voorsmaakje van The xx, uit Londen, van wat later het jaar zou volgen, nl. een nieuwe cd en een daaropvolgende clubtour. Een concert dat ons is bijgebleven, ondanks het feit dat jongeren de andere kant opzochten , en het toen relatief rustig was aan de Mainstage.
Hun niet alledaagse minimal spaarzame , fluisterende ‘popnoir’ intrigeerde, prikkelde en verraste. Een standvastig trio dat stijlvol en vol finesse en emotie te werk ging met hun dromerige, zweverige en huiverende sound.
Ze hebben hun tweede cd ‘Coexist’ uit , een passend vervolg op hun ‘xx’ debuut , vertrouwde ingrediënten dus, maar met meer diepgang door de subbassen , soundscapes en synthsamples van Jamie ‘xx’ Smith, de indringend galmende gitaar- en baslijntjes en de sterke zalvende zangpartijen van Romy Madley-Croft en Oliver Sim; wat nu nét dat tikkeltje meer wist te bieden vanavond in hun anderhalf uur durende set .
Ze zijn voor drie concerten in de buurt , de l’Aéronef, Lille , de Club 69 van StuBru en in de Lotto Arena, A’pen .
We bleven gekluisterd en geboeid aan het aparte sfeerbeeld , die series als Twin Peaks, The virgin suicides, Fringe en Walking Dead oproept . Tja, de synths, de galmende gitaartokkels, de diepe basstunes en de drumtics , elk geluidje dus, neemt een belangvolle rol op … Een minimum aan middelen en een maximum aan intensiteit creëren … Een donker, dreigend spanningsveld, alsof een regendruppel op je vel plenst en zich langzaam een weg zoekt …
Toen een groot wit doek met allerhande projecties en spatten verf naar beneden viel , werden we ondergedompeld in die unieke klankenwereld; summiere witte spotlights, stroboscoops en een groot verlichte ‘XX’ aan de dj booth sierden het decor .
De eerste single “Angels” van ‘Coexist’ scherpte al meteen de aandacht , “Heart skipped a beat” en “Fiction” volgden . De indringende blikken, de spastische, zwierende bewegingen en de duels die Madley-Croft en Sim uitvoerden, vielen op.
De aangepaste versies van hun gekende singles “Crystalised” , “Shelter”, “VCR” en “Islands”, niet toevallig bijna allemaal na elkaar, klonken snediger, kregen een forsere beat mee of werden met finesse uitgewerkt. Spitsvondige variaties die een meerwaarde waren.
Op de nieuwe songs “Reunion” , “Sunset”, en “Swept away” , middenin de set, werden de dansspieren aangesproken en zagen we meer heupwiegende mensen , door de slepende, diep dreunende beats, 80s tunes en (licht) exploderende ritmes, die de vroegere wavegolf hoog in het vaandel hielden!
De afsluitende “Chained” en “Infinity” klonken fel en grimmig en gingen naar een climax toe. Het trio werd sterk onthaald , en ook al mag de sound onderkoeld en kil zijn, de warme respons deed hen enorm veel deugd en werd op respectvolle wijze bedankt .
Ze haalden op “Tides” en “Stars” de karakteristieke xx elementen nog eens naar boven, een ingehouden spanning van hartzeer en huivering en verslavende verdwaalde , spooky trippende melodieën.
The xx heeft een diepe indruk gemaakt en staat er volledig om een groot publiek voor zich te winnen . Tja, tot wat toegankelijke , bezwerende en weerbarstige minimalistische popnoir allemaal in staat is …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-xx-19-11-2012/
Organisatie: Aéronef, Lille
Zappa Plays Zappa - Het briljante Zappa erfgoed
Zappa Plays Zappa
Ancienne Belgique
Brussel
Al enkele jaren trekt Dweezil Zappa de wereld rond met in zijn koffer de imposante songbook van zijn vader. Dit was de zesde doortocht van Zappa Plays Zappa in België, en die was alweer bijzonder interessant omdat er terug voor een heel andere setlist werd gekozen.
Met zo een catalogus is er nu éénmaal veel keuze. Niet zo simpel natuurlijk, want Zappa composities vereisen een pak muzikaal vernuft. Vandaar dat Dweezil zich steevast laat omringen met de allerbeste muzikanten, net zoals zijn vader destijds ook niet tevreden was met de eerste de beste klojo’s.
Om zichzelf en zijn magistrale band te blijven uitdagen, kiest Dweezil trouwens niet voor de gemakkelijkste oplossing. Het zijn immers niet de meest voor de hand liggende songs die de setlist halen en dit tot grote vreugde van de fans. Doorwinterde Zappa fans zitten trouwens niet te wachten op de zoveelste versie van “Bobby Brown”, “Joe’s Garage” of Dancin’ Fool”. Neen, Zij willen eerder de speciallekes horen, want Zappa freaks zijn al even gek als hun idool. En wij kunnen het weten, want we hebben zo een zot meegenomen op de terugweg.
Al meteen viel op hoe bedreven, talentrijk en toegewijd de verschillende muzikanten waren.
Een onmisbare schakel binnen ZPZ is ongetwijfeld zanger Ben Thomas, met zijn vocale prestatie wist hij op een prachtige manier de kracht en de humor van al die prachtsongs te vertolken. Tussendoor haalde hij ook nog eens een schuiftrompet naar boven om de resterende inhoud van zijn longen er uit te persen. Tevens hadden wij een boontje voor Scheila Gonzalez die allerlei Zappateske dingen deed met dwarsfluit, saxofoon en andere toetertjes en bellen.
Dat Dweezil als gitaarvirtuoos niet moet onderdoen voor Frank werd vanavond ook nog maar eens duidelijk. Tijdens een schitterend “Ride my face to Chicago” toverde hij een wonderlijke lange solo uit zijn gitaar, wat hij trouwens nog enkele keren zou overdoen, ondermeer tijdens “Packard Goose” en “Zomby Woof”.
Niet alleen de gitaar blonk uit, want dankzij zijn uitmuntende band kon Dweezil de veelzijdigheid van de Zappa catalogus laten spreken. Dweezil had er voor gezorgd dat met de samenstelling van de alweer indrukwekkende setlist alle aspecten en stijlen van het Zappa erfgoed aan bod kwamen (voorzover dit mogelijk is, want als je Zappa tot zijn volle ontplooiing wil laten komen, dan zit je met een optreden van zowat een week). De geniale zotheid van The Mothers herleefde in “Hungry Freaks, Daddy”, “Motherly love”, “Who are the brain police” en “Take your clothes of when you dance”.
De humor en gejaagde hard rock gitaren in het ‘Sheik Yer Bouti’ drieluik “Im so cute”, “Baby Snakes” en “Tryin’ to grow a chin”, met een vocale glansprestatie voor keyboardspeler Chris Norton, zorgden voor een hevig rockend hoogtepunt. Een eerbetoon aan het betreurde wereldvreemde genie Captain Beefheart werd gebracht met een heerlijk geschift “Debra Kedabra” uit ‘Bongo Fury’.
In de bisronde werden de fans beloond met het niet te overtreffen sublieme instrumentale “Peaches and Regalia” en verrassend genoeg ook met een klassieke compositie van de meester “Strictly Genteel”, een even gedurfd als geslaagd einde van een onvergetelijke Zappa avond.
De volgende keer er terug bij. Reken maar ! Die onuitputtelijke catalogus heeft nog een hoop pareltjes in petto.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het NY-se Beach House rond Victoria Legrand (keyboards/backing vocals) en zanger/multi-instrumentalist Alex Scally is groots geworden . Waren ze tot vóór het recente ‘Bloom’ eerder te zien in zaaltjes van goed vijfhonderd man, dan was nu in een mum van tijd de AB uitverkocht . Toegegeven , daar zal wel hun afwezigheid op de zomerfestivals voor iets hebben tussen gezeten, maar soit , de dromerige, onderkoelde toegankelijke indietronica collage van Beach House zit duidelijk in de lift.
Ze braken definitief door, met de in 2010 verschenen ‘Teen dream’. Een handvol songs van deze plaat ,“Zebra”, “Silver soul”, “Norway”, “Walk in the park”, “10 Miles Stereo”, “Real love” en Take care” waren nu net toevallig live grootse momenten , door de wisselende mistige patronen , de opbouwende en forsere beats en de gitaarmotiefjes … Hun ‘Bloom’ plaat is minder ‘Boom’ en indrukwekkend en biedt een reeks ‘een beetje teveel van hetzelfde goedje’ van trage meeslepende, voortkabbelende songs ; “Myth”, “Lazuli” “Other peole” en “On the sea” intrigeerden en sprongen hier ook uit door de opbouw … ook net niet toevallig de sterkste die de liveset mee bepaalden , met de eerder vernoemde nummers … Als golven die tegen de Engelse klippen sloegen … Op dit materiaal viel het grootste enthousiasme te noteren.
Juist, we bleven vanavond wat op onze honger zitten, gezien de eenvormigheid de bovenhand kreeg en dezelfde tunes de aandacht verslapten. Schoon en aantrekkelijk is het allemaal wel, maar minder bezwerend en bedwelmend . De muzikale weerhaken waren in de minne. Ze raakten minder dan voorheen, en daar zat ook wel een ‘grote’ zaal voor iets tussen.
Een vlekkeloze set , speelden ze , zeker weten , aangevuld met drumcomputer en de drums van Daniel Franz.
Legrand, de haren voor de ogen, heeft een aparte rokerige, indringende stem en laat ergens een Nico, Patti Smith, Chrissie Hynde en Hope Sandoval versmelten.
Ook het decor van drie houten kooien , waarin een propeller draaide en de ‘streepjescode’ lichteffects boden een meerwaarde en zorgden ervoor dat het heerlijk vertoeven was in die unieke geluidswereld …
Maar halfweg de set werden we te diep in die droompop ondergestopt , die nog wat werd getriggerd door de afstandelijke houding van het trio. Tot slot van de anderhalf uur durende set een overtuigend “Irene”, door de aanzwellende , krachtige en variërende ritmes.
Best is dat ‘het huisje’ en ‘het zaaltje’ van Beach House wat kleiner en gezelliger wordt ingericht, om optimaal te kunnen genieten van die elegante schoonheid en finesse van hun klankencollage (remember hun optreden in de Kreun, Kortrijk bij het verschijnen van de nieuwe plaat!)…
Holy Other, opener van de avond , stelde de avondklok al in , met repetitieve melodramatische dobberende soundscapes , die ergens waait richting How to dress well en James Blake
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/beach-house-18-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/holy-other-18-11-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Van opener “The Gravedigger’s Song” tot het afsluitende bisnummer “Methamphetamine Blues”… het zijn nummers die niet alleen qua songtitel fantastisch klinken, ook live maakten ze behoorlijk veel indruk in een uitverkocht Koninklijk Circus.
Cult frontman Mark Lanegan, zoals de traditie het wil ‘dressed in black’ en op enkele voorzichtig ritmische bewegingen van schouders en linkervoet na zoals altijd onbewogen aan de microfoon, toert momenteel intensief rond met een exclusief Belgische begeleidingsband voor de promotie van zijn laatste ‘Blues Funeral’ album. En dat het klikt met de kompanen van Aldo Struyf (van Creature With The Atom Brain) op het podium bleek niet alleen uit hun virtuoos samenspel. Ook de dankbetuiging halverwege van de jarenlang door demonen geteisterde ex-held van het grunge tijdperk ( Screaming Trees) klonk welgemeend en terecht .
“Gray Goes Black” en “Quiver Syndrome” denderden als een pletwals door de zaal en ook een potige classic als “Hit The City” uit het onvolprezen meesterwerk ‘Bubblegum’ had zijn ruwe bolster nog lang niet afgeworpen. “If Tears Were Liquor I’d Have Drunk Myself Sick”, debiteerde Mark Lanegan met zijn typerende grafkelderstem tijdens “St Louis Elegy”… veel radelozer moet het voor ons toch niet worden in deze donkere tijden van het jaar.
En toch mag het er op ‘Blues Funeral’ soms ook iets zonniger aan toegaan. “Harborview Hospital” was een welgekomen melodieuze afwisseling en op “Ode To Sad Disco” viel zowaar te dansen, weliswaar na een zekere whisky intoxicatie.
Een echt onvergetelijk optreden kregen we deze keer helaas niet. Dat lag niet alleen aan de setting. De uit hartzeer opgetrokken, rauwe bluesrock van Mark Lanegan wordt nu eenmaal intenser beleefd in een rokerige, in alcoholdampen badende clubzaal dan vanuit de pluche zetels van het Koninklijk Circus. Na verloop van tijd gingen onze gedachten ook afdwalen naar de subtiel erotische spanning die altijd in de lucht ging wanneer de Schotse blondine Isobel Campbell op vorige toernees aan zijn zijde stond te musiceren. Want live vertolkte die zeker een minder afstandelijke tegenpool voor het nukkige stoïcisme van deze Amerikaanse zonderling.
Wie Mark Lanegan Band dit jaar nog in België aan het werk wil zien krijgt een kerstgeschenk aangeboden in De Kreun in Kortrijk op 23 december.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/creature-with-the-atom-brain-18-11-2012/ http://www.musiczine.net/nl/fotos/mark-lanegan-band-18-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Warren Ellis, partner in crime van Nick Cave & The Bad Seeds, heeft een zijproject genaamd Dirty Three. Het trio specialiseert zich in filmische, voornamelijk instrumentale muziek, en bracht dit jaar haar achtste plaat uit. Reden genoeg om de Vooruit met een bezoekje te vereren.
Het is niet moeilijk te begrijpen waarom Zun Zun Equi de zaal mocht openen. Het viertal bracht knotsgekke rockmuziek met een ferme hoek af, en de bandleden sprongen in een soort vreemde regendans over het podium. De hyperactieve muziek is niet meteen ons ding, maar werkte weldegelijk aanstekelijk. Het geitensikje van de bassist mocht er trouwens ook wezen.
Na drie kwartier was het tijd voor het echte werk. Warren Ellis houdt ervan dirty te doen, en dat was hem goed aan te zien. De bebaarde muzikant kon met zijn armoedige pak voor een aan lager wal geraakte pimp doorgaan, en ook zijn medebandleden zagen eruit alsof ze hun beste tijd al achter zich hadden.
Maar het publiek was uiteraard niet voor de looks gekomen, en Ellis gaf hen waar voor hun geld. Hij hanteerde zijn viool als een strijdbijl en ramde er met zijn vioolstok als een bezetene op los. Ondertussen schopte hij bezeten in de lucht. En al zong Ellis niet echt: hij maakte dat ruimschoots goed door te huilen als een coyote. Een gehuil dat door het publiek beantwoord werd. Pure klasse.
Drummer Jim White gaf ondertussen met een zekere achteloosheid een masterclass drummen voor gevorderden, en gitarist Mick Turner fungeerde als het canvas waarop Ellis zijn ideeën kon uitvoeren. Dat leidde tot prachtige vioolsolo’s om bij weg te dromen.
Tussen de nummers door wisselde Ellis nog enkele woordjes uit met de fans. Hij veegde de vloer aan met Chris Martin van Coldplay, prees Milli Vanilli – ‘They did singalongs before that shit was popular man!’ – en gaf geluidstechnicus Charlie het bevel hem als Jim Morrison te doen klinken.
Bijzonder entertainend allemaal, al was het optreden nét niet helemaal perfect. Ellis had af en toe de neiging iets te lang te willen praten met zijn publiek, maar het is een kniesoor die daar over struikelt.
De man ging vlotjes over zijn toegestane tijd – ‘I’m too old for a fucking curfew!’ – en liet ons bewonderend achter.
Een lange triomftocht van drie doorwinterde veteranen: Dirty Three kwam, zag, en overwon.
Organisatie: Democrazy, Gent
Destroyer heeft de afgelopen vijftien jaar bijna geruisloos aan een ferme discografie gewerkt. Maar liefst negen cd’s heeft deze Canadese band ondertussen al op zijn conto geschreven. In de Botanique stonden ze in de Rotonde geprogrammeerd, die zo goed als uitverkocht was. De fijnzinnige popmuziek van frontman Dan Bejar en co. wist het merendeel van de tijd te bekoren, maar af en toe vergaloppeerde de band zich jammer genoeg.
Ze openden majestueus met het langzaam openbloeiende “Your Blues”. Eén voor één vielen de instrumenten in, en zo werden de 8! Bandleden aan het publiek gepresenteerd. Helaas gingen ze bij het daaropvolgende nummer “Savage Night At The Opera”, flink de bocht uit. Van subtiliteit was er geen sprake meer en elke nuance ging verloren. Een duidelijk geval van overdaad schaadt.
Andere nummers van hun laatste plaat ‘Kaputt’ kwamen dan weer beter uit de verf. Op het zweverige “Chinatown” met zijn cheesy blazers was wegzwijmelen de enige overgebleven optie en “Suicide Demo for Karen Walker” was zelfs licht dansbaar. De blazers waren heel het optreden prominent aanwezig en waren zeker tijdens de rustigere songs een meerwaarde. Wanneer de band echter op het gaspedaal ging staan, vergaten ze tijdig op de rem te duwen. Het resultaat was een warrige geluidsbrij die niet veel om het lijf had. Hoogtepunt van de set moest het lange en poëtische “Bay of Pigs” worden. Helaas pindakaas, in het midden van de song liet de apparatuur het afweten. Na een minuutje was het probleem opgelost, maar het kalf was toen al verdronken. Helemaal uit hun ritme gehaald speelden de band niet zo strak als gewoonlijk, waardoor het een afsluiter in mineur werd.
Bovendien stond de band met weinig bezieling op het podium. Je hoorde wel dat Bejar meende wat hij zong, maar het straalde er niet meteen vanaf. Wat meer interactie met het publiek had ook zeker geen kwaad gekund in de kleine Rotonde.
Puike songs maken nog geen goed optreden. Door de soms warrige instrumentale stukken en de afstandelijkheid die de band uitstraalde steeg het concert niet boven de middelmaat uit. We bleven daardoor toch wat op onze honger zitten, jammer.
Organisatie: Botanique, Brussel
Don’t Hype Festival 2012 – Festival - 50ste verjaardag van de jeugdhuizen
Don’t Hype Festival 2012
Vooruit
Gent
Naar aanleiding van de 50ste verjaardag van de jeugdhuizen organiseerde ‘Format’, de overkoepelende organisatie van jeugdcentra in Vlaanderen, een festival in de Vooruit in Gent. Het Don’t Hype Festival programmeerde allerlei jong talent. Zowel bands, dj’s, een danceact, als een enkele stand-upcomedian passeerden de revue.
The Baboons brachten rock & roll in zijn puurste vorm, inclusief bijhorende vetkuiven. De sfeer zat er meteen goed in en de nummers swingden de pan uit. Muziek die het ook goed zou doen in de late uurtjes, wanneer de drankvoorraad al flink geslonken is. De clichés werden niet geschuwd, maar de uitvoering was zo strak en energiek, dat we hen dat gemakkelijk vergaven.
Raketkanon staat ook niet bepaald bekend om zijn subtiliteit. De dreunende gitaarrifs en beukende drumsalvo’s hielden het publiek meteen in een ferme houdgreep. De knotsgekke zanger en lookalike van Kurt Cobain, Pieter-Paul Devos – ook bekend van Kapitan Korsakov- smeet zich naar goede gewoonte helemaal op het podium. Hij maande het publiek aan om wat naar voren te komen, zodat hij zich aan een crowdsurf kon wagen. Daarbij grapte hij – surprise, suprise – dat hij 27 jaar was en liever niet al crowdsurfend om zijn einde zou komen. Al zou dat de populariteit van de band wellicht alleen maar ten goede komen, voegde hij er fijntjes aan toe.
De funky beats van Pomrad waren een verademing na al dat muzikaal geweld. De invloed van Daft Punk was nooit veraf (die stemvervormer!), alleen klonk het allemaal iets verfijnder. Regelrechte dancefloorkillers zoals Daft Punk ze in hun gouden periode aan de lopende band produceerde, kregen we dan ook niet voorgeschoteld. Niettemin een goede show waarbij je zowel kon chillen als een voorzichtig robotdanske placeren.
Love Like Birds, het muzikale project van Elke Demey, vond plaats in de Domzaal. Een goede keuze want de intieme kamerpop kwam daar perfect tot zijn recht. Doordat er in de zaal enkel zitplaatsen waren, werd het publiek verplicht om muisstil te zijn. Zenuwachtig en wat aarzelend begon ze enkel met haar akoestische gitaar de set. Met haar wat naïeve bindteksten wist ze echter al snel het publiek voor zich te winnen. “Ik kan jullie niet altijd zien, omdat het licht niet altijd goed zit. Maar op de momenten dat het licht wel goed zit, moet ik concluderen dat jullie er allemaal goed uitzien.” Of deze: “Ik zie jullie nu helemaal niet meer. Maar ik hoor jullie nog, dus ik weet dat jullie er nog zijn. Bedankt daarvoor, en dit is mijn laatste nummer.” Bijgestaan door twee muzikanten zag je hoe Demey langzaamaan haar draai op het podium begon te vinden, en groeide naargelang de set vorderde. Jammer dat die na een halfuurtje al was afgelopen dus.
Flying Horseman staat bekend om zijn donkere, broeierige muziek en de kleine Domzaal was dan ook de perfecte ruimte voor de Antwerpse groep. Zanger en frontman Bert Dockx is misschien geen al te beste zanger, maar wel een uitstekende gitarist. Terwijl hij de zaal met zijn gitaarpartijen vulde, compenseerden twee zangeressen zijn zwakke stem. De drums beukten er ondertussen goed op los. Een sterk optreden, al had de set halverwege wat aan eentonigheid te lijden. Flying Horseman eindigde echter met haar sterkste materiaal en liet ons tevreden achter. Een ruime voldoende.
Organisatie: Formaat
Nederlands 
Français 
