We moeten het nageven: Johan Quinten en zijn Funtime Records-label hebben een neus voor het detecteren van talentvolle rockbands… Na het succes van The Rocket is er nu het vijftal van Generation 84 dat met ‘Regardless Of What Is Right’ een fantastisch eerste full album op de wereld loslaat. Op het schijfje brengt de formatie 12 venijnige, gevarieerde tracks waarbij snelle, melodieuze skatepunk gecombineerd wordt met indierock en een lekkere portie posthardcore. Het muzikale vakmanschap van Generation 84 komt duidelijk naar voren maar wat de band echt naar een hoger niveau tilt, is de vocale prestatie van Teun Van Aerschot. In het genre hoorden we maar zelden een even indrukwekkende, gepassioneerde strot als van die gozer... Zet die man wat ons betreft op hetzelfde niveau als een Zoli of een Serj Tankian! Z’n stem zorgt namelijk voor dat de intensiteit en emotie van tracks “Death Tolls – Sell Papers”, “Tilting The Hourglass” en “Devotion” afdruipt. Surf snel naar http://www.generation84.com/ , u had deze heren al ontdekt moeten hebben.
Emanuel and the fear is een formatie uit Brooklyn, New York. Dit is hun tweede langspeler. Sedert een tweetal jaren geven ze ook live concerten in Europa en lijken ze aan populariteit te winnen. Bombastische nummers (je hoort er zelfs wat Genesis in) wisselen zich af met eenvoudige, simpele liedjes. In enkele nummers komen zelfs regelmatig tempowisselingen voor, zodanig dat je zelfs twee songs in één krijgt.
Beste nummers zijn "The Janus Mirror", met de prachtige stem van zangeres en celliste Liz Hanley en " Wooble" dat begint met prachtige, zweverige klanken en zich gaandeweg ontpopt tot een stevig progressief nummer. Het beluisteren waard dus.
Het combo rond Joey Burns (zang, gitaar, bas) en John Convertino (drums) is ‘back’ . Calexico heeft een nieuwe plaat uit , een kleine vier jaar na ‘Carried to dust’ . ‘Algiers’ verwijst niet naar de hoofdstad in Algerije , maar naar een wijk in New Orleans , waar de songs werden geschreven en opgenomen .
Het duo deed terug beroep op Spaanse gastzang van Jairo Zavala en de Mexicaans klinkende trompet van Jacob Valenzuela, en dat zorgt ervoor dat hun kleurrijke warme americana een zuiderse Cubaans/Mexicaanse tune krijgt . De gemene deler: exoticapop, gezien hun broeierige sound doorspekt wordt met streepjes mariachi/latino, jazz, folk en spaghetti western.
De single “Splitter” is alvast de barometer van het sfeervolle, dromerige en aanstekelijke materiaal. De songs zitten ingenieus in elkaar en getuigen van bezield vakwerk . Calexico blijft een band in topconditie.
Er komt veel moois uit aan de andere kant van de taalgrens; waren we eerder al onder de indruk van de releases van Brns en Great Mountain Fire , dan dringt Montevideo (nee niet die hoofdstad van Uruguay!) zich nu op . Tja er valt veel leuks te noteren bij onze Franstalige vrienden hoor, gezien we al werk van Ghinzu , Girls In Hawaii , Hollywood Porn Stars , The Tellers en Sharko in de spotlights plaatsten.
En terecht! Montevideo rond Manu Simonis, Gaby Reding en de broers Waterlot zijn niet vies van punkfunk synths , zoals die ook bij ons eigen Goose te noteren zijn. Ze klopten aan in de studio’s van James Murphy van (ex) LCD Soundsystem , en die invloeden hoor je zeker. Dit is broeierige, aanstekelijke ‘catchy’ synthpop met dromerige zanglijnen . Met songs als “Castles” , “Madchester”, “Horses” tonen ze aan met scherp te schieten . Vooral met de ‘bubbelpop’ single “Fate & glory” (met Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers ) , knipoog naar Balthazar, zetten ze zich op de kaart in Vlaanderen en in ons landje. De paar missers “Hello” en “Mr Drake” dekken we toe met de mantel der liefde.
Overtuigend bezwerende groovy plaatje. Btw de cd hoes verwijst naar het surrealistische decor van René Margritte.
Absynthe Minded heeft opnieuw een boeiend album uit, de vijfde al … De cd moet echt niet onderdoen tegenover hun vroegere werk . Integendeel , opnieuw hebben we reeks warme, sfeervolle, broeierige en fris speelse popsongs, gedragen door Bert Ostyn’s emotievolle melancholische stem.
Het combo koos de kaart van de toegankelijkheid , waarin streepjes jazz, folk, gypsy, Balkan en Oosterse sounds doorsijpelen . De songs “Space” en “24:7” zijn alvast het uitgangsbord; sfeermakers zijn en blijven de viool, de piano en de toetsen . de creativiteit zit ‘em in de beheerst, pakkende en zwierige kant , en minder in de stijlvarianten. Het is luchtig, dromerig en gevoelig materiaal . Ze weten een breed publiek aan te spreken en de songs hebben een broeierige intensiteit .
Hun muzikaal talent wordt nogmaals aangetoond in een , vijfde , overtuigende plaat!
Als voorbereiding van deze bespreking las ik nog eens de biografie van Steve Harley op de website Allmusic. Het lijkt vreemd hoe men daarin “Judy Teen” uit 1974 aanhaalt als eerste hitsingle. Bij ons was hij met zijn groep Cockney Rebel al wereldberoemd geworden in 1973 met “Sebastian”. “Sebastian” is een bombastisch nummer met een orkest en veel stemvervorming. Je bent er gek van of je haat het. Het geeft een indicatie van de grootheidswaanzin waar Harley in die tijd aan leed.
Bij ons (en in Nederland) werd het een monsterhit, in Engeland en de VS deed het helemaal niets. En dat weet Harley maar al te goed. Hij beseft dat zijn carrière hier begon, en dat vermeldt hij telkens weer als hij optreedt in onze contreien.
Ondertussen schijnt hij vrede gevonden te hebben met een rol op de achtergrond, met optredens in kleinere zalen. Dikwijls zijn dat akoestische sets, samen met violist Barry Wickens en keyboardspeler James Lascelles.
Hij was altijd al een notoir tegenstander van de elektrische gitaar en schijnt zich met deze bezetting heel goed in zijn vel te voelen. Tussen de nummers door durft hij al eens een monoloogje op te voeren, met hier en daar een cynische opmerking. En dat wordt duidelijk gewaardeerd door de trouwe fans, die nog steeds op zijn optredens afkomen. En met reden!
Harley begon als busker in Londen, vóór hij met Cockney Rebel aan een glamrock carrière begon, die uitmondde in een vijftal hits in het midden van de seventies.
Na al zijn omzwervingen is hij teruggekeerd naar zijn oude liefde, weliswaar in een iets comfortabeler omgeving van culturele centra en theaters. Maar daar heeft hij als zestigjarige wel recht op.
Zijn stem klinkt nog steeds als toen, zijn stembereik is nog altijd OK, en hij geeft een doorleefde set, waar je stil bij wordt. Geen geleuter in het publiek, maar totale stilte. Wat een unieke sfeer, bijna een klassiek concert. Het is heerlijk wegdromen op de muziek, luisterend naar de tekst.
Hij kon daar alleen staan met zijn gitaar, maar hij wordt aangevuld door twee rasmuzikanten. Barry Wickens is een echte violist, die heel wat meer kan dan wat riedeltjes te voorschijn toveren. Zijn solos zijn meeslepend, zijn begeleiding is hemels. Keyboardspeler James Lascelles draagt de meeste songs. Hij tovert de meest diverse klanken uit zijn keyboards en op die manier heb je soms de indruk dat je naar een grote groep zit te luisteren.
Het voert je mee, het doet je dromen. Deze keer niet een concert met veel lawaai en drank, waar je staat te wachten tot die hits nu eindelijk eens gespeeld worden. Who cares? Ieder nummer is groots op zijn manier, alles is virtuoos gespeeld en gezongen, wat wil je nog meer?
Zelf werd ik niet gehinderd door een grote kennis van ’s mans werk. OK, de hits wel, maar zijn LP-werk? Nee. Maar dit was een openbaring, zeker in de intieme sfeer en superbe akoestiek van de Brugse Stadsschouwburg.
De hits kwamen voor mij eerder als een anticlimax tussen de andere, mij onbekende, nummers. Alleen “Sebastian” staat nog altijd als een huis, en is in de live versie nog mooier, nog breekbaarder, zonder al die bombast. Ik krijg nog steeds kippenvel als ik er aan denk, en dat is toch wat je zoekt als je naar een concert gaat?
Hij kreeg een staande ovatie, in de wereld van de klassieke muziek een teken van hoge waardering.
Dank je wel, Steve Harley, je bent een echte grote, je bent eindelijk jezelf op het podium. En daarvoor houden we van jou!
Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge
I Love Techno 2012 - kwalitatieve line up …
I Love Techno 2012
ILT 2012 , editie 17, werd opnieuw aangekondigd als een heel divers, kwalitatieve line up: Dubstep, techhouse, minimal, techno of electro , ieder van de 35000 feestvierders kwam in de 5 'rooms' aan zijn trekken.
In de vooravond werden in de aanloop naar het event traditioneel de Red Bull Electropedia Awards uitgereikt. Drum'n’bass producer Netsky werd de grote winnaar . Boris Daenen kreeg niet minder dan vier awards: Artist of the Year, Best Song, Best Album én Best Live Act. En dan moest hij nog aan zijn set beginnen...
Om 19u werden de poorten van de 'danceheaven' geopend en kon het feest beginnen.
Een pak te ontdekken jonge talenten trokken eerst onze aandacht en we waren al vroeger dan gepland op pad . Spijtig dat één van de huidige sensaties Flying Lotus aka Steven Ellison met z’n aparte ‘adhd ‘ en ‘rohypnol’ elektronica verstek liet gaan …Ah zut, zei m’n Franstalige buur …
Muzikale indrukken
De Mainhall ( Orange room) was een immense zaal , die 2 x de capaciteit had van de andere rooms; hier viel meteen de enorme ledwall op van zo'n 50m . De ledwall stond pal achter de strakke dj booth; de dj’s speelden als ‘ongekroonde’ koningen hun set achter de decks en overdonderden, bekeerden de massa met hun pompende sound’n’beats ' .
NGA Sound gaf het startschot, d.i. een Gents gezelschap van (MC) Nice, (DJ) Gaz & (DJ) Allspark aka drum & bass guru One87, die de vroege dansfanaten in de juiste mood brachten. Moeiteloos slaagden ze in hun opdracht van actuele sounds, die durfden aan te zwellen en te exploderen . Wel uitgekozen pareltjes, waarvan het dansminnende publiek overstag ging. Veel volk op de been dus, die hun dubstep oriëntatie wist te smaken.
NGA Sound was de ideale geleider naar het Leuvense AKS , één van de ontdekkingen dit jaar . De debuut EP ‘Out of control’ van de 'poulains' van StuBru door Selah Sue voorgesteld, werd overal lovend onthaald. Hun energieke livesets in de clubs en op de festivalpodia maakten brokken en bereikten een mainstreampubliek. Eén van de meest bejubelde acts dus! De sterke singles "Round & round" en "Closer" staken een handje toe . De fabelachtige stem van frontvrouw Lola gaf zeggingskracht. Mooie liedjes duren soms niet lang , want we schrikten even toen in augustus de band en Lola uit elkaar gingen . De gigs werden opnieuw door Selah Sue en later door nieuwelinge Billie Kawende opgevangen.
Vandaar dat AKS hier kwam dj'en en dat van een live set mét band geen sprake was. In 2013 zal de band geen optredens doen; ze trekken zich terug in hun repetitiekot.
Over naar de orde van de avond... de dj set was letterlijk een sprookje; de tracks van hun platen knalden en waren anderhalf uur één hoogtepunt. De leden stonden vóór, op en achter de draaitafels; de eigen songs en een rits dancefloorfillers zorgden voor één groots feestje. Wat een onthaal. Dit succesverhaal houden we in het oog …
In tussen was in de Yellow Room Raveyards aan de gang. Een goed jaar terug sloegen Stefan Bracke (ex The Subs, Foxylane), Francois De Meyer (Villa, Soapstarter) en drummer Pieter De Wilde (Raketkanon, Sioen) de handen in elkaar voor dit beloftevol 'underground' project. We kregen op de Gentse Feesten al een voorsmaakje van hun geslaagde performance . Vol verwachtingen keken we uit naar hun passage. Van meet af aan vormde hun typerende donkere sound de basis, al klonk het nu iets toegankelijker dan bij hun eerste optreden. Ministry en Nine Inch Nails sijpelden door . Een pak nieuwe nummers hoorden we; helaas geen 'oorwurmen' zoals die single “Remember” en "The pack" . Een matige appreciatie van het publiek, ondanks het feit dat ze gretig speelden! Hier is nog wat werk voor de boeg. Het trio koos niet de makkelijkste weg, maar de leerervaring namen ze alvast mee . Vertrouw ons maar , deze Gentenaars zullen het wel weten aan te pakken ...Wordt vervolgd!
Iets later werd een nieuwe dj booth op hetzelfde podium uitgerold voor SCNTST. De 19 jarige Bryan Müller verscheen hier en hij is één van de opkomende talenten van het Boys Noize label. Hij zit duidelijk niet stil, is al toe aan de release van z'n 2de EP en hij maakte remixen voor o.m. Etienne De Crecy, Modek, Spank Rock en Mickey Moonlight. De Duitser, lak aan trends, veroverde ons al op Pukkelpop. De allesbehalve toegankelijk sound nestelt zich in je hersen(spinsels) en wie zich in zijn set van electro & techno liet meenemen, hoorde dat deze jonge techneut koos voor een weldoordachte opbouw. Alles stak goed in elkaar; de 'trage' start was slechts een prelude voor het stevig setje ‘ in-your-face techno’ !
In de grote Orange Room zagen we dan de Brit Flux Pavilion . Joshua Steele, oprichter van het dubsteplabel Circus records, zette met de groei van dubstep een enorme stap voorwaarts, als producer van de eigen tracks en door z’n djskills. Z’n dubstepklassieker "Bass Cannon" is nu al één van de beste dubstepanthems . Hoe onvoorspelbaar die 'witte kop' achter z’n draaitafel bezig kan zijn, hij had alles goed onder controle en hij hield het best uitermate spannend ; hij gaat zeer breed in z'n platenkeuze , al blijft de dubstep de rode draad in het muzikale verhaal . De Room was gezellig en goed gevuld; het jonge en weirdo publiek, ging uitgelaten en uitzinnig relaxt uit hun dak op de catchy tunes van deze overdonderende sound .
Rond half elf hadden we Boys Noize, één van de absoute headliners . Vaste klant want al voor de zevende! opeenvolgende keer was de Duitse Alexander Ridha hier te gast; enkel Dave Clarke doet beter totnutoe. De eerste 2 platen gaven de richting van het dansgenre aan, en zetten hem definitief op de kaart. De zaal liep dan ook volledig vol. Op de erg opmerkelijke dj booth - een doodskop met oplichtende rode ogen- opende hij met "What you want" uit het gloednieuwe album ‘Out of the black’. ILT was de ideale plek om classics en het nieuwe materiaal los te laten . De set van de DJ duizendpoot was dan ook geslaagd , gezien de massa laaiend enthousiast reageerde . De gekende "Lava lava", "Feel good" en "Kontact me" werden op de juiste momenten gedropt. De workaholic genoot als 'vanouds' van z'n 'residentschap' en speelde één van de stevigste sets sinds jaren !
Een stomende set hadden we dus . Kijk, als dj, producer, remixer en eigenaar van Boysnoize records, behoort hij nu tot de grootsten. Tot volgend jaar voor z’n achtste gig op ILT?!
Na omzwervingen van muzikale proevertjes in de verschillende zalen maakten we onze opwachting voor Vitalic, het andere zwaargewicht en topper van de avond. Onlangs verscheen van hem de derde ‘Rave age’. De Franse electrowizzard , een graag geziene gast in ons land, trok fel van leer in tegenstelling tot sommige van z’n collega’s . ‘Invincible metal disco warrior’ en ‘The Wagner of rave’ zijn voor niks zijn bijnamen . Best begrijpelijk als je zijn opzwepende, energieke sets kent en ondergaat . Een indrukwekkende lichtshow was een duidelijke meerwaarde en Pascal Arbez aka Vitalic stond garant voor een leuk en zwaar feestje met als apotheose een lang uitgesponnen en moddervet "La rock 01". Nieuwe tracks "Rave kids go" en het pompende "Stamina" zorgden voor broeierige taferelen. Het nieuwe "No more sleep" in het slot was een toepasselijke afsluiter van een uitmuntende show! Wat een ‘feel good party’ …!
Organisatie: I Love Techno - Live Nation
Eens was er dEUS, Selah Sue en nu is er... SX. Deze groep uit Kortrijk, die onder leiding staat van Benjamin Desmet en Stefanie Callebaut, wordt wel eens de grootste hoop van ons kleine land op het gebied van alternatieve rock genoemd. Ze kwamen in het daglicht dankzij de Studio Brussel-wedstrijd Vibe On Air en een prachtige eerste single, "Black Video". Nu zijn ze er terug met een debuutalbum "Arche". Zij presenteerden dit album aan een honderdtal fans tijdens een exclusieve showcase in het Planetarium van Brussel. We hadden een klein gesprek met hen.
SX is een verhaal vol contrasten. Zoals in de naam bijvoorbeeld. "In SX, heb je de 'S', die staat voor de vrouwelijke kant", zegt Stefanie. "Het is de warmte, maar ook de bekende elementen van het verleden. 'X' staat voor spanning, het mysterieuze, het futuristische. Beide letters trekken elkaar aan en dat is ook zo in onze muziek. We combineren bekende elementen en we zetten die om in iets krachtigs, iets alternatiefs".
Het resultaat is inderdaad fascinerende muziek, psychedelische en magnetische dreampop die haar inspiratie vindt in een brede scala van stijlen om iets nieuws te creëren. Wij denken natuurlijk aan Beach House wat betreft de etherische sferen, maar ook vooral aan Animal Collective en MGMT. Benjamin: "MGMT was inderdaad een trigger voor ons in het begin. Ze brengen een nieuwe creatieve dimensie. Ze combineren verschillende stijlen en zetten daar hun eigen stempel op. Maar onze invloeden gaan veel verder, met soul, blues, jazz en artiesten zoals Marvin Gaye, Stevie Wonder, Herbie Hancock ... "
Het soul-aspect vind je trouwens terug in de stem van Stefanie Callebaut, een sopraan die de hoogste noten kan bereiken, maar die eveneens een ziel heeft. Soms doet haar stem mij denken aan Grace Jones en haar donkere tinten aan Zola Jesus, Austra en Kate Bush. "Dit is het resultaat van een lange zoektocht om 'mijn stem' te vinden. Ik ben altijd een fan geweest van soul en gospel, van zwarte muziek in het algemeen, dus is het normaal dat deze muziek een invloed heeft op mijn stem. Ik probeer altijd de grenzen van mijn stem te verleggen en een eigen 'timbre' te vinden." De aanwezigheid van zo'n atypische 'zwarte' stem bij een blond meisje doet onmiddellijk denken aan Selah Sue, niet waar? "Ja, Selah Sue is geweldig. Maar ze zingt echter de ware soul.
De eerste lp van SX heet 'Arche’. Dit Griekse woord (αρχή) betekent 'begin', maar ook 'principe' of 'beginsel'. "Dit is het eerste beginsel, het fundament waarop wij ons project willen bouwen." Om Arche te produceren, is de groep erin geslaagd om een wereldberoemde producent te vinden, Ben H Allen III. "Toen hadden we nog geen contract. We stuurden hem gewoon een e-mail met onze demo's en natuurlijk Black Video. Hij reageerde zeer snel en een maand later zaten we in zijn studio in Atlanta. We hebben voor hem gekozen omdat hij op muzikaal vlak een breed perspectief heeft. Hij heeft uiteenlopende bands geproduceerd, zoals MIA, Animal Collective of Gnarls Barkley. Hij is een soundengineer met expertise, maar hij weet ook hoe men een nummer schrijft. Hij snapte perfect onze 'SX' aanpak. Hij was echt de perfecte producer voor ons."
In de productie van de lp is er eveneens een contrast: namelijk die tussen de moderne, digitale opnametechnologie en de analoge, 'vintage' instrumenten. Benjamin: "We hebben onze demo's op computer voorbereid, maar in de studio hebben we alles opnieuw opgenomen met analoge instrumenten, zoals de Yamaha DX7, de Juno en de Jupiter van Roland, oude Prophet's of Korg's, enz... Compressoren en equalizers waren ook analoog. Zelfs de reverb-effecten werden met veren en platen geproduceerd ... "
Maar voor SX is dat geen fundamentele benadering. "We gebruiken deze machines niet omdat 'vintage'-machines cool zijn. Gewoon omdat we de klanken leuk vinden." Het resultaat is een heldere en zeer levende sound, heel rijk in reliëf.
Naast Ben H Allen III, kreeg SX andere actieve sponsors, nl. dEUS. De band van Tom Barman nam SX als 'suppport act' mee in zijn Europese tour. "Het was een zeer intense ervaring! Als je elke nacht voor 1.500 mensen speelt, kan je heel snel je show verbeteren. Het deed ons enorm groeien. En de feedback van de publiek was uitstekend. We hebben zelfs een eigen fanbase kunnen opbouwen. Als we terugkeerden, waren we dan ook uitgegroeid tot een nieuwe groep... Het was een echte 'upgrade'! “
Vandaag de dag heeft SX een contract in België en is in onderhandeling met verschillende platenmaatschappijen voor een wereldwijde distributie. "We willen niet te snel gaan. We zijn voorzichtig omdat we willen controleren over wat we doen." Ondertussen blijft de groep repeteren om de live-optredens te verbeteren, vooral met het oog op een concert eind november in de AB (reeds uitverkocht) en verschillende clubconcerten in Vlaanderen (Gent, Antwerpen, Leuven en Kortrijk) en in Nederland. De band plant ook twee 'club remixes' te publiceren van hun nieuwe single, "Gold".
Na het interview gaven Stefanie, Benjamin en hun drummer Jeroen Termote een exclusief mini-concert van 30-minuten in het Planetarium. Ze speelden in het donker onder de monumentale koepel en zorgden voor een ideale soundtrack voor de ongelooflijke beelden van de ruimte en planeten, die in 360° boven en rondom het publiek waren geprojecteerd. Een unieke psychedelische ervaring! De setlist bestond uit 6 nummers uit Arche, waaronder een prachtige, bijna akoestische versie van "Gold" …
Bij het verlaten van het Planetarium waren we met ons hoofd in de sterren... We hadden een uitzonderlijk concert bijgewoond, gegeven door musici die snel internationale sterren gaan worden....
Video van de showcase: http://www.youtube.com/watch?v=ee7zMltkvyM
http://www.sxmusic.be/
Concertagenda:
SX ALBUM RELEASE SHOW @ AB - AUTUMN FALLS
vrijdag 30 november 2012
SX @ PARADISO, AMSTERDAM (NL)
zaterdag 22 december 2012
SX @ EUROSONIC NOORDERSLAG, GRONINGEN (NL)
vrijdag 11 januari 2013
SX @ HET DEPOT, LEUVEN
donderdag 21 februari 2013
SX @ DE KREUN, KORTRIJK
zaterdag 23 februari 2013
SX @ HANDELSBEURS, GENT
donderdag 28 februari 2013
SX @ TRIX, ANTWERPEN
vrijdag 1 maart 2013
Afgelopen zaterdag stonden The Van Jets in een uitverkochte AB Box voor de integrale voorstelling van hun nieuwe plaat ‘Halo’. Integraal jawel, of ‘From A to Z’, zoals ze zelf luidkeels verkondigden!
Wanneer de Oostendse jongens enkele weken geleden in Humo reeds de loftrompet afstaken over hun nieuwe album (‘Een klassieker in wording’) werd mijn interesse enkel groter. Deze zomer stonden ze enkel op Pukkelpop en Leffingeleuren dus was het niet enkel voor mij uitkijken naar deze redelijk exclusieve zaalshow.
Voor hun derde langspeler kozen The Van Jets voor Jeroen De Pessemier van The Subs als man achter de knoppen en gingen de plaat opnemen in de studio van Philippe Zdar, één helft van de Franse band Cassius, een man met een duidelijke voorliefde voor alles wat met synthesizers te maken heeft.
Aangezien zelfs de songvolgorde van het album werd overgenomen ontplofte de zaal meteen een eerste keer bij de vooruitgeschoven single "Here comes the light". Meteen is ook duidelijk welke invloed de nieuwe omgeving en entourage op de sound van de band heeft gehad. The Van Jets waren na de Rock Rally nog een pure gitaargroep die hun geluid wel steeds meer verfijnden, maar op deze derde plaat worden er meer en vooral nieuwe registers opengetrokken en is er veel meer plaats voor coole synths, classy orgeltjes en nog meer van dat lekkers. Deze vintage electro past goed bij de gitaarsound van de band en zorgt voor diepere songs die toch ook helemaal het stempel van de groep behouden. Live kruipt Floris De Decker (Team William) mee op het podium en zorgt dus mee voor een bredere sound. Dat wil nu niet zeggen dat er geen plek meer is voor heerlijke gitaarsolo's en smerige licks.. Integendeel, de band lijkt perfect het evenwicht te vinden tussen beide invloeden en klinken zo voller, dreigender, complexer en ja hoor, vetter!
De singles van deze nieuwe plaat volgen elkaar in snel tempo op. Zowel "Here comes the light", "Broken Bones" en "Danger Zone" klinken reeds bekend in de oren en kunnen meteen ook wedijveren met enkele oudere en hitgevoelige songs van de groep. De band gaat door op hetzelfde elan met topsong "If I was your man" (met geslaagd meezing moment) en persoonlijke favoriet "Mistify". "Short Notes" en "Cherry" bleven misschien wat minder lang hangen maar met "Bankers" en "Waited Long Enough" zat het er weer pal op.
Afsluiter "Zodiac" vond ik misschien wel het minste nummer van deze nieuwe plaat, maar je gaat me niet horen klagen, integraal is integraal! En misschien denk ik er na enkele luisterbeurten alweer helemaal anders over. Misschien zullen de zware gitaar fans wat ontgoocheld met deze nieuwe richting die de Jets nemen, maar echt zwaar teleurgesteld kunnen ze wat mij betreft toch echt niet zijn.
Ja, groepen worden volwassener en ook aan hun sound merk je dat, maar de sterke punten van The Van Jets zijn nog steeds present! Johannes Verschaeve, met bloot bovenlijk en rode verf, wel een halve Bowie, is een zeer charismatische frontman en … dat wisten we al langer, wat een lekkere, naar The Strokes doen mijmerende, riffs schudt de gitarist uit zijn mouw, wat een vettige synthesizer sound en jaja wat een drums!
En dan was het tijd voor deel 2 van de show want de band had er duidelijk nog zin in. En waarom ook niet: het was zaterdagavond, het publiek wou meer en last but not least, de groep had nog een resem topsongs achter de hand. Geweldig eigenlijk als je van je set bisnummers eigenlijk een 'best of' kan maken met meer dan geweldige uitvoeringen van onder andere "The Future", "Down Below", "Teevee", "What's Going on" en een flard "Electric Soldiers". Afsluiten in stijl zeker wel.
Schrap die (iets) mindere ‘Halo’ songs van de lijst en voeg al dat nieuwe lekkers toe bij de oude garagerock sound, lekker overgoten met die lekkere electro saus en voilà: The Van Jets zijn terug van nooit weggeweest en we zullen het geweten hebben. Van het beste was België te bieden heeft!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-van-jets-10-11-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Festival Les Inrocks 2012 – ‘Découvertes’: Michael Kiwanuka, Willy Moon, Wild Belle en The Bots
Festival Les Inrocks 2012
Aéronef
Lille
2012-11-09
De opener van dag twee Festival Les Inrocks waren de twee jonge broers van The Bots, Mikaiah Lei en Anaiah Lei , amper 15 en 18 jaar oud; een half uurtje straight forward punkrock/rock’n’roll/-abilly. Meteen werden we wakker geschud met enkele rake energieke kleppers als “I like your style”, “You are a liar”, “Silent man” en “Plastic jacket”. Hun eerste album ‘Self-titled album’ is er eentje om van te snoepen. Tonnen dynamiek, gretigheid en enthousiasme. Tijdens de ‘All Indies Music Awards’ in Hollywood ontvingen ze de titel van beste punkartiest. Terecht! Deze twee kunnen het nog ver brengen. Met deze twee jonge gasten lijkt een hier een nieuwe soort Bad Brains en 24-7 Spyz geboren … In het oog te houden dus …
De jonge zangeres Natalie Bergman en haar broer Elliot, multi-instrumentalist, staan in de picture voor de uit Chicago opererende Wild Belle . Een handvol afwisselende sfeervolle broeierige, trippende songs , waarbij “It’s too late” en “Backslider” meer dan moeite waard zijn, en aangevuld worden met elektronica , sax en een soort xylofoontje. In hun sound sijpelt wat Joni Mitchell/ Nancy Sinatra vaudeville, jazzy roots en ingehouden Afrikaanse Vampire Weekend door . Band met groeipotentieel …
Willy Moon, aka William Sinclair, is een Nieuw-Zeelander die in London woont, met een fiftiesfixatie, die zich zowel in zijn podiumact als zijn nummers uit: een lange slungel, strak in het pak, brillantine in het haar, een crooner uit de hel nedergedaald, die de fifties met de naughties mixt alsof het niks is: naast de gitariste, een ravenzwarte schoonheid in een catsuit, en een drumster die vooral opviel door haar Marlies Dekkers bovenstukje, had hij namelijk ook een draaitafelwizzard meegebracht.
Een mix dus van hiphop, en fifties crooners en rockabilly, die live heel erg goed werkt. “Yeah Yeah” klonk heel erg smerig, en Willy’s versie van “I put a spell on you” van Screaming Jay Hawkins mocht er ook zijn. Een duet met de gitariste had dan weer veel weg van sixties girl bands als The Ronnettes of The Shangri-Las.
Willy Moon heeft nog geen plaat uit, maar een van zijn singles werd wel al uitgebracht door Jack White’s Third Man Records.
Live staat Willy Moon er in ieder geval al, het valt af te wachten of de mix van turntables en fiftiesrock op plaat even sterk overkomt.
In Frankrijk is Michael Kiwanuka blijkbaar nog niet heel erg bekend, er waren maar een paar honderd man in de Aéronef voor de headliner van de avond. De aanwezigen zagen een paar heel sterke muzikanten, en een zanger die nog verrassend fris klonk na meer dan een jaar touren. Kiwanuka’s gouden soulstem kwam prachtig door in nummers als de opener “I’ll get along” en “Tell me tale”, en de band wist een soulgeluid neer te zetten dat op het niveau stond van de ‘Dap-Kings’ , de begeleidingsband van Sharon Jones en Amy Winehouse.
Ook Kiwanuka’s gitaarspel mocht er zijn, zowel op akoestische als elektrische gitaar. Jimi Hendrix is een inspiratiebron, zo vertelde Kiwanuka, en dus bracht hij een cover van Hendrix’ “May this be love (waterfall)”, dat hij op heel eigen wijze naar zijn hand zette.
Kijk, Kiwanuka staat er: zelfs bij het akoestische intermezzo samen met bassist Pete, slaagde hij er in de zaal muisstil te houden. De hit “Home again” deed menig koppeltje dichter bij mekaar kruipen, waarna “If you’d dare” een mooi orgelpunt vormde voor alweer een geslaagd Les Inrocks, dat wel minder publieksrespons kende dan andere jaren.*
Setlist Michael Kiwanuka
I’ll get along, Tell me a tale, Worry walks, Bones, May this be love, I,m getting ready, Rest, New tune, Home again, If you’d dare
Extra song
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/les-inrocks-2012/
Organisatie: Les Inrocks ism Aéronef, Lille
Alabama Shakes was voor de zomer opeens erg hot met het succes van single “Hold On”. Nu dompelen ze een uitverkochte AB onder in een mix van Southern rock, Gospel en Rock ‘n roll waarbij ze gretig aantonen meer dan een ‘one trick pony‘ te zijn.
Het is an sich toch wel een gedurfde move om je hits helemaal voorin in je set te stoppen. Meer dan een korte prelude met “Goin’ to The Party” is er niet nodig om onmiddellijk keet te schoppen met “Hang Loose” en “Hold On”, de gekendste prijsbeesten. Het blijkt echter een goede tactiek te zijn waarmee Alabama Shakes de singles van zich afschudt om een kleine twintig nummers lang zijn eigen smoel te laten zien. En die smoel is absoluut niet slecht voor een groep die slechts één plaat (en een EP-tje) uit heeft.
Frontvrouw Brittany Howard - hét uithangbord van de groep - kwijt zich muzikaal voorbeeldig van haar taak. Als een predikante begeestert ze ieder nummer waarin ze vaak de dynamiek en emoties opzoekt. In haar beste momenten ontbindt ze met een rauwe stem als een ware Janis Joplin al haar duivels. Dat leidt tot hoogtepunten als “Alway Alright”, het gestaag kwader wordende “Worryin’ Blues” en “You ain’t Alone” waarin ze de zaal muisstil krijgt op haar stem en het knetterende gezoem van een versterker na.
Het publiek hangt haar aan de lippen en tijdens de rustige soulvolle nummers waarin ze een zachtere kant van zichzelf laat zien – “Heartbreaker” en “Boys & Girls”- worden de praters in de zaal zelf een aantal keren zelfregulerend ge-shhhhhhh-t.
Alabama Shakes echter afdoen als een synoniem voor Brittany Howard is de rest van de band te weinig eer aandoen. Met sobere begeleiding en efficiënte uitschieters kleuren ze de songs op de juiste manier bij want de Alabama Shakes zijn op hun best als ze stevig rocken! De uitgesponnen intro van “Rise To The Sun” was geweldig en ook de manier waarop ze “Be Mine” naar het opgefokte einde bliezen. En wat te denken van de onvervalste rock ’n roll die af en toe de set binnensloop zoals in afsluiter “Heavy Chevy”.
Een bis kan er vanaf waarbij vooral het laatste nummer “Heat Lightning” de kers op de taart mag zetten. Of om het met Brittany Howard zelf te zeggen: “Beer, chocolate & gorgeous men, this place is a dream.” Aanstekelijk optreden van een band met veel potentieel!
Voorprogramma Dylan Leblanc beschikte ook over een niet onaardige stem maar zijn binnenmondse articulatie vergalt het een beetje. Desondanks hoorden we toch een mooie cover van Al Green’s “Let’s Stay Together”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dylan-leblanc-09-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alabama-shakes-09-11-2012/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Festival Les Inrocks 2012 – ‘Découvertes’: The Vaccines, Electric Guest, Phantogram en Poliça
Festival Les Inrocks 2012
Aéronef
Lille
2012-11-08
Les Inrocks is een showcase festival dat op twee avonden een achttal nieuwe beloften voorstelt in de Aéronef. We hebben er ondertussen een traditie van gemaakt om begin november naar Lille af te zakken op het festival van het Franse rocktijdschrift Les Inrockuptibles
Het festival Les Inrocks had iets te vieren. En niet zomaar iets, ze mochten namelijk 25 kaarsjes uitblazen. Bij deze een welgemeende proficiat aan de organisatoren van het indoor festival dat toch veelal het nieuwste uit de (indie) rock en/of the next big things weet binnen te halen.
Een van die nieuwe dingen was Poliça uit Minneapolis, de elektroband werd al bijzonder veel genamedropt door onder andere Jay-Z en Bon Iver vindt het de beste band ooit. Vernieuwend is het minste wat je kan zeggen van dit viertal, alleen al de samenstelling is zo goed als ongezien: twee(!) drummers, een bassist, een bakje vol samples en een (weliswaar uitstekende) zangeres. Haar zweverig hypnotiserende stem is veruit hun grootste troef, en dat beseffen ze maar al te goed: in zo goed als elk nummer draaide alles rond haar stem en dat ging al snel vervelen. “Dark Star” en “Wandering Star” waren dan weer wel sterke nummers, maar over de hele lijn schoot Poliça toch tekort. De beste band ooit was dit allesbehalve.
Wat Poliça misschien wel het meest miste had Phantogram dan weer wel: een gitaar! En iemand achter een keyboard. Het synthpoptrio uit New York vloog er stevig tegen aan en vooral de noise/shoegaze stukken spraken tot de verbeelding. Dit was de onverwoestbare elektronische sound of the streets van een metropool en zelfs tijdens een, ik zeg zo maar iets, orkaan zou dit trio blijven recht staan. Bovendien was iedereen keurig in het zwart uitgedost (pluspunt voor de keyboardspeelster in lederen broek!) wat hun ‘donkerder’ kantje extra in de verf zette.
De derde band Electric Guest , een band uit LA, rond opdondertje en zanger Asa Taccone en drummer Matthew Compton, blies ons nu ook meteen niet omver. Hun debuut,”’Mondo’, werd door Danger Mouse geproduceerd, maar blijkbaar kan je er niet van uitgaan dat alles waar hij zijn stempel op zet van hoge kwaliteit is. Eletric Guest bracht een verdienstelijke versie van heel lichte indie dance-pop, en leek heel erg de mosterd bij bands als Foster the people, Passion Pit of Friendly Fires te halen. De falsetstem van Taccone viel echter wel heel licht uit (denk aan Mika), en de songs waren niet heel erg memorabel, met uitzondering van “This head I hold”, popsoul die wel van Danger Mouse zijn Gnarls Barkley kon zijn.
De beste nummers zaten aan het einde van de set, en Electric Guest heeft zelfs al enige bekendheid opgebouwd in Frankrijk, maar heel erg warm werden we hier niet van.
The Vaccines brachten de oerkracht van de rock ’n’roll weer tot leven in de Aéronef. Ze bewezen meteen dat je niet per se vernieuwend hoeft te zijn en dat heel goed luisteren naar je voorbeelden en daar je eigen ding meedoen ook gewoon uitermate goed kan werken.
Het ging de afgelopen twee jaren bijzonder hard voor de Londenaars: de wereld was nog niet goed en wel bekomen van hun debuut ‘What Did You Expect From The Vaccines?’ –boordevol popsongs in de stijl van The Strokes en The Ramones- of er was al een opvolger klaar: ‘Come Of Age’, waarmee ze ook letterlijk een volwassener geluid aan de man brachten met invloeden als Blur en The Pixies.
Op voorhand werd er, al dan niet terecht, gevreesd dat het contrast tussen de nummers uit beide platen (te) groot ging zijn, maar The Vaccines bewezen op deze donderdagavond dat ze erg gegroeid zijn als liveband. Van opener “No Hope” tot afsluiter “Norgaard” was het 55 minuten rock’n’roll pur sang. Nieuwe nummers als “Teenage Icon”, “Bad Mood”, “Ghost Town” en het eerder genoemde “No Hope” moesten allesbehalve onderdoen voor ‘oudere klassiekers’ als “Post Break-Up Sex”, “Blow It Up” of “If You Wanna”. Op hun allerbest zijn ze wanner ze zich volledig kunnen uitleven met nummers als “Wrecking Bar (Ra Ra Ra)” en “Norgaard”, twee 90 seconden durende uppercuts die je zo knock-out slaan.
* Minpuntjes? Nieuw nummer “Change Of Heart Pt. 2” was een beetje misplaatst maar dat gold evenzeer voor “Wetsuit” dat ondanks het feit dat het hun grootste hit is, toch vooral een draak van een nummer blijft. En er was natuurlijk de minimale interactie met het publiek, wat zo stilaan een beetje het handelsmerk aan het worden is van The Vaccines. Ze zijn van het ‘let the music speak’ principe. En eerlijk: met zo’n ijzersterke songs zien wij daar allesbehalve gaten in.
* De balans? De oerkracht van The Vaccines haalde het van de ‘vernieuwende’ bands en als Les Inrocks de weerspiegeling is van wat we de komende jaren op ons bord geserveerd zullen krijgen, hopen wij dat het vooral die oerkracht zal zijn dat de pot schaft.
Er zijn al betere verjaardagsfeestjes geweest voor een zilver jubileum maar desalniettemin wensen we het festival binnen 25 jaar toch dat gouden jubileum toe. Tot dan!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/les-inrocks-2012/
Organisatie: Les Inrocks ism Aéronef, Lille
Enkele maanden geleden bracht Efterklang zijn vierde album ‘Piramida’ uit. Een werk geïnspireerd op één van de reizen die ze maakten langs een eiland vlakbij de Noordpool, waar vroeger een mijnstad lag. Tijdens deze rondreis op zee nam de groep klanken en sfeergeluiden op, die vervolgens dienst deden bij de creatie van het album. Om die koude en atmosferische sfeer over te brengen bij hun live optreden hebben de Denen eenvoudigweg beslist om zich tijdens hun tournee te laten vergezellen door een symfonisch orkest.
In samenwerking met de Bozar en het Muziekgebouw van Eindhoven verwelkomde de Ancienne Belgique dus Efterklang en het Rotterdams orkest ‘Sinfonia Rotterdam’ onder leiding van Matthew Coorey. Voor de gelegenheid werden alle zitplaatsen bovengehaald en er lijkt geen enkele plaats meer vrij.
Het voorprogramma is zeker niet vreemd voor Efterklang, aangezien het om Peter Broderick gaat, een oud groepslid. Deze multi-instrumentalist afkomstig uit de VS komt zijn nieuwe soloalbum promoten. Hij maakt indruk met zijn vlotheid, zowel op instrumentaal als op persoonlijk vlak. Nummer na nummer verandert hij van instrument (banjo, viool, gitaar,…) en straalt een danige zelfverzekerdheid uit dat we vaak de indruk krijgen dat hij al van kindsbeen af de planken van de AB als speelterrein gebruikt. Met grote passen loopt hij over het podium, alleen, met zijn viool, en zingt bijna a capella. Na een dik half uur verlaat hij het podium. Voor eventjes maar, want Broderick maakt deel uit van de backing group van Efterklang, en neemt er het keyboard voor zijn rekening alsook de gemeenschappelijke zang.
Efterklang
Om 21 uur betreedt het orkest van Rotterdam het podium. Het verenigt een dertigtal muzikanten, waaronder een groep koperblazers, een groep strijkers en een percussionist. Verder wordt het basistrio ondersteund door drie koristen, door Budgie (de drummer van Siouxsie and The Banshees) en door Peter Broderick.
Alleen al bij de aanblik van het podium, zonder ook maar één noot gehoord te hebben, weten we dat het een topavond zal worden.
Het eerste uur van het concert is gewijd aan hun laatste LP. De stukken worden gebracht in de volgorde van de traklisting. Het orkest brengt samenhang aan de composities. De zanger Casper Clausen en zijn handlanger op de bas, Rasmus Stolberg, bezetten het voorste deel van het podium en lijken het verloop van het optreden te waarderen.
Wat later zal Clausen uitleggen dat dit concert het laatste was van de huidige tournee; Bovendien heeft hij ons eraan herinnerd dat de AB één van de eerste zalen was buiten Denemarken die hen ontving, in 2005. Dit verklaart ongetwijfeld dit duidelijk zichtbare en aanstekelijke plezier. De stukken vloeien uit elkaar voort. Al wordt het beste moment van het optreden bereikt tijdens de interpretatie van “Black Summer”, we zullen vooral de 30 minuten onthouden waarin het orkest een echte performance neerzet, voor de ogen en voor het plezier van de oren van de groepsleden van Efterklang.
Na “Monument”, het laatste nummer van de LP, verlaat het volledige, mooie gezelschap het podium, niet zonder meerdere malen de muzikanten te hebben bedankt in de vorm van applaus van een publiek dat rechtstaat en vraagt om meer.
Het publiek zal beloond worden, aangezien Efterklang, nog steeds in het gezelschap van het orkest, terugkomt om twee oude nummers te brengen. Eén daarvan is de zeer verwachte hit “Modern Drift”. Tijdens dit nummer wordt Clausen één met het publiek door zich tussen hen te mengen.
De groep verlaat nogmaals de planken, maar komt enkele ogenblikken later terug. Het enige probleem is dat alle stukken reeds gebracht werden en een impro proberen met een orkest van 30 personen is nogal riskant. De groep verontschuldigt zich hiervoor, maar herneemt dan toch “Hollow Mountain”, een compositie die in het begin van het concert werd gespeeld.
Een spektakel van hoog niveau. Het publiek is voldaan. Het verlaat langzaamaan de zaal, in feeststemming, bewijs dat dit concert meer dan geslaagd was!
Berenger Ameloot – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Tja waar is tijd dat het Britse trio Kosheen uit Bristol ons overspoelde met een reeks hits . Kosheen draait rond de producers Markee Substanc , Darren Decoder en zangeres Sian Evans. Vooral hun debuut ‘Resist’, elf jaar terug, is in het geheugen gegrift. De singles “Slip & slide suicide”, “Hide U”, “Catch” , “Hungry” en “Harder” waren meer dan de moeite. Die formule van pop, drum’n’bass, triphop en electro borrelde, en was aanstekelijk, groovy en dansbaar, bepaald door het bezwerende herkenbare stemgeluid van Evans. In een mum van tijd speelden ze voor uitverkocht zalen . Ze zorgden ervoor dat pioniers Roni Size, Adam F, Goldie , Grooverider en anderen, die al jaren stoeiden met het genre , mee in de belangstelling kwamen . De opvolger ‘Kokopelli’ uit 2003 was al iets minder; songs als “All in my head” en “Wasting my time” maakten het net nog de moeite . Met de derde cd verdween het trio uit de spotlights.
Met de heropleving van de drum’n’bass sound in ons landje , o.m. door ons eigen Netsky , kwam Kosheen nu zelf plots ook aandraven met een vierde cd, ‘Independance’ .
Duidelijk was de belangstelling niet meer het niveau van vroeger was ; hier werd de nostalgie van onder stof gehaald. In de Vk* was dit het afsluitende concert van hun tour . Geen gekte meer om aan een ticket te geraken. De recente plaat claimt wat aan de drum’n’bass , maar zit in het vat van de hedendaagse elektropop met chillout en trance invloeden. Kosheen wisselde het goed af, met “Hungry”, “All in my head”, “ Slip & slide suicide” , “Hide You” en een greep van het nieuwe, “Addict”, “Manic” en “Dependency”, de sterkste track trouwens .
Een mishmash aan stijlen, waarbij op die laatste tracks de mainstream dance de boventoon haalt. Eén constante: de zangkwaliteiten en live uitspattingen van Sian Evans .
De bijhorende alcoholische dranken konden alleen maar de show positief beïnvloeden en het vuur aan de schenen brengen . Want we hadden hier een energiek , dynamisch en opwindend optreden, goed anderhalf uur lang, waarbij ze het leuk hielden en ons met een aangename herinnering thuis voerden.
Een nostalgische overweging voor elke Kosheen fan , die er mee op z’n wenken bediend werd.
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Nederlands 
Français 
