Met classic rock millionsellers als ‘Fly Like An Eagle’ (‘76) en ‘Book Of Dreams’ (’77) heeft Stevie ‘Guitar’ Miller zich dan wel van een stevig pensioentje verzekerd, toch lijkt de inmiddels 69 lentes tellende Amerikaan nog bijlange niet uitverteld. Na een lange radiostilte verschenen afgelopen jaren immers twee nieuwe albums waarop de kwieke Miller met ongeziene spontaniteit en virtuositeit teruggrijpt naar de bluesroots die hij als kleine Texaanse uk persoonlijk kreeg ingelepeld van ondermeer Les Paul en Muddy Waters.
Wie de man tegenwoordig live aan het werk ziet wordt getrakteerd op een genereuze set waar interpretaties van blues standards netjes worden afgewisseld met een ferme graai uit zijn indrukwekkende lijst poprock classics. Tot die laatste categorie behoren “Jungle Love” en “Take The Money And Run”, de twee opwarmers van dienst waarmee de zeskoppige Steve Miller Band de talrijk opgekomen veertigers en vijftigers in de vlotjes uitverkochte AB welkom heette. Tijdens “Abracadabra” kreeg de bejaarde rocker een tekstvel voor de neus gepland, maar desondanks leek het nummer hem vocaal wat te ontglippen. Het zou achteraf gezien het enige schoonheidsfoutje blijken in een set die verbluffend vitaal en nergens gedateerd klonk.
Met het aan ZZ Top schatplichtige “The Stake” en het funky “Mercury Blues” ontplooide Miller zich vervolgens als een doorleefde bluesgitarist waar Blues Peer een moord zou voor begaan. Het geheime wapen van de Steve Miller Band anno 2012 is echter de 72-jarige soulman Sonny Charles. Deze voormalig frontman van het bij ons minder bekende 60ies r&b combo Checkmates, Ltd. mocht met volle overtuiging originals van Bobby ‘Blue’ Bland en Otis Rush nieuw leven inblazen, en fungeerde tijdens de rest van de set als een volleerd publieksanimator.
Naar aanleiding van de recente reissue van diens eerste platen ging Miller ook erg diep in zijn eigen back-catalogue grasduinen. De Amerikaan refereerde met enig cynisch leedvermaak naar zijn eerste stappen in de muziek business waar hij door zijn toenmalig label Capitol al vlug als een artistieke melkkoe werd aanzien. Miller en zijn maats vonden het toen dan ook niet meer dan normaal om vier albums in te blikken op amper twee jaar tijd. Uit die tijd stamt ook “Kow Kow”, een bijzonder aanstekelijk psychic bluespareltje dat in een betere wereld tot het collectief geheugen zou behoren.
Zoals het een echt 70ies icoon op leeftijd betaamt stond de even minzame als goedlachse Miller ineens ook eventjes moederziel alleen en enkel gewapend met een acoustische gitaar op het podium. Met uitgeklede versies van “Wild Mountain Honey” en de grappige niemendalletjes “Gangster Of Love” en “Dance, Dance, Dance” bewees hij eens te meer een neus te hebben voor perfecte popliedjes die in om het even welke vorm met sprekend gemak overeind blijven.
De grand final van de avond werd ingeleid door het instrumentale “Space Intro” dat naadloos overging in “Fly Like An Eagle”, één van de onbetwiste signature songs van de Steve Miller Band die hier een uitgesponnen funky spaceblues versie meekreeg dankzij de virtuoze orgelexploten van ‘choral master’ Joseph Wooten. De classic rock radio staples “Jet Airliner” en “Rock’N Me” maakten het feest der herkenning compleet.
De kaap van de twee uur werd netjes gehaald toen Miller en zijn vijf maats het funky “Swingtown”, “Space Cowboy” en het even onvermijdelijke als redelijk overbodige “The Joker” als encores serveerden. Toeval of niet, maar laat die twee laatste nu net de populairste nicknames zijn die Miller al een paar decennia lang achtervolgen. De kwieke veteraan ziet er ongetwijfeld de humor van in en geniet met volle teugen van de hernieuwde aandacht. Festivals zoals Blues Peer zijn nu aan zet om daar binnenkort een vervolg aan te breien.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/steve-miller-23-10-2012/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Achter Everyman’s 'Songs About Ninjas' schuilt Vincent Neyt uit Brugge. Op zijn debuutplaat wordt hij bijgestaan door een heleboel gastmuzikanten. De plaat wordt gekenmerkt door warme melancholische nummers, voorzien van een spaarzame begeleiding.
Prijsnummers zijn "What a situation", waarop een prachtige gitaarsolo terug te vinden is , en "Falling for you", een mooi sfeervol nummer vol herfstromantiek.
Zelfs na enkele luisterbeurten blijft de plaat zich ontdekken. Duidelijk groeiplaatje dus.
De Amerikaanse blues en folkzanger Eric Bibb vertrok naar Bamako in Mali om daar samen te werken met Habib Koite, één der populairste sterren uit Africa. Dit resulteert in een unieke plaat met zowel verwijzingen naar de Amerikaanse blues en folk, als naar de traditionele Afrikaanse muziek. Eigenlijk zou de plaat beter ‘van Memphis to Bamako’ heten , aangezien deze muzikale reis de twee continenten overstijgt. Beste nummers zijn "On My Way To Bamako" en "Send Us Brighter Days.
Dunk Records komt weeral met een nieuwe release aandraven, dat geweldige Belgische label, dat onderdak biedt aan alles post-rock, klein en groot.
Late Night Venture wordt deze keer voorgesteld. Een band uit Denemarken, die niet aan hun proefstuk toe is.
En zoals verwacht wordt er ons post-rock voorgeschoteld. De eerst twee nummers doen die term alle eer aan.
Traditionele post-rock, zowel qua vorm als sound. Maar dan komen de eerste nummers waar de band zich echt kan onderscheiden: de zang.
Hier rukt de band zich los van het post-rock-peloton en demarreert het was naar de top.
De gezongen nummers zijn meer dan een post-rockdeuntje met wat stem erover. Ze zijn avontuurlijk en uitdagend.
Ze maken uitstapjes naar vooral shoegaze. En het belangrijkste: ze klinken gewoon zéér goed.
Het album is zoals een full-cd hoort te zijn: gevarieerd, boeiend, verassend,…
Na de 7e luisterbeurt gaat hij op geen enkel moment vervelen, en dat is een hele prestatie.
‘Pioneers of Spacefight’ is een verademing binnen de post-rock.
Laat het zeker niet aan je voorbij gaan en beluister dit album integraal, via www.latenightventure.com.
De Oostendse Gentenaars The Van Jets hebben gekozen voor evolutie: hun onstuimige, oprechte rock’n’roll klinkt nu meer ‘artyfarty’, aanstekelijke, broeierige catchy popart. Die voorliefde in de glamrock op z’n Bowies was er al en zet ‘em nu verder in elektronische klanken , een belangrijke aandeel in het muzikaal verhaal van de nieuwe plaat ‘Halo’. De winnaars van Humo’s Rock Rally 2004 hebben niet stilgezeten , en kunnen met singles “Here comes the light” en “Danger zone”, en songs als “Broken bones” , “Cherry”, “Waited long enough” en het mooi uitgesponnen “Mystify” - met een opbouwende, stuwende groove, heel wat winst maken .
The Van Jets zijn terecht ambitieus en verliezen hun rockend hart niet, maar hebben de eenvormigheid omzeild door de toevoeging van betoverende synths /elektronica … Een stap die ze durfden te nemen, met geslaagd resultaat …
Netsky is deze zomer groots geworden. Boris Daenen aka Netsky heeft de drum’n’bass van Roni Size, Goldie en Breakbeat Era van onder het stof gehaald, koppelde het aan ons veelbelovende, maar onvolprezen Lowpass (ruim vijftien jaar terug!) , en maakte die heftige sound radiovriendelijker; de bredere aanpak richting elektronica en pop , aangevuld met soul, reggae, hiphop en jungle boeit. Door de toevoeging van een MC , keys, drummer en een rits gastzangers; komen zowel de dance - als popliefhebber hier aan hun trekken.
Nogal snel na het titelloze album , met de prachtsingles “Moving with you” en “Iron heart”, is de opvolger er. ‘2’ is er eentje om in te lijsten door de variaties , de verrassende wendingen , de tempowisselingen en de geslagen brug tussen drum’n’bass en pop . Heerlijk huppelen , dansen, springen op de grooves, de vibes en de exploderende, knallende ritmes van “Love has gone “, “Come alive” (ft Scarlet) en “Give & take”. Dancefloorkillers en prijsbeesten op optredens en festivals!
Op andere songs met gastvocalisten, “Wanna die for you” (ft Diane Charlemagne (remember Moby)) , “Get away from here” (ft Selah Sue), “The whistle song” (ft Dynamite MC) en “When darkness fall” (ft Bridgette Amofah) druipt de broeierige soul er van af . En Jimmy Jans doet de hiphop bruisen op “Squad up”.
De instrumentals “911” , “Jetlag funk” en “Puppy” zijn drum’n’bass’ ‘pur sang’ . Even dreigt het wat eentonig te worden , maar al die diverse uitstapjes zorgen voor een boeiend geheel , waardoor dit een ijzersterke plaat is …
Net als Blaudzun, hebben we met I Am Oak aka Thijs Kuijken, zanger/songschrijver uit Utrecht , één van de verrassende ontdekkingen uit Nederland . De inspiratie voor de nieuwe derde plaat al, was te zoeken in Finland waar hij met z’n band naar een besneeuwd huis trok. We moeten ‘Nowhere’ interpreteren als de ‘onaantastbare plek’ en ‘Tammensaari’ als ‘Eiland der Eiken’ . Resultaat: een reeks ingetogen, dromerige, warme songs.
Even staat de tijd stil bij deze ingenomen, sfeervolle en broeierige songs , die hij solo inspeelde en die verder breder en voller gearrangeerd worden door z’n band.
De Nederlandse popscene is alvast een getalenteerd sing/songschrijver rijker.
Na een lange pauze is Spain er anno 2012 terug bij met de vierde reguliere plaat ‘The soul of Spain’. Josh Haden, spil van deze Spain, debuteerde in 96 met ‘The blue moods of Spain’ .
Betrffende ‘de Soul of Spain’ moeten we even terug in de tijd : samen met bands als Cowboy Junkies, Low, 3 Mile Pilot (nu als Black Heart Procession), Codeine en Smog lagen ze aan de basis van de slowcore, minimalistisch, traag slepend materiaal, gekenmerkt van repetitieve ritmes en licht aanzwellende melodieën; een concept dat loungy, weemoedig, sober, elegant en emotievol klinkt met een melancholische zang, soms poëtisch en meditatief door (de eenvoudig gehouden) teksten, die een religieuze inhoud hebben . Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt dus opgeroepen; we hoorden efficiënt gearrangeerde, rustgevende composities , die soms met soul, blues en (de latere) americana worden omgeven .
De nieuwe plaat is een logisch verderzetting van het vroegere materiaal, de slowcore , de mate van tristesse, de kracht van mijmermelancholie, onderkoeld, maar fraai en rijkelijk gecomponeerd, poppy, toegankelijk en melodieus.
“Only one” en “Without a sound” zetten nu net die toon . We houden van de klankkleur, de ‘Soul van Spain’. En af en toe gaat Josh Haden even over de schreef , in die zin dat Spain rockt , en waarom niet, “Because your love” en “Miracle man” zijn puntig en vaardig en doorbreken ‘de trein der traagheid’ composities.
‘The Soul of Spain’ staat garant voor warme nostalgie . Te koesteren dus.
The Gaslight Anthem - Rock’n’Roll Pur sang …
Blood Red Shoes en The Gaslight Anthem
Ancienne Belgique
Brussel
Wat een wervelend avondje hadden we hier ... Blood Red Shoes samen met The Gaslight Anthem: dynamiek , pit , vitaliteit en gedrevenheid . Oké , let’s start met de Blood Red Shoes, die eigenlijk op zich een AB kunnen vullen . Ze zijn voor een reeks concerten op tour met The Gaslight Anthem. Het amicale duo Steven Ansell – Laura-May Carter kunnen als geen ander met z’n twee perfect beheerst rockmuziek brengen. Standvastigheid dus, en ze staan garant voor opwinding. Een treffend en stevig samenspel; al is de nieuwe plaat ‘In time to voices’ minder hitsend. Ze speelden weliswaar een korte furieuze lijst van “Keeping it close” , “Don’t ask”, “Lost kids” , “This is not for you” , “Light it up” , “Cold” en “I wish I was someone better”. Een Laura-May in beste doen en bij de pinken en een Steven die gebruikelijk de fans weet aan te porren . Al meteen raak , vuurwerk en een pak zwetende lichamen …
The Gaslight Anthem uit New Jersey is zo’n bandje die erin slaagt onvervalste rock te schijven en te spelen; energieke, potige, opwindende en broeierige rock , een ijzersterke melodie en een aanstekelijk refrein . ‘American music pur sang’ , waarbij eindeloze vergelijkingen met ‘Bruce the Boss’ worden opgeroepen. De groep heeft een eigen identiteit , beschikt op een goede 5 jaar tijd over een hondstrouwe fanshare, en kan per album rekenen op meer publiek.
Fel en pittig klinkt het altijd wel, maar met de jaren brengt het gezelschap subtiele, meeslepende songs met een reeks uitschieters. Hier is sprake van ambachtelijk uitgewerkt materiaal, goed onderbouwd, vol vuur en passie en aandacht naar finesse en sentiment, zonder dat het kwintet rond Brian Fallon hun eigen geluid verloochent. The Clash, The Replacements, New Model Army, Big Country en The Men They Couldn’t Hang zitten gegrift in het geheugen van die mannen; ontvlambare Amerikaanse muziek met tempo, power, explosies en brains, met gevatte , gepaste soli, die in een sfeertje zitten van ‘Pirates of the Caribbeans’ of gemaakt zijn voor een ‘US Highway 61’ lang rit.
Er werd gretig geput uit Tthe ‘59 sound” en het onlangs verschenen ‘Handwritten’. ‘American slang’ werd opvallend links gelaten . Het eerste half uur was de wind in de zeilen en snelde men over de highway met songs als “Mae” , “Cassanova baby”, “Old White Lincoln”, “’59 sound” en de huidige single “45”. Het publiek droeg z’n band op handen en de refreinen werden luidkeels meegezongen . Het kwintet , tattoes van kop tot teen, genoot van de warme respons.
Passie en vuur was er zeer zeker op dat moment , maar dan knetterde het minder en sprongen de vonken er wat minder af; de vaart nam af , en de klemtoon kwam op het broeierige, vaardige materiaal, van “Handwritten”, “Howl” , “Johnny” en noem maar op, zondermeer een reeks songs waarvan het publiek hield.
Bright Eyes werd hier vernoemd, want net als Conor Oberst doen de heren van Gaslight Anthem hun eigen ding, zonder zich al te veel critics aan te trekken. Na een rondje ‘goed vertrouwd’ en ‘geen bijzonderheden’, ging het er uptempo en snedig aan toe met “Too much blood” en “Great expectations”.
Een stevige bisronde werd geserveerd , meteen een handvol splijtbommen als “Our father’s son” - nog maar weinig gespeeld , het opbouwend felle “Here comes my man” en “American slang” , het intense “Film noir” en een gebalde “Backseats” om de set te besluiten, waarbij de vrouwen vooraan op de schouders getorst werden . Mooi om op die manier hun lievelingen van dichtbij te kunnen benaderen …
Rocken kunnen ze als de beesten … goudeerlijke , hartverwarmende ‘straight forward’ rock’n’ roll, zonder al te veel effects of toevoeging van synths of toetsen. Toegegeven, iets minder beklijvend en zweterig als vroeger , maar nog even onvervalst, puur, oprecht en puntig. Geslaagd dus!
Organisatie: Live Nation
Katie Melua is net getrouwd, heeft net een nieuw album uit en is op tournee op het Europese vasteland. Het gaat haar voor de wind. Zaterdag 20 oktober landde ze in Vorst Nationaal en uw reporter was er bij.
De parterre is voor de gelegenheid volgezet met stoelen. Een ongewoon zicht voor wie al eens een rockconcert meepikt in Vorst. Ook het podium valt eerder klein uit maar dat heeft alles te maken met het feit dat Katie haar set moederziel alleen inzet. ‘Me and my guitar’, zeg maar. Haar sound is breekbaar maar de zaal is muisstil en luistert.
Na een viertal nummers én het voorstellen van het ‘Secret Symphony String Quartet’ opent het doek en zie… Daar zit een volledige band. En met het invallen van de volledige band rijst ook meteen het probleem van de avond. De balans valt ongelooflijk tegen. Melua’s stem, is te hard, maar toch vaak onverstaanbaar, de contrabas klinkt dunnetjes en nog nauwelijks hoorbaar als de rest van de band invalt …
Ook de feel is er niet helemaal. Melua schrijft leuke songs die blijven hangen, daar niet van. Helaas doet de band haar geen eer aan. De Jazz is net niet helemaal Jazz, de Blues net niet bluesy genoeg en de funk al helemaal niet funky. Slechte muzikanten? Helemaal niet; geen foutje te bespeuren, maar er ontbreekt iets. Mevrouw Melua vermeldt dat het over muzikanten gaat waarmee ze net samen speelt en misschien wringt daar het schoentje. Niet of niet genoeg op elkaar ingespeeld zijn, kan dodelijk zijn. Naarmate de avond vordert, wordt het beter, maar helemaal goed komt het toch niet.
Het licht in de duiternis zelf is Melua zelf. Rustig, zelfzeker en goedgeluimd staat ze op het podium. Haar bindteksten zijn ‘to the point’ en nooit te lang. Geen enkele keer valt ze te betrappen op een valse noot.
Technisch is hier helemaal niks op aan te merken. helaas is het allemaal net te statisch om het een boeiende show te vinden, en dat kan zelfs een betrekkelijk goeie versie van “Nine Million Bicycles” niet goedmaken
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/katie-melua-20-10-2012/
Organisatie: Live Nation
Al sinds haar oprichting bijna 10 jaar geleden kleeft aan Dirty Projectors een ietwat moeilijk, tegendraads imago. Muziek van een jong stelletje ‘artschool students’ uit New York waarmee je zowel hippe muzikale vrienden kan maken als je schoonmoeder op de kast kan jagen.
… Maar met een veelgeprezen nieuw album onder arm klonk Dirty Projectors die avond opvallend toegankelijker dan verwacht. Met meer melodieuze psychedelica van The Beatles en studentikoze popgevoeligheid van Belle & Sebastian, zonder de grilligheid van pakweg Scott Walker volledig uit het oog te verliezen.
Met opener “Swing Lo Magellan” uit de gelijknamige nieuwe plaat demonstreerde de zeskoppige band (3 jongens en 3 meisjes) uit Brooklyn meteen hun goede wil. Een perfecte popsong met veel vakkundigheid gebracht, eentje die zeker niet misstaan zou hebben tussen het beste van wat Pavement ons naliet. Het met rollende hiphop beat ingezette “Gun Has No Trigger” leek dan weer op maat geschreven van de betreurde Amy Winehouse.
Niet dat het allemaal hapklare brokken waren, maar zijn het ook niet de beste biefstukken waarop al eens gekauwd moet worden? Om het Björk universum te bereiken waarin “See What She Seeing” zich ontvouwde had je best enkele voorgezette opleidingen op je cv staan. En wie zich in Vlaanderen graag laaft aan de belegen meisjesfolk van Laïs moet zich tijdens “Just From Chevron” ongetwijfeld een bult geschrokken hebben aan de overstuurse samenzang en handclaps van de 3 meisjes in het gezelschap.
De échte hoogtepunten van de avond werden opgespaard tot de driekoppige bisronde.
“Dance For You” klonk als vintage Roxy Music, terwijl publieksfavoriet “Stillness Is The Move” de ABBox zowaar omtoverde tot een vette r&b party. “You’re My Love, And I Want You In My Live” zong frontman Dave Longstreth in afsluiter “Impregnable Question”. Dit bleek een ideale toespeling voor de gretigheid waarmee het publiek Dirty Projectors in haar hart gesloten had.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Silencio, het Franse duo, doet gedurende een half uur zijn naam alle eer aan. Laat de stilte boekdelen spreken is hun motto. Nu en dan hoor je een speld vallen in de Kreunzaal. Hun laatste album ‘When I’m Gone’ is een gracieus, mooi en mellow plaatje geworden. We laten ons gewillig meeglijden op een mix van pure schoonheid en helende en hartverwarmende soundscapes. Een muzikaal haardvuur vol melodisch semi-ambient akoestisch neoklassieke composities. Op de achtergrond dromerige visuals met een wazige vrouwelijke schoonheid die zich op het ene moment in het duinzand nestelt, om daarna via een golfbreker een toegang tot de zilte zee te verschaffen om er zich vervolgens volledig in onder te dompelen. Geniet mee van “Gone” uit hun recente album en dan weet je waar we het over hebben. http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=j6falpWO8k8#!
Bohren & Der Club of Gore staat sinds 1992 voor ‘deutsche Gründlichkeit’ in de vorm van voortreffelijke dark jazz of doom jazz. Hoewel de meeste bandleden een muzikaal hardcore verleden hebben (met bandnamen als Chronical Diarrhoea en 7 Inch Boots) is de muzikale weg die ze met Bohren inslaan mijlen ver van hun roots verwijderd. Ze geven ons tussen 1994 en 2011 zeven albums om vingers en duimen bij af te likken. Eén gepolijste parel lichten we eruit: ‘Dolores’ uit 2008 (uitgebracht zowel op het Belgische PIAS-label als het IPECAC-label van niemand minder dan Mike Patton, die een grote Bohren-fan blijkt te zijn). Een album dat je van begin tot einde doet wegdromen naar de donkere schoonheid van een zwoele zomernacht in een verlaten haven. Hoe toepasselijk kan dit zijn op een warme oktoberherfstdag in Kortrijk. Alle ingrediënten zijn aanwezig om ons een muzikaal oorgasme te bezorgen.
Een verduisterd podium met enkel spots boven de muzikanten en een overload aan dampend droogijs zorgt voor een mistig decor dat perfect de sfeer van de typische Bohren-sound visueel weergeeft. Een luid applaus wordt door de dichte mist richting podium gestuwd wanneer de heren rond 21h30 het donkere podium besluipen. Een beklijvend “Staub” zet meteen de toon van deze set. En dat de heren humor hebben, bewijst saxofonist/pianist/orgelspeler en boegbeeld Christoph Clöser door direct na het eerste nummer al een tien minuten durende pauze in te lassen wegens problemen met een geluidsbox om dan na twee minuten al terug te keren (er was niets aan de hand met de box = Duitse droge humor) voor een ingetogen “Unkerich” met als een kabbelende ondertoon een zalige mix van orgel, bas en drums en Clöser op de voorgrond in een glansrol op zijn altsaxofoon.
Tussen de songs blijkt Clöser ook een voortreffelijke stand-up comedian te zijn, die met zijn typische droge humor de lachers moeiteloos op zijn hand krijgt en telkens voor ontspanning zorgt bij zoveel spannende, intense nummers.
Wat voor een welkome afwisseling zorgt en gesmaakt wordt door het overgrote deel van het publiek. Er wordt verder nog meer gegrasduind in zowel “Dolores” (2008), “Black Earth”(2002) als “Beileid” (2011) en we worden overspoeld door magistrale golven van jazz noir die perfect zouden passen in een David Lynch movie.
Clöser speelt de pannen van het dak op zowel altsax, Fender Rhodes en piano en dit terwijl zijn partner in crime Morten Gass (Organ, Vocoder, 8-String Bass, Synthesizer, Mellotron) hem daar perfect in ondersteunt, samen met ritmesectie Thorsten Benning op drums en Robin Rodenberg op bas.
Na een hartverscheurend “Beileid” maant Clöser het publiek aan om na het volgende en tevens voorlaatste nummer van de set “Constant Fear” heel hard te applaudisseren zodat er zeker een bisnummer volgt. Hilariteit alom en geschaterlach vanuit het publiek bij deze droge opmerking. En er is dus nog tijd voor een bisnummer.
Met een prachtig “Midnight Walker” stuurt Bohren & Der Club of Gore ons de zwoele, donkere Kortrijkse herfstnacht in.
Een gedenkwaardig concert dat in ons muzikale geheugen voor eeuwig gegraveerd staat!
Set list Bohren & Der Club of Gore: [1] Staub [2] Unkerich [3] On Demon Wings [4] Zombies Never Die [5] Schwarze Biene [6] Still Am Tresen [7] Painless Steel [8] Grave Wisdom [9] Prowler [10] Beileid [11] Constant Fear // Encore: [12] Midnight Walker
Organisatie: De Kreun, Kortrijk
Net iets meer dan twee jaar terug werd de Zwitserse band Gotthard getroffen door een grote tragedie. Frontman en zanger Steve Lee stierf immers op 5 oktober 2010 in de Amerikaanse staat Nevada bij een indirect motorongeval. Steve Lee, amper 47 jaar, was een supertalent en één van de allerbeste zangers in het genre. Groot was dus onze verwondering toen de band na amper 4 maanden al kwam met het bericht om verder te gaan met Gotthard.
Gotthard zonder Steve Lee, leek me in eerste instantie absurd. Maar na enkele maanden werd het duidelijk dat de band niet over één nacht ijs was gegaan. Na vele contacten met Steve Lee’s nabestaanden kwam men samen met de band tot één duidelijk besluit: de dood van Steve Lee mocht niet het einde betekenen van Gotthard. Steve zou immers gewild hebben dat er voor Gotthard nog een toekomst was! De zoektocht naar een nieuwe zanger verliep opvallend vlot en zo liet de band op 11 november 2011 reeds weten via hun Facebook pagina dat Nic Maeder, Gotthard’s nieuwe vocalist zou gaan worden. De gratis downloadtrack: “Remember It’s Me” was de eerste kennismaking met Gotthard 2.0 en in juni van dit jaar verscheen: ‘Firebirth’, het eerste full-album met Maeder, het tiende studioalbum van de band.
Toen de tickets midden dit jaar voor dit najaarsconcert werden verkocht was er nog sprake van een gezamenlijke tour met de nieuwe melodic metal-sensatie Unisonic. Helaas haakte Unisonic af voor deze Franse tour en kregen we in de plaats het Franse Dead N Crazy als opwarmact. Alle songs kwamen uit hun titelloze debuutplaat. Een behoorlijke sound met een leuke mix van metal, prog rock en poprock. Muzikaal aardig maar vocaal beneden topniveau.
Het laatste optreden dat ik van de Zwitsers zag was in februari 2008. De openingstonen van “Dream On”, maakten echter meteen duidelijk dat de geroutineerde Gotthard motor nog steeds op volle toeren draaide. Maar natuurlijk was iedereen vooral benieuwd hoe zanger Nic Maeder in het plaatje paste. “Gone Too Far”, nam meteen alle twijfels weg. Maeder’s stemgeluid sloot aardig aan bij de oude songs en zonder Steve Lee te willen imiteren maakte hij indruk door de Gotthard klassiekers toch een eigen timbre te geven. De set was een stevige rockset en meteen was dit misschien wel het meest opvallende aan Gotthard 2.0, dat net iets steviger, strakker en heavier klonk als voorheen. Omdat Maeder (die ook vaak de gitaar ter hand nam) zich minder opwierp als frontman, dan dat Steve Lee dit deed, was er nog meer ruimte voor de gitaarcapriolen van Leo Leoni.
Nieuwe songs zoals “Starlight”, “Give Me Real” en “The Story’s Over” zaten even sterk in de set als de klassiekers. Toch waren het de ‘golden oldies’ die de vlam in de pan sloegen, zodat het letterlijk ondraaglijk heet werd daar in Le Splendid. “Hush”, de alombekende Billy Joe Royal cover uit 1967 en het ijzersterke “Fist In Your Face” (uit het fantastische ‘G’ album van 1996) lieten ons stevig headbangen.
Een rustpauze kwam er alleen met het indrukwekkende “One Life, One Soul”, dat een waardig herdenkingsmoment werd voor Steve Lee. Een minutenlang applaus ging er aan vooraf en deze superballade zorgde ook nu weer voor een echt kippenvelmoment. Even mooi was die andere ballad: “Tell Me”, waarin Nic zijn ferme stem in de verf mocht zetten. De finale met “Lift U Up”, “Master Of Illusion” en “Anytime Anywhere” gaf de fans meer dan ze ooit hadden durven dromen.
Een zeer strakke set, waarbij Le Splendid tot het kookpunt werd gebracht. Emotioneel was dit een moeilijke avond en vele fans hebben ongetwijfeld voortdurend de vergelijking gemaakt met wijlen Steve Lee.
Toch wist Gotthard 2.0 zich ook zonder Steve Lee meer dan staande te houden. Meer zelfs, de band is nog steeds die sterke liveband, net zoals ze voordien was. Met Nic Maeder zijn ze begonnen aan een nieuw hoofdstuk en naar mijn gevoel zijn de fans dit echt gaan accepteren. Steve Lee zal altijd in ons hardrockhart een plaatsje hebben, maar op basis van het nieuwe album en dit live optreden is het volkomen rechtvaardig om dit nieuwe Gotthard een kans te geven voor de toekomst. Gotthard 2.0 was sterk in Lille, zo sterk dat iedereen die deze band in het verleden koesterde deze nu zeker een tweede kans moet gunnen!
Setlist:
*Dream On *Gone Too Far *Starlight *Top Of The World *Remember It's Me *Sister Moon
*Fight *Hush *One Life, One Soul *Shine *The Story's Over *Fist In Your Face *Give Me Real *Tell Me *Mountain Mama *Right On *Lift U Up
*Master Of Illusion *Anytime Anywhere
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gotthard-19-10-2012/
Neem gerust een kijkje naar de video’s via deze Youtube afspeellijst
http://www.youtube.com/playlist?list=PLrn7uAshsKbzsR8_wAi-CxVjvPL7jm5ef
Organisatie: A Gauche De La Lune , Lille
We glippen nog net voor het einde van de set van Schoolbusdriver het Magasin 4 binnen. Schoolbusdriver komt uit Frankrijk en wordt omschreven als noiserock. Noise kan in een goed onderbouwd geheel als zaligheid in de oren klinken, op het chaotisch ritme van Schoolbusdriver klonk het echter als storend.
Flipo Mancini heeft wortels in Luik en bestaat uit ex leden van onder andere Vandal X en Da Critic. De planken van Pukkelpop, Ancienne Belgique, Rock Herk, 4AD en de Effenaar zijn hun niet vreemd en ook op de bodem van Magasin4 leken ze in hun element. Met drie vormen ze een energiek noiserocktrio die er geweldig veel zin in hebben. Iedere pion wordt optimaal ingezet in het spel van ‘die hard’ rock. Ze verrassen ons met strakke drumritmes, snoeiende gitaarriffs en een repetitieve, aanstekelijke baslijn. Wanneer de zang z’n intrede doet, vlakt de instrumentale noise soms wel af. Ze konden echter rekenen op een trouw publiek die hun hits uit volle borst meezongen. Flipo Mancini is intussen aan hun derde album ‘Hide/ Seek/Lost/ Found’ toe en ze lijken allerminst aan het einde van hun latijn te zijn.
Dope Body, headliner van de avond, is een powerpunkquatro uit Baltimore. Ze brachten in mei 2012 hun tweede album ‘Natural History’ uit. De zanger vertoont een eindeloze energie uitspatting en danst alsof z’n leven ervan afhangt. De muziek van Dope Body is een vreemde mix van experimentele funk, punk, rock en noise. De energie bruist niet enkel uit het lichaam van de zanger, maar ook de hyperkinetische ritmes uit de bas, drum en gitaren zorgen voor voldoende swung in hun set. Voor wie een fun night out in gedachten heeft, vervult Dope Body dus alle verwachtingen. Na enkele nummers haken we toch af en blikken we vooral terug op het optreden van Flipo Mancini die ons door hun stevige noiserock toch meer kon bekoren.
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Nederlands 
Français 
