Six Organs of Admittance is het muzikale project van gitarist Ben Chasny. Hij brengt verknipte folk met invloeden uit de psychedelica, americana en stonerrock. Vaak treedt hij in zijn eentje op, maar op zijn huidige tour brengt hij telkens zijn begeleidingsband mee, die ook meespeelt op zijn nieuwste plaat ‘Ascent’.
Chasny bleek een enorm verlegen man te zijn op het podium. Al stotterend en met het charisma van een lavabo bedankte hij het publiek dat het zo talrijk was komen opdagen. Maar goed, uiteindelijk is het wel de muziek die telt. Helaas was die vaak te eentonig, waardoor de band geen hele set kon blijven boeien.
De opener klonk zeer vaag en psychedelisch tot een splijtende gitaarrif het heft in handen nam. Wat volgde was een oorverdovend adrenalineshot van jewelste, waarvan je trommelvliezen spontaan gingen trillen. Een vette baslijn, een drummer die tot het uiterste ging en Chasny die de meest freaky geluiden uit zijn gitaar kreeg. Een trucje dat helaas snel ging vervelen naarmate de set vorderde. Telkens kregen we een eenvoudige ritmesectie van bas en drum te horen waarover Chasny dan zat te soleren. Een begenadigd gitarist is hij zeker en vast, maar het zou beter zijn mocht hij zijn kunde ook kunnen etaleren in goede songs.
Nu kregen we een mooie verpakking voorgeschoteld, die ons eerst reikhalzend liet uitkijken naar meer. Halfweg moesten we echter constateren dat we een lege doos toegeworpen kregen. Na 45 minuten hielden ze het voor bekeken al keerde Chasny op zijn eentje nog eens terug om akoestisch twee bisnummers te brengen. Een verademing na al dat gitaargeweld.
Goede muzikanten, maken nog geen goed optreden. Eerst klonk de sound van de band nog spannend en opwindend, maar na een tijdje heb je het wel gehoord. Wat meer afwisseling had het optreden zeker goed gedaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/six-organs-of-admittance-30-10-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Een slabbakkende economie, vallende bladeren en een jonge generatie die graag thuis aan de haard keuvelt met vader en moeder. Het moet een ideale tijdsgeest zijn voor singer songwriters die een zekere ‘authenticiteit’ uitstralen. Hoe verklaar je anders een maandenlang op voorhand uitverkochte Ancienne Belgique voor The Tallest Man On Earth, een jongeman die met zijn vrouw een paardenfokkerij runt ergens in het hoge noorden van Zweden en in onze contreien nauwelijks airplay geniet op de radio?
De technologische ontwikkelingen spelen hier uiteraard geen onbelangrijke rol. En het is alvast bemoedigend dat ook in de huidige ‘download cultuur’ de beste artiesten nog steeds komen boven drijven. Want tot deze categorie mag Kristian Matsson, alias The Tallest Man On Earth, zich na zijn pakkende performance wel degelijk rekenen!
Ondanks zijn relatief jonge repertoire (in 2012 kwam het derde album ‘There’s No Leaving Now’ uit) sleept The Tallest Man On Earth al een karrenvracht aan ambachtelijke nummers met zich mee die in de traditie van Bob Dylan volstrekt tijdloos klinken. Dit volstond ruimschoots om bijna anderhalf uur lang de sterren van de hemel te zingen zonder zich te bezondigen aan grootspraak of grootse gebaren.
Het op luid herkenningsapplaus onthaalde “Love Is All” aan het begin van de set klonk reeds als een (te) vroeg gekomen hoogtepunt, maar deze taaie, gepassioneerde man uit het noorden zou dit niveau met parels als “Wind And Walls”, “King Of Spain” en “The Gardener” nog verschillende keren moeiteloos te weten evenaren. Inspiratie leek vooral te komen aangewaaid vanuit het Westen, inclusief een eerbetoon aan Americana boegbeeld Jason Molina.
Tijdens het afsluitend bisnummer “The Dreamer” solo aan de piano liepen de emoties in het publiek nogmaals hoog op. Een memorabel concert van een grote meneer!
Pics homepag: Bart Vander Sanden – http://www.indiestyle.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Toen we het artwork van dit plaatje aandachtig bekeken, dachten we eventjes dat het om de heruitgave ging van een lp uit ons vaders oude platencollectie. De man was veertig jaar geleden een flinke hardrocker (inclusief obligaat nektapijt) en wie de drie heren op de albumhoes aanschouwt, moet bekennen dat ze qua uiterlijk, kostumering en haardracht perfect passen bij toenmalige jonge honden als Deep Purple en andere Black Sabbaths.
Bij het beluisteren van de bijgevoegde muziek moeten we concluderen dat de verpakking perfect matcht bij de inhoud. Kadavar is een Duits trio dat een geluid produceert dat flink geïnspireerd is op de klassieke rock zoals die in de seventies gespeeld werd. Ze combineren die sound met wat psychedelica, progressieve rock, hardrock, metal en traditionele doom. Net zoals het ook bij Sabbath en Purple het geval was, worden de zeven tracks op deze titelloze plaat voortgestuwd door zware, hypnotiserende riffs onder aanvoering van een uitmuntende ritmesectie.
Verwacht dus geen origineel geluid maar maak je borst wel maar nat voor een portie stevige portie intelligente en tijdloze hardrock. Kadavar is zo een bandje die je als notoir rocker zeker in de gaten blijft houden!
Dit schijfje ligt al een tijdje klaar om gerecenseerd te worden… Uitstel is geen afstel om de nodige aandacht te geven aan deze vier flink rockende Belgen. Met ‘Smooth Driving Tunes’ zijn ze alvast niet aan hun proefstuk toe, The Whocares bestaat al sinds 2001 en bracht in het verleden een mini-cd en twee split-cd’s (met ondermeer Bad Preachers, Chuck Norris Experiment, V8Wankers en Electric Frankenstein) uit.
‘Smooth Driving Tunes’ is opnieuw een ep geworden met drie lekkere tracks. Zelf omschrijven ze hun muziek als “Hard Driven Rock & Roll Power” en wat ons betreft is die typering zeker terecht. “High Heels”, “Good Shake” en “Behind The Wheel” zijn verdomd stevige rocktracks met rock &roll, hardrock en zelfs wat bluesinvloeden. Voeg daarbij de uitmuntende stem van zanger Gaz Hard en de opvallende goeie productie en je hebt een band met heel wat potentieel.
Meer info vind je op www.thewhocares.be .
For The Fallen Dreams is één van die bandjes op het Artery-label, een beetje muziekkenner weet dan al dat het om het zoveelste Amerikaanse metalcoregroepje... ‘Wasted Youth’ is al de vierde plaat van dit vijftal uit Michigan en is in vergelijking met vorig werk heel wat toegankelijker.
De band klinkt een stuk poppier door vooral de vele cleane zangstukken, daarnaast is er overvloedig ruimte voor de nodige breakdowns. In het Blink 182-achtige nnummer “Please Don’t Hurt” wordt bovendien het experiment niet geschuwd.
Het geluid op deze plaat tenslotte klinkt wat ons betreft enorm (misschien wel iets te) gelikt. Het plaatje is zeker voer voor fans van The World Alive, Parkway Drive en A Day To Remember en zal in Amerika enthousiast onthaald worden. Afwachten of dit hier ook het geval is...
Binnen de huidige shoegaze revival die nu toch al een tijdje aan de gang is, mogen we APTBS toch als één van de belangrijkste groepen aanzien. Als geen ander laten zij de snerpende gitaren en de wall of sound van een jonge Jesus And The Mary Chain herleven.
Eerder dit jaar hebben ze met de EP ‘Onwards to the wall’ al een niet onaardig visitekaartje afgeleverd, dit hier is hun derde volwaardige album.
Aan de formule is weinig veranderd. De gitaren snijden door merg en been, de decibelmeter gaat geregeld in het rood en de vaak onderkoelde vocals geven het geheel een duister eighties tintje mee. Als volleerde slijpschijven en boormachines slopen de gitaren de nodige muren, maar toch is er steeds een knappe song onder het geweld te vinden, en dat is wat APTBS zo bijzonder maakt. Zo schuilt er behoorlijk wat melodie in krautrock achtige songs als “You are the one” en “Worship”, en op “Dissolved” wordt de massieve geluidsmuur even aan banden gelegd voor een fijn gitaarriedeltje.
Elders wordt dan weer verschroeiend uitgehaald in de haastige brok noise “Why I can’t cry anymore” en in het extreem wilde “Revenge”, die we in al zijn razernij meteen tot onze favoriet van de plaat bombarderen.
A Place To Bury Strangers heeft misschien niet de meest verrassende plaat van het jaar gemaakt, maar de heren staan wel degelijk op scherp en deze ‘Worship’ is een al even logisch als splijtend vervolg op de vorige tijdbom genaamd ‘Exploding Head”.
Death Rattle staat garant voor onstuimige dark electro gemengd met een Fever Ray popgehalte. Ze balanceren op de rand van sentiment met teksten over isolement, liefde, eenheid en verlies aangevuld met een wervelwind aan electrobeats.
Death Rattle is afkomstig uit London en bracht in oktober dit jaar hun eerste EP uit onder het Belgisch label Frontal Noize. Bij Frontal Noize hebben ze een neus voor catchy sounds zo blijkt. Dat Death Rattle deze EP in een korte tijdspanne schreef is niet te merken aan de goed uitgebouwde nummers die elk een andere sfeer door de luidsprekers brengen doch trouw blijven aan het genre. Kortom, een debuutEP om U tegen te zeggen!
Hun Europese tour zit erop maar begin volgend jaar zou een album in de rekken liggen. Op deathrattle.tv vind je alles wat je zoekt.
Moment of Collapse Records is een Duits onafhankelijk label die in 2007 tot stand werd gebracht door Jens en Basti, twee vrienden met een gedeelde passie voor muziek. Het label richt zich niet tot een bepaald genre, en hun enige ambitie is die bands te steunen die een duw in de rug kunnen gebruiken. Tot op heden scharen zich een twintigtal artiesten onder dit label waaronder Selenites, In The Hearts of Emperors, Black Everest, Light Bearer,...
Ons oog en oor valt op de split van In The Hearts of Emperors/Reka die in september dit jaar gereleased werd. In The Hearts of Emperors uit Zweden brengt samen met Reka uit Rusland een split die posthardcore, postmetal, doom en sludge verenigd.
In The Hearts of Emperors zorgt voor een killer kick off met het drieluik “Dreams of Hope and Loneliness'”. De ruige stem versterkt door de duistere postmetalsfeer die ontluikt uit hun instrumenten geven hun nummers een mastodontisch reliëf . De nummers vormen door de afwisseling van instrument versus vocals een zwarte eenheid en creëren een opbouw die eigen is (of zou moeten zijn) aan het genre. Ze brengen hierbij eer aan de zwaartekracht.
Reka's 'Legacy' doet meteen denken aan AmenRa. Eerder dan In The Hearts of Emperors is Reka's ritme strakker en komen de vocals meer op de voorgrond. Het zijn nummers met bezieling die de luisteraar naar adem doen snakken. De zwaarte wordt op je afgevuurd en het is een zwaarte waar je je niet voor wil afschermen. Dit is een split naar m'n hart!
Tot wat stem en akoestische gitaargetokkel allemaal in staat zijn . The Bony King Of Nowhere aka Bram Vanparys heeft materiaal tot z’n pure essentie gebracht; folky sing/songwriterpop, eerlijk, oprecht , poëtisch , landelijk, gevoelig en dromerig . Een troubadour met een Cohen, Dylan als peetvader , een Bonnie ‘Prince’ Billy en Iron & Wine als grote broer en een Tallest man on earth als leeftijdsgenoot.
Hij overtuigt met negen korte eenvoudige, sobere, ingehouden songs .
Kijk, dit is een talentrijk zanger , met een gouden zalvende stem en een minimale begeleiding, weergegeven op de beste track van de plaat, “A travelling man”. Zeggingskracht en elegante schoonheid.
The Gaslight Anthem uit New Jersey is zo’n bandje die erin slaagt onvervalste rock te schijven en te spelen; energieke, potige, opwindende en broeierige rock , een ijzersterke melodie en een aanstekelijk refrein .
Met de jaren brengt het gezelschap subtiele, meeslepende songs met een reeks uitschieters. Hier is sprake van ambachtelijk uitgewerkt materiaal, goed onderbouwd, vol vuur en passie en aandacht naar finesse en sentiment, zonder dat het kwintet rond Brian Fallon hun eigen geluid verloochent. The Clash, The Replacements, New Model Army, Big Country en The Men They Couldn’t Hang zitten gegrift in het geheugen van die mannen; ontvlambare Amerikaanse muziek met tempo, power, explosies en brains, met gevatte , gepaste soli, die in een sfeertje zitten van ‘Pirates of the Caribbeans’ of gemaakt zijn voor een ‘US Highway 61’ lang rit.
Kijk , dit is ‘American music pur sang’ , waarbij eindeloze vergelijkingen met ‘Bruce the Boss’ worden opgeroepen. De groep heeft nu 4cd’s uit , een eigen identiteit, beschikt op een goede 5 jaar tijd over een hondstrouwe fanshare, en kan per album rekenen op meer publiek. Qua uptempo songs komen de single “45” , “Howl” en “Desire” sterk uit de verf .
Overwegend is er op ‘Handwritten’ sprake van broeierig , vaardig materiaal en dan krijg je met “Keepsake” en “Mae” absolute hoogtepunten . Tot slot noteren we “National anthem” , een sfeervolle , dromerige afsluiter.
Hier hebben we als vanouds goudeerlijke , hartverwarmende ‘straight forward’ rock’n’ roll, zonder al te veel effects of toevoeging van synths of toetsen.
Toegegeven, iets minder beklijvend als vroeger , maar nog even onvervalst, puur, oprecht en puntig. Geslaagd dus!
De Zweedse troubadour Kristian Matsson heeft nu al drie voltreffers uit , na ‘Shallow grave’ (2008) , ‘The wild hunt’ (2010 ) is er nu die derde ‘There’s no leaving now’ . Zijn handelsmerk: zijn stem en zijn gitaarspel .
We kunnen maar zeggen dat hij zich ontpopt zich als een kleinzoon van Bob Dylan, een zoon van Bonnie Prince Billy, een broer van Bon Iver en een jonge Nick Drake. Hij komt er alvast glansrijk mee weg.
Een singer/songwriter ‘pur sang’ die z’n songs uitermate boeiend houdt met z’n akoestische/elektrische gitaar, het - getokkel en z’n bezielde, emotievolle stem.
De nieuwe plaat wordt nog breder door de uitbreiding van het instrumentarium van o.m. piano en steelpedal . Ingetogen pracht die begeesterend vaardig kan zijn, als op “Leading me now”, “Bright lanterns” en “Wind & walls” en intrigeert door z’n dromerige, snijdende vocals . Emotionele vuistslagen heet zoiets …
De folkysing/songwriterpop van tien nummers zijn mooi, subtiel en doordacht. Wat een verkenningstocht binnen het sing/songwriterslandschap . Uniek toch om al drie cd’s lang zo intens te kunnen boeien .
Crime and The City Solution is, net als The Bad Seeds, in de jaren tachtig ontsproten uit de assen van The Birthday Party. De band heeft evenwel niet zo een succesvolle carrière als Nick Cave kunnen uit de grond stampen en is min of meer altijd in de underground gebleven tot ze er in het begin van de jaren negentig de brui aan gaven.
Zanger Simon Bonney vond de tijd rijp om er na meer dan 20 jaar samen met violiste en tevens echtgenote Bronwyn Adams een vervolg achter te zetten. Een nieuwe compilatie cd is pas op de wereld losgelaten (vreemd genoeg werden hierbij de eerste twee fantastische platen over het hoofd gezien) en eind dit jaar zit er een kersvers album ‘American Twilight’ aan te komen.
Naast het koppel en tweede gitarist Alexander Hacke zitten er geen originele groepsleden meer in de band, maar Bonney heeft in de plaats wel heel proper volk meegebracht, onder andere Dave Eugene Edwards (Woven Hand, Sixteen Horsepower) en Jim White (Dirty Three).
Dat een man als Dave Eugene Edwards zich als een visje in het water voelt bij die grillige Australische woestijnrock is niet te verwonderen. De spirit, de bezetenheid en de onderhuidse dreiging van Crime and The City Solution is ook terug te vinden in het werk van Woven Hand, Edwards weet zich bijgevolg gretig in te leven in de grimmige songs van zijn tijdelijke bondgenoten. Naast Edwards laat ook keyboardspeler Matthew Smith de songs sluimeren en nagloeien via enkele orgelpartijen die het meest donkere van The Doors naar boven brengen.
De bezwerende sound van weleer is op vandaag nog steeds de belangrijkste factor in de muziek van Crime & The City Solution, zo blijkt. Ook de nieuwe songs klinken bezeten en creëren een broeierige sfeer.
In tegenstelling tot de pas uitgebrachte compilatie laat men deze keer die eerste twee platen niet links liggen en krijgen we tot onze grote opluchting twee van die knarsende en sublieme oude songs, “Rose Blue” en “Six Bells Chime”, meteen twee absolute hoogtepunten van de avond.
Ook “All must be love “ en vooral een verslavend “One every train” zijn gedreven en spannend. Het uiterst fijne album ‘Paradise Discotheque’ wordt eveneens niet onberoerd gelaten met “The Last Dictator” en een scherp “I have the gun”. De band sluit op een schitterende manier af met het gloednieuwe uitmuntende “American Twilight”, de song werkt zichzelf sluimerend naar een verzengende climax toe en ontpopt zich zo tot een klassieker in wording.
Dit is nog maar eens zo een terechte reünie van een zwaar onderschatte band die veel te vroeg de handdoek in de ring had gesmeten. Na de prestatie van vanavond kijken wij reikhalzend uit naar die nieuwe plaat.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/crime-the-city-solution-29-10-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Hybris #1: a secret, pre-Halloween ‘Saturday Night Live’ full of occult surprises in France
Secret Chiefs 3
Aéronef
Lille
De l’Aéronef ontving eind oktober, gedurende één week de excellente Amerikaanse band Secret Chiefs 3 voor een creatieve residentie. De gedroomde gelegenheid om hun ambitieus concept ‘Hybris #1’ nog meer glans te geven. Een concept dat het modale, traditionele concert wil overstijgen door de toeschouwer mee te nemen in een parallel universum: een samensmelting van artistieke hoogstandjes, bizarre podiumkunst, aparte decoratie (Materia Prima Art Factory) en muzikale performances (DJ Tess Wassila + Joy as a Toy + Secret Chiefs 3).
Materia Prima Art Factory (Fr) ontvangt ons op de binnenplaats van de l’Aéronef, waar we in een zee van vuur warm worden onthaald met een performance door van zwarte paterspij voorziene middeleeuwse figuren die om de haverklap met grote spades in brandstapels slaan, waardoor de gensters metershoog opvliegen, terwijl een gesluierde vrouw een wit paard in deze heksenketel van vuur probeert in toom te houden. Op de binnenmuren worden occulte tekens geprojecteerd die door likkende vlammen worden omringd, terwijl centraal op de grond het woord ‘INRI’ in grote letters letterlijk in brand staat. Met mondjesmaat wordt het publiek de foyer binnengelaten voor het volgend schouwspel. Eerst krijgen we nog een briefje met vermelding “Nous vous informons que certaines scènes du spectacle auquel vous allez assister, pourraient heurter la sensibilité des plus jeunes ainsi que des personnes non averties”. Met andere woorden: KNT en niet voor gevoelig kijkers!
We worden op een van donkere doeken voorziene set binnengeloodst waar we op een bed van donkerbruine herfstbladeren 2 bizarre miniperformances bijwonen. In een eerste scène wordt een vrouw met een trechter in de mond levend begraven door een topless hogepriesteres en in een andere set worstelt een naakte man met een dood en dichtgenaaid varken (geen nepvarken maar de real deal). We kijken met open mond naar deze ‘ancient middle ages revisited performances’.
Als we dan eindelijk de verduisterde grote zaal binnen mogen, worden we geconfronteerd met 4 minipodia van 2 op 2m, waarop de meest bizarre attributen al klaarliggen voor de volgende podiumacts. Onder een mix van duistere tonen, een brandend gebrom en angstaanjagende riedeltjes graaft DJ Tess Wassila (Fr) perfect onze verborgen angsten op en is het bang afwachten voor wat komen zal. En ons angstig wachten wordt beloond met een schitterende performance van 4 aparte personages. Terwijl op een podium een mansfiguur met een beendermasker en in kostuum met witte vrouwelijke hakschoenen afwisselend sissend en ratelend een occulte tekst uitspuwt, worden we op de 3 andere podia overstelpt met occulte taferelen en kunnen we een half uur huiveren naar hartenlust. We onthouden jullie de details maar denk: stukken rauw vlees, bloed, duivelshoornen, naakte lichamen, demonisch gekrijs en gekreun… laat jullie verbeelding spreken. Tot zover het artistieke performance gedeelte.
Joy as a Toy (Be), het uit Brussel afkomstige zootje ongeregeld, heeft de moeilijke taak om na zoveel prikkeling van de zintuigen, onze geest scherp te houden. Onze landgenoten slagen hier echter ‘cum laude’ in. We krijgen een klein uur Zappa-iaanse kronkels, vette knipogen naar Captain Beefheart en muzikale mayhem à la Mauro Pawlowski van 3 jonge snaken die weten wat ze willen en bovendien overduidelijk muzikaal geschoold zijn. Progressieve power pop met een hoek af. Ze zijn vlijmscherp, duister, gestoord, grappig, schurend, donker en venijnig en dat straalt van het podium af, waardoor het publiek spontaan in een dansmodus schakelt. Het hoogtepunt van de set is ongetwijfeld “Attaque des Vampires Suceuses de Sang” dat perfect bij deze thema-avond past. De Noord-Fransen sluiten met volle overgave onze landgenoten in hun armen en trakteren het trio met een daverend applaus. Mission accomplished! Geen slecht woord over deze band, hetzij samengevat: Aaaaaaaaaaaaaaaaaaah!
Zoals in http://www.youtube.com/watch?v=vKm3T0Fuvi8&feature=relmfu
Set list Joy as a Toy: [1] Zombie Safari [2] Disco Dog [3] Subway to your Brain [4] Joy as a Toy [5] Successful Failure [6] Sub Rosa [7] Carrousel [8] Robots [9] Home [10] Attaque des Vampires Suceuses de Sang
Het is natuurlijk voor Secret Chiefs 3 (USA) dat we afgezakt zijn naar het zuidelijk gelegen Lille. SC3 is het geesteskind van gitarist/componist Trey Spruance (ex Mr. Bungle & Faith No More). Het is de verzamelnaam van 7 verschillende bands die elk een verschillend aspect van Spruance’s muzikale en filosofische belangen behartigen. De zeven bands zijn The Electromagnetic Azoth, UR, Ishraqiyun, Traditionalists, Holy Vehm, FORMS en Noddingturd Fan (NT Fan). Muzikaal zorgt dit voor een spannende mix van klassiek, Bollywood Funk, Surf Rock, traditionele geluiden uit het Midden-Oosten, Death Metal en Drum’n’ Bass.
Voor de gelegenheid gedeeltelijk omgedoopt tot Forms, met naast de harde kern van SC3 onder leiding van Trey Spruance, het klassiek geschoolde koppel Jessika Kenny (vocaliste) en Eyvind Kang (violist) en een niet nader genoemde harpiste. We worden een triptiek van muzikale verscheidenheid voorgeschoteld.
In deel 1 laat gitarist/componist Trey Spruance (een Zappa/Les Claypool look-a-like) zijn band de typische mix van SC3 etaleren. Naast de klassiekers “Toccata” en “Danse Macabre” (telkens met violist Eyvind Kang in een glansrol), tajineschotels vol Oosters gekruide klanken en met een op een neer huppelende en rond zijn as draaiende gelukzalige Spruance (“The 4”, “Fast”) en Perzische tapijten doorweven van weirde sounds (“Vajra”) krijgen we ook filmische muziek in de vorm van “Sophia’s Theme” aangereikt. Tijdens deze laatste song komt een vrouw volledig in witte kant gedrapeerd het minipodium juist voor het podium op om er met 3 witte duiven ondertussen een jongleeract op te voeren. Ondertussen staan op de balkons van de zaal geblindeerde vrouwen topless stokstijf en worden er drie naakte mannen via touwen ondersteboven vanop het balkon in de zaal neergelaten. Het lijkt wel een scene uit het chef d’œuvre “Eyes Wide Shut” van meester cinematograaf Stanley Kubrick. Het Franse publiek raakt uitzinnig en ondergetekende ook.
In het intiemere deel 2 (zang – klassieke harp – viool – Oosterse harp) dat zich aan de linkerkant van het hoofdpodium concentreert worden we meegenomen naar een sombere herfstavond in het hedendaagse Syrië, waar een schitterende Jessika Kenney de rol vertolkt van alle Syrische vrouwen, die dagelijks hun kinderen zien vermoord worden door een op hol geslagen regime, dat kost wat kost de macht in handen wil houden. Drie elegieën zuigen ons mee in de zielenroerselen van een verdrukt volk dat enkel hoopt op vrijheid, vrede en wat menselijkheid. Een meditatief half uurtje waarin ons hart meebloed met zoveel kommer en kwel. Spruance (deze maal tokkelend op een kleine Oosterse harp) kan zijn bewondering voor vocaliste Kenney niet onder stoelen of banken steken en maakt dit duidelijk na elke song, waar hij ze telkens uitvoerig bedankt. In het publiek kunnen enkele zatte Fransen het echter niet laten om als storende factor, dit intiem schouwspel, tussen de nummers telkens te voorzien van nodeloos luid gebrabbel. Jammer, want dit was adembenemend mooi. Maar het overgrote publiek negeert deze stoorzenders straal en applaudisseert hartelijk bij zoveel schoonheid.
In deel 3 gaan alle remmen los en krijgen we het hardere SC3 aan het werk met een loodzwaar uptempo versie van “Radar – the day the earth stood still” en een death metal coverversie van het “Halloween”-thema van de gelijknamige horrorfilm van John Carpenter. Tevens hun laatste wapenfeit van de avond, ware het niet dat het publiek maar blijft roepen om meer. SC3 kan niet anders om nog 1 maal terug te keren voor een encore. Het wordt – met een cynische vette knipoog – een knappe versie van de Amerikaanse Traditional Mars “Stars and Stripes forever”, die een glorieuze uittocht inleidt. Secret Chiefs 3 ten voeten uit! Zeer gesmaakt! Mis ze zeker niet tijdens hun doortocht in Trix Antwerpen op woensdag 28 november.
Set list Secret Chiefs 3:
Deel 1: [1] Toccata [2] The 4 [3] Fast [4] Vajra [5] Danse Macabre [6] Sophia’s Theme
Deel 2: [1] Song1 [2] Abwoon [3] Tistriya
Deel 3: [1] Radar [2] Traditional’s Medley [3] Halloween // Encore: Stars & Stripes forever
Het thema: ‘L’occulte et l’étrange’ dekt vanavond de volledige lading en is erg toepasselijk op het komende Halloweenfeest. Een meer dan geslaagde zaterdagavond en een totaalspektakel dat we in ons muzikaal hart zullen blijven koesteren. Op naar Hybris #2! We hopen stiekem op Mike Patton als resident artist en een optreden van zijn fantastische Fantômas… we mogen toch nog een beetje dromen in deze donkere en bizarre tijden, niet?
Neem gerust een kijkje naar de (sfeer) pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/joy-as-a-toy-27-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/materia-prima-art-factory-27-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/secret-chiefs-3-27-10-2012/
Organisatie: Aéronef, Lille ( i.s.m. Lille3000)
Anderhalf uur lang waren we gekluisterd aan wat Patrick Watson en z’n Band bracht. Een set, ‘Beklijvend!’ – ‘Krop in de keel!’ – ‘Elegant’! ‘Meesterlijk!’. De songs , fijnzinnige sfeervolle composities van kleine en dierbare avonturen balanceerden tussen ingetogenheid en extravertie en waren gedrenkt in eenvoud of in een wondere klankenwereld. Ze boeiden, ondergingen verrassende wendingen, zwollen aan en werden gekenmerkt door een zachtmoedige, voorzichtige, treffende aanpak . Ze hadden oog voor detail. Een verzameling aan instrumenten , weliswaar, een kamerorkest met z’n zessen, met Watson als gids … Zijn weemoedige falsetstem bood die extra emotionaliteit, ergens tussen Jeff Buckley en Thom Yorke .
Muzikaal talent uit Canada dus, die prettig gestoord kan zijn , maar alles goed onder controle heeft en z’n publiek entertaint . Hij amuseert zich , heeft een aanstekelijke lach , brabbelt er wat op los in gebroken Frans en zorgt voor prachtige muzikale motiefjes … Een muzikale speeltuin …
Ze namen het publiek mee op hun ontdekkingsreis , op hun ‘adventures in their own backyard’. We kregen een enorme variatie te horen.
In het donker hadden we de intieme , spaarzame pianoklanken van “Lighthouse” , het startsein van de tocht . Het gezelschap bouwde op en bracht een intenser, breder, voller, soms stormachtig geluid; een soort ‘barokpop’; “Black wind “ zette die toon: een lichtvoetige beweging van melancholie en opgewektheid, een songstructuur die vertraagt en versnelt en durft open te barsten, ondersteund van herfstige zangharmonieën . Continu had je die slingerbeweging, wat een reeks parels opleverde . De selectie songs waren alvast de moeite verder: “Step out for a while” , “Quiet crowd” , ”Big bird in a small cage”, “Morning sheets”, “Luscious life”, “Noisy Sundays” en de titelsong van de nieuwe ‘Adventures in your own backyard”; tja, te veel om op te noemen …
Fascinerend materiaal van een fascinerend artiest … Kippenvelmoment noteerden we toen de leden in een cirkel dicht bij elkaar gepakt op sobere wijze, al of niet versterkt, “Words in the fire” en “Into giants” speelden, voettics uitdeelden en zongen met een echoënde klank . Magie!
En dan de lighteffects: beelden en lichten die door een witte halve bol aan weerszijden het podium werden geprojecteerd; of de kerstlichtjes die op hun instrumenten stonden. Aan alles werd gedacht om sfeer te creëren en de songs een meerwaarde te bieden … Knap.
Geen probleem om zich in ‘t Frans uit de slag te trekken, de paar mankementjes werden met de glimlach opgevangen; in de bis trakteerde hij met een filmisch bezwerende “Where the wild things of Beijing” , liet hij in een volle Grand Mix solo een innemende “Je te laisserai des mots” horen en nam hij z’n publiek op sleeptouw op het dromerige “Man under the sea”, waarbij ze de kans kregen mee te neuriën en te fluisteren .
Patrick Watson & Band – theatrale pracht, een apart overtuigend optreden, bol van wisselende spannende passages …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Nederlands 
Français 
