Blaudzun, de naam zegt waarschijnlijk nog niet iedereen iets, maar velen onder ons zullen zijn muziek herkennen als ze die horen. Tijd dus om de man eens te gaan bekijken. In de MaZ in Brugge wordt hij voorafgegaan door Flying Horseman. Deze bonte groep brengt iets wat tussen ‘Woven Hand’ en ‘Gravenhurst’ ligt… Vaak aangenaam aan het oor, af en toe wat zwaar, steeds melancholisch. “Als dit spek naar je bek is, binnenkort komt er een EP”, zo vertelde frontman Bert Dockx.
Blaudzun laat even op zich wachten. Om iets over 22u komt hij samen met zijn gevolg het podium op; met kop en schouders steekt hij er bovenuit. Hun set gaat behoorlijk stevig van start en met de tweede track “Solar”, in Vlaanderen een veel gedraaid nummer, scoren ze meteen. De set gaat alle kanten uit. Eens stevig, dan weer intiem. Zeker wanneer zanger Johannes zich, gewapend met niks dan een ukelele, in het publiek waagt en ons moeiteloos het zwijgen oplegt met een porseleinen versie van “Wolfs behind the glass”. Het wordt echter geen enkel moment agressief en het publiek is dan ook aan de bühne gekluisterd, al heeft dat misschien ook een klein beetje met de meer dan bevallige violiste te maken ... Een bijzonder man, Johannes Sigmond, maar wat een muzikant. Gezegend met een stem die meer dan eens aan Tracy Chapman doet denken en songs die rechtstreeks uit de hemel lijken te zijn neergedaald, palmt hij samen met zijn ijzersterke (het mag gezegd) muzikanten alles in wat op zijn weg komt.
Het is dan ook allesbehalve een verrassing dat de zaal op het einde van de set unaniem naar meer vraagt. En of we meer krijgen! Eén van de jongste toehoorders wordt uit de zaal geplukt, een shaker in zijn hand geduwd, prompt gepromoveerd tot extra percussionist voor afsluiter “Elephants” en mag het kleinood zelfs meenemen naar huis. Zeker weten dat hier een slagwerkertje ontstaan is…
Blaudzun bewijst met de vingers in de neus dat hij niet enkel letterlijk een grote meneer is. Als dit niet genieten was, dan weet ik het ook niet meer …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/flying-horseman-13-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/blaudzun-13-10-2012/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
The Shrine stak vrijdagavond in een uitverkochte Trix Club het vuur aan een lont die gedurende de volledige avond zou blijven knetteren als een volle open haard met iets teveel droog brandend hout. De streekgenoten van Fu Manchu brachten een groot half uur harde rock met een hoek af (denk Thin Lizzy meets Valient Thorr). Niet origineel, maar dat zou het langharige trio en een groot deel van het publiek worst wezen. Ze speelden hun gebalde set zonder veel poespas en warmden ons terdege op voor de hoofdvogels van de avond: Fu Manchu!
Het uit Orange County (Californië) afkomstige Fu Manchu hadden we vorig jaar al aan het werk gezien in de Muziekodroom in Hasselt wanneer ze hun ‘In Search Of…’ - album uit 1996 volledig kwamen spelen en we waren toen al lyrisch over hun doortocht. Deze keer was hun volgend album ‘The Action Is Go’ uit 1997 aan de beurt. Een mijlpaal in de geschiedenis van de stonerrock en origineel met Brant Bjork van Kyuss op drums!
Dat de Trix Club uitverkocht was, verwonderde ons niet, want een avondje Fu Manchu ontgoochelt nooit. Toen de helden rond 21h45 het podium betraden, werden ze door een uitzinnig publiek verwelkomd wat alleen maar voor lachende gezichten op het podium zorgde.
En er werden van in het begin van de set al direct wat uppercuts links (“Evil Eye”) en rechts (“The Action Is Go”) uitgedeeld. Het publiek in de eerste rijen ging zo wild tekeer dat we ons pintje stevig moesten vasthouden, wilden we niet dat het gele gerstnat ongewild de bodem van de Trix Club raakte. Frontgitaristen Bob Balch en Scott Hill (zang) hadden er voor het laatste concert van deze tour enorm zin in en dat werkte zo aanstekelijk dat we ons zonder schroom lieten onderwerpen aan de wall of sound die de heren op het podium voortbrachten.
De ritmesectie ondersteunde deze krachtsontwikkeling met een groovy bas (Brad Davis) en een gretig van de cowbell gebruik makende drummer (Scott Reeder – naamgenoot van de bassist van Kyuss). Fu Manchu heerste gedurende de volledige set. De volgorde van de songs op het album werd live volledig gerespecteerd. Alleen werd na “Nothing Done” de naald omhoog gezet (geen “Swami’s Last Command” en “Module Overload”) en verlieten de helden het podium.
Maar niet voor lang daar het publiek de longen uit het lijf schreeuwde voor nog meer Californisch natuurgeweld. Een geschreeuw dat werd beloond met twee kopstoten van encores: het groovy en catchy “Hell On Wheels” en een verpletterend “Mongoose”.
Toen was het genoeg voor de Amerikanen en werd de stekker er voorgoed uitgetrokken. We mochten weer maar eens deel uitmaken van een memorabel concert en waren daar allesbehalve rouwig om. Temeer we achteraf ook nog eens deel mochten uitmaken van het afscheidsfeestje van deze tour. We kregen zelfs 1 cowbell en een paar Vans sneakers als aandenken mee naar huis en konden ons geluk niet op!
Op naar de volgende ‘Fu Manchu plays…’ met misschien het integraal spelen van het ‘King Of The Road’-album uit 1999 of het ‘California Crossing’-album uit 2001. We kunnen nu al niet wachten!
Set list: [1] Evil Eye [2] Urethane [3] The Action Is Go [4] Burning Road [5] Guardrail [6] Anodizer [7] Trackside Hoax [8] Unknown World [9] Laserbl’ast [10] Hogwash [11] Grendel, Snowman [12] Strolling Astronomer [13] Saturn III [14] Nothing Done *** Encores: [15] Hell On Wheels [16] Mongoose
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fu-manchu-12-10-2012/
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix, Antwerpen)
De koerswijziging die Richard Hawley heeft doorgevoerd op zijn schitterende nieuwe plaat ‘Standing At the Sky’s Edge’, waarin de gitaar en prominente hoofdrol in beslag neemt, heeft duidelijk zijn weerslag op diens live set. De man bewees in de AB meer dan ooit een begenadigd gitarist te zijn en bouwde bij momenten een stevige geluidsmuur op. De sterkte van zijn huidige live act is echter dat hij de perfecte harmonie wist te vinden tussen de hartverwarmende schoonheid van zijn vorige werk en de stevige psychedelische gitaarinslag van de nieuwe plaat. Gevolg, op het podium spetterde het en mochten we spreken van een 18 karaats optreden.
Hawley is een volbloed entertainer. Strak in de leren jekker gestoken en de vetkuif proper in de lijn gelegd zorgde hij voor het nodige rock’n’roll gehalte. Met zijn droge humor en gevatte tussenkomsten kreeg hij het publiek aan het lachen en met die warme stem en een pak te koesteren intieme momenten creëerde hij een adembenemende stilte in de zaal. Faut le faire.
De intieme pracht van “Soldier On” was een eerste kippenvelmoment maar zeker niet het enige. Zelden de AB zo stil geweten. Ook het wondermooie “Open up your door” kroop diep onder de huid en het in krachtige gitaaruithalen openbarstende “Before” was een pareltje. Qua gitaarlessen konden we nog wat leren van het waarlijk schitterende “Remorse Code” waarin Hawley een uiterst fenomenale ingetogen solo uit zijn mouw toverde. En die gitaar van hem mocht al wat onstuimiger tewerk gaan in een furieus “Time wil bring you winter” gevolgd door een splijtend en krachtig “Down in the woods” waarin wij de rif van “1969” van The Stooges meenden te herkennen (check toch maar even uit).
Richard Hawley eindigde ook vanavond weer met het briljante en bloedmooie “The Ocean”, een betere afsluiter konden we ons echt niet voorstellen.
Er zijn zo van die prachtconcerten waarvoor een mens maar niet genoeg superlatieven uit de kast kan halen, dit was er zo eentje.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/smoke-fairies-12-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/richard-hawley-12-10-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism Live Nation)
Het is een jaarlijkse gewoonte geworden: Milk Inc en het Antwerpse Sportpaleis. In 2006 begon het allemaal met het 10-jarig bestaan van de band, dit jaar is er opnieuw reden voor een feestje.
Hun eerste van twee concerten dit jaar is meteen ook de 25ste keer dat Regi en Linda met hun volledige crew het Sportpaleis aandoen. Net als Simple Minds’ “Promised you a Miracle” werd het vanavond zo mooi aangekondigd en verwoord. ‘A miracle’ moest het worden in de vernieuwde concerttempel en ‘een mirakel’ werd het (of toch bijna) …
Een immens grote videowall bracht bliksem en gedonder waarmee de toon was gezet. “Storm”, de eerste single die de ban brak, en wat volgde was een ‘storm’ van hits die Regi, Linda en C° in meer dan 15 jaar wisten uit te brengen. De ene hit volgde de andere op in een hard, pompend tempo. “Shadow”, “Fire”, “Go To Hell”, … noem maar op …
Naar jaarlijkse gewoonte worden een aantal gasten uitgenodigd. Dit jaar was het de beurt aan Jelle Van Dael van Lasgo. Zij bracht haar single “Something” in een aangepaste versie. Kosten noch moeite werden gespaard om van deze editie terug een onvergetelijke ervaring te maken. CO² blazers, vuurspuwers, reusachtige ballonnen en… een catwalk die over het
publiek heen zweefde. Waanzinnig goed gevonden! Een 40 meters lang podium in het publiek
die omhoog werd getild en vervolgens over het publiek draaide als een immense schroef. Regi en Linda genoten van de stunt en konden handjes schudden met de toeschouwers op de tribunes. Daar was dan het beloofde ‘mirakel’. In een medley die vooraf nauwkeurig werd samen gestoken , onthouden we vooral de cover van Loreen. De dame die dit jaar het Songfestival won , …”Whe’re going u-u-u-u-u-u-up!” …
Wat volgde in het tweede deel ging nog harder dan vóór de pauze. “In My Eyes”, “Tonight”, “Blackout”, … allemaal grote hits die het publiek in het Sportpaleis tot boven het
kookpunt bracht. Een korte dj-set van Regi (en vriend dj F.R.A.N.K.) gaf Linda de tijd om nog eens van outfit te wisselen. Het leek allemaal zo speels, zo eenvoudig, maar
dat was het zeker niet. Hij slaagde erin om hedendaagse hits met oudere klassiekers in elkaar te mixen en genoot duidelijk zelf ook van de uitzinnige sfeer.
Na bijna twee uur en een half werd deze editie van 2012 afgesloten met één van hun grootste hits. We gingen terug naar 2000, nu net dat jaar dat Linda Mertens zangeres werd bij deze succesband, “Walk On Water”, met de beats van dat nummer sloten we editie 2012 af.
Een grootse party die nog harder klonk dan de voorbije jaren. Een editie waarbij de
zitjes in het Sportpaleis overbodig waren … Misschien een tip voor een
volgende verbouwing aan het Antwerps Sportpaleis als Milk Inc 2013 eraan komt.
Organisatie: Sportpaleis Antwerpen
We waren al sterk te vinden voor de eerder verschenen singles “Oh my God” en “Juno” van deze beloftevolle band . Terecht stonden ze in de finale van Humo’s Rock Rally 2012 en eerlijk gezegd ze konden een even goede winnaar zijn .
Het is een talentvol kwintet , die de kunst heeft om catchy popsongs te schrijven en die in ons hoofd blijven hangen . Jawel, lekker in het gehoor liggende, aanstekelijke en sfeervol dromerige indie/americana, die uptempo ritmes kunnen hebben en ontroeren door een puike samenzang.
Twee intermezzo’s , vier nieuwe sterke, gevarieerde songs en de doorbraaksingle “Juno” hoor je op de EP , in afwachting dat de full cd in 2013 verschijnt . Met “Duquesne’s horse” hebben ze meteen een van de najaarsingles uit . Heerlijk snedige indierock! De andere songs “Hannah”, “Rufus en “Indian child/ switch on the light” zijn minder heftig , maar overtuigen door de spannende intensiteit.
Voor wie houdt van een doorsnee Weezer, Grandaddy, Bon Iver en Fleet Foxes komt bij dit beloftevol bandje hier zeker aan z’n trekken …
De electropop van het Amerikaanse afkomstige , Minneapolis , Poliça brengt sfeervol broeierig opbouwende songs van donkere mistige synth tunes , bezwerende licht galmende percussie en even galmende , licht vervormde vrouwelijke vocals .
Het verhaal van Poliça situeert zich bij producer/multi-instrumentalist Ryan Olson, die al instond voor materiaal van Gayngs, een indie-allstar band met o.m. Justin Vernon (Bon Iver) en de zangeres Channy Leaneagh van de folky band Roma Di Luna . Het klikte tussen beiden erg goed en een ‘new project was born’ … Poliça. Zelfs Mike Noyce van Bon Iver speelt mee in twee nummers.
Donkere romantiek , trippy ‘Portishead’ pop invloeden en folky tunes smeden boeiende sensueel spookachtige songs . “Dark star” is al meteen een sterke single , maar ook een ‘doomende’ “Amongster” en het psychedelisch ‘groovende’ “Wandering star” (knipoog naar Beth Gibbons en C°) kleuren alvast het debuut . De rest van het materiaal behoudt diezelfde intense mystieke ‘dichte mist opdoemende’ sfeer . Een muzikaal decor van een ontwapenend mooi debuut …
AKS - Addicted Kru Sound
Out of control EP
Binnen de drum’n’bass golf van de jaren ’90 waren we onder de indruk van de DJ sets van het Leuvense Addicted Kru Sound. Goedgevulde nachten dansplezier vol ophitsende spacey sounds. Bij de naamverandering AKS , een vijftal jaar terug, kwam af en toe een zangeres langs ; de sound werd hier duidelijk breder . Eén van die goed bewaarde geheimen was Selah Sue , die intussen een fijne carrière met een eigen band tegemoet gaat.
Het Leuvense collectief bracht niet zomaar wat drum’n’bass met exploderende ritmes en breakbeats , maar de toevoeging van warme klanken pop , soul en hiphop sijpelden door in ontvankelijk kader .
De lijn werd verder doorgetrokken met zangeres Lola (Laura Groezeneken) , die net als Selah Sue over een ijzersterke , heldere, indringende stem beschikt en de songs een vol karakter biedt .
Net als bij Netsky kan men hier lekker uit de bol gaan; de drum’n’bass en de huidige dubstep mag dan een kader vormen , de verschillende stijlen sluiten moeiteloos aan , schuifelende breakbeats, spacey tunes , (akoestische) gitaarpartijen en toetsen zorgen voor een sterke ‘songstructuur’. Vijf songs op de EP , waaronder “Close” , “Round & round” en “Out of control” . de instrumental “Glorious downfall” valt wat uit de boot . Een sterke live uitvoering van “Give it back” besluit …
AKS is meer dan de moeite waard en ontpopt zich als een volwaardige band, zowel op plaat als tijdens de livegigs . In het oog te houden …
We waren sterk onder de indruk van deze duoband Japandroids uit Vancouver, Canada. Brian King (gitaar) en David Prowse (drums), die op ‘Post-Nothing’, doorbraakalbum naar Europa toe uit 2010, overstelpten met een woeste bak rauw rammelende lofi noiserock, terend op de ‘90’s noisepop en posthardcore. Niet verwonderlijk dat Fugazi, Jesus Lizard, Husker Du en Mudhoney een belangrijke invloedssfeer waren, ze opkijken naar bands als Sebadoh, Lightning Bolt en Liars, en dat zij samen met Crystal Antlers, Wavves en No Age een nieuwe wind bliezen.
Op de opvolger komt deels rauw , smerig, gejaagd , hard verschroeiend materiaal, nl. de eerste vier songs zijn overweldigend en bevatten een allegaartje van punk , rock en noise . Wat een wervelwind met songs als “The night of wine & roses” , “Fire’s highway”, “Evil’s sway” en “For the love of Ivy”.
Op de vier volgende songs wordt de vaart terug gedrongen en klinkt het duo breder , toegankelijk en catchy , minder sch€urend door een broeierig snedige aanpak .
Japandroids toont twee gezichten op deze opvolger en refereert met deze songs aan de ‘Bad brain’ plaat van Buffalo Tom .
Maar dat belet niet om te zeggen dat we uitermate enthousiast zijn van dit duo!
Toen wij de Canadese band The Sheepdogs in de AB aan het werk zagen als support act van Band Of Skulls, hadden wij al door dat het hier een bandje met aardig wat potentieel betrof. Doorgaans weten voorprogramma’s niet bepaald onze aandacht vast te houden, maar dit hier was een welgekomen uitzondering.
The Sheepdogs zweren op deze titelloze plaat (toch ook al hun vierde werkje) bij de flow van de seventies en bij de southern rock van bands als Lynyrd Skynyrd, maar anderzijds weten ze hun songs kort en bondig te houden, wat hen dan ook weer positief onderscheidt van de dinosaurussen uit de seventies. Op vinnige tracks als “The Way it is” en “Feeling Good” neigt de barometer sterk naar The Black Keys, maar elders zit het geluid van the Sheepdogs diep geworteld in de Amerikaanse voornamelijk zuiderse grond, denk aan Allman Brothers, Little Feat en North Mississippi Allstars.
De songs zijn fris en hebben een fijn roots gevoel met respect voor de grote voorbeelden zonder hierbij als lauwe kopieën te klinken. The Sheepdogs weten hier een eigenheid uit te bouwen die hen wel eens op de wereldkaart zou kunnen zetten. Laat ons hopen.
Dit album komt direct na zijn vorige en meer experimenteel album ‘Six cups of rebel’. Hier is hij niet zo bekend, maar met zijn vorige albums heeft hij al heel wat Scandinavische Grammy’s gewonnen. Op dit album staan er zes lange instrumentale tracks die zich allemaal binnen de dance music situeren, die we graag als een soort ‘Cosmic’ techno beschouwen.
Heel dit album roept herinneringen op aan de zeventigerjaren disco en meer bepaald Giorgio Morodor. Zeker eens proberen dus …
Moon Duo is het groepje van keyboardspeler Sanae Yamada en songwriter/gitarist Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips. Derde groepslid is een drumcomputer die, gezien het repetitieve karakter van de songs, regelmatig in de repeat stand mag staan.
De muziek van Moon Duo ligt ook niet echt mijlen ver weg van Wooden Shjips, iets meer krautrock misschien en iets minder psychedelica. Voor ons heeft het quasi dezelfde verslavende werking, en dat dankzij de immer voortdrijvende ritmische onderbouw van orgel en synths met daarbovenop die borrelende gitaren en de ingehouden vocals van Johnson.
Praktisch elke song drijft verder op twee of drie akkoorden, maar het stoort niet, dit is nu eenmaal het soort bezwerende muziek die Moon Duo produceert. Alan Vega en Suicide hangen wederom constant in de lucht maar ook het zwaar onderschatte en inmiddels al lang vergeten Wipers, die fantastische band van Greg Sage, dwarrelt in deze plaat rond.
‘Circles’ van Moon Duo is het bewijs dat repetitieve muziek immer boeiend kan zijn. Dat heeft The Velvet Underground destijds aan de wereld geleerd. De volgelingen zijn ontelbaar.
Iedere verstokte rock- en metalliefhebber heeft zo een aantal plaatjes uit z’n jeugdjaren die hij met graagte nog eens uit de kast haalt. De titelloze debuutplaat van de stonerrockers van Karma To Burn is er voor ons zo eentje. Dit gezelschap werd medio jaren opgericht en mocht meteen een eerste schijf releasen op het op dat moment zeer prestigieuze RoadRunners Records-label. Hoewel de Amerikanen uit West-Virginia eigenlijk een instrumentale stonerrockband waren, namen ze onder druk van RR toch een zanger in de figuur van Jay Jarosz. Wij waren alleszins onder de indruk van het debuut en vonden de lijzige stem van Jarosz meer dan passen bij de donkere, dreigende, alternatieve muziek.
Blijkbaar waren de heren zelf niet zo tevreden met deze schijf aangezien ze nu met een flink herwerkte versie op de proppen komen. Op één track na (ingezongen door niemand minder dan John Garcia) zijn alle nummers instrumentaal.
Ook de volgorde van de songs zijn gewijzigd net als de titels ervan (nu is er gewoon sprake van songnummers). Het resultaat mag er zeker zijn en ligt in de lijn van ander en later Karma To Burn-werk. De focus ligt dus meer op krachtige, logge gitaarrifs in een dikke, psychedelische stonerrocksaus. Hoewel de songs al meer dan vijftien jaar oud zijn, klinkt alles verdomd fris en is de plaat een must have voor de liefhebbers van het genoemde genre!
Al jaren maken Swans zwartgallige, tegendraadse, zwaarmoedige, onheilspellende en apocalyptische muziek, dit al vanaf begin jaren tachtig. De kans is zeer klein, zoniet onbestaande, dat u deze groep al eens op de radio gehoord heeft, laat staan dat ze een hit zouden gemaakt hebben. De band, die het geesteskind is van songwriter Michael Gira, grossierde steeds in donkere genres als no wave, industrial, noise, pikzwarte ambient en al wat daar nog onder ligt.
Met het in 2010 uitgebrachte ‘My father will guide me up a rope to the sky’ kwamen ze terug na een stilte van meer dan 10 jaar en meteen bleek dat ze nog niets van hun duistere krachten hadden ingeboet.
Met ‘The Seer’ hebben ze ook nu weer een hoogst indrukwekkend epos gesmeed, het is een weinig hapklare brok geworden die maar liefst 120 minuten uw brein teistert. Neem er uw tijd voor, dit is niet bepaald easy listening. Als u gewoon bent om naar plaatjes van Coldplay, Kings Of Leon of Linkin Park te luisteren, haak dan maar meteen af.
Zo draaft de titeltrack maar liefst 32 angstaanjagende minuten door en blijven de onweerswolken de ganse tijd als gieren boven de song hangen. Of wat te denken van ‘A piece of the sky’ dat begint met twee minuten regengekletter gevolgd door nog eens een tergend lange aanhoudende dreiging van bloedende instrumenten die elke vorm van ritme schuwen om pas na 10 minuten om te schakelen naar wat we voorzichtigheidshalve een song zouden durven noemen.
“93 Ave. B Blues” is niets minder dan een wandeling door een spookhuis en “Avatar” is een bezwerende brok onheil. Om toch nog eens wat beter te kunnen ademhalen wordt bij wijze van verpozing een iets rustiger weiland betreden met de mijmeringen “The daughter brings the water” en “Song for a warrior” (met een prachtige Karen O als vertolker van de zwanenzang).
Wie de 120 minuten van ‘The Seer’ in één ruk kan uitzitten zal er verward, begeesterd en verweesd uitkomen, doch alweer een ervaring rijker, één die nergens thuis te brengen is.
Onze tip : Ga ergens in een godvergeten gat, kilometers weg van de bewoonde wereld, een ouwe vervallen Middeleeuwse burcht opzoeken, begeef u naar de diepste kerkers van het lugubere gebouw, ga daar in je eentje op de kille grond zitten en jaag ‘The Seer’ loeihard door uw koptelefoon. De tijd van uw leven. En als je daar Michael Gira tegenkomt, doe hem de groeten.
Huiveringwekkende plaat.
A Place To Bury Strangers stak meer variatie in hun set, maar gelukkig bleven ze de nadruk leggen op het creëren van immense geluidsmuren, lagen feedback en ruis
A Place To Bury Strangers is een snoeiharde New Yorkse band met invloeden uit de postpunk, de noise en de shoegaze. Gooi Joy Division, Sonic Youth en My Bloody Valentine in de blender en je bekomt ongeveer de sound van APTBS. De groep staat vooral bekend om hun spetterende liveshows, en de grootste tijd van het jaar touren ze dan ook de wereld rond. Ondanks hun overvolle agenda vonden ze dit jaar toch nog de tijd om zowel een EP als een LP uit te brengen. Twee platen die iets meer de nadruk probeerden te leggen op melodie dan op de pure noise die hun eerste twee platen zo kenmerkten.
In de Botanique in Brussel bleven ze echter hun oude handelskenmerken handhaven. Namelijk het produceren van withete noise, met voldoende ruimte voor improvisatie. Zo bewerkte Ackerman in hun cultklassieker “I Lived My Life To Stand In The Shadows Of Your Heart” zijn gitaar met een stroboscooplamp. De traditionele afsluiter was dit keer netjes in het midden van hun show geplaatst. Een goede beslissing, want zo ontplofte de set al vroeg. Andere bommetjes werden gegooid in de vorm van “Ego Death”, “Dead Beat” en “To Fix Your Gash In Your Head”. Hun ouder materiaal werd dus terecht niet vergeten. In het midden van de set plaatsten ze gelukkig enkele rustpunten met “Keep Slipping Away’”, dat enorm aan The Cure deed denken, en ‘Dissolved’ dat weliswaar maar bleekjes voor de dag kwam tussen al dat gitaargeweld. Gelukkig barstte de song halfweg nog open met een sprankelende gitaarrif. Luchtigheid die we niet gewend zijn van de band. Afsluiten deden ze met een langgerekte en psychedelische versie van “Ocean”. De bijhorende lichtshow zorgde ervoor dat je schrik had om elk moment een epileptische aanval te krijgen. Aangenaam was het niet, maar het paste echter wel perfect bij de muziek
Na een uurtje hielden ze het voor bekeken, maar het publiek zorgde voor een absolute rariteit. De band kwam na vijf minuten gejuich terug het podium op en speelden een bisnummer. Onverwacht, want het publiek reageerde tijdens de show nogal lauw op de muziek en APTBS staat er bovendien om bekend om zo goed als nooit een bisnummer te brengen. Daardoor kregen we de misschien wel beste song van hun laatste album ‘Worship’ nog voor de kiezen. “You Are The One” was explosief, catchy en luid. Alles wat je verwacht van een APTBS-nummer dus.
Het is duidelijk dat APTBS zijn horizon wat verruimd heeft. Af en toe moet de noise plaats maken voor een nummer waarin de melodie even belangrijk is als de sound. Helaas blijft de conclusie dat de band beter blijft in het creëren van complete chaos en geluidsmuren dan in het schrijven van popsongs, die op een enkele uitzondering na (“Keep Slipping Away”!!) te weinig diepgang hebben. Gelukkig hebben ze dat zelf ook door, waardoor deze show opnieuw een aaneenrijging was van adrenalinemomenten.
Pics homepag Xavier Marquis)
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
