Les Nuits Botanique 2012 - Chilly Gonzales - Voor zo’n Chilly hebben wij een boon
De Canadese kameleon Chilly Gonzales switcht graag tussen de rol van pianist, rapper en conferencier om zijn publiek een onvergetelijke avond te bezorgen. Veelzijdigheid troef dus.
Getooid in een gepersonaliseerde peignoir betrad hij stipt op tijd de tot ‘Grand Salon’ omgevormde Museumzaal van de Botanique. Terwijl er nog aardig wat volk aan het toestromen was, beroerde hij zonder woorden de toetsen van de centraal gestalde vleugelpiano.
De eerste twee stukken hadden een eerder klassieke inslag terwijl het derde nummer almaar meer naar boogie woogie en bebop neigde. Eenmaal aldus opgewarmd, riep hij meteen een eerste vrijwilliger bij zich. De tijd was immers gekomen om één van zijn befaamde pianolessen te geven. ‘s Mans onstuitbare veelzijdigheid doet zo’n les uitdraaien op het door de mangel halen van zowel zijn leerling als van evergreens genre “Broeder Jacob” en “Happy Birthday”.
Niet veel nadien legt Gonzales uit waarom zijn hart klopt voor de rapmuziek om vervolgens moeiteloos uit te monden in een demonstratie van zijn kunnen ter zake. Misschien heeft hij niet the flow van de grootmeesters ter zake, maar een nummer als “Beans” (uit het recente ‘The unspeakable Chilly Gonzales’) bewijst alleszins wel dat hij als woordkunstenaar flink zijn mannetje staat. Als het publiek naar verzoeknummers gevraagd wordt, speelt hij in op de triestige actualiteit door zijn uitzinnige interpretatie van Beastie Boys’ “Sabotage” te brengen. Dolletjes!
Iets te lang gekluisterd aan zijn pianokruk, nestelt de almaar meer op dreef komende artiest zich op de grond om met zijn hoofd onder de piano geklemd een verdienstelijke versie te brengen van “Dot”, één van de pareltjes die terug te vinden zijn op het ‘Solo Piano’-album uit 2004. Ook “Somewhere over the rainbow” krijgt een aparte invulling, deze keer door niet onder maar achter de piano plaats te nemen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat Gonzales af en toe datzelfde instrument beklimt en bijvoorbeeld zijn pantoffels de rol van zijn vingers laat overnemen.
Na zijn beklag te hebben gedaan over het feit dat Sting hem systematisch weigert om samples van zijn muziek te gebruiken, brengt hij samen met een jongedame uit het publiek “Fields of Gold”. Als blijkt dat zij dat nummer heel goed kent omdat het gespeeld werd op de begrafenis van haar vader, weigert Gonzales om zich daardoor het recht op grapjes te laten ontzeggen. Wanneer tijdens het lied blijkt dat er echt wel chemie heerst tussen hem en haar, beweert hij doodleuk dat ze duidelijk op zoek is naar een ‘father figure’. Chilly con cojones….
Jaja, een mens maakt wat mee tijdens een Gonzales-gig. We horen nog een knappe pianoversie van een Dick Dale-klassieker, zingen Ol’ Dirty Bastard-gewijs mee met het uit “Ivory Tower” stammende “The Grudge” en een derde vrijwilliger uit het publiek mag de lage pianoregisters beroeren terwijl de ster van de avond er wat bongo’s bijhaalt. Tijdens “Take me to Broadway” merkt hij op dat een vooraan genestelde vrouw niet al te enthousiast reageert. Wanneer ze vervolgens ook niet echt blijkt te kunnen lachen met zijn opmerkingen en grapjes daarover, dwingt hij haar om samen wat piano te spelen. Dik tegen haar goesting ondergaat ze haar lot. Enkel nadat Gonzales zijn beste Frans etaleert en haar blijft pushen om er iets van te maken, gaat ze uiteindelijk overstag.
Zelfs voor een geboren entertainer als Chilly Gonzales is het dus af en toe hard werken om het ganse publiek te kunnen veroveren. Na die geslaagde missie haalt hij in de eerste bisronde nog eens zijn pianokunstjes boven tijdens een medley van o.a. “Hotel California”, “We are the word”, ‘Chariots of fire”, “Should I stay or should I go” en “Please don’t let me be misunderstood”.
Een tweede bisronde dient om nog eens vlug te demonstreren hoe hij ook staande de pianovirtuoos kan uithangen. In de derde en laatste bisronde, de door Gonzales als ‘real encore’ bestempelde passage, trekt een jongeman uit het publiek zijn stoutste schoenen aan door aan de ondertussen hevig in het zweet badende Canadees voor te stellen om hem één van de door die jongeman zelf geschreven nummers aan te leren. Het duurt even vooraleer de verbouwereerde artiest beseft wat er gebeurt. Echt bekomen doet hij er niet van want de doortastendheid van die (iets te) moedige man doet hem uiteindelijk besluiten om geruisloos de aftocht te blazen. Ondertussen evolueert de opvoering van de aan zijn lot overgelaten would-be leraar naar een redelijk onbeholpen bedoening. De wanhoop nabij gaat hij Chilly Gonzales vruchteloos opzoeken achter de coulissen. Een hilarisch slot van een even hilarische avond.
Chilly Gonzales zorgde ervoor dat de ‘Grand Salon’ op één-twee-drie uitverkocht geraakte. Deze keer waren het echter de laatkomers die ongelijk hadden. Zelfs tijdens de bisnummers stroomde er nog volk toe, vermoedelijk keerden die mensen enkele minuten later teleurgesteld huiswaarts want zoals aangekondigd op de website gaf de artiest het beste van zichzelf tussen 20u00 en 21u30. Je kon er je klok op gelijkzetten. Wie er op tijd bij was, heeft zich tijdens dat anderhalf uur geen seconde verveeld. Niet dat we anders verwacht hadden want ook op het feit dat multi-getalenteerde Chilly Gonzales tijdens zijn optredens een verpulverende indruk maakt kan je je klok gelijkzetten. Geen wonder dus dat we een boontje voor Chilly hebben.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Bota 2012)
Les Nuits Botanique 2012 – alle zalen: The Rapture – Laura Gibson – Dz Deathrays
We checkten de verschillende zaaltjes om vinger aan de pols te houden wat het muzikaal hart van de Bota biedt. Van afwisseling gesproken op dag twee - entertainment met Chilly Gonzales, ophitsende rock'n'roll van Dz Deathrays, de intieme, dromerige sing/songwriting van Laura Gibson en de partygrooves van The Rapture ...
In de Grand Salon zagen we een geanimeerde Chilly Gonzales aan het werk (zie verslag op de site).
In de Orangerie werden de gitaren goed ingeplugd; hier overheerste de rock’n’roll ‘pur sang’, met onze Franstalige vrienden Elvis Black Stars, Romano nervosa, Experimental Tropic Blues Band en het Australische duo Dz Deathrays.
Meteen werden we van onze sokken geblazen door het Australische duo Dz Deathrays, Shane Parsons en Simon Ridley, die het nauwst leunden aan het oude Canadese Death from above 1979 … “Brutal enough to make your ass explode, fast enough to make your skull vibrate”, waren één van de bepalende zinsnedes, die volledig in het kader van het Australische duo pasten . Een krachtige , dynamische, zompige sound , een bedreven samenspel en tonnen enthousiasme . Als je er hun geluid op nahoudt, hebben ze de juiste titel ontleend aan hun EP ‘Brutal tapes’. Straf spul! Ze verdienden vanavond een hoger plaatsje op de affiche in de Orangerie …
Onze Franstalige vrienden Elvis Black Stars en Romano nervosa konden dit niveau niet halen.
De eerste band Elvis Black Stars speelde snedige , broeierige , directe , krachtige rock’n’roll, die ergens Triggerfinger en Black Box Revelation voor de geest haalde. Energiek en gedreven gingen ze te werk en konden rekenen op een puike respons .
De heren van Romano nervosa speelden onbesuisder en hielden meer van de fun die de rock’n’roll met zich meebrengt . Dampende boogierock, die ze omdoopten tot spaghettirock, met ergens een wegwijzer naar La Louvière. Tja, tijdens een kroegentocht in je eigen dorp zouden ze zeker niet misstaan en vloeit het bier rijkelijk in en rond de toog!
The Experimetal Tropic Blues Band , afsluiter in de Orangerie, kon zich nog het best meten met onze Australische opener. Ze worden al jaren op handen gedragen over de taalgrens. Elke modale rock’n’roll-er kan hen waarderen voor hun potige, ruige mix van rock'n' roll, punk, garagerock en blues. De Luikenaars speelden op het scherpst van de snede. Party dus, en hier mag het bier stromen …!
Intussen was er al een party aan de gang in een zo goed als uitverkocht Chapiteau met The Rapture (zie foto). Het NY-se collectief , die er wisselende gigs op nahoudt, stond ér vanavond. Hun indie/dancepunkfunk met de kenmerkende ritme opstoten, blonk en twinkelde. Alles viel in de juiste plooi , wat meer dynamiek en opwinding teweeg bracht . Het publiek boog voor de gretig, fel klinkende Rapture . Met het evenwichtige nieuwe ‘The grace of your love’ hebben ze de smaak opnieuw te pakken: aanstekelijk, broeierig en fris door de hoekige, scherpe gitaren, de stuwende toetsen- drumpartijen, de bijkomende percussie van koebellen en de geëxalteerde zang van Luke Jenner, die verdomd veel lijkt op John Lydon (PIL/Sex Pistols) ten tijde van hun ‘Flowers of Romance’ plaat.
De titelsong “In the grace of your love” en “Pieces of the people we love ” gaven de toon aan. “Get myself into it” dweepte de boel op en “Whoo! Allright – Yeah” deed de temperatuur stijgen . The Rapture op z’n sterkst dus , verslavend, boeiend , groovy en dansbaar . De trip ging richting discotheek met de recente hitsingle “How deep is your love”, minutenlang ging het door met een saxofoon op het achterplan, die het nog kleurrijker en interessanter maakte. Het dansbaar dessert kon gerust nog met een “Sister saviour” en “I need your love , maar we waren al gerust, The Rapture heeft de bezwerende, hitsende ritmes en tics terug, die durven te exploderen . Fijn feestje!
Verademing ervaarden we in de Rotonde met de vrouwelijke sing/songwriting van Maggie Björkand (Dk) en Laura Gibson (Usa) . Ondanks het gedonder , gekletter en gebonk van de andere zalen, hoorden we hier sfeervolle, ingetogen, gevoelige en rustig voortkabbelende songs, die desolate, Ennio Morricone- achtige klanken herbergen .
De dame uit Portland, Oregon heeft al een paar platen uit , en heeft op de recente cd ‘La Grande’ leden van de Dodos, The Decemberists en Calexico. Met vijf waren ze en er werd deftig gewisseld van instrumentarium, wat een reeks fraaie en weelderig gearrangeerde songs (o.m. aangevuld met fagot, trompet en toetsen) opleverde als “Lion/Lamb”, “Skin warming skin”, “Feather lungs” en “Milk-Heavy, Pollen-Eyed”.
We waren gewonnen voor haar charmerende, elegante huiskamerpop, waarbij Gibson tussenin heel wat leuke ervaringen vertelde. Knap! Sjiek! Ze nestelt zich in de nieuwe, veelbelovende lichting vrouwelijke Amerikaanse sing/songwriters. Ze maakte indruk toen ze even in haar eentje op het podium stond met een kwetsbaar en een a capella gehouden nummer. Het publiek droeg haar een warm hart toe. Terecht!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-rapture-11-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elvis-black-stars-11-05-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)
We checkten de verschillende zaaltjes om vinger aan de pols te houden wat het muzikaal hart van de Bota biedt. Van afwisseling gesproken op dag twee - entertainment met Chilly Gonzales, ophitsende rock'n'roll van Dz Deathrays, de intieme, dromerige sing/songwriting van Laura Gibson en de partygrooves van The Rapture ...
In de Grand Salon zagen we een geanimeerde Chilly Gonzales aan het werk (zie verslag op de site).
In de Orangerie werden de gitaren goed ingeplugd; hier overheerste de rock’n’roll ‘pur sang’, met onze Franstalige vrienden Elvis Black Stars, Romano nervosa, Experimental Tropic Blues Band en het Australische duo Dz Deathrays.
Meteen werden we van onze sokken geblazen door het Australische duo Dz Deathrays, Shane Parsons en Simon Ridley, die het nauwst leunden aan het oude Canadese Death from above 1979 … “Brutal enough to make your ass explode, fast enough to make your skull vibrate”, waren één van de bepalende zinsnedes, die volledig in het kader van het Australische duo pasten . Een krachtige , dynamische, zompige sound , een bedreven samenspel en tonnen enthousiasme . Als je er hun geluid op nahoudt, hebben ze de juiste titel ontleend aan hun EP ‘Brutal tapes’. Straf spul! Ze verdienden vanavond een hoger plaatsje op de affiche in de Orangerie …
Onze Franstalige vrienden Elvis Black Stars en Romano nervosa konden dit niveau niet halen.
De eerste band Elvis Black Stars speelde snedige , broeierige , directe , krachtige rock’n’roll, die ergens Triggerfinger en Black Box Revelation voor de geest haalde. Energiek en gedreven gingen ze te werk en konden rekenen op een puike respons .
De heren van Romano nervosa speelden onbesuisder en hielden meer van de fun die de rock’n’roll met zich meebrengt . Dampende boogierock, die ze omdoopten tot spaghettirock, met ergens een wegwijzer naar La Louvière. Tja, tijdens een kroegentocht in je eigen dorp zouden ze zeker niet misstaan en vloeit het bier rijkelijk in en rond de toog!
The Experimetal Tropic Blues Band , afsluiter in de Orangerie, kon zich nog het best meten met onze Australische opener. Ze worden al jaren op handen gedragen over de taalgrens. Elke modale rock’n’roll-er kan hen waarderen voor hun potige, ruige mix van rock'n' roll, punk, garagerock en blues. De Luikenaars speelden op het scherpst van de snede. Party dus, en hier mag het bier stromen …!
Intussen was er al een party aan de gang in een zo goed als uitverkocht Chapiteau met The Rapture . Het NY-se collectief , die er wisselende gigs op nahoudt, stond ér vanavond. Hun indie/dancepunkfunk met de kenmerkende ritme opstoten, blonk en twinkelde. Alles viel in de juiste plooi , wat meer dynamiek en opwinding teweeg bracht . Het publiek boog voor de gretig, fel klinkende Rapture . Met het evenwichtige nieuwe ‘The grace of your love’ hebben ze de smaak opnieuw te pakken: aanstekelijk, broeierig en fris door de hoekige, scherpe gitaren, de stuwende toetsen- drumpartijen, de bijkomende percussie van koebellen en de geëxalteerde zang van Luke Jenner, die verdomd veel lijkt op John Lydon (PIL/Sex Pistols) ten tijde van hun ‘Flowers of Romance’ plaat.
De titelsong “In the grace of your love” en “Pieces of the people we love ” gaven de toon aan. “Get myself into it” dweepte de boel op en “Whoo! Allright – Yeah” deed de temperatuur stijgen . The Rapture op z’n sterkst dus , verslavend, boeiend , groovy en dansbaar . De trip ging richting discotheek met de recente hitsingle “How deep is your love”, minutenlang ging het door met een saxofoon op het achterplan, die het nog kleurrijker en interessanter maakte. Het dansbaar dessert kon gerust nog met een “Sister saviour” en “I need your love , maar we waren al gerust, The Rapture heeft de bezwerende, hitsende ritmes en tics terug, die durven te exploderen . Fijn feestje!
Verademing ervaarden we in de Rotonde met de vrouwelijke sing/songwriting van Maggie Björkand (Dk) en Laura Gibson (Usa) (zie foto) . Ondanks het gedonder , gekletter en gebonk van de andere zalen, hoorden we hier sfeervolle, ingetogen, gevoelige en rustig voortkabbelende songs, die desolate, Ennio Morricone- achtige klanken herbergen .
De dame uit Portland, Oregon heeft al een paar platen uit , en heeft op de recente cd ‘La Grande’ leden van de Dodos, The Decemberists en Calexico. Met vijf waren ze en er werd deftig gewisseld van instrumentarium, wat een reeks fraaie en weelderig gearrangeerde songs (o.m. aangevuld met fagot, trompet en toetsen) opleverde als “Lion/Lamb”, “Skin warming skin”, “Feather lungs” en “Milk-Heavy, Pollen-Eyed”.
We waren gewonnen voor haar charmerende, elegante huiskamerpop, waarbij Gibson tussenin heel wat leuke ervaringen vertelde. Knap! Sjiek! Ze nestelt zich in de nieuwe, veelbelovende lichting vrouwelijke Amerikaanse sing/songwriters. Ze maakte indruk toen ze even in haar eentje op het podium stond met een kwetsbaar en een a capella gehouden nummer. Het publiek droeg haar een warm hart toe. Terecht!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-rapture-11-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elvis-black-stars-11-05-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)
Delaney Davidson + James Leg - Zelfs een overdaad aan pech kan James Leg niet nekken
Delaney Davidson + James Leg
Delaney Davidson uit Christchurch, Nieuw-Zeeland, leek op het eerste zicht, zo weggelopen uit een film van Quentin Tarantino. Net het stof van het pak geklopt en vreselijke geheimen torsend achter dat onbewogen, staalharde gelaat. Hij toonde ook enige gelijkenissen met die andere kerel van Down Under, C.W. Stoneking. Maar terwijl Stoneking zich vastklampt aan die authentieke sound uit het verleden lijkt Davidson meer van deze tijd en was hij steeds druk in de weer met loops.
En dat je daar tegenwoordig veel mee kan bewees hij toen hij een ‘dance contest’ organiseerde. Hij speelde enkele loops in waarop het walsje gewoon verder speelde terwijl hijzelf de dans ging inleiden in het publiek. Tja, waarom zou je dan nog dure muzikanten moeten inhuren? Davidson bracht zijn songs, waarvoor hij inspiratie vond in zowel folk-, blues- als countrymiddens, met een wat benepen stem (zand tussen de tanden?) en in een lome sfeer waarin ook een Calexico zich kan wentelen. Naast de vele sterke eigen nummers bracht hij ook enkele gesmaakte covers: Leadbelly's “In the pines” (waar de versie van Nirvana blijkbaar aanleiding toe was), een hilarisch (wat dacht je?) nummer van Lightning Beat-Man (Davidson brengt trouwens zijn platen uit op diens label ‘Voodoo Rhythm’), Willie Dixon's “Spoonful” (hoorde ik enkele dagen geleden ook al van The Crooked Brothers) en Hank Williams' “Ramblin' man” (dat ietwat gebukt ging onder een overvloed van gemanipuleerde loops). Of de man tevreden was na afloop van zijn set viel niet op te maken uit zijn ijzige gelaatsuitdrukking, wij waren dat alvast wel.
Blijkbaar had zijn verwoestende passage (bijna letterlijk) op het Bretoense Folks&Blues Festival in Binic, vorig jaar, geen sporen nagelaten bij James Leg. Opnieuw met een andere drummer (de derde al sinds Black Diamond Heavies op non-actief staan), dit keer ene Andrew uit het Franse Angoulême. Een goeie drummer, dat zeker, met de nodige zin voor wat show ook, maar toch niet van die aard om de herinnering aan de onwaarschijnlijke Van Campbell, die zelfs geen halve oogopslag nodig had om te weten waar James Leg naartoe wilde, te doen vervagen.
Dat verleden met de Black Diamond Heavies werd trouwens absoluut niet verloochend en de set begon dan ook meteen verschroeiend met de oude en onverwoestbare stomper “Poor brown sugar”. James Leg staat nog steeds garant voor een avond dampende blues, country, soul en gospel die hij zeer eigenzinnig interpreteert met zijn door whiskey en sigaretten geschuurde stem en zijn overstuurde Fender Rhodes. Maar ook in het subtielere werk blijft de man verbazing wekken. Zoals hij in “Oh sinnerman” van Nina Simone zijn vingers over de toetsen laat glijden blijft tot de verbeelding spreken.
En toch bleef dat sprankeltje magie, dat de Black Diamond Heavies zo superieur maakte, uit. Nu moet ik er meteen bij zeggen dat de twee niet van de nodige pech gespaard bleven. Zo was er eerst een mechanisch defect aan de piano. Het mag dan voor de toeschouwers bijzonder spectaculair ogen hoe James in record tempo met schroevendraaier en kniptang dit euvel herstelt, de man zelf haalt het uit de grond van zijn hart en het haalt onvermijdelijk toch de vaart uit de show. Tot overmaat van ramp brak de drummer ook nog zijn snare waardoor de set toch een halfuurtje werd ingekort, wist James Leg achteraf te vertellen.
Ondanks al die pech en het feit dat dit één van de laatste optredens was uit een bijzonder lange en slopende tour kregen we een indringende set te zien van twee muzikanten die van geen wijken wilden weten.
Na zowat een half jaar touren wil James Leg de tweede helft van dit jaar de studio induiken om maar liefst twee platen op te nemen: eentje onder zijn eigen naam en een tweede onder de vlag van de Black Diamond Heavies, met Van Campbell! Als dat geen goed nieuws is!
Organisatie : de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Les Nuits Botanique 2012 - The Ting Tings en Bikinians –Jeugdig enthousiasme!
Ze waren één van die spraakmakende girl –man groepjes, die de clubs en de zomerfestivals kleurden, festivalstampers samen met Blood Red Shoes en The Kills. We hebben het hier over het charismatische Ting Tings, Jules de Martino (drums/vocals) en de bevallige Katie White (gitaar/effects/vocals) die met de milionseller ‘We started nothing’, note bene al van 2008 , sprankelende, springerige, frisse en speelse gitaarpop bieden . Hippe Indiepop meets Ultratop en Hiphop. Praktisch elke song van het debuut werd een hit, o.m. “Great DJ”, “We walk”, “Shut up & let me go” en “That’s not my name” .
In de lente verscheen die langverwachte opvolger ‘Sounds from Nowheresville’, die de friste behoudt van het debuut , prikkelender en uitdagender klinkt ; een rauwe, schurende, toegankelijke mix van pop , electro, indierock en hiphop; én nu net met het overlijden van Beastie Boy MCA (Adam Yauch) klinkt hun plaat actueler. Ondanks het feit dat de nummers wat diepgaander en afwisselender zijn , krijgt eigenaardig genoeg de plaat niet de airplay die ze verdient . Toegegeven, er staan hier ook geen hits als van hun debuut op.
Live is en blijft dit een leuk duo, die duidelijk de aandacht trok door hun optimisme en levensvreugde. Al met het tweede nummer “A great DJ” sloeg de vonk over en was het KC gewonnen voor de aanstekelijke, huppelende ritmes, de gitaar- en syntheffects en de opzwepende bassdrum. Intussen waren we al gesmolten voor de sexy looks en de speelse onbevangenheid van Katie . In spannende t-shirt, korte sportbroek én met pet op sprong de sexy vamp als één van VT 4’s vroegere Trampoline Girls in het wilde rond met haar gitaar .
The Ting Tings zorgden van bij de start van de elfdaagse van Les Nuits Bota voor een opwindend , stomend setje. En toch … zitten er wel wat gaten in het nieuwe materiaal, maar dit vingen ze meer dan goed op door de positive vibes, de handclaps , de hitsende hinkstapspringende ritmes en de dansbare synths en beats.
Op die manier hadden we een hiphoprockende “Hang it over” , een energiek opbouwende “Give it back” en een slepende “Guggenheim , die middenin explodeerde . “Let me down Sonny” werd een ruwe dansvloerknaller door de drumbeats en de jachtige gitaar, door een derde groepslid aangevuld . Of laat ons even teruggrijpen naar de opener “Silence”, sober ingezet maar die dan als sneeuwbal uit elkaar spatte .
Onderhuids hoorden we ergens Run DMC meets Beastie Boys , The Kills en B 52’s . Een dynamiek, misschien wat goedkoop, maar die werkt op ons gemoed en de dansspieren . Leuke boel en fun, een feestje waar het publiek van hield . Katie charmeerde haar publiek en deed zelfs een welkomstwoordje in het Frans en het Nederlands.
De oudere songs en de hits van het debuut kregen regelmatig een nieuwe outfit , die een clubbing gevoel ademden; “We walk” en “Hands”, die linkte aan Donna Summer’s “I feel love” club mix . “Fruit machine” kwam hier het slechtst weg, maar geen nood, de boel ontplofte dan op “Shut up & let me go” . De twee wisselden moeiteloos van instrument en hielden er de vaart en het ritme in.
Het duo toonde aan dat ze met hun songmateriaal alle kanten op konden . Jeugdig enthousiasme, die in de bisreeks verzilverd werd met catchy versies van “Keep your head” en “That’s not my name”.
We werden alvast in de stemming gebracht door het Brusselse Bikinians. Het kwartet stond vooraan in het publiek te spelen en had direct de eerste rijen mee met potige, swampy rudimentaire rock’n’roll . Energiek en gedreven en met een “Sabotage” cover van BB , kon het gitaarrockend feestje niet meer stuk!
Neem gerust en kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-ting-tings-10-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bikinians-10-05-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)
Les Nuits Botanique 2012 - Bombay Bicycle Club
Echt veel potten heeft Bombay Bicycle Club (de opmerkelijke naam van de band is genoemd naar een Indische restaurantketen in Groot-Brittannië) tot op heden nog niet gebroken in onze contreien. Een ietswat gewaagde, typisch kenmerkende zet dus van de organisatoren om dit jonge indiepop viertal uit Noord-Londen al direct tot afsluiter te bombarderen op de openingsavond in de Chapiteau. De collectie popnummers op hun derde album ‘A Different Kind Of Fix’ is echter een zodanig aanstekelijke stap voorwaarts in hun oeuvre dat het live eigenlijk nog moeilijk mis kon lopen.
Aan variatie was er alleszins geen gebrek in de ruim anderhalf uur durende set. Maar is de afwisseling tussen de Editors epiek van “Dust On The Ground”, het aan Vampire Weekend schatplichtige “Always like this” en de Bright Eyes popfinesse op “How Can You Swallow So Much Sleep” niet net iets te veel van het goede? Stuk voor stuk lekkere deuntjes die door het publiek enthousiast onthaald werden, dat wel, maar wat meer coherentie had deze set beslist ten goede gekomen. Bij ons rees alleszins een vermoeden dat Bombay Bicycle Club nog wat last heeft van een puberale indentiteitscrisis en nog op zoek is naar een duidelijke muzikale richting. Het feit dat dit gezelschap bovendien angstvallig iedere ‘rock star allure’ leek te willen mijden kwam hun identiteit evenmin ten goede. Let wel, er lopen al meer dan genoeg rockclownen rond, maar deze heren oogden net iets te veel als knutselaars met studioapparatuur en nerdy computerprogramma’s om ook visueel enigszins memorabel te blijven bij het publiek …
En nochtans ligt de richting voor het oprapen: die van het met een heerlijk overstuurse pianoriedel ingezette “Shuffle”, dat als eerste bisnummer de tent op een kookpunt bracht. Wie deze zomer naar Rock Werchter afzakt laat in dat geval Bombay Bicycle Club toch best niet links liggen.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique 2012)
‘Feel good evening’ met Train in Paradiso, kreeg staartje voor Belgische fans in The Qube (Q-Music)
Optredens Train, Paradiso Amsterdam, NL op 01-05-2012 en op 08-05-2012 in The Qube (Q-Music), Vilvoorde
- Paradiso Amsterdam, NL op 01-05-2012 -
Het nieuwe album van Train, ‘California 37’ is een beetje een twijfelgeval. Nadat de heren uit San Francisco doorbraken in 2001 met hun tweede album ‘Drops Of Jupiter’ (én de gelijknamige monsterhit!) was het geruime tijd stil rond de band van Pat Monahan & co. De groep bleef echter wel uitstekende albums maken maar een nieuwe, grote wereldhit bleef uit. Tot in 2010 “Hey, Soul Sister” onze radio teisterde. Een leuk popdeuntje dat zowel kids als senioren kon bekoren. Mede door het succes van “Hey, Soul Sister” kiest de band dus nu op de nieuwe plaat voor een commerciëler geluid; waarschijnlijk omdat men zich nu pas echt realiseert dat je ook hits kan scoren met aanstekelijke, eenvoudige popdeuntjes. Rockliefhebbers van het eerste uur zullen dan ook meer moeite hebben met de nieuwe koers die de band nu vaart. Train die ontstond uit een Led Zeppelin coverband blijft zich een rockband noemen en wou dit statement kracht bijzetten door een korte Europese tournee ter promotie van het nieuwe album ‘California 37’. Een tour op het vasteland die terug ons Belgenlandje oversloeg….of toch niet helemaal?
Omdat we Train absoluut wouden zien, zakten we af naar Amsterdam. Altijd leuk trouwens om nog eens Paradiso binnen te wandelen. Hier zijn bands altijd top, vooral omdat sfeer en locatie (concert in een oude kerk!) nu eenmaal samengaan. Balkon 1 met direct zicht op het podium bleek een unieke plek voor een zalige concertavond.
Het begon al bijzonder sterk met supportact Matt Nathanson, een Amerikaanse singer-songwriter, (eveneens uit San Francisco) die voor de eerste keer op de Europese podia stond. ‘Modern Love’ uit 2011, is al zijn zevende studioalbum en daar kwamen ook de meeste songs uit. Songs die niet helemaal onbekend bleken voor het Nederlandse publiek want Nathanson kon op erg veel respons rekenen. Nathanson wer enkel geflankeerd door zijn gitarist, waardoor alle songs akoestisch werden gebracht. Het is bijna een uitzondering op de regel maar dit was een zeer boeiend en leuk voorprogramma!
Train liet niet lang op zich wachten en opende zeer toepasselijk met: “We Were Made For This”, toch een van de sterkere songs uit het nieuwe album. Het Train trio: Patrick Monahan (vocals), Jimmy Stafford (guitar) en Scott Underwood (drums) liet zich live versterken door twee extra muzikanten.
Na de rustige start en een duik in de geschiedenis van Train tijdens “This’ll Be My Year”, kwam Paradiso pas echt volledig op dreef met “If It’s Love”. Pat Monahan, wiens stem, de hele avond wat wisselvallig klonk , bespeelde het publiek als een echte entertainer.
Twee leuke dames werden op het podium gehaald om tamboerijn mee te spelen tijdens “Get To Me”. Ze werden beloond met Train T-shirts, waarvan er kort erna nog enkele het publiek invlogen. Het nochtans op plaat indrukwekende “Mississippi” kwam live niet helemaal uit de verf. Vooral de poppy songs uit het nieuwe album (7 songs uit het nieuwe album!) maakten het meest indruk. “50 Ways To Say Goodbye”, klonk warm en met een grandeur zoals een Spaanse furie. Ingetogen werd het erna met het bijzonder intense “You Can Finally Meet My Mom”, een ode aan Pat’s overleden moeder. Paradiso zong mooi en zacht tijdens “Marry Me”…..een absoluut kippenvelmoment!!!
De finale werd op gang getrapt met een cover van stadsgenoten Journey. De hit “Don’t Stop Believin’” werd opgevoerd in de vorm van een zangwedstrijdje. Drie kandidaten mochten ook al het podium op waarbij de winnares een gesigneerde gitaar mee naar huis mocht nemen. “Drive By” en vooral “Hey, Soul Sister” werden niet altijd even loepzuiver gezongen maar gelukkig was er een enthousiast Paradiso die elk woord meebrulde.
De band nam afscheid met een drieluik waarbij hun allergrootste hit “Drops Of Jupiter” tot het laatst werd bewaard.
Train bracht opnieuw een zeer vermakelijke leuke show vol afwisseling. De band deed heel wat met het publiek maar dat hield hen niet tegen om sterk te musiceren. “Hey, Soul Sister” was ook in België een grote hit dus moet het zeker mogelijk zijn om deze Train de volgende keer ook in ons land te laten stoppen.
- The Qube (Q-Music), Vilvoorde op 08/05/2012 -
Enkele dagen na Amsterdam kreeg ik helemaal onverwacht een uitnodiging van Sony Music en Musiczine.net om de showcase bij te wonen van Train in de Q-Music studio in Vilvoorde. Komende van Glasgow (U.K.) en op weg naar Keulen vond de band toch even de tijd om te stoppen in ons land. Er wachtte ons een warm onthaal in Vilvoorde aan de Medialaan 1, nog steeds dé plaats om bekende Vlamingen te spotten.
Train mocht er een akoestisch concertje (als trio) geven in de gezellige, trendy The Qube, die slechts toegankelijk was voor een aantal persverantwoordelijken en winnaars van een Train wedstrijd op Q-Music. Pat Monahan was duidelijk erg nerveus en liet ook weten zeer vermoeid te zijn (dit was af en toe duidelijk te horen aan zijn stem!). Met wat cynische humor probeerde Pat het ijs te breken want meermaals moest hij vaststellen dat het aanwezige publiek zijn songs niet echt helemaal kende. “Maar dat hebben we enkel aan onszelf te danken”, relativeerde hij…..”we hebben Europa en België te lang links laten liggen”. Toch zat de sfeer er goed in en genoot het publiek volop van Train zo intiem en dichtbij.
Zelf noemden ze dit hun eerste concert op Belgische bodem. Maar met slechts 6 songs durf ik amper van een echt concert te spreken. Deze showcase in The Qube bracht echter heel wat publiciteit met zich mee. Zo werd ook in ons land Train opnieuw in te kijker gezet want het concert in The Qube werd live uitgezonden op radio, Internet en televisie.
De band trakteerde ons ook op een primeur en beloofde in de herfst van 2012 (“…In Fall We’ll Be Back…That’s The Season After Summer”) voor een allereerste volwaardig concert naar België te komen. Wij zijn er zeker bij!!!!
Setlist Paradiso:
*We Were Made For This *This’ll Be My Year *If It’s Love *Get To Me *Mississippi *50 Ways To Say Goodbye *Save Me San Francisco *Calling All Angels *You Can Finally Meet My Mom *Marry Me *Mermaid *Don’t Stop Believin’ / Drum Break *Hey, Soul Sister *Drive By
*California 37 *Meet Virginia *Drops Of Jupiter
Setlist The Qube: *Drive By *This’ll Be My Year *Save Me San Francisco *Drops Of Jupiter *50 Ways To Say Goodbye *Hey, Soul Sister
Video Playlist Train @ Paradiso (5 video’s) http://www.youtube.com/playlist?list=PL4EAAAF1949652B7C
Video Train @ The Qube: http://youtu.be/SJ1fNMBl6Y4?hd=1
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/train-01-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-qube-vilvoorde/
Organisatie: Sony Music
Op 11 oktober 2010 mochten we in Vorst Nationaal het afscheidsconcert bijwonen van A-Ha. Met de: ‘Ending On A High Note’ tour nam de Scandinavische band wereldwijd in stijl afscheid van de fans. Het doek viel definitief voor A-Ha in thuisland Noorwegen waar 100.000 fans, verspreid over 4 avonden, begin december 2010 afscheid namen van hun popgoden. Het einde van A-Ha betekende gelukkig niet het einde voor Morten Harket, de charismatische frontman van de band. Zonet bracht hij een nieuw soloalbum uit onder de titel: ‘Out Of My Hands’, een album vol fascinerende luisterpopsongs met een elektronische inslag. Dit album kwam hij graag voorstellen in de Ancienne Belgique… maar natuurlijk had hij in zijn koffer ook enkel A-Ha klassiekers mee.
Als voorprogramma had Morten Harket de Engelse folkband Songdog meegenomen. Helaas had het publiek, dat gekomen was voor een post A-Ha feestje, totaal geen boodschap aan de literaire zwaarmoedige ballades van Lyndon Morgans & Co. De songs uit ‘A Life Eroding’ (2010) hadden ongetwijfeld meer mensen kunnen bekoren. Nu bleef alleen een onrespectvol en oorverdovend geroezemoes achter.
In november 2009 bleek de AB duidelijk te klein voor de Noorse hitband. Nu moesten we vaststellen dat Morten Harket (onder de noemer ‘The Voice Of A-Ha’) slechts de benedenverdieping van de Brusselse rocktempel deed vollopen. De afwezigen hadden echter helemaal ongelijk want na ruim 90 minuten waren we helemaal overtuigd dat er voor Morten Harket leven is na A-Ha!
Al van bij opener “Burn Money Burn”, een bewerkte Zweedse klassieker, werd Morten als een echte God aanbeden. De eerste drie songs waren liedjes uit z’n nieuwe soloplaat. Het was opvallend dat deze songs heel warm werden onthaald, terwijl ‘Out Of My Hands’ nog maar pas werd uitgebracht. Het bombastische elektronische jasje, de aanstekelijke Eurobeats en de rijke Eurosong-achtige productie zorgden er voor dat de nieuwe songs live een stuk overtuigender over kwamen.
Pas met “Crying In The Rain”, de uitstekende Everly Brothers cover, keerde Morten terug naar zijn periode met A-Ha. Gevolgd door het machtige (en door de fans gekozen om live te spelen): “Out Of Blue Comes Green”. Wat Morten ook deed, alles veranderde in goud. Zonnebrilletje af, leesbrilletje aan….het werd allemaal op luid hysterisch gegil onthaald. “Jullie zijn doorheen de tijd niet echt veel geëvolueerd hé…maar het is oké”, was Morten’s leuke reactie. De aantrekkingskracht is er dus nog steeds. Net zoals het jongensachtige geflirt met de vele vrouwelijke fans, ook al heeft de man de respectabele leeftijd van 52 jaar bereikt! Maar laat ons vooral onthouden dat het een avond was vol ongebreidelde, schone melodieën en de hemelse ‘vijf octaven stem’ van Harket. De begeleidingsband bestond uit de muzikanten die ook A-Ha live versterkten tijdens de vele wereldtournees , aangevuld met een nieuwe flamboyante gitarist die Morten aankondigde als Dan (z’n familienaam mochten we wegens te moeilijk gerust vergeten).
Hoewel de sound de ganse avond zeer synthesizer gericht was, waren er toch enkele sublieme melodieuze gitaarsolo’s te horen. Ook de setlist zat goed in elkaar met 7 nieuwe songs uit het nieuwe album, 4 songs uit het ‘Wild Seed’ (1995) en 8 songs uit de A-Ha periode.
Excellente show waarbij toch enkele songs opvielen. Het pittige “A Kind Of Christmas Card” en het waanzinnig mooie “We’re Looking For The Whales”, (lief opgedragen aan zijn vroegere bandleden Magne & Paul) behoorden tot de hoogtepunten van de avond. Niet “Take On Me” maar wel deze laatste song betekende de start destijds voor de Noorse band. “Scared Of Heights”, de huidige door Espen Lind geschreven single, werd de eerste encore. Waarna met “Stay On These Roads” de pure klasse van Morten nog eens duidelijk uit de verf kwam. Het was duidelijk ook niet teveel gevraagd om af te sluiten met A-Ha’s grootste hit: “Take On Me”. Want nog steeds waren er fans die op deze song de hele avond hadden gewacht. Sterk concert ondanks de magere opkomst!!!
Setlist: *Burn Money Burn *I’m The One *Keep The Sun Away *Crying In The Rain *Out Of Blue Comes Green *Move To Memphis *Forever Not Yours *When I Reached The Moon *Los Angeles *Spanish Steps *A Kind Of Christmas Card *We’re Looking For The Whales *Just Believe It *Lightning
*Scared Of Heights *Stay On These Roads *Foot Of The Mountain
*Lay Me Down Tonight *Take On Me
Video Playlist Morten Harket @ AB, Brussel (4 video’s)
http://www.youtube.com/playlist?list=PLB5E4E4CABE1D49B9
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/morten-harket-08-05-2012/
Organisatie: Live Nation
Dood en legendarisch : Jimi Hendrix, Bon Scott, Jim Morrison, Kurt Cobain… en natuurlijk Joey Ramone. Voor één keer een rockdode die zich niet heeft lam gezopen, volgespoten of zichzelf een lading lood door de verwarde kop heeft gejaagd. Neen, Joey werd getroffen door die meedogenloze smeerlap van een killer genaamd kanker.
De Amerikaanse oerpunker is al langer dan 10 jaar dood, maar nu komt er onder impuls van zijn broer nog een postuum plaatje uit, eigenlijk nog maar Joey’s tweede soloplaat. The Ramones waren al 5 jaar voor zijn dood ontbonden en Joey heeft in die periode enkel ‘Don’t worry about me’ in elkaar gebokst. Hij was toen al ziek, vandaar de veelzeggende titel, en het is bij dat ene album is gebleven. ‘Don’t worry about me’ had zo zijn momenten maar kon nergens tippen aan het primitieve geweld van de fantastische Ramones. Wij kregen toen al een donker vermoeden, The Ramones waren nergens zonder Joey, maar Joey was ook nergens zonder The Ramones.
En helaas, ook deze ‘Ya Know ?’ bevestigt dat. “Rock ’n roll is the answer” kan als statement wel tellen om de plaat te openen, maar het leidt ons een beetje om de tuin want de song is bijlange niet zo wild als zijn titel doet vermoeden. Het klinkt te braafjes en dat is een euvel dat te dikwijls terugkomt op deze verzameling songs.
Maar gelieve toch nog niet weg te lopen, want er staat hier en daar nog wat lekkers op dit schijfje, zij het in beperkte dosissen. De beste songs zijn overigens diegene die nog het meest aanleunen bij de 2-chords primitieve punkrock van The Ramones.
Opzwepende tracks als “I couldn’t sleep”, “What did I do to deserve you?” en “Seven days of gloom” hunkeren vol ongeduld naar een opwindend punkverleden, doch ze zijn niet talrijk genoeg om ons volledig uit ons kot te lokken. De rest van de songs gaan er misschien nog wel makkelijk in, maar nergens springt de vlam in de pan, en van de opper Ramone zou je dat toch op zijn minst mogen verwachten. Ook Joey’s adoratie voor fifties bubblegum pop en voor The Beach Boys komt hier aan de oppervlakte maar dat brengt nergens onvergetelijke songs met zich mee, integendeel, een quasi onbeluisterbare stinker als “Merry Christmas” is de naam Ramone onwaardig.
‘… Ya know ?’ bevat 15 songs, en dat zijn er minstens de helft te veel. Dat heb je dan met overleden rocklegendes. Wat destijds afleggertjes waren die eigenlijk nooit het daglicht mochten zien, worden nu alsnog op plaat geperst om ze toch nog eens langs de kassa te laten passeren. Er zal altijd wel iemand beter van worden.
Dergelijke postume plaatjes eren hun legendes niet, ze doen er eerder afbreuk aan. Courtney Love zou ergens op zolder ook nog wat solo opnames van Cobain hebben liggen. Kan iemand haar tegenhouden, aub ?
De laatste tijd is er heel wat te doen om dit groepje. Beetje eigenaardig toch dat een band wiens sound volledig op het verleden is geënt zo op handen wordt gedragen door een nieuwe generatie. Langs de andere kant is het ook niet echt verwonderlijk dat dit hoge toppen scheert in een tijd waarin The Black Keys en Jack White echt ‘hot’ zijn.
Alles draait om boegbeeld Britanny Howard, een forse dame met het sex appeal van een baviaan met hangbuik, maar met een stem die barst van de soul. Qua omvang haalt ze het nog net niet van Beth Ditto, qua stem overklast ze die ruimschoots.
De songs op ‘Boys and girls’ worden stuk voor stuk naar een hoger niveau getild door die indrukwekkende keel. Howard meent het met die songs en steekt er een pak leven en emoties in. Met de bezetenheid van een Janis Joplin in volle glorie zet ze haar tanden in de aangrijpende sleper “You ain’t alone” of draait ze haar ruigste stembanden in gang op “I ain’t the same”. Ook de werkelijk fantastische single “Hold On” heeft zich in ons, en waarschijnlijk ook in uw, hoofd genesteld, zonder meer één van de songs van het jaar.
‘Boys and girls’ is een fijne van soul doordrongen retro plaat die gespaard blijft van enige vorm van overproductie of marketinggestuurde hitpotentie. Nu maar hopen dat de hype en de groeiende populariteit hen niet richting gladde en oppervlakkige mainstream plaatjes loodst.
Intens, donker, furieus…. Wie ooit een plaat van Unsane beluisterde, zal ongetwijfeld aan deze adjectieven denken. Ook op ‘Wreck’ hun zevende full album is dat niet anders. De noise rock-veteranen uit New York trokken met producer Andrew Schneider de studio is en het resultaat is tien heftige, schuimbekkende en razende nummers waar de emotie en frustratie afdruipen.
Wie na een slechte dag van het werk thuis komt, kan met deze plaat met het volume op 10 ongetwijfeld de nodige stoom aflaten ...
De sterkte van deze band is de treffende combinatie van de zware, brute ritmesectie, scherpe riffs en de ijzingwekkende, schreeuwende strot van Chris Spencer. “Rat”, “Decay”, “Pigeon” en afsluiter “Ha Ha Ha” zijn onze favorieten en onderstrepen de status van deze monsterlijke band.
Rookie Records brengt ons deze keer ‘Electrifying Tales’, een album van de Duitsers van Dumbell. Wie onbevangen luistert naar deze mix van punkrock, rock-n-roll en garage-rock zou echter zweren dat om een Amerikaanse band en dat is ook geen toeval ...
Zanger Paul Grace Sith is blijkbaar een Amerikaan die al jaren in Duitsland woont. Soit, ‘Electrifying Tales’ is een degelijke plaat waar verschillende invloeden worden gecombineerd, gaande van powerpopbands als Big Star en The Nerves, ouderwetse rockbands als MC5 en The Stooges tot oudere hardcoreformaties als Husker Du en The Black Flag.
Het niveau van de plaat blijft voortdurend constant en zal zo zeker gesmaakt worden door de (iets oudere) fans van genoemde groepen.
Al een paar jaar worden we overspoeld met girl –man groepjes, die overtuigende debuutplaten afleveren , maar dan nog aan een moeilijke tweede moeten beginnen . Het Britse Ting Tings heeft er mee te kampen … Het charismatische Ting Tings, Jules de Martino (drums/vocals) en de bevallige Katie White (gitaar/effects/vocals) die met de milionseller ‘We started nothing’, note bene al van 2008 , boden sprankelende, springerige, frisse en speelse gitaarpop en hadden hier van elke song van het debuut een hit, o.m. “Great DJ”, “We walk”, “Shut up & let me go” en “That’s not my name” . Hippe Indiepop meets Ultratop en Hiphop.
‘Sounds from Nowheresville’, die de friste behoudt van het debuut, klinkt prikkelender en uitdagender ; een rauwe, schurende, toegankelijke mix van pop , electro, indierock en hiphop; de synths klinken meer door.
Ondanks het feit dat de nummers wat diepgaander en afwisselender zijn , staan er hier geen hits als van hun debuut op. En toch worden er met “Silence”, “Let me down Sonny”, “Give it back”, “Guggenheim”, “Day to day” en “In your life” enkele fijne, broeierige, emotievolle nummers gereikt.
… Maar voor wie hen live wil zien, geen nood , hun jeugdig enthousiasme blijft behouden …
Soko aka Stéphanie Sokolinski begon als actrice en was een aardige muziekcarrière aan het uitbouwen. “I’ll kill her” van een paar jaar terug was letterlijk meteen een ‘killer’ . Even leek het erop dat ze een ‘one-hit wonder’ zou zijn, toen ze besloot zich opnieuw toe te leggen op haar acteercarrière … Maar kijk , intussen is haar debuut uit, ‘I thought I was an alien’, en met de single “No more home , no more love” komt ze goed voor de dag .
De herboren jonge dame van 26 levert minder extraverte speelse songs; 15 in totaal horen we, songs die de moeite waard zijn. Ze klinken folky, eenvoudig en emotievol, en worden sfeervol, sober en breder omgeven van een elektrisch gitaarmotiefje, strijkers, blazers, toetsen en wat elementaire percussie. Soko klinkt ontwapenend eerlijk en breekbaar: Haar songs zijn dan ook als dagboekfragmenten die veeleer worden gefluisterd dan gezongen.
Naast de single , mag je “Don’t you touch me”, “Destruction of the disgusting ugly hate” tot de sterkste songs rekenen; Een niet onaardig charmant werkstuk dus!
Nederlands 
Français 
