Nathan Surquin Quartet – Subtiel en kleurrijk
Nathan Surquin Quartet

Een gesprek bij een kop koffie, een ontmoeting onderweg of de band tussen vader en dochter: Nathan Surquin vindt inspiratie in momenten die mensen dichter bij elkaar brengen. Op zijn debuutalbum ‘Ambre’, genoemd naar zijn dochter, vertaalt de Belgische trombonist en componist die verbondenheid naar hedendaagse jazz, gevoed door uiteenlopende muzikale en culturele invloeden.

Met zijn Nathan Surquin Quartet (****) trekt hij die muzikale dialoog door naar het podium, waar de composities ruimte laten voor improvisatie en spontane wisselwerking.
In de Lokerse Jazzklub gingen we ontdekken hoe die persoonlijke verhalen vorm krijgen in het samenspel tussen trombone, piano, contrabas en drums.
‘Subtiel en kleurrijk’ bleek de rode draad doorheen de avond. Van een warme trombone en een sprankelende pianoklank tot groovend drumwerk en een bedwelmende contrabas: telkens viel op hoe speels deze muzikanten elkaar vonden.
Het kwartet verkende de mogelijkheden van jazz en liet daarbij geregeld Latijns-Amerikaanse invloeden doorsijpelen. Vooral in het eerste deel van het concert trad die ritmische kant op de voorgrond. Na de pauze werd het muzikale palet verder opengetrokken.
Tijdens een drumsolo werd de luisteraar voortdurend op het verkeerde been gezet, wat de drummer op een daverend applaus kwam te staan. Even treffend was een intieme passage waarin piano en trombone samen een weemoedig sfeertje opriepen. Zo'n moment dat een krop in de keel bezorgt.
Juist die afwisseling tussen ritmische speelsheid en ingetogen samenspel maakte het tweede deel zo boeiend. De overgangen voelden ongedwongen aan, met volop ruimte voor improvisatie en verrassende wendingen.

Hoe die persoonlijke verhalen precies vorm kregen, bleef een open vraag - en daarin school een deel van de aantrekkingskracht. Nathan Surquin en zijn gezelschap lichtten telkens een tipje van de sluier op en lieten de luisteraar zelf betekenis geven aan wat volgde. Hun verhalen konden zo ook die van jou of je buurman worden. De muziek prikkelde de verbeelding en kreeg daardoor een filmisch karakter: klanken riepen beelden en gevoelens op, zonder die volledig vast te leggen.
Ook tussen de stukken door was er een aangenaam contact met het publiek. Nathan deed zijn uiterste best om zijn toelichtingen in het Nederlands te geven, wat geregeld tot vrolijke reacties leidde.
Die ontwapenende bindteksten versterkten de sympathie voor een gezelschap dat vooral via zijn samenspel wist te overtuigen.
De muzikale fijnproever én de nieuwsgierige avonturier werden in de Lokerse Jazzklub op hun wenken bediend. Nathan Surquin Quartet liet horen hoeveel zeggingskracht er schuilt in kleine accenten, aandachtig luisteren en ruimte laten voor elkaar.
Subtiliteit verheffen tot een kunstvorm: het bleek een bijzonder geslaagde invulling van deze avond.

Pics homepag @Cedric Craps

Organisatie: Lokerse Jazzklub, Lokeren

Days of Ray should be on top of your list

Days of Ray brengt een nieuw, fris geluid vanuit Gent. Nieuw en toch herkenbaar. Wie niet beter weet zou het als retro durven omschrijven. Zij dwalen. Dit is universele pop-rock van de bovenste plank. Harmonische zang, catchy melodielijnen die vooral hoop en vertrouwen uitstralen, pakkende teksten die verder kijken dan de eigen navel, meezingbare refreinen, gepolijst maar niet gladjes.

De vier bandleden hebben allemaal sinds de jaren ’90 van vorige eeuw een strafblad in andere bands. Al die kennis en ervaring hebben ze sinds kort gebundeld in Days of Ray. Hoe Days of Ray klinkt, dat kunnen we nog het beste uitleggen met een paar referenties. The Housemartins ten tijde van ‘The People Who Grinned Themselves To Death’. Elvis Costello toen hij “Veronica” uitbracht als single. Crowded House meets The Beatles. The Kinks inzake attitude. Die kleuren en smaken mengen ze bij Days of Ray tot hun eigen gerecht en, Mijn God, wat klinkt dit lekker. Niet retro. Niet belegen. Niet overdreven nostalgisch. Lentefrisse, universele magie uit vier instrumenten en een paar microfoons.

Na de EP ‘Here We Are’ uit 2025 komt de vierkoppige band nu met een full album. Productief zijn ze wel, want op ‘Night Answers Day’ staat geen enkele halve misser. Elke song mikt recht in de roos. Het album werd voorgesteld in het concertzaaltje van Trefpunt in Gent, zonder support-band. Dat zaaltje liep mooi vol.
Slechts weinig bands hebben de luxe dat ze hun producer hebben als geluidstechnicus voor hun releaseconcert. Staf Verbeeck deed dat perfect. Fiona Brown die op het nieuwe album backings en synths toevoegt, was er eveneens bij. Zo komen ze bij Days of Ray wel heel dicht bij de opnames en dat mag natuurlijk helemaal voor een albumrelease.
Ook alle vijf nummers van de EP stonden allemaal op de setlist, zodat het publiek een heel compleet kreeg van deze band. Er zat ook al een nieuw nummer in de set (“Curiosity”) en een cover (“I Got You” van Split Enz, de band van de Finn-broers). En bij de meeste nummers was er een praatje. “Neighbours & Refugees” gaat over open deuren en verdraagzaamheid. Het furieus rockende “You’d Better Change” is een oproep voor Donald Trump. “Frederic” blijkt een samentrekking van Fred (frontman) en Eric (zijn vroeg gestorven vader). “San Francisco” van de EP is dan weer opgedragen aan Fred’s moeder, die fan was van Scott McKenzie (met “San Francisco” als bekendste nummer, maar geen cover). Elk nummer kreeg in Gent de aandacht die nodig was.
Het publiek in Gent geniet met volle teugen en zingt en klapt verschillende nummers mee. Live klinken een paar nummers net iets harder. “Moon” krijgt bijvoorbeeld een instant herneming waarin drummer Geert Bonne eens al zijn duivels mag ontbinden, aangevuurd door het publiek. Op andere momenten komt hij dan weer net heel zacht uit de hoek. Altijd in dienst van de songs. Dat geldt overigens voor de hele band en de hele set. Het album werd vlekkeloos nagespeeld met nog wat extra dash en punch er bij.
Mijn favorieten van deze avond waren “A World Surreal” en “Sparkle Of The Day”, naast publieksfavoriet “Top Of My List” (van de EP). De toegift was een gedurfde keuze “Sea of Tranquility” en “The Sun” vormden misschien een breuk met de opgebouwde euforie van de avond. Derde toegift “Dear Elisabeth” maakte nog veel goed.

Na het concert was het aanschuiven aan de merch-tafel en werd er aan de toog nog lang nagepraat. De conclusie was unaniem: Days of Ray, die zijn goed bezig.

Organisatie: Trefpunt, Gent

Temptations for the Weak – 15 Jaar - Een knallend verjaardagsfeest van gelijkgezinden

Een verjaardag vieren kan met een gezellig etentje onder vrienden, maar Temptations for the Weak koos voor stevige riffs en een flinke dosis decibels. Voor hun vijftienjarig bestaan verzamelde de band gelijkgezinden in CC Zwaneberg in Heist-op-den-Berg, met BARK en Hope Erodes als medeplichtigen.
Sinds hun eerste releases heeft het gezelschap een hele weg afgelegd, met het dit jaar verschenen ‘The Venom Inside’ als recent hoogtepunt. Een meesterwerk wat ons betreft, al bewijst de band vooral op het podium uit welk hout ze gesneden zijn.
CC Zwaneberg vormde dan ook het ideale decor om die vijftien jaar samen met hun publiek te vieren.

Hope Erodes (****) legt de lat meteen hoog. "Hope Erodes trok je mee op deze wilde rollercoaster. De soli overtuigden, verschroeiend snel en technisch vernuft. Deze band wist verdomd goed waarmee ze bezig zijn. Wat een tsunami", schreven we over hun optreden op Devils Rock For An Angel in 2024.
In CC Zwaneberg is dat niet anders. Frontman Koen Van Der Aa springt al bij de eerste noot van het podium en gaat als een wildeman tekeer. Hij schreeuwt zijn longen schor en zoekt meermaals het publiek van dichtbij op, geruggensteund door muzikanten die vlijmscherpe riffs met een dreigende ondertoon afvuren.
Het bijzondere aan Hope Erodes is de combinatie van die grauwe klankwereld met een flinke dosis humor en zelfrelativering. Muzikaal zoekt de band de donkere kanten van het bestaan op, terwijl er tussen de nummers ruimte blijft voor een kwinkslag. Precies die combinatie schept verbondenheid en maakt van deze furieuze metalcore een aanstekelijk feest. De grimmigheid van de muziek staat het plezier op en voor het podium nergens in de weg.
Een betere opener konden we ons nauwelijks wensen.

Je hebt zo van die bands die nooit ontgoochelen. BARK (****) is er daar één van. We zagen de Antwerpenaren onlangs nog op Zingem Beeft en staan nu voor de veertiende keer voor hun podium. Je zou denken dat er stilaan gewenning optreedt, maar zodra deze muzikanten losbarsten, laten we ons opnieuw gewillig meeslepen. Van routine is bij BARK dan ook geen sprake: daarvoor blijven de inzet en het spelplezier te groot. Opzwepende riffs en dwingend drumwerk zetten de zaal in beweging, terwijl Ron Bruynseels met zijn imposante brul het publiek verder aanspoort. Al snel ontstaat een stevige moshpit. Die respons werkt als brandstof voor de band: zodra de muzikanten voelen dat ze de zaal mee hebben, schakelen ze nog een paar versnellingen hoger.
Het is dat samenspel tussen podium en publiek dat hun optredens telkens zo aanstekelijk maakt. We kennen de slagkracht van BARK ondertussen, maar de gretigheid waarmee ze zich ook nu weer in hun set vastbijten, blijft indruk maken.
Veertien ontmoetingen later staat deze band nog steeds garant voor een stevig feest.

Ook voor Temptations for the Weak (*****) liggen de verwachtingen hoog. Sinds onze eerste kennismaking op het inmiddels verdwenen Frietrock in 2018 zijn we de band op de voet blijven volgen. Het potentieel dat we toen hoorden, hebben de heren ondertussen ruimschoots waargemaakt.
Maar na twee zulke sterke voorgangers nog een stap verder gaan op je eigen verjaardagsfeest is allerminst een vanzelfsprekende opdracht.
Vanaf de eerste knaller maakt de band duidelijk die uitdaging met plezier aan te gaan. Op het podium spatten de vonken er meteen af en ook in de zaal komt de beweging snel op gang. De eerste moshpits laten niet lang op zich wachten. Jadran Beauprez blijft met zijn imposante verschijning en uitzonderlijke stembereik een onweerstaanbare blikvanger, maar deze keer valt ons vooral de vocale wisselwerking met gitarist Djoni Tregub op. Zijn zangpartijen komen voor ons nadrukkelijker naar voren en geven het robuuste geheel extra kleur. Samen zetten beide stemmen de songs nog meer kracht bij. Die onderlinge samenhang tekent eigenlijk het hele optreden.
Hier staat een band waarvan de muzikanten elkaar door en door aanvoelen en met dezelfde gedrevenheid vooruit willen. Na vijftien jaar is Temptations for the Weak uitgegroeid tot een vaste waarde, zonder in te boeten aan slagkracht. Dat bleek al uit ‘The Venom Inside’ en hun overtuigende passage op MEnTAL Fest eerder dit jaar.
Op hun eigen verjaardagsfeest zetten ze die vaststelling nog maar eens in de verf.

Met drie bands die elk hun eigen stempel op de avond drukten, werd dit jubileum meer dan een feest voor de jarigen alleen. Hope Erodes verenigde dreiging met zelfrelativering, BARK wakkerde het enthousiasme verder aan en Temptations for the Weak bekroonde de avond met een bevlogen optreden. Vijftien jaar op de teller, en nog steeds alle reden om vooruit te kijken.

Organisatie: CC Zwaneberg, Heist-op-den-Berg + Temptations for the Weak

Derek - Een vallende ster, maar nog niet uitgezongen
Derek & de Tedere Kompanen

Derek kennen we misschien nog het beste als frontman van rockband Derek And The Dirt, goed voor de Belpop-klassiekers “Oh By The Way” en “Rosie”, maar hij maakte ook al een reeks albums in het Nederlands (en in het Gavers dialect). Het Nederlands ligt het hem net zo goed als het Engels of het Frans. Derek stelt binnenkort zijn nieuwe Nederlandstalige album ‘Hunker’ voor in Oostende, zijn nieuwe thuisstad. In Herzele was er vooraf al een try-out.

Het was niet de grote massa die was opgedaagd voor deze try-out, maar dat is ook niet de bedoeling. En de drie gastzangers van het album waren er niet bij. Wel aanwezig waren de Tedere Kompanen, met heel wat leden die al langer aan Derek’s zijde spelen. Dirk’s dochter Ciska doet backings op het album, maar zij was er niet bij in Herzele. De jongedame heeft haar eigen carrière als Ciska Ciska.

De avond begon zowaar met een bandvoorstelling – niet gebruikelijk zo aan het begin, maar de bandleden betekenen veel voor Derek – en met “Sacrament”, een nummer dat Derek samen met Rony Verbiest uitbracht in 2013. Later zou het waarom duidelijk worden van deze ietwat bijzondere start van de avond. Als tweede nummer volgde “Het Licht Aan Zee Is Anders”, het eerste die avond van het nieuwe album. De zee is prominent aanwezig op ‘Hunker’ nu Derek verhuisd is naar de koningin van de badsteden: ook in “In Het Duinenkerkje” en “Sidonnia” over de standbeelden van stripfiguren op de zeedijk. Alle nummers zijn in Oostende geschreven en eentje is er zelfs opgenomen.
“Mijn Alfabet” is gebaseerd op een spelletje onder familie dat Dirk op een kerstavond ter plekke uitgevonden had: bij elke letter van het alfabet binnen de paar seconden één of meer trefwoorden opschrijven. Hij deed de oefening recent opnieuw en componeerde er een prachtig, jazzy lied mee. Eén van de hoogtepunten op ‘Hunker’ en met de huilende lapsteel van Nils werd het ook in Herzele een eerste hoogtepunt in de set.
Na “Simona”, een (oude) ode aan Dirk’s moeder, volgde “Een Beetje”. Op het album is het een mooi duet met Vera Coomans. Voor de try-out werd het een rockende solo-versie. Het rocken werd daarna aangehouden met “Tot Jouw In Memoriam” (uit het album ‘Banneling’). Het stevigere werk werd op veel applaus onthaald in De Steenoven.
“Over De Grenzen” is een vertaling van een tekst van de Oostendse schilder Léon Spilliaert. De cover van ‘Hunker’ is een werk van Spilliaert. Dit is van het album het enige dat in Oostende zelf opgenomen is, zonder de Tedere Kompanen. Sam Serruys kreeg carte blanche om het nummer muzikaal in te vullen. In de live versie bouwt het nummer mooi op naar een crescendo. “O Wat Is Het Leven Zoet” noemt Derek zijn draaimolen-walsje en dat vat het nummer mooi samen. “Je Leeft”, ook al uit ‘Banneling’, eindigt voor Dirk met het gefluit van de vogeltjes langs de Leie. Op uitnodiging van Derek laat het publiek zijn mooiste gefluit horen.
Als inleiding naar “Ik Hunker Naar Jou”, op het album een duet met Guido Belcanto, vertelt Dirk over zijn jaarlijkse deelname aan de Belcanto Classic (een fietstocht). Hij overhandigde daarbij telkens een paar demoversies van nieuwe liedjes aan Guido en kreeg daarna een handgeschreven brief met opmerkingen terug. Het was Guido Belcanto die Derek het duwtje gaf om in het Nederlands te gaan zingen.
Voor “Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt”, de eerste single uit het album ‘Hunker’, greep Derek heel ver terug in her verleden. Zijn eerste kennismaking met muziek waren kleinkunstavonden op ‘De Zolder’ in zijn Gavere. Eén van de eerste platen die hij op zijn slaapkamer afspeelde, was ‘Vogelenzang, 5’ van Jan De Wilde. 50 jaar later zingt hij samen met zijn idool “Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt”, waarin de twee iconen ons allemaal een spiegel voorhouden. We denken dat de meest gekke aankopen ons gelukkig zullen maken, maar zijn vergeten dat geluk niet te vinden is in materialisme. Tegelijk is het een sneer naar de behaagziekte: soms willen we liefde afkopen omdat we vergeten zijn hoe liefde eigenlijk werkt. Er zit meer dan één laag in dit vrolijk verpakt cynische lied. In zijn opsomming van absurde aankopen lijkt deze song een beetje op de opsomming van beledigingen in “Hè Hè” van Jan De Wilde.
In de toegift zaten nog “Kinderspel”, het enige overgebleven nummer van ‘Hunker’, en vooral “Donker Purper”. Dat laatste is de vertaling van “Deep Purple” van het recentste album ‘Faster’ van Derek And The Dirt. Het is een ode aan Rony Verbiest, die Dirk eens vertelde dat hij ooit in coverband zat en toen nummers van Deep Purple speelde.
De avond begon met Rony en eindigde ermee. En daartussen kregen we alles te weten en horen van het nieuwe album. Mooi.

Organisatie: CC De Steenoven, Herzele + Derek