Kobe Gregoir (FinFactor Jazz Damme) - We willen geen pop-jazzfestival worden, maar vooral een duurzaam jazz festival blijven

We citeren: “Midden in het schilderachtige decor van Damme ontpopt FinFactor Jazz Damme zich als een uniek baken voor de jazzliefhebber. Dit tweedaagse festival brengt niet alleen gevestigde namen en internationale grootheden samen, maar biedt ook een podium aan de nieuwe generatie muzikanten die de grenzen van het genre verkennen. In een sfeer die even intiem als meeslepend is, wordt het publiek meegezogen in een muzikale ontdekkingsreis vol onvoorspelbare wendingen en grensverleggende improvisaties.
FinFactor Jazz Damme is een initiatief van vzw22, een organisatie met een passie voor jazz en een missie om muziek van topniveau naar Damme te brengen.
Meer dan een festival, is het een ontmoeting tussen traditie en vernieuwing, tussen musici en publiek, tussen jazz en de tijdloze schoonheid van Damme zelf.”
Vorige zomer waren we één dag aanwezig, en waren we onder de indruk van de intieme sfeer die er heerste.
Ons verslag https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/99843-finfactor-jazz-damme-2025-tussen-vernieuwing-en-traditie
Naar aanleiding van de editie van 2026, de vijfde intussen , hadden we een fijne babbel met bezieler en mede organisator Kobe Gregoir.

Band Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi - Een confronterende inkijk in woord en klank

Even terug naar het begin. Hoe is FinFactor Jazz Damme ontstaan en wat was vijf jaar geleden de drijfveer om het festival op te starten?
Het begon eigenlijk met kleinschalige jazzconcerten die we in Brugge organiseerden onder de naam Izzy Jazz Club. Jazz kwam daar toen niet zo vaak aan bod, terwijl we merkten dat er wel degelijk een publiek voor was. Die concerten waren succesvol en brachten ons op het idee om een volwaardig jazzfestival op te starten. In Brugge heb je wel een winterfestival in het Concertgebouw, maar we wilden jazz ook een plek geven in de zomer en in openlucht. Zo is FinFactor Jazz Damme ontstaan. We wilden het beperkte aanbod aanvullen, en ik denk dat we daar ondertussen behoorlijk in geslaagd zijn.

Is het beperkte jazzaanbod iets wat je alleen in Brugge ziet, of is dat volgens jou een breder West-Vlaams verhaal?
Er gebeurt eigenlijk heel veel in West-Vlaanderen. Denk maar aan Cactus Festival in Brugge, Campo Solar in Damme of de vele buurtfeesten. Mensen komen dus zeker buiten voor cultuur en muziek. Alleen merk je dat jazz daar nog altijd een kleinere plaats inneemt.

België telt heel wat jazzfestivals. Jazz leeft, en ook bij de jeugd. Heb je er een verklaring voor van die ommekeer?
Dat heeft veel te maken met het onderwijs. Vroeger lag de focus in muziekscholen en academies bijna uitsluitend op klassieke muziek. Vandaag kunnen jongeren er ook jazz en pop studeren. Daardoor maken ze veel vroeger kennis met het genre en groeien ze er als vanzelf in mee. Ook is het genre enorm geëvolueerd en omvat het ondertussen een brede waaier aan stijlen en invloeden. Daardoor is er voor bijna iedereen wel een ingang: van hiphop, soul en R&B tot elektronische muziek, funk, folk of klassieke invloeden. Zodra iemand via zo'n subgenre een eerste klik met jazz voelt, wordt de stap naar andere vormen van jazz veel kleiner. Die eerste kennismaking wekt nieuwsgierigheid, waardoor luisteraars steeds verder op ontdekking gaan. Zo groeit jazz uit tot een muzikaal avontuur waarin je voortdurend nieuwe artiesten, stijlen en geluiden leert kennen.

Merk je dat ook aan jullie publiek? Is het publiek van FinFactor Jazz Damme de voorbije vijf jaar jonger geworden?
Onze focus ligt niet zozeer op het verjongen van ons publiek, maar op het samenbrengen van verschillende generaties. We merken wel dat steeds meer jongeren de weg naar het festival vinden, zonder dat ons trouwe publiek wegblijft. Zo ontstaat er een mooie mix. Met ons jongerentarief proberen we de drempel voor een eerste festivalbezoek te verlagen. Daarnaast geven we via de Dragon Jazz Contest jong talent een podium. Dat trekt niet alleen jonge bezoekers aan, maar inspireert ook andere jonge muzikanten om jazz te ontdekken.

Waar onderscheidt FinFactor Jazz Damme zich volgens jou van andere jazz festivals?
Ik denk dat FinFactor Jazz Damme zich onderscheidt door de combinatie van kwaliteit, intimiteit en talentontwikkeling. We zetten bewust sterk in op Belgische jazz, met een mooie mix van gevestigde namen en jong opkomend talent. Daardoor krijg je een programma waarin verschillende generaties muzikanten elkaar ontmoeten. In de intieme festivalsfeer zitten bezoekers bovendien heel dicht bij de artiesten, wat elk concert een bijzondere beleving maakt.

Wat betekent jazz in 2026 voor jou persoonlijk?
Voor mij is jazz vandaag een levende muziekvorm die voortdurend in beweging is. Jazz is altijd al een veelzijdig genre geweest, maar die diversiteit is vandaag zichtbaarder dan ooit. Jonge muzikanten brengen invloeden mee uit hiphop, elektronica, soul, wereldmuziek en klassieke muziek, waardoor jazz zich niet meer in één hokje laat plaatsen. Improvisatie blijft de rode draad, maar de manier waarop die tot uiting komt, evolueert voortdurend. Net die openheid spreekt ook een nieuw publiek aan. Veel jongeren ontdekken jazz via een bepaald subgenre of een artiest die verschillende stijlen combineert. Van daaruit groeien ze vaak verder en gaan ze ook de rijke geschiedenis van het genre verkennen. Voor mij is dat de kracht van jazz: ze blijft vernieuwen zonder haar identiteit te verliezen.

En is dat niet precies wat jullie festival ook probeert te doen: jonge mensen laten kennismaken met jazz?
Absoluut, al is dat niet ons enige doel. We willen vooral een festival zijn waar verschillende generaties en verschillende vormen van jazz samenkomen. Als iemand voor het eerst naar Jazz Damme komt omdat hij of zij een hedendaagse jazzact ontdekt en daarna ook blijft hangen voor een meer traditionele of avontuurlijke band, dan is dat voor ons een groot succes. We willen nieuwsgierigheid aanwakkeren en laten zien hoe rijk en veelzijdig jazz vandaag is.

Wat me opvalt, is dat Afro-jazz de laatste jaren steeds prominenter aanwezig is op festivals. Zie jij dat ook? Hoe verklaar je die evolutie?
België heeft een bijzonder rijke Afro-jazzscene, zeker ook in Brussel. In welke mate volgen jullie die scene bij het samenstellen van het programma?
We volgen die scene zeker, net zoals we de bredere Belgische jazzscene goed in de gaten houden. Brussel is daarin een heel interessante plek, waar muzikanten met heel verschillende achtergronden en invloeden elkaar tegenkomen. Dat zorgt voor veel nieuwe ideeën en samenwerkingen.
Bij het samenstellen van ons programma vertrekken we niet vanuit één bepaald subgenre, maar kijken we vooral naar artiesten met een eigen verhaal en een sterke muzikale identiteit. Afro-jazz hoort daar zeker bij, en er zijn vandaag heel wat sterke en boeiende projecten binnen dat spectrum. Of en wanneer die een plek krijgen op het festival hangt ook af van de beschikbaarheid en de agenda’s van de muzikanten. Maar als alles past, nemen we die projecten graag op in onze programmatie, omdat ze goed aansluiten bij de diversiteit die we met het festival willen tonen.

Benjamin Herman vertelde me onlangs dat hij een duidelijke heropleving ziet van spirituele jazz. Merk jij die evolutie ook, en spreekt die stroming jou aan? https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103103-benjamin-herman-ik-kan-alleen-adviseren-als-je-naar-japan-gaat-zorg-dat-je-niet-in-die-food-trap-terecht-komt
Die stroming is er zeker, en ik merk ook dat ze opnieuw meer aandacht krijgt. Waarom precies, vind ik moeilijk te verklaren. Wat me vooral opvalt, is dat er vandaag opnieuw veel muzikanten zijn die inspiratie halen uit die traditie en er een eigentijdse invulling aan geven. Dat maakt het een heel interessante ontwikkeling binnen de jazz.

Veel organisatoren geven aan dat festivals organiseren de voorbije jaren moeilijker is geworden, onder meer door stijgende kosten, exclusiviteitscontracten en de impact van corona. Herkennen jullie die evolutie?
Een festival organiseren is altijd een complexe puzzel geweest, en die is de voorbije jaren alleen maar uitdagender geworden. Mensen denken vaak eerst aan de artiesten, maar een groot deel van het budget gaat naar zaken zoals podium, techniek, tenten, sanitair, veiligheid en communicatie. Die kosten zijn de afgelopen jaren ook sterk gestegen. Tegelijk moeten we als organisatie heel bewust omgaan met onze middelen. We hebben het geluk dat ons festival gedragen wordt door een enthousiaste groep vrijwilligers, waardoor we onze middelen maximaal kunnen investeren in de beleving van het publiek en de artiesten. Daarnaast zijn ticketverkoop en de steun van onze sponsors essentieel. We krijgen geen structurele financiële ondersteuning van de Vlaamse overheid, waardoor we voor de realisatie van het festival volledig afhankelijk zijn van onze bezoekers, partners en sponsors. Ze noemen ons soms al lachend dat we de wielerploeg onder de festivals zijn, omdat we zoveel sponsors op de affiche hebben staan. Maar net dankzij die brede groep partners kunnen we elk jaar opnieuw een kwalitatief festival neerzetten.

Op het programma staan enkele opvallende namen. Brussels Jazz Orchestra met Nathalie Loriers is er één van. Wat mogen bezoekers van die samenwerking verwachten?
Brussels Jazz Orchestra met Nathalie Loriers is voor ons een van de absolute hoogtepunten van deze editie. Met Envols staat de piano centraal binnen de bigband, wat een heel bijzondere invalshoek geeft. Nathalie Loriers behoort al jaren tot de absolute top van de Belgische jazz en samen met Brussels Jazz Orchestra levert dat een concert op met enorm veel muzikaliteit, dynamiek en verfijning. Die samenwerking past ook perfect binnen de visie van het festival. We willen de rijkdom van de Belgische jazz tonen, met een programma waarin gevestigde namen en jong talent elkaar versterken. Brussels Jazz Orchestra is daar een prachtig voorbeeld van.

Philip Catherine geldt als één van de absolute grootheden van de Belgische jazz.  Hoe belangrijk was het voor jullie om hem op het programma te krijgen? En ik had hem als afsluiter verwacht.
Sinds vorig jaar werken we samen met Jazz Contest, een wedstrijd voor jonge jazzmuzikanten. We willen hen een mooi podium geven. Vorig jaar was Jef Neve peter van de wedstrijd. We programmeerden hem bewust na de jonge laureaten, zodat het publiek vroeger kwam en die jonge muzikanten ook voor een vol festival konden spelen. Dat werkte uitstekend. Dit jaar neemt Philip Catherine die rol op zich. Hij was meteen enthousiast om jong talent letterlijk in zijn voetsporen te laten treden.

Het is mooi dat jullie dat doen, want veel organisaties spelen op veilig en durven dat risico niet meer te nemen. Jullie wel dus?
Er zit altijd een zeker risico in, maar we hebben de voorbije jaren stap voor stap een vertrouwensband opgebouwd met ons publiek. Mensen weten ondertussen waar FinFactor Jazz Damme voor staat en vertrouwen erop dat we een kwalitatief programma samenstellen, ook als ze niet elke naam op de affiche kennen. Dat vertrouwen is niet vanzelf gekomen. We luisteren ook heel bewust naar de feedback van ons publiek en proberen het festival elk jaar verder te verbeteren. Net daardoor durven we ook jonge of minder bekende artiesten een plek te geven. Vaak zijn dat achteraf net de concerten waar mensen het meest door verrast worden.

Lady Linn spreekt zowel jazzliefhebbers als een breder publiek aan. Hoe zijn jullie bij haar terechtgekomen en wat maakt haar volgens jullie zo'n goede match voor het festival?
Vocale jazz zit duidelijk in de lift en de nieuwste plaat van Lady Linn sluit daar mooi bij aan. Ze spreekt bovendien een breder publiek aan, zonder haar band met jazz te verliezen. Ze is een veelzijdige artieste, een fantastische zangeres en heeft een sterke band rond zich. Voor ons een zeer mooie afsluiter van het weekend.

Het valt me wel op dat jullie de jazz trouw blijven, waar andere jazz festivals er soms compleet van afwijken. Ook een bewuste keuze?
Dat is een heel bewuste keuze. Natuurlijk mogen we af en toe wat buiten de lijntjes kleuren. Kijk bijvoorbeeld naar North Sea Jazz, waar ook funk, soul en andere verwante genres een plaats krijgen. Dat past perfect bij een festival met meerdere podia en een heel brede programmatie.  Wij kiezen er bewust voor om een jazzfestival te blijven. Jazz is en blijft het vertrekpunt van alles wat we programmeren. Binnen dat genre is er vandaag al zoveel diversiteit dat we nog heel veel kunnen ontdekken, zonder onze identiteit te verliezen. We houden het festival bewust kleinschalig en luisteren goed naar ons publiek. Die duidelijke focus is volgens mij net één van onze sterktes.

Zijn er in de programmatie opvallend veel vrouwelijk artiesten, zeker de eerste dag. Is het een bewuste keuze?
Dat is eigenlijk heel spontaan zo gegroeid. We stellen het programma niet samen op basis van gender, maar puur op artistieke kwaliteit. Tegelijk zien we dat er vandaag steeds meer sterke vrouwelijke jazzmuzikanten zijn. Op onze affiche zie je dat terug met artiesten als Elly Brouckmans, Margaux Vranken, Nathalie Loriers, Christie Dashiell en Lady Linn. Dat is een mooie evolutie. Ook bij de Dragon Jazz Contest merken we dat steeds meer vrouwelijke muzikanten doorstromen.

Zijn er nog artiesten die je zou aanprijzen op de affiche ?

Eigenlijk allemaal. Persoonlijk? Ik ben als drummer een groot fan van Gregory Hutchinson die met ‘Joe Sanders Parallels aantreed op zondag, dus daar zie ik persoonlijk wel naar uit. Maar voor de rest is het gewoonweg die mooie combinatie tussen gevestigde waarden en jonge beloftevolle talenten die ik wil aanprijzen. En dat tweede podium, zal zeker velen verrassen.

Als je na vijf edities terugblikt, waar ben je het meest trots op? En zijn er zaken die je vandaag anders zou aanpakken?
Natuurlijk zijn er altijd dingen die beter kunnen. Maar uiteindelijk blijven vooral de mooie momenten hangen: de reacties van het publiek, de enthousiaste gesprekken achteraf en mensen die na een optreden in de rij staan om een artiest te ontmoeten. Dat zijn de momenten waarop je beseft waarom je het doet.

Waar willen jullie met Jazz Damme de komende jaren naartoe? Zijn er nog ambities of groeiplannen?
Onze ambitie is om uit te groeien tot een vaste afspraak aan het einde van de festivalzomer. Als mensen FinFactor Jazz Damme ooit in één adem noemen met festivals als Jazz Middelheim of Gent Jazz, zou dat fantastisch zijn. Grote uitbreidingsplannen hebben we niet. Met het tweede podium zetten we opnieuw een stap vooruit, maar we willen vooral trouw blijven aan het concept dat we de voorbije jaren hebben opgebouwd."

Is er nog iets dat je wenst mee te geven?
Denk dat alles wel gevraagd is. Dankjewel!
Meer informatie: https://jazzdamme.be/

Pics homepag @Stephen Sarre

Bedankt voor dit interview. Veel succes met het event.

Nocturnal empire – Onze drijfveer is dat we na dertig jaar nog steeds die diepe vriendschapsband hebben onder elkaar, en nog met evenveel plezier ons ding kunnen doen, waar we ook spelen
 
Nocturnal Empire is al sinds 1996 bezig, en  laat zich dertig jaar later moeilijk nog in één hokje onderbrengen. De band vertrekt vanuit extreme metal, maar verweeft die met melodieuze, atmosferische en progressieve invloeden. De wortels in black metal blijven hoorbaar, zonder dat ze nog het volledige muzikale plaatje bepalen.
Live vertaalt zich dat in een dynamische set waarin verschroeiende mokerslagen worden afgewisseld met meer gelaagde en sfeervolle passages. Na hun optreden op Hellbound Fest  in Hell (Diest) , op zondag 26 juli, hadden we een fijne babbel met de band. Over dertig jaar in de underground scene, de plannen en de ambities.

Nocturnal Empire bestaat ondertussen bijna dertig jaar. Als jullie terugkijken naar 1996, wat is vandaag nog hetzelfde gebleven en wat is compleet veranderd?
Een andere line up in de eerste plaats, maar ook de muziek is veranderd. in het begin was het meer black en death, en nu kun je onze muziek gewoonweg niet in een hokje duwen. Dat is zo een beetje de grootste verandering in die dertig jaar. We richten ons niet meer op een genre, en doen gewoonweg wat we graag doen.

Jullie hebben enkele bezettingswissels gekend. Heeft elke nieuwe muzikant ook iets aan het geluid van Nocturnal Empire toegevoegd?
De muziek en de nummers ontstaan organisch tijdens de repetities. Het zijn de drummer en de gitarist die uitproberen tot een nummer zich begint te vormen. De baslijnen zijn meestal een ondersteuning van het nummer omdat we maar met één gitaar spelen. Nick schrijft de teksten en zoekt tijdens het jammen naar verschillende zanglijnen;

Wat ook opvalt, ondanks die dertig jaar zijn jullie altijd wat blijven ‘hangen’ in die ‘underground’? is het bewust zo gegroeid, of hoe moet ik dat zien …
In het begin hadden we enkele succes, heel goede reviews in Aardschock  gevolgen? Niets. We hadden enkele mooie concerten, o.a. in Oostende, reactie daarop? Niets. Hoe komt dat? Geen idee. Het is ook nooit onze grote ambitie geweest om grote podia te doen.  We blijven de underground bewust heel trouw, dat is een vaststaand feit. Maar laat ons eerlijk zijn in België zijn er weinig groepen die de ‘top’ bereiken. Mantah heeft nu wel wat succes naar grotere podia toe, er zijn er nog wel. Maar één van de weinige die wel is doorgebroken is Evil Invaders. Voor ons hoeft dit niet. Nocturnal Empire is onze hobby, onze passie maar daarnaast gaan we werken, hebben een gezin of nog zaken ernaast. Het is nooit de ambitie geweest om de underground te ontgroeien, integendeel...we voelen ons hier goed en op onze plaats.

De ambitie om vanuit het buitenland – zoals Evil Invaders heeft gedaan – eventueel op een festival als Alcatraz of Graspop te geraken is er dus niet?
het is voor ons allemaal een hobby dat we combineren met werk en een druk gezinsleven. Om zomaar naar het buitenland te vertrekken om een tour te gaan doen? Dat zat en zit er nog steeds niet  er niet in. andere bands, zoals Evil Invaders, hebben daar heel wat offers voor gedaan. En dat is een keuze, maar bij ons gaat dat dus gewoonweg niet om ons valies te pakken en snel eens naar het buitenland te gaan enkele weken. We zijn blij met elk optreden dat we krijgen, zoals in Hell Diest nu.  Dat we al dertig jaar doen wat we graag doen is een luxe, ook al komen we meestal dezelfde mensen tegen, dat nemen we er graag bij.

België heeft een sterke underground metalscene, maar krijgt internationaal soms minder aandacht dan bijvoorbeeld Zweden of Duitsland. Hoe kijken jullie daar zelf naar?
Het is wat het is. Er zijn in het thrashgenre wel wat bands uit België die het goed doen. Ook in de black en death metalscene zijn er toch wat bands die mooie optredens doen zoals Acient Rites of Slaughter Messiah . Muziek en bands zijn soms wat onderhevig aan trends of op wat op dat moment aanslaat. Kijk naar het succes van AmenRa nu.  Eigenlijk zijn wij daar als band niet zo hard mee bezig. Wij zijn al tevreden als we eens ons ding kunnen doen in Nederland. Voor ons is echt het belangrijkste om waar we ook zijn er een plezierige tijd te beleven. .zowel op de repetitie, de voorbereiding voor een optreden, setlist samenstellen, het spelen, interactie met publiek, de babbels achteraf, de andere bands  De vijver is wel heel klein geworden voor bands zoals ons, er zijn ook minder plaatsen om op te treden. En voor bands als ons, die sowieso diep in die underground zitten is het nog moeilijker als bands met wat ‘naambekendheid’ . maar je hoort ons niet klagen, zoals we aangaven.

Het is nu dus eigenlijk nog moeilijker geworden als ik het goed begrijp?
Het is zeker anders dan 30 jaar geleden. Toen waren er niet zo heel erg veel bands en waren er ook meer jeugdhuizen of andere zaaltjes om te spelen. Moeilijker is dat daarom niet, wel anders...wel moet je als band met eigen muziek hard op zoek naar speelplaatsen. Men maakt nu vaker de veiliger keuzes...coverbands, tributebands, de grotere veilige namen en bands...minder speelplaatsen, minder cafeetjes.

Wat ook nu speelt, de hokjes zijn weggevallen, is het een vloek of een zegen voor jullie?
de muzieksmaak is – zeker bij de jeugd – veel breder geworden. Daardoor kan dat gebeuren dat we voor amper 50 man of minder spelen, omdat de mensen hun smaken nu eenmaal breder zijn en als er iets anders te doen valt op diezelfde dag, heb je pech. Is dat erg? Nee, want we spelen met even veel energie voor die 25 man als dat we voor 200 zouden staan. Wat ons sterk houdt is de vriendschap onder elkaar, en dat we het allemaal nog doodgraag doen. en meer is er niet nodig. Het is dus wel ergens een vloek, maar ook weer niet… Bovendien. De evolutie is ook wat ze is. De mensen zijn ruimdenkender qua muzieksmaak en dat is wel goed denk ik. Zelf vind ik het ook wel leuk om op een avond te kijken naar een gotic metal band en daarna naar een death metalband… en wij daartussen als het kan

Wat maakt een optreden voor jullie geslaagd? Een wild publiek, een perfecte set of eerder de sfeer?
Het is geen ‘of, of’ verhaal. Als je voelt dat de mensen mee zijn , dat er applaus en beweging is , dat zijn de meest geslaagde concerten. Dat moeten er zelfs geen twintig zijn, als je er twee mee in een mini mosh kunt krijgen, is dat doel al bereikt. Ook nu in Hell was iedereen enthousiast, ook het geluid zat goed – dat is toch ook wel belangrijk. het belangrijkst is gewoonweg, als je ziet dat de mensen zich amuseren is voor ons voldoende.

Het viel me op dat jullie na dertig jaar nog steeds als jonge hongerige wolven stonden te spelen, waar andere bands met zovele jaren op hun teller vaak grijpen naar routine. Ik veronderstel dat het aansluit bij alles waar jullie het over hadden? Vriendschap en zo? Of wat speelt er dan?
De drijfveer is gewoon blijven gaan, blijven draaien. En inderdaad onze vriendschap, de dag dat we op het podium staan en ieder alleen maar bezig is met zijn eigen partij spelen? Dan is het voorbij, de magie onder elkaar is er na dertig jaar nog steeds, Ook op repetities hebben we even veel plezier. dat is dus de voornaamste drijfveer. En dat is echt het belangrijkste. Wij amuseren ons nog altijd. Soms lukt het gemakkelijk om een nummer te schrijven, soms gaat het moeilijk. Maar nog iedere keer is het zo fantastisch ergens heen te rijden, niet weten of er veel volk of, in ons geval, of er volk zal zijn, maar wij gaan er altijd voor. Zelfs al spelen we maar voor een handvol mensen (wat echt al voorgekomen is hoor)

Wanneer stopt het dan voor jullie? Je bent nog jong, maar niet meer piepjong. Wanneer zeg je ‘nu trekken we de stekker eruit’?
Dat is voor ieder van ons persoonlijk. Als onze kinderen beginnen te zeggen ‘papa nu begint het toch wat gênant te worden’ en je ook merkt dat dit daadwerkelijk zo is.. dan wordt het tijd om ermee te stoppen. Maar zolang dat niet zo is, en we ons nog amuseren en plezier beleven aan wat we doen? zonder onszelf belachelijk te maken? Blijven we gewoon doorgaan.

Zijn er optredens die jullie nooit zullen vergeten? Misschien een of een ander concert dat een kantelpunt betekende?
We hebben zo veel mooie momenten gehad. Maar echt een fijne ervaring was de dag toen we s middags mochten openen op een festival...ons materiaal werd uitgeladen, een backstage met koffie en taartjes, prachtig geluid… We mochten nog blijven om te eten, de kok vroeg of we pasta of aardappelen wilden, maar we moesten s avonds nog ergens anders gaan spelen. Daar aangekomen bleek dat we in een oud cafeetje moesten spelen waar er de ganse avond 10 mensen naar ons hadden gekeken. Er was door niemand inkom betaald. Dat zijn toch heerlijke momenten die zo mooi aangeven wat Nocturnal Empire is...soms zit het echt mee, soms valt het eens tegen….een allegorie op het leven! Dat past bij ons;

Hoe ontstaan jullie nummers? Vertrekt alles vanuit een gitaarriff of brengt iedereen ideeën aan tijdens de repetities?
Een nummer ontstaat door de interactie tussen gitaar en drum, van daaruit vertrekkende – op basis van de teksten die de zanger aangeeft. Dat is de basis van alles. Ideeën brengt iedereen aan, we doen alles samen. Maar de basis is daar… maar we vullen elkaar perfect aan.

Stel dat iemand Nocturnal Empire nog nooit gehoord heeft. Welk nummer zouden jullie aanraden als perfecte kennismaking, en waarom net dat nummer?
FACELESS dat is ook een nummer waardoor een connectie is ontstaan met sommige van ons, waardoor die bij de band zijn gekomen. Het is ook een nummer dat eigenlijk nog het best aangeeft waar Nocturnal Empire echt voor staat. Het was ook het nummer waarbij de zanger en de bassist kwamen solliciteren bij de band in 2019; We spelen geen bepaald genre. We passen niet in een hokje, waardoor we een breed scala aan metal liefhebbers kunnen aanspreken.

Wordt er nog iets meer gedaan rond jullie dertigjarig bestaan, een exclusief ‘dertig jaar Nocturnal concert’ of zo?
Nee niet echt.  er zijn geen specifiek optredens daarrond gepland nee. We zijn gewoon blijven doorgaan met optredens zoeken en plannen en spelen overal waar we gevraagd worden. We hebben dat altijd zo gedaan en gaan dat ook blijven doen.

Werken jullie momenteel aan nieuw materiaal? Kunnen de fans de komende maanden iets nieuws verwachten?
We zijn nu bezig in onze repetitieruimte met zelf wat opnames te maken. We houden jullie op de hoogte als we iets uitbrengen. Wel hebben we geen plannen om een plaat of cd uit te brengen. We hebben niet de indruk dat daar nog veel vraag naar is.

Zijn er elementen wat je nu weet, die je anders had aangepakt?
Er zijn altijd wel dingen waarover je denkt ‘dat hadden we anders kunnen doen’, binnen een andere tijdsgeest misschien?  We hebben wel enkele legendarische slechte optredens gehad, en kansen niet kunnen grijpen door onverwachte omstandigheden. We hebben daar echter geen trauma’s aan over gehouden.   We hebben ons altijd goed geamuseerd en, nog steeds. Dus nee…

Na al die jaren: waar zijn jullie als band het meest trots op?
Dat we nog steeds overeenkomen met elkaar. Dat we nog steeds die diepe vriendschapsband hebben onder elkaar. En nog met even veel plezier ons ding staan te doen, waar we ook spelen. Het is namelijk geen evidentie, om met werk en gezin een band zo  lang bij elkaar te houden. En daarin zijn we heel goed geslaagd, en dat lukt na dertig jaar nog steeds heel goed. Daar zijn we het meest trots op. Met beide voetjes op de grond!

Tot slot: als jullie één misverstand over Nocturnal Empire mochten rechtzetten, wat zou dat zijn?
Een mooie vraag, inderdaad, maar moeilijk om een antwoord op te formuleren. Als we mogen zouden we zeggen dat het een misverstand is dat we niet overal willen spelen...want dat willen we wel!!! Stuur een berichtje, mail, telefoontje naar de band of bandleden en vraag ons of we willen komen...in een huis, een tent, jeugdhuis, café, kraakpand….we komen en hopen je binnenkort te zien!

Pics homepag @Peter Vangelder (Musika)

Ik zal het doorgeven aan de organisaties … Bedankt voor de fijne babbel. Hopelijk tot binnenkort
Bedankt Erik voor dit fijne interview!