Deep Purple - De jaren wegen, het vuur blijft
Toen we Deep Purple in 2017 voor het laatst live zagen, bleef vooral de hechte samenhang ons bij. Op het podium stonden doorwinterde muzikanten die duidelijk dezelfde richting uitkeken en hun individuele meesterschap ten dienste van het geheel stelden.
Negen jaar later bracht de ‘Splat! World Tour’ ons opnieuw naar de band, ditmaal in de Lotto Arena in Antwerpen. Met Simon McBride op de gitaarpositie en een repertoire waarin ook het recente werk zijn plaats opeist, waren we benieuwd hoe die vertrouwde groepsdynamiek vandaag zou aanvoelen.
Het jonge Britse JAYLER (****) mocht de avond op gang trekken. De zanger vertoont niet alleen enige gelijkenis met Robert Plant, ook zijn stem en de hoge uithalen roepen de Led Zeppelin-frontman in herinnering. Met de zwier van een rockdiva doorkruist hij het hele podium en daagt hij het publiek subtiel uit. Ondertussen zorgen aanstekelijke riffs voor de nodige vaart: lekker rocken kan dit viertal zonder twijfel. Er is nog ruimte om te groeien, maar met meer podiumervaring heeft JAYLER de troef om het ver te schoppen.
De muzikanten lieten zich alvast niet uit het lood slaan door hun plaats op de affiche naast een levende legende. Ze speelden alsof die duizenden mensen speciaal voor hen waren gekomen. Mooi.
Een sterke opener en een ontdekking die aandacht verdient.
Vooraf hadden we de setlists van enkele vorige optredens bekeken. Daaruit bleek dat Deep Purple (****½) het recente werk behoorlijk wat ruimte gaf tussen de klassiekers. Een keuze die we konden waarderen en die in de Lotto Arena uitstekend uitpakte, al kon opener “Highway Star” ons nog niet meteen overtuigen. Bij “A Bit on the Side”, uit ‘=1’, en “Into the Fire” werden de registers echter opengetrokken. Het waren muzikale vuurballen die de gedrevenheid van het vroegere Deep Purple opriepen. Een sublieme gitaarsolo van Simon McBride nam vervolgens onze eventuele twijfels over hem weg. Al geven we toe dat we op enkele kleine momenten Steve Morse toch een beetje misten.
Opvallend was ook hoe Ian Gillan zijn stem doseerde en de muzikanten geregeld alle ruimte gaf. Zo kon Don Airey bewijzen wat voor een klankwizzard hij wel is. Tijdens zijn eerste solo was er zelfs plaats voor een grapje: terwijl de toetsen bleven doorklinken, nam hij rustig de tijd om een aangereikt glaasje wijn met smaak leeg te drinken. Tot hilariteit van het publiek.
Humor bleek trouwens een belangvolle component. Gillan had er duidelijk zin in en sprak de zaal geregeld toe, soms met een flauw grapje tussendoor. Die ontspannen sfeer droeg bij aan het gevoel dat hier muzikanten stonden die nog volop plezier beleefden aan het samenspelen. Ondanks hun palmares en iconische verleden maakte Deep Purple er allerminst een routineklus van. Het prachtige “Sometimes I Feel Like Screaming” groeide uit tot één van de hoogtepunten van de ongeveer honderd minuten durende set. Ook het recentere werk hield overtuigend stand: “Diablo” had eerder al lekker gerockt en bij “Sacred Land” kregen we kippenvel. De wisselwerking tussen de muzikanten gaf zowel de vertrouwde nummers als de nieuwere composities glans.
Gillans stem klonk nog bijzonder vitaal. We herinneren ons een optreden in het Sportpaleis, ergens aan het begin van deze eeuw, waarbij hij de hoge noten leek te forceren en Dio, die toen het voorprogramma verzorgde, hem vocaal kwam bijstaan.
Deze keer hoorden we een zanger die zijn grenzen beter bewaakte. Hij zocht steun waar nodig, liet de instrumentale passages ademen en bleef ondertussen een charismatische frontman.
Na opnieuw een sublieme toetsensolo en na “Lazy Sod” werd de finale ingezet met een eigenzinnige uitvoering van “Perfect Strangers”. Een verbluffend mooi “Space Truckin'”, waarbij het publiek uitbundig meezong, en het onvermijdelijke “Smoke on the Water” dreven de sfeer verder op. Via “Guinnesis” belandden we bij “Hush” en “Black Night”, die de kers op de taart vormden. Helemaal op het einde meenden we nog een korte a-capellaverwijzing naar “Goodnight, Irene” te herkennen.
We waren zonder al te hoge verwachtingen naar Antwerpen vertrokken, maar keerden terug met een brede glimlach en pijnlijke nekspieren van het headbangen. Vooral het speelplezier en het hechte samenspel bleven hangen. Waardig ouder worden heet zoiets.
Setlist: Highway Star / A Bit on the Side / Into the Fire / Guitar Solo / Arrogant Boy / Diablo / Keyboard Solo / Lazy / Sometimes I Feel Like Screaming / Sacred Land / Keyboard Solo / Lazy Sod / Perfect Strangers / Space Truckin' / Smoke on the Water / Guinnesis / Hush (Joe South) / Black Night - vermoedelijk gevolgd door een korte a-capellapassage uit 'Goodnight, Irene'.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Deep Purple
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10397-deep-purple-23-10-2026?Itemid=0
Jayler
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10396-jayler-23-10-2026?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Krezip, Stadsschouwburg, Antwerpen -theaterconcert- op 23 oktober 2026 – Pics
Intiem theaterconcert in Antwerpen en Hasselt … De Nederlandse poprockband Krezip kwam en won … Sinds hun doorbraak in 2000 heeft Krezip een blijvende stempel gedrukt op de popscene in Nederland en België. Na hun legendarische optreden op Pinkpop werd het publiek in beide landen gegrepen door de megahit “I Would Stay”, die uitgroeide tot een van de grootste hits van dat jaar.
In de jaren die volgden groeide de band uit tot een vaste waarde met meerdere succesvolle albums en grote hits als “Out of My Bed”, “Sweet Goodbyes”, “Lost Without You” en “Make It a Memory” met Danny Vera.
2025 werd een bijzonder jaar voor Krezip, met een terugkeer naar de mainstage van ‘hun’ Pinkpop en een groots concert in de Ziggo Dome.
Daarnaast vond de band ook zijn weg naar het theater. Met uitverkochte en lovend ontvangen theatertournees is Krezip inmiddels niet meer weg te denken uit de theaterzalen. Tijdens deze concerten neemt de band het publiek mee op een muzikale reis door hun volledige oeuvre, waarin iconische nummers worden afgewisseld met persoonlijke verhalen en soms zelfs verrassende verzoekjes uit het publiek.
Een succesvol liveconcept dat hen bij ons bracht!
(bron: FKP Scorpio)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10388-krezip-23-10-2026?Itemid=0
Org: FKP Scorpio
MIKI, Ancienne Belgique, Brussel op 22 oktober 2026 – Pics
Tegendraads Frans popfenomeen gaat hard en snel, opkomend muzikaal talent uit Europa.
Er zit iets speciaals in het Franse grondwater, want de talentvolle vrouwelijke artiesten schieten er als paddenstoelen uit de grond. Miki heeft in no time een enorme following opgebouwd met haar moderne en hybride indiepop, waarin ze een intiem en direct discours verweeft met gedurfde en straffe producties.
Miki zingt, spreekt en schrijft in de eerste persoon. Ze raakt lichte en zware onderwerpen aan met afstand en veel zelfspot. Na haar veelbesproken eerste EP ‘graou’ die in het voorjaar uitkwam, lanceerde ze haar debuutalbum ‘industry plant’ begin oktober en die kondigde ze als volgt aan:
Y’aura des lapins et des kinders
des omelettes et des toboggans
Y’aura Pénélope britney
Y’aura 14 titres mais y’aura pas de feat
Faut pas fermer les yeux fais ce que tu dois faire
(bron: AB, Brussel)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10402-miki-2026-10-22?ltemid=0
Org: Superkarma + Ancienne Belgique, Brussel (ikv Liveurope)
Oh Hiroshima - Postrock die blijft boeien
Oh Hiroshima + Barrens
Postrock is een genre dat geduld vraagt. Nummers bouwen langzaam op, gitaren zoeken hun weg en een climax laat soms lang op zich wachten. Maar wanneer alles op zijn plaats valt, kan dat bijzonder indrukwekkend zijn, zo toonden Barrens en Oh Hiroshima in De Schakelbox in Waregem.
Barrens trapt de avond af met zware baslijn en doordachte spanningsbogen. Toch klinkt het geheel behoorlijk hard. Dit is geen muziek die je vrijblijvend op de achtergrond laat spelen. Met o.m. “Periastron”, “The Derelict” en “Sorrowed” houdt de band de aandacht vast. Een ander bijzonder moment is “Atomos”, afkomstig van het eerste album ‘Penumbra’.
De titel lijkt overigens ook mooi samen te vatten waar Barrens voor staat: een geconcentreerde massa geluid. Met “A Nothing Expands” sluit de band de set af, zonder de intensiteit ook maar een seconde te laten zakken. De interactie met het publiek verloopt wat moeizaam. De muzikanten beseffen dat zelf ook en proberen met enkele mopjes de afstand te verkleinen. Ach, uiteindelijk spreekt de muziek voor zich.
Bij Oh Hiroshima verschuift de aandacht naar een andere kant van het postrockuniversum. Ook hier krijgen nummers alle tijd om te groeien, maar de band zoekt nadrukkelijk naar melodie, sfeer en herkenbare refreinen. De zaal is halfvol, maar dat lijkt de Zweedse band niet te deren. Met “Servant of All” en “Meridian” wordt de basis gelegd voor een set waarin ouder en nieuwer werk elkaar afwisselen. “Wild Iris” vormt een eerste herkenningspunt. De passage ‘It’s been way too long since lightning struck right through you’ is als een sterke waarschuwing, en ondertussen leeft Jakob Hemström zich met zichtbaar plezier uit in zijn ellenlange gitaarsolo's.
De zang van de bassist klinkt soms wat aarzelend, maar we vergeven het hem volledig tijdens “Holding Rivers”, het klein hitje dat de band tien jaar terug had. Het catchy refrein blijft even hangen, net als “Rite of Passage”, dat voor het eerst live wordt gespeeld tijdens deze tour. Ook “Exit Cloud”, de afsluitende song van het meest recente album ‘And the Dead Tree Gives No Shelter’, blijkt een schot in de roos. Wat een knaller! Met “Drones” volgt een passend einde. De band klinkt dankbaar, de sfeer is warm en er blijft vooral bewondering over voor deze muzikanten, die met veel gevoel bloedmooie muzikale ensembles neerzetten.
Beide bands tonen dat postrock niet alleen draait om lange instrumentale passages, maar vooral om het zorgvuldig opbouwen van emoties en verwachtingen. Soms klinkt dat log en overweldigend, soms fragiel en meeslepend. Met andere woorden: postrock die blijft boeien.
(Jasper)
De Zweedse postrockband Oh Hiroshima kwam naar o.m. Nederland en België om het nieuwe album ‘And The Dead Tree Gives No Shelter’ voor te stellen aan het publiek. Wij gingen luisteren in de Schakelbox in Waregem. De zaal was mooi gevuld en er waren behalve heel wat µ fans ook een handvol mensen afgereisd uit Frankrijk en Nederland.
Barrens opende de avond met instrumentale, donkere post-rock waarin gitaren en synths centraal staan. Deze ook al Zweedse band bestaat sinds 2018. Vorig jaar gebeurde er heel wat bij Barrens. Ze brachten het album ‘Corpse Lights’ uit en ze kregen er met Robert Wegner een bandlid bij zodat ze voortaan met z’n vieren zijn. Voor Barrens was het hun eerste concert ooit in België, maar sommige van onze landgenoten kenden ze al van het Pelagic Fest in Nederland.
Zoals hun album ‘Corpse Lights’ balanceert tussen licht en donker en tussen rust en chaos, zo verliep ook hun concert als support van Oh Hiroshima, met soms weidse en soms intense gitaren en glinsterende synths en met pulserende drums en bas.
Vijf nummers van de setlist kwamen uit ‘Corpse Lights’. Die werden aangevuld met twee nummers uit ‘Penumbra’ uit 2020. De finale was een bulderende versie van “A Nothing Expands”, een orgie van distortion en galopperende ritmes. Of hoe je ook als support de lat hoog kan leggen voor de headliner.
Setlist Barrens: Periastron / The Derelict / Sorrowed / The Passing / Apastron-No Light / Atomos / A Nothing Expands
Het Zweedse Oh Hiroshima heeft op het nieuwe, zesde album ‘And The Dead Tree Gives No Shelter’ hun kenmerkende spanningsopbouw en dynamiek nog uitgediept. Hun filmische postrock is heel gelaagd, met nu nog meer nadruk op contrasten en intensiteit. De emoties gaan bij Oh Hiroshima ook duidelijk breder dan bij voorprogramma Barrens, dat zich lijkt te beperken tot melancholie en onbehagen.
Sinds hun debuut in 2011 ontwikkelen Jakob Hemström en Oskar Nilsson hun sound. Over het nieuwe album wordt geschreven dat dat nadrukkelijk is geschreven met het podium in gedachten en dat kan wel kloppen. De sound klinkt groots, de schaarse zang is meer een subtiele toevoeging.
In België is Oh Hiroshima een gevestigde naam. In België stonden ze al twee keer op het bekende Dunk!Fest en in Nederland al twee keer op Pelagic Fest, waar ook wel wat Belgen aanwezig zijn.
Vijf van de acht tracks van ‘And The Dead Tree’ staan op de setlist in Waregem. Aanvullen doen ze met “Wild Iris” en “Rite of Passage” van ‘All Things Shining’ uit 2024. Dat laatste nummer hebben ze nooit gespeeld in de concerten waarmee ze dat album gepromoot hebben, maar nu voelen ze zich er wel klaar voor.
Nog ouder werk is “Humane” uit 2022 en “Darkroom Aesthetics” uit 2019. Voor drie nummers grijpen ze terug naar hun doorbraakalbum ‘In Silence We Yearn’
Het concert van Oh Hiroshima bracht zowat alles wat je kon verwachten. Het nieuwe werk stond in de hoofdrol. Het werd foutloos gebracht en de fans genoten ervan met volle teugen. Het oudere werk werd op herkenningsapplaus onthaald. Iedereen beleefde een fijne avond en we hopen beide bands binnenkort terug te zien op het podium. Oh Hiroshima zal in 2027 in Ittre spelen.
Setlist Oh Hiroshima: Servant of All / Meridian / Wild Iris / Broken Sunlight / Holding Rivers / Rite of Passage / Humane / Skeleton Key / Darkroom Aesthetics / Ellipse / Exit Cloud / Drones
(Filip)
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Oh Hiroshima
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10394-oh-hiroshima-22-10-2026
Barrens
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10395-barrens-22-10-2026
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Jeriko – Groove en Melancholie vinden elkaar
De dansspieren prikkelen terwijl de zorgen door je hoofd blijven spoken: bij Jeriko liggen beide dicht bij elkaar. De vijfkoppige band uit de Denderstreek verbindt indiepop, warme synthesizers en hoekige ritmes met teksten over de menselijke psyche.
Na de debuut-EP ‘Here Goes Nothing’ uit 2025 volgt met ‘ITSAGOGO’ een nieuw hoofdstuk, waarin overdaad en de gevolgen ervan centraal staan. Voor de voorstelling trokken we naar Trefpunt in Gent, benieuwd hoe die combinatie van groove en innerlijke onrust op het podium zou uitpakken.
Jerry Spin mocht met zijn filmische pop noir de avond openen.
Jerry Spin (****) bleek meteen een ontdekking. De Gentse zanger en gitarist Jeroen De Gussem trad aan met akoestische gitaar, bijgestaan door Eline Flintrop op toetsen en zang. Haar kristalheldere stem vormde een bijzonder fraaie combinatie met zijn warme timbre. Hun samenzang gaf de nummers diepgang en bezorgde ons een krop in de keel.
In zijn filmische pop noir, met invloeden uit indie en Britpop, verbindt Jerry Spin verhalen met zwarte humor en theatraliteit.
Ook in deze uitgeklede bezetting kwam dat theatrale naar boven. Wanneer hij een megafoon ter hand nam om zijn teksten te declameren, kreeg de emotionele spanning een extra impuls. Elders volstond de wisselwerking tussen beide stemmen om ons stil te krijgen. Zijn verhalen deden nadenken over het leven, terwijl de muziek ons evengoed uitnodigde o een groove van melancholie en weemoed.
Jammer van het geroezemoes om ons heen, dat vooral tijdens de intiemere passages stoorde. Toch wist het duo onze aandacht moeiteloos vast te houden. Met zijn stem, uitstraling en gevoel voor vertelling bracht Jerry Spin emoties dichtbij, terwijl Flintrop er een wezenlijk aandeel op had.
Een voorprogramma dat op eigen kracht een blijvende indruk naliet.
Jeriko (****) zat in hetzelfde straatje van Groove en Melancholie. Bij het vijftal ging het er wel een pak energieker aan toe. Vijf enthousiaste muzikanten smeedden op speelse wijze een emotionele band met hun publiek. De stem van Caro klonk soms opvallend breekbaar. Juist die kwetsbaarheid gaf de bezongen zorgen een herkenbaar, menselijk gezicht.
De muziek nodigde ondertussen uit om dansend die gevoelens een plaats te geven. Geregeld werden de registers opengetrokken, terwijl de extra vocale inbreng van toetseniste Benthe als een warm deken tegen donkere gedachten aanvoelde. De kracht zat in het samenspel: de vijf vormden een hechte ketting waarin elke schakel even belangrijk bleek. Gitaar en bas hielden elkaar mooi in evenwicht, terwijl het drumwerk de nummers beweeglijk hield en vooruit stuwde.
Ondanks de warme uitstraling werd het nergens zeemzoet. De aanpak herinnerde ons aan Team William, een band die we destijds lange tijd volgden. Diezelfde speelsheid en energie herkenden we bij Jeriko, net als het vermogen om tegelijk de dansspieren en de emoties aan te spreken. In een drukbevolkt muzikaal landschap voelde die combinatie verfrissend aan.
We kregen muzikaal een warm, meeslepend antwoord op de verhouding van aanstekelijke ritmes en minder zorgeloze onderwerpen. De zorgen verdwenen niet, maar kregen op groovy wijze een plaats.
Met hun positieve uitstraling maakte het vijftal de last voor even wat lichter. En dat konden we in deze barre tijden best gebruiken.
Organisatie: Trefpunt, Gent
Zac Schulze Gang - Jonge gitaarvirtuoos geeft masterclass rockgeschiedenis
Doorgaans hebben wij het niet zo voor bluesrock-acts die ons met een overdaad aan gitaarsolo’s bestoken tot we volledig murw geslagen zijn, maar voor deze Zac Schulze Gang maken we graag een uitzondering.
Dit powertrio produceert immers constant een hechte sound die voor een permanente drive zorgt, ook al vliegen de solo’s per lopende meter de duur uit. Bij Zac Schulze Gang staan alle drie de neuzen in dezelfde richting, en dat zorgt voor gensters. Uiteraard is de hoofdrol weggelegd voor het flitsende gitaarspel van de amper 24-jarige Zac Schulze, maar de strakke ritmesectie in zijn rug, met broertje Ben Schulze (drums) en de geweldige bassist Ant Greenwell, zorgt er constant voor dat Zac’s hoogstandjes nooit het noorden kwijt geraken. Zac Schulze Gang is het soort bluesrockgroep die de songs in de studio vrij kort houdt, zoals op hun vinnige album ‘Straight To It’, maar die op een podium voluit gaat, alle registers opentrekt en het geheel om de haverklap naar een explosieve climax laat stormen. Zo een band moet je gewoon live zien.
De vele covers verraden wie Zac’s helden zijn, en dat zijn niet van de minste, Rory Gallagher, Wilko Johnson, Jimi Hendrix, Jimmy Page, Alvin Lee en Peter Green. De jonge gitaarvirtuoos trakteert ons hier gewoon op een lesje rockgeschiedenis, hij opent een blik gitaarhelden waarvan het merendeel zelfs al lang onder de graszoden lag toen hij geboren werd. Schulze brengt de songs van die grootheden met branie, passie, pit en extra power. Geen belegen covertjes dus, Schulze zet de songs naar zijn hand zonder ook meer één seconde de grandeur en de klasse van de originelen uit het oog te verliezen.
De soulklassieker “Walkin’ the Dog” wordt omgebouwd tot een weergaloze blues. De geest van Wilko Johnson en Dr Feelgood blijft immer rondhangen in “She Does it Right”, hoewel de song extra power en dynamiek wordt toegediend door het zinderende gitaarwerk van Schulze. En dat het gitaartalent fan is van de immer fantastische Rory Gallagher zullen we ook geweten hebben, “Bad Penny” is overladen met power en de ongelooflijk scherpzinnige en prachtige blues “Off the Handle” doet ons kippenvel tot tegen het plafond rijzen. En dan heeft Schulze nog een aangename verrassing in petto door een dikke flard “Whole Lotta Love” vloeiend binnen te loodsen in een krachtige en hemelse versie van Hendrix’ “Voodoo Chile”.
Alsof het niets inhoudt, evenaart hij de vingervlugheid van Alvin Lee (Ten Years After) in een briljant en vliegend “I’m Going Home”. Ook Fleetwood Mac’s “Oh Well” wordt een extra dosis peper in het gat toegediend.
Maar het moeten niet altijd grote namen zijn, zo blijkt, want Zac Schulze Gang sluit af met de stomende boogie-rock van “Hellhounds on My Trail”, hun nieuwste single en tevens een song van de ons totaal onbekende Tony Dowler, maar wel een fameuze lap snerende bluesrock.
Weinig eigen werk dus, maar een snedige knaller als “High Roller” is wat dat betreft toch veelbelovend. Dus als ze in de toekomst nog meer van dat fraais uit hun vlammende bluesmouw kunnen schudden, dan wordt het nog mooier voor dit bruisende trio.
Zac Schulze Gang komt deze krachttoer nog eens overdoen in de N9 te Eeklo op 11/12. Koop dat ticket, verdomme!
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Blood Red Shoes, Disarme, Kavka Zappa, Antwerpen op 21 oktober 2026 – Pics
Blood Red Shoes, a duo of Laura-Mary Carter (guitar and vocals) and Steven Ansell (drums and vocals)
We've been around for more than two decades, just the two of us, making records, touring the world, building our own little universe for ourselves and anyone who wants to join us. We like to call ourselves a rock band because that means almost nothing at all and we find that funny, partly because we actually are definitely a rock band.
In 2026 we're releasing our first new music in 4 years, which was entirely written, produced and mixed by us, something we're quite proud of. We're heading out on our first full tour since we played our 20th anniversary shows in 2024, we're going across UK and EU with a set full of songs taken from all of our albums and whole load of our new music. The shows will be as loud as your country's laws allow us to be.
SUPPORT BY: Disarme
(bron: Kavka)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Blood Red Shoes
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10387-blood-red-shoes-21-10-2026?Itemid=0
Disarme
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10386-disarme-21-10-2026?Itemid=0
Org: Kavka, Antwerpen
Graspop 2027 – van 17 juni t-m 20 juni 2027 - De eerste naam voor vrijdag 18 juni 2027
Ontdek de derde naam voor Graspop Metal Meeting 2027!
Happy Birthday F*cker! Met blink-182 en Parkway Drive kondigden we al twee knallers van formaat aan voor onze 30ste editie. Met Faith No More voegen we daar nu nog een nieuwe klepper aan toe! Ondertussen is het meer dan 11 jaar geleden dat de band voor het laatst op het podium in Dessel stond. In 2022 moesten ze helaas verstek geven, maar nu zijn ze terug en sluiten ze op vrijdag 18 juni de North Stage af.
Faith No More behoort tot de bands die het geluid van de alternatieve metalscene mee hebben bepaald. Vanuit San Francisco ontwikkelde de band rond Mike Patton een eigenzinnige mix van metal, funk, punk en rock, waarbij ze nooit bang waren om buiten de lijntjes te kleuren. Albums als The Real Thing, Angel Dust en King for a Day… Fool for a Lifetime groeiden uit tot mijlpalen binnen de alternatieve muziek en leverden nummers op als Epic, Midlife Crisis en A Small Victory.
Live komt die eigenzinnigheid misschien nog het best tot zijn recht. Met Mike Patton als frontman kan een Faith No More-show alle kanten uit en net dat maakt hun optredens zo onvoorspelbaar. Na hun laatste passage in Dessel in 2015 en de geannuleerde show van 2022 keren ze op vrijdag 18 juni eindelijk terug naar Graspop Metal Meeting, waar ze de North Stage afsluiten.
Meer info over de ticketverkoop voor Graspop Metal Meeting 2027 volgt snel. Houd onze website en socialmediakanalen dus zeker in de gaten!
Over GMM: Van 17 t.e.m. 20 juni 2027 vieren we 30 jaar Graspop Metal Meeting! Vier dagen lang, vijf podia en het allerbeste dat de internationale metal- en hardrockscene te bieden heeft. Voor de 30ste keer doet Graspop Metal Meeting Dessel daveren op zijn grondvesten met massale moshpits, vlammende riffs, donderende drums en onvergetelijke shows. GMM 2027: het verjaardagsfeest dat geen enkele metalhead wil missen.
30 Years Beyond Metal.
GMM
www.graspop.be
A Slice Of Life is niet alleen een Belgische postpunk / dark wave band die melancholische tunes combineert met stuwende gitaren en aanstekelijke melodieën, maar is ook één van de meest ondergewaardeerde bands binnen het genre. De band koppelt sterk songschrijverschap aan een krachtige, expressieve zangstijl. Door energie en melancholie met elkaar in balans te brengen, creëert A Slice Of Life een geluid dat intens maar tegelijkertijd toegankelijk is. De band staat bekend om zijn meeslepende liveoptredens en heeft op podia in België en de rest van Europa een sterke reputatie opgebouwd.
We zagen hen live aan het werk, interviewden hen, bespraken hun albums in het verleden en waren tot nu toe telkens enthousiast. Maar wat vinden we van de nieuwe EP? Je leest het hieronder!
De nieuwe single “Back” uitbrengen vóór de release van de EP is als het lanceren van een duidelijke en eenvoudige boodschap: we zijn TERUG! En inderdaad: ze zijn terug, en bij momenten klinkt de band scherper en energieker dan ooit, zonder daarbij de eigen roots en invloeden uit het oog te verliezen (vandaar Robert Smith en The Smiths). Jawel, de single klinkt als een bijzonder persoonlijk nummer, met zang die je meteen aan The Smiths doet denken. De nieuwe drummer klinkt uitstekend en ja, het geheel heeft ook een vleugje jaren 80, met een subtiele shoegaze-invloed. Na een moeilijk jaar geven ze met deze track ook aan dat ze een sterke rug hebben en moeilijkheden wisten te overwinnen (o.a. het moeten vervangen van hun drummer, werken aan de toekomst, strijden om een duur plaatsje op podia, …).
Het volgende nummer barst meteen los met scherpe gitaren, maar zodra de zang invalt, verandert de dynamiek: krachtige vocals met een vleugje Robert Smith, ondersteund door strak drumwerk naast de basgitaar. “Echoes” of our Past (zo zou ik het nummer genoemd hebben, als verwijzing naar hun verleden, maar in se steekt het niet zo nauw want het is nu de naam van de EP geworden en de band wou vooral één letter titels voor hun nieuwste nummers) is een mooie terugblik, helemaal in de geest van The Cure. Ik ben er vrij zeker van dat Robert Smith, mocht hij dit nummer horen, zou denken: Verdorie, had ik dit maar zelf geschreven! En dat is zowat het grootste compliment dat je A Slice Of Life kunt geven!
“Forever” begint met een lange intro, net zoals op het laatste album van The Cure. Qua sound is het een mix van dat album en de sfeer van ‘Disintegration’. Ik hoor hier een échte band, en niet zomaar een zanger die wordt begeleid door sessiemuzikanten.
Het scherpste en zwaarste nummer bewaren ze voor het einde: “Crawling”. Luister naar het gitaarspel, de drums, de zang… Dit is pure energie. Qua sound doet het nummer een beetje denken aan een mix van The Sisters of Mercy en The Fields of the Nephilim.
De EP eindigt met een stevige knal en laat je achter met een onverzadigbare honger naar meer.
Ja, het is een geweldige EP. Ja, ze verdient lovende recensies, optredens, airplay bij dj's en een degelijk platenlabel. Het blijft me verbazen waarom een bepaald Belgisch label nooit contact met hen heeft opgenomen en er in plaats daarvan voor koos om een andere band te contracteren. Jammer, want hier heb je een échte band en een geweldige zanger die zich op het podium volledig geeft, met emotie, kracht en grinta, en die de teksten echt tot leven brengt.
Deze EP staat moeiteloos naast het werk van Siglo XX anno 2026 en is daarmee de ultieme droom voor liefhebbers van gothicrock in 2026! Het is de bedoeling dat ze later nog een volledig nieuw album uitbrengen, we zullen alvast keihard duimen!
Postpunk/dark wave
Echoes of Our Time EP
A Slice of Life
Links:
https://www.facebook.com/asliceoflifeband
https://asliceoflife.bandcamp.com/
https://vi.be/platform/asliceoflife
https://www.instagram.com/_asliceoflife
Win 2 x 1 tickets voor het concert van SALVIA, Botanique (Rotonde), Brussel op donderdag 17 december 2026
SALVIA is het project van Nicole Selivan, een Oekraïense artieste gevestigd in Brussel. Ze biedt donkere, hypnotiserende muziek, een mix van darkwave, post-punk en dreampop, gekenmerkt door diepe baslijnen en elektronica ritmes.
(record label: MayWay Records, Kortrijk)
Meer info op https://botanique.be/nl/concert/salvia-2026
Hoe winnen?
Vul het formulier in, beantwoord de vraag door het juiste antwoord aan te duiden, kopieer en plak het formulier in je antwoord en mail het naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. (opgelet: NIET via een bijlage, die wordt niet geopend).
Beantwoord de vraag vóór 8 december 2026. Slechts één inzending per deelnemer.
De winnaar wordt persoonlijk op de hoogte gebracht en ontvangt het ticket per e-mail.
********************************************************
Vraag: Uit welk land komt SALVIA?
Voornaam:
Naam:
E-mail:
Het Depot Leuven - concertinfo 2026
events
28-09 gala dragot
01-10 Kaizers Orchestra
02-10 Donny Benét
05-10 Tje
09-10 Dub unit: Touch above, Brian da Lion & Highwayman, Elimb’ AmboaKingstep soundsystem
12-10 Slagader
13-10 Buffalo Tom
14-10 Birthe
15-10 Sanada Maitreya
16-10 Club Untz
18-10 Levellers ‘35Y ‘levelling the land’
21-10 Youngblood brass band
22-10 Different class: Overdrive: eendags indoorfestival – info zie site
23-10 Humo’s rock rally
24-10 Bizkit Park
26-10 Jen
28-10 Zap mama & K.Zia
29-10 High Hi
30-10 Camille Camille ‘enchanted sea’
31-10 Galaxie nightshift
01-11 Frazey Ford
06-11 Fischer-Z 50Y
07-11 Son mieux
08-11 The Del Fuegos
10-11 New wave night: Crash Course In Sciecne + afterparty The Whatevers, Malcolm Nix
11-11 Iskander moon
13-11 Frank Boeijen
14-11 Utopia: felix da Housecat
18-11 The Scene x Syb Van Der Ploeg
19-11 Andries Beckers
20-11 Psychonaut, The Guru Guru
21-11 Breaking barriers presents The Kids 50
21-11 Youngblood Brass Band
24-11 Baby Lasagna
25 + 26-11 Ao
27-11 Monto space
28 + 29-11 Merol (ism Live Nation)
01-12 A7S
£04-12 Bimdek
05 + 06-12 Sofie Lemaire
07-12 Lézard
08-12 Hiqpy
09/12 Jeroen Baert
11-12 What-U-On-About?
12-12 Sons of the culture clash
15-12 Milow
18 + 19-12 De Mens x-mas show
2027
16-01 Young gun silver fox
20 + 21-01 Xander De Rycke
26-01 Happy Mondays
27-01 Roel Steeno
28-01 Steven Mahieu
30/01 Alex Agnew & Andries Beckers
05-02 Dub unit
06-02 The Bootleg Beatles
08-02 The tallest man on earth
09-02 Heather Nova
10-02 Radio Guga
12-02 Fleddy melculy 10Y
15-02 Ciska Ciska
16-02 Fred Gata
17-02 Ila
18-02 Ariel Posen
19-02 Black Box Revelation
20-02 Wouter Deprez & Tcha Limberger
22 + 23 + 24 + 25-02 Lieven Scheire ‘Robots’
26 + 27 + 28-02 COOL Festival 27: The Womack Sisters, Alfa mist, Nubiyan Twist, …
01/03 New Trash
02/03 Isolde Lasoen
05 + 06-03 Hetty Helsmoortel
10/03 Trixie Whitley ‘folded time’
14-03 The Undertones 50Y
15-03 Pokey Lafarge
18/03 Eosine
22-03 Lenny Lenny
24 + 25 + 26-03 De volksjury
30 + 31-03 Arnout Van Den Bossche
01-04 Roosbeef
02 + 03-04 Wim Helsen
06-04 Jeroen Baert
14-04 Jan Verheyen
15-04 Belpop Bonanza Songfestival Special: Jan Delvaux & DJ Bobby Ewing
19-04 Sietepè
20-04 Richard Thompson
23 + 24-04 Stan Van Samang 20
27-04 Girls In Hawaii
28/04 Flip Kowlier
29-04 Frans Kalf
12/05 Groundation
25-05 Jeroen Leenders
Wetenswaard
Het Depot en Stad Leuven werkten samen aan nieuwe bruisende plek in Leuven voor muziek, events en nachtcultuur! Het stadsbestuur van Leuven besliste om het gebouw van Domo Meubelen in de Bondgenotenlaan aan te kopen. De stad sluit nu met muziekcentrum Het Depot een samenwerkings- en een erfpachtovereenkomst af voor de invulling, de uitbating en de verbouwing van het pand.
Sound Track
Sound Track! Heb je een band, ben je singer-songwriter of heb je een coole solo act? Heb je ambitie of wil je speelkansen, nationale exposure en begeleiding? Make some noise! Nieuw muziektalent uit Vlaanderen en Brussel.
45Toeren finalisten - zie site
NIEUWE ARTIST IN RESIDENCE - zie site
Elk jaar haalt Het Depot een aantal interessante bands en muzikanten in huis. Wie het kwaliteitslabel 'artist in residence' krijgt opgeplakt, geniet van de know-how van Het Depot om de muzikale carrière een duwtje in de rug te geven.
Depot Academy - zie info site
COOL Festival
COOL Festival zet de meest prominente figuren en beloftevolle talenten van de genres funk, soul, afrobeat, jazz en hip-hop in de kijker! Come groove with us …
Info Cursussen - Workshops - check de site
M-idzomer - M-IDZOMER is een eigenzinnige muziek- en cultuurfestival stopt na 14 onvergetelijke edities in 2026
Open mic - zie info site
Depot & Muziekgieterij lanceren samenwerking rond talentontwikkeling – album bij V2 records
Info https://www.hetdepot.be
Graspop 2027 – van 17 juni t-m 20 juni 2027 - De tweede headliner voor 30 jaar Graspop Metal Meeting!
De eerste naam voor donderdag 17 juni!
One life, one shot, give it all you got! Na de aankondiging van blink-182 is het tijd voor een nieuwe headliner voor Graspop Metal Meeting 2027. Na hun passage in 2023, die de weide in lichterlaaie zette, keren de Australische metalcoregrootheden van Parkway Drive terug naar Dessel! Op donderdag 17 juni sluiten ze onze South Stage af.
Van de kleine clubs in Byron Bay tot de grootste festivals ter wereld: Parkway Drive heeft in ruim twintig jaar een hele weg afgelegd. Sinds hun oprichting in 2003 groeide de Australische band vanuit de metalcorescene uit tot een band die met albums als Killing with a Smile, Horizons, Deep Blue en Ire een eigen plek binnen de moderne metal veroverde. Met nummers als Carrion, Wild Eyes en Vice Grip weten ze live moeiteloos een festivalweide te veranderen in één grote moshpit.
Wie Parkway Drive in 2023 op Graspop Metal Meeting aan het werk zag, weet wat de Australiërs live in huis hebben. Hun show was toen een van de meest besproken shows van het weekend. In 2027 komen ze terug naar Dessel om dat nog eens over te doen, deze keer als headliner van de South Stage.
Meer info over de ticketverkoop voor Graspop Metal Meeting 2027 volgt snel. Houd onze website en socialmediakanalen dus zeker in de gaten!
Over GMM: Van 17 t.e.m. 20 juni 2027 vieren we 30 jaar Graspop Metal Meeting! Vier dagen lang, vijf podia en het allerbeste dat de internationale metal- en hardrockscene te bieden heeft. Voor de 30ste keer doet Graspop Metal Meeting Dessel daveren op zijn grondvesten met massale moshpits, vlammende riffs, donderende drums en onvergetelijke shows. GMM 2027: het verjaardagsfeest dat geen enkele metalhead wil missen.
30 Years Beyond Metal
GMM
www.graspop.be
Wolvennest - Een rituele tocht naar een beklijvende climax
Op een vrij frisse maandagavond zakten we af naar de gezellige DVG Club in Kortrijk. Met Wolvennest op de affiche lonkte een avond waarop we ons gewillig aan de muziek konden overgeven. 'Ondergaan' vormt voor ons al jaren de rode draad bij deze band: hoe dieper je in hun verhaal stapt, hoe sterker hun sound en klankenwereld je in haar greep krijgt.
Sinds onze eerste kennismaking op Desertfest in 2016 zijn we fan. Kortrijk werd onze achtste ontmoeting met het gezelschap, maar van gewenning bleek weinig sprake.
Opnieuw werden we meegezogen in een wereld van verderf, met wat weemoed in het donker. Voor het zover was, viel er echter nog heel wat te beleven.
De nacht was nog jong toen Vígljós het podium betrad. Gewaden die aan middeleeuwse imkers deden denken en een gitarist die zo uit een veld vol vogelverschrikkers leek weggelopen: we keken onze ogen uit. Het bevreemdende schouwspel werkte aanvankelijk op onze lachspieren, maar kreeg al snel een grimmiger karakter zodra de muziek losbarstte.
De Duits-Zwitserse band bracht bezwerende black metal die kliefde als een bijl. De vocals van de frontman leek rechtstreeks uit een oude sage te komen, ergens tussen een demonische kreet en een vervloeking in. Hij zocht zijn publiek zelfs letterlijk op en zwaaide vervaarlijk met een wierookvat, alsof hij de aanwezigen een zegen met een duister kantje wilde geven. Wat deze set zo aantrekkelijk maakte, was de vanzelfsprekendheid waarmee dreiging en speelsheid samengingen.
De bizarre uitdossingen trokken de aandacht, maar de muziek en de zang hielden ons bij de les. Vígljós leek de poorten van de hel open te beuken en bezorgde ons ondertussen een brede glimlach. Een bijzonder overtuigende kennismaking.
Puur muzikaal leek Bedsore ons op het lijf geschreven. Als liefhebbers van experimentele muziek met uitlopers richting postrock waren we benieuwd naar hun vermenging van jaren 70prog, psychedelica, symfonische klanken, krautrock en death metal. De vele keys op het podium beloofden alvast een klankentapijt waarin we graag verdwalen.
Die instrumentale rijkdom leverde boeiende momenten op. Een uitgesproken pluspunt waren de grunts en extreme vocals van Jacopo Gianmaria Pepe, die vaak opgingen in de instrumentatie.
Die verwevenheid gaf de muziek diepte en een dreigende ondertoon. Toch bleven we na afloop wat op onze honger zitten. De experimentele uitweidingen boden ons te weinig houvast om de hele set betrokken te blijven, zelfs met onze voorliefde voor avontuur. We hoorden veel interessante ideeën, maar misten de samenhang die ze tot een meeslepend geheel kon verbinden. Het potentieel was evenwel duidelijk aanwezig. Reden genoeg om deze Italiaanse band bij een volgende gelegenheid opnieuw op te zoeken.
We hebben Wolvennest intussen in verschillende gedaantes gezien dat we ons vooraf afvroegen wat er nog te ontdekken viel. De set in Kortrijk vertoonde bovendien veel overeenkomsten met die op Headbanger's Balls Fest in mei.
“Damnation” en “Another Nail” maakten plaats voor “Famadihana” en “In the Ruins”, terwijl enkele vertrouwde nummers van plaats wisselden. “Accabadora” bleef de afsluiter. Ogenschijnlijk bescheiden veranderingen, maar ze bleken bepalend voor de manier waarop we deze avond beleefden. De vertrouwde ingrediënten waren aanwezig: beklijvende beelden op het scherm, enkele rituele attributen op het podium en de bedwelmende stem van Shazzula. Daaromheen ontvouwde zich een klankenwereld die ons meesleurde naar een confrontatie met demonen. De herkenning bood weinig bescherming tegen de intensiteit waarmee de band ons opnieuw wist te raken. Vooral de opbouw maakte het verschil. Bij “All That Black” voelden we de spanning al een volgende versnelling hoger schakelen. Met “Ritual Lovers” begon vervolgens de laatste rechte lijn. Een verbluffend zwaar “Famadihana” en het daaropvolgende “In the Ruins” trokken ons onverbiddelijk verder de diepte in. Alles wat voordien onderhuids broeide, kwam in die slotfase samen. “Accabadora” bezegelde die climax. Het nummer sloot het ritueel zo overtuigend af dat een bis overbodig voelde en de zorgvuldig opgebouwde spanning alleen maar had kunnen doorbreken.
Het verhaal was verteld; wij bleven achter in een beklemmende schoonheid ervan. Wolvennest had ons (donker) hart wederom doorboord.
Setlist Wolvennest: Intro / Décharné / Purple Poison / The Shadow on Your Side / Incarnation / All That Black / Ritual Lovers / Famadihana / In the Ruins / Accabadora
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Wolvennest
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10393-wolvennest-19-10-2026
Bedsore
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10392-bedsore-19-10-2026
Vigljos
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10391-vigljos-19-10-2026
Organisatie: DVG, Kortrijk
Rock Werchter 2027 – van 1 juli t-m 4 juli 2027 - RW27 x SF27 - Sam Fender sluit Main Stage af op zaterdag 3 juli 2027
RW27 x SF27! Sam Fender trekt in 2027 opnieuw op tour. Dat maakte de Britse singer-songwriter maandag bekend met een teaser in de stijl van The Lord of the Rings. Voor Rock Werchter werd zelfs een speciale versie van de aankondiging gemaakt, waarin zijn komst naar het Festivalpark centraal staat. Op zaterdag 3 juli sluit Sam Fender de Main Stage van Rock Werchter 2027 af.
Rock Werchter 2027 vindt plaats van donderdag 1 tot en met zondag 4 juli in het Festivalpark in Werchter. Eerder werd al bekendgemaakt dat Tame Impala, SOMBR, Muse en Angèle komende zomer op Rock Werchter staan. De ticketverkoop start op vrijdag 30 oktober om 10 uur. Registreren voor de Rock Werchter presale, goed voor eerdere toegang tot tickets, kan via rockwerchter.be. Meer namen worden later bekendgemaakt. Stay tuned!
Sam Fender is een verhalenverteller met een missie. De indie singer-songwriter uit North Shields, in het noorden van Engeland, is de stem van zijn generatie. In zijn nummers snijdt hij actuele thema's aan, van fake news en seksuele intimidatie tot privacy. Geïnspireerd door artiesten als Bruce Springsteen weet hij nummers te schrijven die zowel kwetsbaar als explosief klinken. Zijn talent bleef niet onopgemerkt. In 2018 werd hij opgenomen in de BBC-lijst Sound of 2018. Een jaar later ontving hij de Critics' Choice Award tijdens de BRIT Awards. Met de albums 'Hypersonic Missiles' (2019) en 'Seventeen Going Under' (2021) brak hij definitief door bij een breed publiek. In 2025 bracht hij zijn derde plaat 'People Watching' uit. Met het album won Sam Fender de Mercury Prize, twee BRIT Awards en een Ivor Award voor Songwriter of the Year. De single "Rein Me In", een samenwerking met Olivia Dean, groeide uit tot een fenomeen, met als hoogtepunt een recordaantal van 23 niet-opeenvolgende weken op nummer één. Daarmee werd het de langst genoteerde nummer 1-single in de Britse geschiedenis. In 2027 trekt Sam Fender opnieuw door Europa en het Verenigd Koninkrijk, met concerten in enkele van de grootste stadions van het VK en Ierland, en een stop in het Festivalpark van Werchter.
Over Rock Werchter: Het grootste muziekfestival van België vindt in 2027 plaats van donderdag 1 juli tot en met zondag 4 juli in het Festivalpark in Werchter. Rock Werchter maakt er een erezaak van om elk jaar weer met de beste en meest boeiende line-up uit te pakken. Rock vormt de solide bodem voor een eclectisch programma dat niet in hokjes denkt. Gevestigde waarden versus nieuwe talenten. Op Rock Werchter kan en mag dat. Rock Werchter is een unieke belevenis. De line-up is steeds van wereldklasse, de omstandigheden uitmuntend, het festivalgevoel omnipresent. Rock Werchter is een meermaals bekroonde, internationale topper. Het festival staat met stip in de agenda van elke muziekliefhebber.
Weet meer over Rock Werchter via www.rockwerchter.be
Nederlands 
Français 
