‘Lefto presents’ Andrew Ashong, Fulgeance & Sampha – Fulgeance redt het feestje
Fulgeance
Lefto – ons meest succesvolle exportproduct in soulfunkjazzland – was vrijdag opnieuw aan een veelbelovende editie toe met zijn steeds verrassende partyconcept . ‘Lefto Presents’ pakte voor deze lente-editie uit met een gevarieerde line-up. Neo-soul-artiest Andrew Ashong, de Franse producer Fulgeance en de nu al legendarische Sampha hadden de eer op Lefto’s affiche te prijken. Fulgeance – in extremis aan de affiche toegevoegd ter vervanging van de gecancelde Dorian Concept – mocht misschien tweede keuze zijn maar de Fransman bewees een meer dan waardige vervanger te zijn voor het Oostenrijkse wonderkind Dorian Concept. Meer nog, Fulgeance was de absolute redder van deze licht tegenvallende avond.
Multi-instrumentalist en vocalist Andrew Ashong (zie foto) kwam het voorbij jaar keihard in de spotlight te staan met zijn absolute hit “Flowers”. Deze productie in samenwerking met techno/house-pionier Theo Parrish was vorig jaar niet weg te slaan in de top van mijn playlists. Deze fluweelzachte oorworm lokte ongetwijfeld heel wat nieuwsgierigen naar de Vooruit. Vraag is of deze nieuwsgierigen de performance van Ashong en zijn vierkoppig gevolg al even matig vonden als ikzelf. De dromerige souljazz-getinte sound waaide als een aangenaam frisse bries door de Balzaal maar het jongensachtige stemgeluid van Andrew gaat na een tijdje wel stevig vervelen. “Waar is de soul, en niet iets teveel poo-pa-poo-papa”, dacht ik wel vaker!
Het vijftal eindigden hun korte set met een creatieve variatie op “Flowers”. Het werd duidelijk dat de Parrish-touch in het origineel dé sleutel is geweest om Ashong die gehoopte carrièreboost te geven.
Een tweede ontgoocheling van de avond was in de maak toen Fulgeance zijn opwachting maakte. Een uiterst getalenteerde Micro Korg-tovenaar Oliver Thomas Johnson aka Dorian Concept als headliner vervangen lijkt me een moeilijke uitdaging. Wel, de showman uit het Franse Caen heeft zijn rol als substituut perfect uitgevoerd. Zijn persoonlijke sound leunt heel dicht aan bij de club funk en future beats van Dorian zelf. De electro-geïnspireerde futureclubfunkdisco van de hyperactieve Fulgeance slaat ogenblikkelijk over op de heupen van de half gevulde Balzaal. Een dikke pluim op de hoed van Fulgeance. Hij heeft er een fan bij en we houden hem in het oog.
Tenslotte was de veelbelovende Sampha uit de Young Turks-stal de rol toebedeeld om de avond naar een nog hoger niveau te tillen. Sampha Sisay is de singer-songwriter dat vooral gekend is van zijn collaboraties met SBTRKT, Jessie Ware, Drake, Katy B en Solange Knowles. Geen live vanavond, wel een dj set. De energieke vibe van voorganger Fulgeance wordt meteen keihard in de grond geboord. Openen met zijn eigen “Too Much” schoot als lood in de benen van het publiek en het leek er ook op dat zijn makke verschijning de sfeer helemaal naar beneden zou halen. Enthousiast dj’en is vooral weggelegd voor de ubergetalenteerde Lefto. Misschien was het niet de beste keuze om een producer als Sampha op te voeren als party-dj. Zijn set met de obligate SBTRKT-nummers “Living Like I Do” en “Hold On” hebben mijn idee over deze flauwe verschijning nooit kunnen veranderen.
Eerlijk, dit is de eerste ‘Lefto Presents’ waarbij ik serieus op mijn honger ben blijven zitten. De verrassende Fulgeance, de immer oerdegelijke Lefto-intermezzo’s en mijn excellente gezelschap waren de welgekomen lichtpuntjes van deze avond. Mijn steun voor Lefto’s avonden zal ondanks deze tegenvaller eeuwig blijven leven. Ik kijk alvast uit naar een volgende editie.
Organisatie: Democrazy, Gent
The Temptations & The Four Tops
Ethias Arena
Hasselt
Ik kom uit een gezin waar Motown een belangrijke rol speelde. Mijn ouders die shuffelden tot ze er bij neervielen en ons leerden hoe je dat nu precies moest doen, warme onvergetelijke momenten. Tegenwoordig dient het als ideale muziek om het huishouden te verzorgen of gewoon om eens fijn door het huis op te dartelen.
De kans om The Temptations en The Four Tops (beiden Motown artiesten) te gaan kijken, greep ik dan ook met 2 handen aan. Toegegeven, de originele leden zijn nog op twee vingers te tellen en er wordt geteerd op de successen van weleer, maar het is het gedacht wat telt.
In een volle Ethias Arena valt wel meteen op dat de leeftijdgrens ver boven de mijne ligt en het voelt een beetje dubbel aan. Ik ben ontzettend dankbaar dat mijn moeder en stiefvader me deze muziek hebben bijgebracht, maar het is ook jammer te zien dat er niet meer jonge mensen zijn. Hoe dan ook, ik ben klaar om ondergedompeld te worden in muziek dat uit een tijd stamt waar het allemaal niet draaide rond visuals, show, enzoverder. Muziek pur sang, zoals het hoort.
The Temptations starten vanavond. Meteen bij de eerste noot word ik overspoeld met een gevoel van warmte en liefde. De mannen zijn wat ouder, de danspasjes een beetje krampachtig en de kostuums zijn niet bepaald flatterend te noemen, maar de muziek en zang blijven onveranderd. Enorm innemend, beter kan ik het niet beschrijven. Een stel lieve bompa’s met een hele hoop soul en ritme.
De zitplaatsen in de Ethias Arena zijn een jammer gegeven, blijkbaar voor velen, maar al shuffelend op mijn stoel geniet ik met volle teugen.
Wat ze ook doen of zeggen, The Temptations zijn entertainment van de bovenste plank en uiteindelijk geef ik het op. Ik sta recht en shuffle net zoals mijn mama mij dat geleerd heeft. Als ze dan afsluiten met “My Girl” is er geen twijfel meer mogelijk, de avond is geslaagd en The Temptations hebben het nog steeds.
Het publiek ain’t too proud to beg en The Temptations komen nog even zwaaiend afscheid nemen. Tijd voor een kleine pauze en ik kan niet wachten op The Four Tops. (zie foto homepag)
The Four Tops beginnen sterk en het op mijn stoel stil zitten heb ik na een seconde of 3 gelaten voor wat het was. Deze muziek is bedoeld om op te dansen en dat is net wat ik ga doen. In tegenstelling tot de Temptations zijn deze mannen iets beter gekleed en zit er geen sleet op de dance moves, maar de muziek en zang staan ook hier gewoon centraal. Tierlantijntjes zijn absoluut niet nodig en heel even ben ik jaloers op de generatie voor mij die deze periode van zalige muziek echt heeft beleefd.
Uiteraard wordt er hommage geleverd aan de overleden bandleden, waaronder de legendarische Levi Stubbs. Een van de meest memorabele stemmen die Motown ooit heeft voortgebracht. De energie en vrolijkheid die er net nog heerste verdwijnt door deze hommages wel een beetje en ik zit zelfs een beetje verveeld in mijn stoel.
Maar de mannen bewaren het beste voor het laatst en ik weet niet zeker hoe het gegaan is maar dit is alleszins hoe ik het mij herinner. Plots stond ik met een Four Top omarmd op het podium mee te dansen en te zingen, toevallig op mijn favoriet nummer van hun Tja, I can’t help myself, deze muziek brengt me terug naar mijn kindertijd.
Al losten de Four Tops niet alle verwachtingen in, voor de rest van mijn leven zal ik kunnen zeggen dat ik met hun een shuffle heb gedaan.
Een shuffle waar mijn ouders trots op kunnen zijn en dat maakt zo een avond helemaal de moeite waard.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/temptations-18-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/four-tops-18-03-2014/
Organisatie: Gracia Live
Driewerf hoera! Na 8 jaar brengt de Brugse punktrots Flatcat eindelijk nieuw werk uit! ‘Heartless Machine’ is het derde full album van het viertal dat in de afgelopen jaren enkele dikke punkhits wist te scoren. Frontman Minx was wat verveeld om tijdens optreden steevast dezelfde set af te haspelen en begon zo nieuwe songs te componeren. Op Groezrock 2011 werd punklegende Bill Stevenson aangesproken en die mixte het album samen met Jason Livermore in The Blasting Room in Colorado (waar eerder al Rise Against, Alkaline Trio en NOFX op bezoek waren).
Het resultaat mag er wezen: qua sound weet Flatcat met ‘Heartless Machine’ moeiteloos hun Amerikaanse voorbeelden te evenaren. Ook compositorisch is het niveau van deze plaat zeer consistent. De meest opvallende tracks zijn wat ons betreft allereerst het heerlijke en aan The Descendents schatplichtige “Butterface” . Daarnaast is er het opgewekte en catchy “Loose Tongue”, een heerlijke meezinger waar Flatcat duidelijk een patent op heeft.. Verder is er het opvallende drieluik “Not What I Signed Up For”, “The Great Escape” en “All Anchors Lost”. Het zijn de drie laatste tracks op de plaat die bevestigen dat Minx eigenlijk een begenadigd singer-songerwriter is (geen verrassing voor wie hem vorig jaar op Groezrock bezig zag) die ondersteund wordt door een zeer solide band.
Flatcat mag terecht trots zijn: ‘Heartless Machine’ is hun beste plaat tot op heden en toont aan de heren springlevend zijn!
‘Lost in the Dream’ is een opmerkelijk rustige en vloeiende plaat die mijlenver weg staat van de indierock van het debuut ‘Wagonwheel Blues’ waarop The Velvet Underground en Sonic Youth nog de grote voorbeelden waren. Nu Kurt Vile definitief andere succesvolle oorden heeft opgezocht, is Adam Granduciel des te meer de drijvende kracht achter The War On Drugs. Op dit album eert hij de klassieke patronen van de Americana en evenaart hij het songwritersschap van grootheden als Bob Dylan en Mark Knopfler. Granduciel weet zich met een collectie dromerige en vaak bloedmooie songs ver verwijderd te houden van de schmerz en de pathos. De songs zijn doortastend, boeiend en ademen rust uit, het zijn fluwelen pareltjes die als een fris beekje door het landschap kabbelen. We horen een geïnspireerde Dylan, een begeesterde Tom Petty en een ingetogen Bruce Springsteen.
Zo lijkt de titelsong iets wat geboren is uit een samenwerking van Springsteen en Dylan in een zeer creatieve bui, neigt Granduciel’s gitaar in “An ocean in between the waves” naar Mark Knopfler in betere dagen en voelen we in “Eyes to the wind” een aangenaam Mike Scott briesje waaien.
De referenties die we hier aanhalen zijn niet van de minste en we durven er gerust nog aan toevoegen dat de heren Dylan, Petty, Knopfler, Springsteen en Scott in jaren zo geen knappe plaat gemaakt hebben als deze ‘Lost in the Dream’. En, sorry voor Kurt Vile, maar ook het alom bejubelde ‘Wakin on a pretty daze’ speelt een klasse lager.
Een plaat om te koesteren. The War On Drugs komt dit stukje diamant voorstellen op 25/05 op Les Nuits Botanique.
Wederom nieuw werk van Guz, de Duitse multi-instrumentalist en veelschrijver die beter bekend is als frontman van die Aeronauten. ‘Der Beste Freund das Menschen’ is inmiddels zijn vijfde solo-album en de opgewekte composities die Guz hier brengt, passen als gegoten bij de eerste, heerlijke lentedagen.
Guz weet op dit plaatje als geen ander diverse genres naadloos in mekaar te gieten. Zo brengt hij garagerock en western in een lekker sixtiesjasje terwijl hij op andere tracks blues, punk en rock-n-roll weet te vermengen. Deze Duitse workaholic heeft daarbij perfect de kunst onder de knie om tegelijkertijd levenslustig als melancholisch uit de hoek te komen. Voeg daarbij nog zijn zeer herkenbare stem van Guz en composities als “Sommer 1984”, het swingende “Neid”, “Lektrizit” en het bij kampvuren zeer geschikte “Drogen Nehmen Und Rumfahren” en je hebt wederom een uitmuntende plaat.
Het Australische Boy & Bear is in eigen land nogal populair en is muzikaal wat in het verlengde van bands als The Lumineers , Mumford & Sons en Other Lives. De sound zit duidelijk in de lift met die folky/americana invloed in hun aanstekelijke , broeierige sfeervolle, dromerige indiepop .
We noteren een afwisselend boeiende tweede plaat van het kwintet waarbij nummers als “Southern sun” , “Old town blues” , “End of the line” en “Stranger” uptempo gedreven klinken door die opborrelende, frisse, vrolijke tunes ; andere als “Bridges” , “Three headed woman”, “Real estate “ en de titelsong zijn op hun beurt geraffineerd en mooi uitgewerkt door de keys en orkestratie . De stem van frontman David Hoskin heeft iets mee van de romantiek die er bij Finn Andrews van The Veils is .
Boy & Bear – dit is muziek die lekker klinkt en niet verveelt . Sympathieke muziek van een sympathiek kwintet! Mooi.
Een opkomend talent is afkomstig uit Finland - Beastmilk met name , en die mogen we alvast in het oog houden , want ze hebben een spannend , broeierig slepend rockend debuut uit . Intens bedreven songmateriaal , dat een Joy Division/Echo//Cure wave tune verraadt , wat door de donkere, indringende zangpartijen nog wat aangedikt wordt . De venijnige, korrelige gitaren en drums baden dan in een Neurosis metal sfeertje en ergens zweeft Dave Eugene Edwards (16 Horserpower/Wovenhand) over de songs heen .
Tien nummers , die allen de aandacht behouden en die bands van rockende wave doen verbleken . Beastmilk is nu niet direct een toepasselijke groepsnaam , maar hun muziek intrigeert … én overtuigt !
We zijn ferm onder de indruk van de nieuwe cd van het Gentse Little trouble kids, tot vóór deze cd rond de tandem Eline Adam en Thomas Werbrouck . Ze kregen voor deze derde cd de hulp van drummer Jonas Calu , die hun vroegere stompbox inruilt . Qua rauwe intensiteit heeft het gezelschap nog niks ingeboet. Eerder werd hun materiaal ingeblikt door Tim Vanhamel en Micha Volders .
Ze namen nu zelf de touwtjes in handen, de DIY aanpak is back to basics en is iets dat ze hoog in het vaandel houden . Resultaat (opnieuw) : een afwisselend zompig doorleefd broeierig, gevoelig album die teruggrijpt naar de roots/noiserock , blues en touareg; de gitaareffects , de percussieriedels en die indringende zangpartijen, ze zorgen maar voor terechte referenties aan Cave (+ het oudere Birthday Party), Kim Gordon (Sonic Youth) en Polly Harvey; ook ergens ademen ze het sfeertje van ons eigen Triggerfinger en Black Box Revelation.
Ze hebben letterlijk een erbarmelijk jaar 2013 van zich afgespeeld met charmant stevig en intens donker materiaal , luister maar eens naar de variaties van een “Myrninerest”, “Medals & scars” en “Far as long” . Geen enkele song moet eigenlijk onderdoen . Deze Little trouble kids klinken volwassen en hebben dus een boeiend werkstuk uit .
Het vijfkoppige The girl who cried wolf komt aandraven met een boeiende EP. Drie nummers hebben we, te situeren binnen de sfeervolle , broeierige indiedreampop. Een wonderschone sound met weerhaken gedragen door de hemels bitterzoete zang van Heleen De Stuyver, die over de nummers heen zweeft .De toevoeging van cello geeft kleur . “Volt” is snedig en valt op door de gitaarerupties , “Shuffle” is intens pakkend en de titelsong, opener van de EP, kenmerkt zich door trippy partijen .
Spannend dus! We zijn alvast benieuwd wat zij nog meer in petto zullen hebben .
info http://www.thegirlwhocriedwolf.com
Na beluistering van haar kersvers album ‘The Classic’ was het met een bang hart afwachten wat deze nieuwe, meer soulvolle Joan live zou geven. De vorige drie albums waren uitstekend en al zeker het laatste, ‘The Deep Field’. Telkens deed ze hier beroep haar melancholische fragiele stijl van zingen en arrangeren. Ook live waren het sobere, beklijvende concerten. Joan heeft ondertussen duidelijk wat meer levensvreugde teruggevonden na haar toch wel tragisch liefdesleven en dan denken we natuurlijk aan het verlies van haar geliefde Jeff Buckley.
Niets van dit alles dus op het laatste album en het was dan ook in zekere zin een verrassing dat ze slechts begeleid werd door drie muzikanten. Uiteraard was haar drummer en partner in crime Parker Kindred ook weer van de partij. Hij zag er weer even stoned uit als altijd, maar de man kan nog steeds ongelooflijk strak drummen en was een plezier om bezig te zien. Verder nog een tweede keyboard/saxofoon en een uitstekende gitarist en het plaatje was compleet. Geen motown backing zangeressen te bespeuren dus.
Het eerste nummer “What Would You Do” klonk al meteen steviger dan vroeger met dan toch weer een fragiel einde in haar gekende stijl. Onmiddellijk gevolgd door het sterke “Holy City” en het uitbundig eindigende “Good Together”. Daarna viel het wat stil met een poging tot viool spelen in “Get Direct”. Misschien lag het aan de gouden glinsterlak op de viool, maar om één of andere reden kwam die er niet echt door.
Hoog tijd voor wat ouder werk met “The Ride”, maar ook dat kwam er wat routineus uit. Van dan af leek het wel een twijfelende zoektocht tussen Joan oude stijl en nieuwe stijl, waarbij geen van beide echt konden overtuigen. “New Years Day” werd bijna volledig gedragen door een zeer sterk drummende Parker. Enigszins geforceerde knipogen naar funk en reggae volgden en ook het ongelukkig gekozen oudere nummer “I Defy”, waar het gemis aan de zo typerende stem van Anthony Hegarthy pijnlijk duidelijk werd.
De band stond verrassend snel terug op de planken voor de bisronde van drie nummers “Shame”, “The Magic” en het titelnummer “The Classic”. Dit laatste werd a capella gebracht met alle muzikanten vooraan. Een formule die altijd – en ook nu – veel sympathie opwekt bij het publiek. Zeer goed gezongen, maar toch kon ik het gevoel dat Joan een beetje zoekende is naar een nieuwe stijl niet verdringen. Hopelijk vindt ze wat ze zoekt en volgen er nog vele kippenvelmomenten...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/joan-as-police-women-16-03-2014/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
![PIAS [NITES] 2014 – Pias Nite Two – Beloftevolle en ervaren bands](/media/k2/items/cache/ac2c2685d4cc11cb7feef344d2661a33_S.jpg?t=20140319_131201)
PIAS [NITES] 2014 – Pias Nite Two – Beloftevolle en ervaren bands
Pias Nites 2014
Tour & Taxis
Brussel
2014-03-15
Filip Saffer, Pieter Vandoorne en Jelle Berden
Play It Again Sam, beter bekend als [PIAS], de welbekende internationale platenboer vierde afgelopen weekend zijn jaarlijkse hoogmis in de gebouwen van Tour & Taxis te Brussel. Als vertegenwoordiger van de goede smaak hoeft [PIAS] weinig introductie. Het label is als een tweede thuis voor inventieve, originele en avontuurlijke muziek. De [PIAS] Nites zijn dus dé uitgelezen manier om hun gevestigde waarden en nieuw talent op de best mogelijk manier in de verf te zetten. Vrijdag stond in het teken van de elektronische muziek, zaterdag werd er plaats gemaakt voor beloftevolle en ervaren bands uit de eigen rangen.
Het voelde als een briesje om binnen te waaien in de prachtige ruimtes van Tour & Taxis. Een lekkere akoestiek loopt er wel al gauw verloren. Iets waar Melanie De Biasio volop van kon meespreken. Na haar vorig jaar verschenen, sterk gehypte, plaat zag ik haar afgelopen zomer al eens twijfelen en weifelen op het Esperanzah podium. Ook daar kon ze het publiek niet meesleuren in haar jazzy, dreamy universum. In de kille leegte van Tour & Taxis bleek de jonge Waalse daar nog meer last van te hebben. De kracht en emotie van op haar album ‘No Deal’ waren werkelijk nergens terug te vinden.
Milky Chance, wereldbekend dankzij hun hitje 'Stolen Dance', was de wat vreemde eend in de bijt op zaterdag. Verder dan hun hitdeuntje zijn de jonge Duitsers blijkbaar nog niet geraakt. Elke song klonk als een goedkoop doorslagje van hun radiohit. Ook de jongens zelf leken niet echt overtuigd, een mening die ook het publiek duidelijk deelde.
Ook Girls in Hawaii, onze indie van eigen bodem, had jammer genoeg weinig wind in de zeilen. De hula hoops vielen geregeld op de vloer en de rieten rokjes leken wel van bamboe gemaakt. Onder de vleugels van de neo-psychedelische muziek miste het de nodige explosiviteit. Het “Misses” die gelaagdheid. “Not Dead”? Het raakt niet waar het raken kan. Ze lijken wel verdwaald te zijn in “The Fog”. Het eindigde met allemaal te weinig “Flavor”. Geen rep en geen roer.
En dat is nu net wat we wel terugvonden bij John Grant! Karakter, présence, songs die menig vrouw even de beentjes doen knijpen, synths die diep willen trillen. Kortom, een poëtische zeevaarder met een verhaal! Ga dat zien! “Black Belt” gaf kribbels en “GMF” voelde imposant. Uitstekende plaat trouwens die vorig jaar verschenen 'Pale Green Ghosts'!
En het leek wel of dEUS was komen meeluisteren want we hebben rustig de tijd gekregen om mee af te ronden in wat een heuse performance was. God had er zin in en ging dwars door hun indrukwekkende repertoire heen. Wat nog relatief rustig begon ontplofte finaal bij “Instant Street”. Wat volgden waren onder andere het immer mooie “Nothing Really Ends”, de onderdrukte woede van “Roses” en het ontkurken van de “Suds & Soda”. What else! De band is gewoonweg een stukje ouder geworden, meer gerijpt, net zoals “The Architect”, en net als wijzelf!
Het publiek ging niet uitbundig springen en gek doen. Het leek wel VZW Perte Totale, de vermoeiende beats van Day 1 had duidelijk hun sporen nagelaten. Niet helemaal geslaagd dus ons rapport. PIAS [NITES] mag terug naar de puzzeltafel, het recept staat duidelijk nog niet op punt!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pias-nites-2014/
Organisatie: Pias
We hebben het met en voor de Kuti’s. En als zo’n Afrikaanse grootheid de Gentse Vooruit aandoet, dan moéten we erbij zijn. Maar dat we niet open-mondgewijs onze idolen aanbidden bewijst volgende statement: Seun Kuti bracht ons niet in vervoering. Slik.
Ooit waren we zelf in Nigeria en konden we bijna (nee, het is waar, ‘bijna’ telt niet) Femi Kuti in levende lijve aan het werk zien. Femi is de oudere broer van Seun (Oluseun Anikulapo) en vooral de zoon van Fela Kuti, dé grondlegger van afrobeat met een politieke/sociale boodschap en altijd geruggesteund door zijn even legendarische groep Egypt 80. Femi en Seun zijn de enigen die uit het Kutinest die de muzikale noten meegraaiden. En meer nog, toen papa Fela stierf, nam Seun – die al af en toe een nootje meezong op het podium – als amper veertienjarige de rol als leadzanger van zijn pater familias over.
Misschien waren onze verwachtingen door die mythische voorgeschiedenis té groot die vrijdagavond in Gent. Want Seun speelt nog altijd met de oude knarren van Egypt 80. En toch, we stonden open, want de jongste Kuti geniet een serieuze livereputatie en zijn muziek – echt een voortzetting van papa’s repertoire - steekt sowieso aan.
En nog een bewijs dat we openminded naar Gent afgezakt waren: de in laatste instantie aangevoerde support act beviel ons écht. Shakara United is een tien uitsluitend blanke koppen tellende Belgische band maar wat ze brengen is verrassend zwarte funk. Ze hebben net hun eerste plaat uit waaruit een in het begin halfvolle zaal een klein uurtje ‘Kuti’-muziek geserveerd kregen. Het smaakte naar meer. Naar nog beter ook, want authentiek.
Egypt 80 werd door de toetsenist één voor één on stage geroepen. Dat zal zowat de meest intensieve beweging geweest zijn die de ouderen van de originele band die avond deden, want in tegenstelling tot de vrouwelijke ass vibrating and shaking backing vocals ‘stonden’ de artiesten er vooral bij. Maar ook dat is verre van een bezwaar om een vervoerend concert te brengen.
De 14 muzikanten zetten in en pas na het eerste nummer kwam Seun himself met een sax in de hand on stage gewandeld. Opgewekt, in vorm, met goesting. Het beloofde. Maar het bleef vooral steken in zwoegen, hard werken, zwaar opbouwend vaak, maar naar ons gevoel met te veel kabbelmomenten.
En wellicht speelde ook de minder geslaagde geluidsverdeling in de zaal een bepalende rol daarin. Het zat zelden écht goed, Seun was op verschillende plaatsen niet goed te begrijpen. Dat zijn boodschap (“Africa, protect our children”) daardoor wat verloren ging, tot daar aan toe, maar het primaire van de muzikale passie bleef ook hangen aan de balkons.
Jammer, want er zaten wel knappe momenten in en in se had de 15 man op het podiumervaring en knowhow genoeg om de Vooruit even in het donkere Nigeria te droppen. Niet dus en dat vonden we zelf echt spijtig. We waren immers graag nog eens in Nigeria geweest, maar Seun had het thuis gelaten.
Playlist 1. Ohun Aiye 2. VIP 3. African Airways 4. IMF 5. Black Woman 6. Africa Smoke 7. Higher Consciousness 8. Kalakuta Boy 9. You can run
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/seun-kuti-14-03-2014/
Organisatie: Democrazy, Gent
Lavvi Ebbel , Flesh & Fell
4AD
Diksmuide
Al wie zin had in een rondje Belpop nostalgie moest afgelopen vrijdagavond afzakken naar de ruimdenkende 4AD club voor een unieke dubbelaffiche. Met Lavvi Ebbel en Flesh & Fell deelden twee ronkende namen uit de vaderlandse muziekgeschiedenis medio de jaren ‘80 het podium in Diksmuide, met als ultieme opdracht te bewijzen dat nostalgie geen moeilijk woord is voor oubollig.
Van het oorspronkelijke duo Pierre Goudesone en Cathérine Vanhoucke dat Flesh & Fell eerst in heimat Oostende en vervolgens vanuit Brussel op de muzikale kaart zette blijft anno 2014 enkel de mannelijke helft over. In de nieuwe zangeres Laurence Castelain en gitarist Laurent Stelleman heeft Goudesone intussen twee nieuwe muzikale trawanten gevonden om new wave festivals en muziekclubs mee af te schuimen.
Het muzikale handelsmerk van Flesh & Fell is en blijft geschoeid op een combinatie van donkere electro en ijle gothrock, een formule die aanvankelijk met de openers “Tipsy” en “Something In Between” amper boven de middelmaat uit stak en wat ons betreft wat verkeerdelijk knipoogde naar Vive La Fête. Toen Goudesone tijdens “LSD” een hippe trancebeat uit zijn beatbox opdiepte en Castelain hard haar best deed om een ‘femme fataleke’ neer te zetten waren we plots wel bij de les. Dit klonk als The Knife zonder stemvervorming maar met ballen, meteen een bewijs dat de intussen rotervaren producer Goudesone zich wel bewust lijkt van wat de hedendaagse acts in zijn actieradius allemaal uitvreten. Het kon ook echt traag met het naar chanson neigende “Suicide Hero”, waar Castelain de beste personificaties van Siouxsie Sioux en Jo Lemaire naar boven haalde.
Naast nummers uit hun pas vorig jaar (!) verschenen titelloze debuut zijn er drie songs uit de 80ies waar Flesh & Fell live niet omheen kan. Met de pittige electronic body music van “Hunger” en “The Wind” heeft de groep destijds zonder het goed en wel te beseffen een embryonale versie van new beat ingeblikt, met dat verschil dat die singles toen voor geen meter verkochten. Het bijna-radiohitje “Emma”, een fraaie industrial remake van de Hot Chocolate tearjerker, heeft intussen toch eerherstel gekregen op de ‘Belpop 1986’ compilatie en werd ietwat voorspelbaar tot op het eind van de set opgespaard.
Ondanks het feit dat vele van hun songs erg verankerd zitten in de 80ies bleef Flesh & Fell v2.0 stevig overeind, en kan de band wellicht nog wel een paar jaartjes verder aan de bak in het revival en rewind circuit.
Een feest was de set van Flesh & Fell niet, maar dat hoefde ook niet wanneer je als opwarmer dient voor een prettig gestoorde partyband als Lavvi Ebbel. Tussen 1977 en 1983 groeide deze tienkoppige bende uit Aalst met steeds groter succes uit tot één van de meest originele en spraakmakende new wave bands te lande, met als kers op de taart een plaats op de affiche van het Seaside festival editie ’82 aan de zijde van o.a. The Sound en Simple Minds.
Na 30 jaar freewheelen op een hectisch parcours als acteur, journalist, politicus, reportagemaker en docent riep de welbespraakte frontman Luckas Vander Taelen vorig jaar zijn voormalige troepen terug bijeen voor een nieuw offensief langs Vlaamse culturele centra en clubs. Nog voor er één noot uit de speakers knalde was het overduidelijk dat de flamboyante zanger/entertainer en zijn zeven metgezellen er verschrikkelijk veel goesting in hadden. ‘Eigenzinnig’ en ‘tegendraads’ waren drie decennia terug al adjectieven die Lavvi Ebbel als gegoten zaten, en dat blijft zo anno 2014. Tegen alle ongeschreven regels van elke setlist in gooide de groep reeds vanaf het eerste nummer al haar troeven op tafel met hun all-time classic “Victoria”. De temperatuur in de aardig gevulde maar verre van uitverkochte 4AD ging prompt een pak sneller dan voorzien de hoogte in. Stilstaan was dan ook geen optie toen bleek dat de kenmerkende cocktail van een strakke funkbeat, averechtse gitaren, een goedkoop orgeltje en een roodgloeiende eenmansblazerssectie na al die jaren nog geen nood heeft aan welke smaakversterkers dan ook.
Doorheen de set zou het trouwens steeds duidelijker worden dat de lichtontvlambare potpourri van punkfunk, ska en new wave moeiteloos aansluiting vindt bij een pak bands die nog niet zo gek lang geleden als ‘the next big thing’ werden bestempeld: LCD Soundsystem of The Rapture anyone? Meer gedateerd zijn wellicht een paar van de ideologieën die Lavvi Ebbel ooit in songs hebben gegoten. Grappig genoeg lijkt de immer gevatte Vander Taelen de eerste om dat toe te geven door welgemikte oneliners kwistig in het rond te strooien. Als inleiding voor het slepende “No Place To Go”, het eerste serieuze visitekaartje dat de groep in ’80 afleverde voor de intussen legendarische Belpop verzamelaar ‘Get Sprouts’, herinnert hij het publiek ludiek aan de tijd dat banken als BNP Paribas (in die tijd vermomd als de ASLK) nog platen uitbrachten. Als inspiratiebron voor dat nummer ging de groep toen overigens muzikaal te rade bij de al even politiek incorrecte Gang Of Four. Het kon veteraan en multi-instrumentalist Kloot Per W als vervanger van wijlen Francis Gheys wellicht allemaal worst wezen; de ‘keizer van Tervuren’ toverde met sprekend gemak een gortdroge baslijn tevoorschijn alsof hij die ter plaatse zelf had uitgevonden.
Lavvi Ebbel mag dan wel zijn opgegroeid in jaren van sociale onrust, toch werd het leven doorgaans door een roze bril bekeken. Tijdens uptempo songs als “Out Of The Blue”, “On The Telephone”, “Desire” en “Stand Up And Fight” leunde de groep dicht aan bij de party vibe van The B-52’s, inclusief de bijhorende spastische danspasjes en Mr. Bean-achtige mimiek van Vander Taelen. Weinig democratisch verkozen parlementsleden zouden er mee wegkomen, maar slotnummer “Give Me A Gun” klonk in Diksmuide warempel even naïef en oprecht als de versie die 32 jaar geleden op de nietsvermoedende jeugd werd losgelaten.
Het feestje was toen eigenlijk al compleet, en tijdens de encores leek niemand uit het publiek dan ook bezwaar te hebben tegen een reprise van “Victoria” en de punky reggae van “U And Me”. Een overtuigender bewijs van het feit dat Lavvi Ebbel een paar tijdloze nummers op haar geweten heeft die je nooit beu wordt kunnen we momenteel echt niet verzinnen.
En wat de toekomst van deze dolle bende vijftigplussers betreft zien we echt geen reden waarom Luckas Vander Taelen zijn groen pluche parlementszetel niet stante pede zou inruilen voor een tweede jeugd op de planken. Het mensdom zou er even wel bij varen.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
De befaamde muziekmetropool Tourcoing heeft weer een toppertje weten te strikken om deze avond in de Grand Mix te spelen. Niemand minder dan The Notwist komt langs. Deze Duitse grootmeesters in indie-rock-tronica staan er nog altijd en met een nieuwe cd onder de arm hopen ze de Franse en Belgische harten te stelen. The Notwist is altijd blijven in de marge opereren. Geen grote radiohits, geen noemenswaardige airplay,... Toch zit de Grand Mix afgeladen vol voor deze charmante muzikanten.
Met een nieuwe cd onder de arm had ik verwacht dat er heel wat nieuwe nummers gingen gebracht worden. Op die nieuwe cd neemt de elektronica iets meer de bovenhand op de indie-rock. Daar waar het vroeger andersom was. Ik heb liever het oude werk (maar dat is persoonlijke smaak). Daarin worden de verhoudingen perfect behouden. Notwist is echter niet van plan om enkel maar het nieuw materiaal te spelen. We krijgen een hele lading oude nummers. Tussen al dat oude geweld houden de nieuwe nummers opvallend goed stand. Vooral “Run run run” en “Gravity” doen het zeer goed. Notwist typeert zich door hun perfecte verwevenheid tussen de elektronica en de indie. Op plaat slagen ze daar wonderwel in, maar live wordt het alleen naar beter. De set wordt perfect opgebouwd, net de langere (iets bombastische) songs achteraan. Als laatste nummer krijgen we dus “Gravity” te horen. Dan weet je al dat het goed eindigt.
Bij de bisnummers worden nog eens alle registers open getrokken. Een ware medley om de eerste bisronde mee af te sluiten met o.a. “One with the freaks”, “Pick up the Phone” en “Consequences”. En zo worden we al dansen de nacht ingestuurd. Om toch nog even te bedaren krijgen we nog het toepasselijke “Gone gone gone” voorgeschoteld. En nu terug naar huis.
The Notwist is Duits vakmanschap van de bovenste plank. En alhoewel ze er niet als typische rockers uitzien, laten ze het ons wel horen en voelen. En dat is uiteindelijk waar het om gaat.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Nederlands 
Français 
