Dat David Lynch sinds de uitgave van ‘Inland Empire’(2006) geen cinematografische hoogstandjes meer de wereld heeft ingestuurd, is voor vele liefhebbers van het genre al een even grote teleurstelling als de uitgave van de verschillende full albums van de laatste jaren. Zowel bij ‘Crazy Clown Time’ (2011 – Sunday Best Recordings) als bij ‘The Big Dream’ (2013 – Sunday Best Recordings) werden de hoge verwachtingen nooit ingelost. Het hoge niveau van zijn muzikale collaboratie met Angelo Badalamenti (Fire Walks With Me Soundtrack) werd nooit meer geëvenaard. Ook ‘This Train’, een productie in samenwerking met zangeres Chrysta Bell, is geen absolute hoogvlieger, rekening houdende met het feit dat het inblikken van dit album tien jaar in beslag nam. Toch moet wel worden gezegd dat miss Bell haar rol in het geheel meer dan voortreffelijk vertolkt. De jongedame zet een uitstekende prestatie neer. Ze is vurig en bulkt van zangtalent, maar het project ‘David Lynch presents Chrysta Bell’ is zeker niet hot.
Democrazy kreeg vrijdag de Balzaal van de Vooruit amper halfvol. Geen verrassing, zo blijkt. Tijdens haar tour worden ook andere organisatoren geconfronteerd met een geringe belangstelling. De roodharige furie geeft toch op geen enkel ogenblik de indruk dat dit feit haar in de weg staat om zelf te schitteren in het rolletje dat ze in Lynch’s duistere fantasiewereld speelt. Chrysta’s verschijning is ronduit adembenemend. Alles wat rond haar gebeurt lijkt nog meer op de achtergrond te verdwijnen vanaf het ogenblik dat ze die goddelijke stem gebruikt. Zonder enige moeite neemt ze ons met een onmogelijk te weerstane verleiding mee naar dat troebel Lynchiaanse universum. Na het bijzonder geile nummer ‘Friday Night Fly’ trekt Chrysta Bell haar jasje uit en komt de femme fatale in haar nog uitdrukkelijker op de voorgrond. “You are making me hot” zei ze op een ondeugend speelse manier … Ja, we geven allemaal toe dat ze ons in haar macht heeft. Haar charisma gecombineerd met een onnoemelijk krachtige en nauwkeurige stem brengt haar ertoe het publiek netjes in een houdgreep te nemen. Die greep is op zijn stevigst bij “Do You Love Me” en het bloedgeile “Swing With Me”. Voor het eerst vanavond krijgen we een lekker rauwe sound dat we vanavond net iets te weinig hebben gehoord.
Deze avond was zeker niet uitzonderlijk en onvergetelijk. Chrysta Bell zelf mag gezien haar talent en overtuiging terecht met de eer gaan lopen. Deze vrouw heeft het in zich om een mooie carrière uit te bouwen. Misschien moet ze maar eens vanonder Lynch zijn vleugels komen en zelf haar weg uitgaan. Eén ding is zeker: dit project kent eerder vroeg dan laat een einde.
Organisatie: Democrazy, Gent
Seun Kuti & Egypt 80 - Afrobeat met een boodschap
Een goed gevulde Aéronef mocht één van de zonen van de legendarische Fela Kuti ontvangen, dé of één van de grondleggers van de afrobeat, net zo goed van de Fela-sound. Ritme met een boodschap. Eén van die artiesten die de wereld in het Westen heeft geïntroduceerd. Seun Kuti en zijn Egypt 80 zal altijd wel door het leven moeten gaan als zoon van, maar dat liet hij zich zeker niet aan het hart komen.
Rasta’s, zwarten die al of niet een bijzonder gevoel hebben bij Kuti zoon of vader, een hoop wat alternatief volk en toch vooral een hoop gewone muziekliefhebbers vormden het publiek. Zo’n concert is wel eerder een uitgesponnen feestje, en ook kan je niet echt van nummers in de traditionele betekenis spreken, maar zijn het vaak uitgesponnen jamsessies, waarbij de ritmesectie de basis vormt, waarna zanger en de heel kleurrijk uitgedoste – wat had u anders verwacht – zangeressen tegen elkaar op zongen.
Het was blijkbaar de kick-off voor hun Europese toernee die een dagje later de Gentse Vooruit aandeed. Seun Kuti en Egypt 80’s nieuwe plaat ‘A Long Way to the Beginning’ moet nog uitkomen, en of de hoes en bepaalde nummers afgaande is dat een inhoudelijk toch vrij militante plaat, met welja, maatschappijkritiek. Black Panther vuisten en kritiek op IMF en ‘carrrrupt politiciaaans’, ik kan er mij wel iets bij voorstellen, als je wel eens iets over Afrika leest, hoewel ik zeker niet wil beweren een kenner van pakweg Nigeriaanse binnenlandse muziek te zijn.
Seun preekte af en toe een beetje, maar liet dat zeker een goed feestje niet in de weg staan, blijkens stomende versies van IMF en African Smoke. Daarvoor ook nog een heel melodieus nummer met geweldige zang van de dienstdoende zangeressen, en naar het eind een indrukwekkend instrumentaal nummer dat dringend een paar remixen verdient. Steeds langere nummers leek het wel die het publiek zeker steeds in de groove brachten.
Op de duur stonden de echt enthousiasten te dansen en de zowat hele rest op zijn minst mee te heupwiegen. Big smiles voor een feestje dat nog de hele nacht mocht duren, wat niet zo evident is op een donderdagavond in een fris nachtelijke Lille.
Neem gerust een kijkje naar de pics van z’n set , één dag later in Gent (Vooruit) http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/seun-kuti-14-03-2014/
Organisatie : Aéronef, Lille
Na jullie show met Amenra in De Kreun in Kortrijk (2013) –die overigens overweldigend was- werd het plots heel stil rond jullie. Persoonlijk dacht ik dat daar een doorbraakmoment lag. Hoe hebben jullie de show en wat erna kwam ervaren?
Het optreden met Amenra was voor ons een overweldigende ervaring en een grote eer. Het betekende in velerlei opzichten ook een doorbraak. Voorheen speelden we vooral kleinere shows en voelden we nooit druk om echt voluit te gaan met de groep. Als groep hadden we lang de ervaring dat onze muziek wat in de marge stond en niet echt werd opgepikt door het publiek. De kans die Amenra ons bood leidde vrijwel meteen tot enkele andere shows met goeie bands, zoals bijvoorbeeld het optreden met Maudlin in de Kinkystar. Het voorjaar van 2013 deed ons inzien dat er misschien toch ‘iets’ in onze muziek zat dat mensen kon aanspreken. De rol van Amenra kan hierbij niet onderschat worden; muzikaal betekenen ze voor enkelen in de groep heel veel, als muzikant en als individu, maar ook door de gesprekken die we met hen hebben kunnen voeren. Deze hebben er ons toe aangezet vertrouwen te krijgen in wat we doen. Maar opnieuw, als opener mogen spelen was vooral een enorme eer voor ons.
Eleanora als voornaam uit het Grieks vertaald betekent licht, is dit ook waar jullie naar streven in het maken van nummers of heeft de naam een heel andere betekenis?
Eleanora stamt inderdaad af van het Grieks. Er wordt aangenomen dat het afkomstig is van de term ‘eleos’ wat staat voor mededogen. Eleanora zelf wordt vertaald als zonnestraal, stralend licht of toorts. Er is ook een Arabische verklaring voor het woord, dewelke staat voor god is mijn licht. De essentie voor ons is hierbij inderdaad telkens licht, in relatie met duisternis. Deze dialectiek tussen licht en duisternis is bij ons heel prominent aanwezig, in het schrijven van teksten en in het maken van nummers. De voortdurende reflectie tussen beiden moet vooral leiden tot persoonlijke bescheidenheid, deernis; barmhartigheid, en dit in volle waarachtigheid en zelfbesef. Dit is meteen ook het thema van onze teksten. Tijdens optredens functioneert de stem, het uitspreken van die woorden, vooral als een lijfelijke ervaring, om aan te tonen hoe pijnlijk dit proces is. Als band proberen we tijdens een optreden dan ook heel explosief naar voor te komen, af te zien in het licht, om daarna terug in onze persoonlijke duisternis te stappen.
Er zijn geruchten dat er een split op komst is met Amenra. Wat is daar van aan?
Wij zijn inderdaad gevraagd geweest door Amenra om samen met hen een split uit te brengen. Het betreft het nummer ‘Mammon’ dat ook terug te vinden zal zijn op onze EP. Naast de optredens die we met hen kunnen doen, is alsook deze kans subliem. Het voelt goed aan, als je de steun kunt krijgen van een groep die gelooft in hetgeen je brengt en waarvoor je staat.
Naar welke bands of artiesten kijken jullie op, halen jullie inspiratie uit?
Iedereen in de groep heeft een verschillende muzikale achtergrond. De inspiratiebronnen zijn dus heel divers. Dat kan dan van Tool en Deftones, naar June Paik, Time to Burn en Perth Express, tot bands als Rise and Fall en Congress gaan. Wat wel altijd meespeelt bij elk van ons, is de intensiteit van bands.
Jullie labelen onder het Belgische label ConSouling Sounds. Een bewuste keuze, of werden jullie gekozen?
Via bepaalde personen zijn we in contact gekomen met Consouling Sounds. Vanaf het eerste moment hadden we de indruk dat het klikte met hen door de transparante houding tussen ons beide. Het idee van een EP sprak hen aan en daardoor hebben we de kans gekregen om ons ding te kunnen doen, mede door hun steun.
Wat zijn de verdere plannen voor 2014 met Eleanora, of wat willen jullie dit jaar gerealiseerd zien voor jullie als band?
Eind maart, begin april zijn we van plan om onze EP uit te brengen onder het label van ConSouling Sounds. Nadien gaan we opnieuw de studio in. Dit betreft een grondige voorbereiding want het volgende nummer zal volgens ons gezien worden als een “epos” in het voorlopig verhaal als band. Daarnaast hopen we nog verschillende optredens te kunnen spelen om zoveel mogelijk ervaring op te doen als relatief jonge band. Deze ervaring zou nog versterkt kunnen worden, mochten we er in slagen om via een kleine tour even kennis te maken met onze buurlanden. Wie weet wat de toekomst ons kan brengen?
Split Amenra/Eleanora kunnen vanaf heden besteld worden via http://consouling.be/amenra.php
Shows Eleanora
21.03 cinéPalace, Kortrijk w/Oathbreaker, Maudlin
https://www.facebook.com/events/759157020767606/?fref=ts
23.03 Mezz, Breda w/Amenra, The Fifth Alliance
https://www.facebook.com/events/219189134930310/?fref=ts
29.03 OJC Kompas, Sint-Niklaas w/The Tragedy We Live In, Charnia, Monnik
https://www.facebook.com/events/1388058641418901/?fref=ts
Met een vader als Barry Andrews, mede-oprichter van hippe Engelse artrock bands als XTC en Shriekback, leek het enkel een kwestie van tijd vooraleer ook zoonlief Finn zijn eigen groepje uit de grond zou stampen. Als bezieler van The Veils werd de naar Nieuw-Zeeland geëmigreerde jongeling een grote toekomst voorspeld ten tijde van de fraaie debuutplaat ‘The Runaway Found’ (‘04), maar de grote meute hapte uiteindelijk niet toe. Na vier albums en een handvol EPs vol broeierige gitaarpop blijft Finn Andrews wat hangen in de schemerzone tussen alternatief en mainstream, een biotoop dat hem als intelligente romanticus overigens prima lijkt te bevallen.
Vorig jaar liet de groep Pukkelpop nog jammerlijk links liggen ten voordele van Lowlands. Met een aantal maanden vertraging én vier jaar na hun vorige doortocht kregen The Veils afgelopen woensdagavond met de Orangerie van de Botanique toch ei zo na opnieuw een Belgische zaal volledig gevuld.
The Veils werden bij hun eerste stappen richting podium opvallend enthousiast onthaald, waarop de groep gevat antwoordde met het epische “Train With No Name” en het nog steeds okselfrisse oudje “Calliope”. ‘It’s good to be back’ liet de goedlachse frontman met de eeuwige zwarte deukhoed optekenen, en dat was niet eens gelogen. De avond ervoor had de groep immers nog een show moeten cancelen wegens stemproblemen, maar wonderbaarlijk genoeg bleek de vibrerende strot van Andrews amper een dag later terug redelijk intact. Vocaal refereert de frontman beurtelings aan wijlen G.W. McLennan van The Go-Betweens en Starsailor opperhoofd James Walsh, twee collega’s die net als Andrews niet vies zijn van een streepje weltschmerz. Voor de zes metgezellen van Andrews, waaronder een bevallig duo strijkers, leek er geen plaats weggelegd in de spotlight. Andrews = The Veils, zo leek het wel, aangevuld met wat sessiemuzikanten die zich gedwee in de schaduw van de frontman nestelden.
Aanvankelijk stonden redelijk wat nummers uit hun laatste en meest gestroomlijnde worp ‘Time Stays, We Go’ op de setlist. “Birds”, “The Pearl”, “Sign Of Your Love” en “Out From The Valley & Into The Stars” behoren dan wel tot het traagste materiaal op die plaat, live kregen ze een serieuze trap onder de kont en werkten de erg goed op elkaar ingespeelde muzikanten steevast naar een broeierige climax toe. Niet alle nieuwe nummers dreven trouwens op subtiele arrangementen. Met de opzwepende single “Through The Deep, Dark Wood” bewezen The Veils dat ze evengoed met sprekend gemak een potige rocker uit hun mouw kunnen schudden die om onbegrijpelijke redenen de radio niet heeft gehaald.
Nog spannender werd het toen de groep ging grasduinen in wat ouder materiaal uit het voorlopige magnum opus ‘Nux Vomica’ (‘06), en met verve bewees dat deze passage uit hun back catalogue moeiteloos overeind blijft. Drijvend op een zompig bluesrock rifje bloeide “Not Yet” open tot een explosief nummer waar Nick Cave zowaar een spreekwoordelijke ‘red right hand’ kwam toesteken. Diezelfde Cave inclusief zijn Bad Seeds waren ook nooit veraf tijdens het dreigende titelnummer “Nux Vomica”. De anders redelijk goedlachse Andrews liet hier plots het manische rockbeest in zich los; reken daarbij nog de broeierige combinatie van een onheilspellend orgel en messcherpe gitaaruithalen en je hebt nog steeds een van de meest intrigerend buitenbeentjes in het oeuvre van The Veils.
Het was vervolgens intimiteit troef tijdens de eerste encores, waarbij Andrews solo en enkel gewapend met een akoestische gitaar de oude publiekslievelingen “Lavinia” en “The Tide That Left And Never Came Back” in alle eenvoud tot hun naakte essentie terug bracht. Het zorgde voor twee kippenvelmomentjes die we nog een tijdje gaan koesteren, net als de furieuze afsluiter “Jesus For The Jugular” waarvan Cave en Beefheart eeuwig spijt zullen hebben dat ze deze averechtse brok bluesrock nooit zelf hebben opgenomen.
Het commerciële momentum van The Veils mag dan al geruime tijd verstreken zijn, vanavond stond hier een allesbehalve uitgerangeerde groep die de aandacht van haar kleine fanschare naar waarde weet te schatten. Pa Andrews mag trots zijn.
Organisatie: Botanique, Brussel
Boy & Bear – Folklorische indiemuziek
Boy & Bear
Botanique (Rotonde)
Brussel
2013-03-11
Cis Vliegen
Helemaal vanuit Australië kwam Boy & Bear naar de fantastische Rotonde om zijn Belgische fans te verwennen op een avondje muziek. Het kwintet dat vooral geleid wordt door zanger Dave Hosking en gitarist Killian Gavin kende in 2011 een waar topjaar. Hun debuut album ‘Moonfire’ verscheen en was in eigen land een groot succes! Zo wonnen ze vijf van de zeven nominaties op de Australische MIA’s. In Europa werden ze eerder verwelkomd als een afkooksel van de succesvolle Mumford & Sons. De gelijkenissen waren er zeker, maar met hun nieuwe plaat ‘Harlequin Dream’ heeft Boy & Bear daar een einde aan gemaakt. De band heeft een eigen indie-folk sound gecreëerd die je kan onderscheiden in het reeds ruime assortiment.
Als voorprogramma konden we rekenen op Dancing Years uit Groot-Brittannië. In mijn ogen een vreemde naam voor een groep die zeemzoete, zachte, dromerige nummers maakt. De dansschoenen mocht je met andere woorden nog even uitlaten en inruilen voor een zitplaats op de bank. Kijken, ogen dicht en genieten was de boodschap. Ik genoot, maar als publieksopwarmer voor Boy & Bear? Dan mocht er wat meer dancing en minder melancholie in zitten.
Boy & Bear : Plots gingen de lichten uit en kwamen de vijf mannen onder begeleiding van een swingend nummer het podium op. Zonder boe noch ba volgde er direct drie nummers die netjes aan elkaar waren gebreid aan de hand van outro’s die plots intro’s bleken te zijn. Een goede start die ook goed werd onthaald!
De setlist was perfect. Iedere toeschouwer kreeg bij wijze van spreken zijn goesting. Zowel het nieuwe werk als het oude werk kwam aan bod in een goede volgorde. Zo was het tweede nummer van de setlist “Rabbit Song” een goeie opwarmer en het laatste nummer “Feeding Line” een perfecte afsluiter waar het publiek zijn laatste energie op kwijt kon.
Tijdens de show kwamen veel anekdotes rond de groep naar boven, maar één is me toch sterk bijgebleven. Zo vertelde Dave Hosking na een vurige gitaarsolo van Killian Gavin dat hij alleen maar wou meedoen met Boy & Bear als hij geen gitaarsolo’s hoefde te spelen. Op dat moment verstopte Killian zich achter zijn gitaar, maar kwam al snel weer tevoorschijn toen het publiek luid begon te juichen als extra bedankje voor zijn geslaagde vingerwerk!
Boy & Bear was puur. Het viel direct op dat ze niet bezig waren met het creëren van een plastische sfeer rond de show. Zo was de enige versiering op het podium de band zelf in een casual outfitje. Niets speciaals dus... ofwel? Men kan zeggen van wel, want op deze manier werd direct duidelijk dat ze zichzelf wouden verkopen via hun muziek en niet via een ‘gemaakte’ show. Op een gegeven moment had de band wel een bijzondere aanvraag voor de man van het licht en geluid. Ik citeer: ‘Weet je nog onze vorige show hier? Toen had je bij het volgende nummer de discobal opgezet. Dat was prachtig! Kan je dat nog eens opnieuw doen?’ Ze creëerden de sfeer werkelijk ter plekke met de middelen die ze hadden. Zo werd de show ook nog onderbroken met een ‘happy birthday song’ voor de drummer die vervolgens een pintje ad fundum naar binnen kapte onder luid gejuich van het publiek. Een tweede ad fundum zag hij helaas niet zitten.
Je kan het zien als het winnen van tijd...Na het nummer “Southern Sun” liet Boy & Bear weten dat ze niet voor vijf minuten van het podium zouden verdwijnen om daarna terug te komen voor een bisnummer. Dat vonden ze tijdverlies waarmee ze zichzelf en zogenaamd het publiek een plezier mee deden. Een ‘echt’ bisnummer is er dus niet geweest ondanks het enthousiasme van het publiek.
Hou je meer van de folklorische indiemuziek en sympathieke mannen die graag babbelen op het podium. Dan is Boy & Bear de formule voor jou! De liveopnames gelijken zeer veel op de studio-opnames dus je weet wat je kan verwachten. Bedankt Boy & Bear!
Setlist: 3 headed woman, Rabbit Song, Lordy May, Herlequin Dream, Old Town Bleus, Milk And Sticks, Back Down The Black, Moment Grace, Real Estate, Stranger, Bridges, Part Time Believer, Southern Sun, Big Man, Golden Jubilee, Feeding Line.
Organisatie: Botanique Brussel
De hype rond bands die vakkundig postrock, metal en hardcore mixen, is al eventjes voorbij. Toch kunnen liefhebbers van deze stevige genres niet voorbij het eerste album van de Zweden van Amalthea. Het viertal starttte rond 2004 als een posthardcore- en screamoband waarna men geleidelijk de screamo inruilde voor postrock. Na een eerste EP in 2011 is ‘In The Woods’ het eerste full album. De muziek die Amalthea hierop brengt, klinkt desolaat, melancholisch en ruw en past zo perfect bij het onherbergzame, weidse en uitgestrekte beeld dat velen van Skandinavië hebben. Meestal houdt de band het vrij kalm door de cleane vocalen en het gerichte gebruik van instrumenten als viool, trompet of trombone maar af en toe barst een explosief gedeelte los. Aanknopingspunten vind je bij fijne bands als Cult of Luna, Isis, Steak Number Eight en af en toe ook Neurosis. Wie van dergelijke bands houdt, weet dat de rijkheid en de gelaagdheid van dit album vraagt om van begin tot eind te beluisteren. Ook bij ‘In The Woods’ is dit niet anders. Het zorgt ervoor dat dit een plaat is voor de muzikale meerwaardezoeker.
La Chiva Gantiva heeft Colombiaanse roots en heeft Brussel als thuisbasis . Het uitgebreide combo is toe aan hun tweede cd en brengt je meteen in feeststemming door het allegaartje aan stijlen van world – funk –soul – salse - latin ritmes en raps . We hebben hier een reeks fris aanstekelijke dansbare songs . Af en toe komt de popsound wat op het voorplan , is er een ietwat gematigde aanpak, maar al gauw geeft het gezelschap er een leuke wending aan .
Met het Zuiders instrumentarium brengen zij de zon in huis . Referenties naar de Zuid-Amerikaanse/Cubaanse ritmiek en naar bands als Mau Mau en Mano Negra borrelt een optimistische , ontspannende stemming op . Te koesteren!
Madensuyu is het Gentse duo De Gezelle – Vervondel. Ze hebben lang op zich laten wachten, want hun laatste cd ‘D is Done’ dateert al van 2008. Madensuyu wordt enorm gerespecteerd .
Het duo overtuigt en onderscheidt zich met unieke postrock/noisepop , een intens broeierig, energiek spanningsveld creëren ze van repetitieve, snedige, felle gitaarstructuren, bezwerende en opzwepende strakke percussie en elektronicatunes. Ze dienen stroomstoten toe, zorgen voor geluidsstormen die naar de keel grijpen en naar adem doen snakken. Tot slot hebben we die verbeten, zalvende zanglijnen, apart of samen, met het invoegen van een (schreeuw) zang en opgewonden kreten.
‘Stabat Mater’ is een Latijns hymne , van een moeder die haar zoon verliest , een enorme klap moet verwerken , een sterke beproeving doorstaat, waarbij ze mentaal en fysiek niet breekt, ondanks het intense verdriet , de woede en de machteloosheid … Net elementen die we muzikaal horen bij het Gentse duo ! Welkom in het Madensuyu – universum dus …
Hier op de nieuwe plaat ‘Stabat Mater (SM:MS)’ hebben we te maken met songs die gelaagder, sfeervoller zijn , een broeierige intensiteit hebben, kunnen aanzwellen, je doen bewegen en voor de nodige adrenalinestoten en explosies zorgen door die spannende opbouw, de tempowisselingen, de variaties en natuurlijk dat unieke samenspel gitaar- drums –elektronica, stuiterend , stuwend en splijtend.
Op die manier gaan we hollend, bollend rijden en glijden we over het spannende materiaal als “Dolarosa”, “Ready & I”, “On the long run”, “Mute song” , “Crucem” en de rustige afsluiters “Give days & a day” en “Haul in/High tide” . We halen ook “Hush hum” eens aan met de acapella zang van Tijl Geerts van het Sint-Niklase knapenkoor ‘In Dulci Jubilo’ . Madensuyu is nog steeds scherp en spreidt hun talent, kunde en technisch vernuft opnieuw tentoon!
Het Amerikaanse Superchunk rond Mac McCaughan en de zijnen zijn sinds 2010 aan een return begonnen , met de plaat ‘Majesty shredding’ , na een stilte van 10 jaar . Er is de tweede nu in de rij ‘I hate music’ , waarbij ze als vanouds nog steeds in slagen spannende , aanstekelijke power grunge pop materiaal te brengen. De band klinkt enthousiast want er zijn de catchy refreinen , maar de onderwerpen zijn met het jaartje ouder iets zwaarder en het tempo kan wat worden teruggeschroefd . De plaat is opgedragen aan filmmaker en vriend David Doernberg, die in 2012 overleed aan de gevolgen van kanker. Nummers “Out of the sun” en “What can we do” passen in dit gevoeliger concept . Geen nood, Superchunk kan snedig knallen als op “Void”, het (ultra)korte “Staying home” en op opener “Overflows”; ook met “Low f” en “Breaking down” komen ze sterk voor de dag , waarbij de instrumenten wat meer ruimte krijgen en de groep gauw gelinkt wordt aan die bepalende 90 bands als Dinosaur Jr uit de grunge tijd .
Het mag allemaal wat afgelijnder zijn dan vroeger, feit is dat de band nog steeds goed is en hun gruizige rock van jeugdige vitaliteit getuigt.
Nadat 2013 voor Bastille werd uitgeroepen tot een Grand Cru, met hun debuutplaat ‘Bad Blood’, zijn ze 2014 ingeslagen op dezelfde weg. Met dezelfde succesformule hanterend, volgen steeds meer steden elkaar op en worden de zalen groter en groter. De schare trouwe fans zwelt gestadig aan. Benieuwd wat dat gaat geven voor 2014.
Chauffe plat van dienst Grizfolk, een Amerikaans/Zweedse groep, had het gewillige , overwegend jonge publiek direct mee. Hun repertoire doet me een beetje denken aan Elbow, maar dan wel met F1-motoren. Ideaal om de halfwas adolescenten op de juiste temperatuur te brengen.
Opener “Bad Blood” was er direct boenk op. Ideale sing-along , de oh-oh-ohs waren niet uit de lucht. Lijkt wel op maat gesneden voor de falsetstem van Dan Smith. De heren van Bastille weten een soort vibe of schwung te creëren die niet meer uit deint eens ingezet. “Weight of living, Pt II” en het recente “Blame” weten dit gevoel perfect te consolideren. Met “Laura Palmer” ging er een eerste zindering door het publiek.
“Poet”, “Overjoyed” met een heel aanstekelijk drumritme, “Laughter lines” en “These streets” brachten toch iets of wat rust in de lotto arena. Om dan weer toe te nemen met, o contradictie , “ The silence”.
Een gevoel van samenhorigheid werd geformeerd door het melancholische “Oblivion”, volgens Dan één van de meest treurige songs ooit door hem geschreven. Maar het onderbouwde wel het machtige stembereik van de leadzanger.
De sfeer werd weer opgewarmd door … “Icarus”, de zaal badend in goudgeel zonlicht. “The draw” was een ideale opwarmer voor “Things we lost in the fire”. Wat een uitbarsting van emotie, alsof iedereen hierop zat te wachten.
Dan trok z’n hoodie terug aan, en mengde zich dan onverwachts in het publiek. Zonder stemverlies werd “Flaws” gewoon tussen het publiek gezongen. Gedurfd, maar het uitzinnige publiek beheerste zich en de gelukkigen die een aanraking mochten koesteren, zullen waarschijnlijk hun hand een maand lang onberoerd laten.
De encore werd rustig ingezet met “Daniel in the Den”. Voor de cover “ Off the night” werd medewerking gevraagd: op teken van Dan moest iedereen zich klein maken om dan los te barsten op de tonen van “This is the rhythm of the night”. Zelden meegemaakt. “Pompeii” werd, hoe kan het anders, gespaard als climax. Het dak ging er net niet af. Aardig als ze zijn , mochten de kerels Grizfolk ook mee het podium op. Een geslaagde avond was een feit.
Bastille blijkt een succesformule, zoveel is zeker. De achterban groeit, concerten raken steeds sneller uitverkocht. Hun geheim? Alles lijkt toch zo basaal te gaan, bijna routinematig. Wat ook helpt, Dan heeft een aaibaarheidsfactor buiten categorie. Vriendelijke jongen, altijd een glimlach klaar, een herkenbare stijl gepaard met een vaak gekopieerde kuif, …
Bastille bewijst ook dat men geen vuurwerk, exuberante lichtshow enz. nodig heeft om een uitstekende format neer te zetten.
Eerst de AB, nu de Lotto Arena. Straks volgt Werchter opnieuw. Maar dit kan de laatste halte niet zijn. Het kan niet anders of de volgende stop ligt naast de Lotto Arena, namelijk het Sportpaleis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bastille-11-03-2014/
Organisatie: Live Nation
Laibach (de Duitse naam van de hoofdstad van Slovenië, Ljubljana) is een collectief van avant-garde Sloveense artiesten. Actief sinds de vroege jaren '80, hebben ze reeds een rijkelijk gevulde discografie. Ze zijn natuurlijk bekend van de hit "Tanz Mit Laibach" en van de covers van Opus, Queen en DAF, maar de echte fans weten dat Laibach veel meer dan biedt en is!
Hun laatste concerten in België dateren van december 2007 in de Botanique, Brussel, december 2010 op het BIM Festival , Antwerpen en september 2012 in Oudenaarde. Vandaag komt de band langs om zijn nieuw album, ‘Spectre’ in het Depot (Leuven) te presenteren. De zaal is in een ‘box’ opstelling (het achterste deel verborgen door een gordijn).
Het eerste deel van het concert wordt uitsluitend samengesteld uit songs van dit nieuwe album. Het « Prelude to Te Deum H. 146 » van Marc-Antoine Charpentier, het themalied van de Eurovisie, is een perfecte introductie voor het lied "Eurovision". Zoals gebruikelijk bij Laibach, is het podium gevuld van twee grote videoschermen en twee projectors aan de voorkant. Het geluid is krachtig , episch en de lage stem van Milan Fras klinkt als een cirkelzaag. Aan zijn zijde, de mooie en fascinerende zangeres Mina Spiler. In de nummers "Walk With Me", "Eat Liver" en "We Are Millions" blijkt haar rol belangrijker dan voorheen, tot grote vreugde van de fans.
Het eerste hoogtepunt van de show is "Whistleblowers" met zijn martiale sfeer en de onmiddellijk herkenbare whistle à la 'River Kwai'. De titel verwijst naar de 'klokkenluiders', mensen als Edward Snowden of Julian Assange, die het dysfunctioneren en de gevaren van onze moderne maatschappij aan de kaak stellen. De bombastische kant van de muziek, de geëngageerde thema's en de totale show doen ons onherroepelijk denken aan ‘The Wall’ van Pink Floyd, maar dan in een 'dark' versie.
"Koran" is een prachtige compositie, die mooi gecomponeerd en gebracht is. Het volgende nummer, "No History" uit ‘Spectre’ is een echt 'killer'. De prachtige electro-riff en de hypnotiserende ritmiek geven indruk tot de ‘final’ prachtige a capella van Milan Fras: een geweldig moment, zie : http://www.youtube.com/watch?v=q1_KLDSEK_g . Over het algemeen klinken de nummers van de nieuwe cd erg krachtig en efficiënt. Het eerste deel is dus een groot succes !
Na een onderbreking van 10 minuten, komt de band terug voor een 'best of'. Die begint met een terugblik naar de '80s, via herwerkte versies van twee nummers in het Sloveens: "Brat Moj" ("mijn broer") en "Ti Ki Izzivas" ("jij, die durft"). Hier is de muziek meer experimenteel, soms dissonant, ontregeld maar nog steeds sfeervol. In de jaren '80 waren de leden van de groep zelfs in een echte fabriek gaan werken, een cementfabriek in Trbovlje precies, om die industriële omgeving, die in hun sound te horen is ,beter te begrijpen. Als Mina Spiler "Ti Ki Izzivas" , met haar mooie glanzende ogen, in haar megafoon schreeuwt, zijn we in de hemel...
De volgende twee nummers, "B Mashina", een cover van de Sloveense groep Siddharta, en "Under the Iron Sky" zijn beide afkomstig van de soundtrack van de film "Under The Iron Sky". Op "Leben - Tod" van '87, hoort men duidelijk de invloed van Laibach op de golf van de industriële muziek van de jaren '88-'95 met Skinny Puppy, Nine Inch Nails en later, Rammstein. "Warme Lederhaut" is een uitstekende cover van "Warm Leatherette" van The Normal (de eerste plaat op Mute/Pias label, het label waartoe Laibach nu behoort !). Om de set af te sluiten speelt de band twee klassieke covers: "Ballad Of A Thin Man" van Bob Dylan en "See That My Grave Is Kept Clean" van Blind Lemon Jefferson (ook door Dylan gecoverd). Deze twee composities zijn zorgvuldig aangepast in een zeer Wagneriaanse stijl binnen Laibach.
De encore wordt ingeleid door een vooraf opgenomen stem : "Let me hear you say Ho !". De stem speelt met het publiek en deze ironie is archetypisch van het werk van Laibach. De muzikanten keren terug op het podium voor een laatste attack . Eerst de ongelooflijke cover van "Love On The Beat" van Serge Gainsbourg ; erg leuk om Milan Fras in het Frans te horen zingen en de kleine, orgastische kreten van Mina Spiner laten ons niet onverschillig... Tot slot eindigt het concert met het grootste succes van de groep: "Tanz Mit Laibach", een door DAF geïnspireerde quasi-militaire mars, waarop het publiek die danspas toelaat.
Helaas zal de tweede encore, die wel op de setlist was voorzien, jammer genoeg niet plaatsvinden. Hoe dan ook : Laibach had een uiterst originele aanpak, die veel verder gaat dan de muziek zelf. Hun concert is een multimedia performance, een totale show met geluid, licht en video, die een enorme impact had. Wat nog belangrijker is, deze unieke kunstenaars brengen een zeer scherpe, sarcastische blik op politieke kwesties, waarbij het totalitarisme en de militaire iconografie in het centrum van het debat staan. Daarmee creëren ze een innoverende stijl, een nieuwe esthetiek, uniek en ongelooflijk sterk. Bedankt voor deze geweldige show !
Setlist : Eurovision - Walk with Me – Americana - We Are Millions - Eat Liver ! – Bosanova – Koran – Whistleblowers - No History - Resistance Is Futile – Intermezzo - Brat Moj - Ti, Ki Izzivaš - B Mashina - Under the Iron Sky - Leben-Tod - Warme Lederhaut (The Normal cover) - Ballad of a Thin Man (Bob Dylan cover) - See That My Grave Is Kept Clean (Blind Lemon Jefferson cover)
Encore: Love on the Beat (Serge Gainsbourg cover) - Tanz mit Laibach
vertaling : Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/laibach-10-03-2014/
Organisatie: Depot, Leuven
De Engelse broers Lawrence aka Disclosure zijn ‘hot’. Op een goed jaar tijd hebben zij na de UK zeer zeker ons landje ook veroverd . Vorig jaar deze tijd stonden nog ze in de AB Club, waar ze het publiek al triggerden met hun radiovriendelijke clubdance. De Londense electrotechneuten deden dan op Rock Werchter de Marquee tent ontploffen en nu , voor deze derde keer was de AB snel uitverkocht en viel Brussel voor de twee!
Het duo speelde een verschroeiende set die het overwegend jonge maar ook het oudere publiek (waaronder mezelf hmhm) opnieuw kon bekoren . Disclosure doet ons terug tuimelen naar de ‘80s discotheek, die ergens de single “My quale idea” van Pino d’Angio doet opborrelen en zelfs me doet mijmeren naar de favoriete discotheek van toen , De Carioca, waar we heel wat beats, bleeps en dampende soulfunky toestanden hoorden . Net die invloeden weet het jonge, klassevolle duo te verwerken met een poppy insteek en aanstekelijke, loungy sfeervolle beats ; een soort Studio Ibiza van zalvende retrohouse, soul, dance, disco en dubstep , dat aangenaam , relaxt , fris , sprankelend , pompend , oppeppend en natuurlijk dansbaar is. Het is net die juiste touch om de jongeren voor zich te winnen .
Disclosure stond garant voor anderhalf uur ontspanning en zorgde voor een feeststemming op een ‘after party’ de maandag. Het publiek liet het niet aan z’n hart komen en was in opperbeste ‘zaterdagavond’ stemming, danste zich soms in het zweet en kon uitzinnig zijn . Er was inderdaad een fantastische sfeer! De AB werd al omgetoverd tot een Club en een DJ zorgde voor de nodige setups en opwarming .
Op het achterplan werden heel wat ruitprojecties getoond , met nogal vurige kleuren en zwart-wit vrouwengezichten , die eigenlijk die vocale nummers van Disclosure ondersteunden als “F for you” (ft Mary J Blige) , die de set opende, “You & me” ( ft Eliza Doolittle) , “Confess to me” (ft Jessie Ware) en topper “White noise” (ft AlunaGeorge), gezien zij niet met de heren op tour zijn. Hun gemis werd door dit entertainment sterk opgevangen .
Hun elektronica , opgezweept door percussie en stuwende bassen zat goed snor . Ook op de paar eigen gezongen songs al of niet met vocoder, waaronder “When a fire starts to burn”, “Running”, “Voices” en de instrumentals als “Grab her!”, “Stimulation” kon je je volledig laten gaan . Toegegeven , in de nummers werd wel af en toe gas teruggenomen en kwam de lounge, de soundscapes , de trance op z’n Orbitals en The Orb bovendrijven ( o.m. “Boiling”, “Tenderly”, “Flow”) , maar telkens vingen de twee dit op met hun keys en percussie , uiterst aangenaam , aanstekelijk en dansbaar door die opbouw en forsere beats .
Deze twee hebben een schot in de roos en brachten de clubdance iets dichter bij de popscene . De afwisseling in de twee afsluitende songs “Help me lose my mind” (met de zangeres van London Grammar Hannah Reid) en de oude single “Latch” (ft Sam Smith) waren daar de voorbeelden van!
Overtuigend, dampend dansbaar setje kregen we , die duidelijk inwerkte op de dansspieren en zorgde voor ‘positive feelings’ . Brussels felt Disclosure!
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Bonobo brak in 2010 door bij een breder publiek met de fantastische plaat ‘Black Sands’. Vorig jaar bevestigden ze met ‘The North Borders’ en het mag dan ook niet verwonderen dat het Koninklijk Circus weken van tevoren uitverkocht geraakte. Simon Green en de zijnen tilden de loungy en jazzy elektronica live naar een nog hoger niveau, en wisten het publiek van start tot finish bij de les te houden.
Openen deden de aapjes met “Cirrus”, wellicht het meest dansbare nummer uit hun repertoire. Het eerste echte hoogtepunt van de set was echter het tweeluik “Towers” en “Stay The Same”, waarin de groep haar livepotentieel ten volle benutte. Door het trio blazers kregen de songs het nodige reliëf mee en zangeres Szjerdene toonde aan dat ze over een hemelse strot beschikt. Haar krachtige, soulvolle en tegelijkertijd breekbare zang ging een perfecte symbiose aan met de warme, jazzy instrumentatie. Dapper ook dat band het aandurfde om af te wijken van de albumversies. “Towers” kreeg zo een uptempo einde mee en bij “Kiara” zorgden de blazers voor een onweerstaanbare groove.
Het tempo ging maar niet naar omlaag en de groep zinderde doorheen haar set. “First Fires” zorgde halverwege gelukkig wel voor een rustpuntje. Het nummer, op album met de vocalen van Grey Reverend, werd zeer stripped-down gebracht en werd voor de gelegenheid gezongen door Szjerdene. Ook het exotisch klinkende “We Could Forever” was een voltreffer. Nooit gedacht dat een nummer met een fluitsolo zo stoer en sexy kon klinken.
Tegen het einde van de set, na het swingende “El Toro”, kregen de drummer en de saxofonist hun moment de gloire. Beide kregen ze de ruimte om gedurende enkele minuten te soleren, terwijl de rest van de band even het podium verliet. Daarna zetten de twee een geniaal een-tweetje op, waarna de complete band terugkwam om nog enkele nummers te spelen. Het duo “Pieces” en “The Keeper”, weer met de zwoele vocalen van Szjerdene, vormde het prachtige sluitstuk van de avond.
Als je de band al een verwijt kan maken, dan is het dat haar muziek soms wat braafjes klinkt. Maar de zaligmakende melodieën van Bonobo zijn zo hemels, dat je dat gebrek aan spanning er zonder klagen bijneemt. Live durfde de groep al eens wat meer experimenteren en dat pakte gelukkig fantastisch uit. De sensuele magie die in de lucht hing, bracht het publiek in een aangename trance, ergens tussen melancholie en extase in. De zomer mag van ons part al beginnen.
Organisatie: Live Nation
De vliegafstand tussen Toronto en Brussel is ongeveer is een dikke acht uur vliegen. Maar om Drake te zien moest je deze keer niet naar Canada, homie was right here in Brussel, Palais 12. Wat zelf al een mooie stap op is van Vorst Nationaal twee jaar geleden. ‘Drizzy is winning, family’. Hij is dan ook de eerste rapper die deze plek laat vollopen in België.
Met een glazen constructie boven het hoofd en een gigantisch scherm voor ons begon de show. “Nothing Was The Same” intro “Tuscan Leather” met zijn fantastische Whitney Houston sample gaf een kicker van formaat terwijl Drake van onder het podium naar boven rees. Onmiddellijk daarna passeert “Headlines” die het publiek een tweede keer op touw neemt. Drake is een geboren entertainer. De hele show was een perfecte mix van, het publiek uit zijn hand te laten eten en de juiste balans te vinden tussen zijn bangers en het wat rustigere werk. ‘Drizzy gave us some of that smooth stuff, just to hit us with the bangers right after’. Dat het publiek uit zijn hand eet, maakt hij niet moeilijk. In een uitloper van “Too Much”, Drake’s favoriet van zijn nieuw album, sereneert hij Brussel door de zinnen: je vous aime Brussels… Ik hou van jullie, melodieus te zingen. Melig, maar het werkt enorm. Ik draaide mijn pet wat bij en dacht: “Damn zoiets klein, laat duizenden harten hier smelten.. Dat moet ik onthouden”. Levensles, bro. Simple things work.
Na het wat zachtere werk en de tussenlopers van “Nothing Was The Same” spuwt Drizzy enkel nog fire! “Trophies”, “F*cking Problems”, “The Motto”, ”HYFR”, “Pop That”. De overgang van “Fucking Problems” naar “The Motto” was straight up heat! ‘Shoutout to whoever made the concertmix’. “Pop That” is het meest ignorant nummer ever van Bronxite French Montana, maar die eerste strofes a-capella gaven het nummer een extra dimensie. Ook de visuals waren, uhum, niet voor de groentjes onder ons. “Trophies” was letterlijk en figuurlijk fire. Een epische beat dat het NYE anthem was in Toronto. De horns en de vlammen gaven heet spektakel en na een tijdje vroeg ik me af, wat gaat hij hier nog uit zijn mouw gooien? Uh sorry, hier komt “We Made it”, “No Lie”, ”Bitches love me” en “No New Friends”, een resem van legit guest verses NA EL-KAAR. Whew. Tijdens “305 To My City”, komt het glazen podium dat boven ons hoofd hing naar beneden en wordt Drake’s persoonlijk balkon. Hij begint dan aan een soort van therapiesessie tussen hem en zijn publiek. Weer eens eet iedereen uit zijn hand, en kijkt met grote ogen toe hoe the Canadian kid elke sectie aanwijst. 90 minuten lang speelt Drake het dak van de Brusselse expo. Kan me moeilijk voorstellen dat dit concert voor iemand saai werd tijdens zijn set, want aan moeite en inzet geen gebrek. Misschien bij de serenade van een uitgekozen chick, die dan twee minuten on stage small talk mocht ontvangen van de kwal himself, maar daarbuiten zag je iedereen meegaan en dansen. Mindere shoutout to de koppeltjes in mijn buurt. Zij stonden echt op de verkeerde plek tussen al die dansende singles, ‘looking for a little booty action’.
‘Drizzy Drake’s Would You Like A Tour’ was compleet en zijn 44 euro meer dan waard. Desondanks The Weeknd, die als voorprogramma er een verlengd weekend van probeerde maken en we daarna nog een klein uur moesten wachten op de main act. Op dit tempo zal Drake binnen een dikke drie jaar football stadiums uitverkopen in Noord-Amerika. U2 style.
Quotering: 9/10 Own it Drake
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
