De opener op deze plaat zet je als luisteraar een beetje op het verkeerde been. Je hoort op “Dead and Gone” zang begeleid door een akoestische gitaar. Je zou haast denken dat je hier rustige kampvuur liedjes zal te horen krijgen. Niets is minder waar want op “Never Was Enough” tonen ze hun ware gelaat: Muziek dat gedrenkt is in psychedelische desert rock.
Dit viertal uit Palm Desert, California is al sinds 2005 bezig en met dit album zijn ze aan hun vierde album toe. “Fine!” is een korte song dat wat breekt met de rest. Het is haast crossover en doet wat aan de heel jonge Red Hot Chili Peppers denken. “Two Faced” is een interessante track dat ergens tussen grunge en stoner in zweeft. “There She Goes” begint boeiend in de intro maar het lijkt alsof ze teveel in één song willen steken. Daardoor valt de song wat tussen schip en wal. “Antidote” is dan beter geslaagd. Iets meer rechtdoor en minder verschillende elementen in de song maken hem hier sterker. Naar Waxy normen is dit een kort album met slechts elf nummers op. Afsluiter “Getting Lost, Getting Found” is een sfeervolle ballade geworden. Het haardvuur komt al voor mijn ogen branden. Ze eindigen zoals ze begonnen: rustig. Het rusteloze geweld zit tussen dit begin en einde.
Ik had nog nooit van Waxy gehoord tot ik deze plaat in mijn handen kreeg. Ik hoor goede elementen, enkele degelijke songs maar nergens een uitschieter. Enkele songs zijn duidelijk minder en daar heb je ook het gevoel dat ze wat persoonlijkheid missen. Voor de rest is het aan jullie om te oordelen.
Luide gitaarrock zit opnieuw in de lift in Vlaanderen en daar zijn we blij mee. SONS, Equal Idiots en Black Leather Jacket kennen we al. Er bestaan nog meer bands in de Vlaamse underground die het misschien wel eens zouden kunnen gaan maken. Een goede kanshebber is Tien Ton Vuist.
Dit duo komt uit Oudenaarde en wist ons reeds te verrassen met de EP ‘Bidole’ en enkele knappe YouTube-clips. Er blijft wel een gat tussen het catchy en gepolijste studiomateriaal en de energieke en smerige garagerock van hun liveshows, maar dat is dan ook een universele uitdaging voor elke rockband. Er wordt inmiddels aan nieuw studiomateriaal gewerkt met een gerenommeerde producer. Tot het nieuwe materiaal er is, blijft Tien Ton Vuist concerten spelen. Zo mochten ze in De Harmonie in hun thuisstad de Kerstvakantie inzetten met een avondje onvervalste rock ’n roll.
Van ‘Bidole’ werden nog slechts drie nummers gebracht: “Asking U Y”, “Boom La La” en “Smetterling”. Ook de nadien uitgekomen video-singles “Best Plan Ever”, “Not A Good Plan” en “Next In Line” mochten niet ontbreken. Nieuwe tracks als “Friends To Lovers” en andere zijn opvallend kort en krachtig. Bij Tien Ton Vuist gaan ze niet dikwijls voor een schaduwgevecht. Vaak halen ze meteen hard uit met een gemene rechtse, terwijl ze net zo goed al eens klassiek opbouwen of het zacht-hard-wisselen van de grunge bovenhalen. In Oudenaarde coverden ze van Kings Of Leon nog “Black Thumbnail” en “Four Kicks”, twee tracks waarvoor je het oeuvre van de Kings Of Leon al goed moet kennen.
De power, overgave en energie van deze band is altijd aanstekelijk voor het publiek en al na een paar nummers ontstaat een kleine moshpit voor het podium terwijl de iets rijpere fans iets verderop enthousiast staan mee te knikken. Zanger-gitarist Tijl zoekt vaak de rand van het podium op om de boel nog wat meer op te hitsen en gaat ook even tussen de fans gitaar spelen. Tegenover dat bijna ongeleide projectiel zit drummer Nikki vaak ietwat stoïcijns als een Charlie Watts, maar net zo goed gaat hij mee op in de adrenalinestoot die deze band is. Tien Ton Vuist sluit in De Harmonie af met de toegift “This Is Not A Surf Song”, een vlag die de lading dekt.
Met enthousiasme en goede songs alleen maak je het vandaag niet meer als rockband, maar het is wel de beste basis om van te vertrekken.
Organisatie: Harmonie, Oudenaarde
Belgische kwaliteit op het podium net vóór eindejaar kregen we met Tessa Dixon en Warhola , en dit in één van de meest knusse zalen, De Casino, net niet helemaal uitverkocht.
Tessa Dixon opende de avond. De 21-jarige muzikante uit Brussel met Amerikaanse roots, was één van de drie winnaars van De Nieuwe Lichting 2019 naast Mooneye en David Nyach. Ze brengt heerlijke , donkere, dansbare popmuziek met een vrolijke vibe. Zelf kan ze als de beste dansen en laat dit dan ook uitvoerig zien op het podium. Haar vocals kan ze variëren als geen één , hoog en laag, past ze constant en beheerst aan in de nummers. Ze kreeg het publiek mee en er waren toch heel wat fans en kenners. Er werd gedanst en nummers als “Ignited” en “Beautiful Pain” werden meegezongen. De laatste song , na zo’n veertig minuten, droeg duidelijk de stempel van Billie Eilish , wat natuurlijk héél erg werd gesmaakt. Een sterke support act. StuBru deed prima z’n werk met hun Nieuwe Lichting wedstrijd.
Daarna mocht nog een winnaar op het podium, eentje die de Humo’s Rock Rally won in 2014. Het was Oliver Symons, (bijna) meer bekend als toetsenist van Bazart, met zijn groep Warhola. Ze stonden hier voor hun laatste concert als promo van hun in mei uitgebracht debuut ‘Young Loving’.
Ook hier zwevende, elektronische , héél dansbare popmuziek, die iets te veel neigde naar Oscar and the Wolf, die andere Belgische grootheid in het genre.
De muziek sleepte ons regelmatig mee langs idyllische plekjes met klaterende watervallen en een laaghangende mist waar konijntjes in het groene gras spelen, waar een betoverend mooie, schaars geklede blondine ligt te slapen en alles peis en vree is … Op andere momenten, zeker bij het tweede, hun bekendste nummer “Jewels” werd de zaal tot dansen en zingen toe bewogen.
En wat die Oliver kan met zijn stem is verbazingwekkend. De hoogtes die hij hiermee zonder zichtbare moeite haalt, zijn indrukwekkend en absoluut héél toepasselijk in de songs. We keken er naar, aanhoorden het en waren soms bang dat hij door zijn stem zou gaan maar niets van dat. Chapeau.
Tot twee maal toe mocht Tessa komen meezingen en ze deed dat met overtuiging en klasse. Met haar moves en zang past ze perfect in het Warhola-plaatje.
Na vijf kwartier zweven, dansen en zweten was het afgelopen. Een héél tevreden groep zag een al even tevreden publiek. Jammer dat we ze nu een hele tijd zullen moeten missen, wist Oliver ons te vertellen.
Warhola paste hier in het plaatje van heel wat Belgische pop- en rockbands op een erg hoog niveau!
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Puur Puur Puur - Een akoestische wervelstorm in alle kleuren van de regenboog
Puur, Puur, Puur - akoestische eindejaarshow
Een avond boordevol akoestische muziek uit zowel metal, wereldmuziek als jazz tot blues of aanverwante stijlen, in een omkadering, dat aanvoelde als een gezellige kerkdienst met muziek, drank en de nodige versnaperingen. Het leek een zeer goed idee. Beyond The Labyrinth zou deze avond boordevol diversiteiten - een akoestische wervelstorm in alle kleuren van de regenboog - afsluiten en kreeg o.a. het gezelschap van een andere Belgische sterkhouder binnen de metal Eternal Breath. Helaas was de opkomst niet zo hoog, maar zij die erbij waren genoten met volle teugen van dit toch zeer unieke concept.
Diezelfde Eternal Breath (****1/2) brengt een wilde mengeling van power en heavy metal. Doorgaans gebouwd rond verschroeiende riffs en drum salvo's en bulderende vocalen die de aarde op zijn grondvesten doen daveren. De heren van Eternal Breath zouden voor het eerst een akoestische set brengen en stonden toch een beetje zenuwachtig op het podium. Er werden amper drie songs gebracht, maar al direct valt nog maar eens op wat voor een topmuzikanten er binnen deze band toch zitten. En vooral, dat is het belangrijkste, voelen elk van hen perfect aan. Dat is bij een akoestische set, waar je geen gebruik kunt maken van technische snufjes, meer dan belangrijk. Zanger Andy Polfliet , zijn bijzonder hoge stembereik , deed dan ook voor het eerst elk haartje op onze armen recht staan.
Kortom: De vuurdoop van Eternal Breath om akoestische power en heavy metal te brengen, werd dus vooral in goede banen geleid door een combinatie tussen professionaliteit en spelplezier, waardoor we ademloos zaten te genieten op het puntje van onze stoel. Missie geslaagd!
Mean Missy and the oldtimers (****) brengt een mengelmoes van jazz, blues en swing. Gerugsteund door de akoestische inbreng van Geert en Wilfried van Beyond the Labyrinth, gooit een bevallige zangeres haar aanstekelijke stem in de strijd om de temperatuur tot een kookpunt te doen stijgen. Die swingende aanpak werkt op de dansspieren Wij konden zeker niet blijven stil zitten op onze stoel. Mean Missy - ofwel Manon De Schepper - beschikt trouwens over een soort diva uitstraling dat ons terugbrengt naar die wilde jaren '40 tot '50. Zowel bij de hoge tonen als de ingetogen momenten geraak je dan ook prompt in vervoering door deze bijzonder getalenteerde zangeres, die swing en blues zodanig perfect verbindt dat het lijkt alsof diezelfde jaren '50 zijn teruggekeerd, met alle swingende elementen zo eigen aan die tijd daarbovenop. Meermaals deed het ons denken aan actrices als Marlene Dietrich of Audrey Hebpurn die door hun gracieuze en sensuele uitstraling menig mannenhart sneller deden slaan.
In elk geval sprak Mean Missy zowel door haar stem en uitstraling tot onze verbeelding, en liet een diepe indruk na die we niet snel zullen vergeten.
De muziek van Sproqueville Ramblers (****1/2) wordt omschreven als '’Raw, rural, hard-core, no-nonsense Cajun Music’. Een muziekstijl waar blues elementen worden verbonden met folklore. In sommige gevallen is dat ook met inbreng van viool. Dit bijzonder veelzijdig trio, maakt echter gebruik van traditionele instrumenten als banjo, accordeon, washboard en harmonica om JC Castelhof onder te dompelen in een gezellig kampvuur atmosfeer. Net zoals tijdens lange zomeravonden rond dat kampvuur gezeten , daalt dan ook een intense warmte over je heen. Bovendien brengt elk van hen een al even gevarieerde vocale inbreng, waardoor je van de ene aangename verrassing in de andere terecht komt. En je je bijgevolg geen seconde verveelt. Elk van hen straalt bovendien tonnen spelplezier uit, en ze vullen elkaar bovendien perfect aan , zowel vocaal als instrumentaal, waardoor nergens een speld valt tussen te krijgen.
Kortom Sproqueville Ramblers hun stijl past perfect binnen dit warmhartig concept, waar iedereen gezeten rond dat kampvuur met volle teugen zit te genieten. Lekkere aanstekelijke zigeuners muziek - als je dat zo kunt noemen - opzwepende klanken en zoveel diversiteit in klank en beeld, deden ons dan ook van begin tot einde naar adem happen. En vooral zitten genieten op het puntje van onze stoel.
Tijd voor een potje dub roots reggae, met dank aan het veelkleurige gezelschap SISTA MIKA (****) . Als een pionier van reggae in België is SISTA MIKA een van de weinige vrouwelijke vertegenwoordigers van dubreggae in België. Met haar begeleidingsband zorgt ze ervoor dat Castelhof wordt ondergedompeld in een soort wereldmuziek atmosfeer, omgeven door elke kleur van de regenboog. Door een bijzonder aanstekelijke mengelmoes van opzwepende klanken en percussie met twee vocalisten die zowel wat stembereik als uitstraling de zon deed schijnen in ons hart, kon je op deze muziek onmogelijk stil zitten op je stoel. In normale omstandigheden gaat dat dak er dan ook prompt af. Wij, en elke aanwezige, genoot iets meer ingetogen, maar toch met volle teugen van zoveel zuiders temperament met een duidelijke Franse inbreng. SISTA MIKA gooide dan ook alles in de strijd om van dit kerstfeestje een uitbundig en temperamentvol dans feest te maken en slaagde er in mondjesmaat toch in wat beweging te krijgen in het zittende publiek. Daarvoor krijgt de band prompt een pluim meer op zijn hoed.
We hebben het al meermaals vermeld maar door Filip Lemmens binnen te halen heeft Beyond The Labyrinth (*****) niet alleen de perfecte vocalist gevonden, die als gegoten past binnen dat concept. De man kan wat stembereik betreft werkelijke alles aan en straalt bovendien tonnen charisma uit, van zelden hoog niveau. Of dat ook akoestisch zou lukken, vroegen we ons af? Vanaf de eerste song was al vrij duidelijk dat Filip zijn stem ook met een akoestische inbreng je hetzelfde kippenvel bezorgt zoals ooit een zanger als Ronnie James Dio dat ooit deed op een zomeravond op Graspop. Een overdreven vergelijking wellicht, maar beter dan dit kunnen we niet uitdrukken wat door ons lijf heen ging bij de manier waarop Filip al die songs naar voor bracht. Niet eenmaal , maar een hele set lang stonden de haren op onze armen recht van puur innerlijk genot. Je zou haast vergeten dat er nog andere topmuzikanten op dat podium staan, wiens backing vocale inbreng minstens even belangrijk is.
Ook akoestisch worden we bij de keel gegrepen door die bijzonder aanstekelijke keyboard klanken, krijgen we de krop in de keel als de bas en gitaarlijnen elkaar kruisen, en zorgen die bovendien voor een magie die ons doet kwijlen van genot. Bovendien is er die lekker akoestische drum inbreng, als ultieme kers op de taart om ons naar hogere oorden door te verwijzen zonder gebruik te maken van geestenverruimende middelen.
Besluit: Beyond The Labyrinth is meer dan ooit een gestroomlijnde en goed geoliede machine, dat heeft de band dit jaar weer bewezen. En dat bewijst de band dus ook akoestisch door nog maar eens ons rock hart diep te ontroeren. Elke song opnieuw, maar vooral dat ene indrukwekkende moment bij “Carry On” deed ons een traan wegpinken, terwijl we de tekst zachtjes meebrullen.
Wellicht zijn alle superlatieven voor sommige wat overdreven, maar we kunnen niet anders uitdrukken hoe diep onder de indruk we weer eens waren van een band die na al die jaren nog steeds teveel wordt onderschat, want beter dan dit vind je nauwelijks binnen de symfonische rock en metal muziek. Ook akoestisch werd dat op alle instrumentale en vocale vlakken nog maar eens fijn in de verf gezet.
Organisatie: Puur Puur Puur
De Noorse pianist Espen Berg is van vele jazzmarkten thuis. Doordat hij in zijn muziek zoveel betoverende klanken verstopt die we niet direct kunnen thuisbrengen, verlaat hij eigenlijk dat pad van de pure jazz. Net omdat hij bewust buiten de comfortzone treedt , maakt van hem dan ook een bijzonder interessante componist en muzikant. Met 'Free Play' is hij aan zijn derde album onder de naam Espen Berg Trio toe. Hij laat zich bijstaan door bassist Bardur Reinert Poulsen en drummer Simon Olderskog. Zelf speelt hij naast piano ook celesta.
Met “Monolitt” wordt de toon gezet. Al vrij vlug merk je dat Berg houdt van improviseren tot die lijn is overschreden. Berg beschouwt zijn muziek als een eindeloze reis naar het onbekende. Dat merk je ook aan hoe een acht minuten lange song als “Skrivarneset” is opgebouwd. Alsof je een uitgestippelde wandeling maakt die plots naar een heel andere kant uitwijkt. Het avontuur tegemoet. Dit is eveneens het soort jazz dat je hart tot rust brengt, ondanks dat de artiesten vaak eerder zeer onrustig tewerk gaan. En dat is nu net waar wijzelf het meeste van houden. Verrast worden door plots opduikende klanken die we voorheen nog niet hadden ontdekt. Dat komt ook terug bij “Camillas Sang” of “Gossipel”. Alsof het trio ter plaatse beslist het plots heel anders te gaan aanpakken. Daarvoor moet je als muzikant zeer sterk in je schoenen staan en goed weten waar je mee bezig bent.
Nog opvallend: ondanks dat bassist Bardur met een warme basklank en drummer Simon voluit hun ding kunnen doen op deze plaat, trekt Berg duidelijk de meeste aandacht naar zijn piano toe. Dat instrument is het toonaangevende instrument op deze plaat. Dat komt nog eens tot uiting als er een lekkere samensmelting ontstaat tussen die drum en piano bij “Gossipel”. Een lekker aanstekelijke song gevolgd door weer een experimenteel en zeer explosief klinkend huzarenstukje als “Episk Agrgressiv Syndrom”, dat inderdaad redelijk agressief van start gaat. Het tempo gaat ook de wat meer gehaaste weg op. De ingetogen momenten zorgen voor een rustpunt, waardoor je niet in slaap wordt gewiegd maar eerder in vervoering achterblijft, wachtende op een volgende puntige uithaal. Die vrij vlug komt. Het zeer mooie en langzame “Furuberget” is een sluitstuk dat u ademloos zal doen achterblijven.
Grenzeloze virtuositeit weet het Espen Berg Trio te combineren met de aanhoorder voortdurend op het verkeerde been zetten. Dit door tot in het oneindige te spelen met explosieve krachten en intieme momenten die je naar adem doen happen. In golvende bewegingen improviseren deze top jazzmuzikanten tot in het oneindige op deze knappe plaat. Daardoor blijft de aandacht scherp gehouden en laat je je gewillig meeslepen naar andere jazzoorden, waar het steeds fijn vertoeven is.
Blues/Jazz
Free to Play
Espen Berg Trio
De Ruben Hoeke Band is een formatie die de pure bluesrock vanuit het slop haalt, afstoft en in een nieuw kleedje stopt. En daardoor het doet aanvoelen alsof ze die muziekstijl heruitvinden. Dat resulteerde in eerdere pareltjes als 'Sonic Revolver' (2016), 'Legacy ' (2017) en '25 Live' (2018). Met 'All Saints' bracht de band zopas een vierde album uit.
De appel valt niet ver van de boom. Ruben is de zoon van pianist Rob Hoeke, een topmuzikant die zijn sporen verdiende in rock-'n-roll, blues en boogie woogie. Ruben gaat op ‘All Saints’ even gedreven tewerk als zijn vader, zelfs meer energieker. De bluesrocker zal wellicht al kippenvel en kroppen in de keel krijgen bij de eerste adrenalinestoot bij “Get Bit”. En dan ben je vertrokken voor een rollercoaster trip naar de diepste wortels van rock en blues. Gevolgd door songs gedreven door pompende gitaar riffs, aanstekelijke solo's en een warme zang die de haren op je armen doen recht komen van innerlijk genot. Dat is ook het geval bij daarop volgende rock parels als “(I'm A) Cheap Trick”, “Easy Does” en “Sour Fruit”. Met “Been A Long Time Comin'”' verschijnt een eerste ballad. De vocale aankleding klinkt hier plots broos en breekbaar als porselein, maar de rock houding blijft ook hier stevig overeind staan.
Drummer Eric Hoeke (broer van Ruben) drijft het tempo telkens zo danig hoog op dat die adrenaline blijft stromen door je aders, en eveneens niet te luidruchtig waardoor de bluesinvloeden blijven doorschemeren. Mooi aangevuld door de gitaarskills van Ruben, die niet voor niets bekend staat als één van de meest vooraanstaande Nederlandse gitaristen. Gekruid met de verdovende baslijnen van Mike Kamp wordt de perfectie overal overschreden, zonder die spontaniteit uit het oog te verliezen. De kers op de taart krijgen we telkens voorgeschoteld met de warme en gevarieerde stem van Lucas Pruim. Nergens valt er een speld tussen te krijgen. Zo puur als de mooiste bluesrockdiamant klinkt deze plaat van begin tot einde.
Dat Ruben Hoeke Band een verzameling van topmuzikanten zijn die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn, wordt verder in de verf gezet bij “All Feels”, “Sally Went To The Shore” en het duivelse “The Devil’s Toil”. Als klap op de vuurpijl is er een gedurfde cover van “Love Is Blindness” van U2. Een song waar alle voornoemde elementen nog eens op een hoopje worden gegooid. Het zorgt voor een combinatie van een krop in de keel, vooral als Lucas op een zachtaardige wijze je hart streelt met zijn verdovende stem, waarna Ruben nogmaals het bewijs levert waarom hij als gitarist zo op handen wordt gedragen.
Klasse, het komt altijd boven drijven. Maar daarom hoeft dat nog niet te resulteren in een routineklus. Eerder loeit het spelplezier uit de boxen en gaat ons bluesrockhart sneller slaan. De bluesrockliefhebber zal dan ook gegarandeerd watertandend klaarkomen bij zoveel adrenalinestoten die The Ruben Hoeke Band hier uitdeelt op 'All Saints'. De ene na de andere mokerslag in het gezicht, die je verdooft of met de luchtgitaar in de hand doet headbangen tot de vroege uurtjes krijg je hier voorgeschoteld.
Ook al is dat allemaal wel ergens voorgedaan, deze muzikanten bezorgen het bluesrockgenre die welgekomen injectie die het kan gebruiken om de muziekstijl ook in 2020 binnen te loodsen.
Blues/Jazz
All Saints
Ruben Hoeke Band
Het gaat hard voor postmetalband Turpentine Valley. Ze staan met een lichte overdrijving elk weekend op een podium, hun debuutalbum komt op vinyl uit bij dunk!records en drie tracks daarvan worden gebruikt in de soundtrack van de populaire tv-serie De Twaalf. Je kan die bijval wegrelativeren of nog uitvergroten, maar het geeft alvast aan dat er nog mooie dingen gaan gebeuren voor Turpentine Valley.
‘Etch’ is het verlengde van hun vorig jaar uitgebrachte democassette. Die kreeg op deze site al een mooie score. ‘Etch’ omvat de zes nummers van die democassette, aangevuld met de zevende track “Compassie”. De bespreking van de zes ‘oude’ tracks vind je makkelijk terug op deze site, daarom concentreren we ons op die ene nieuwe. Voor wie de cassette reeds heeft, is één nieuwe track misschien wat weinig. Aan de andere kant vormen die zes tracks één geheel met een organische volgorde inzake emoties en opbouw. Het is een beetje als een extra hoofdstuk schrijven voor een boek dat al uitgegeven is.
“Compassie” past meteen in de instrumentale postmetal van Turpentine Valley zoals we die hebben leren kennen. Geen verrassingen dus. Productioneel blinkt dit nog net iets harder dan de tracks van de demo. De titel vind ik wat dubbel. Enerzijds is er die genadeloze, ijzige riff die bij momenten lijkt weggelopen bij een atmosferische blackmetalband en anderzijds heb je die donkere warmte in het ritme van drum en bas, die rust en vertrouwen brengt.
Opnieuw een klein meesterwerkje dus.
Drummer Gard Nilssen, Rune Nergaard (bas, orgel, piano) en gitarist Even Helte Hermansen vormen samen de formatie Bushman's Revenge. Het trio debuteerde in 2007 met het album ‘Cowboy Music’. Voor hun acht volgende releases vonden ze onderdak bij het door Rune Kristofferson (Fra Lippo Lippi) opgerichte label Rune Grammofon. Met ‘Et Hån Mot Overklassen’ maken ze de overstap naar het eveneens Noorse Hubro. Op deze plaat, binnen een verstilde atmosfeer, hoor je dat deze muzikanten weten waar ze mee bezig zijn. In eigen land hebben de heren een soort cultstatus opgebouwd, wat resulteert in een meesterwerk waarbij geen geluidsmuren worden afgebroken, maar waarin de stilte zo oorverdovend intensief klinkt, dat je je wel voelt wegdrijven naar andere oorden.
De serene aanpak op “Sly Love With A Midnight Creeper” vormt feitelijk de rode draad op deze volledige schijf. Knap hoe de heren elkaar aanvoelen, maar vooral de rust bewaren en je daardoor niet in slaap wiegen. Maar eerder een gemoedsrust over jou doen neerdalen waardoor je prompt een ander mens wordt. Fluisterende tonen, hypnotiserende klanken en een psychedelisch drumwerk doen je dan ook in een soort trance belanden waaruit je niet wil of kan ontsnappen. Luister maar naar zeer mooie pareltjes als “A Bottle A Day Keeps The Wolves At Bay” of “Moves Away From The Door”. De band slaat trouwens aan het improviseren met die klanken en doet daardoor een zeer filmisch landschap open gaan. Hoogstens bij enkele songs gaat het tempo de hoogte in, maar de tendens is toch rust en kalmte tot het oneindige. Op afsluiter “Hei Hei Martin Skei” wordt deze stelling nog maar eens in de verf gezet.
Elke song ademt feitelijk diezelfde intense sereniteit uit. Waardoor deze schijf een aaneenschakeling wordt van elementen die je compleet 'zen' doen worden, waardoor je dan ook de problemen in het leven prompt beter aankan.
Zonder meer is 'Et Han Mot Overklassen' dan ook een intensief mooi jazzschijfje, gebracht door een band die stilte tot een jazzkunstwerk verheft.
Blues/Jazz
Et Hån Mot Overklassen
Bushman's Revenge
De Noorse drumvirtuoos Gard Nilssen was dit jaar 'artist-in-residence' op het prestigieuze Molde Jazz Festival. Hij gaf shows met zijn formaties SpaceMonkey, Bushman’s Revenge, Amgala Temple en het speciaal voor dit festival opgerichte Supersonic Orchestra. Ook Gard Nilssen Acoustic Unity trad er op met de Amerikaanse trompettist Ambrose Akinmusire als gastmuzikant. Samen met contrabassist Petter Eldh en saxofonist Andre Roligheten bracht bandleider Nilssen al twee platen met dit trio uit. Ook op “To Whom Who Buys A Record” haalt hij alles uit de kast om de jazzliefhebber een oorgasme van jewelste te bezorgen.
Vanaf “Cherry Man” wordt die jazz-lat direct zeer hoog gelegd. Dit trio slaat aan het experimenteren en improviseren tot in het oneindige. Daarbij is het die combinatie met blaasinstrumenten, aanstekelijke contrabas en zeer warme drumpartijen die de rode draad vormen doorheen het geheel. Zoveel virtuositeit keert ook terug op de daaropvolgende songs als “Acoustic Unity”, “Omkalfatring” en “Rat On A Skateboard”. Die immense kruisbestuiving tussen deze talentvolle muzikanten is een streling voor ons jazzhart. De heren verleggen prompt een grens binnen dat genre, waar grenzen doorgaans vervagen. Dat merk je niet op de songs apart. Eigenlijk moet je deze schijf bij voorbaat in zijn geheel beluisteren.
Song na song merk je dat Gard Nilssen Acoustic Unity vooral een band is die geen jazz speelt, maar jazz leeft. Dat zorgt ervoor dat er nergens een speld valt tussen te krijgen. Maar de perfectie in bespelen van die instrumenten zorgt ook niet voor het afleveren van een routineklus. De spontaniteit en spelplezier stroomt uit de boxen bij intieme songs als “Jon” en “Skienselva”. Waarmee deze plaat op een warme en zachtmoedige wijzen wordt afgesloten. Alsof de band je na toch enkele dansbare parels tot gemoedsrust wil brengen.
Gard is een drum virtuoos die de aandacht niet alleen naar zich toetrekt, maar ook zijn medemuzikanten de vrijheid geeft om zich volledig uit te leven. Met alle magische gevolgen van dien. Zonder meer brengt dit trio dan ook een knappe jazzschijf uit, die je dat oorgasme van jewelste bezorgt, waarop je als liefhebber van pure jazz op had gehoopt.
Blues/Jazz
To Whom Who Buys A Record
Gard Nilssen Acoustic Unity
Odin/PIAS
Jan Verstraeten - Innemende vertwijfeling en kinderlijke ernst
Echo Beatty en Jan Verstraeten
De avond in de Handelsbeurs beloofde een te zijn van hoog niveau. Beide artiesten, allebei getekend bij Unday Records, hebben er een zeer vruchtbaar jaar op zitten. Het publiek kon in de zaal met enkele hoge tafels en stoelen in een zeer ontspannen sfeer van de muziek genieten.
Onder onwennige stilte betrad Echo Beatty met band het podium. Annelies Van Dinter is met haar twee langspeelplaten en onlangs uitgebrachte EP 'Ode to the Attempt' alvast geen groentje meer. Na samenwerkingen Mauro Pawlowski, The Black Heart Rebellion and Bed Rugs en concerten met dEUS en Trixie Whitley bouwt ze gestaag aan haar populariteit.
Al vroeg in de set was de bedoeling van Echo Beatty duidelijk. “Waking Up from a Dream” maakt je wakker in een bittere en harde realiteit. En dit bleef een thema doorheen de set: de vertwijfeling in het leven zijn niet te ontkennen en kun je maar beter koesteren. Hetzelfde gevoel tijdens “Love is all in Vain” - een treurnummer is voor de meest tedere ziel - en “Where do we go from here?” of “Big Black Hole”. Dit lijkt zwaarwichtig te zijn maar de band toonde genoeg charme en was voldoende meeslepend om niet te afstandelijk over te komen. Bij momenten kwamen er flitsen van PJ Harvey voorbij of tonen van Feist of 90s indie bands. Ook de dubbele micro (een met en één zonder effect) deed aan een jonge dEUS of zelfs Millionaire denken. Na afsluiter “Hunger, Hunger” bleven we met dit volmaakt concert niet op onze honger zitten.
Maar gelukkig hadden we nog wat plaats voor een heerlijk toetje. Jan Verstraeten heeft er ook een succesvol jaar op zitten. Niet alleen bracht hij bijna uit het niets zijn eerste EP ‘Child Play’ uit, hij gaf ook hij tal van optredens in België, Nederland en zelfs de Verenigde Staten. De visuele artiest heeft duidelijk aandacht voor detail en dat was deze avond niet anders. Of beter gezegd het was zelfs meer dan we gewoon waren!
De muzikale opstelling van Jan en friends (zoals aangekondigd op het projectiescherm) had ruim plaats op het ideale podium. Ludiek waren de kostuums waar de 7-koppige band in gedost was. Felgeel met hangende linten, bananen in western-tenue dus.
Openen deed Jan & co met "I want to be Forgotten" waar de muzikale puurheid en balans tussen het visuele en het muzikale meteen opviel. Als een echte selfmade man maakt hij trouwens de coverart van zijn singles en EP en ook videoclips die tijdens het optreden geprojecteerd werden. De strijkpartijen in bossanova-stijl gingen naadloos over in "Tropical View" dat - met bijhorende aapmasker in de videoclip - een ode is aan het mooie leven.
Dit speelse kinderlijkheid was initieel sterk aanwezig maar vanaf “Dreams” waarbij Jan de zanglijnen liet afspelen op een speelgoedrecorder en de bandleden een zelfontworpen masker droegen, kreeg het geheel een volgroeid karakter. Achter de kinderlijke gelukzaligheid schuilt er dan toch een donker kantje… “Second Hand Novel” legde ons het zwijgen op met een duidelijke Shut your mouth. Dan was het de beurt aan zijn meest bekende single en cover “Surviver” - met bijschrijft “Beyonce Jan Verstraeten sings”.
Jan bedankte het publiek en zijn bandleden meermaals ook al was het vooral wij die hem dankbaar moeten zijn voor het prikkelrijke en fris concert! “Moon Face” is een parel van een song en daarmee werd de eindsprint ingezet. Nog voor hij het podium verliet, bracht hij Iggy Pop’s “I Wanna be your Dog”. Gelukkig kregen we als toetje nog Moby’s “Trouble So Hard” in een rock-jasje.
Het einde van 2019 zit er bijna op maar het beloofd alvast een vruchtbaar nieuw jaar te worden voor zowel Echo Beatty als Jan Verstraeten die beiden een stevige plaats innemen in de Belgische muziekscene.
Organisatie: Democrazy, Gent
Wim De Craene was een aimabele en ongeruste ziel. Iemand die enkele klassiekers heeft nagelaten zoals “Rozane”,” Tim”, “Marcelino” en “Breek Uit Jezelf”. Om de één of andere reden heeft hij tijdens zijn leven nooit de erkenning van andere generatiegenoten gehad alhoewel hij die verdiende. Die erkenning is er pas achteraf gekomen. In de jaren ‘80 had hij het wel moeilijk als artiest. Hij zocht naar manieren om het grote publiek aan te spreken. Dat werd niet altijd goed onthaald. Eén ding is zeker: dat hij integer was als artiest en dat ook belangrijk vond.
BLP Records brengt nu van zijn eerste drie albums telkens 500 gelimiteerde vinyls uit. In kleur en/of zwart. ‘Wim De Craene’ uit 1973 was zijn debuutplaat. Een echte kleinkunstplaat met scherpe observaties over het patronaat en het gewone volk. Dat is te horen op “De Kleine Man” (een update van de versie van Louis Davids uit 1929). Opener “Boudewijn De Eerste Straat” zal bij een groot aantal luisteraars wel bekend in de oren klinken. “T Is Om Te Poen Te Doen” is een magistraal nummer, weliswaar geschreven door Jaap Van Der Merwe. Het jazzy gevoel hier komen we later nog tegen in een reeks van zijn bekende nummers. In het jaar erna verzamelde hij een band rondom zich om live sterker voor de dag te komen. Ze begonnen nummers voor een volgende plaat op te nemen. Op de vooravond van de resterende opnames van de nieuwe plaat verongelukt Paul Lambert en raakt Raf Lenssens zwaargewond na een optreden in een auto-ongeluk. Zo moet hij snel een nieuwe band zoeken want de platenmaatschappij wil snel de plaat af hebben.
Daarbij spreekt Wim De Craene, Jean Blaute aan om die te produceren. Blaute trommelt een aantal muzikanten op en zo komt ‘Brussel’ (1975) tot stand. De protestliedjes zijn iets minder prominent aanwezig maar de rake en scherpe observaties blijven wel aanwezig. Muzikaal klinkt alles iets volwassener. Je hoort ook wel bij welke songs Jean Blaute betrokken was. De arrangementen zijn net iets sterker. Ook “Rozane” werd samen met hem gemaakt. Een nummer dat niet meteen bijster veel verkocht, maar dat hem wel op de kaart zette en veel optredens opleverde. “Rozane” groeide met de jaren wel tot een heuse klassieker uit. Ook “Brussel” is een geweldige song. Sfeerrijk en met een leuke tekst. Muzikaal doet het mij wat aan The Doors denken.
In hetzelfde jaar brengt hij, onder druk van de platenmaatschappij, een opvolger uit (‘Alles Is Nog Het Oude’) met zijn allergrootste hit “Tim”. Een nummer dat hij opdraagt aan zijn pasgeboren zoon Ramses (vernoemd naar zijn mentor Ramses Shaffy) maar dat hij Tim noemt omdat dat beter zingt. Jean Blaute heeft ook hier een hand in het arrangement. Een nummer dat mij nog steeds kippenvel kan bezorgen. Ook op “Rozerood-Oranje” worden alle registers opengetrokken. Een sterke song die uit veel lagen opgebouwd is. Zo ook met “Portret Van Gisteren” dat als kleinkunst begint maar mooi openbloeit. Ook de cover “5 Uur” van Ramses Shaffy staat op deze plaat. Shaffy is van groot belang geweest in beginjaren van zijn carrière en hij laat dat middels deze cover nog eens blijken. Afsluiter “Piepoe (Morgen Wordt Beter)” bezit een heel catchy refrein.
De heruitgave van de eerste drie platen van Wim De Craene is een mooi souvenir voor de fans of voor mensen die hem nu pas ontdekken. Of wanneer je oude exemplaren grijsgedraaid zijn en aan vervanging toe zijn. In elk geval een uitstekende zet van BLP Records.
“Poolnacht” is de nieuwe single en video van De Delvers. Een nieuwe track die niet op hun alom bejubelde debuutalbum staat. De song is een losse release en staat niet op vinyl of CD.
De song bevat alle typische kenmerken van de band: een streep wave en postpunk, donkere en melancholische Nederlandstalige teksten en een gevoel voor melodie. Ze kregen voor deze track hulp van o.a. saxofonist Floris De Smet (o.a. Naft) en extra percussie van drumster Anke Verslypt (o.a. Fortress ).
Ontdek de track hier: https://youtu.be/g_EhUpRrYhM
Begin 2019 ontstaat The Mars Model. Het is een bont gezelschap bestaande uit Walen, Fransen en Vlamingen. Vandaar waarschijnlijk de naam van hun EP: ‘Francobelga’. Ze hebben allen uiteenlopende muzikale smaken maar als je de muziek hoort dan houden ze allen wel van stevige en gedreven songs vermoed ik.
Nog geen jaar later is er hun eerste optreden en hun eerste EP. Soms kan het snel gaan. En het moet gezegd worden dat je het niet hoort aan de muziek. Die zit vakkundig in elkaar en klinkt professioneel genoeg om te denken dat ze al eventjes bezig zijn. Opener “Lifewire” is meteen raak. Een donkere intro van synths zet aan tot de rest van de song. Een pakkende gitaarriff en zang trekken het nummer vooruit. De overgang en het refrein zelf doet mij denken aan Killing Joke ten tijde van “Pandemonium”. De bass en synths benadrukken de donkere sfeer. De drum zorgt voor een patente ritmesectie. De muziek is een mix van industrial, postpunk en zo. Ja, ik ben na één nummer al fan en dat zeg ik niet om, vooral het bandlid dat ik ken, hen te plezieren. “Amazon” klinkt iets luchtiger en neigt iets meer naar gothic rock. Het bevat voor de rest dezelfde elementen als de vorige song. Op “Failing Forward” gaat het tempo wat hoger en klinkt het geheel terug steviger. Ik hoor een catchy riff die zich doorheen de track kronkelt en rockt. Het refrein is iets minder sterk dan die van “Lifewire”. Afsluiter “Terminus” opent terug met synths die vooral echt uit de startblokken schieten. Ze bevat een heerlijk pulserende bas in de verses, een sterk refrein en een dystopische sfeertje. Sterke song.
‘Francobelga’ bevat vier tracks waar geen enkele misser tussen staat. Persoonlijk vind ik “Lifewire” en “Terminus” twee songs die er bovenuit steken vanwege het stevig geheel, de opbouw en de sterke refreinen. Knap debuut.
Danny Blue And The Old Socks is een Antwerpse band die rammelende funkrock afvuurt in de stijl van Parquet Courts, Pavement en The Pixies. In januari 2018 werd de band bij StuBru finalist van De Nieuwe Lichting en in april 2018 stonden ze in de finale van Humo’s Rock Rally. Ze toerden non-stop in binnen- en buitenland.
Op hun nieuwe single “Boys” sturen ze het beste uit hun vaders platencollecties door de pedalenplank en komen ze zo uit bij heerlijke, nerveuze pokkeherrie met een volbloed 80’s-vibe. De single klinkt heel wat experimenteler dan hun debuut-EP ‘Backyard Days’ van eind 2017, maar sluit wel mooi aan op de single “Freakshow”. Prachtig hoe een jonge band risico’s durft te nemen, maar helemaal overtuigen doet deze single niet. Daarvoor gebeurt er gewoon te veel in de bijna vier minuten van “Boys”.
In maart 2020 brengen ze hun tweede EP uit. Die zal ook ‘Boys’ gedoopt worden.
https://www.youtube.com/watch?v=4VeD4o5JI50
Agnes Obel behoeft weinig introductie. Deze Deense werd internationaal bekend met de single “Riverside” die ze in 2010 uitbracht bij het Belgische label Play It Again Sam. Ook het album ‘Philharmonics’ deed het hier bijzonder goed, met veel airplay op verschillende radiozenders. Haar volgende album ‘Aventine’ was degelijk, maar miste eenzelfde sterke single. Het daaropvolgende album ‘Citizen Of Glass’ ging nagenoeg onopgemerkt voorbij en daarna scheiden de wegen van Obel en haar Belgische label.
Inmiddels vond Agnes Obel onderdak bij Deutsche Grammophon, een label met een lange en rijke traditie in vooral klassieke muziek. Een label dat misschien nog beter past bij de kalme, ingetogen pianomuziek (aangevuld met cello) en de zachte stem van Obel. In hun aanpak verschillen ze bij Deutsche Grammophon niet veel van Play It Again Sam: de sterke single “Island Of Doom” gaat vooraf aan het album ‘Myopia’ dat op 21 februari uitgebracht wordt. De term ‘sterk’ vraagt enige nuance. Het is een sterke single voor wie al vertrouwd is met haar werk. Voor wie enkel “Riverside” kent, is deze “Island Of Doom” net iets zwakker. Je hebt wel opnieuw het moeilijk te duiden mysterie in de muziek en die zachte, breekbare engelenstem die het mysterie nog uitvergroot. Maar het pakkende refrein ontbreekt. Als luisteraar heb je zelfs met de titel erbij geen flauw idee waar dit over gaat en dat is net iets te veel mysterie.
Toch kijken we uit naar dat album.
75 Dollar Bill is een duo uit New York, actief sinds 2012 en bestaande uit gitarist Che Chen en percussionist Rick Brown. De twee maakten reeds drie platen en evenveel cassettes maar het is pas sinds hun laatste dat ik ze ken. ‘I was real’ is een dubbel lp en behoort wat mij betreft tot het beste van afgelopen jaar. Er doen nogal wat gasten (bas, saxen, violen, gitaren,..) mee op die plaat en ik vroeg me vooraf toch af of ze het met zijn tweeën wel zouden redden. Tot mijn verrassing doemde er nog een derde muzikant op: de Berlijner Andrew Lafkas, een contrabassist die ook op de plaat meespeelde.
Na Margaret Airplaneman en een herboren James Leg was het voor de derde keer op korte tijd een schot in de roos voor deze kleine koffiebar. Hoewel deze noot toch iets harder om kraken was. Vier nummers van om en bij de twintig minuten en volledig instrumentaal maar wie wat moeite deed kon niet anders dan bedwelmd raken door dit onorthodoxe drietal. Moeilijk te situeren: was dit jazz, wereldmuziek, drone gebaseerde muziek of gewoonweg blues? Ik hou het bij experimentele blues.
De nummers begonnen meestal met allerhande belletjes of vreemde fluiten waarna Rick Brown op zijn triplex box (waarop hij ook zat) de Afrikaans of Oosters geïnspireerde ritmes langzaam liet evolueren. Hierbij werd hij in de rug gesteund door de staande bas terwijl Chen wat experimenteerde met drones op zijn twaalfsnarige gitaar. Telkens een boeiende maar wat moeilijk te behappen aanloop naar het moment waarop onmiskenbare bluespatronen in het spel van Chen slopen.
Hedendaagse blues is meestal strontvervelend maar dit was van een totaal andere orde. Chen, zelf met Taiwanese roots, zocht de oorsprong van de blues op in Mauretanië. Daar volgde hij gitaarles bij Jheich Ould Chighaly wiens vrouw, Noura Mint Seymali, misschien gekend is bij wereldmuziek liefhebbers. Zij toerde alleszins reeds door Europa. Zelf doet Che nogal bescheiden over zijn gitaartechniek maar wat hij in Mechelen liet horen was toch vrij indrukwekkend. Opzwepende en tevens hypnotiserende Tourareg blues zoals ik ze nooit eerder hoorde.
Deze complexe lange nummers hadden gekunsteld en stroef kunnen overkomen maar daar was hier helemaal geen sprake van. De deels geïmproviseerde muziek van 75 Dollar Bill kende een onwaarschijnlijk natuurlijk aanvoelende flow.
Organisatie: Kaffee-Ine, Mechelen
Toen Loyle Carner zijn optreden in een uitverkochte AB enkele weken geleden had geannuleerd, was dit ook voor ons een streep door de rekening. Binnen de hip hop en de aanverwante stijlen is dit namelijk een artiest die langzaam maar zeker aan het doorbreken is naar de hoogste regionen. Uitstel is gelukkig geen afstel. Op maandag 16 december kregen wij, en een overvol Ancienne Belgique een herkansing. Loyle Carner zet een wervelend en vooral zeer gevarieerd hip hop feestje op poten, dat duidelijk vanuit het hart komt. Daarvoor krijgt de man een extra pluim op zijn hoed.
De avond werd geopend door Lucy Lu (***). Een collectief van spraakzame artiesten die eerder een vorm van zogenaamde 'laid-back' hip hop voorschotelen. Waarbij vooral dus op de emoties van de aanhoorder wordt ingespeeld, maar ook de dansspieren voldoende worden aangesproken. In eerste instantie komt de frontman op zijn eentje een ingetogen intro brengen, waaruit blijkt hoe breekbaar en warm zijn stem wel is. Diezelfde warme gloed doet Lucy Lu over de gehele lijn over de aanwezigen neerdalen. Binnen een wellicht iets te gezapige omkadering. De aandacht verslapt daardoor na een tijdje wel een beetje. Gelukkig worden alle registers naar het einde van de set nog eens volledig open getrokken, waardoor we terug bij de les zijn.
Kortom, zagen we hier een band aan het werk die dus dromerige hip hop brengt en duidelijk op het gevoel speelt, en over potentieel beschikt ooit wel potten te breken. Groeimogelijkheden naar die toekomst zijn er dus zeker, voorlopig blijven we echter wat op onze honger zitten.
Loyle Carner (****1/2) heeft ondertussen, met het nodige vallen en opstaan, een lange weg afgelegd. Eerder dit jaar stond hij nog in Rotonde van Botanique. En ook de dance hall op Pukkelpop wist hij deze zomer moeiteloos in te pakken. Voor een uitzinnige menigte in de AB legt de man al vanaf de eerste noot de lat zeer hoog. Gerugsteund door klasse muzikanten, ontpopt Loyle Carner zich prompt tot een klasse entertainer. Hij spreekt zijn publiek, entourage en mede muzikanten met veel respect aan. Het succes is hem duidelijk niet naar het hoofd gestegen, integendeel zelfs. Meermaals haalt hij zeer persoonlijke verhalen uit zijn jeugd naar boven, en geeft aan waar hij echt vandaan komt en dat hij is blijven vechten om te bereiken wat hij nu heeft bereikt. Die bescheidenheid siert hem. Uiteraard zijn er eveneens de songs, en daaruit blijkt dat Loyle Carner het soort hip hop brengt vanuit het hart van die muziekstijl, zonder de overdreven pling pling of het al te patserige gedoe daarrond. Of dat nu is door op een oorverdovend wijze en wervelend feest te doen uitbarsten, of op een ingetogen moment de zaal compleet stil te krijgen.
Loyle Carner doet zijn publiek vanaf de eerste tot de laatste noot moeiteloos uit zijn hand eten. Het publiek gaat dan ook volledig uit zijn dak. Waarop Loyle Carner reageert door die lat prompt nog hoger te leggen dan voorheen. Alsof dat nog kon.
De man schuwt bovendien geen controverses in zijn bindteksten, en stelt zich maatschappij kritisch op. Brexit en Trump komen daarbij voldoende aan bod. Ook dat is de soort hip hop, met een duidelijke boodschap, waar wij van houden. Ook daarvan smulde het publiek met volle teugen. Het resulteert uiteindelijk in een wervelende finale waarbij het dak van AB er nog maar eens compleet afgaat.
Eindigen doet Loyle Carner echter met wederom een ingetogen moment bij “Loose Ends”, waarbij hij de zaal voor de zoveelste keer volledig stil krijgt. Om daarna weer over te gaan tot een feestelijk slot van de regulaire set met “Nothing Changed”. Daaruit blijkt nog maar eens wat voor een veelzijdige artiest deze man toch is. In de bisnummers worden alle registers voor de laatste keer volledig open gegooid, en barst dat feest nog eenmaal compleet los. “No CD” is dan ook de ultieme kers op de taart van een zeer geslaagde hip hop avond.
Besluit: Aan de lachende gezichten te zien bij het verlaten van de zaal heeft niet alleen Loyle zelf, maar ook het publiek intens genoten van deze spetterende hip hop show komende vanuit het hart van de hip hop. Waardoor hij ook ons hart op een gevarieerde wijze heeft veroverd.
Setlist: Ice Water - You Don’t Know - Stars & Shards - The Seamstress - Angel - Damselfly - Florence - Dear Jean - Deloseil (Brilliant Corners) - No Worries - October - Looking Back - Still - Ottolenghi - Loose Ends - Nothing Changed
Encore: NO CD
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism Liveurope)
Bim Fest 2019 - Donkere en intensieve beats, binnen een gevarieerde, spirituele en feestelijke omkadering
In België is altijd wel een scene geweest voor EBM en de donkere elektronische muziekstijlen, en dan hebben we het niet alleen over een topper als Front242 of Neon Judgement. Ook anno 2019 zijn er nog voldoende artiesten of bands die binnen die duistere elektronische muziek platen hebben uitgebracht die - moest ik doen aan eindejaarslijstjes - daar zeker zouden in voorkomen. Om maar een paar voorbeelden te geven. De nieuwste van Psy'Aviah 'Soul Searching', Enzo Kreft 'Control' en Motor!k 'Motor!k' zijn daar drie van. Twee van die rij stonden ook op BIM Fest 2019 , dat op 13 en 14 december plaats greep in De Casino in Sint-Niklaas.
Reden genoeg om op beide dagen er vroeg bij te zijn, we hebben het ons niet beklaagd. De Belgische acts bleken naderhand te behoren tot de grote smaakmakers van deze editie. Maar vooral kregen we twee avonden voorgeschoteld boordevol donkere en intensieve beats, binnen een gevarieerde, spirituele en feestelijke omkadering.
dag 1 - vrijdag 13 december 2019 - Een geluidsmuur die in je gezicht terecht komt en ondergedompeld wordt in donkere atmosferen die je tot dansen aanzetten. BIM Fest dag 1 in een notendop.
Op de eerste avond was er nog niet zoveel volk komen opdagen. En toch, bij het begin van de avond viel ons op dat opvallend veel aanwezigen wat dichter tegen het podium kwamen aanschuiven om de Belgische band Motor!k (****) aan het werk te zien. Niet zo verwonderlijk want deze band bestaat uit een trio dat ondertussen al veel vaarwater heeft doorzwommen binnen diezelfde donkere elektronische muziek. Motor!ik is: Dirk Ivens (Absolute Body Control / The Klinik / Dive en Sonar) - Dries D'Hollander (Suburb Songs) en Joeri Dobbeleir (The Whereabouts of J. Albert ) "Motor!k brengt een sfeervolle Krautrock schijf op de markt, overgiet die met voldoende dromerige sausjes, maar kruidt die net genoeg om je niet in slaap te wiegen. De best hypnotiserende inwerking en botsende beats, zetten je dus eerder aan tot dansen. Waardoor je heupwiegend je gewillig laat meedrijven naar heel andere oorden" , schreven we over de titelloze schijf van deze band. Dat laatste bleek dus ook op het podium het geval te zijn.
Het combineren van tonnen ervaring, met muzikale huzarenstukken die je, net zoals op de schijf, bedwelmen of eerder door het uitdelen van uppercuts omver blazen, trok ons op BIM Fest eveneens compleet over de streep. Motor!k bespeelt dan ook emoties op zeer uiteenlopende wijze, waardoor die vrij monotone en quasi instrumentale aanpak niet stoort. Eerder word je als aanhoorder gehypnotiseerd tot je in een trance terecht komt die het dus enerzijds doet aanvoelen alsof een bulldozer over je hoofd dendert , anderzijds daalt een donkere gemoedsrust over jou heen. Een indrukwekkende start van het festival.
Fïx8:Sëd8 (*****) zorgde voor een van de meest aangename verrassing op BIM Fest 2019 . Dit Duitse dark electro/EBM project rond veelvraat Martin Sane zag het levenslicht in 2005. Al vrij vlug wist Fïx8:Sëd8 zijn stempel op het genre te drukken na het uitbrengen van zijn debuut ' Humanophobia' . Ook zijn recente meesterwerk 'Warning Sings' kon op heel wat bijval rekenen.
Ook live blijkt deze Fïx8:Sëd8 een ware ontdekking van formaat te zijn. Dit door een geluidsmuur op te trekken, en dat tempo vanaf de eerste tot de laatste seconde zo hoog en strak te leggen dat De Casino op zijn grondvesten stond te daveren. Fïx8:Sëd8 deelt dan ook niet zomaar een mokerslag uit. Martin haalt zodanig verschroeiend hard en meedogenloos uit dat het geluid, in combinatie met al even tot de toon aansprekende beelden, aanvoelt als een oorverdovende geluidsmuur die in je gezicht terecht komt, en blijft komen. Tot je totaal murw geslagen, niet meer recht komt na zoveel uppercuts die als een pletwals je hersenpan tot gruzelementen slaan en je trommelvliezen doen barsten. Martin beweegt zich bovendien als een wildeman voort op dat podium, alsof hij iedere aanhoorder in een oogwenk zal verscheuren.
Bovendien zijn de bandleden getooid in vervaarlijk uitziende pakken, waardoor ze letterlijk demonische wezen lijken , komende uit de putten van de Hel. Die aanpak zorgt er uiteindelijk voor dat ook het publiek compleet uit de bol gaat, tot ver naar achter. Zonder verpinken blijft Fïx8:Sëd8 zijn verschroeiende harde en meedogenloze tocht verder zetten tot niemand in de zaal nog stil staat. De ravage naderhand, nadat de lichten terug aangaan, is niet te overzien. Kortom: Voor mij persoonlijk was deze Duitse band een volslagen onbekende, waarvoor mijn excuses. Op BIM Fest wist Fïx8:Sëd8 me echter vanaf het begin tot bitter einde compleet omver te blazen, en deed de zaal ontspringen in een kolkende massa dansende lichamen die eens onder hypnose gebracht, die oerknallen die hen tot moes sloegen, gewillig leken te ondergaan.
Kwam het door die voornoemde wervelstorm? We hebben er het raden naar. Maar tijdens het aantreden van Torul (***) stond er plots opvallend minder volk voor het podium. Naarmate de set vorderde dunde dat publiek zelfs nog uit. Nochtans deed de uit Slovenië afkomstige band zijn uiterste best dat publiek te vermurwen. En slaagde daar, op uitzondering van enkele fans vooraan, maar matig in. De zeer vriendelijke en enthousiaste frontman Maj beschikt over tonnen charisma en steekt zijn liefde voor ons land, en vooral het Belgische bier, niet onder stoelen of banken. Bovendien brengt de band een combinatie tussen club elektronica en overgiet die met de nodige indie pop, rock en streepjes synthpop waardoor ze ons en het publiek met het grootste gemak over de streep zouden moeten kunnen trekken. Ook beschikt Maj over een stem die je ergens wel kippenvel bezorgt, binnen een vrij donkere omkadering.. Helaas. De band mag dan een zeer sterke live reputatie hebben opgebouwd, zo staan ze in januari ook op het gerenommeerde Eurosonic - Noorderslag. Die verdovende mokerslag die we nodige hadden om ons over de streep te trekken, zoals dat meestal gebeurt binnen dit genre en later ook het geval zou zijn bij The Cassandra Complex, ontbrak in dit geval. Kortom: Torul bleef allemaal een beetje teveel hangen binnen een al te gezapige middelmatigheid, waardoor wij - en blijkbaar toch ook een groot deel van het publiek - wat op onze honger bleven zitten. Jammer, want over potentieel en charisma om dat net wel te doen beschikken Maj en de zijnen zeker en vast.
The Cassandra Complex (****) had nog iets goed te maken. Door gezondheidsproblemen van frontman Rodney Orpheus, die een medische ingreep moest ondergaan, had de band zijn aantreden op BIM Fest 2017 op het laatste moment geannuleerd. Rodney excuseerde zich daarvoor, en de band maakte dat inderdaad goed door het brengen van een verrassende hoogstaande set boordevol streepjes postpunk, overgoten met EBM en scheuten synthpop. Bovendien vermengt The Cassandra Complex dit met opvallende visuele effecten die de feestelijke stemming alleen maar ten goede komen. Je waande je prompt weer in een van die clubs of danstenten die uit de grond werden gestampt in diezelfde jaren '80. Vanaf de eerste song wordt de lat dan ook hoog gelegd, en blijft de band het tempo aanhouden tot het einde. Waardoor een wervelend synthpop/postpunk feest ontstaat dat je inderdaad doet keren naar diezelfde jaren '80 toen zulke feestjes in de danstempel danslustige liefhebbers van postpunk en synthpop in vuur en vlam zetten. Ook anno 2019 lukt dat nog steeds, zo blijkt aan de reacties van het uitbundige publiek te zien.
Kortom: The Cassandra Complex brengt, ondanks de vele jaren op hun teller, geen routineklus. Eerder spat de spontaniteit en het spelplezier uit de boxen, en dat werkt aanstekelijk op de dansspieren waardoor het dak van De Casino er nog maar eens afgaat. Zonder meer sluit The Cassandra Complex deze eerste avond dan ook op een wervelende wijze af, alsof die jaren '80 weer zijn begonnen.
Gelukkig blijft The Cassandra Complet met beide voeten voldoende in het heden staan waardoor ze totaal niet gedateerd klinken. Zo eten wij onze boterham met postpunk/synthpop na al die jaren nog steeds het liefst.
dag 2 - zaterdag 14 december 2019 - Old School EBM feestjes, duistere rituelen en spirituele ervaringen. Dag 2 in een notendop
Enkele uren voor we zouden vertrekken naar de tweede avond BIM Fest in Sint-Niklaas ontvingen we het spijtige nieuws dat Die Krupps hun optreden op het festival had geannuleerd. Er werd vrij snel een vervanger gevonden in de vorm van Suicide Commando, en dat zorgt altijd voor een lekker Old School EBM feest van de bovenste plank. Toch was dit een beetje een streep door de rekening van vele fans die toch speciaal voor Die Krupps zouden afzakken naar Sint-Niklaas. Gelukkig was er op deze tweede festivaldag genoeg ander moois te beleven, zoals duistere rituelen en het ontstaan van menig EBM getint feestje al dan niet met een onderliggende boodschap.
Er vroeg bij zijn was ook op de tweede avond een must, want Enzo Kreft (****) mocht de tweede avond openen. Op zijn laatste schijf 'Control' drukt Enzo Kreft zijn bezorgdheid uit over een maatschappij die ons als mens voortdurend controleert en dirigeert. Het zorgt voor een zeer confronterende schijf, waarbij ieder van ons een spiegel wordt voorgehouden. Of hij diezelfde sfeer ook op het podium - want de man staat daar helemaal alleen te soleren - kon creëren, vroegen we ons af. “Subtiel zet hij daarbij uiteraard ook aan tot dansen in zijn wereld, maar doet je eveneens voortdurend nadenken. En dat laatste maakt deze schijf een bijzonder meesterwerk binnen EBM/Donkere Elektronica om te koesteren. En daardoor heeft Enzo Kreft bovendien ook controle over u en mijn leven, en is de cirkel rond.", schreven we over die plaat 'Control'. En ja hoor, net door grauwe beelden te combineren met hypnotiserende beats en teksten die je rillingen bezorgen, wordt dat confronterend gevoel met de realiteit plots werkelijkheid. In beeld gebracht door een artiest die ook niet nalaat zijn publiek aan te spreken, maar vooral die verschroeiende beats en klanken hun werk laat doen. Net door zo filmisch en visueel tewerk te gaan, komt deze plaat 'Control' werkelijk tot leven in een al vrij goed gevulde zaal De Casino zo vroeg in de avond, waardoor Enzo Kreft met brio in zijn opzet is geslaagd.
Beelden combineren met klanken, het is eigenlijk een beetje een rode draad op de volledige tweede avond. Vooral als die perfect in elkaar passen als een puzzel, zorgt het ervoor dat je wordt meegezogen naar een andere wereld. En eens onder hypnose gebracht, kom je dan ook in een diepe trance terecht waarop stil staan onmogelijk is. Dat is dus ook wat Zweite Jugend (***1/2) doet met de aanhoorder. Gewillig drijf je mee op dat aanstekelijk klankentapijt dat de band uitspreidt op het podium. Bij dit duo is het vooral de opzwepende percussie gecombineerd met een heel beweeglijke frontman, die niet alleen zijn verschroeiend stembereik in de strijd werpt, hij gaat ook zijn publiek letterlijk opzoeken, wat alleen maar die feestelijke stemming ten goede komt. Vernieuwend en wereldschokkend is het allemaal niet, het is wel een etmaal keer voorgedaan. Maar eens die combinatie tussen klank en beeld elk van je zintuigen heeft geraakt, is er geen terugkeer meer mogelijk. Daardoor slaagt Zweite Jugend er niet alleen in een feest te doen ontstaan in ons hoofd, maar ook de benen aan te zetten tot mee bewegen tot de vroege uurtjes.
Ook Raderkraft (***1/2) blijft uit datzelfde vaatje tappen, daar is uiteraard niets mis mee. Als het ervoor zorgt dat het feest van je voorganger wordt verder gezet, binnen een wat andere meer gestroomlijnde aankleding, an blijven we gewoon lekker uit de bol gaan tot het einde van de set. Echter keken we toch uit naar de iets meer unieke binnen het aanbod. Daarvoor was het wachten op de acts later op de avond. Raderkraft zorgde er echter wel voor dat diezelfde combinatie tussen mooie beelden en opzwepende klanken zijn werk deed, en wederom een wervelend dansfeest doet ontstaan, waarop stilstaan nog steeds onmogelijk is.
De Zweedse EBM band Sturm Café (*****) doet net hetzelfde, klanken perfect met beelden verbinden, en legt de lat toch wat hoger dan hun voorganger. Dit door een ondoordringbare geluidsmuur op te trekken, waar je voortdurend met je hoofd tegen botst waardoor je dan weer totaal murw geslagen aan het dansen, dansen en dansen gaat. Alsof de band je op een haast rituele wijze letterlijk hypnotiseert, waardoor je als aanhoorder niet meer kunt en eigenlijk ook niet meer wil stil staan. Zo grondig gaat deze Zweedse band tekeer op dat podium. Niet alleen laten ze de muziek voor zich spreken, de heren spreken datzelfde publiek ook aan.
Toen we Sturm Café in 2010 aan het werk zagen, bleken ze één van de absolute hoogtepunten van die editie te zijn. Nu, 9 jaar later, slaagt de band er dus nog steeds in de dansspieren van iedereen aan te spreken, van vooraan tot ver voorbij de PA. Daarvoor moet je als typische EBM formatie zeer sterk in je schoenen staan.
Kortom: Sturm Café blijkt dus net als toen in 2010 nog steeds een absoluut hoogtepunt te vormen binnen het globale EBM gebeuren. Op deze 18ste editie van BIM Fest doet Sturm Café dat trucje van weleer gewoon dubbel en dik over, door gewoon op de hoogste versnelling tekeer te gaan zodat er geen doorkomen meer mogelijk is. Puurder dan dit kan een lekker Old School EBM feestje gewoon niet zijn.
We zeiden het al, voor eens iets anders dan het doorsnee EBM aanbod binnen de line-up moest je wachten tot later in de avond. The Devil & The Universe (****1/2) - de naam zegt het zelf - moet het hebben van donkere en mysterieuze rituelen die ontstaan in je hoofd en ver daarbuiten. Demonisch uitziende wezens met een geitenkop op het hoofd betreden het podium, en zorgen door psychedelisch aanvoelende percussie klanken naar voor te brengen, dat de poorten van de Hel langzaam maar zeker open gaan. Wie zich gewillig liet meevoeren over die walmen van pure duisternis, kwam dan ook in een trance terecht waaruit het weer eens onmogelijk was te ontsnappen. . Door een eerder occulte aankleding voor te schotelen, omgeven door die walm van rook, voel je inderdaad dat die tongen van diezelfde Hel prompt je voetzolen likken. Dat is de verdienste van een band die weet hoe ze op een eerder rituele wijze er kan voor zorgen dat het publiek, eens onder hypnose, zich prompt die folkloristische taferelen voor de geest haalt. Niet door echt een geluidsmuur op te trekken, rustig ging het er uiteraard ook niet aan toe, maar vooral door een intensieve, verstikkende sfeer te creëren waardoor het dus daadwerkelijk aanvoelt alsof ijzingwekkende klauwen je de adem ontnemen waardoor je dan weer , eens die hypnose zijn werk doet, u gewillig laat meevoeren naar diezelfde kerkers van de Hel die The Devil & The Universe je voorschotelt. Een indrukwekkende, spirituele totaalbeleving die in ons geheugen staat gegrift.
Eindelijk ook eens wat meer vrouwelijk schoon op het podium. Het duo REIN (****) bestaat uit twee bevallige dames, die duidelijk hun mannetje kunnen staan tussen die hoge dosis testosteron die we al voorgeschoteld kregen. REIN werd opgericht in 2015 door zangeres, coproducent en schrijfster Joanna Reinikainen die goed weet waar ze mee bezig is. Door middel van opzwepende percussie en een frontvrouw die niet alleen over een verbluffend stembereik beschikt, maar ook over een indrukwekkende charismatische uitstraling, gaat het dak van de Casino er dan ook moeiteloos af. Net die aanstekelijke en opzwepende aankleding, binnen een toegankelijke omkadering, zou ervoor moeten zorgen dat een ruim publiek aan elektronische muziek liefhebbers, over de streep moet worden getrokken.
In Concertzaal De Casino zorgde REIN er alvast voor dat het publiek volledig uit zijn dak ging. Deze dames brengen eveneens een theatraal ogende show, waar klank en beeld elkaar wederom moeiteloos vinden en dit binnen een haast erotisch aanvoelend geheel. REIN spreekt door deze aanpak al uw zintuigen aan, waardoor je prompt in een zwevende beweging gaat dansen in de zaal, weer eens gehypnotiseerd door deze bijzonder opzwepende show die de band je voorschotelt. Daar kunnen mening potje Testosteron nog iets van leren.
Over een overdosis testosteron gesproken. Met een band als Suicide Commando (****) weet je bij voorbaat al wat je voorgeschoteld krijgt. Ondanks veel jonge EBM bands aan de poort kloppen om de troon over te nemen, zit Suicide Commando nog steeds stevig in het zadel. Dat bewezen ze als afsluiter op BIM Fest nog maar eens uitvoerig. Want vanaf die eerste beat tot de laatste toon grijpt de band je met een oorverdovende knal bij de keel, en laat niet meer los tot je weer eens murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft. Voor minder doet de imposante frontman Johan Van Roy het niet. Dat was reeds in de jaren '90 zo, dat is nog steeds het geval. De band haalt niet alleen verschroeiend uit, diezelfde Johan is een klasse entertainer die zijn publiek letterlijk - hij springt zelfs tussen de fans vooraan, of kijkt hen strak in de ogen - opzoekt en hen tot het uiterste aanvuurt tot niemand meer stil staat.
Suicide Commando zorgt dus niet alleen voor een stevige dosis testosteron op dat podium, maar vooral voor een wervelend Old School EBM feest om deze editie van BIM Fest met een knaller van formaat af te sluiten, waardoor het gemis van Die Krupps vrij snel was vergeten en vergeven.
Besluit: BIM Fest is ondertussen aan zijn 18ste editie toe, en nog steeds een toonaangevend festival binnen het EBM en aanverwante gebeuren. Dat is ook nu weer gebleken. Een affiche boordevol diversiteiten schotelt de organisatie voor. Waar iedereen die houdt van opzwepende beats, binnen een gevarieerde en soms rituele omkadering, aan zijn trekken komt. Iedere aanwezige genoot vanaf de eerste tot de laatste band. En ook wij verlieten met een brede glimlach de zaal. Er is duidelijk nog steeds een ruim publiek voor deze typische EBM, en bovendien kijkt de organisatie met programmeren van bands zoals The Devil & The Universe, Rien en Fïx8:Sëd8 duidelijk vooruit en treedt bewust buiten de comfort zone van het Old School EBM genre, met succes zo bleek.
We zien dan ook al uit naar meer, in het komende jaar 2020. Op weg naar de twintigste editie in 2021!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/bimfest-2019.html
Organisatie: BodyBeats (ism De Casino, Sint-Niklaas)
Waar konden Whispering Sons het topjaar 2019 beter afsluiten dan in ’s lands beste concertzaal. Juist ja, de Ancienne Belgique, waar ze drie jaar geleden voor het eerst nationale bekendheid verwierven als jonge winnaars van HUMO’s Rock Rally. Maar het was pas na het verschijnen van het volwaardige debuut ‘Image’ (2018) dat de bal voorgoed aan het rollen ging voor de band. Bijna alle shows in België verkochten in een mum van tijd uit, ze speelden op tal van grote festivals het voorbije jaar (inclusief het hoofdpodium van Rock Werchter) en bleven ook ijverig in het buitenland toeren. Dat ze er donderdag voor het eerst in geslaagd waren de grote zaal van de AB maanden op voorhand volledig uit te verkopen, vormde de verdiende kers op de taart.
Bovendien zijn we er stellig van overtuigd dat die uitverkochte zaal helemaal hun eigen verdienste was, ook al hadden ze in het kader van het AB40-feestjaar nog drie andere live acts uitgenodigd deze avond.
Mede door het vroege aanvangsuur waren er tijdens de set van Croatian Amor, het soloproject van Loke Rahbek, nog maar weinig toeschouwers aanwezig. Deze Deense artiest, één van de drijvende krachten achter het Posh Isolation-label, had het onzalige idee om door middel van overmatig gebruik van stroboscoopflitsen de aandacht af te leiden van waar het uiteindelijk allemaal om zou moeten draaien. De muziek dus. En die klonk in zijn geval, naast hoofdzakelijk experimenteel elektronisch en ambient-getint, onvoldoende overtuigend om ons een half uur te kunnen boeien.
Jammer maar helaas. Ook van het optreden van CTM hadden we iets meer verwacht. Het betreft hier een soloproject van de klassiek getrainde Deense zangeres en celliste Cæcilie Trier, al liet ze zich in Brussel vergezellen door een tweede dame achter de elektronica. Met een eigenzinnig geluid, dat ergens tussen hedendaags klassiek en experimenteel zweefde, poogden ze zich een weg naar ons muzikaal kloppende hart te banen, maar ondervonden daarbij heel wat weerstand vanuit de ondertussen flink volgelopen zaal. Zo’n onophoudelijk gepraat van zo veel toeschouwers, zelfs vooraan waar wij ons bevonden, maakten we hier zelden mee en dat zorgde voor een flinke domper op de concertbeleving. Het getuigde bovendien van een egoïstische instelling en een totaal gebrek aan respect, niet enkel voor de artiest in kwestie, maar ook voor de keuze ervan door de curator van deze avond.
En dat was… Whispering Sons. Algauw bleek dat zowat iedereen (toegegeven, ook wij) voor hen was gekomen, want nog voor ze een noot hadden gespeeld werden ze al toegejuicht. Een op voorhand gewonnen thuismatch, zoiets. Maar je moet het als band toch nog altijd - en telkens opnieuw - weten waar te maken op het podium natuurlijk. Gelukkig voelt het vijftal zich daar als visjes in het water, ook en vooral in ‘hun’ Brussel. En dat gold in de eerste plaats voor zangeres Fenne Kuppens, die al van bij opener “Fear” het publiek uit haar handen deed eten met de inmiddels vertrouwde mimiek en enthousiaste dansbewegingen. Het getuigde van moed en erg veel zelfvertrouwen om met een gloednieuwe song dit concert aan te vatten, maar we waren meteen mee. En wij niet alleen.
Wat daarna volgde, was een bevestiging van wat we al een tijdje wisten: deze groep is gewoonweg het beste wat de laatste jaren is komen bovendrijven in de Belgische (internationale?) scene, punt. De sterke songs uit ‘Image’ (het onheilspellende “Got A Light”, het dansbare “Stalemate” en “Dense”, de poppy single “Alone”, het intieme “Skin”, …) mogen we dan ondertussen al vele malen live hebben gehoord, in de AB werden ze met zoveel energie en gedrevenheid gespeeld dat het een genot was om te zien en te horen. En de band genoot ook zichtbaar van de geestdriftige reacties vanuit het publiek. Zelden Fenne zo veel zien glimlachen tijdens een concert.
Ook de tussen twee hoofdstukken (debuut-EP ‘Endless Party’ en ‘Image’) uitgebrachte, uitstekende singles “White Noise” en “Performance” zaten tot onze vreugde nog steeds in de set. Maar we waren toch ook en vooral verheugd dat er stilaan wat nieuwe songs beginnen op te duiken. En als die allemaal van hetzelfde hoge niveau als “Cool, Vision” en het eerder genoemde “Fear” zijn, dan staat er ons (hopelijk volgend jaar?) een geweldige nieuwe plaat te wachten van Whispering Sons. Dromen mag…
Na het intense “Hollow” volgde nog een door merg en been gaande versie van “Waste”, waarbij ook een spontane moshpit ontstond in de eerste rijen. Eentje die bleef aanhouden tijdens het eerste bisnummer, het onweerstaanbare ‘oudje’ “Wall”. Ook het daaropvolgende, deprimerende “Insights” was een oude publieksfavoriet, waarna de Sons met het knap naar een climax opbouwende “No Image” (met Kobe Lijnen achter de piano) de kroon op het werk zetten. Een triomftocht van begin tot eind. Game, set, match.
Om onze laatste trein huiswaarts niet te missen, verlieten we voortijdig de after-show van het Belgische Paper Hats in de AB Club daarna. Ietwat jammer, want van de drie keuzes van Whispering Sons sprak deze ons het meeste aan. Volledig instrumentale, dansbare elektronische muziek gemaakt met analoge synthesizers en live drums met af en toe ook wat krautrockinvloeden. De knappe live visuals van videokunstenaar Jaak De Digitale vormden een gewaardeerd extraatje, en we waren blij deze groep eindelijk eens aan het werk gezien te hebben.
Met dank aan daMusic http://www.damusic.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/whispering-sons-12-12-2019.html
Organisaitie: Ancienne Belgique, Brussel
Mono - Magisch! Brengt je met een zweepslag in hogere sferen en weet je te temmen door hun strelingen op de gitaar
Wanneer ik binnen kom in de Orangerie, word ik spontaan overvallen door de bijzondere, unieke sfeer van deze zaal. Deze setting alleen al, stoomt mij in alle stilheid klaar voor wat vanavond komt …
Door treinproblemen kon ik jammer genoeg Jo Quail niet zien. Wel zag ik de reacties van de vele gegadigden, net na haar concert… Ik kan er alleen maar uit afleiden dat ik hier iets heb gemist …
Dan over naar Mono****, de band waar iedereen sowieso voor kwam. Mono is ondertussen al één van de weinige echte titanenbands onder het post-rock genre, samen (om er maar een paar te noemen) met Explosions in the Sky, Mogwai, Gospeed You! Black Emperor, etc. Toch wist Mono zich naar mijn gevoel altijd te differentiëren door hun eigen sound te drukken: gitaren die soms zo zacht zijn dat ze als violen klinken, spelen met stilte en groot volume, met een Oosters tintje ertussen. Nu, zo zie ik het althans.
Wanneer Mono hun set start met “God Bless” kwamen ze meteen zwaar uit de hoek. Het nummer komt als een wervelwind op mij af en de haren op mijn arm springen spontaan recht van alle emoties die in mij opkwamen. Ook de twee volgende nummers blijken hetzelfde effect op mij te hebben. Ik voel me nu al vertoeven in een groter transcenderend geheel en dan komt plots uit alle stilte het nummer “Nowhere, Now Here”, de titelsong van hun nieuwe plaat. Hier doet Jo Quail haar intrede en weet ze dit nummer door haar magisch vioolwerk nog zoveel krachtiger te maken, ondanks de rustige sfeer in het nummer. Je moet het maar kunnen. Dit is magisch.
Ondertussen valt mij ook op hoe fantastisch het geluid is geregeld. Ook de belichting draagt het geheel zijn steentje bij: deze is geen opvallende, hyperkinetische lichtshow, maar wel een eenvoudig, traag wijzigend aanvullend oerelement.
Zo speelde Mono nummer na nummer een fantastische set, met voor mij als hoogtepunten: “Nowhere, Now Here”, “Sorrow”, en ja, ook publiekslieveling “Ashes in the Snow”. Na tien nummers, en tot mijn oprecht verdriet komt de set tot zijn einde.
Ik blijf achter met een magisch-emotioneel gevoel waarmee ik mijzelf geen raad weet. Weinig bands hebben dit effect op mij en ik voel mij zo dankbaar om hier deel van uit te maken. Mono is een band dat mij met een zweepslag in hogere sferen brengt en met een streling op de gitaar doet temmen. Magisch. Nogmaals: magisch!
Hopelijk komen ze snel terug naar ons Belgenlandje, in tussentijd beloof ik jullie mijn huiswerk te doen: Jo Quail grondig checken.
Setlist: God Bless - After You Comes The Flood - Breathe - Nowhere, Now Here - Death in Rebirth - Dream Odyssey - Sorrow - Meet Us Where the Night Ends - Halcyon (Beautuful Days) - Ashes in the Snow
Organisatie: Botanique, Brussel
RPDMN (RaPiDMan) is een nieuw, eigentijds kwartet uit Gent en Brussel bestaande uit 2 blazers, altsax en trombone, elektrische bas en drums. Aan de basis van hun melodische en energieke composities liggen invloeden uit rock, jazz en vrije improvisatie.
De vier leden van RPDMN hebben reeds hun sporen verdiend in de Belgische jazz- en muziekscene waarin zij actief zijn binnen diverse bezettingen en genres, gaande van Flat Earth Society, Nordmann, Gwen Cresens Quartet, John Ghost, H A S T, DelVita, Bravo Bigband, Igor Gehenot “Organ” trio, Kleptomatics,…
Dat zijn de eerste zinnen op hun FB , en veel valt daar eigenlijk niet aan toe te voegen. Even begeesterd en enthousiast zoals hun passage op Gent jazz kwamen ze een gebalde set spelen in de toch voor dergelijke projecten ideale locatie: Pand A te Kortrijk. Helaas zal de organisatie Wilde Westen het moeilijker krijgen om deze pareltjes te blijven organiseren, met dank aan Jan Jambon.
Blazers Rob Banken (altsax) en Peter Delannoye (trombone), Dries Geusens ( bass) en Matthias De Waele (drums) improviseren, brengen structuur in de chaos en flirten met wat artyfarty gedoe. De genialiteit van de eenvoud gedrenkt in een bad van speelplezier.
Noteer hierbij dat de vier leden free lancers zijn en al elders hun sporen verdiend hebben. Rob Ranken kan je ook aan het werk zien in het Brussels Youth Jazz Orchestra, net zoals ëter Delannoye die vlotjes Selah Sue, Soulsister, dEUS, DAAN, Mauro Pawlowski, ARNO, Hooverphonic, Lady Linn, Pieter Embrechtsen zelfs Nathalie Meskens tot zijn cliënteel mag rekenen. Dries Geusens kennen we van Nordmann. Onthou van drummer Matthias Brussels Philharmonic.
Vandaar het geniaal eenvoudig recept: zet die vier virtuozen met een CV om u tegen te zeggen samen op een podium en je weet wat je krijgt.
Organisatie: Jazzy cats ism Wilde Westen ; Kortrijk
Sleath is een Gentse singer-songwriter die excelleert als sloppy lo-fi singer-songwriter. Hij heeft zijn heel eigen ritme, frasering en rijmschema’s waar je een beetje aan moet wennen, maar als je daar doorheen kan kijken (of eerder luisteren), vind je pareltjes van oprechte emotie. Hij beperkt zich doorgaans tot in z’n slaapkamer opgenomen tracks met enkel zang en gitaar. Hij probeerde al eerder om drums toe te voegen, maar dat was misschien niet wat hij zocht.
Single “Pour Me Out” heeft een leuke pianolijn als extra. Een heel cleane en volmaakte pianolijn als contrast voor zijn slordige riffjes en dat werkt heel goed samen. Zo komt Sleath in de buurt van - wie kent ze nog - The Sands met hun “April & June”. Heel leuk is de noise-fuzz-uithaal op het einde, maar die wordt genekt door een fade out die voor mij te vroeg komt. Lekker tegendraads en eigenwijs, daar zijn altijd liefhebbers voor te vinden.
Het B-kantje is een cover van “I Want To Be Cold” van The Microphones. Met dezelfde aanpak als voor “Pour Me Out” en met de piano misschien nog iets prominenter aanwezig. Het begint als een lo-fi-versie van James Blake’s “There’s A Limit To Your Love” maar naar het einde toe wordt alsnog een versnelling hoger geschakeld, terwijl de aangehouden traagheid tot dan net een mooie spanningsboog opleverde.
Het artwork lijkt te verbeelden dat het om muziek gaat ‘met een hoek af’, of zoeken we het daarmee te ver?
De productionele keuzes die Sleath maakt liggen niet voor de hand. Hij ontwijkt de geijkte paden met de hardnekkigheid van een ultraloper en komt zo uit in een eigen universum, met eigen definities van schoonheid. “I Want To Be Cold” moet zowat het meest toegankelijke nummer uit zijn verzamelde oeuvre zijn, maar dat dat dan een B-kantje wordt, wil waarschijnlijk ook zeggen dat het aankomende album (‘Thoughts Too Thick To Think’) niet in die richting zal gaan. Toch zijn we benieuwd naar dat album.
Death/thrash-band Chalice bracht in 2018 het schitterende album ‘Ashes Of Hope’ uit dat heel wat deuren opende. Nu al met een nieuw album komen zou wat snel zijn, maar ze hebben alvast een nieuwe single uit. “Why” wordt door de band al een tijdje live gebracht. De single bouwt voort op het materiaal van ‘Ashes Of Hope’, met misschien nog net iets meer agressie en power in de gitaren en meer variatie in het drummen. Een pittig en bij momenten zelfs nerveus nummer met tal van tempowisselingen dat toch heel wat klassieke elementen uit death en thrash verenigt. Prachtig dat een band na meer dan 20 jaar nog steeds bereid is om te evolueren en nieuwe paden te verkennen.
https://www.youtube.com/watch?v=VTD9DGLOh38
We citeren even de biografie over Izakaya Heartbeat: 'Het Noorse collectief Izakaya Heartbeat is weer terug met meer psychedelisch rockgeweld. Na ‘Ancient Asobi /In Arcadia’ (2010) en ‘Enter/Rainbow Lake’ (2013) verschijnt nu hun derde album ‘Subterranean Sunset’. De band werd de laatste jaren nog veelvuldig in het Europese livecircuit gesignaleerd met hun ‘extravagant, loud and noisy hypno-rock’, en ook de nieuwe LP toont na zes jaar weer deze ‘sonic wall power’ met een ‘mellow dreamy tone at times’. Als grote fans van Sonic Youth en My Bloody Valentine, maar ook van Can, Trumans Water, Unwound, Om, Mogwai, The Black Angels, Earthless, Melvins, Boris en Mudhoney, hoor je een lekkere mix van ‘drony stoner/sludge-rock with indie shoegaze rock and alternative post-rock, with dark psychedelic electronics to make it all sound even more dirty and creepy’.
Het resultaat mag er zijn. “Hallucanting Past And Future” is zo een bevreemdend aanvoelende song die je alvast doet zweven over de dansvloer eens onder diepe hypnose gebracht. Deze muziek gaat ook alle kanten uit, waardoor je niet echt een stijl hierop kunt kleven. Gemakshalve noemt men het daarom psychedelische rock, waar de band uiteraard dicht tegen aanleunt. Vooral wordt een donker en intensieve atmosfeer gecreëerd die je letterlijk bij de keel grijpt. Luister maar naar een song als “Planetarium High”, een song waar je letterlijk high van wordt als je je laaft aan de oase van psychedelische tonen die de band je aanbiedt. De registers, of althans de drum inbreng die aanvoelt als bonkende mokerslagen op je hoofd, bij “Primitive Psyche” klinken dan weer zodanig angstaanjagend dat je met het angstzweet aan de lippen verweesd achterblijft. Izakaya Heartbeat maakt het de aanhoorder niet gemakkelijk, je moet je echt letterlijk laten meedrijven doorheen die bonte en zeer vreemd aanvoelende wereld, boordevol rariteiten komenten uit een spookachtige wereld.
Griezelig en ergens wel vuil en donker, dat je ook terugvindt bij bijvoorbeeld shoegaze, keert eveneens veelvuldig terug. Een song als “Into The Ocean” met een zanglijn die een donkere gemoedsrust over jou doet neerdalen, is daar een mooi voorbeeld van. De band slaagt er over de gehele lijn je in een droomwereld te doen belanden, en dat is de verdienste van elke schakel binnen deze band die even belangrijk is. Frivole melodieën, stuwende drum en baslijnen en mannelijke en vrouwelijke vocalen die elkaar perfect aanvullen zijn de rode draad op de daarop volgende songs “Endless Kiss”, “Sometimes” en "Collective unconsciousness" een prachtige afsluiter waar al die bovengenoemde stellingen nog maar eens in de verf worden gezet.
Deze zeer gevarieerde schijf van Izakaya Heartbeat is een aanrader voor elk beetje liefhebber van shoegaze en psychedelische rock, met de voorwaarde dat je houdt van bands die buiten de lijntjes kleuren op een eigenzinnige wijze. Want dat is wat Izakaya Heartbeat over de hele lijn doet, dat is de reden waarom ook wij vallen voor de band en plaat.
Eens onder hypnose gebracht belanden we namelijk in een trance waaruit we niet willen en kunnen ontsnappen. Een zalig gevoel overvalt ons, net omdat dit zo tastbare muziek is die je niet gewoon dient te beluisteren, maar inderdaad te voelen.
Elke keer als we iets voorgeschoteld krijgen van het label Wagonmaniac Music zijn dat meestal pareltjes van platen gebracht door artiesten die eigenzinnig hun ding doen, soms overgoten met veel sausjes van absurditeit. Dat is in bepaalde mate met deze EP ook het geval. Apparaat is een minimal newwaveband ontstaan uit het meesterbrein van Bart Willems. Ook bekend van postpunkband Ono Scream. Hij laat zich voor dit project bijstaan door bassist Rudi Mertens en synthesizerspeler David De Smet. Het trio doet niet aan toegevingen, ze brengen een potje newwave alsof de jaren '80 nu pas zijn begonnen en komen daar zelfs mee weg.
“Neo Woods” zet al de toon van deze EP. We doen niet graag aan name dropping, maar halen ons prompt een band als Fad Gadget voor de geest bij “Meaningless” of “Submission”. Ook The Neon Judgement komt om de hoek kijken. Vernieuwend is dat allemaal niet. Maar net door een zo technisch hoogstaand pareltje uit te brengen, waarbij duidelijk naar die gouden tijden wordt verwezen, klinkt Apparaat ook niet gedateerd. Daardoor draaien we deze EP ook graag grijs. Doen we onze puntschoenen aan en gaan aan het dansen alsof, inderdaad, die jaren '80 nu pas zijn begonnen. Ook bij de daaropvolgende songs als “Hell Of A Moment”en het opzwepende “109” is dat de rode draad.
Apparaat doet de newwave- en postpunkmuziekstijl herleven, binnen een aanstekelijke omkadering die op de dansspieren inwerkt. Hierop stil zitten is onmogelijk. Net het feit dat Bart en de zijnen dit doen op een eigenzinnige wijze, zonder om te kijken, trekt ons nog het meeste over de streep. Dat ze daardoor een zoveelste newwave-opleving bieden binnen dat grote bos vol postpunkbomen stoort daardoor evenmin. Een band en schijf om te koesteren als je houdt van newwavebands die buiten de grenzen kijken van die muziekstijl, maar ook durven teruggrijpen daarna zonder gezichtverlies te lijden.
Apparaat EP
Apparaat
Wagonmaniac Music
Tales is het bluesproject rond doorwinterde muzikant en singer-songwriter Roeland Smeyers. Met 'Light Trip' brengt hij zijn debuut uit, maar de man is uiteraard zelf niet aan zijn proefstuk toe. Maar die ervaring werpt hij op dit bijzonder warmhartige debuut zeker en vast in de strijd. Bovendien staat op de schijf een cover van Dire Straits’ “Six Blade Knife”. We citeren even de volgende anekdote daarover: ''Smeyers trok met de tape van die track naar Londen om die persoonlijk te gaan afgeven in de studio van Mark Knopfler. Enkele weken later stuurde Knopfler en email om zijn persoonlijke zegen en goedkeuring te geven om deze versie te releasen''. Want inderdaad naast de funky blues zit er vaak een streepje Dire Straits verborgen in de sound van dit debuut.
Dat merken we niet alleen bij bovenstaande cover, dat wordt reeds bij de eerste song (“There's That Sound”) in de verf gezet. De zeer warme vocale inbreng wordt gecombineerd met een bijzonder aanstekelijke muzikale omlijsting die je hart in vuur en vlam zet. Rock en blues worden op al even funky en gezapige wijze met elkaar verbonden op de daarop volgend “Little Man Stand”, “Scarlet Flowers” en “We Found Our Love”. Eén voor één pareltjes van bluessongs die lekker aan je ribben blijven kleven. De band slaat, onder leiding van Smeyers, aan het improviseren met beide muziekstijlen en straalt op plaat ook enorm veel spelplezier uit. En dat is wellicht nog het meest opvallende aan deze plaat, de schijf straalt tonnen positieve energie uit. Het is bij die bluesstijl vaak anders. Maar Smeyers laat de zon schijnen in je hart, zonder klef te gaan klinken. Eerder door een verwarmende gloed over jou te laten neerdalen, waardoor je met een glimlach op de lippen zit te genieten. Maar dan echt, genieten. Dat is de rode draad op songs als “It’s OK”, “The Seeds”, “The Rythm Of Time” en “In A Trance”. De akoestische afsluiter van “There's That Sound” laat horen wat voor een begenadigde zanger Smeyers wel is en dat hij zich laat omringen door muzikanten die duidelijk diezelfde kant uitkijken.
Tales is een band die niet de zwaarmoedige kant opzoekt van blues en rock, maar die knipogen uitdeelt naar bijvoorbeeld Dire Straits wiens sound regelmatig de revue passeert. Op een eenvoudige maar magisch mooie wijze doet Tales je hart sneller slaan en bezorgt je een brede glimlach op de lippen waardoor je zelfs in de meest moeilijke momenten van het leven telkens het licht ziet schijnen aan het eind van de tunnel.
Tales komt deze nieuwe schijf voorstellen op 23/2/2020 in CC Zwaneberg in Heist o/d Berg (www.zwaneberg.be/e1547/tales ).
The Wonder Stuff is de band rond Miles Hunt die reeds eind jaren '80 furore maakte met klassiekers als 'The Eight Legged Groove Machine' (1988) en vooral opvolger 'HUP' (1989) die hen een iconisch statut bezorgde. Dit werd gevolgd door al even belangrijke platen als 'Construction For The Modern Idiot' en 'Never Loved Elvis'. Na de split in 1994 sloeg de band sterk terug met 'Escape From Rubbish Island'. Dertig jaar na 'HUP' verscheen recent plots een nieuw werkje: 'Better Being Lucky'.
Of de band nog steeds diezelfde impact heeft als dertig jaar geleden? Dat antwoord komt vrij snel met een verrassend sterke song als “Feet To The Flames”. Een song die al even tijdloos klinkt als de songs uit hun gloriejaren en dat is toch al heel wat. Nee, The Wonder Stuff doet hier niet aan een routineklus of een kopie van die tijd. Ze doen iets met de songs die ze aanbieden en durven buiten hun comfortzone treden. Daar houden we wel van. Het lijkt wel alsof de band nooit is weggeweest, zo fris en monter klinkt de band op “Dont' Anyone Dare Give A Damn”, “Bound” of “It's The Little Things”. De enige voorwaarde: vergelijk deze band niet met de band uit het verleden. Hier is een nieuw en jong ogende versie van The Wonder Stuff uit de grond gestampt die zijn stempel kan drukken op de huidige, alternatieve Britpop of wat dan ook. Daar waar bands die na zoveel jaren iets nieuw uitbrengen al te vaak dreigen een flauw afkooksel van zichzelf te worden of gewoon een kopie van die tijden, slaagt The Wonder Stuff er dus met brio in zichzelf opnieuw uit te vinden. Luister maar naar sprankelende songs als “When All Of This Is Over” en “Map And Direction” en voel een trilling door je benen gaan die je aanzet om te dansen en zweven doorheen de huiskamer. Dat de luchtige aanpak ook ons rockhart raakt is daarbij zeer mooi meegenomen. Want daardoor kan The Wonder Stuff ook vandaag nog een ruim publiek over de streep trekken.
Soms kan een band die uit zijn as herrijst wel degelijk een parel van een plaat uitbrengen waarmee ze zichzelf als het ware heruitvinden, met respect voor dat verleden. The Wonder Stuff brengt een bijzonder aanstekelijk plaatje uit dat zowel hun oudere fans perfect verbindt met de jonge garde aan alternatieve, Britpop en bijhorende liefhebbers. Nieuw en oud verbinden tot een sprankelend mooi geheel is de rode draad op 'Better Being Lucky' . Daarin lag toen de magie van The Wonder Stuff, en dat is na zoveel jaren nog steeds het geval. Daarom alleen al kun je zonder te twijfelen in je portemonnee tasten en jezelf een laat kerstcadeau kopen als liefhebber van deze muziekstijlen. Het loont de moeite, want The Wonder Stuff is duidelijk terug van eigenlijk nooit weggeweest.
De uit Cyprus afkomstige heavymetalband R.U.S.T.X. ontstond in 2004 oorspronkelijk onder de naam Flames In Ice (2003 tot 2004) om later over te gaan naar R.U.S.T. Pas in 2014 verander de naam in R.U.S.T.X. en wordt keyboardspeler Katerina Xanthou aan de line-up toegevoegd. De band bracht enkele zeer knappe platen uit, maar met 'Center Of The Universe' lijkt toch een nieuwe bladzijde te worden omgedraaid onderweg om de wereld te veroveren.
Met de opener “Defendre Le Rock” wordt de toon gezet. Ga het niet te ver zoeken bij R.U.S.T.X. Dit is eenvoudige, lekker aanstekelijke heavymetal waarbij je wijdbeens de luchtgitaar in de hand neemt en, bij voorkeur met de haren in de wind, gaat headbangen tot de vroege uurtjes. Honderd of duizend keren voorgedaan, maar als de kwaliteit goed zit, verveelt dat eigenlijk nooit. En dat is bij deze band zeker het geval. De ene adrenalinestoot volgt namelijk na de andere uppercut. Gestroomlijnde riffs, lekkere drumsalvo's, een vocale aankleding die zo puur aanvoelt dat je de songs prompt meebrult. Aangevuld met keyboardklanken die een meerwaarde bieden voor het geheel. Het is ook hoe de daarop volgende songs als “Black Heart”, “Endless Skies” en “Widows' Cry” in elkaar steken. Nee, er worden geen nieuwe muziekstijlen uitgevonden of zo, maar wel wordt je rockhart diep geraakt. De uiteenlopende vocale inbreng kan voor sommige wellicht een minpunt vormen, maar in dit geval zorgt het voor extra variatie binnen het geheel.
Elke keer een andere stem zorgt er namelijk voor dat je over de gehele lijn bij de les blijft. Elk van de songs zijn trouwens zeer radiovriendelijk. De negen minuten lange titeltrack klink echter opvallend epic en laat een uiteenlopende zijde van de band zien. Alsof ze aan het experimenteren slaan met alles wat draait rond heavymetal tot een zeer aangename song die een heel andere kant van de band laat zien, wat ons wel kan bekoren. Een andere aangename verrassing komt uiteindelijk op het einde. De bonus track “Band On The Run” een cover van Paul McCartney & Wings krijgt een zeer opvallend energieker en harmonische tongval toebedeeld, waardoor die song enorm aan je ribben kleeft.
Die bonussong duidt aan dat deze band van vele markten thuis is binnen heavymetal. Elk van de songs worden gebracht een gedreven en bijzonder aanstekelijke, catchy en energieke aankleding. Nogmaals, zoveel keer voorgedaan. Maar bij deze band komt de kwaliteit telkens bovendrijven en trekt die uiteenlopende vocale inbreng ons nog het meest over de streep. Gewoonweg een zeer leuke heavy metal schijf dus die , als je fan bent traditionele hardrock of heavymetal uit de jaren '70 tot '80, zonder problemen in je platenkast kan of mag verdwijnen. Je zult er geen spijt van hebben. Zeker weten.
Oorstof 2019 - G A B B R O + Rodrigo Amado & Farida Amadou - Het licht aan het einde van de tunnel, eens de chaos in je hoofd is doorprikt
Oorstof 2019 - G A B B R O + Rodrigo Amado & Farida Amadou
2019-12-08
Ancienne Belgique (AB Salon)
Brussel
Er was eens een vrij frisse en regenachtige dag in Brussel. De regendruppels vallen op het marktplein in de vorm van een plensbui, mensen vluchten binnen of reppen zich naar een plaats om te schuilen. In het midden van het plein schittert de immens grote kerstboom, in alle kleuren van de regenboog. Als een fel licht, aan het einde van een donkere tunnel. Het is een gevoel dat ons na het fijne concert van G A B B R O + Rodrigo Amado & Farida Amadou in de AB Salon ook overvalt. Het licht aan het einde van die tunnel, eens de chaos in je hoofd is doorprikt. Soms zijn er bijzondere avonden, als deze, die op een onverwacht moment komen. Dankzij deze optredens in AB Salon werd trouwens een huiskamersfeertje geschapen, die perfect past binnen dit bijzonder intensief concept.
Normaal gezien zou saxofonist Rodrigo Amado zich ter gelegenheid van dit Oorstof evenement laten begeleiden door gitarist Dirk Serries. Echter moest deze laatste door familiale omstandigheden verstek geven. Hij werd vervangen door bas virtuoze Farida Amadou. Het duo zet eigenlijk al de toon van de avond. De stilte doorbreken door te improviseren tot het oneindige. In dit geval werd een gevecht aangegaan tussen saxofoon klanken met verschroeiende baslijnen, die naar alle hoeken van de kamer uitgaan.. Rodrigo Amado & Farida Amadou (*****) doen de bubbel die ze aanbieden openbarsten, in golvende bewegingen van intimiteit waarbij je een speld kon horen vallen en een oorverdovende maar vooral zeer gevarieerde climax die alvast de chaos in je hoofd doet ontstaan. Intensiviteit tot het kwadraat is dan ook de rode draad doorheen deze set, en dit met dank aan Rodrigo Amado & Farida Amadou die beide hun instrumenten enerzijds strelen, en anderzijds alle registers open trekken binnen die chaotische aankleding. Beide muzikanten voelen bovendien elkaar niet alleen aan, ze vullen elkaar eveneens blindelings aan binnen dat potje improviseren tot het oneindige. Waar grenzen worden afgetast, tot verlegd.
G A B B R O (*****) is het project rond bariton sax speelster Hanne De Backer. Dit in samenwerking met: vocalist Agnes Hvizdalek. Bassist Raphael Malfliet, en nieuwkomer binnen de band, trombone speler Hendrik Munkeby Nørstebø. G A B B R O komt in AB Salon de nieuwste schijf 'Granular' voorstellen, op de markt gebracht via Dropa Disc. Hieraan besteden we ook de nodige aandacht. Het doorbreken van die chaos in je hoofd, is ook nu weer de rode draad.
Het meest interessante is hoe een band als G A B B R O stilte zo oorverdovend luid kan doen klinken dat de trommelvliezen trillen dankzij het uitspreiden van dat intensief klankenbord. Hendrik zijn bijzonder veelkleurige trombone, gecombineerd met die bariton sax lijnen van Hanne doen enkele rillingen door de AB Salon ontstaan, aangevuld door baslijnen van Raphael , die eveneens schipperen tussen je oorschelpen strelen of eerder de geluidsmuur doorbreken.
Zorgt dit ervoor dat de Chaos in je hoofd nogmaals compleet is? Deze chaos wordt enkel doorbroken door de zachtjes fluisterende en bijzonder veelkleurige nachtegalenstem van Agnes, die daardoor uiteindelijk zorgt voor dat eerste lichtpunt in het pikkedonker van de nacht. Zalvend streelt ze je ziel binnen een instrumentale samensmelting van klanken die aanvoelen als een sloophamer die zachtmoedig je hoofd verbrijzelt. Langzaam maar zeker wordt, wederom in golvende bewegingen van intensieve stilte en dat voortdurend met elkaar duelleren, een rookgordijn opgetrokken dat eindigt in een climax tussen de bariton sax van Hanne en de baslijnen van Raphael die elkaar vinden binnen een bijzonder intensief en eerder verstilde tot intieme atmosfeer.
Besluit: G A B B R O + Rodrigo Amado & Farida Amadou zijn muzikanten die een soort magie uit hun instrumenten toveren door de mogelijkheden daarvan tot het oneindige af te tasten. Waardoor we beide optredens enkel kunnen omschrijven als onaards en ongezien. Beiden bands slagen er bovendien in stilte zodanig oorverdovend luid te doen klinken, waardoor enerzijds trommelvliezen dreigen te barsten maar anderzijds je ziel zacht wordt gestreeld.
Het voortdurende schipperen tussen vele intensieve uitersten zorgt ervoor dat je als aanhoorder in een diepe trance belandt, waaruit je nooit meer wil ontsnappen. Bij beide sets is het uiteindelijk het eindpunt, dat als de ultieme kers op de geïmproviseerde taart, ervoor zorgt dat de chaos in ons hoofd eindelijk compleet wordt doorprikt. Als een magisch licht op het einde van de tunnel. Net als die mooie verlichte kerstboom schittert, op een regenachtige , donkere dag in het hartje van Brussel.
Organisatie: Oorstof ism Ancienne Belgique, Brussel
Boris - Met (eenzame) hoogtes en laagtes
Boris + Arabrot
4AD
Diksmuide
Toen mij in laatste instantie gevraagd werd iets te schrijven over Boris besloot ik de avond voor het concert het werk van de groep uit Tokyo, die ik tot dan slechts vaag kende, wat eigen te maken. Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan want de groep, actief sinds 1996, maakte maar liefst 25 volwaardige albums en daarnaast nog eens 13 samenwerkingsplaten waarvoor ze onder meer met Keiji Haino, Sunn O))) en Merzbow in zee gingen. Bovendien probeert het trio zich voor iedere plaat een nieuwe stijl aan te meten. Toch wist één LP in deze uit de voegen gebarsten discografie meteen mijn aandacht te trekken. ‘Akuma No Uto’, oorspronkelijk uit 2003 maar dit jaar nog heruitgebracht door Third Man Records, waarvan de cover bij wijze van eerbetoon, gekopieerd werd van Nick Drake’s “Bryter Layter”. Naar verluidt zou de plaat ook precies even lang duren als die klassieker van de veel te vroeg overleden Britse bard maar verder houden alle vergelijkingen op.
En dan was er nog de eerste band van de avond, Arabrot, die ook al heel wat jaren (18) op de teller staan heeft. De groep uit het Noorse Haugesund, waar ook The Low Frequency In Stereo vandaan komt, is met zo’n 15 platen (EP’s en LP’s dooreen) al bijna even productief als Boris. Momenteel is zanger-gitarist Kjetil Nernes het enige lid van Arabrot. In de loop der jaren verlieten de drie andere originele leden één voor één de groep en werden blijkbaar nooit vervangen. De namen van Nernes’ vier begeleiders moet ik u dan ook schuldig blijven.
Nernes leek wel weggelopen uit ‘A Clockwork Orange’ en schuwde de grote gebaren niet. Zo poseerde hij meermaals met zijn gitaar alsof het een geweer was. Het showelement had hij alvast onder de knie maar muzikaal kon hij me tijdens die twee eerste nummers toch niet raken. Dit leek een tot mislukken gedoemd huwelijk tussen postpunk en metal. Onverwacht werd het toch even grappig toen het einde van “The horns of the devil grow” plots verdacht veel gelijkenissen met “Child in time” vertoonde. Voor het derde nummer gooide de boomlange Noor het over een geheel andere boeg met een meeslepende uitvoering van Nina Simone’s “Sinnerman”, een nummer dat de 4AD habitués wellicht ook kennen van Black Diamond Heavies. Vanaf dit moment kon ik me beter vinden in de erg gevarieerde muziek van Arabrot al bleef ik het moeilijk hebben die ‘hete aardappel in de keel’ zang. Het laatste nummer was er één van epische proporties dat begon met de gemanipuleerde zang van de toetseniste en verder een erg vreemde maar wel spannende opbouw kende waarbij halfweg de helft van de muzikanten reeds de coulissen mochten opzoeken. Prachtig slot van een wat wisselvallige set.
Boris had alvast de juiste vintage apparatuur meegebracht : Orange en Sunn. Samen met de indrukwekkende gong achter het drumstel zorgde dat voor een erg mooi decor. De drie leden (een man, een vrouw en een wezen dat het midden hield tussen de twee) zagen er precies uit als op de promofoto. Hier was duidelijk over nagedacht. Ook de dubbele gitaar (bas en gitaar in één) van Takeshi Ohtani paste wellicht in dat plaatje. Veel bas hebben we trouwens niet gehoord, meestal hielden ze het bij twee, weliswaar dikwijls laaggestemde, gitaren. Het oogde dus mooi en indrukwekkend maar het openingsnummer, “Away from you”, waarin Boris blijkbaar dreampop wou introduceren, kon enkel mijn tenen laten krullen. Dit sloeg nergens op en het tweede nummer bracht al niet veel beterschap en was eigenlijk in hetzelfde bedje ziek. Boris probeerde iets anders en daar kan ik in feite alleen maar blij om zijn, helaas was het resultaat ondermaats.
Boris is op zijn best wanneer ze zich vergrijpen aan trage doommetal en er gelijkenissen met Sun O))) opduiken en die momenten kwamen er gelukkig ook in Diksmuide. Kern van het probleem was dat de groep hun laatste plaat, ‘Love & Evol’, kwam voorstellen (één van de weinige punten waarbij Boris niet verschilt met een doorsnee groep) en dat is jammer genoeg één van hun mindere en dan druk ik me nog zacht uit.
Nu was het verre van allemaal kommer en kwel en hoorden we wel degelijk schitterende nummers zoals “Boris”, een cover van de Melvins, waarin ze destijds hun groepsnaam vonden. Ik mag ook niet alle nieuwe nummers naar de prullenbak verwijzen. Zo klonk het spookachtige “Shadow of skull” bijzonder groots terwijl we tijdens de mindere momenten nog steeds konden genieten van de elementaire gitaar van de immer fascinerende Wata.
Uiteindelijk werd ik dan toch nog finaal omvergeblazen door een waanzinnige bisronde, op gang getrokken door de uitzinnige gongslagen van Atsuo Mizuno waarmee het ontploffende “Akuma no uta” (van dat “Nick Drake” album) werd ingeleid. Ongetwijfeld hét moment van de avond alhoewel het daarop volgende “Farewell”, uit hun succesrijkste plaat ‘Pink’, er ook mocht zijn. Wat minder explosief maar met die jankende zang minstens even beklijvend.
Een set met (eenzame) hoogtes en laagtes.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Le nouveau Mark Lanegan est arrivé. Hij heeft een (vaste) vriendin, doet geen drugs meer, en stelt zijn nieuwe plaat ‘Somebody’s Knocking’ voor in kleine, gezellige zalen. Zo ook op een druilerige zaterdagavond in het landelijke Roeselare. Het komt wat vreemd en zelfs bizar over om een rauwe rock ’n roller als Mark zittend te aanschouwen, enkele minuten voor de start is er dan ook weinig ambiance in de zaal.
De show opent met “Knuckles”, en na het ook al recente “Disbelief Suspension” volgt het legendarische “Hit the City”. Toch komt het energieke van deze song niet echt naar voor, er zit duidelijk meer in, maar het komt er voorlopig niet uit. Bij “Stitch it Up”, de single van zijn nieuwe worp, krijgen we dat gevoel voor het eerst wel. Met de hilarische clip in gedachten , genieten we van dit blues-nummer. Ook “Burning Jacob’s Ladder” vanop ‘Blues Funeral’ is heerlijk meeslepend, en de akoestische sfeerimpressies daartussen zijn zeker en vast te pruimen, net als het nieuwe album in zijn totaliteit, trouwens.
Tijdens de melancholische synths op “Beehive” menen we een beetje Ian McCulloch van newwave-grootheid Echo & The Bunnymen te herkennen, maar wat Mark van Ian onderscheidt, is toch wel die extreem schorre stem. Op “Bleeding Muddy Water” trakteert Zijne Heesheid ons op geschreeuw van de bovenste plank, zijn grafstem (en dit is niet negatief bedoeld) gaat door merg en been. De voornamelijk Belgische begeleidingsband verdient ook een noemenswaardige vermelding. Uit Seattle, Gent, Antwerpen en Brussel, allen steengoed, allen tillen ze dit optreden naar een hoger niveau.
“Deepest Shade”, een cover van The Twilight Singers, “Dark Disco Jag” en “Death Trip to Tusla” doen ons verlangen naar meer, en tijdens de bonustracks krijgen we met “Hangin’ Tree” een ware Queens of the Stone Age-klassieker voorgeschoteld. Het blijft jammer dat we ondertussen moeten blijven zitten, net zoals het spijtig is dat Mark niet graag in de spotlights staat, en de belichting eerder aan de duistere kant is. Dit helpt natuurlijk om de muziek sterker naar voor te laten komen, zo kan het bloedmooie “The Killing Season” als afsluiter wel tellen!
Hij mag dan wel gesetteld en clean zijn, die doorleefde rokerszang vanuit zijn stoflongen blijft onweerstaanbaar. Waar er gedurende het concert slechts af en toe een rauwe ‘thank you very much’ vanaf kan, laat Mark daarna wel de vrolijke speelvogel in zichzelf los. De verjaardag van de gitarist wordt gevierd met een groot stuk taart, ongetwijfeld zal ook de drank rijkelijk gevloeid hebben tijdens het feestje backstage. Santé, Mark!
Organisatie: De Spil, Roeselare
Nederlands 
Français 
