Bolt Ruin is het project rond elektronicavirtuoos Brecht Linden. ‘Bolt Ruin schrijft de soundtrack naar overgroeide industriële braakliggende terreinen", lezen we op de vi.be-pagina van de band. Toen we Bolt Ruin zagen optreden op BRDCST-festival in de Ancienne Belgique waren we danig onder de indruk van de combinatie tussen eerder 'liefelijke' beelden en dreigende muziek die als een oorverdovende oerknal ervoor zorgde dat apocalyptische wezens de zaal zouden overnemen. We vroegen ons af of Brecht er ook op schijf erin zou slagen ons datzelfde intensieve gevoel van angst en vertwijfeling zou kunnen afleveren als op dat podium? Eind maart kwam het debuut van Bolt Ruin op de markt via Consouling Sounds/Circuits en dan weet je waar je je kunt aan verwachten: grensverleggende intensiviteit.
Vanaf die eerste song “Marjhed” voelen we ons al wegglijden naar de meest donkere zijde van onze ziel. Dankzij een elektronische inbreng die letterlijk de haren op je armen doet rechtkomen van angst drijft Bolt Ruin de aanhoorder langzaam maar zeker tot pure waanzin. Ook al is dat vaak binnen een eerder intieme omkadering, de dreigende ondertoon blijft steeds overeind staan. Ook bij de daaropvolgende kleppers als “Przenac”, “Psilentze” en “Dravvn” voelt het aan als een klauw die langzaam je strot dichtknijpt tot je buiten adem gekomen uw demonen strak in de ogen kijkt. De beelden moet je er zelf maar bij bedenken.
Want inderdaad, dankzij die heel intensieve totaalbeleving prikkelt de man uw fantasie. Met de ogen gesloten halen we ons beelden voor de ogen van de apocalyps die gewoon dagdagelijkse taferelen verstoort door dood en verderf te zaaien om zich heen. Meestal op een langzame maar heel dreigende wijze, maar ook met oog voor improviseren en experimenteren met die duistere elektronica. Zo bekruipt je steeds dat angstgevoel en kruip je wat dichter tegen elkaar aan als Bolt Ruin je weer eens bij de keel grijpt met een verschroeiend donker tapijt in de vorm van “Tshered”. Een afsluiter die je nog maar eens tot waanzin drijft. Tot je op het puntje van je stoel zit te beven van angst, en uiteindelijk je lot gewoon in handen neemt.
Tracklist: Marjhed; Przenac; Psilentze; Dravvn; Disperish (feat Dialect); Tshred.
Elektro/Dance
Bolt Ruin
Bolt Ruin
Consouling Sounds/Circuits
Labadoux 2019 - 3-4-5 mei 2019 - 31 ste editie - Is en Blijft een Heerlijk festival!
Labadoux 2019
Festivalterrein
Ingelmunster
2019-05-10
Lode Vanassche en Filip Gheysen
Onder de Wantebrug in Ingelmunster klotst het water van ‘de vaart’ onrustig tegen zijn vol geparkeerde oevers. Het herfstweer staat in schril contrast met de sfeer, die op Labadoux naar oude gewoonte aanvoelt als thuiskomen in een warm nest. De line-up is er eentje om in te kaderen en de talrijk opgedaagde bezoekers laten de grijze wolken niet aan hun hart komen!
Met drie podia (concerttent, pubtent en club) is er ieder moment van de dag voor elk wat wils aan de gang.
dag 1 - vrijdag 3 mei 2019
In de grote tent worden we meteen ondergedompeld in de bezwerende folkbeats van The Sidh, een Italiaanse formatie die hun zuiders temperament niet onder stoelen of banken steekt.
Daarna zoeken we de Pubtent op om de jonge wolven van Portland te aanschouwen. De winnaar van De Nieuwe Lichting 2018 wist het afgelopen jaar verschillende hits te scoren. Naast de naambekendheid via StuBru hebben ze dat vooral aan zichzelf te danken. Je voelt meteen dat de band ook live als een puzzel in elkaar valt. Niet vanzelfsprekend voor de gelaagde pop die door het talentvolle viertal bedreven afgeleverd wordt. Met een smoothy vol met speelplezier weten ze het publiek te bespelen. Sarah speelt piano en Jente gitaar. Ze zingen perfect samen en weten je vast te nemen. Indie folk rock.
Geloof het of niet , maar met K’S Choice maakten de organisatie een goede keuze. De tent liep vol en warm. Sarah en co hadden er duidelijk zin in en etaleerden met verbazend gemak professionaliteit, zin en speelplezier. Sarah en Gert weten nog altijd wat samenzang is en geven melodieën met de gekende strakke gitaren terwijl de bassist alles regisseert. Ze blijven snoepen van hun quasi perfecte wall of sound en hun professionaliteit. Heerlijke best of na alweer 25 jaar “Believe” en “Cocoon Crash” werden al vroeg in de set als suikertjes in onze warme koffie gedropt. Naar het einde toe mochten de oer-belpopper “Not An Addict” en “Almost Happy” niet ontbreken. Bijna gelukkig verlieten we kort voor einde de grote tent om ons te laten verrassen in de club.
Daar stonden om klokslag 22u The Bucks geprogrammeerd. Drie doorwinterde folkies, twee Belgische Ieren (David Munnelly en Kieran Fahy) en een Belg die misschien een Ier was in een vorig leven (Philip Masure) hadden alle ingrediënten bij om Irish folk te brengen op grootvaders wijze. De traditionals werden met het enthousiasme van een roedel jonge herten naar voor gebracht. De begeestering werkte aanstekelijk waardoor de uitgeklapte stoeltjes eigenlijk overbodig waren. Vakmanschap en speelplezier gingen hand in hand. Mooi dat we dit nog altijd kunnen proeven naast en tussen de grote popkanonnen van de grote tent!
Arsenal heeft een arsenaal aan materiaal, songs, groepsleden - vandaag negen - en ervaring. Een zangeres die in een Obelix-badje met soul is gedrenkt, een dubbele percussie, een funky bas, een ongelofelijke performer. De headliner van deze eerste avond is met zes albums uitgegroeid tot één van de grootste hitmachines van Belgische makelij. “Saudade” liet Labadoux voor een eerste keer ontploffen, het verlangen naar meer werd alleen maar groter. “Amplify” en “High Venus” hielden het tempo in de set hoog en dreven de laatste koude nattigheid van het festivalterrein. Net voor de bisronde kregen we als klap op de vuurpijl een tien-minuten-lange versie van “Melvin”. In het laatste jaar moest de band afscheid nemen van twee van zijn bekendste stemmen: Mario Dos Santos kwam op 4 september 2018 om in een zwaar verkeersongeval en enkele weken terug kwam het nieuws dat insloeg als een bom: Shawn Smith (Brad) was door complicaties van zijn suikerziekte plots overleden. Beide rasmuzikanten werden bij het begin van de encore niet vergeten en geëerd voor bewezen diensten. “Lotuk” was de kers op de frisse cocktail tropical die Arsenal na al die jaren nog steeds is. En weg waren de grijze wolken.
Appelblauwzjigroen - Met zo’n naam kon dit alleen maar een West-Vlaamse formatie zijn! Het werd een mix van onversneden bluesrock in een sappig West-Vlaams gebracht door nieuw plaatselijk talent uit Ingelmunster! Blij dat we dit niet gemist hebben! De teksten waren grappig (en iedereen verstond alles!), de muziek was snedig en de frontman stal de show met zijn mondharmonica. Na enkele nummers werd duidelijk wat de T-shirts ons te vertellen hadden: het waren de titels van de nummers, waarvan vooral de bluesversie van “Patatten” van Willem Vermandere ons aangenaam verraste. Benieuwd of de oude bard dit al eens zou gehoord hebben…
dag 2 - zaterdag 4 mei 2019
Als we rond koffietijd de grote tent betreden komen we meteen in de ban van een trio: de ons welbekende Wannes Cappelle flankeert met de Zeeuw broeder Dieleman Frans Grapperhaus op cello. De twee moedertalen, het Zeeuws en Zuid-West-Vlaams dialect, vermengen zich naadloos in de gezongen verhalen over het leven van hier en elders. Soms humoristisch, soms weemoedig, soms filosofisch. Grappig hoe ze het over de uitspraak van Ghandi hebben: “Wannes, zeg jij nu Handi? Het is toch Gandi (met een Hollandse G-keelklank)?” Algemene hilariteit als het over de zachte West-Vlaamse G gaat! “Dat speelt toch geen rolle? De G en de H staan er allebei in! Ge kunt dus kiezen!”, reageert Wannes gevat.
In de tent krijgen we even de tijd om te lachen en na te genieten maar dan doet hij er nog een schep bovenop: “En daarbij, moest het Handi zijn, dan zouden we Andi zeggen. En dat is toch geen naam voor een spiritueel leider? Follow me I’m Andi…”
Frans de cellist geniet mee, gezeten op zijn stoeltje, tussen beide boomlange zangers in. Een trio waarmee de zaterdag op Labadoux waardig wordt ingezet!
De folkies worden op hun wenken bediend met de Flemish Folk Caravan. Maar geen geitenwollen sokken of langharig werkschuw tuig op het podium hoor! Alleen de instrumenten zijn folky: draailier en diatonische accordeon om er maar twee te noemen. De spelers, strak in het zwarte pak opgesteld in een hoge en een lage rij, zijn stuk voor stuk rasmuzikanten. Ze brengen nummers met titels die niet verwijzen naar middeleeuwse legenden, maar gewoon een volgnummer dragen zoals sommige parfums. In de tent lusten ze er pap van: de percussie komt van de handjes van het publiek!
Daarna gaat het folkfest verder met The Rumjacks. Deze Aussies vullen de folkstoofpot wel aan met een stevige scheut punk, gekruid met rockende instrumenten. Het dynamiet van onze funkfolkrockers The Rumjacks was iets te weinig explosief waardoor de echte ambiance wat ontbrak. Iets te weinig punk om de tent te doen branden. Frontman Frankie wilde Keith Richards van de Ierse folk zijn en poogt de boel te laaien met onder andere “Free Me” en “Casanova No More”.
Het enthousiasme werkt aanstekelijk, maar is ons iets te uitbundig. In de pubtent liet op hetzelfde moment Ben Poole zijn gitaar scheuren. Dit talent van de Britse bluesrock scene ging er vingervlug uit de bol, en met hemtoch een halve pubtent! Wij bekijken dit liever vanop wat meer afstand waar de decibels onze oren wat minder teisteren. Maar eens temeer blijkt dat Labadoux iedereen op zijn wenken bedient: jong of oud, folk of rock of de mix van beide? Iedereen vindt er zijn gading…
We mogen de clubtent niet uit het oog verliezen. Daar zijn steevast ongekende parels te ontdekken! AWKWARD i bijt er op zaterdag de spits af. Deze formatie is het pseudoniem van componist en liedjesschrijver Djurre de Haan. Zijn Engelse teksten doen ons denken aan de breekbare Nick Drake. Samen met een violiste en een cellist, een gitarist en een drummer weeft hij een klankentapijt waarop je je zacht kan neervlijen. Zeer toegankelijk is het allemaal niet, maar de moeite die je doet om te blijven luisteren wordt beloond!
Daarna volgt Linde die, gesteund door gitarist Jeroen Huyzentruyt, een mengsel brengt van folk en Brian Eno met wereldse invloeden. Reeds tijdens de soundcheck wordt iedereen verrast als ze plots met Mongools geïnspireerde klanken de microfoon uittest. Later blijkt dit een etappe uit een kleurrijke ontdekkingsreis te zijn: we krijgen het verhaal van de moeilijke geboorte bij Mongoolse kamelen die hun jong verstoten waarna de sjamaan de moederkameel moet toezingen zodat deze toch zijn jong zou aanvaarden. Alweer wordt het uiterste van het publiek gevraagd. Het is een festival, dus iedereen kan gaan en staan waar hij wil, maar voor elke soort muziek is er hier een publiek! Echt mooi om te zien en te horen!
Sarah D'hondt vervolledigt dit clubtrio dat we even op een rij willen zetten. Ze stond al eens op Labadoux en wie in de smaak viel keert meestal terug naar Ingelmunster. Met haar kristalheldere stem ondersteund door de vingervlugge pianist Tom Van der Schueren serveert ze heerlijke chansons. De zon was er intussen doorgekomen en we waanden ons in een muzikale oase onder Franse platanen…
Les Negresses Vertes bewijzen hun sterkte en hun klasse door in het begin al van wal te gaan met hun grote “Voila l’été”. Het beloofde lange feest was er. Niet dertig jaar maar dertig megawatt later worden we getrakteerd op een begeesterde zinderende enthousiaste set waar deze oude jonge knapen maar te plukken hebben uit een resem hits en tunes om u tegen te zeggen. Wat hebben die gasten bij elkaar geschreven…. Zelfs hun ska interludium met “Les Mégots” overtrof de eeuwige feestneuzen van Madness. Een rocksausje met “Les yeux te ton père”… Enfin, ik vrees dat woorden te kort zullen schieten en dat een gefundeerde recensie zo goed als onmogelijk wordt, niet waar “Zobie La Mouche”?
Het Franse Kalffa staat in de Pubtent, zoals aangekondigd, met hun ongelofelijke energie Keltische rock te brengen. En om het even Belgisch te houden: Ierse rock met een heuse knipoog naar Ferre Grignard.
Maar op hetzelfde ogenblik is er ook het Kleinkunstcollectief van de broers Wannyn in de clubtent. Ze hebben ons Vlaamse kleinkunst-erfgoed gebundeld in een volwaardige voorstelling. Met een 80-tal klassiekers op hun repertoire vormen ze samen met muzikale zielsgenoten Jurgen Stroobant (accordeon) en Quinten De Vlaeminck (contrabas) vormden een soort levende jukebox. Als hedendaagse troubadours brengen ze de gekende klassiekers van Jan de Wilde, Zjef Vvanuytsel of Wim Decraene op festivals en in kroegjes. Het is lang geleden dat we nog zo uit volle borst gezonden hebben. En samen zingen doet deugd! Misschien klinkt het goedkoop om met oude succesnummers van vergane gloriën de hort op te gaan, maar ze doen dit met zo’n enthousiasme en vakkunst dat we echt van tributeband kunnen spreken. Zowel de luisterliedjes als de meezingers worden meegezongen. Wij kijken al uit naar een volgende voorstelling met andere nummers uit hetzelfde vaatje!
Absynthe Minded kwam verassend hard uit de hoek voor wie Labadoux-gewijs een eerder intiem concert verwachtte. Ze kozen dus voor een heus rockconcert en lieten de tent redelijk vol lopen, maar ook redelijk half leeg lopen. Er werd weinig gezegd en beleefd op het podium en de communicatie met het publiek was navenant. Het meest spectaculaire was de constante wissel van hun instrumenten van trouwens hoge kwaliteit. Voor professionaliteit een dikke negen, voor sfeer en gezelligheid een schamele vijf. OK, met “Ask me nothing” kondigen ze wat funk aan, maar even vergaten onze streekgenoten dat hun muziek meer dan een job is. Enthousiasme kan echt geen kwaad, ook al heb je intussen een CV van jewelste. “My heroics part one” en “Envoi” werden er als een rap geserveerd dessert doorgesleurd en het verwachte “Papillion” moesten we missen. Sterke muziek en sterke songs die met veel te weinig animo werden gebracht.
Ertebrekers spelen een thuismatch en winnen met grandeur deze lokale champions league. Flip, Peter en Jeffrey presenteren de meest funky grooves en tonen dat hun nieuw werk meer een eighties powerfunky sound heeft a la JTOTHEC (Jeffrey zit er dan ook bij) , en hun eerste werk meer ruikt naar ’T Hof Van Commerce (Flip zit er dan ook bij). Het zal niet verwonderen dat ze het stomend publiek opzweepten en het publiek hen opzweepte. Jeffrey maakte een heerlijke wandeling door het publiek en kreeg iedereen mee. Zelfs de arrogante Antwerpenaar naast mij die in zijn beperktheid niets van de teksten begreep, stopte met zijn scharrel te muilen en begon mee te gaan in het opzwepende verhaal van Ertebrekers.
dag 3 - zondag 5 mei 2019
Zoals de traditie het wil, is zondag de dag van de kinderen op Labadoux. Kapitein Winokio is ervoor ons iets te vroeg, maar we zijn zijn passage van enkele jaren geleden en het enthousiasme van honderden kinderen nog niet vergeten!
Amanda & The Woopies katapulteren ons terug naar het interbellum in de States. Amanda dartelt over het podium in een petticoat met polkadots en The Woopies houden met bretellen hun broek op. Deze klassieke beauty-and-the-beast combinatie werkt weer uitstekend! Het zondagsrecept op Labadoux van humor en gezelligheid doet het opnieuw. Op de website staat het helemaal correct: Een ideale gelukskuur!
Jan Desmet houdt met zijn 2 Centimeters deze sfeer in stand en brengt een voorstelling met klassieke kleinkunstmeezingers. De grote tent biedt ook de luxe van een projectiescherm waarop de teksten komen voor wie die niet paraat heeft. En toch… toch lukt blijkbaar niet in de grote concerttent wat gisteren nog een ‘klein kunstje’ was voor het Kleinkunstcollectief. Ligt het aan de songkeuze? Ligt het aan het publiek? Of moet je de knusheid van een kroeg hebben met het formaat van de clubtent om dit concept te doen werken? Geen idee… maar wat gisteren een zangfeest was, is nu gewoon een goed optreden. Een luttele drie uur later zal deze Jan ook de clubtent kunnen proeven. Dan worden zijn Centimeters aangevuld met de ravissante Lien Van de Kelder en worden ze herdoopt als Salut La Copine. Ze brengen een eerbetoon aan het meisje en de vrouw in al haar facetten maar dan wel à la Française op uitdrukkelijk verzoek van Lien! Meezingen hoeft niet, niet iedereen heeft de taal van Molière paraat, maar er wordt weer genoten met volle teugen van de chansons van ronkende namen als Josephine Baker, Edith Piaf of Françoise Hardy.
Wouter Berlaen (zang en een rits instrumenten) liet zich vooraf ontvallen dat hij blij was dat ze na The Antler King geprogrammeerd waren. Zij brachten Indie pop en rock die qua sfeer niet verder af kon staan van wat moest volgen of wat hen vooraf ging:
Snakes in Exile die al decennia lang pittige, Keltische folk brengen op alle folkfestivals die je in ons landje en ver daarbuiten kan vinden.
The High Kings stonden netjes met vier op een rij en wisten in een mum van tijd de concerttent om te toveren tot een heuse traditionele Ierse pub. Die snoodaards sneerden dan ook dat het Ingelmunsterse Kasteelbier stukken beter was dan hun Guinness. Een mix van bewerkingen en zwepende versies van “Thunder”, “Wishkey in de Jazz” (nee niet Jar), en “Dirty Old Town”. Het leven kan simpel en geestig zijn. Ze hebben het van hun oertraditionele instrumenten (gitaar, banjo, trekzak, bodhran….) maar vooral van hun fenomenale vierstemmige samenzang.
Nevermind Nessie . Folkpunk of punkfolk. Feesten, dansen, zingen en drinken. Met een mooie violiste dan nog. En het zijn alweer blijkbaar West-Vlamingen. Talent komt bovendrijven.
Scala stond in het teken van Nederlandstalige nummers en meisjes. Geen prachtige covers van Nirvana, Red Hot Chili Peppers, Depeche Mode of Radiohead. We hoorden mooie koorversies van onder andere “Suzy”, “Layla”, “Marjolein”, “Irene”, “Annelies”, “Anja” om te eindigen met “Ik Hou Van U”. Mijn lieve dochters hebben ervan genoten. Toch nog even de coolness en het rockgehalte van de gebroeders Kolacny vermelden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/labadoux-2019
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Bad Religion draait ondertussen al mee sinds de jaren 80, maar van ophouden weten ze voorlopig niet. De meeste band leden zijn ondertussen vijftigers, maar op een podium lijken ze nog altijd twintig. Energiek, strak en boordevol kracht, het zijn drie woorden die de show van Bad Religion in de Ancienne Belgique perfect samenvatten. De band kwam naar Brussel en bracht generaties punkliefhebbers samen, mooier werd het niet op deze maandagavond.
De show van Bad Religion bestond eigenlijk uit twee delen. Enerzijds een soort van ‘greatest hits’ deel met enkele nieuwe nummers en daarna de integrale opvoering van ‘No Control’. Dat album werd dit jaar 30 jaar en dus leek het hen ook logisch om dat volledig te spelen. Het publiek was duidelijk tevreden want die gingen van begin tot eind uit hun dak zonder ook maar even de pauzeknop in te duwen.
Bad Religion is één van de weinige punkbands uit de jaren 80 die tegenwoordig nog actief zijn en albums uitbrengen. De band behoort bijgevolg ook tot één van de bestverkopende artiesten in zijn genre, en in de Ancienne Belgique konden we zien waarom. De groep is een sneltrein en deinst nergens voor terug. Zelfs op hun, relatief, oude leeftijd weten ze nog steeds een punk show neer te zetten waar de jonkies van kunnen leren.
33 nummers kregen we op ons bord, en al van bij opener “Chaos From Within”, tevens de titeltrack van hun nieuwste album, was de sfeer gezet. Het enige waar we ons een beetje aan stoorden in het begin was de stille microfoon van zanger Greg Graffin Hierdoor klonken de instrumenten veel luider en hoorden we de stem niet. Jammer, want dit is natuurlijk een belangrijk aspect bij de muziek van Bad Religion. De harmonieën en de uitgesproken stem van Graffin die zijn mening verkondigt.
Na enkele nummers was dat probleem gedeeltelijk van de baan, we gingen er gewoon minder op letten omdat de sfeer enorm de hoogte in ging, en dus was het daarna alleen moshpits en crowdsurfers die de klok sloegen. Ook daar viel het onderscheid tussen generaties op. De oudere generatie hield zich braaf op de achtergrond, terwijl de jonge garde van begin tot eind in het rond sprong en duwde. Ieder zijn manier van beleving natuurlijk, maar net door dat onderscheid in generaties, zagen we dat de band echt wel iedereen aanspreekt en niet zomaar een nostalgieband is.
Klassiekers zoals “American Jesus” en “Punk Rock Song” worden vanzelfsprekend meegebruld, maar ook het meer recente “Fuck You” lijkt een anthem te zijn die de fans nu al hebben omarmd. En zelfs de gloednieuwe songs die nog maar net uit zijn, vallen niet uit de toon. Zo hebben we zelfs de eer om “Lose Your Head” voor het eerst live te horen spelen, een unicum dat niemand zal vergeten, al was het nummer eerder een rustpauze in de set na al het harde voordien.
Na een klein uur gaat de band van het podium. Iedereen vreest dat het einde al is aangebroken, maar niets in minder waar. De band komt terug en speelt gewoon nog vijftien liedjes. Maar niet willekeurig, het wordt een integrale opvoering van het ‘No Control’ album uit 1989, dit jaar dus dertig jaar. Vijftien furieuze punkrock songs die altijd strak en vuil klinken, maar live ook worden aangevuld met gitaarsolo’s.
Zo punk als toen klinkt het niet meer. De sound is beter, de gitaren klinken voller en zelfs de vocals zijn meer gepolijst. Dit doet weliswaar niets af aan de tegenwoordige uitvoering van het album. De band brengt het nog met dezelfde power als dat het album toen had. De ene song na de andere volgt elkaar op, en het publiek blijft zich volledig smijten. Bier vliegt in het rond, lichamen worden geplet en mensen brullen de melodische refreinen mee. Jawel, Bad Religion is nog steeds punk met een grote fungehalte.
Dat de boodschappen van Bad Religion nog steeds relevant zijn, moet niet worden aangehaald. Dat is goed, want zo vervalt de band nergens in clichés. De muziek en lyrics spreken voor zich. Hierdoor kunnen de bandleden gewoon muziek spelen, de frontman gewoon zich volledig uitleven op het podium en de gitaristen rustig een soloke placeren. Dat de lyrics of noten soms niet meer zo gekend zijn, moeten we erbij nemen. Gelukkig hebben ze een hulpblaadje met lyrics, het zou anders nogal moeilijk gaan.
Dat Bad Religion niet meer bij de jongste punkbands hoort, hoeft geen probleem te zijn. De groep heeft energie te over en brengt zijn songs nog steeds met dezelfde power en intensiteit als ze altijd doen. Een strakke punkshow met hardere invloeden die vooral heel snel voorbijvloog, Bad Religion deed zijn naam alle eer aan. Een legendarische band die voor ons nog even mag meegaan.
Setlist: Chaos From Within - Them and Us - Fuck You - The Dichotomy - Recipe For Hate - New Dark Ages - 21st Century (Digital Boy) - Do the Paranoid Style - My Sanity - Struck a Nerve - Generator - American Jesus - Lose Your Head - … - Punk Rock Song - Sorrow - Inflicted - Fuck Armageddon… - This Is hell
No Control: (volledig album): Change of Ideas - Big Bang - No Control - Sometimes It Feels Like… - Automatic Man - I Want to Conquer the World - Sanity - Henchman - It Must Look Pretty Appealing - You - Progress - I Want Something More - Anxiety - Billy - The World Won’t Stop
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/bad-religion-06-05-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/ploegendienst-06-05-2019
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Headbanger’s Balls Fest 2019 - Scoren met elke band op de affiche
Headbanger’s Balls Fest 2019
De Leest
Izegem
2019-05-04
Filip Van der Linden
Moonspell komt in oktober naar de Trix in Antwerpen. Wie zo lang niet kon wachten, kon voor iets minder dan de ticketprijs in Antwerpen naar Izegem voor Headbanger’s Balls Fest met Moonspell als headliner. En daar kreeg je nog eens zes andere topbands bovenop.
Vroeg in de namiddag mochten de locals van Carneia al aantreden. Logge postmetal op het thee-uurtje en niet onder het donkere deken van de nacht? Carneia moest hard aan de bak om het publiek wakker te blazen. Pas verschenen tracks uit het nieuwe album ‘Voices Of The Void’ werden vlot afgewisseld met ouder werk. Zanger Jan Caudron sloop als vanouds dierlijk over het immense podium van De Leest en kroop zelfs over de dranghekken om het publiek mee te trekken in de donkere trip van Carneia. Het harde zwoegen werd beloond met het enthousiasme van de nog niet volgelopen zaal, maar dat is het lot van elke band die een festival moet openen.
Chalice is na 21 jaar on the road een goed geoliede machine, toch stonden voor de honderdste show in het bestaan van de band de zenuwen toch net iets harder gespannen. Op Headbanger’s Balls spelen doet deugd als overwinning, maar deze band is klaar voor zelfs nog grotere veldslagen. Ze begonnen als oldschool deathmetalband en evolueerden via melodic death naar hun huidige mix van thrash en death, afgekruid met nog wel meer diverse invloeden. Vorig jaar brachten ze het album ‘Ashes Of Hope’ uit dat bejubeld werd door reviewers en fans. Liever dan op hun lauweren te rusten brachten ze in Izegem alweer nieuw werk ten berde. Kwestie van het ijzer te smeden als het heet is. “Why” zijn ze samen met “Dwelling” inmiddels al aan het opnemen en de live-versie laat opnieuw het beste verwachten. Opmerkelijk ook dat een band zo vroeg in het festival al de volledige zaal mee kan laten klappen.
Komah is een Waalse groovemetalcoreband die geregeld al eens over de landsgrenzen kan gaan spelen. Nieuw werk had deze bende niet voor te stellen, maar dat kon de pret niet drukken. Hun voorlopig laatste album, ‘Flashing Nightmare’, dateert alweer van 2015 maar het siert de band op een manier dat ze daar na vier jaar nog steeds promotie voor willen maken. Er staan dan ook flink wat tracks op dat album waarop je maar moeilijk stil kan blijven staan. Het publiek in Izegem reageerde misschien eerst nog wat lauw op het Waalse geweld, maar eens ze de vibe opgepikt hadden, werd het alsnog een feestje voor de moshers.
De legendarische Belgische heavymetalband Ostrogoth stond in een ver verleden in de Europese hitlijsten met “Full Moon’s Eyes” en brengt vooral oud en een beetje nieuwer werk met veel passie en pose. Voor de oudere metalhead werd het in Izegem een feest van de herkenning met behalve Full Moon’s Eyes nog “Paris By Night”, “Too Hot”, “Love In The Streets”, “Stormbringer”, “Heroes Museum” en “Ecstasy And Danger”. De vuisten en hoorns gingen in de lucht en er werd meegezongen en gebruld.
Vervolgens mocht het publiek opnieuw de mouwen opstropen voor het betere mosh-werk. Het Franse Dagoba vroeg een ‘wall of death’ en kreeg dat ook vlot voor elkaar. Deze Fransen walsten als bulldozer over Izegem en namen geen genoegen met een publiek dat braaf met het kopje staat te knikken. Na de wall of death kwam er nog een circle pit aan te pas en zanger Shawter dook ook nog zelf het publiek in. Die van Dagoba zijn ook gewoon heel goed in wat ze doen. Punt.
Minder brute energie en meer adembenemende gitaarsolo’s volgden toen het Zweedse Enforcer het podium van De Leest betrad. Voor de ene stonden ze te hoog op de affiche, terwijl anderen hierin net een beloning zagen voor de vele haltes in de kleinere Belgische clubs die Enforcer al aandeed. De Zweden wisten vriend en vijand te verbazen en te overtuigen met hun vinnige mix van speed- en heavymetal. Ze halen de mosterd daarvoor in de hardrock en heavy metal van de jaren ’70 en ’80, maar doen er hun eigen ding mee en brengen hun retrometal met zoveel passie dat je wel overstag moet gaan. Een aantal tracks kwamen uit het nog maar een paar dagen oude album ‘Zenith’, maar het waren vooral de bevlogen versies van ouder materiaal als “Mesmerized By Fire” en “From Beyond” die de vonken deden overslaan. Het publiek van Headbanger’s Balls Fest geeft geen cadeaus en toch kreeg Enforcer een ‘welverdiende 8 op 10 voor sfeer en gezelligheid’.
De Portugese gothicmetalband Moonspell is kind aan huis op de Belgische festivals en in de grotere concertzalen en het was een meesterlijke zet van de ploeg achter Headbanger’s Balls Fest om ze als headliner naar Izegem te halen. Het was wel al bijna middernacht toen zanger Fernando Ribeiro met een enkele oude lantaarn in de hand het podium opstruinde, maar de fans stonden nog in dikke rijen op post. De hondstrouwe fans werden getrakteerd op heel wat ouder werk en het beste uit het recentste album ‘1755’. Je merkt het natuurlijk wel dat de band al bijna 30 jaar meedraait, maar teleurstellen staat niet in hun woordenboek.
Als Moonspell later dit jaar in Antwerpen speelt, zullen vast ook heel wat Headbangers op post zijn. De Portugezen brengen dan immers Rotting Christ mee, één van de beter bands van de Headbangers-editie van vorig jaar.
Organisatie: Headbanger’s Balls Fest
Indiefans uit de late jaren negentig zullen zich Built To Spill vast levendig herinneren. De band rond het nonchalante gitaarspel van Doug Martsch bleek een van de weinige die met een contract bij Warner Bros. nog hun creativiteit kon bewaren. In z'n eerste bestaansdecennium bracht Built To Spill het één na het andere meesterwerk uit, vaak met wisselende line-up. Een van hun legendarische albums uit die periode, ‘Keep It Like A Secret’, viert zijn twintigste verjaardag. Daarom kwam Doug zijn perfecte mix van Pavement-pop en Dinosaur Jr. punk celebreren in De Kortrijkse Kreun. Al was het niet zo'n hevige viering: Built To Spill blijkt een legacy act geworden bij gebrek aan vitaliteit.
De voorprogramma's bestonden uit twee acts die voor onaandachtige zielen jambandjes lijken. Ze namen het net als de hoofdact niet zo nauw met de timing of de correcte tonaliteit. Dit resulteerde soms in interessante klankwolken, maar ook vaak in gezapige brij. ORUÃ is een Portugees powertrio dat bluesrock brengt met een snuifje desert rock. De gitarist beheerste de slordige gitaartechniek die deze avond centraal stond uitstekend en hij paste er gretig vibrato effecten op toe. De drummer had zijn studieboek drumfills vanbuiten geleerd, hij paste ze namelijk één voor één toe op zijn drumkit. Jammer genoeg ging het spel van drum en bass nergens heen terwijl de gitarist zijn eigen spel live samplede. De conceptie van het bandje stond nog niet helemaal op punt.
Slam Dunk zorgde voor een onverwacht leuke wending met hun ritmes die doen denken aan een rock versie van footloose. De bandleden sprongen wild in het rond terwijl ze hun slacker en rockabilly teksten door de micro's reiden. De drummer stal echter de show met een energieke spel dat niemand die avond kon overtreffen. Verder werd er wat gepalaverd over merchandise en met flesjes gegooid.
Wat de visuele actie betreft waren we er hierna aan voor de moeite. Built To Spill klonk best goed, al duurde het even voordat de effectenpedalen zich tot toverdoosjes ontpopten. Het leek alsof de andere muzikanten de nummers niet goed beheersten en daarom enorm moest opletten, ofwel dat ze vermoeid waren en graag wilden slapen. Op dat vlak tasten we in het duister. Om echt te genieten moest je trouwens je ogen dicht doen.
Geen van de vier andere officiële bandleden was immers aanwezig, die waren vervangen door een drietal andere muzikanten. De Kreun zou gerust een derde gitarist op het podium verdragen en ook het optreden zou aan dynamiek gewonnen hebben. Built To Spill's nummers zijn aanhoudende lagen geluid die zichzelf gaandeweg herstructureren. Dat is moeilijk als je band niet meedoet. Doug verliest helaas stilaan zijn haren en daarmee ook zijn pluimen. Zijn hoofd wiebelde al had hij een of andere nerveuze tik. Dat was op zich niet erg, ware het niet dat dat de enige beweging op het podium was. Ook het publiek bleef bedaard, behalve een enkele zwaaiende hand bij het laatste nummer.
De eerste set bestond volledig uit nummers van het jarige album. Na een lang applaus hoorden we een paar covers en enkele nummers uit andere van zijn platen (niet meteen de bekendste). Hilariteit sloeg snel om in medelijden toen Doug eerst zijn snaar en dan zijn gitaar brak en zich moest beroepen op de Slam Dunk frontman om een instrument te hebben.
Gelukkig konden we nog afsluiten van "Carry The Zero", een van hun beste uit 1999. Doug Martsch is pas 49 jaar jong en kan gitaarspelen zonder te kijken, maar wil dat zeggen dat hij daarom voor geen extraatje mag zorgen? Wij vinden van niet.
Setlist: You Were Right - The Plan - Center of the Universe – Else – Sidewalk - Bad Light - Time Trap - Temporarily Blind - Broken Chairs - Planned Obsolescence (The Halo Benders cover) - Waterloo Sunset (The Kinks cover) (met Slam Dunk) – Strange - In the Morning - Carry the Zero
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Roots & Roses Festival 2019 - Alweer een schot in de roos
Roots & Roses Festival 2019
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
2019-05-01
Lode Vanassche
Het uitverkochte Woodstockje voor hipsters was dus alweer een schot in de Roses. Het werd verzamelen geblazen voor alle roots en americana liefhebbers op de enige dag dat de Walen werken (lol). De koperen ploert deed zijn werk goed en de dorpelingen zorgden alweer voor een fantastisch onthaal, mattentaarten en legio lokale producten. Een dikke pluim voor het meest ecologische en milieuvriendelijke festival in deze contreien, Roots & Roses Festival!
The Courettes - Een Deense drummer en een Braziliaanse schoonheid op gitaar (Flavia en Martin Couri) geven er een serieuze lap op . Oer garagerock die die een boost aan je adrenalinehuishouden geeft. Prachtige opwarmer met een mokerdrum en rauwe vettige fuzzy gitaarriffs. Martin slaat zich de pleuris en Flavia presenteert haar versie van de fifties girlpop. Of nee, girl power.
The Sadies hebben al hun sporen verdiend bij Andre Williams en dé John Spencer. Deze Blues Explosion adepten beloofden dus veel goeds met hun countrypunk, americana en garagerock. De organisator wist me te vertellen dat Oppersadie Mr Good zijn dagje niet had. We moeten hem gelijk geven. De band was duidelijk niet in de stemming en stonden zo maar hun ding te doen. Je kon zich even afvragen of Mister Good al dan niet zou wachten met sterven tot na het optreden. Nochtans is voor deze heren het podium hun natuurlijke biotoop. Luister maar even naar hun liveplaat ‘The Sadies Live in Concert Volume One’.
Wat moet je verwachten van een troep Italianen die zich Calibro 35 noemt? Alternatieve instrumentale oerfunk van een fantastisch hoog kaliber dus die onze rootsliefhebbers met verstomming slaan. Als je samenwerkingen met bekende artiesten zoals PJ Harvey, Mike Patton, Stewart Copeland, Daniel Johnston, John Parish, Jane Birkin op je CV kan zetten, mag je gewag maken van supertalenten. Zappafunk bestaat. Deze virtuoze academici brengen een soundtrack van georganiseerde chaos. Na een atmosferische intro mengen ze eigen composities met heerlijke interpretaties van gekende thema’s. Massimo verwisselt van gitaar en keyboards en de ongelofelijk virtuoze saxofonist speelde eventjes tegelijk sax en keyboards.
Topmuzikanten die nadien pretentieloos op de weide rondlopen, je zou voor minder. Ga zeker kijken als ze ergens in je buurt spelen.
Spinal tap met Endless Boogie. Een groep die velen zal bekoren en velen niet zal bekoren. De lang grijsharige besnorde Paul Major kwam in zijn eeuwig gestreept T-shirt even jammen. Het eerste nummer bestond uit een tweeëntwintig minuten durende solo met als begeleiding een constant aangehouden mi. Laten we het nummer “E majeur” noemen. Het volgende nummer was een variant hierop in de sol. Laten we het nummer “G majeur” noemen. Er is me net iets te veel psychedelische jamrock om van blues of boogie te kunnen spreken. Toch jammer dat ze hun bandnaam halen uit een album van de grote John Lee Hooker, vanwege geen associatie.
Dave Eugene Edwards kwam met zijn Wovenhand verrassend hard uit de hoek. De hel en de verdoemenis van Gods gesel wordt achterwege gelaten. Toetsenist Matthew geeft aan de heavy benadering een sfeervolle…euh toets. Edwards typische stem en typische gitaarsound blijven bezwerend . Graag knipoogt hij ook naar zijn collega koorknaap Nick Cave van de vroegere jaren.
Edwards bespeelt afwisselend zijn gitaar en banjo en brengt op indringende wijze zijn onheilspellende boodschap over op het publiek dat ademloos toekijkt. Een heel begeesterde set met een weliswaar beperkte interactie met het publiek. Niet te missen zware kost voor dit fantastisch festival.
Vaste klant Jon Spencer neemt je met zijn Hitmakers met de vingers in de neus en op één been mee in een pure energietrip mee en laat je niet meer los. De ene explosie na de andere volgt en even tot adem komen wordt het publiek niet toegestaan. Mister Coolness met een aura van jewelste is vergroeid met zijn gitaar en bespeelt de stomende tent als een ware volksmenner. Wat je allemaal kan met een basic instrumentarium. Met opener “Trash Can” namen Jon, drummer M. Sord , toetsenman Sam Coomes en Bob Bert ( hamers, vuilnisbakken en oud metaal) meteen de juiste groove die heel de set werd volgehouden. Voor de zoveelste keer wordt een stomende tent achter gelaten na de even zoveelste sensationele act.
Familie Kitty Davies and Lewis is zowaar de revelatie van Roots. De souplesse waarmee ze van instrumenten wisselen is zonder weerga. Hoewel dit de vaart in het concert wat tempert. Heerlijke boogiewoogie waar Jools Holland een arm voor veil heeft en dan alles nog eens perfect beheersen. Dit is het ultieme bewijs dat talent in de genen zit. Kitty, Daisy en Lewis betreden het podium, bijgestaan door Daddy Grazz op akoestische gitaar en moeder Ingrid Weiss op contrabas en weten meteen te overtuigen met heerlijke eigen versies van klassiekers en muzikale uitstapjes. It’s a family affair and the girls have fun. Special guest ‘Tan Tan’ Thornton zorgt voor een Jamaicaans sausje. Voor de zoveelste keer wordt een stomende tent achter gelaten na de even zoveelste sensationele act.
Wat moeten we nog schrijven over de belichaming van de Belgische rock ’n roll The Black Box Revelation? Paternoster had er meer dan zin in , was goed bij stem en beheerst en bespeelt het publiek door “Warhorse” een keer of zes te hernemen. Dit duo kan intussen containerparken vullen met scherven van de potten die ze gebroken hebben. Voor de zoveelste keer wordt een stomende tent achtergelaten na de even zoveelste sensationele act. En ja, ik val in herhaling.
De naam CW Stoneking klinkt als een katoenplukkende Mississippi bluesneger , speelt als een Puerto Ricaan een is de facto een enthousiaste jongeling van 46 die er in slaagt om op Roots een charleston sfeertje te creëren met zijn raspende rock en blues met vandaag een latino tintje. Opener “Early in The Morning” zet meteen de toon. Eens de juiste toon en sfeer gezet is er geen enkele leegte of zwak moment te bespeuren. Meer nog, die gast valt niet in een vakje te stoppen. Muzikaal vakmanschap heet men dat. Voor de zoveelste keer …
Met opgeladen muzikale batterijen keren we huiswaarts.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Roots & Roses, Lessines
Alan Parsons is een naam als een klok in de progrock. De Amerikaan is verantwoordelijk voor een reeks hits (“Eye In The Sky”, “Don’t Answer Me”, …) en wordt beschouwd als een meester in zijn vak. Aan nieuwe albums en touren komt hij nog maar weinig toe. Maar plots was daar het album ‘The Secret’ en kwam hij naar Europa voor een tournee.
‘The Secret’ is niet een nieuw meesterwerk met een nieuwe wereldhit. Het is wel een prima zet geweest om Jason Mraz in te schakelen als gastzanger (op “Miracle”). Daardoor is de kans groot dat Alan Parsons alsnog opgepikt wordt door de Spotify-jeugd. Al blijft het de vraag of ze deze zeemzoete softrock-track meer dan eens zullen beluisteren. Op de persoon van Jason Mraz na ademt dit nummer uit elke porie een hang naar FM-rock uit de jaren ’80, inclusief een kleffe sax-solo. Maar onder al die kauwgumballen-pop zit wel een knappe track ingespeeld door klassemuzikanten.
Alan Parsons zingt zelf maar twee tracks op dit album: “As Lights Fall” en “Soirée Fantastique”. Hij klinkt uiteraard een stuk ouder van Mraz, maar voor de rest is er geen reden waarom hij niet vaker achter de microfoon zou staan. Zeker op “As Lights Fall” legt Parsons vocaal een zacht, warm deken over de muzikaal weinig interessante track. Op “Soirée Fantastique” zit zijn mooie stem dan weer te diep ondergesneeuwd.
Het van bombast overlopende “One Note Symphony” bevat gelukkig meer dan één noot. Dit doet denken aan het meest theatrale werk van Pink Floyd of het meest barokke van Emerson, Lake & Palmer. Zoals de meeste tracks van dit album zou je ook deze korte symfonie meteen ergens in een Hollywood-blockbuster situeren.
Slechts één track heeft dat niet. Het instrumentale “The Sorcerer’s Apprentice” lijkt eerder voor een toneelstuk gecomponeerd dan voor een film. En slechts één track van dit album is effectief al in een film gebruikt: het honingzoete “I Can’t Get There From Here” (geen cover van REM) werd ingezet voor de coming-off-age-movie 5-25-77.
Voor “Sometimes” kunnen we de algemene Hollywood-aanduiding zelfs nog vernauwen tot een Disney-prent. Gastzanger Lou Gramm (Foreigner) slaagt erin om een klein beetje drama uit te vergroten tot een levensles van dertien in een dozijn. Maar ook hier houdt Parsons je bij de les. Het is voorspelbaar en over-the-top, maar ook gewoon heel goed.
“Requiem” is één van de beste nummers op dit album. Zo classic rock als classic rock mogelijk is, maar ook opnieuw onweerstaanbaar goed. Dat geldt bij uitbreiding voor wel meer nummers op dit album, maar op “Requiem” zit alles juist.
“Beyond The Years Of Glory” heeft een joekel van een Eye In The Sky-vibe, maar kan minder overtuigen dan het origineel. Het is wel nog steeds een prima song. “The Limelight Fades Away” is als titel misschien wel tekenend: Alan Parsons is een meester in wat hij doet, maar ergens onderweg heeft hij de trein gemist. Wie heimwee heeft naar de radiorock van de jaren ’80 en wie wegsmelt bij soundtracks, die hebben een prima album aan ‘The Secret’.
Van marketing hebben ze bij Wives (uit Queens, New York) blijkbaar weinig kaas gegeten. Hun naam is niet alleen moeilijk te googelen, ze is al ettelijke keren door andere groepen gebruikt. Bovendien toerden ze door Europa terwijl hun eerste plaat nog in de maak is. Dit geheel terzijde. De vier beleefden duidelijk de tijd van hun leven en ook wij amuseerden ons best.
Wat onverwacht eigenlijk want Wives is een nieuw project van gitarist Andrew Bailey van DIIV, een groep die het soort dromerige indierock maakt waar ik alleen maar moe van word. Maar dit was duidelijk wat anders: grotestadsrock waardoor je, mits enige verbeelding, echo’s uit de rijke New Yorkse rockgeschiedenis hoorde schemeren. Een flink stuk forser en gruiziger dan DIIV met gitaren die zich gretig wentelden in noise en grunge.
Laatste single heet trouwens “Waving past Nirvana”. Ik hoorde ook een hoog Lou Reed gehalte maar dat had vooral te maken met de zangstijl van Jay Satterwhite.
Een goeie sound hadden ze zeker maar ook de nummers zelf mochten er best zijn, buiten die paar missers dan. Maar het zal toch vooral dat ene nummer zijn, dat traag begon en een geweldige spanningsopbouw kende, die me reikhalzend naar die eerste plaat doet uitkijken.
Biologieles deel 1 … Elk jaar is het voor de imker bang afwachten of zijn bijen de lente halen. Vijf donkere maanden sluimerende spanning ontladen zich in het moment dat de imker het deksel van de bijenkasten licht. ..
The Subs optreden deel 1 … Bij een vrijwel volledige donker en afgeladen vol AB is het vòòr de start van het optreden niet duidelijk of The Subs the survival of the fittest gewonnen hebben. Met een ijzersterke optredenreputatie sinds 2008 maar ook een luwere periode de voorbije jaren, met uitzondering van “UFO” in 2018, heb je geen idee of The Subs als een feniks uit zijn as verrezen zijn. Het beloftevol gezoem waar het optreden mee start, als wakker wordende bijen, en een directe oerkreet “We are back” van frontman Jeroen De Pessemier vegen alle twijfel weg : dit optreden wordt een weergaloos feest.
Met verbazing wordt het publiek zo gekatapulteerd richting een bijna anderhalf uur durende rave zonder pauze. Van “The longest night” tot het obligate einde “The pope of dope”: alles is een naadloos verlopend verhaal van moshpits, efficiënt opgebouwde ontladingen in iedere song, en het opzwepende podiumbeest Jeroen De Pessemier. “Concorde”, “Mitsubitchi”, “Fuck that shit”, “My punk” en “Face of the planet”: eerst nog met een soort multicolor tovernaarscape, later in bloot bovenlijf, klimt De Pessemier het balkon in, biedt hij vodka aan, deelt hij t-shirts uit, doet hij van een Mozus splijt de zee open met het publiek of wordt hij op handen de zaal ingedragen op een dienblad met spotlights.
The Subs geven hun drie gastzangers alle ruimte om te schitteren. Eerst als voorprogramma en dan als zanger bij het nieuwe “Blank” is Glints de perfecte uppercut. Met potloodsnorretje, een vers gesteven trainingspak en een jaren 90 Good shape haircut geeft hij een stevig energieke inkijk van een voor The Subs nieuw genre : dit klinkt zeer Brits en zeer UK garage. Bij “Trapped” is het niet Colonel Abrams maar een space oddity uitziende Rouge Mary uit Parijs die de vocals doet. Helaas is bij dit liedje de melodie even weggeveegd, en hetzelfde geldt voor “UFO” die door Yves Paquet nochtans sterk gebracht wordt, wat een dijk van een stem heeft die.
Drie keer verduidelijkte De Pessemier bij het publiek dat er een toonmoment van old school aankomt, wat telkens in een minuut onversneden dance resulteert. Als een mentor toont hij gretig aan waar de roots van de veelzijdige Subs liggen. Dat ze het publiek royaal tot ontploffing brengen vind je in het perfecte bewijs van “The Pope of Dope” met The Party Harders. Op een gouden troon wordt de zanger in ontbloot bovenlijf en witte sportsokken met een geknutselde mijter van achter in de zaal door het losgeslagen publiek naar het podium gebracht.
Resultaat : The Subs - een podium vol concertgangers, door De Pessemier zelf erop getild. Een speelse chaos die zorgt dat deze klassieker ook direct het eindpunt vormt van het optreden, want verder spelen is na deze wervelwind niet meer mogelijk.
Biologieles deel 2 : alleen de sterkste bijen blijven na de winter overleven, dat is nu éénmaal de natuur. The Subs optreden deel 2 : de natuur heeft beslist, The Subs are really really back.
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Subs
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/the-subs-04-05-2019
Glints
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/glints-04-05-2019
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Les Nuits Botanique 2019 - Kate Tempest - Profetische poëzie voor de liefhebbers
Les Nuits Botanique 2019
Botanique (Orangerie)
Brussel
2019-05-03
Tom Dinnewith
Gelauwerde dichters zijn niet het eerste wat je op het podium van de Botanique zou verwachten, maar met Kate Tempest stond vrijdag niets minder op de affiche. Als schrijfster gooit ze wereldwijd hoge ogen, maar ook muzikaal leeft ze zich uit. Haar albums ‘Everybody Down’ en ‘Let Them Eat Chaos’ mixen invloeden van r&b en neerslachtige electro met de typische sound van de slam poets. Weinig uitbundige muziek, maar lyrisch sterk en intrigerend. Met een derde langspeler in de pijplijn, ‘The Book of Traps and Lessons’, bestijgt ze deze zomer opnieuw het podium. Het bleek alvast genoeg om de Orangerie helemaal uit te verkopen.
Er zijn weinig acts zoals die van Kate Tempest, en dus leek de Botanique zich ook de moeite te besparen om een echt bijpassend voorprogramma te zoeken. Daarmee willen we niet gezegd hebben dat de twee eerste acts van de avond zich niet konden onderscheiden. Het prettig gestoorde Peritelle mocht de avond inzetten. Met wat goede wil kan je het hebben over een Brusselse ‘supergroep’, die leden van Veence Hanao, Carl et les Hommes-Boîtes en Fou Detective samenbrengt. Als dat geen belletje doet rinkelen, hoeft u niet te panikeren. De jongens van Peritelle namen het publiek moeiteloos bij de hand met een lekker van de pot gerukte hiphopshow, inclusief bizarre visuals, jurken en hotpants. Een prima introductie voor hun aankomende album ‘Ne Soyez Pas Triste’.
Ook de tweede act van de avond kon best bekoren. Apollo Noir kwam helemaal alleen het podium op, met heel wat elektronica voor zijn neus. De interactie was wat minimaal, maar de muziek die hij uit de boxen liet knallen, wist wel te overtuigen. Zijn glitchy, ietwat zwaarmoedige beats kregen een heleboel mensen in beweging. Echo’s van Gesaffelstein en Iglooghost kwamen uit zijn muziek naar voren en ook de dreunende beats van Crystal Castles waren nooit echt veraf. Te ontdekken, met andere woorden.
Amper twintig minuten later verscheen Kate Tempest zonder veel bombarie al op het podium. Enkel geflankeerd door een man op synthesizers begon ze een babbeltje met het publiek, waarin ze de wens uitdrukte dat mensen hun mobieltje even links zouden laten liggen en hier zijn, bij haar, in dat moment. Die vraag hoor je tegenwoordig wel vaker, maar bij Tempest was die van cruciaal belang. Haar optredens zijn, bij gebrek aan een beter woord, verhalen. Wie even de draad kwijt was, verdween na enkele minuten onherroepelijk uit de flow van het optreden. Er waren geen beats om je karretje opnieuw aan vast te haken.
Wie goed luisterde, werd daar wel voor beloond. Met haar sappige accent en vlekkeloos gevoel voor timing wist Tempest een bijzonder gewillig publiek vrij snel in te pakken. Dat was – nogmaals - grotendeels te danken aan haar uitstekende teksten, die slingerden van wanhoop over de Brexit naar eenzaamheid in de grote stad, of van isolatie in tijden van sociale media tot het worstelen met verslaving en slecht politiek bestuur. Teksten die niet enkel op Londen van toepassing zijn, maar ook feilloos passen in Brussel. Allen Ginsberg en de beat poets zouden trots zijn.
Dat gezegd zijnde, loerde de monotonie soms gevaarlijk om de hoek. Nummers als “Europe Is Lost” en “We Die” brachten wat broodnodige melodische verlichting in de set, die wel héél erg leunden op de stem en de delivery van Tempest. Het klinkt cru, maar puur muzikaal stelde het optreden soms relatief weinig voor. Het leek de zaal evenwel niet te deren; het enthousiasme groeide bij elk nummer, en ook het nieuwe werk viel prima in de smaak. Het zwoele “Firesmoke” viel op, en stemde even melancholisch. Tempest was op haar best wanneer ze van een drukke, luide passage kon afdalen in een intiem verhaal. Geen mens die nog aan zijn mobieltje dacht wanneer de Britse op slinkse manier haar diepste gevoelens eruit gooide.
Zelden stemt een concert echt tot nadenken, maar dat was vanavond zeker het geval. Het siert Kate Tempest dat ze zonder scrupules haar eigen ding doet. Het aanwezige publiek had niets anders verwacht, en liet zich gretig inpakken door de profetische performance van de Britse schrijfster. Een headline act wordt Kate Tempest vast niet, maar binnen haar niche zijn er weinigen die op haar niveau zullen raken, waarvoor hulde.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/apollo-noir-03-05-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/kate-tempest-03-05-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/peritelle-03-05-2019
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
Vier jaar bleef het opvallend stil in kamp Wallace Vanborn , de band (van Gentse bodem) die ons reeds meer dan 10 jaar voorziet van stevig, catchy gitaarwerk. Bovendien wisten ze na meer dan 400 optredens een ijzersterke live-reputatie op te bouwen binnen de Belgische muziekscene. Neen, dit is niet iedere muziekgroep gegeven. Toch betekende deze radiostilte geen stagnatie van hun creatieve proces, integendeel…Hier zagen we een trio ontwaken uit de pauze, van veel energie, een goede zang en catchy hooks.
Een PletWallace dus , luid, rap, een liveband ten top , omfloerst van een goede belichting in een kleine, gezellige club met een strak voorprogramma. Meer volk hadden we verwacht om deze twee straffe bands te zien, maar de afwezigen hadden eens te meer ongelijk.
Deze hiatus scherpte Wallace Vanborn, maar ook Ian Clement (zanger) aan tot nòg straffere artiesten. Ian werkte de laatste jaren stilletjes aan zijn tweede, intens ontroerende soloplaat ('See Me in Synchronicity’, verscheen februari '19). Daarnaast vonden de bandleden (Ian, Sylvester Vanborm & Dries Hoof) ook nog de tijd om te spelen in verschillende andere projecten èn als kers op de taart: ze schreven 3 nieuwe nummers en brachten deze uit via een split-release met Paceshifters (NL) ter gelegenheid van Record Store Day 2019. Een uniek project die we vanavond konden aanschouwen.
Deze vrijdagavond startte meteen met de alternatieve, grungy rock-and-roll van Paceshifters. Om eerlijk te zijn, ik had nog nooit van deze Noorderburen gehoord, ondanks het feit dat ze al sedert 2008 in het circuit zijn. Toch werd al snel duidelijk dat ze in staat waren om ons plat te spelen. En dit deden ze ook, zonder aarzelen. Op het podium zag ik twee broers (waaronder de basgitarist die net vader was geworden) en één drummer die zich smeten, zich amuseerden en overtuigden van hun ruige orkestje. Wat over bleef was minstens één gelukkige mens, omdat hij de Paceshifters mocht leren kennen en waarderen.
Na een korte pauze beukten de eerste noten van Wallace Vanborn tegen onze trommelvliezen. De set begon met “Welcome to the Wastelands”. Meteen werd het publiek meegesleurd met de sneltrein en Ian was na dit eerste nummer zéér resoluut: "Mensen, we hebben jullie gemist en zijn blij om hier terug te zijn!". Deze oprechte dankbaarheid, gaf mij een stevige portie kippenvel.
Hierna passeerden enkele oudere nummers de revue, “Cougars” en “Found in L.A.” toonden ze dat ze nog altijd in staat zijn om ons met een knipoog omver te blazen.
Het viel mij ook op hoe goed de belichting was: snelle, felle kleuren wisselden vlotjes af met donkere mystieke tinten , én met het dichte rookgordijn klopte alles. Ik waande mij zelfs even in Joshua Tree.
Nu was het tijd voor nieuwe nummers vanop de RSD split 10": “Flashlight” en “Sleaze To Greaze The Wheel”. Beiden puike nummers, met als doel ons klaar te stomen voor “Borderline”, het laatste en extreem luide, snelle, harde nummer van de split. Het publiek was nu echt ‘hot’.
Tot slot werden ons nog enkele klassiekers voorgeschoteld: “Rover”, “Atom Jugler”, “Supply And the Damned” en “Cowboy Panda’s Revenge”. Het publiek verloor nu echt de controle en een fotograaf werd zelfs tegen de grond geslingerd (gelukkig zonder brokken). De drummer vond ons zo'n aardig publiek, dat hij de moeite deed om eventjes naar ons toe te komen: "merci, merci, merci". Opnieuw een kippenvelmoment. Tja, ongelooflijk veel respect heb ik voor deze band!
Een PletWallace kwam dus na enkele jaren naar ons toe en overwon ieders paar oren. Opnieuw en steeds weer… opnieuw.
Setlist: Welcome to the wastelands - Cougars - Found in L.A.
Flashlight (nummer van op nieuwe split)
Sleaze To Greaze The Wheel (nummer van op nieuwe split)
Borderline (nummer van op nieuwe split)
Rover - Atom Jugler - Supply and the Damned - Cowboy Panda’s Revenge
Organisatie: N9, Eeklo
Wallace Vanborn - Gent's stonerrock-trio is terug van weggeweest, en hoe!
Paceshifters + Wallace Vanborn
N9
Eeklo
Stoned Jesus , een trio uit Oekraïne (Kiev) btw, kon rekenen op sterke bijval in de 4ad . Een uitverkocht optreden dus. Een goed uur lang wisten ze het publiek in trance te houden met hun bezwerende , hypnotiserende , slepende, filmische sound die explosief kon zijn .
Stoned Jesus is reeds aan hun vierde plaat toe, ‘Pilgrims’ die bij Napalm Records werd getekend . Metalbands zijn hier vooral te vinden , maar kijk, de heavy stoner van Stoned Jesus dringt zich op . Oudje “I’m the mountain” is de ‘anthem van de stoner rock’ , één van hun classics die op het eind werd gespeeld , een evenwichtig geheel van donkere, slepende , apocalyptische, explosieve riffs en spacey, psychedelische sounds die je in hun greep houden en bij het nekvel grijpen . Het nieuwe album werd vanavond in de spotlight geplaatst .
Eerst even in de juiste stemming geraken met “Distant light”, meer progrock dan die slepende, heavy stoner; vanaf song twee “Hands resist them” geraken de drie op stoom , de bas met diepe, dreigende , dronende doomriffs , pulserende drums en een slome, zware, tergende gitaar, ondersteund van (g) rauwe en hoge vocals , van vooral weerkerende lyrics. Het doet wat denken aan de aanpak van Electric Wizard, Sleep , Black Mountain en die van Steve Albini’s Shellac.
Een luistertrip, zeker als “Excited” en “Feel” op gang zijn getrokken door tempowissels, explosieve ritmes en spacy geluiden die het gerieflijk maken . Ook als één van de snaren knakt, wordt er gemoedelijk, repeterend verder gespeeld .
“Thessalia” bezorgt best een lekker tempo en leuke gitaarriffs . 70s retro sijpelt door en dan kom je hier uit op een Black Sabbath . “Water me” biedt meer herhalende , lange breaks. Letterlijk ervaren we een ‘desert’ gevoel. Een intense broeierige spanning brengt de doorbraak “I m the mountain” en “Apathy”, die de set definitief besluiten .
Stoned Jesus orakelt hier een donkere toekomst waar hypnotiserende gitaren vereerd worden en knallen als het laatste oordeel. Een dynamisch spel tussen luid en stil, van heftige grooves tot een sereen luisterspel. Een emotionele stormram!
De drie houden er een erg positief gevoel van over , het warme onthaal , de respons injecteren een gretigheid, die de songs push en kracht geven. Een goed concert , zondermeer.
Support was Fire Down Below , een Gents viertal die een energieke set aflevert met een bezwerende, catchy, strakke sound , en de donkere 90s grunge van Alice In Chains richting extravertie trapt …
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Les Nuits Botanique 2019 - Brutus - Aangenaam Vertrappeld
Les Nuits Botanique 2019
Botanique (Rotonde)
Brussel
2019-05-02
Stef Vliegen
Brutus - Leuvense rocktrots stelt nieuwe plaat voor in de Bota Rotonde
Brutus oogstte met zijn eerste album ‘Burst’ (2017) al verrassend veel glorie op eigen bodem, maar ook tot ver buiten de landsgrenzen. Vanaf toen ging het snel voor het trio dat gevormd wordt door zangeres en drumster Stefanie Mannaerts (van de PXL-lichting, 29), bassist Peter Mulders (38) en gitarist Stijn Vanhoegaerden (32).
Hun nieuwe album Nest (2019), een titel die doet denken aan het antoniem van de eerste plaat, gaat over dat succesverhaal en wat dat met een mens zoal doet en zijn/haar dierbaren, die ook. Opnieuw krijgen we aan een verschroeiend tempo een mix van schors keelgezang, verpletterende drums en vooral heerlijke noiserock. De week voordien stonden ze op Groezrock. Hun zaalconcert in de Botanique was de start van vijf weken toeren en elk weekend een buitelnands festival in de zomer!
Brutus - In een uitverkochte Rotonde stonden we schouder-aan-schouder gedrukt klaar in een walm van mannenzweet en bier. De lichten gingen uit en minutenlang klonk laag eentonig gefluit, alsof er iets zou gaan losbarsten… Subtiel nam het drietal plaats achter hun instrumenten en werd sfeer gezet met de zwoele intro van “Fire”, die doet denken aan de postrock van Mogwai. De tikkelend drums, gitaar en bas laten het zo eerst druppelen, om dan de hemelsluizen open te zetten en je compleet te overdonderen met hardcore metal. De schreeuwende en melodieuze stem van Stefanie Mannaerts, en dat terwijl ze ongebreideld tekeer gaat op haar drums, maakt hun sound zoveel rijker. Ongeëvenaard in België. We begrijpen waarom Metallica’s drummer Lars Ulrich ook van is de post-hardcore metal van Brutus.
Tussendoor werd niet veel gezegd, maar dat hoefde ook niet want zo kon de rush lekker blijven doorgaan. Enkel wat mercikes en excuses voor het probleem van de versterker, waardoor Vanhoegaerden noodgedwongen moest spelen op die van Sunflower (voorprogramma). Dat was dan ook het enige minpuntje, omdat de klank van de gitaar daarom niet altijd tot zijn recht kwam. Het ontbrak de Leuvenaars echter niet aan energie en tussen het trio heerst een soort chemie die ervoor zorgt dat het ‘werkt’. Met “War”, de single waarmee het tweede album werd voorgesteld, kwam een hoogtepunt en de woede die in het nummer verborgen zit, kwam tot leven in de moshpit vooraan die vanaf dan part of scene zou blijven. De artiesten genoten zienderogen. Met “Space” toont Brutus dat het ook heel funky en praal kan klinken. Superhits “All along” en het lange “Sugar Dragon” waren het einde van deze verpletterende show die de Rotonde een tot rocktempel pur sang had gemaakt
Helaas geen bisnummers, maar we zijn mild. Na de familiale strubbelingen door het succes van ‘Burst’ zullen er waarschijnlijk goeie afspraken zijn gemaakt om het thuisfront en het succesverhaal in balans te houden. Er staat hun immers nog een drukke agenda te wachten (en terecht). Daarmee was het kort en krachtig, live uitmuntend gebracht en dus volop genieten in een losgebarsten Rotonde.
Setlist: Fire / Cemitery / Horde II / Drive / War / Justice De Julia II / Child / Space / Distance / Techno / All Along / Sugar Dragon
Agenda: 26/5 in Muziekodroom, Hasslet, 29/5 in Handelsberus, Gent (uitverkocht), 30/5 in Trix, Antwerpen (uitverkocht), 4/8 Lokerse Feesten, 17/8 Pukkelpok.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Brutus
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/brutus-02-05-2019
Sunflower
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/sunflower-02-05-2019
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
Bijna vier jaar na hun tweede album ‘Turtles’ heeft het Italiaanse trio A Violet Pine zeven nieuwe songs uit, gebundeld onder de naam ‘Again’. En ze blijven ook ditmaal zichzelf heruitvinden. De eerder naar post-rock neigende songs uit hun vorig album hebben plaats gemaakt voor stevig klinkende rock. Het is eerder stonerrock met een scheut shoegaze of noise-rock. De gitaren treden nu veel meer op de voorgrond en de synths zijn zo goed als verdwenen. Er is ook een andere bassist (Francesco Bizzoca) aangetrokken. Voor wie hen al kende is het toch even aanpassen wanneer je het album voor het eerst hoort.
Gedaan met sfeerrijke soundscapes gegoten in songs. Vanaf opener “Instellar Love” wordt er stevig van jetje gegeven. Een zwaar overstuurde gitaar zet het nummer in. Je hoort meteen ook dat de klankkleur en vibe van de bas en de drum anders liggen ten opzichte van hun vorige werk. De bas klinkt zwaarder en voller. De drums knallen doorheen de song. Er wordt nog altijd min of meer op dezelfde manier gezongen, maar ook hier is de benadering anders. “Run Dog Run” is één van de sterkste songs uit de plaat. Fijn drum- en baswerk, urgent klinkend gitaarwerk en aangename vocals. Het titelnummer is eerder een vrij korte track (drie minuten en een half) naar hun normen. Maar het is een fijne songs dat de alternatieve rock uit jaren negentig terug oproept. “Black Lips” begint eerder voorzichtig en vrij clean. Het bouwt zich mooi op naar een climax waarbij de grungy klinkende gitaar en de volle bas terug hun intrede maken.
Om in de jaren negentig te blijven: dit doet wat aan Buffalo Tom denken. Ook “Monster” klinkt eerder rustig in het begin. De ritmische intro vind ik leuk gedaan. Afsluiter is de instrumentale song “Z00” en die begint zowaar met een akoestische gitaarriedel die nogal snel omslaat naar de reeds gekende sound van het album.
Op ‘Again’ doet A Violet Pine de alternatieve rock uit de jaren negentig heropleven. Het album is een stijlbreuk met ‘Turtles’ uit 2015 en het doet mij trouwens denken aan bands als Sonic Youth, Dinosaur Jr, Pavement of Hüsker Dü. Wie van die laatste bands houdt, zal hier heel waarschijnlijk ook wel een boontje voor hebben.
Voor hun eerste single zijn die van The Skadillacs het niet te heel ver gaan zoeken. Het werd een ode aan de hele 2Tone-geschiedenis, die dit jaar 40 kaarsjes mag uitblazen, en als je dan een Belgische track zoekt, kom je al snel uit bij “Pick It Up”, de grootste hit van onze Employees. In hun catchy versie blijven de Skadillacs inzake ritme en lyrics heel dicht bij het origineel, maar ze voegen er wel rijkelijk blazers aan toe. Ze hadden best nog wat meer mogen freewheelen met deze oer-track van de Vlaamse ska, maar ik kan me ook voorstellen dat als je met een band van negen muzikanten de eerste keer een studio intrekt, dat je het dan vooral ook gewoon degelijk wil doen. De volgende single mag dan wel graag eigen werk zijn, zodat we het repertorium van Vlaamse ska wat kunnen aandikken. “Pick It Up” is een fijne cover geworden die heerlijk samenvat waar ska voor staat.
Op 27 september spelen The Skadillacs als support van The Selecter en Rhoda Dakkar in De Roma in Antwerpen. Dat belooft een feestje te worden. Voorzie schoenen waarmee je kan skanken!
De Turkse band Reptilians From Andromeda zijn niet helemaal onbekend in ons land. Hun vrienden van Unwanted Tattoo en Faroutski namen hen al eens op sleeptouw doorheen het Belgische clubcircuit. Afgaand op de jongste EP van deze Reptilians zijn er toch al zeker ook muzikaal overeenkomsten met Faroutski. De Reptilians mengen net als hun Belgische vrienden garage en punk tot een eigen blend. Ze klinken smerig en gemeen, denk aan The Stooges of MC5 of aan recentere bands als Bruce, The Cavemen of Heck (het vroegere Baby Godzilla).
‘Bloodlust Of The Doll Witch’ bevat vijf tracks. De beste tracks staan aan het begin: het venijnige “Beware Of The Pussy” en “Doll Witch”: gemeen, smerig en met een grove korrel opgenomen. Op het fletse “Fake Blondes” kunnen de Reptilians mij niet overtuigen en ook “Hypnodance” mist nog wat harissa in de kont. “Rougarou” maakt als afsluiter gelukkig nog veel goed met een knappe punkmelodie en een paar compacte riffs en solo’s. De energie en de vibe zitten hier juist.
In garage en punk is het niet altijd makkelijk om de energie van de liveshows te vertalen naar studiomateriaal. Deze EP geeft ons toch al een goed idee van wat de Reptilians From Anromeda in een club kunnen in gang zetten. Haal ze nog maar eens naar België!
https://kafadankontak.bandcamp.com/album/reptilians-from-andromeda-bloodlust-of-the-doll-witch
De uit Oostenrijk afkomstige doom/sludgeband Reflector werd opgericht in 1997. Het duo Andreas Heller en David Ruemüller stonden de laatste jaren, volgens het bijgevoegde nieuwsbericht, een beetje met de rug tegen de muur tot ze vrij onverwacht Martin Plass, de getalenteerde zanger en bassist van de Striggles, tegenkwamen. In april kwam de nieuwe schijf op de markt en wij gaven het kleinood enkele straffe luisterbeurten. Opvallend: Martin Plass zijn inbreng zorgt voor een nieuwe wind bij Reflector, dat zijn nieuwe adem heeft gevonden. Wat 7 jaar na hun laatste schijf '15' resulteert in een gloednieuw album: 'Turn'.
De puur instrumentale magie die dit duo zo uniek maakt binnen het typische doom/sludge blijft overeind. Maar de stem van Martin - met momenten doet hij denken aan Ozzy Osbourne - blijkt dus een enorme meerwaarde in het geheel te zijn. Die donkere doomatmosfeer, die je bedwelmt en ademloos achterlaat in de donkerste hoek van de kamer, komen we al tegen op instrumentale parels als “Turning” en “Grim Reaper”. En dan al voel je nog meer rillingen over je rug lopen als Martin zijn stem in de strijd gooit en alle registers daardoor nog meer worden opengetrokken. Dat blijkt uit songs als “Bar”, een quasi instrumentaal pareltje boordevol kippenvelmomenten die de doomliefhebber een oorgasme bezorgt. Waarna Martin zijn heel gevarieerde stembereik in de strijd gooit en ons telkens met verstomming doet achterblijven. Meermaals krijgen we een krop in de keel, sluiten de ogen en laten ons gewillig meedrijven. Als Martin zijn strot openzet, voelt dat aan als klauwen die je de adem ontnemen, waardoor je niet in slaap wordt gewiegd, maar eerder langzaam wordt platgeknepen. Tot alle de lucht uit je longen is verdwenen.
Enerzijds slaat de band je zowel instrumentaal als vocaal compleet murw. Anderzijds bedwelmt die kruisbestuiving, binnen een intensieve en zelfs rustgevende omkadering, je eerder. Razernij en woede zijn dan ook perfect verbonden met intimiteit die een gemoedsrust over jou doet neerdalen. Waardoor je je bij 'Turn' geen moment zult vervelen als sludge/doomliefhebber. Het was lang wachten voor de fans op een nieuw werk van Reflector, maar het is dat wachten meer dan waard geweest. De inbreng van Martin doet bovendien niet alleen een nieuwe wind waaien doorheen Reflector. Anno 2019 hoor je daardoor een frisse tot nieuwe sound tevoorschijn komen, met respect voor het verleden. De toekomst van Reflector ziet er dankzij deze gevarieerde, emotioneel heel intensieve, klasse plaat dan ook zeer rooskleurig uit. Of eerder zwart en donker en weemoedig, zoals het hoort bij doom en sludge.
Tracklist: Turning; Grim Reaper; Islands II; Bar; Leave The Rave; Down The Drain; If You Go Away
Primevil is - zoals staat omschreven op hun facebookpagina - een narrative blackened deathmetalband uit Meerhout. De band bracht recent zijn titelloze debuut uit. Het is dus een vrij jonge nieuwkomer in dat genre. Echter blijken we niet te maken te hebben met groentjes in het vak, maar met topmuzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Dit merkten we onlangs toen de band optrad, Stormram Underground in Zulte. Technisch hoogstaande riffs en drumpartijen waardoor occulte walmen ontstaan die je letterlijk de keel dicht knijpen bewijzen deze stelling meermaals. De vocale aankleding van zanger/frontman Davy Roelstraete - die zowel cleane vocalen als verschroeiende growls naar voor brengt - blijkt dan weer de kers op de taart te zijn om ons prompt naar helse atmosferen te doen wederkeren. Het volledig verslag daarvan kan je nog eens nalezen op http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/74034-stormram-2019-underground-shows-stevige-blackened-death-metal-shows .
De vraag die we ons stelden is of datzelfde gevoel ook weerkeert op schijf.
Wat het debuut betreft krijgen we te maken met een band die elke poort naar het licht sluit en de deuren naar de ultieme duisternis compleet openzet. De dreigende, verdovende instrumentale aankleding bezorgt je bij elke song een dodelijke adrenalinestoot. Maar het is toch die typisch naar blackmetal refererende vocale aankleding die je daarbovenop de ultieme doodsteek zal geven. Ingrediënten zo eigen aan het blackend deathmetalgenre worden telkens op een hoopje gegooid bij “Primevil”, “The Law Of Exchange” en “Excolvuntur”. En dit tot al even verschroeiende songs als “The Circle Of Fate”, “Blood Pact” en afsluiter “Reapers Of Eternal Sorrow”.
Het meest opvallende daarbij is dus inderdaad dat Primevil, net zoals op het podium, ook op plaat een occult verhaal vertelt over sages en legendes en de fantasie van de aanhoorder prikkelt. Welke fantasie naar boven komt? Dat mag je zelf invullen. Primevil houdt enkel de deur naar menige donkere poorten open en houdt de aanhoorder daarbij een spiegel voor die er griezelig uitziet. Telkens blijft de band diezelfde lijn aanhouden, waardoor je die koude rillingen, van de eerste noot tot de laatste donderslag, over je rug voelt lopen. En slaagt dan ook met brio in zijn opzet om je als aanhoorder onder te dompelen in donkere gedachten die je angst inboezemen. We raden alleen aan om de meest gruwelijke fantasie die in die gedachten voorkomt gewoon zijn werk te laten doen tijdens het beluisteren van dit heel intensief aanvoelende meesterwerk. Pas dan begrijp je echt waar het bij Primevil om draait.
Tracklist: Primevil; The Law Of Equal Exchange; Excolvuntur; The Circle Of Fate; Blood Pact; Reapers Of Eternal Sorrow.
Toen we tijdens het evenement '8 jaar Elpee' Luke Appleton (bekend van o.a. zijn samenwerking met Blaze Bayley en bassist bij Iced Earth) aan het werk zagen, waren we danig onder de indruk van de emotionele manier waarop hij en zijn kompaan Rishi Mehta (Babylon Fire) ons diep wiste te ontroeren. Eind april bracht Luke Appleton zijn nieuwe schijf 'Snake Eyes' op de markt. Een knappe schijf die bewijst dat Luke niet alleen een getalenteerde muzikant en zanger is, hij draagt zijn rock-'n-roll hart op de juiste plaats.
“Snake Eyes is an emotional rollercoaster of which I’m extremely proud. Lyrically and performance-wise I believe this is some of my best work to-date. I wanted to create something that is much more than ‘just an acoustic album’ and I feel I’ve succeeded in that goal." Zegt hij zelf over deze schijf, en inderdaad een emotionele rollercoaster boordevol lekker aanstekelijke rock riffs is deze plaat zeker geworden.
De kruisbestuiving tussen Luke en Rishi zorgt daarbij voor een uitzonderlijke magie, die aan je ribben kleeft. Dat blijkt al door die eerste song “Inside Out”. Die ingeslagen weg van rockmuziek die snaren raakt, wordt verder ingeslagen op “Medusa”, “Snake Eyes”, “First Star” en “Crocodile Tears”. Allemaal songs boordevol emoties, zonder klef te gaan klinken. Want deze man straalt rock-'n-roll van de puurste soort uit. Dat bewees hij in zijn vele projecten waar hij aan mee werkt. Dat zet Luke Appleton op deze soloschijf gewoon nog wat meer in de verf.
Metaprism-zangeres Theresa Smith levert eveneens een bijdrage aan dit meesterwerk. Haar inbreng mag gezien worden als een meerwaarde voor het geheel. Het is net door zich te omringen door topmuzikanten dat de muziek van Luke Appleton nog het best tot zijn recht komt. De man straalt iets vriendelijk uit op het podium en dat komt ook naar voor op plaat. Het spelplezier, gekruid met een stem en sound die je een krop in de keel bezorgt, is voortdurend aanwezig. 'Snake Eyes' raakt je langs alle kanten en dat is dus in grote mate doordat Luke zich laat omringen door topmuzikanten. Maar ook Luke zelf beschikt over een Hemelse en veelzijdige stem, die de haren op je armen doet recht komen van puur genot. Luister maar naar “Walkers”, wederom gerugsteund door de virtuositeit van Rishi Mehta, een song waarbij Luke zijn stem zo hoog klinkt, dat niet de trommelvliezen barsten maar eerder dat je tranen in de ogen krijgt van innerlijk genot.
Zo intensief, speelt Luke Appleton over heel de lijn met je emoties op deze 'Snake Eyes' dat je - eens in zijn veelkleurige wereld terecht gekomen - wegzakt naar een weemoedig aanvoelende totaalbeleving, binnen een lekker aanstekelijke rock omkadering.
Bovendien weet Luke zich te omringen door al even gedreven muzikanten, die goed weten waar Luke zelf naartoe wil met deze bijzonder emotionele en persoonlijke schijf, waarbij de man in zijn leven doet kijken maar ook jou een melancholische spiegel voorhoudt die je enerzijds tot tranen bedwingt maar waardoor hij anderzijds eveneens een glimlach op je gezicht tovert. Waardoor je dan weer diep onder de indruk van zoveel rock en melancholie pracht, verweest in de hoek van de kamer achterblijft na deze bijzonder veelzijdige trip boordevol uiteenlopende rock emoties.
Tracklist: 1. Inside Out; 2. Medusa; 3. Snake Eyes; 4. First Star; 5. Heart Returns; 6. Crocodile Tears; 7. Stone Broke From My Heart; 8. Walkers; 9. The Other Side; 10. Slay The Hydra; 11. A Man Of A Thousand Words; 12. How Does It Feel to Be Alive? (Live – Bonus Track).
Japan Suicide ontstond in 2010 en steekt zijn voorliefde voor de typische jaren '80 postpunk niet onder stoelen of banken. In verlengde van bands als Joy Divison, The Cure, Jesus and Mary Chain en Depeche Mode bracht Japan Suicide vorig jaar nog een gloednieuwe schijf op de markt. 'Santa Sangre' trekt vooral de typische postpunkliefhebber over de streep. Maar de band houdt gelukkig ook van grenzen aftasten en buiten de lijntjes van postpunk kleuren en experimenteren. En dat laatste was de reden waarom wij vielen voor deze knappe plaat. Eind april kwam een opvolger op de markt 'Ki'. Waar de band blijft zichzelf heruitvinden, binnen een al even avontuurlijke omkadering.
"Door shoegaze- en postpunkelementen te vermengen met subtiel durven experimenteren, verlegt de band daardoor een grens binnen de typische jaren '80-opleving die van tijd tot tijd de kop opsteekt. En dat is wellicht de voornaamste reden waarom ook wij, als postpunkliefhebbers van de oudere generatie die zijn mee geëvolueerd met hun tijd, nog het meest over de streep worden getrokken", schreven we over voorgaande schijf.
Nu, dat gevoel overvalt ons ook bij die eerste song “Empire” op de nieuwe plaat. Die lijn wordt trouwens verder doorgetrokken op daarbij volgende pareltjes als “Fancy Mate”, “Mishima” en “Fury”. Het dansbare met het beklemmende vermengen, waardoor je binnen donkere walmen staat te zweven over de dansvloer, dat is de rode draad op die songs. En ook op het volledige album.
Instrumentaal zijn het de catchy en aanstekelijke, typisch naar bands als The Cure refererende soundscapes die ons het meest opvallen. Maar ook de vocale aankleding doet ons terugkeren in die bonte postpunktijden. De band is echter slim genoeg om deze stijl dus weer niet zomaar te kopiëren, maar daadwerkelijk er iets mee te doen. Het postpunkgenre uitkleden en opnieuw uitvinden binnen een eigenzinnige omkadering, zodat zowel de oude postpunkers als de nieuwe generatie over de streep kunnen worden getrokken. Nee, vergeleken met de vorige schijf is er inzake totaalbeleving inderdaad niet zoveel veranderd. Maar de impact op ons is nog steeds even groot en de mysterieuze omkadering blijft daarbij ook overeind staan.
Met het bevreemdend aanvoelende “Kanagawa-ok Nami-Ura” waar Oosterse elementen plots ook komen opduiken, blijft de band ons weer op het verkeerde been zetten.
Om af te sluiten met weer een meesterlijke song die werelden en muziekstijlen verbindt tot een boeiend en avontuurlijk geheel. Het bewijst nog maar eens dat Japan Suicide een band is die niet in het verleden blijft hangen, ook al zijn die vergelijkingen daarmee aanwezig, maar vooral dus naar de toekomst kijkt.
Wel degelijk gebruik makende van typische ingrediënten uit postpunk en shoegaze vindt de band ook op 'Ki' deze muziekstijl opnieuw uit binnen een frisse en montere omkadering. En dat is, net zoals vorig jaar, de grote sterkte van zowel band als schijf. Waardoor we ook nu weer zwevend over de dansvloer, onder hypnose worden gebracht door Oosterse kunsten en Westerse postpunk/shoegaze-krachten. En dansen, dansen, dansen tot de vroege uurtjes.
Tracklist: Empire; Fancy Mate; Mishima; Dance For You; Fury; One Day The Black Will Swallow The Red; Kanagawa-Ok Nami-Ura; The Devil They Know; Erlebnis.
Hunter is een collectief van vrienden/muzikanten die met het hart op de juiste heavy metal- en rock-plaats, samen muziek spelen alsof ze terug kind geworden zijn. Echter zonder zichzelf belachelijk te maken, maar eerder toont deze band aan dat ouder worden niet moet resulteren in bij de pakken gaan zitten of ergens in een hoekje voor de tv zitten mijmeren over de tijd van toen. Hunter brengt een strak, gezapig en energiek potje heavy metal van de meest pure soort.
Toen we de heren vorig jaar zagen aantreden op Pluto Metal Fest, schreven we daarover: ''Twintig jaar ervaring kan er namelijk voor zorgen dat een band trapt in de val van het afleveren van een flauwe routineklus. Dat is bij Hunter dus totaal niet het geval. Integendeel. Hier staat een band op het podium boordevol enthousiaste vrienden die in het vel van ouwe rotten in het vak tekeer gaan als jonge wolven die nog alles moeten bewijzen. Zonder meer is Hunter dan ook een band om in het oog te houden en de bovendien nodige speelkansen te geven. Want op basis hun status als ervaren muzikanten en de spontaniteit waarmee de band op het podium staat op Pluto Metal Fest, kan Hunter met het grootste gemak er menige daken laten afgaan. Bij deze een oproep aan menig concert organisatie. Boeken die handel! Het loont de moeite." De band brengt nu eindelijk zijn titelloze debuut op de markt en zet eerder ingenomen stellingen nog wat meer in de verf.
Dat Hunter niets nieuws onder de zon brengt, is een beetje het enig kritische punt dat we willen aangeven bij het beluisteren van dit aanstekelijke heavymetalschijfje. Pareltjes als “Dominion”, “Infiltrator” en “Then Comes The Night” laten echter een band horen die verdomd goed weet waar ze mee bezig is. De technische bagage uit het verleden werpt in dit project zijn vruchten voldoende af, om ervoor te zorgen dat kwaliteit wordt afgeleverd van de bovenste plank. Echter zorgt dit niet voor een flauw routineklusje, maar een heel energiek heavymetalschijfje dat aan je ribben kleeft en het beetje heavymetalfan in ons de ene energieboots na de andere adrenalinestoot bezorgt waardoor je prompt lekker zit te headbangen tijdens het beluisteren van deze plaat. Waardoor we dan ook kunnen stellen dat de band in zijn opzet is geslaagd. Dat blijkt ook uit daarop volgende songs als “No Mans Land”, “The Knight Of The Black Rose” en “Glorious”. Eén voor één knappe heavymetalsongs die ons hardrockhart op een strakke wijze doorklieven.
Ga het bij Hunter vooral niet te ver gaan zoeken. Hou je van eenvoudige, oldschool, heavymetal en hardrock zonder al teveel show en franjes? Dan is deze schijf een 'must have' die thuishoort in jouw platenkast. Hunter vindt geen nieuwe muziekstijlen uit, maar doet die typisch lekker oldschool heavymetal alle eer aan die dit genre verdient. En daarvoor kunnen we alleen maar waardering opbrengen. Dat is bij Hunter live het geval, dat wordt op plaat nog maar eens in de verf gezet.
Tracklist: Dominion 04:12; Infiltrator 02:50; Then Comes The Night 03:37; Underground 03:05; No Mans Land 03:44; The Knight Of The Black Rose 05:29; Glorious 03:49
Hudič is een Belgische doom/blackmetal band, getooid in een pij en andere eerder occulte attributen, die vorige zomer op Frietrock zorgde voor een totaalbeleving waarbij de duisternis letterlijk neerdaalt, zelfs op klaarlichte dag. "Met het angstzweet op de lippen, of eerder de confrontatie met open vizier aangaande? Dat laten we in het midden. Het is vooral allemaal even aangrijpend wanneer ijzingwekkende klauwen je de adem ontnemen, een krop in de keel bezorgen en uiteindelijk totaal verweesd achterlaten. Want dat is wat Hudič daadwerkelijk met ons doet tijdens die half uur vertoeven in donkere gedachten." schreven we over dat aantreden. Ondertussen bracht de band een eerste EP op de markt ‘Ne Ergo Dimittas’. Een EP die ons eveneens meesleurt naar occulte duisternis waardoor je uw eigen demonen voortdurend strak in de ogen kijkt.
Deze EP straalt bovendien veel opgekropte woede uit, en is enorm gevarieerd samengesteld. Je kunt daardoor op de band geen label kleven, wat ons nog meer over de streep trekt. Elementen uit allerlei muziekstijlen, we menen zelfs streepjes thrash en power metal te ontdekken, worden omgeven door walmen van doom en overgoten met blackmetalsausjes. Maar zelfs deze omschrijving klopt niet helemaal doordat de band je heel bewust op het verkeerde been zet. Na openingssong “Loud Silence & Bright Darkness”, een enorm atmosferisch nummer, zijn we vertrokken voor een trip die je enerzijds murw slaat, anderzijds eerder je donker hart beroert binnen een zelfs intieme doomomkadering. Dat voortdurend schipperen tussen de hersenpan inslaan op een brutale en verschroeiende wijze, zowel vocaal als instrumentaal en anderzijds een zekere donkere gemoedsrust over jou te doen neerdalen is een rode draad die we vinden op elk van de songs als “Dante”, “Fall Of The Morning Star” en “Ne Ergo Dimittas” en afsluiter “Collapsing Whispers”.
En dat is dus eigenlijk de rode draad op de volledige schijf, ook al zit het ene nummer helemaal anders in elkaar dan het andere. Want Hudič presenteert een enorm intensief aanvoelende mengelmoes van muziekstijlen, binnen telkens een donkere en dreigende omkadering. Of dat nu is door je hart ruw uit je lichaam te rukken, of eerder - binnen trage doomatmosferen - je ziel binnen te dringen als een traag gif, het resultaat is telkens hetzelfde. Deze intensief donkere trip doet je naar adem happen en doet de poorten van uw eigen Hel open gaan. Waardoor je u letterlijk apocalyptisch aanvoelende taferelen voor de ogen houdt, die je uiteindelijk zullen confronteren met uw eigen nietigheid.
Duisternis heeft zelden tegelijkertijd zo intens mooi en zo angstaanjagend geklonken als op deze 'Ne Ergo Dimittas'. Een magistrale EP waarbij de instrumentale aankleding aanvoelt als vuurtongen die je voetzolen likken en de uiteenlopende vocale aankleding schippert tussen grunts en growls komende uit die voornoemde Hel. Maar vooral, levert Hudič een pure, intensieve en indrukwekkende EP af die ook bij de uiterst zonnige lentedagen de meest donkere gevoelens bij ons naar boven brengt. Indrukwekkend!
Tracklist: 1. Loud Silence & Bright Darkness 2:26; 2. Dante 5:07; 3. Fall Of The Morning Star 3:27; 4. Ne Ergo Dimittas 4:53; 5. Collapsing Whispers 5:49
Ouwe Belgische bluesrat (Marc Claeys aka Little Jimmy en voorheen Don Croissant) laat zich producen door jonge Belgische bluesrat (Tim De Graeve aka Tiny Legs Tim). Waarbij de jonge rat laat weten dat de kunst van het producen van die ouwe rat er eigenlijk in bestaat om hem haast niet te producen. Een hard leven hebben die producers.
Maar goed, we snappen het. De blues van Little Jimmy neigt immers meer naar de ongewassen oerblues van RL Burnside of T Model Ford dan naar de design-blues van Eric Clapton of de anabole steroïden-blues van Joe Bonamassa.
Den ouwen zijn stem heeft jaren liggen rijpen in een mengsel van koffiegruis en whiskybezinksel, het resultaat is een taaie rasp die achtereenvolgens klinkt als Captain Beefheart, David Thomas en Kevin Coyne. Dat zit dus al goed.
Dan is er ook nog Little Jimmy’s gitaar die gesmeed is in de John Lee Hooker stal en die als een trouwe hond altijd blind het baasje volgt. Check het naakte “Wabash Avenue”, een puur brokje emotie die hunkert naar die stokoude John Lee Hooker platen. In “Blues Before Sunrise” mag het beestje wel een dutje doen om zich te laten vervangen door een beschonken accordeon en in “Fred Mambo” trekt Little Jimmy er zelfs zonder zijn trouwe handlanger op uit richting New Orleans.
“Everyhting Looks Spic ’n Span”, dat zich laat opfleuren door een okselfris trompetje, is qua titel de misleider van dienst.
Want als er één ding is wat Little Jimmy op dit album niet doet, dan is het zijn blues oppoetsen met javel. En dat maakt van ‘Blues Rebel’ een heerlijk plaatje. Simpel, eerlijk en op een sympathieke manier altijd een beetje bouwvallig.
De zji maakte zich klaar voor een vurige zonsondergang en het Kursaal smachtte naar een flashback into the sixties met de witte hemdjes en de zwarte smalle stropdassen van de Hollies.
Na enkele opwarmertjes kwam een eerste oude bekende: in “Sorry Suzanne” hoorden we hetzelfde koortje als destijds en oudgediende Tony Hicks heeft nog altijd de perfecte gitaarlicks in de vingers.
Het ons onbekende “Jennifer Eccles” leek de perfecte soundtrack bij ‘Endeavour’, (sixties spin-off van Morse). Peter Howarth bekende dat het hun First time in Ostend was, maar vond het wel een prima vakantiebestemming voor het einde van de tournee. “Magic Woman Touch” bleek alleen gereleased te zijn in België en Nederland. Ondanks onze bijna 60 jaren op de teller deed het bij ons geen belletje rinkelen maar toch kwam er een teken van herkenning bij de kenners in de zaal. De meerderheid onder hen leek ons al wat meer jaren op de teller te hebben!.
“Priceless” was een nummer dat nog uitgetest moest worden. Daarvoor was het publiek in Oostende het beste ter wereld. Die stroop zullen ze gisteren ook wel in de baard van de Noord-Hollanders in Hoorn gesmeerd… wat niet wegneemt dat het een pakkende song werd met Peter Howarth solo op akoestische gitaar. Ook “I Can't Tell the Bottom From the Top” werd solo ingezet met een virtuoze intro waarbij de volledige groep halfweg het nummer inviel.
Daarna volgde een fifties revival met close harmony in “Just One Look” gevolgd door “Stay”, origineel van Maurice Williams & The Zodiacs uit 1960 maar vooral bekend uit liveplaat van Jackson Browne. Deel 1 werd afgesloten met “Look Through Any Window” dat eindigde met enkele stevige riffs van beide gitaren.
Voor deel 2 werden de witte jasjes uit de garderobe gehaald. Na enkele nummers in het spoor van de jonge Beatles kregen we een eerste grote hit: “Bus Stop”. Een spetterende versie konden we het niet echt noemen. Was het een gitaar die niet goed gestemd was of werd er gewoon naast getokkeld? Gelukkig bleef zanger Peter nog het dichtst bij het origineel en nam het publiek vocaal op sleeptouw under zijn umbrella...
“The Baby” werd ingezet met een uitgebreide intro op ‘gitaarsitar’ Tony Hicks. Het instrument klonk als een echte sitar, het populairste snaarinstrument van de psychedelische sixties. Daarna mocht drummer Bobby Elliott (volgens zanger Peter Howarth een inspiratiebron voor o.a. Cozy Powell, Ian Paice en Phil Collins) even uit zijn ‘engine room’ om uit te leggen hoe ze “4th of July, Asbury Park” uit de eerste plaat van Bruce Springsteen hadden herdoopt tot "Sandy". Het werd smaakvol ingezet op akoestische gitaar maar wat later met synthesizer naar onze smaak toch wat overgearrangeerd. Dat zou the Boss niet geduld hebben. Een groot contrast vormde “Carrie Anne” met frisse stemmetjes uit de doowop periode. Hoe verder terug in de tijd, hoe jonger de nummers klinken.
Met een opzwepende intro op de banjo slaagt Tony Hicks erin om het publiek op te jutten tot ze door het lint gaan als “Stop Stop Stop” uiteindelijk wordt ingezet. Een hoogtepunt van de avond! De band ging verder op hun elan met een meezinger van formaat: “He Ain't Heavy, He's My Brother”. Op een zee van lichtjes op de smartphones deinde het publiek mee met deze ballad.
De grootste hits stonden nog in de coulissen te wachten. het publiek wilde more en werd op zijn wenken bediend! Met “The Air That I Breathe” en “Long Cool Woman in a Black Dress” swingden de oude rockers naar het einde van hun tournee en hun passage in de stad aan de zji.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/kursaal-oostende/the-hollies-30-04-2019
Organisatie: Concertevents ism Kursaal Oostende
Les Nuits Botanique 2019 - Warhola, Glints, Tessa Dixson - Heilige Drievuldigheid van Eigen Bodem!
Het is aardig druk in de Botanique tijdens Les Nuits. Op verschillende locaties in en buiten het grote gebouw zijn er optredens aan de gang. In de Orangerie krijgen we drie Belgische acts te zien. Tessa Dixson (die eerder dit jaar dé muziekwedstrijd van Studio Brussel won), Glints (de Antwerpse rapper van onder andere “Bugatti”) en Warhola (het kindje van Oliver Symons). Toeval dat deze drie act na elkaar spelen? Neen, uiteraard niet. Enkele weken geleden brachten ze samen een nummer uit dat binnenkort op het langverwachte debuutalbum van Warhola verschijnt.
Tessa Dixson mag met haar twee muzikanten de spits afbijten op deze dansbare avond. Voor de Brusselse is Les Nuits De Botanique een thuismatch en ze voelt zich duidelijk op haar gemak. Het afgelopen jaar is de live uitstraling van de zangeres goed geëvolueerd. De zangers neemt het podium in met haar grote bewegingen en bizarre dansmoves tijdens onder andere “Beautiful Pain” en “Falling”. Ook achter de piano weet Tessa Dixson ons te boeien met de live première van een nieuw nummer “Morning Light”. Met slechts een handje vol nummers weet Tessa Dixson een sterke set neer te zetten. Ze krijgt de Botanique al aardig in beweging. Die gedeelde eerste plaats in De Nieuwe Lichting was meer dan terecht. Tessa Dixson is een snelgroeiend fenomeen en de perfecte vrouw op deze avond mee af te trappen.
Vervolgens is Glints aan de beurt en hij doet het zonder band. De Antwerpse rapper maakt net als Tessa Dixson grootste bewegingen. Als een kikker springt Glints over en weer tijdens nummer als “Gold Frames”. Glints heeft energie voor vijf en wil dus ook energie zien in het publiek. Verschillende keren vraagt hij ons mee te bewegen en dat lukt hem. De Botanique beweegt op de beats terwijl Glints nog meer van links naar rechts en terug naar links loopt. Alleen tijdens de eerste helft van “Home” doet hij het wat rustiger aan, maar als snel zorgt hij weet voor vuurwerk op het podium. Hoogtepunt is uiteraard “Bugatti” en daarvoor begeeft Glints zich in het publiek waar een kleine mosh pit ontstaat.
Het doel van de Antwerpenaar was de zaal in beweging te krijgen en te houden tot het einde van zijn set. Daar is hij meer dan in geslaagd. Af en toe klonk Glints misschien als één van de Chipmunks, maar hij weet wel hoe hij een feestje moet bouwen.
Warhola is als laatste aan de beurt, maar is zeker niet de minste. Warhola is één van de twee grote projecten van Oliver Symons en over twee weken verschijnt (eindelijk) het debuutalbum van de band. Oliver begint solo aan zijn keyboard aan het optreden. Pas tijdens de tweede helft van “Limit” komt de band erbij en zijn we echt vertrokken. Wat later wordt er opnieuw aardig bewogen in de Botanique. Op het podium blijft het voorlopig redelijk rustig. De frontman brak onlangs zijn been en ondanks we geen roze gips meer zien , heeft de zanger duidelijk nog last van zijn been. Vanop een pianokruk worden ook nummers als “Girl” en Sportkar” leven in geblazen. Voor “Drive” gaat Oliver dan toch rechtstaan en samen met Tessa Dixson neemt hij heel het podium in. Vanaf nu wordt het alleen maar beter.
Warhola-hits als “Jewels” en “Girl” passeren de revue en brengen een hoop sfeer met zicht mee. Nu Oliver steeds minder zit weet Warhola nog meer te overtuigen. Het vijftal weet intussen hoe een sterke show neer te zetten en dat bewijzen ze nog maar eens op Les Nuits. Glints en Tessa Dixson verschijnen terug ten tonele voor de supersamenwerking die naar de naam “Look At Me” luistert. Ongetwijfeld één van de hoogtepunten van de avond. Het trio brengt het nummer alsof het al een mega hit is en zo wordt de song ook ontvangen. Nadat we opnieuw Tessa Dixson en Glints het podium zien verlaten , speelt Warhola het allerlaatste nummer van de meer dan geslaagde avond.
Tessa Dixson, Glints en Warhola zijn drie acts van eigen bodem die op dit moment nog niet in de grootste zalen spelen. Maar alle drie weten ze live te overtuigen met drie sets die sterk van elkaar verschillen, maar toch bij elkaar aansluiten. Zoals verwacht werd supersamenwerking “Look At Me” een hoogtepunt van de avond, maar alle drie de artiesten creëerden eigen hoogtepunten.
Les Nuits De Botanique schotelde ons deze avond een Heilige Drievuldigheid voor en met veel plezier aten wij van deze schotel.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
En of Giant Rooks de keet heeft doen laten ontploffen. Hun ijzersterke set deed heel het publiek met verstomming slaan. Door het enthousiasme van de frontzanger kregen we maar geen genoeg van deze magische Duitse band. Deze zelfde dankbare jongeman zorgde er dan weer voor dat we het kleine dipje tijdens hun optreden al snel vergaten en doorgingen met feesten.
Giant Rooks, de nieuwe indie-sensatie uit Duitsland, lijkt hun naam waar te maken. In hun thuisland zijn ze ondertussen populair en verkopen ze verschillende zalen makkelijk uit, maar ook in het buitenland kunnen ze hun muziek wel smaken. De 5 heren uit Hamm brachten onlangs hun 3 de EP ‘Wild Stare’ uit, die meteen werd gesmaakt bij hun vele fans. Vandaag stoppen ze met hun ‘Wild Stare’ tour in de Europese hoofdstad Brussel.
Het voorprogramma was weggelegd aan onze landgenoot IBE die momenteel aan het schitteren is in ‘The Voice Van Vlaanderen’ en volop aan het repeteren is voor de liveshow van vrijdag. Met onder andere covers van Billie Eilish en Ed Sheeran en enkele eigen nummers stoomde hij ons warm voor het optreden van Giant Rooks. Wij zijn er inmiddels van overtuigd dat de zestienjarige IBE de grote zangwedstrijd van VTM makkelijk kan winnen.
Na dit voorprogramma was het de buurt aan de 5 jongens uit Hamm die rustig opkwamen. Ze waren duidelijk nog niet klaar op wat hun nog te wachten stond. Eens de eerste tonen van “100 mg” door de boxen klonken, zat de sfeer meteen goed. Het publiek reageerde enthousiast en frontzanger Frederik Rabe wist duidelijk hoe hij hier moest mee omgaan. Zo zocht hij meteen interactie met het publiek die hij ook makkelijk vond. Ook het enthousiasme bij de rest van de band werd duidelijk gesmaakt.
Tijdens de volgende nummers werd het pas officieel bevestigt, zowel het publiek als de artiesten voelden zich goed in deze kleine zaal in het hartje van Brussel. Hier zorgde de ludieke sfeer voor, die ook de heel het publiek aan het dansen kreeg tijdens “Bright Lies”. Ook speelde Giant Rooks enkele onuitgebrachte nummers zoals “Head By Head” en “Sighing Like A Sleeper”, deze konden ons minder bekoren en zorgde voor een klein dipje. Tijdens dat laatste nummer vroeg de band om stilte en dat begrepen enkele toeschouwers niet zo goed. Maar de sfeer bleef wel goed zitten, mede door frontzanger Frederik die met respect omging met het publiek.
Met “Chapels” ging Giant Rooks terug naar hun ware aard, sterke indiepop. Dit was wat de zaal wou horen. Frederik sprong met zijn gitaar in het publiek en bouwde van hier het feestje met ons voort. Door het wederzijds enthousiasme bracht het dit tot één van de hoogtepunten van de avond. Het feest werd nog doorgezet met “Wild Stare”, hun bekendste hit, als volgend hoogtepunt. Niet alleen alle gsm’s gingen aan het einde van dit optreden in de lucht, maar ook het dak vloog er enkele keren af door de 5 zotte heren uit Hamm.
Na dat verschillende tienermeisjes stonden te roepen om een vervolg van het optreden van hun favoriete boysband, kwamen de heren eindelijk met een brede glimlach terug op het podium. Buiten dat ze beloofde dat ze nog eens terugkwamen naar Brussel, speelden ze ook nog hun hit “New Estate”, het nummer waar het voor hen allemaal is mee begonnen. Dit werd dan ook hartelijk ontvangen door het publiek en ging hier voor de laatste keer helemaal los op. De perfecte afsluiter was weggelegd voor “King Thinking”, dat afkomstig is van hun nieuwste EP.
Als we van één ding zeker mogen van zijn, is het dat de heren van Giant Rooks van elke seconde genieten als ze op het podium staan. Ze bedanken meermaals het publiek, gaan op het enthousiasme in en brengen zo hun niveau naar een ander level. Frontman Frederik & co voelden zich goed in Brussel en straalde zelfvertrouwen uit.
We kijken uit naar hun volgende passage in België en in de tussentijd hopen we dat ze nog enkele prachtnummers uitbrengen en zeker blijven voort doen hoe dat ze nu bezig zijn!
Setlist: Cara Declares War - 100 mg - Went Right Down - Bright Lies – Slow - Head By Head - Sighing Like A Sleeper – Chapels - Walled City - Wild Stare - Mia & Keira – Rainfalls - New Estate - King Thinking
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Legends of Rock Tribute Festival 2019 - Numero uno tribute bands uit binnen- en buitenland
Op zaterdag 27 april kwam de internationale Legends of Rock Tribute Tour naar De Kreun in Kortrijk voor een wervelende show van numero uno tribute bands uit binnen- en buitenland. Metallica by MetalmaniA, AC/DC by High Voltage, Guns N' Roses by Slash N' Roses en Iron Maiden by Harris kwamen er het beste van zichzelf geven.
Het eerste concert van de avond van Iron Maiden by Harris kon ik door omstandigheden niet bijwonen. Hetgeen, af te leiden uit de commentaren van enkele die hard Maiden fans, een spijtige zaak was...
De sfeer zat er dus goed in toen Guns N’ Roses by Slash N’ Roses XL van start ging. Voor mij was dit een voorzichtige opwarmer, voor het publiek een leuke warmhouder met hun vele klassiekers uit eind de jaren 80 tot de beginjaren 90. Dit bleek duidelijk uit het enthousiaste meezingen van zowat de hele zaal! 2 knappe backing vocals, uitgedost in de guitige stijl uit diezelfde tijdsgeest, maakten de show af. Het werd een sympathiek optreden met als leadzanger een leuke kruising van Jack Sparrow met een jonge Axl Rose, in een ietwat breekbaar stemgeluid, maar met een krachtige band achter zich, dus het publiek was tevreden.
De zaal stond pas echt in vuur en vlam toen AC/DC by High Voltage het podium betrad. De leadzanger zou zowaar voor de zoon van Brian Johnson door het leven kunnen gaan. Zowel qua schwung als qua zangtalent stond hij er helemaal, hoewel er van stilstaan weinig sprake was. Van 'Schwung' gesproken trouwens, de frontman kon wel een kleine opfrissing van zijn geheugen gebruiken alvorens te verwijzen naar het gelijknamige festival waar hij ooit speelde, dat niet in Kortrijk maar wel in Roeselare doorging, maar dat vergaven we hem met veel plezier toen hij de ene explosieve song na de andere bracht!
Ook van de andere bandleden spatte de energie eraf. Zo ook van Angus Young… eeuuhhh Senior, inclusief het bijbehorende petje, de korte broek, en het (nogal overbodige) exposeren van de ontblote torso en andere delen van het lichaam (jaja het broekje mocht ook even zakken)... Part of the show zeker? And a good show it was!
En dan het toetje, Metallica by Metalmania, kopstuk van de avond. Geen 'kopie van', maar dat maakt hen wel dat tikkeltje specialer. Een sympathieke entertainer als leadzanger, met een loepzuiver eigen stemgeluid. Ze lieten het feest voortduren met zalige klassiekers als “Enter Sandman”, “Whiskey In The Jar”, en ga zo maar door, en naar het einde toe mochten zelfs een aantal uit de bol gaande fans lustig hun ding doen op het podium. De band was een waardige apotheose van de avond!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/legends-of-rock-tribute-festival-27-04-2019
Organisatie: AB-Bookings ism Wilde Westen, Kortrijk
Les Nuits Botanique 2019 - Portland - Voor de poort van het Beloofde Land
Les Nuits Botanique 2019
Botanique (Rotonde)
Brussel
2019-04-30
Robbe Rooms
In 2018 won Portland De Nieuwe Lichting en sindsdien gaat het goed met de band. Radiohitjes als “Lucky Clover” en “Pouring Rain” zorgen ervoor dat al vele zaaltjes volliepen. Hetzelfde geldt voor de Rotonde in de Botanique gisterenavond. Sarah Pepels en Jente Pironet staan erom bekend dat hun stemmen mooi samen gaan en de subtiliteit die zich verschuilt in hun rustige muziek. Ondanks dat de band nog redelijk nieuw is in het Vlaamse muzieklandschap weten ze al een tijdloze sound te creëren. Eentje die doet verlangen naar meer.
Het publiek wordt vandaag opgewarmd door Condore. Voor wie het het trio uit Luik niet kent: denk Agnes Obel met drie Agnessen en hier en daar een elektronische invloed. Vandaag brengt het trio hun debuut EP uit, waarvan we verschillende nummers en meer te horen krijgen. De pianomuziek doet soms denken aan een sprookje met drie prinsessen. Het respectvolle publiek geniet van de magische pianomuziek en de meerstemmige harmonieën. ‘J’espère que vous ne nous trouvez pas ‘boring’ ‘, klinkt het voor “Boring”, maar de netjes afgewerkte muziek weet het publiek te boeien.
Portland staat voor het eerst in de Botanique en dat vinden ze zelf een belangrijke mijlpaal in hun carrière. Meteen begint de band met één van hun bekendste nummers: “Lucky Clover”. Zo hebben ze de Botanique mee en al snel volgt “Expectations” waardoor er wat meer energie op het podium en in de zaal komt. Door de mooie lichtshow in de prachtige, ronde zaal beleven we een magische avond. De stemmen van Sarah Pepels, Jente Pironet en de twee overige bandleden blenden ook live mooi samen. Hoewel dit vele malen gedemonstreerd wordt, valt het pas voor het eerst echt op tijdens de a capella outro van “Ally Ally”. Zalig. Het voelt alsof engelen voor ons zingen. Als Jente ons eraan herinnert dat de band over enkele maanden hun debuutalbum uitbrengt, beginnen we al af te tellen.
Een nummer dat waarschijnlijk niet op dat album zal verschijnen, maar wel een hoogtepunt is tijdens het optreden is de cover van “Matilda”. Het Alt-J nummer klinkt nog magischer dan het origineel. Een paar keer speelt Portland een instrumentaal nummer waardoor we bijna vergeten hoe hemels de meerstemmige zang van de band wel niet is. Als zanger/gitarist Jente het woord neemt merken we hoe down to earth de band is. De band maakt er niet heel veel woorden aan vuil, maar ze bestempelen dit optreden wel als het leukste dat ze ooit hebben gedaan.
De keren dat we ‘oeeeee’ of ‘aaaaah’ te horen krijgen, is niet op één hand te tellen. Vooral tijdens “Lady Moon” komen er veel klanken zonder betekenis. Met een lange bluesachtige intro sluit de winnaar van De Nieuwe Lichting af met “Pouring Rain”. Na de hit komen Sarah en Jente nog terug voor een ingetogen nummer waarop ze alleen begeleid worden op de gitaar.
Door de muziek van Portland en de sfeer die de Rotonde met zich meebrengt, krijgen we het gevoel dat we ons in het Beloofde Land bevonden. De rustige, subtiele muziek, de meerstemmige harmonieën en de schoonheid van de bandleden en zaal voelen allemaal wat hemels aan. Met hier en daar een kleine blues invloed wordt de muziek van Portland tijdloos. Dit is ongetwijfeld slechts het eerste van vele optredens in de Botanique voor het duo. Afsluiten doen we met de woorden van Jente: ‘Merci en hopelijk tot snel’.
Portland speelt deze zomer onder andere op Rock Werchter en Pukkelpop en op 8 november schittert Portland in de AB te Brussel.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
Na de release van het derde album van Daughter, tevens een game soundtrack, bleef het verdacht stil rond de Britse band. Drummer Igor ging het afgelopen jaar op tournee met Ben Howard, maar ook Elena Tonra stond niet stil op muzikaal vlak. Eind vorig jaar kwam ze met haar eerste single “Romance” op de proppen en niet veel later bracht ze onder de naam Ex:Re haar gelijknamige solo debuutalbum uit. Dat kwam ze gisteren voorstellen in een uitverkochte Orangerie van de Botanique.
Wie dacht dat de muziek van Daughter al een deprimerend kantje had, had duidelijk nog niet geluisterd naar de muziek van Ex:Re. De plaat bestaat uit tien tracks die recht uit het hart komen en overduidelijk het resultaat zijn van een donkere en vooral pijnlijke break-up. Ook live hangt er een donkere, bijna deprimerende sfeer. Tijdens “My Heart” legde Tonra letterlijk haar hart en ziel in onze handen. Het publiek werd er duidelijk stil van en wist niet hoe ze moesten omgaan met de situatie.
Ondanks het deprimerende gehalte van de muziek wist Tonra toch op haar eigen manier een luchtige sfeer te creëren. In het begin van de set oogde ze nogal nerveus en was ze nogal schuchter op vlak van het toespreken van het publiek. Naarmate de set vorderde, viel die last van haar schouders. Af en toe wat ongemakkelijk, maar ze wist duidelijk waar ze mee bezig was en ze moest geen moeite doen om het publiek rond haar vingers te draaien. Ook haar band had ze duidelijk helemaal in de hand. Al was het vaak de drummer die met de show ging lopen. Zijn overenthousiaste manier van spelen, zorgde er bijna voor dat zijn bril van zijn gezicht viel tijdens “5AM”.
Het klinkt nu allemaal redelijk luchtig, maar het thema van de avond was wel degelijk iets minder vrolijk. Wanneer tijdens “Too Sad” een mannelijke backing vocal in het verhaal kwam, werd die break-up wel heel tastbaar. Vooral door het feit dat Tonra zonder gitaar in haar handen het nummer bracht, gaf ze zichzelf als het ware helemaal bloot aan het publiek. Ook het rustigere “New York” maakte duidelijk wat voor een moeilijke periode de zangeres achter de rug heeft.
“Romance” is misschien wel het meest opvallende nummer van de plaat wegens het lichte dansgehalte. Maar ook live vinden we die vibe terug tijdens “Liar”. Hierbij was het vooral de drummer die de lead nam en als een ware machine het nummer voortduwde. Het was een fijn contrast met wat er vooraf was gekomen.
Na een vijftigtal minuten hadden ze de volledige plaat gespeeld en nieuwe nummers hebben ze (nog) niet. Toch verschenen ze op het podium voor een bisronde. Daarvoor namen ze “Everybody’s Got To Learn Sometime” onder handen en wisten ze het volledig naar hun hand te zetten. Je zou bijna durven zeggen dat het een origineel Ex:Re nummer was.
Dat Daughter momenteel een afgelopen hoofdstuk is, is duidelijk. Dat kan natuurlijk ook liggen aan het feit dat Igor, de gitarist van Daughter, wel eens de reden kan zijn van het hele Ex:Re gebeuren. Tonra bewees gisteren nogmaals wat voor een voortreffelijke zangeres ze is, en dat ze geen enkele reden heeft om zo schuchter en bescheiden uit de hoek te komen, al is het natuurlijk iets dat haar zo typeert.
Wij zijn alvast benieuwd naar wat Ex:Re (of Daughter) de komende tijd nog allemaal te bieden heeft voor ons. Al hopen we natuurlijk niet dat Tonra daarvoor nog eens een break-up moet meemaken.
Setlist: My Heart - Where The Time Went – Crushing - I Can’t Keep You - New York - The Dazzler - Too Sad – Liar - 5AM – Romance - Everybody’s Got To Learn Sometime (The Korgis cover)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Groezrock 2019 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival - In de stille kempen was weer luide muziek te horen!
Groezrock 2019
Festivalterrein
Meerhout
2019-04-26 + 2019-04-27
Jan Troch en Hans De Lee
Na een weloverwogen sabbatjaar en een indoorversie eind 2018 stond afgelopen weekend, tot groot jolijt van menig punkrockliefhebber, opnieuw een full size versie van het gekende Groezrock op het programma. Traditioneel wordt met dit 2-daags festival het binnenlandse outdoor concertseizoen met veel zalig lawaai ingezet.
De organisatoren trokken bewust de kaart van nieuw aanstormend talent uit het punkrock en hardcore genre, aangevuld met een aantal topbands uit eigen land, een aantal oude gloriën en ook bands die heel duidelijk buiten het traditionele genre kleurden.
dag 1 - vrijdag 26 april 2019
Deze gedurfde en aanstekelijke mix bracht vrijdag zowat 6000 enthousiastelingen naar de festivalweide die gevuld was met 5 podia, een koel briesje en een zeer schuchtere zon die pogingen ondernam om door de wolken te breken, met wisselend succes. Het bleef echter gans de dag droog en dat was de vorige versie (2017) absoluut niet het geval.
Op de mainstage mocht Eskimo Callboy (DE) de spits afbijten. We konden nog net zien hoe ze op het einde van hun set het vroege publiek trakteerden op een soort disco punkrock of electro hardcore. De mengelmoes van stevige beats , vette gitaarsound en duo zang zorgde er voor dat sommige fans toch al vroeg op de dag een jumpsessie inzetten en meebrulden op de tonen van het nummer “MC Thunder”, terwijl een confettikanon zijn werk deed en het optreden feestelijk werd afgesloten.
Op de redbull stage mocht Access Unlocked (BE) een thuismatch spelen. Deze jonge kerels uit Tessenderlo en omgeving brachten een keiharde portie metalcore naar voor met veel lef en overtuiging. Melodieuze stukken werden vakkundig afgewisseld met breaks en heavy uitbarstingen die typisch zijn in het genre. Net als bij Eskimo Callboy stonden 2 zangers in voor de vocalen, zei het hier iets brutaler en agressiever gebracht. Veelbelovende band!
Intussen ontving de revenge stage het uit de VS afkomstige Backtrack. Een band die al sinds 2008 staat voor een echte old school en moddervette hardcoresound. De tent was behoorlijk goed gevuld en voor het podium speelde zich een wild feestje af, terwijl erop zanger James Vitalo onophoudelijk rondhoste en zijn teksten uitspuwde alsof zijn leven ervan afhing. Intens optreden!
Fleddy Melculy is zijn stadium van ééndagsvlieg en grappige metalact al heel lang ontgroeid en mag intussen beschouwd worden als een volwaardige en vrij professionele metalband met 3 CD’s op hun palmares (2 albums + 1 live) en een hele winkel bijhorende merchandise. Hun plaats op de mainstage was gedurfd maar ook wel terecht. Hun muziek past misschien eerder op de affiche van Graspop of Alcatraz doch dankzij een knappe set vol overgave en humor gebracht werden ze onmiddellijk in de armen gesloten van het Groezrock publiek en mochten ze rekenen op een zeer positieve respons. Helemaal op het einde mocht ‘Roger de festivalman’ mee op het podium om de pret compleet te maken.
Op de redbull stage kreeg alweer een band van eigen bodem de kans om hun talenten te tonen aan het grote publiek. STAB uit Kortrijk viel ditmaal de eer te beurt en ze grepen die met beide handen! Strakke en loeiharde hardcore knalde de weide in en blies het publiek moeiteloos omver. De band die al sinds 2006 actief is en reeds 4 CD’s uitbracht, palmde complexloos het podium in. De 2 brulboeien van dienst, Jeroen en Tom, wisselden elkaar perfect af en tilden het concert naar een hoog niveau. Een originaliteitsprijs zit er misschien (nog) niet in voor deze gasten maar absoluut een band die te volgen is! Check zeker hun laatste CD ‘Snakes’ (slechts enkele weken uit) en de single “Black Snow”.
The Word Alive was voor mij een nobele onbekende. Toch wel verrassend dat dit gezelschap uit Phoenix Arizona mocht optreden op de mainstage. De tent was jammer genoeg vrij leeg toen de band het podium betrad. Enkel de eerste paar rijen vooraan waren bevolkt met zo’n 150 à 200 fans. De groep bestaat blijkbaar al sinds 2008, bracht tot op vandaag 5 CD’s uit en speelt een soort van moderne melodieuze gepolijste metalcore. Wat meteen opviel was de prachtige stem van frontman Tyler Smith. Wat een bereik heeft die kerel zeg! En met welk gemak schakelt hij feilloos over van cleane zang naar grunts en screams. Wat mij betreft de beste stem van het festival al zullen de meningen hierover ongetwijfeld verdeeld zijn. Het nummer “Misery” vatte het optreden mooi samen…een supervette song die zowel melodie, kracht, lawaai en breekbaarheid in zich bleek te hebben. Volgende keer in een kleinere tent en met iets meer volk en dit wordt top!
Tijd voor een oude bekende op Groezrock, Trade Wind, het zij-project van Stick To Your Guns frontman Jesse Barnett. Al tapt de groep uit een heel ander vaatje dan STYG, ook hier gaat het om een portie kwaliteitvolle herrie, zei het meer ingetogen en gevoeliger. Trade Wind brengt eerder ‘rustige’ atmosferische muziek die soms doet denken aan Deftones. Al moet je ‘rustig’ hier in de juiste context plaatsen : ingetogen stukken worden knap afgewisseld met krachtige hardcore/rock uitbarstingen gedragen door de veelzijdige stem van Jesse. De band speelde enkele nieuwe nummers van de langverwachte en pas verschenen CD ‘Certain Freedoms’ maar het waren toch vooral de oudere nummers zoals “Lowest Form” en “I hope i don’t wake up” die het meest beklijvend klonken en op de grootste respons van de fans konden rekenen.
Op de mainstage trok Emmure rond 20u een heel solide wall of sound op met mature, snoeiharde en retestrakke metalcore! Het heerschap uit New York gaat al meer dan 15 jaar mee en heeft met frontman Frankie Palmeri een wel heel zelfzekere zanger in de rangen. Hij ontbond foutloos zijn vocale duivels op de (amper) voor de helft gevulde tent, geflankeerd door zijn orkest dat flirtte met de (oor)pijngrens. Snelle ritmische metalgeluiden haalden de bovenhand in het repertoire van Emmure. Het deed bij momenten zelfs even aan Fear Factory denken, zeker wanneer op de achtergrond ook een subtiel vleugje electro werd verweven in de knappe sound. Sterk optreden!
Obey The Brave uit Canada mocht aantreden op de revenge stage. We konden nog net het einde van hun set meepikken en stelden vast dat hun loodzware en lekker logge hardcore enorm werd geapprecieerd door een heel beweeglijk publiek. Stagedivers en circle pitters wisselden elkaar ononderbroken af op de tonen van straffe nummers als “Get Real” en slotsong “Full Circle”. Met hun doortocht op Groezrock sloten de heren van Obey The Brave hun tour af.
Uit Nederland kwam Tusky met een smakelijke portie ouderwetse punkrock op de proppen. Aanstekelijke nummers met een rotvaart gebracht op een amusante manier, inclusief zanger met een hippe pornosnor. Deze zomer kan je de band ook nog op Retie Rockt gaan aanschouwen.
Stilaan viel de eerste festivaldag in zijn finale plooi en kwamen samen met de invallende duisternis ook de headliners naar boven.
Op het hoofdpodium maakte iets na 21u00 Stick To Your Guns zijn intrede. De heren stonden al eerder op de affiche van Groezrock en hadden sindsdien alleen maar aan populariteit gewonnen. De stem van zanger Jesse Barnett was al goed opgewarmd dankzij het eerdere optreden van Trade Wind, maar ook de andere leden van de band hadden er duidelijk zin in en trapten hun set af met de klassiekers “What choice did you give us” en “We still believe”. Meteen het sein voor het publiek, de tent was voor zo’n 60% gevuld, om er eveneens van bij de aanvang stevig in te vliegen en mee te brullen en bewegen alsof het hun laatste concert was. “Married to the noise” een lovesong volgens Barnett, en “Such Pain” volgden in ijltempo. Net als “Against them all” en een paar andere sterke songs waarbij de frontman eens te meer zijn klasse en zijn veelzijdige stem kon etaleren. Keer op keer slaagt hij erin de nodige energie over te brengen op het publiek en met hen een band te creëren door ze een geweten te schoppen en ze mee te trekken in zijn verhaal. Naar het einde van de set konden “Amber” en “Nobody” natuurlijk niet ontbreken en zong iedereen aanwezig in de tent uit volle borst mee. Wat een heerlijke adrenalinestoot is een optreden van STYG toch altijd! Opvallende vaststelling was dat van het laatste album ‘True View’ slechts 2 nummers de set haalden : “Married to the noise” en “Doomed by you”.
In de Back 2 Basics tent was het de beurt aan Deez Nuts (AU) om de boel op stelten te zetten. Het kostte de bende uit de buurt van Melbourne weinig moeite om in dat opzet te slagen. De tent was tot de nok gevuld en bij gebrek aan front was het een komen en gaan van stagedivers op het podium. Zanger JJ Peters kon het wel appreciëren en begon het optreden met de gouwe ouwe van de band “Stay True” (2008). Zijn rauwe, doorleefde stemgeluid herken je uit de duizend en geeft Deez Nuts die typische sound die hen onderscheidt van vele andere hardcore combo’s. Ook de subtiele verwijzingen naar hip hop maakt hun geluid vrij uniek. Het nummer “Love hate” illustreerde mooi waarvoor Deez Nuts naar Groezrock gekomen was: een keihard feestje met veel decibels en fun!
Coheed and Cambria was toch wel een buitenbeentje op de affiche van 2019. Met hun vernuftige mix van (prog)rock en metal komen ze allicht weinig voor op de wishlist van de meeste punkrock en hardcore liefhebbers. Dat bleek ook uit de zeer lage opkomst in de grote tent en de makke sfeer voor het podium. Het viertal uit Nyack (New York) timmert al sinds 1995 aan de weg en heeft tot op heden 9 studio albums uit en massa’s live ervaring.
Dat het stuk voor stuk klassemuzikanten zijn bewijzen de nummers van de laatste plaat ‘Vaxis - Act 1, the unheavenly creatures’ moeiteloos. Allemaal sterke composities die heel knap in elkaar zitten qua opbouw en met veel oog voor detail uitgewerkt zijn, maar ook telkens vrij lang duren en eerder complex in elkaar zitten.
Heel wat anders dan het traditionele ‘one two three four’ en weg zijn wij voor maximum 2 minuten aan simpele punkrock… Hoewel zanger Claudio Sanchez (met de ‘breedste’ mannelijke haardos ooit op een podium) en de zijnen hun stinkende best deden om het publiek te vermaken, slaagden ze daar amper in en kabbelde het optreden eerder sfeerloos door naar het einde. Jammer, maar niet geheel onverwacht.
Als afsluiter van de dag stond het, in New York ontstane, Jawbreaker geprogrammeerd. Alweer een niet zo voor de hand liggende en best gedurfde keuze, aangezien de band enkel tussen 1986 en 1996 actief was, maar daarna volledig van het toneel verdween tot 2017. In die eerste 10 jaar bracht Jawbreaker 4 albums uit vol potige old school punk rock en was de band vrij populair. Ze mochten zelfs in 1993 mee als support voor de ‘In Utero’ tour van Nirvana.
Na tal van onenigheden in de band en zelfs een handgemeen op het podium tussen zanger/gitarist Schwarzenbach en bassist Bauermeister werd beslist om er in 1996 mee op te houden. Tot in 2017 plots terug sprake was van de band. Aanvankelijk ging men het houden bij een paar reünie concerten maar door het enorme succes werden al snel plannen gemaakt voor een tour en zelfs een nieuwe plaat voor het eerst in meer dan 23 jaar.
Het Europese luik van de tour bracht Jawbreaker dus op het hoofdpodium van Groezrock waar ze de eer hadden de eerste festivaldag muzikaal af te ronden.
Door hun relatief beperkte bekendheid bij het jonge publiek en door de stevige concurrentie van de Belgische trots in zwar(t)e metal, Amenra (Back 2 basics podium) bleek ook voor Jawbreaker de grote tent, waarin de mainstage opgesteld stond, veel te ruim. De tent was amper voor de helft gevuld, veelal door iets ‘oudere’ punkrockers die die leuke band van zoveel jaar geleden nog wel eens wilden zien en horen.
En deze fans van het eerste uur werden op hun wenken bediend. Jawbreaker zette een heel degelijke show neer! Zonder veel poespas en overbodige effecten op het podium, maar met 3 ervaren rotten die met veel plezier een lekkere reeks ouderwetse punkrocksongs door de speakers joeg.
De echte fans reageerden positief op deze brok nostalgie, nieuwsgierige muziekliefhebbers moesten ook toegeven dat deze heren ondanks hun leeftijd nog rockten als de be(e)sten .
Een waardige toch weinig spectaculaire afsluiter van dag 1.
dag 2 - zaterdag 27 april 2019
Op zaterdag was er merkbaar meer volk aanwezig op het terrein. Helaas ook meer wolken en meer regen dan opde eerste festivaldag. Het kon de, naar schatting, 7000 muziekliefhebbers echter weinig deren want er stonden ook meer fijne bands op de verschillende podia geprogrammeerd dan de dag ervoor…
Op de mainstage was het al meteen genieten van The Devil Makes Three (US), een plezante bende uit Santa Cruz Californië die een soort banjo punk roots folkrock speelde. Mede door een venijnige regenbui was de grote tent goed vol gelopen. De aanstekelijke muziek en de sympathieke frontman zorgden voor heel wat ambiance en dansende festivalzangers. Echt een optreden om vrolijk van te worden zo vroeg op de (festival)dag. Dat een deuntje van “War Pigs” (Black Sabbath) in hun set was opgenomen lokte alleen nog maar meer positieve reacties uit.
This Means War uit eigen land (en NL) loste de regenbui op een heel andere manier op. Bij gebrek aan tent voor het Red Bull podium werd dan maar beslist om het optreden aan te vangen met de fans op het podium tussen de muzikanten. Vrij chaotisch maar wel origineel en gedurfd. Na enige tijd werd het gelukkig droog en kon de set op een normale manier verdergezet worden. This Means War staat voor stevige, compromisloze hardcore/punk van eigen bodem. De bandleden bezitten pakken ervaring gezien ze een verleden hebben bij oa. Backfire!, Discipline en Convict…Niet van de minste dus! Met veel overgave en goesting werd een krachtige set neergezet met ondermeer nummers uit de recente full CD ‘Heartstrings’.
The Rumjacks (AU) stonden een paar maand geleden nog in Vlaanderen op het podium (in Aalst als ik me niet vergis) en mochten vandaag hun kunstjes uitgebreid overdoen op de mainstage. De heren uit Sydney spelen het soort punkrock met ‘fluit’ en Keltische geluiden naar het grote voorbeeld van ondermeer Dropkick Murphys en Flogging Molly. Best wel een fijn optreden met veel sfeer en overgave op het podium maar het origineel klinkt toch net iets beter en overtuigender en dat zou later op de dag zeker nog blijken.
De revenge stage werd klaar gezet tegen iets na 15u om het gezelschap uit Nederland No Turning Back te ontvangen. Wie de band uit Brabant een beetje volgt weet dat ze garant staat voor loodzware en compromisloze New York style hardcore. Sinds hun ontstaan in 1997 hebben ze een hele schare fans weten te overtuigen en die zorgden in Meerhout alvast voor een bomvolle tent en uitgelaten sfeer. Nummers als “Destination Unknown” en “Do you care” zetten meteen de toon en werden in een verwoestend tempo opgevolgd door ondermeer “Cut the cord”, “Never give up” en enkele nieuwe nummers van de nog uit te komen nieuwe langspeler. Keiharde, snedige en heavy set zoals we gewoon zijn van deze band.
Roam was tot vandaag een nobele onbekende voor mij. Op het podium verscheen een soort punkrock boysband . 5 jonge gasten uit de UK probeerden de toeschouwers te overtuigen van hun kunnen met een commercieel en poppy klinkend rockgeluid. Helaas klonk het niet bijster origineel en werd ik ook niet meteen warm van wat de zanger presteerde. Openingsnummer “Flatline” bleef nog het langst hangen en had nog het meest potentieel. Voor de rest een eerder mager beestje!
Dan is Dog Eat Dog andere koek! Op de mainstage mochten deze sympathieke Amerikanen uit New Jersey voor de zoveelste maal hun ding doen. Toegegeven, hun beste tijd hebben ze al lang gehad en hun nieuwe nummers halen niet meer het niveau van vroeger, maar die oude klassiekers blijven wel heel leuk en brengen ze nog altijd met veel bravoure! Tot groot genoegen van het publiek dat al even enthousiast reageerde. Wie kan niet meebrullen op nummers als “Who’s the King” en “No Fronts”? De beide singles werden 25 jaar geleden grijs gedraaid op Studio Brussel toen het album ‘All Boro Kings’ uitkwam. Je hoeft maar 1 toon van het typische saxofoongeluid te horen en alle herinneringen komen boven…Dog Eat Dog bestaat intussen 29 jaar en frontman John Connor is er van bij het begin altijd bij geweest! Hij weet nog immer op meesterlijke manier het publiek te bespelen en rekt, met zijn constante gezever, heel subtiel de set zodanig uit, dat de band een volledig uur vol krijgt met amper een handvol echte nummers. De Tsjechische saxofoniste van dienst krijgt haar ‘moment de gloire’, evenals de imposante drummer die zijn hip hop moment krijgt en zelfs de ‘tourmanager’ komt mee het podium op. Gelukkig wordt af en toe ook nog eens een leuk nummer gespeeld en knalt ondermeer “Expect the unexpected” zalig de tent in. Leuk optreden zonder meer.
De redbull stage kreeg iets voor 17u het bezoek van Employed To Serve uit de UK. Ze serveerden metalcore met female vocals en deden dat met veel lef en overtuiging. De frontdame brulde dat het een lieve lust was en werd bij momenten knap afgelost door de gitarist die ook de nodige decibels uit zijn strot wist te persen. Misschien jammer dat de groep zichzelf zo ernstig nam en daardoor een toch wel koele attitude etaleerde, want hun songs waren echt wel een interessante ontdekking. De band kondigde aan dat over enkele maanden een nieuw album zou verschijnen. Het nummer “Owed Zero” gaf daarvan alvast een felle voorsmaak.
Het Texaanse Fit For A King betrad de Revenge stage rond 17u30 om uit te halen met een overdonderende mokerslag. Frontman Ryan Kirby interpelleerde na het eerste nummer bij het aanwezige publiek even kort wie vertrouwd was met hun Christelijk geïnspireerde metalcore. Hij bleek aangenaam verrast toen bleek dat maar een beperkt deel van het publiek bevestigde. Het kwartet greep deze kans om nieuwe zieltjes te bekeren met beide handen en vatte aan met een verschroeiende intensiteit die de tent binnen de kortste keren in vuur en vlam zette. Op papier lijkt het allemaal enigszins cliché, maar de heren toonden zich meesters in het hanteren van spanningsbogen, uitstekende vocale harmonieën en waren bijzonder strak op elkaar ingespeeld zodat het nooit verveelde. Ze zullen ongetwijfeld nieuwe fans gevonden hebben bij de aanhoorders en terecht.
Teenage Bottlerocket stond vorige editie van Groezrock nog op het hoofdpodium terwijl ze nu de back 2 basics tent toegewezen kregen en moeiteloos vulden. Zanger Ray kon er wel mee lachen en sprak van een mooie promotie. De heren trokken onmiddellijk in een ware Ramonesstijl van leer en vuurden onophoudelijk hun korte en krachtige punkrockverzen af op de talrijke fans. “Skate or die” en “Bigger than Kiss” zijn 2 klassiekers die al vroeg in de set zaten en de boel vooraan vrijwel meteen deed ontploffen. Andere typische bottlerocket nummers als “Everything to me” (van de laatste CD) en “They call me Steve” volgden elkaar in moordend tempo op. Na een wedstrijdje drumstok werpen op het podium smijt de band er “Blitzkrieg Bop” van hun grote voorbeelden tegenaan tot grote vreugde van de stagedivers van dienst die nu allemaal tegelijk een jump van het podium willen wagen. “Freak Out”, een supersnelle versie van “Headbanger” en “Radio” allemaal heel genietbare en bondige punkrocksongs die echt thuishoren op de festivalweide!
De set werd afgesloten met “In the Pit”, een raad die een deel van het publiek heel volgzaam opvolgde. Altijd feest met deze gasten op het podium. Heel blij dat ze over enkele maanden terug in België zijn en Brakrock in Duffel aandoen! Be there!
Op de mainstage was het tijd voor de surprise act! Dat waren niemand minder dan De Heideroosjes, ook al was de verrassing er bij velen al even af. Sinds hun beslissing om deze zomer tijdelijk terug te keren en het 30-jarig bestaan van de band te vieren zijn deze Hollanders zeer fel bezig en bezoeken ze tal van festivals en podia in België, Nederland en Duitsland.
Deze zomer staan ze ondermeer ook nog op de affiche van De Lokerse Feesten en tegen het einde van het jaar valt alweer definitief het doek met een reeks zaalconcerten (voor België in Leuven). Echt veel verrassing is er niet meer aan aan zo’n set van Urbanus’ lievelingsbloemen maar het 4-tal uit Horst weet wel altijd de boel op stelten te zetten en geeft zich steeds voor de volle 200%. Dat was vandaag niet anders. Frontman Marco Roelofs stak van wal met “Scapegoat Revolution” en toonde daarna zijn “Fistfull of ideals” aan een nokvolle tent.
De band beschikt over een uitgebreid repertoire aan meezingers in het Nederlands en in het Engels en het publiek laat zich uit volle borst gelden. Wat te denken van “Time is ticking away”, “Damclub Hooligan” en “Break the Public Peace”, het openingsnummer van de CD ‘FiFi’ uit 1996! “Iedereen is gek” lijkt vandaag echt wel te kloppen, zeker vooraan het podium en des te meer bij bassist Fred Houben met zijn opvallende glitterkostuum en gekende maffe opmerkingen. Na een pittige versie van “Ik wil niks” is het tijd om af te ronden en dat wordt traditiegetrouw gedaan met “United Scum” het lijflied van de roosjes dat alweer door een omvangrijke menigte wordt meegebruld.
Defeater kwam na hun passage in 2015 terug naar Groezrock met weliswaar een nieuwe album rijker, maar een bandlid armer na het vertrek van Jay Maas. Derek Archambault en de zijnen lieten het duidelijk niet aan hun hart komen en trapten af met het kersverse nummer “Stale Smoke”. Archambault trappelde in zijn gekende stijl het podium rond als een briesende stier en had onmiddellijk alle aanwezigen op zijn hand in een goed gevulde revenge tent. De setlist vertoonde een mooie mix van oud en nieuw werk en publieksfavorieten zoals “Cowardice” en afsluiter ”The Red, White and Blues” werden uit volle borst meegebruld door een enthousiast publiek.
Defeater bewees dat ze vanuit een eerder literaire invalshoek en dus ver weg van de gebaande hardcorepaden een ruime schare fans konden aanspreken. Dit is muziek voor de meerwaardezoekers in de subcategorie van het hardere werk en het optreden toonde de sterke live reputatie van Defeater nogmaals aan.
Bowling For Soup is een Amerikaanse pop punk band die al sinds 1994 meedraait in het meest commerciële departement van het punkrockwereldje. Hun sound is nog het best te vergelijken met Blink 182 al zijn hun nummers nog luchtiger en ‘kinderlijker’. Ondanks hun lange carrière en hun niet onaardige status en bekendheid speelde de band nog maar voor de 2de keer in meer dan 24 in België! Hoewel de muziek van Bowling For Soup helemaal niet zwaarwichtig is, kan men enkel vaststellen dat de heren van de band het wel zijn. Van bassist Chris Burney was al lang geweten dat hij chronisch obees is maar nu bleek ook zanger Jaret zowat verdubbeld in gewicht en volume en was drummer Gary ook aardig op weg. Enkel nieuwkomer Rob Felicetti op bas had nog ‘normale’ proporties.
De heren lieten het evenwel niet aan hun hart komen en openden zeer catchy met “The Bitch Song”. Frontman Jaret dolde constant vocaal met het publiek en was niet schuw van wat zelfspot. Ondanks zijn imposante figuur heeft de man eigenlijk een vrij puberaal timbre. Vanaf song 4 “The Last Rock Show” schakelde de band een versnelling hoger en diepten ze zowaar enkele van hun hits uit het verleden op. Het moet gezegd dat die nummers nog steeds heel aanstekelijk en amusant klinken. Iedereen herkende ondermeer “High School never ends” en de klassieker “Girl all the bad guys want”. Pop punk van de bovenste plank! Eerder in de set had de band heel toepasselijk het nummer “Belgium” gespeeld en een cover van Fountains of Wayne (“Stacey’s Mom”).
Tevens werd subtiel de draak gestoken met glam metal en waren de vlammen en het vuurwerk op het podium ook een vette knipoog in die richting. De wedstrijd moppen tappen werd gewonnen door de drummer en de Nederlandse vertaling van ‘blow job’ bleek te moeilijk. Zeer vermakelijk allemaal en goed gebracht.
Elk circus heeft een clown nodig en vandaag nam Bowling For Soup die rol met verve op zich. Afsluiter “1985”(cover van SR-71) zorgde voor een mooi orgelpunt van deze humor punkrock show.
Het Canadese Comeback Kid had de eer om op zaterdag de Revenge tent af te sluiten en maakte probleemloos de status als headliner waar. De heren zien Groezrock graag en die liefde werd ruimschoots beantwoord door de aanwezige mensenmassa die getuigde van een tomeloze positieve energie terwijl een barrage aan klassiekers de revue passeerde. Het dak ging een eerste keer van de tent tijdens “G. M. Vincent & I” dat van vooraan het podium tot helemaal achteraan werd meegebruld in een oceaan van molenwiekende ledematen. Frontman Andrew Neufeld vertrouwde het publiek toe dat zijn keel betere tijden gekend had. Gelukkig waren de heren van A Wilhelm Scream zo vriendelijk om hem een mok zalvende thee aan te reiken om dit leed enigszins te verzachten. Laat het duidelijk wezen dat we hen erkentelijk zijn! Het volstond om toch fenomenale vertolkingen van onder meer “Absolute”, “Wasted Arrows”, “Somewhere somehow”, “Talk Is Cheap” etc. ten berde te brengen. Ondergetekende keek en zag dat het goed was met een enorme grijns op het gelaat. Het blijven toch klasbakken. Het einde van de set werd helaas geskipt aangezien er een afspraak was op het Red Bull podium met Joyce Manor.
Het Amerikaanse Joyce Manor uit Torrance, Californië timmert al enkele jaren aan de weg naar het grotere publiek en is geëvolueerd van een klassieke emo band naar een band die schildert met een gediversifieerder palet en eerder met indierock mag geassocieerd worden op de meest recente langspeler ‘Million Dollars to Kill Me’. Als headliner op de redbull stage leken de heren voor aanvang van de show eerder verveeld met de geringe opkomst. Hun stemming sloeg echter volledig om toen ze de eerste tonen van het titelnummer van hun nieuwste cd inzetten. Alle aanwezigen waren vastberaden om er een feestje van te maken en halfweg het nummer vertoonde de bandleden al een glimlach op het gelaat. Het was duidelijk dat deze groep op handen gedragen werd door hun fans die luidkeels meezongen op nummers zoals “Heart Tattoo”, “Last You Heard of Me”, “Victoria”, enz.
Tijdens het hoogtepunt van de set “Constant Headache” mocht het op handen gedragen worden zelfs letterlijk opgevat worden toen zanger/gitarist Barry Johnson onverwacht het publiek werd ingetrokken. Men zou het niet gemerkt hebben, ware het niet dat er zich plots een gapende leegte centraal op het podium situeerde. Het publiek zette immers uit volle borst en zonder aarzelen de tekst verder waarop de bard terug het podium werd opgetild en in één vlotte beweging de draad terug opnam. Schitterend gewoon. De wisselwerking tussen publiek en band was optimaal met een subliem optreden tot gevolg. Deze band is zwaar onderschat en verdient een veel grotere aanhang en erkenning.
De mannen van Millencolin uit Zweden mochten als co-headliner hun nieuwe CD ‘SOS’ komen voorstellen aan de talrijke Belgische fans. Je mag gerust stellen dat de band door de jaren meegegroeid is met het festival en dat ze momenteel een plaats als co-headliner zeker verdienen. ‘SOS’ is een heel verdienstelijke nieuwe schijf maar de nummers moeten nog wat roderen en kunnen momenteel nog niet tippen aan de succesnummers uit het recente verleden. De respons bij “Sense & Sensibility”, “True Brew” en “Egocentric Man” was bijgevolg een pak heviger. Het Zweedse heerschap speelt sober en aan een hoog tempo, zonder veel geleuter en overdreven show!
Het contrast met de voorgangers van Bowling For Soup was op dat vlak immens groot…maar de positieve reactie van het publiek even enthousiast en gemeend. “No Cigar” bracht het einde aan van een knap concert en, met nog 1 band te gaan op het hoofdpodium, ook van een nu al geslaagd festival.
Onnodig om het gezelschap uit Massachusetts, Dropkick Murphys hier nog voor te stellen. Iedereen kent hun energieke folk/celtic punk die bij elk optreden steevast tot een onvergetelijk feestje leidt op en voor het podium. Dit was in Meerhout niet anders, integendeel! Ze speelden de weide voor een laatste keer helemaal aan flarden en bevestigden daarmee met brio hun status van afsluiter van Groezrock editie 2019!
De intro met de stem van Sinead O’Connor en de aansluitende doedelzaksolo luidden het concert of gepaste wijze in, daarna was het de beurt aan zangers Al Barr en Ken Casey om de honneurs waar te nemen en de boel verder in vuur en vlam te zetten. Het lukte met sprekend gemak en met fantastische nummers als “The Boys are back”, “Blood” en “Johnny i hardly knew ya”. Dit laatste epos is een bewerkte Ierse traditional die oorspronkelijk dienst deed als anti-oorlogs lied in minder leuke tijden. Naarmate de set vorderde bleek de band echt wel een heel waardige headliner te zijn voor deze punkrock 2-daagse.
Alle festivalgangers schreeuwden zich een allerlaatste keer totaal schor en zorgden voor een uitbundige party op de tonen van oa. “You’ll never walk alone”, “Rose Tattoo” en het finale “I’m shipping up to Boston”.
Wat een zalige ambiance en groot samenhorigheidsgevoel! Het beste bewijs dat muziek mensen verbindt!
Groezrock 2019 was niet de editie met een record aantal festivalgangers, uren zonneschijn of legendarische regenbuien, maar wel de editie van de wederopstanding en van de geslaagde (lichte) koerswijziging.
Respect voor organisatoren en vrijwilligers voor het vlotte verloop, de strakke timing en de gesmaakte affiche.
Uitkijken en aftellen naar editie 2020! En laatste weekend van april sowieso vrijhouden! Tot dan!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/groezrock-2019
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Sascha Ring gaat terug alleen verder nu Moderat er op hun hoogtepunt mee opgehouden zijn. Een aantal maanden terug zagen we al Modeselektor in de Botanique, nu was het de beurt aan Apparat om zijn nieuwe plaat ‘LP5’ voor te stellen in een uitverkochte AB. Die plaat bouwt op de tere zang van Sascha Ring en minimale beats en schurkt dicht aan tegen Bon Iver en de experimentele kant van Radiohead.
Apparat - Ring begon lang geleden als DJ in de Berlijnse clubscene, maar werd langzamerhand producer en muzikant, en heeft zich nu blijkbaar ook na keyboards op gitaar toegelegd, al was zijn spel vrij minimalistisch, gitaarsolo’s moest je nu ook niet verwachten. Ook zijn band was vrij onconventioneel voor een elektronica-artiest: drums, cello en viool, en een blazer naast de verwachte keyboards. Het was alsof Ring de volgende quote uit “Loosing my edge” van LCD Soundsystem te harte genomen had: ”I hear that you and your band have sold your turntables and bought guitars”.
Deze neo-klassiek rockbezetting werkte uitstekend in het eerste halfuur van het concert: we vertrokken met repetitieve cello-klanken in “Intro” dat naadloos overliep in “Dawan” en “Ash/Black veil”, voer voor fans van Einaudi en Michael Nyman, mantras die aanzwollen met de breekbare stem van Sascha Ring als melancholiek orgelpunt. Toen die strijkers wegvielen, werd het concert echter een stuk minder interessant, ook door het ontbreken van visuals, maar vooral omdat het techno-minimalisme doorbroken werd door de rockbezetting met gitaren, die de nummers toch een pak minder interessant maakten. Een dansfeestje werd het daardoor nooit, en zo viel het tweede deel van het concert tussen twee stoelen, de magie ging wat verloren, enkel “Circles” kon nog op enthousiasme van het publiek rekenen.
Ons verdict? Modeselektor was een stuk spannender twee maand geleden, ook al zijn die hun dwarse beats niet altijd even toegankelijk.
Setlist: Intro/Dawan/Ash / Black Veil/Outlier/Laminar flow/Caronte/Circles/Brandenburg/Means of Entry/You don’t know me/Heroist/Eq_break /In gravitas /Voi_do / Black water
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
