Reggae
Inna De Yard - The music has always been this way - It’s a reaction of life! Sunshine and rain!"
Inna De Yard
2019-05-16
Erik Vandamme
'De UNESCO-organisatie heeft onlangs de beslissing genomen om Reggae als genre toe te voegen aan de lijst van 'The Intangible Cultural Heritage Of Humanity'. Het reggae collectief Inna De Yard - met als frontmannen / zangers Cedric Myton, Kiddus I, Ken Boothe en Winston McAnuff - juicht deze beslissing uiteraard van harte toe, omdat ook zij met Inna De Yard al meer dan 10 jaar staan voor deze speciale Jamaicaanse muzikale cultuur 'in the purest and most intense way, gathering the very best of lendary reggae music from the Bob Marley-era'.
Inna De Yard bestaat anno 2019 uit oude rotten in het vak, zoals oprichter en frontman van The Congos Cedric Myton, en jong talent boordevol vuur dat klaar staat om te ontploffen. Net die combinatie van jong geweld en ervaring binnen het vak, vormt de rode draad op de nieuwste schijf 'The Soundtrack'. Naast een recensie van deze plaat, hadden we ook een fijn gesprek met Inna Yard.
For our readers who, in spite of everything, should not have known you. Who is Inna Yard? how did everything start? Tell us more about it
Inna de Yard started because I might refused to sit and wait doing nothing during 5 years. When Makasound start re-released 3 of my albums, I would has nothing to do musically. One of the things I could do within the time, I start working with Camille Bazbaz and we recorded an album in two days. Some acoustic and some vocals with percussions. I send it to my record company of the time and they say if I knew someone in Jamaica to work on it. At that time I knew China Smith. He wanted to work some acoustic things. We called the project Inna de Yard. That’s how the whole thing started. Inna de Yard is a collective project. It’s based around certain frequencies. The Nyabinghi. The roots of reggae music. It’s just some elders and some young artists singing some hopeful songs. Like Ken Boothe, Horace Andy, Kiddus I, Cedric Myton, Var, Kush, Derajah. We just come together and do this for the heritage of all the music. Setting a platform, a template for the future generation.
How did the new album come about, and what are the reactions so far?
Well the new album is the continuation of the Inna de Yard series started by Makasound. We started again with the Philharmonie, but this time without China as he refused to participate . The record company asked me to assist them but also to have some women involved. We asked Marcia Griffith, Judy, Jah9.
We getting beautiful reactions nice, from everywhere
I read that the album was recorded in a special place, tell me more about it
The album was recorded in Stony Hill in the mountains, in the green, outdoors. We trying to capture the original feel of songs. We wanted to capture this natural vibe around it. This place was perfect. It’s aware from the modern crowd.
There is an enormous amount of collaboration with younger and older artists, how did they come about?
We have to pass on things to the younger generation. We have to give experience to youth. Most of the meetings comes naturally. Var is Kush’s friend. Derajah is a bredrin for long time. I know Kiddus I from many many years. n from long time. Cedric is my friend. Horace is the godfather. He’s the man who give us the first international tour in France. Horace Andy is the man who set the foundation.
What about the fact that Chinna was not present? Can u tell more about it?
He wasn’t interested to go further in this Inna de Yard. When the record company contacted him he refused to continue this tradition.
Some of you guys are also doing some other projects? Is this all easy to combine? And how?
The booking agency works to have everyone on the tour. Cedric Myton is a major artist touring worldwide all the time. It’s not always easy to coordinate.
We’re doing it for the music lovers. To create this joy. When the people happy, the government smiles (laughs).
I find that cross-pollination between young talent and old hand in the profession the biggest plus on this disc. What is your opinion about this?
It’s a hopefull thinking generation. It’s nice to have the young youth working on stage with us, improving them things by association and movements, attitude behaviour.
Reggae is a music style with a message, but also contains a lot of humor. You can also find that on the disc. Has this approach been consciously chosen and which 'message' do you want to spread?
Reggae music always been a music speaking to the people. Where’s there’s drama, you always have comedy. The music has always been this way. It’s a reaction of life! Sunshine and rain! I don’t think it has been consciously chosen, I think it’s something that happens naturally. It’s like the DNA of the whole thing. What we want to spread, most of all, is this happiness. We want to expand the joy, it’s a message of love.
I often hear subtle hints to Bob Marley, but the reggae genre has changed. What do you think is the biggest change compared to the past?
Bob is a man we always listen to. There’s nothing really new, we just expand it. Bob did some nyabinghi chants, like “Rastaman Chant”. We’re expanding that fruit.
There is a also great connection with France? Tell me more about it
My connection with France go back to the 80’s. I met many people at that time. Longtime before Reggae Sun Ska. Then I started coming back to France in 2003. Patate Records had a show and invited me. I came and met the guys at Makasound. France has been a home for I & I.
Btw. Has the golden age for Jamaican reggae in France come to an end? Has the younger generation, for whom reggae is a part of the scenery, become more interested in their own productions?
More Youth are producing reggae.
More dub, fewer lyrics, less connection to the root?
The youth doing their own productions. It always been like this. There’s nothing wrong in “more dub” and “fewer lyrics”. If there’s fewer lyrics it’s more easy to understand. The words you use needs to be “supercharge” words. It has to be words when your hear them 5 or six words you have to go meditate for a day. Simple basic is the better way.
How is live in Jamaica anno 2019? This days.
Living in Jamaica upon till now is still nice. It’s not as bad as people try to say. We had problems for many years from gun violence to political things. Government who try to manipulate things. It happen all over, in many places across the world.
Population increase and problems with it. You’ve got to be careful as Matthew McAnuff says. But you can’t be to careful!
What are the future plans, next to world domination?
Are there any plans for a next album already?
My last question. Are there important announcements to our readers?
We’d like to give thanks for the support over the years. The movie Inna de Yard is coming out this summer in Germany, France, Swizerland and in many other places. Go watch it, it’s our history!
Een uurtje melancholische folk, perfect om tot rust te komen. Even de problemen met je lief, werk, school… vergeten en je hoofd leeg maken met de zachte gitaren van Aldous Harding. Op haar muziek wordt dikwijls het label gothic folk geplakt, een term waar ze zelf mee op de proppen kwam. Maar met haar nieuwe album ‘Designer’ toonde de Australische dat er ook eens een rooskleurig randje aan haar muziek kan zitten.
Met dat nieuwe album trok Aldous Harding naar één van onze favoriete plekken in Brussel, de Rotonde in de Botanique, en die was helemaal uitverkocht. Een teken dat ‘Designer’ goed onthaald werd? Daar leek het alvast op in de Rotonde, want enkele gezichten straalden toen ze Harding op het podium zagen stappen. Terecht, want haar recentste worp is er eentje om op het gemak van te genieten, en dat was het enige doel dat we die avond voor ogen hadden.
Als eerste kregen we "Designer" vanop ‘Designer’ -hoe kan het ook anders- op ons bord gesmeten en al snel kregen we een goed beeld van hoe Harding deze avond ging vullen: veel nieuw werk, zware drumlijnen die op prachtige wijze contrasteerden met haar engelenstem, en warme akoestische gitaren die je een aai over je bol gaven telkens wanneer ze passeerden. Ja, daar hadden we wel zin in.
Dat contrast in de muziek van Harding was mooi, maar vooral aangrijpend. We hunkerden er constant naar. Op het nieuwe duo "Zoo Eyes" en "The Barrel" bijvoorbeeld fungeerden de bas en drums als houvast voor wanneer we dreigden van onze wolk te vallen, de wolk waar de honingzoete gitaren ons mee naartoe namen.
Terwijl wij door de lucht zweefden, was Harding nochtans bloednuchter. Aankomend met een Red Bull in haar hand en de conversatie met het publiek pas na vijf nummers voorzichtig opzoekend, ook al was dat vooral een verplicht nummertje. Er vonden enkele worstelsessies met de draad van haar microfoon plaats voordat ze een lach niet meer kon onderdrukken en haar mysterieuze masker eindelijk afviel. Maar wat wij vooral onthouden, waren de grote ogen en eigenaardige bekken van Harding. Este Haim was er niets tegen.
Toch werd het soms net iets te serieus en hadden we graag enkele van die gekke bekken gezien. Als Harding naast haar pianiste ging zitten, reageerden we eerst zeer enthousiast, maar net zoals op de plaat bleek "Damn" meer een langgerekte, eentonige klaagzang te zijn. Ook "Pilot" vertoonde dezelfde symptomen. Even vielen we door de wolken heen tot op de begane grond, en daar hielden we toch enkele blauwe plekken aan over.
Een uur gaat snel voorbij en dat bleek ook zo bij Harding. Gelukkig voor ons keek ze niet op een minuutje en kregen we zelfs nog "Right Down the Line", origineel van Gerry Rafferty, te horen.
De Australische bracht ons tot rust door middel van haar intieme, donkere folk en door een meditatiesessie gebracht met haar engelenstem en minzame gitaar. Tegelijkertijd liet ze de zon nog maar eens stralen op het wolkendek van ‘Designer’.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
De Nederlandse Aafke Romeijn stak al een paar keer haar neus aan de venster, o.m. met de singles “Alles Went” (met rapper Sef) en met “Zal ik Dan” (met Tom Pintens). Ze heeft voorts al drie albums uit, maar is toch nog geen household name in Vlaanderen.
Vorig jaar verscheen haar debuut roman Concept M. In september verschijnt in België de albumsoundtrack van het boek: het album ‘M’, waarop Aafke Romeijn een rondleiding geeft in liedjes en composities in de wereld waarin haar roman speelt. Het is een alternatieve versie van Nederland, waarin een meisje door een mysterieuze ziekte haar kleur verliest. Vastberaden de ziekte uit te roeien besluit ze een radicale daad te stelen. ‘M’ waaiert uit van een piano tot een orkest, van kleine bekentenissen tot donkere elektro, van hiphop tot fuga.
Voor de eerste single, “Ameland”, werkte Romeijn samen met Spinvis, één van haar grote muzikale helden, en met haar ouders, zusje en man. De invloed van Spinvis hoor je meteen. Leg er zijn “Oostende” naast en je merkt zo een klad gelijkenissen. Maar dat is zeker ook positief. Je snapt van bij de eerste beluistering ook waarom Aafke gekozen heeft voor Spinvis als tweede stem.
De elektropop blijft mooi op de achtergrond bij die prachtige, fluweelzachte stemmen en legt heel zuinige accenten. Je moet overigens het boek niet gelezen te hebben om het gevoel van deze single te snappen. Mooi. Dit zou wel eens de “Zoutelande” van dit jaar kunnen zijn.
Ameland -single-
Aafke Romeijn feat. Spinvis
Aafke Romeijn Records/Starman Promotions
Toen we A Thousand Sufferings in 2017 aan het werk zagen in Het Bos in Antwerpen schreven we daarover: 'A Thousand Sufferings brengen dus vooral een lekker potje doom/black dat aan de ribben blijft kleven. Waardoor we uiteindelijk toch over de streep worden getrokken.’
Deze band is ontstaan uit uiteenlopende bands binnen de Belgische blackmetalscene. Die ervaring binnen die scene zorgt ervoor dat een technisch hoogstaand potje black/doom wordt voorgeschoteld waar geen speld valt tussen te krijgen. Gitaarriffs snijden als vlijmscherpe messen door je vlees en het drumgeroffel gaat telkens door merg en been. Maar het is vooral de opvallend rauwe en verscheurende stem van PJ Turlinckx die ons het meest over de streep trekt. Die laatste beschikt dan ook over een stem als een klok, waardoor voornoemde poorten van de Hel nog meer openzwaaien. Dat merkten we vorig jaar nog toen we de band zagen aantreden op het gezellige festival Unholy Cogreation. De band bracht ondertussen met 'Bleakness' een album op de markt waar die walmen van intensieve zwaarmoedigheid je eveneens vanaf de eerste tot de laatste song de keel dichtknijpen.
Na een - naar de normen van deze schijf - vrij korte, dreigende intro zijn we vertrokken voor een reis naar de donkerste kamertjes van onze ziel. “Antagonist” is niet alleen oorverdovend lang uitgesponnen song van bijna tien minuten, die voornoemde donkere klauwen grijpen om zich heen, alsof ze bloed hebben geroken. Bloed van de mens welteverstaan. Duisternis zorgt vaak voor nachtmerries en angstig om jou heen kijken. A Thousand Sufferings slaagt erin jouw meest weerzinwekkende demonen op te roepen op deze schijf, op een enerzijds trage maar meedogenloze wijze. Om anderzijds, eens alle registers opengetrokken, die oorverdovende geluidsmuur op te trekken die je hart letterlijk door midden scheurt. “Temple”, “Ghostriders” en het negen minuten lange “Faces” zijn dan ook allemaal gebouwd rond die totaalbeleving waarbij je je hart in je keel voelt kloppen, en je op het puntje van je stoel zit te rillen van pure angst. De bijzonder griezelige aankleding laat geen streepje zon door. En dat zorgt dan weer voor één van de meest angstaanjagende nachtmerries, die u zich prompt voor de ogen haalt.
Net zoals op dat podium is het de kruisbestuiving tussen die vlijmscherpe riffs , verpulverende drumsalvo's waardoor wervelstormen zorgen voor de ene na de andere aardbeving, met een rauw en onaards aanvoelend stemgeluid dat ons de ultieme doodsteek toedient en dat ons het meest over de streep trekt. 'Bleakness' is geen plaat voor tere zieltjes, want de zenuwen staan van begin tot einde gespannen tot je - eens de rit over is - wakker wordt badend in het zweet van angst. Kortom: A Thousand Sufferings haalt de meest donkere gedachten bij ons naar boven, tot we compleet waanzinnig zijn geworden. Dit is het soort horrorscenario waarvoor wij graag, met een lekker potje popcorn, de cinema bezoeken. Dat is ook het soort black/doommetal waardoor we gewillig de confrontatie met onze meest duistere demonen aangaan. Puurder dan dit kan duisternis niet zijn.
Tracklist: Bleak 03:20; Antagonist 09:50; Clouds 05:15; Temple 08:20; Ghostriders 04:49; Faces 09:10
Na vijf Engelstalige albums vond Neeka het tijd om het over een andere boeg te gooien en ze nam Nederlandstalige liedjes op. Het resultaat daarvan kan je nu horen op ‘Meisje meisje’. Die ommezwaai naar de moedertaal werd haar overigens al lang aangeraden door o.a. Guido Belcanto en Kris De Bruyne. Hadden ze gelijk?
Ik moet eerlijk zeggen dat het wat wennen was om haar in het Nederlands te horen zingen. We werden al wat warm gemaakt de vooruitgelopen single “Kersen”, die mij kon charmeren. Een ideale song om mee te openen ook. Een uptempo liedje dat catchy en zacht klinkt. Het tweede nummer is “Kris De Bruyne” wat een eerbetoon is aan de man zijn liedjes en teksten. Een mooi eerbetoon met een zingende bas en een weemoedige slidegitaar op de achtergrond. Op “Herfst” toont ze haar zielsroersels.
Eigenlijk doet ze dat op vele liedjes en dat maakt het intieme werkjes waarbij ze zich blootgeeft. Tijdens “Ik Ben Echt Niet Kwaad” hoor je dat ze zingt ‘ik ben echt niet kwaad’ terwijl ze dat wel is. Een leuke contradictie waarbij mensen soms het tegenovergestelde zeggen van wat ze menen. Mooie song waar hier wat venijn in zit. Iets wat ik soms wel wat mis op dit album. Ook op “Geen Brave” komt ze onverwacht uit de hoek. De liedjes klinken soms lieflijk, maar de teksten tonen dan weer een andere kant van haar. Het titelnummer heeft een slimme opbouw. Er wordt sterk afgesloten met “Alles Voor Jou” dat bitterzoet klinkt.
Het voordeel met dit Nederlandstalige album is dat het meer opvalt dat Neeka interessante teksten neerpent. Je hebt het idee dat je een inkijk in haar bestaan krijgt.
Wie van kleinkunst houdt,zal dit zeker weten te waarderen. De aantrekkelijkste nummers voor mij zijn diegene waar er wat venijn of bitterzoetheid in zit. ‘Meisje meisje’ is een geslaagde luisterplaat geworden.
Unwanted Tattoo, dat vorig jaar nog het knappe vinylalbum ‘Pardon My French’ uitbracht, komt al opnieuw op de proppen, met een digitale single deze keer. “Hey Lucha” is een ode aan de Mexicaanse luchadora’s die je vroeger al eens op TV zag. Je hoort opnieuw dat deze band zijn roots heeft in garage en bij de Ramones en The Cramps, maar deze keer zit er ook een flinke scheut rockabilly in de muziek.
Nog leuker dan de single op zich is de videoclip van “Hey Lucha”. Daarvoor heeft Unwanted Tattoo zich eens helemaal laten gaan: fans kregen een snelcursus american wrestling bij Cobra Wrestling Association om in de clip mee te spelen en voor het inblikken van de opnames werd de bevriende Britse video-artist Dan Donovan opgetrommeld. Het resultaat mag er zijn. Het toont dat je niet altijd een giga budget moet hebben om een leuke clip te maken.
https://www.youtube.com/watch?v=Oj3xNotMGT8
The Claim is een Engelse band die werd opgericht in de jaren '80. Onder invloed van bands als The Jam, The Kinks en The Smiths, wist The Claim zijn stempel te drukken op dat typische Britpop- en indie gebeuren in de jaren '90. Tussen 1985 en 1992 bracht The Claim twee albums en verschillende singles en EP's uit. Op hun in 1988 uitgebrachte album 'Boomy Tella' was de band aanzienlijk volwassen geworden en het wordt dan ook nu nog steeds beschouwd als hun doorbraakalbum. De band bleef echter teveel die status 'veelbelovend' bewaren. De grote doorbraak kwam er helaas niet. The Claim hield er dus in 1993 reeds mee op, maar blijk toch een invloed te hebben gehad een hele generatie bands. In 2009 speelde de band een reünieconcert in Rochester, gevolgd door een tweede in 2010.
Ondertussen werd ook een retrospectieve plaat uitgebracht: 'Black Path'. Er komt nu eindelijk een gloednieuwe schijf van The Claim op de markt: 'The New Industrial Ballads'. Een zeer aanstekelijk schijfje, waaruit niet alleen blijkt hoezeer deze band werd gemist, maar vooral doet The Claim duidelijk niet aan een routineklus, en dat trekt ons nog het meest over de streep.
Vanaf die eerste song, “Johnny Kidd's Right Hand Man”, blijkt al dat The Claim een nieuwe adem heeft gevonden en klaar is om zijn plaats in dat typische Britse popgebeuren terug in te nemen. Die voornoemde aanstekelijkheid, met lekker aan de ribben klevende drum- en gitaarpartijen op “Journey” en “Smoke And Screens” doen ons naar adem happen. Maar het is, ondanks die meesterlijke riffs, eerder die kristalheldere vocale aankleding die ons toch weer het meeste kippenvel bezorgt. Het lijkt wel alsof de jaren '90 nu pas zijn begonnen. De band slaat dus begane wegen in, maar voegt aan hun muziek van toen zeer veel spontaniteit en spelplezier toe. In de figuurlijk toch grijze en koude tijden waarin we leven, voelen songs als “Hercules”, “When The Morning Comes” en “Gamma Rays” en bij uitbreiding alle songs op deze schijf dan ook aan als een frisse deugddoende wind, waarbij het zonlicht in je ogen prikt en een gelukzalig gevoel over jou neervalt.
Alsof een zware last van hun schouders is gevallen, zo voelt deze plaat aan. We zijn dan ook blij dat The Claim terug uit de doden is opgestaan. Dat de band hier geen flauw afkooksel aflevert van zichzelf, maar duidelijk een visie neemt op een toekomst met een vette knipoog naar hun verleden, bezorgt ons een glimlach op de lippen. Een toekomst die er trouwens, op basis van deze kristalheldere, knappe schijf zeer rooskleurig uitziet.
Seagulls timmeren al een tijdje aan de weg door vooral veel op te treden. Een radiohit zou hen wat sneller op de kaart kunnen zetten. De catchy, dromerige en vrolijke ska-track “Give Me A Reason” kreeg dat in 2017 niet voor elkaar, wat jammer was voor zo’n sterk nummer. Ook met “Chase It Down”, hangend tussen mellow reggae en Tame Impala in, lukte dat toen net niet. Dit jaar schuiven band en label “Dirty Moustache” naar voor als ambassadeur van een later uit te brengen EP.
Het is opnieuw een catchy en zomerse song, met een grappige tekst en een guitig ritme. Met dat fluiten erin kan het zeker een hit worden op Radio 2.De gitaarsolo komt door het in de spotlights zetten van dat gefluit wat laat voor een song die over rock ’n roll gaat, maar daar valt nog wel mee te leven. Met deze “Dirty Moustache” zit Seagulls op het kruispunt het brave van een Eva De Roovere en het ondeugende van een Elmer Food Beat. Benieuwd welke richtingen ze nog allemaal uitgaan op die nieuwe EP.
Morrissey belooft ons op ‘California Son’ een inkijk in de muziek die hem voor de muziek deed kiezen. Op een handvol songs na zijn het echter onbekende tracks waarvan we ons moeilijk kunnen voorstellen dat de Mozzer ze aan Johnny Marr heeft laten horen om het geluid van The Smiths mee richting te geven. De onsamenhangende productie van Joe Chiccarelli helpt ook al niet om mee te graven naar de muzikale roots van de bejubelde dwarsligger.
"Don’t Interrupt The Sorrow” van Joni Mitchell en "Only A Pawn In Their Game” van Bob Dylan zijn nagenoeg onherkenbaar. Het was ergens wel te verwachten dat Morrissey de aandacht naar zichzelf trekt en niet naar die toch wel prachtige songs. Ook opvallend is dat Morrissey voor bijna elke track hippe gastmuzikanten opgetrommeld heeft, maar dat die zelfs geen plekje in de schaduw krijgen op dit coveralbum. Die reeks hippe vogels zijn o.m. Ed Drooste van Grizzly Bear, Ariel Engle van Broken Social Scene, Petra Haden van the Decemberists, Sameer Gadhia van Young The Giant en singer-songwriter LP (Laura Pergolizzi). Ook Billy Joe Armstrong van Green Day en Lydia Night van punkrockband The Regrettes krijgen niet meer dan een fletse bijrol.
Echt veel wijzer over de inspiratiebronnen van de Mozzer worden we niet op dit album. “Suffer The Little Children” (van Buffy Sainte Marie) en “Days Of Decision” (van Phil Ochs) geven in deze versies totaal geen aanknopingspunten met de man zijn vroege of huidige werk. Hetzelfde geldt voor "Wedding Bell Blues” (van Laura Nyro), “When You Close Your Eyes” (van Carly Simon), “Lenny’s Tune” (van Tim Hardin) of “Some Say I Got Devil” (van Melanie). Heeft Morrissey deze artiesten en nummers met teveel of net te weinig respect behandeld of wil hij het achterste van zijn tong niet laten zien?
Slechts drie keer denken we dat Morrissey oprecht een inspiratiebron naar voren schuift: bij “Loneliness Remembers What Happiness Forgets” (van Dionne Warwick) hebben we een elaborate songtitel zoals Morrissey dat ook wel durft te doen en “Lady Willpower” (van Gary Puckett & the Union Gap) heeft in deze versie onbestemd een vibe die we associëren met The Smiths. Hij geeft echter het meeste prijs op “It’s Over” van Roy Orbison. Nu weten we eindelijk waar hij dat timbre, die toon, dat volume en die melancholieke, doorleefde knik in zijn stem aan gespiegeld heeft.
Verplicht voer voor de fans. En voor rabiate muziekquiz-spelers.
Skapunkband Mise-en-Scene is twee jaar na de EP ‘One Way’ al terug op de proppen met een volledig album. Net als op ‘One Way’ bewandelen ze op ‘Party Till The Break Of Dawn’ velerlei paden: van gipsy tot hardcore met haltes bij ska en punk.
In de composities en in de lyrics klinkt de band meer volwassen, ongetwijfeld het resultaat van het constante touren in binnen- en buitenland. De blazerssectie krijgt opnieuw een hoofdrol op dit album. De albumtitel is een klein beetje misleidend, want Mise-en-Scene kan ook gewoon ernstig zijn. Openingstrack “Here And Now” heeft iets van een politiek statement en ook “Wicked” heeft een sense of urgency die we doorgaans enkel in hardcore aantreffen, inclusief de koortjes die je lekker brutaal kan meebrullen. Toch wordt alles opgediend met een dansbare en meestal vrolijke saus. Met een feestje maak je immers meer vrienden dan door verwijten in het rond te strooien. “Square” mengt gipsy, hardcore en 2Tone-ska, en het is bovendien één van de beste tracks van het album. “Punkrock November” is - de naam geeft het uiteraard al weg - een heerlijke punkrocktrack en ook “Homesick Boy” zien we vast uitgroeien tot een klassieker bij de optredens.
Er staan geen missers op dit album. Sommige nummers hebben wel een paar draaibeurten nodig voor je ze een gezicht kan geven, maar nadien zitten ze gebeiteld in je hoofd.
Uniek zijn in het deathmetalgenre, kan dat nog? We vermoeden van niet. Het enige dat je als band kan doen is die grens proberen bereiken waardoor de aanhoorder van jouw muziek tot waanzin wordt gedreven en op het puntje van zijn of haar stoel gekluisterd zit te luisteren met het angstzweet op de lippen. Dat is met andere woorden het gevoel dan ook het gevoel dat ikzelf eveneens vanbinnen moet krijgen bij het beluisteren van een typische deathmetalschijf. Invocation Of Death is zo een typische deathmetalact uit El Salvador die ons door middel van een verschroeiend debuut 'Into The Labyrinth Of Chaos' meesleurt naar die meest donkere kant van onze ziel waar het voor een liefhebber van deathmetal altijd fijn vertoeven is.
En daarmee is zowat het meeste over de band en schijf gezegd. De heren maken er geen woorden aan vuil en grijpen je vanaf de eerste song, “Embrace of Hate”, bij de strot om niet meer los te laten tot het eindpunt. De ene mokerslag is pas voorbij of daar is een volgende vuurbal die in je gezicht tot ontploffing komt. We waren meerdere keren diep onder de indruk van die vlijmscherpe gitaarriffs, knallende drumsalvo's. Maar het is toch vooral die ijzingwekkende stem - komende uit de diepste kerkers van de Hel - die je gegarandeerd koude rillingen tot op het bot bezorgt. Dat wordt telkens opnieuw in de verf gezet met daaropvolgende songs als “Letanias Del Caos”, “Solar Crisis” en “En El Altar De La Misantropia”. Dat de schijf in verschillende talen wordt gebracht, is wellicht een bijkomstig pluspunt waardoor we nog meer over de streep worden getrokken.
Het enige minpunt? Feitelijk brengt Invocation Of Death niets nieuws onder de zon, en dreigen daardoor verloren te lopen in het overaanbod van releases en bands binnen het deathmetalgenre. Maar wat ze doen is wel degelijk gewoon af. Zowel puur technisch als wat het gevoel van innerlijke angst betreft, valt er nergens een speld tussen te krijgen. Deze band brengt deathmetal van eenzaam hoog niveau, waardoor elk beetje liefhebber van dit genre deze schijf met een gerust hart in huis kan halen. Want ook bij songs als “Thc Covenant” en afsluiter “The Art Of The Deformed” worden op een ijzingwekkend verschroeiend tempo gebracht waardoor je als aanhoorder niet anders kunt dan je gewillige laten meesleuren naar die bodem van de Hel. Nee, enig medelijden of licht in de duisternis is er niet te bespeuren.
Wie houdt van deathmetal van de meest donkere en intensieve soort, in zijn meest pure vormen, zal niet bedrogen uitkomen met deze bijzonder indrukwekkende deathmetalschijf. Ook al voegt Invocation Of Death daar niets nieuws aan toe, het angstzweet staat na vier luisterbeurten nog steeds op onze lippen, wat ervoor zorgt dat ook wij prompt vallen voor plaat en band.
Tracklist: Embrace Of Hate; Letanias Del Caos; Solar Crisis; En El Altar De La Misantropia; Crawling In The Dark; The Covenant; The Art Of The Deformed.
De Griekse death/doommetalband Humanity Zero ontstond in 2003. Oorspronkelijk als meer uitgesproken deathmetalband is Humanity Zero ondertussen geëvolueerd naar eerder doommetal. Hoewel die knipoog naar deathmetal ook anno 2018/2019 nog stevig overeind staan. Dat blijkt op 'Proselytsm', uitgebracht in oktober 2018. Dit album lijkt dus toch eerder omgeven te zijn door walmen van trage en lome doom. En daar is uiteraard niets mis mee, integendeel.
Dat intensieve donkere, waarbij je traag en dreigend onder hypnose wordt gebracht voelen we al bij “Celebrating The Opener Of The Way”, een circa zeven minuten lange huzarenstuk, waarbij vooral die ijzingwekkende grafstem van Kydoimos de haren op onze armen doet rechtkomen van pure angst. De best lang uitgesponnen songs, binnen een zeer melodieuze stijl gebracht, doen je dan ook telkens opnieuw naar adem happen. Door middel van atmosferisch klinkende synthesizerklanken en melodieuze riffs wordt je tot waanzin gedreven, langzaam maar zeker. Waarna een vocale aankleding, gedrenkt in typische deathmetalgrunts je naar adem doet happen. Ook wij lieten ons gewillig meedrijven naar heel onaards aanvoelende oorden bij daarop volgende parels als “Ruler Of The Ultimate Void Of Chaos” tot sublieme meesterwerken als “Nightmare Corpse-City” en “Thou Shalt Emerge”.
Eén voor één songs die gedrenkt zijn in datzelfde intensieve donkere badje van typische melodieuze doom, die je een krop in de keel zullen bezorgen eens je die trip echt durft aangaan. Want je moet er dus toch wat voor open staan om het plaatje echt te begrijpen.
Het is namelijk geen gemakkelijk brokje vlees dat Humanity Zero je voorschotelt. Voor wie echter houdt van typische intensieve duisternis, zal dit dan ook een schijfje zijn om van te snoepen. Geluidsmuren worden dus niet afgebroken. Eerder wordt op een trage en lome wijze de ziel aangesproken, tot duivelse klauwen je langzaam de adem ontnemen waarna je met angst in de ogen naar een eindpunt wordt gedreven. In de vorm van afsluiter “Dark Angel Of The Four Wings” verschijnen nogmaals mystieke wezens uit het donkere rijk. Die, eens je je gewillig door hen laat hypnotiseren, meesleuren naar die Griekse Hel waaruit ontsnappen onmogelijk is.
Humanity Zero maakt het de aanhoorder bewust niet gemakkelijk, door traag maar meedogenloos tewerk te gaan. Waardoor de luisteraar zich dus echt gewillig moet laten meedrijven naar die voornoemde oorden van verderf. Liefhebbers van dat typische melodieuze, atmosferische en zeer intensieve doomsfeertje met een vocale grunt gedrenkt in een deathmetalbadje, zullen hierin zeker hun gading vinden. Ook wij, liefhebber van deze soort trage doom atmosfeer, voelden een deugddoende duisternis over ons neerdalen. Waardoor we met plezier onze ziel bloot legden voor de demonische wezens uit die Griekse onderwereld.
Tracklist: Celebrating The Opener Of The Way; Ruler Of The Ultimate Void Of Chaos; The Slumbering One; The God Of The Bloody Tongue; Nightmare Corpse-City; The Black Goat In The Woods With A Thousand Young; Thou Shalt Emerge; Dark Angel Of The Four Wings.
Eternal Breath werd opgericht in 1996 door Andy Polfliet en gitarist Marino Decaluwé, die toen nog beiden gitaar speelden. Na 3 demo’s , (1997) ‘Empire of Eternity’,(2002) ‘Symphony of Agony’ en (2006) ‘Welcome To Hell’ en vele bezettingswijzigingen later, bracht de band na circa 20 jaar een nieuwe CD op de markt , onze ‘The Joker’ die overal heel goed werd ontvangen. Ook op menig podia bewees Eternal Breath zijn nieuwe adem te hebben gevonden en klaar te zijn om een nieuwe bladzijde om te slaan. In mei dit jaar wordt een nieuw hoofdstuk geschreven onder de naam 'World Of Chaos'. Waar de band nog maar eens zijn eigen heavy metal grens verlegt en heden en verleden perfect met elkaar weet te verbinden tot een magistraal sterk klinkend geheel.
Vanaf die eerste parel, “My Redemption”, grijpt Eternal Breath je, bij wijze van spreken, bij het nekvel en zorgt ervoor dat je stevig begint te headbangen en de song uit volle borst meebrult, zoals dat hoort binnen het power/heavymetalgenre eigenlijk. De verschroeiende solo's blijven over de hele lijn je rond de oren vliegen, maar ook de vocalist is heel goed bij stem. Echter is dat niet wat ons het meest over de streep trekt. Nee, je hoort al bij die eerste song dat Eternal Breath anno 2019 een band is geworden waar iedereen echt dezelfde kant uitkijkt. Het is ooit anders geweest. Er valt puur technisch bekeken ook bij daaropvolgende songs “Never Surrender”, “Need For Speed” en “Fire” geen speld tussen te krijgen. Dat het spelplezier eveneens uit de boxen loeit, waardoor je de ene na de andere adrenalinestoot te verwerken krijgt, dat bezorgt ons kippenvelmomenten.
“Fight For Metal” - die titel kan je letterlijk nemen. In tijden waar gitaarmuziek het steeds moeilijker krijgt om door een groot publiek opgemerkt te worden haalt Eternal Breath alles uit de kast, van lekker aanstekelijke gitaar riffs tot verdovende drumsalvo's die aan je ribben blijven kleven. Om op deze wijze te blijven vechten voor het pure metalgenre. Een ander pluspunt op deze schijf is dan weer het gevarieerde aanbod, “Follow You Dreams” start als een soort ballade, maar gaandeweg worden alle registers opengegooid tot in een razendsnelle finale het dak van onze woonkamer er ook afvliegt.
Origineel klinkt het allemaal niet, maar doordat deze band op een verschroeiend wijze je het ene oorgasme na het andere bezorgt daardoor hebben we op dit pareltje van een power/heavymetalschijf dus geen enkel minpunt gevonden. En dat is dus niet de verdienste van die gitaristen, of de drummer die zijn drumstel tot gort mept. Noch de vocalist, die met zijn hoge stembereik geluidsmuren afbreekt. Nee, elke schakel van Eternal Breath is minstens even belangrijk. Elke riff sluit perfect aan op die verbluffend perfect klinkende drumpartij, of de stem die de haren op je armen doet recht komen. En dat is niet alleen de grote sterkte van deze schijf, maar ook van Eternal Breath anno 2019.
Eternal Breath benadert anno 2019 op alle vlakken de perfectie, door het uitbrengen van een schijf die van begin tot einde je metalhart sneller en sneller doet slaan. Maar vooral meer dan ooit hoor je, en dat kunnen we echt niet genoeg herhalen, een band waar iedereen dezelfde kant uitkijkt. Wat resulteert in songs van verdomd hoogstaand niveau, die één voor één aan je ribben blijven kleven, je aanzetten tot stevig headbangen bij voorkeur met de versterker op tien, en de luchtgitaar in aanslag. Kortom: een klasseschijf van deze Belgische band, die na zoveel jaren zijn nieuwe adem heeft teruggevonden. Dat bewezen de heren ons 'on stage' al een paar keer de laatste tijd, en dat zet Eternal Breath met deze verschroeiende schijf boordevol perfectie van eenzame hoogte, nog meer in de verf.
Tracklist: My Redemption; Never Surrender; Need For Speed; Fire; Fight For Metal; Follow Your Dreams; Power And Glory; Hard Life; The Greatest Loss; Revenge; YPMO.
De Italiaanse band Deflore maakt al 20 jaar instrumentale industrial metal, met net iets meer aandacht voor de synths dan voor de gitaren. Toen ze twee jaar geleden in Rome mochten openen voor Killing Joke, werden backstage meteen contactgegevens uitgewisseld. Jaz Coleman van Killing Joke is de zanger waar het duo van Deflore al zo lang naar op zoek is. En Deflore is voor Coleman eindelijk eens een band die de moeite van het ontdekken waard is. Van het een kwam het ander en zo werd een EP met drie nummers geboren.
Titelnummer en openingstrack “Party In The Chaos” zit ergens tussen Misery Loves Co en het meer experimentelere werk van Killing Joke in. Veel tekstlijnen heeft Coleman niet, maar zijn naar waanzin neigende stem is een perfecte match voor de dansbare en aanhoudend voortdenderende industrial metal van het Italiaanse duo. Ook de derde en laatste track, “Transhuman World”, met de stem van Coleman die licht vervormd is, klinkt nijdig, snel en donker.
“Sunset In The West” is een twijfelgeval. Hierop zingt Coleman niet, maar speelt hij piano. De industrial metal is even ver weg. Muzikaal is dit filmisch perfect, maar het is een groot contrast met de andere tracks.
Party In The Chaos EP
Deflore + Jaz Coleman
Subsound Records
Terugkeren in de tijd is iets dat ik zelden doe bij het recenseren van platen. Sommige albums verdienen echter, ook na vele maanden, de nodige aandacht, omdat ze niet worden opgemerkt door de doorsnee media binnen het metalgebeuren. We proberen zulke labels en bands dan ook in de schijnwerpers te zetten, omdat ze dat gewoon verdienen. Neem nu Automb. Deze Amerikaanse occulte blackmetalband bracht vorig jaar in oktober zijn debuut op de markt: 'Esoterica'. Een plaat die je doorheen schudt en die klinkt alsof die band al ruimschoots twintig jaar bezig is. Wat toch opmerkelijk is voor een debuut.
Dat puur kwalitatief de perfectie wordt overschreden is gezien de staat van dienst van de leden van deze band niet verwonderlijk. Want ondanks dat het over een gloednieuw project gaat, heeft ieder van de leden binnen deze band al ruimschoots zijn sporen verdiend. Zo heeft Drummer Scott Fuller al bij meerdere gerenommeerde bands zijn diensten bewezen. Hij bedient dan ook bij Automb de drumvellen alsof zijn leven ervan afhangt, verschroeiend uitpakkend tot iedereen murw geslagen in de hoek achter blijft. Ook gitarist Serge Strelsov heeft ondertussen ruimschoots zijn sporen verdiend bij meerdere bands. Ook hij tovert riffs uit zijn gitaar die recht doorheen je hart boren als vlijmscherpe zwaarden. Als kers op de taart is er die grauwe, griezelige stem van Danielle Evens, die je de uiteindelijke doodsteek toedient. De band gaat tekeer als losgeslagen demonen op een rollercoaster, die maar één richting uitgaat. De diepste putten van de Hel.
Elk van de songs, vanaf “Horned God” over “Mourned”, “Calle Of Hekate” tot “Into Nothingness”, gaat dan ook diezelfde waanzinnige weg op. Je zou kunnen stellen dat dit een minpunt kan genoemd worden. Maar door de perfecte kruisbestuiving tussen deze drie talentvolle muzikanten, met de bijzonder tot de verbeelding sprekende stem van Danielle - die klinkt als een hogepriester uit de hel, orden we echter letterlijk in een ijzeren greep gehouden, waaruit ontsnappen onmogelijk is. Demonische klauwen wel te verstaan. Want die occulte aankleding, die de duistere fantasie van ons - en hopelijk ook de aanhoorder van deze plaat - prikkelt, is feitelijk nog het meest opvallende aan deze klasseschijf. Dit is de soort rauwe en dodelijke black metal waardoor we indertijd zijn gevallen voor dit genre. De schijf eindigt dan ook met een oerknal van jewelste, waarbij alle registers worden opengezet, en waarbij demonische wezens uiteindelijk de wereld overheersen. “Into Nothingness” is een titel en song die dat laatste nog wat meer in de verf zet.
Automb is een typische occulte black/deathmetalband die goed heeft begrepen hoe ze duisternis zodanig intensief kunnen doen klinken, dat je je prompt horror verhalen voor de geest haalt en de meest donkere gedachten naar boven komen. Zo intens dat je badend in het angstzweet zit te rillen op je stoel tijdens het beluisteren daarvan. Zelfs als de zon door je raam schijnt - wat tijdens het beluisteren hiervan het geval was - voelt het aan alsof eerder we in ultieme duisternis zijn aanbeland. En dat laatste trekt ons over de gehele lijn nog het meest over de streep.
Kortom, Voer dus voor de black/deathmetalfan die houdt van intensief genieten in die duisternis en daarbij graag zijn donkere fantasie de vrije loop laat.
De Italiaanse blackmetalband Acheronte ontstond in 2010 en manifesteert zich als anti-christen tot satanisch. Dat bleek al uit zijn debuut 'Ancient Fures' (2016). Voorheen had de band enkele splitalbums uitgebracht: 'The Last Prayer' met Khephra en Black Faith en 'Eternal Evil' met Noctifer, Hate Them All en Arma Christi in 2013, en de EP 'Genesis of Evil'. Begane Satanische wegen worden verder bewandeld op het eind 2018 uitgekomen 'Son Of No God'.
“Heralds Of Antichrist” is alvast een zeven minuten lange mokerslag in het gezicht, met een vuurkracht vergelijkbaar met een allesverwoestende orkaanuitbarsting, of het geroffel van oorverdovende donderslagen bij klaarlichte hemel. Prompt zwaait die poort van de Hel met een oerknal open, en zijn we vertrokken voor een trip waar duivelsaanbidders zich het meeste thuis voelen. Ook “Babylon Unholy Hammer” en “Son Of No God” zijn lang uitgesponnen aardverschuivingen die ervoor zorgen dat de vuurtongen van diezelfde Hel als een hete lava over het land stroomt tot geen enkel huis of tuin nog overeind staat, laat staan je ziel. Agressieve riffs, die genadeloos door je lijf klieven als een botte bijl. Militaristische aanvoelende drumpartijen, die klinken alsof je hersenpan circa 45 minuten lang wordt ingeslagen. En een stem die klinkt alsof de zanger van dienst compleet waanzinnig is geworden en u als aanhoorder eveneens tot diezelfde waanzin drijft vormen de rode draad doorheen deze typische blackmetalschijf. Bij afsluiter “Fall Of Perfection” wordt dit door middel van een meer dan twaalf minuten lange wervelstorm van de donkerste soort nog maar eens in de verf gezet.
Dat Acheronte weinig of niets toevoegt aan zijn ondertussen gekende geluid, stoort niet. Want de band slaagt ook anno 2018/2019 nog steeds in zijn opzet. Het doen ontstaan van een Helse chaos, waardoor satanische wezens het via apocalyptische taferelen hier prompt kunnen overnemen. Dat is het soort black metal, met knipoog naar satanische occulte inbreng, dat ons steeds opnieuw over die duistere streep trekt.
Kortom, 'Son Of No God' is gewoon weer een geweldig sterk klinkende plaat voor fans van het snelle, agressieve en blasfemische soort blackmetal. Aan de doorsnee liefhebber van dit genre? Aanschaffen die handel dus, u zult niet worden ontgoocheld.
Tracklist: Heralds Of Antichrist; Four Beasts; Babylon Unholy Hammer; Transcendental Will; Son Of No God; Fall Of Perfection.
Met covers is het altijd wat uitkijken. Heeft je cover een meerwaarde of een andere invalshoek aan het origineel? Kan je er je eigen ding van maken? En dat is niet gemakkelijk wanneer het om heel bekende covers gaat. Toch durfden de Sun Gods het aan om ervoor te gaan. “Pictures of You” is hun nieuwe single en een cover van The Cure dan nog wel. De peetvaders van de dark new wave. Een riskante business… Ook nog eens vermelden dat “Desintegration” waar het nummer op voorkomt dit voorjaar dertig jaar oud is geworden. Dat moet zowat het geboortejaar van een aantal van die gasten van Sun Gods zijn.
Wat kunnen we van hun prestatie zeggen? Dat het een zeer puike cover is geworden. Ze volgen het nummer vrij trouw maar doen dit met hun eigen instrumentarium. Ze weten de sfeer van het origineel te behouden, maar buigen het wel om in een song die wat grootser klinkt dan die van The Cure. Brent Buckler zingt op dezelfde manier zoals op zijn andere songs en geeft het nummer ook nog wat meer eigenheid. Een karakteristieke stem die mooi blend met de elektronica van de song.
Sun Gods heeft een puike cover gemaakt van “Pictures of You”.
Check intussen ook eens hun singles “Subtle Science” en “Zanzara”. Hou ze in de gaten want intussen werken ze naarstig aan een eerste langspeler.
‘Everything Not Saved Will Be Lost’: het lijkt een filosofische uitspraak, maar het is niet minder dan het nieuwe album van Foals. De band besloot om het in twee delen uit te brengen, en dat eerste deel stelden ze nu voor in een lang op voorhand uitverkochte Ancienne Belgique. We kregen er zelfs de eerste show van hun Europese tour voorgeschoteld, en de band was er klaar voor. Met een energieke en intense show wisten ze de hele zaal in een delirium te brengen.
Openen mocht Yak uit Wolverhampton en ook zij hadden een nieuwe plaat om voor te stellen. Een halfuur lang konden ze het beste van zichzelf geven en dat probeerden ze ook. Jammer genoeg klonken hun nummers live iets te plat waardoor nergens een echt overtuigende meerwaarde in dook. Boeien was dus moeilijk, luid was het dan weer wel. Hierdoor was ieder oor wel voorbereid op wat Foals zou brengen, maar waren de verwachtingen niet al te hoog gespannen. Door op het eind nog wat chaos in de set te smijten en toch wat noisy te keer te gaan, probeerde de band het kalf nog te redden, maar Yak was duidelijk niet op zijn sterkst in de AB.
Foals dan maar, en die kwamen om de Ancienne Belgique helemaal aan grut te spelen. De band focust zich deze tour op de kleinere zalen, wat resulteert in een extreem enthousiast publiek. De AB was dan ook gevuld met fans van het eerste uur, en dat voelde je ook. Bijna iedereen kende alle lyrics uit het hoofd en dus was de sfeer van begin tot eind helemaal tip top in orde. Van bij opener “On the Luna” was het hek van de dam en ging iedereen al in het rond springen. En dat was nog maar de opener! Opvolger “Mountain at My Gates” stak het vuur helemaal aan de lont en de AB ontplofte volledig. De eerste moshpit was bij die outro zelfs al een feit, en het was niet de enige.
Soms speelt Foals braaf en aanstekelijk, maar altijd kruipt er wat verdoken gif in zijn nummers, waardoor er soms een angstaanjagende verrassing komt. Denk maar aan het geniale “Providence”, dat live nog tien keer beter overkomt. “Snake Oil” is dan weer een voorbeeld van hoe Foals wel heel furieus te werk kan gaan. Vette riffs en snedige baslijnen geven het donker en intens sfeertje weer. Foals eet duidelijk van twee walletjes, want er zijn ook heel zonnige en uptempo songs te horen, zoals “My Number”. Die kwam trouwens heel vroeg in de set. Een slimme zet, want zo kregen ze letterlijk iedereen mee.
Veel van de nieuwe songs werden opgespaard voor het einde. Een vreemde zet, maar wel een die bleek te werken. Een nummer als “Sunday”, met de heel dansbare outro, werd al omarmd als een nieuwe Foals-classic en ook eerste single “Exits” wist op heel wat enthousiasme onthaald te worden. “In Degrees” voelde er dan toch weer net iets te veel aan in deze set. Het nummer was ons iets te traag en haalde er het tempo wat uit; er waren zelfs bijna geen gitaren in te vinden. Gelukkig was er, net zoals bij de meeste van hun songs, een geniale outro die iedereen terug aan het springen kreeg.
Het venijn zat bij Foals weliswaar in de staart. Met “Inhaler” riep zanger Yannis Philippakis dat het nu echt ging beginnen. Een schreeuwerige vocal, een heuse sitdown (met een verkeerde tijdsinschatting) en vooral de strakke opbouw die de opwinding in de zaal compleet maakte. De ontlading was dan ook gigantisch als de riffs in het rond vlogen en de gitaren zich helemaal smeten. De verbazing was groot dat de band hierna van het podium ging, maar met “What Went Down” hadden ze nog een powerstoot achterwege gelaten.
Ook hier veel krachtige uithalen, en het valt ook op dat die kracht net de sterkte is van Foals. De catchy nummers laten het publiek dansen; de harde nummers brengen het helemaal in extase. En daarin sluipt de sterkte van een liveset van Foals. De band weet het publiek altijd te boeien en de nodige diversiteit in zijn show te steken. Zelfs als een nummer op het randje van verveling begint te bengelen, komt er een onverwachte wending. Met “Two Steps, Twice” haalde Yannis nog eens zijn stuntskills boven door van het balkon in het publiek te springen, en zo zie je dat niet enkel het publiek heel energiek was. Yannis ontbond op het eind helemaal zijn duivels en kwam meerdere keren in het publiek. De man is zijn kuren duidelijk nog niet verleerd.
Foals zette zijn sterke livereputatie nog eens helemaal in de verf in een uitverkochte Ancienne Belgique. De band weet zijn nieuwe nummers perfect te integreren bij zijn oudere songs en hierdoor een heel strakke set af te leveren. Tegenwoordig is Foals allesbehalve een braaf veulentje. Ze zijn ontwikkeld tot een paard vol kracht waarbij ze in volle galop een publiek met zich meenemen en samen over de prairie racen. Daar ondervinden ze extreme stormen, zonnige delen, maar vooral een werelds samenhorigheidsgevoel.
Dat is wat Foals doet, eenheid en intensiteit samenbrengen waarbij iedereen op het eind met een ‘wauw-gevoel’ naar huis keert. Foals is een blijver, zoveel is zeker.
Setlist: On the Luna - Mountain at My Gates - Snake Oil - Olympic Airways - My Number - Black Gold - Spanish Sahara – Syrups – Providence – Sunday - Red Rocks Pugie – Exits - In Degrees - White Onions – Inhaler - What Went Down - Two Steps, Twice
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Pics homepag @Alex Knowles
Organisatie: Live Nation
Geen “Zoutelande” deze keer, wel dachten we in het midden van haar optreden: ‘Ik ben blij dat je hier bent’. Geike Arnaert kwam in de Roma haar nieuwe plaat voorstellen. Al weten we nog niet veel van die nieuwe plaat, want die verschijnt pas na de zomer. Alleen de single “Off Shore” kregen we al op ons bord gesmeten. Een goed nummer, maar we zijn nog niet helemaal overtuigd. Tijd dat de West-Vlaamse ons eens laat zien wat ze allemaal in haar mars heeft.
Want ondertussen heeft Geike wel het een en ander bewezen. Na elf jaar Hooverphonic op haar teller, koos ze om het alleen te doen en dat leverde in 2011 haar eerste soloproject ‘For The Beauty Of Confusion’ op. Nu wachten we dus vol ongeduld op haar nieuwste worp waar ze de hulp inriep van ene Joost Zweegers, bekend van Novastar.
Haar concert was dan wel uitverkocht, toch liet De Roma zijn grote zaal links liggen en toverde het zijn foyer om in een zaal en podium.
Aan voorprogramma May om het uit te proberen en het klonk wondermooi. Fien Desmet bracht onder begeleiding van slechts één gitaar een intiem voorprogramma dat de ideale opwarmer bleek te zijn voor Geike.
Beginnen deed Geike met “Black Land Shore”, een nieuw nummer dat een kleine knipoog gaf naar haar eerste album met de fijne streepjes elektro erin, al was het vooral de gitaar van Robby Govaerts die primeerde. Iets in ons zei dat we op het nieuwe album enkele kleine folktoetsen kunnen verwachten en dat bleek ook zo. Vooral op “Middle Of The Night” en “Orion” waren de akoestische gitaren, naast de uitmuntende stem van Geike, zeer aanwezig.
Even over die stem dan, want daar is het laatste nog niet over gezegd. We kennen Geike ondertussen al enkele jaren en dan zou haar stem geen verrassing meer mogen zijn, toch waren we aangenaam verrast. Op “Lost In Time” bijvoorbeeld zouden we gezworen hebben ergens een Alex Callier gehoord te hebben die op zijn kin klopte uit puur gemis. Ook als frontvrouw stond ze er. Ook al kwam ze wel een beetje verlegen over en bedankte ze ons steeds met dezelfde ingestudeerde woorden, toch was Geike één brok elegantie naast haar vier muzikanten.
Toch moeten we wel toegeven dat wat we met haar single “Off Shore” al constateerden, ook waar was in De Roma. Ondanks dat alles prachtig klonk, mocht er af en toe wel eens een pepertje bij.
Naar het einde van het optreden toe begon de sleur zijn weg over de Turnhoutsebaan naar De Roma gevonden te hebben, zeker toen Geike haar nieuwe single “Off Shore” voor een tweede keer speelde als toegift. Gelukkig klokte ze wel op tijd uit en waren we dat klein voorval meteen vergeten. Vooral het kussend koppel in het midden van de zaal kon het worst wezen en vond Geikes rustgevende en intieme tonen de ideale setting om elkaars tongen beter te onderzoeken.
In De Roma speelde Geike een aangename show en toonde ze dat haar nieuwe album wel een luisterbeurt verdient, zeker voor haar stem alleen al. Toch moeten we daar nog mee wachten tot na de zomer. Maar je kan je oor live al eens te luisteren leggen, want op 16 mei speelt ze in de Botanique in Brussel en op 26 mei kan je ze bewonderen in MaZ te Brugge.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
The Iron Maidens - Een waardig vrouwelijk alternatief op the real stuff!
The Iron Maidens + Red’s Cool
Kreun
Kortrijk
2019-05-10
Vincent Govaert
Wanneer de eerste honderd fans binnen staan start Red’s cool aan hun set. Eigenlijk bijzonder toch, een Amerikaanse vrouwelijke coverband die een voorprogramma heeft en welk één, ééntje uit Sint Petersburg, heel goed eigenlijk.
Strakke set van 10 nummers en heel dankbaar dat ze vóór The Iron Maidens mogen komen. Vooral dat ze hun Europese tournee mogen meespelen. Ze speelden drie kwartier lang uit hun 3 CD’s, ‘Attraction’ uit 2011, ‘Bad Story’ 2013 en ‘Press Hard’ uit 2015. Jonge kerels, op de gitarist na, die zag eruit als Ozzy Osbourne.
En dan was de Kreun plots voller gelopen voor de enige vrouwelijke tribute band van Iron Maiden. Ik sprak er iemand die hen in Duitsland en in Krakow al had gezien de voorbije weken. Ze haspelen niet telkens een zelfde setlist af, laten soms het publiek kiezen tussen twee nummers en spelen technisch zeer goed. Dit komt omdat alle vijf de bandleden een gedegen muzikale opleiding genoten hebben. Heel belangrijk is ook dat ze enorm fan zijn van de originele Iron Maiden groep, ze kennen hen goed, speelden ooit nog voorprogramma van hen, wisselden ook al af en toe van bezetting en bestaan al sinds 2001.
Rond 21uur gaan de lichten uit en klinkt plots “Doctor Doctor” door de boxen, dan weet je als Maiden-fan dat het in gang geschoten is, een nummer van UFO dat al jaar en dag de start is van elk Iron Maiden concert.
Adriana Smith (Courtney), Steph Harris (Wanda), Bruce Chickinson (Kirstin), Nikki Mc Burrain (Linda) en Nikki Springfield , als tweede gitariste , komen op en zullen twee uur lang het beste van zichzelf geven.
Een schare fans geheel in de obligate Maiden t-shirts , jeansjasjes zonder mouwen en vele emblemen van andere top-hardrockbands erop, zien en horen dat het goed is.
Dit voorlaatste optreden van hun ‘Piece of Europe Tour 2019’ gestart op 10 april in Stockholm en stopt in Erfurt op 11 mei, toont dat ze enorm goed ingespeeld zijn op elkaar en dat ze vooral heel veel plezier hebben samen.
Een strakke setlist kon ik zien vóór het optreden, en er werd niet van afgeweken, “Invaders” en “Two Minutes to Midnight” klinken technisch zo goed dat je blindelings zou denken dat de echte mannen op het podium staan. Gevolgd door “Boots”, “Wasted Years” en het prachtige “Acacia Ave”. Een setlist waar oudere en minder oudere Maiden-nummers elkaar afwisselen…
Al direct “The Trooper” met obligate jasje, vlag, zowel de Britse als de Belgische, Bruce Chickinson alias Kirstin stond er wel een beetje lullig mee te zwaaien maar goed, het past in de set. Beetje later bij “Number of the Beast” krijgen we ook een eerste keer Eddie te zien, dit is de monsterachtige zombie-mascotte van Iron Maiden, Dennis Wilcock, ooit de tweede zanger van Iron Maiden was model voor dit typetje. Dan gaat de set verder met “Clansman”, “Murders”, “Heaven can Wait” en “Evil That Man Do”.
Het zweet loopt van hun gezichten, ze hebben zich echt gegeven en verdwijnen even, echter staan ze er na vijf minuten terug om “Hallowed by The Name” en “Run to The Hills” te spelen als afsluiter.
Kortom deze dames zijn niet alleen zeer toegankelijk maar ook professioneel enorm sterk, ze spelen dan ook allemaal nog in andere bands, andere genres ook. Ze doen dit enorm graag en zijn een waardig vrouwelijk alternatief op the real stuff !!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/the-iron-maidens-10-5-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/reds-cool-10-5-2019
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune
The Dee Vees - Addergebroed uit Manchester
Bones Shake, GUTS, The Dee Vees
Pit’s
Kortrijk
2019-05-10
Ollie Nollet
Abattoir Blues Records is een obscuur label uit Manchester dat zich naar eigen zeggen specialiseert in blues, garage, punk en psych en een naam heeft die alleszins tot de verbeelding spreekt. Dus trok ik, niet helemaal zonder verwachtingen, naar de Pit’s om kennis te maken met drie exponenten van dat label.
Eerste band waren The Dee Vees, een viertal dat blues, punk, garage en psych in de blender gooide. Het resultaat mocht er zijn! Van de smeerolie druipende gitaren (David J. Brennan, Matt Akers), de sensuele bas van de oorspronkelijk uit Brussel afkomstige Jessica Fernandez Lomas en de knallende drums van David Sheffield zorgden voor een lekker vette sound. Alleen de zang van Brennan, die met zijn verwilderd voorkomen wat weg had van een jonge Arthur Brown, viel me wat tegen. Maar dat euvel was snel vergeten toen ik meesterlijke nummers zoals “Say what you want”, een etterende trashblues die van The Gun Club had kunnen zijn, hoorde. Op andere momenten lag het er vingerdik op dat ze hun inspiratie bij The Cramps of zelfs Black Sabbath vonden maar storen deed dat nooit, integendeel, het ontlokte me net geen vreugdedansje. (8)
Ik maakte me al op voor een memorabele avond want na deze wonderlijke opener moest het beste nog komen, dacht ik. GUTS bijvoorbeeld waar ik, na wat luisteren naar hun LP, ‘Blunt force trauma’, op bandcamp, heel veel van verwachtte. We zagen dezelfde drummer, Matt Akers die zijn gitaar ruilde voor een bas en twee nieuwkomers: gitarist James Court en zanger Liam O’Neill. Zelf omschrijven ze hun ding als ‘serial killer blues’ en op plaat deden ze me denken aan La Muerte en The Birthday Party.
Maar het leek wel een andere band die daar op het podium in de Pit’s stond. Blues viel er absoluut niet te horen en O’Neill leek in het eerste nummer zowaar Jim Morrison te imiteren. Hij kon zeker beter zingen dan David J. Brennan, helaas leverde dat niet zo heel veel op. De grootste teleurstelling was evenwel de gitarist. Geen idee waar hij naar toe wou - soms leek hij te solliciteren bij een prog metal band - maar het was zeker geen plaats waar ik op vakantie zou willen gaan. Zelfs hun prijsnummer, het trage, dreigende “666” lieten ze in de kast of hadden ze het onherkenbaar verminkt? Jammer. (5)
Met Bones Shake keerde de ‘blues’ terug en dat dankzij de nijdige bottleneck riffs van Andy Sheffield. Geen bas hier maar dat werd uitstekend opgevangen door de arme David Sheffield (voor de derde keer achter het drumstel) die bijzonder explosief tekeer ging. Het leek wel het concept van Left Lane Cruiser en bij momenten hield die vergelijking echt wel steek. Alleen was er hier nog een derde man, opnieuw David J. Brennan die dit keer geen moeite deed om te zingen maar zijn ongecensureerde teksten monotoon en agressief de zaal in spuwde. Het ging hem beter af terwijl hij zich dit keer zonder gitaar volledig kon laten gaan. Zo volgde er de obligate wandeling op de toog terwijl hij even later de dieperik in dook om te liggen kronkelen op de grond tussen het volk.
Aan inzet geen gebrek alleen vond ik de combinatie blues en punk soms wat wringen waardoor mijn voorkeur deze avond toch naar The Dee Vees ging. (7)
Organisatie: Pit’s Kortrijk
George Ezra bracht vorig jaar zijn tweede album uit en gisteren stelde hij dat voor de vierde keer voor in ons land. De altijd vrolijke Brit kent u zeker en vast van zijn zomerhit “Shotgun” en de meeste van zijn andere nummers stralen ook zomer en warmte uit. Dat is niet moeilijk als je weet dat George Ezra ‘Staying At Tamara’s’ schreef toen hij bij de Spaanse Tamara verbleef. En als je zijn werk kent, hoeft het niet te verbazen dat de zanger graag andere steden en landen verkent. George heeft redelijk wat nummers over zijn reisbestemmingen: Boedapest, Barcelona, Amsterdam, Zuid-Afrika… Lukte het de charmante Brit om ons voor de vierde keer mee te nemen op reis met zijn tweede album, of kregen we gewoon dezelfde show te zien als in de Lotto Arena enkele maanden geleden?
Op de meest recente editie van de Brit Awards werd George Ezra voorzien van een extra live brass band. Ezra vond de band zo leuk dat hij besliste ze mee te nemen op tour. De Hot 8 Brass Band weet hoe ze een feestje moeten bouwen en dat deden ze in ‘american style’. Het achttal liet ons vele malen ‘ha-ha-ha-ha’ en aanverwanten zingen en deed ons onze armen heen en weer zwaaien. Af en toe mochten we stilstaan, maar de band wist ervoor te zorgen dat dat nooit te lang duurde en we ons nooit gingen vervelen. De avondgymnastiek ging gepaard met muziek die eeuwig leek te duren. De groep uit Louisiana stopte slechts één keer even met spelen. Met momenten liepen enkele bandleden wat verloren op het podium, omdat hun blaasinstrument op dat moment niets te doen had. Vreemd dat ze daar dan een beetje verveeld stonden te wachten terwijl hun bandleden een groot feest probeerden te bouwen. Het brass band feestje duurde een goeie vijfenveertig minuten en gedurende al die tijd wisten ze de meerderheid van het publiek mee te krijgen. Veel langer zou moeilijk geweest zijn, dus de timing van de Hot 8 Brass Band zat er niet alleen tijdens het spelen knal op, maar ook de duur van de act was goed getimed.
George Ezra heeft Vorst Nationaal ingericht alsof het zijn huis was. Met kamerplanten, een grammofoonspeler en gezellige verlichting op het podium voelden we ons meteen thuis. Ezra startte zijn housewarming met “Don’t Matter Now” en het feestje van daarnet werd gewoon doorgezet. Door de ‘vensters’ achter hem zagen we ‘buiten’ enkele mooie herfsttaferelen. Al snel begon George te vertellen over zijn reis naar Barcelona, en het gelijknamige nummer volgde. Ditzelfde verhaal kregen we vorig jaar ook in de AB, op Rock Werchter en in de Lotto Arena te horen. Een beetje gemaakt dus, maar toch zorgde George en zijn zeer aangename persoonlijkheid ervoor dat we ons helemaal op ons gemak voelden. Het leek alsof we bij de Brit langskwamen op de thee, waarbij hij verhalen vertelde en zo nu en dan eens een liedje speelde. Velen onder ons voelden dan ook de vrijheid om luid mee te zingen tijdens nummers als “Pretty Shining People”. Om de woorden van David Byrne te gebruiken: ‘Home is where I want to be’.
Wat later liep George Ezra naar zijn grammofoonspeler en legde daar de intro van “Did You Hear The Rain?” op. Tijdens het nummer zagen we winterse buien, maar al snel kwam de lentezon eens piepen. Dat is niet moeilijk met een vrolijke persoonlijkheid als die van George. Na het uitbundige “Paradise” werd het allemaal wat intiemer en tijdens “Hold My Girl” verschenen tientallen gezellige lampjes. We zagen George genieten tijdens dit huiskamerconcert en al snel schotelde de zanger ons opnieuw vrolijke nummers voor. Ezra verschuilt zich altijd achter vrolijke teksten en melodieën, en ook live kregen we alleen maar de zeer opgewekte en enthousiaste George te zien. Hoewel zijn teksten over zijn eigen avonturen gaan, kregen we de volledige George niet te zien. Alleen het ideale schoonzoon-gedeelte verscheen voor het publiek. Een verhaal over hoe hij op zijn bek ging of een nummer over een gebroken hart, zou nochtans ook eens welkom zijn.
Tijdens “Blame On Me” voelden we plots de ‘hot sun’. Het salsa tussenstukje nam ons mee naar Rio en we vierden dan ook feest alsof we ons daar bevonden. Snel reisden we verder naar “Boedapest” en daar werd het feest verdergezet —tenminste na een lang verhaal over Zweedse meisjes en het Eurovisiesongfestival. Deze anekdote haalde ons een beetje uit de feeststemming, maar we vergeven het de jongeman graag. Tijdens de bisronde werd het nog warmer met “Shotgun”, waarvoor George Ezra de mannen van The Hot 8 Brass Band er nog eens bijhaalde. Het was zomer! Totdat we terug in de echte wereld terechtkwamen waar het regende.
Genietende George verwelkomde ons vanavond in zijn woonkamer en gaf daar een geweldig feest. Er werd gezongen en gedanst, maar er waren ook intieme momenten. Dat allemaal terwijl we de vier jaargetijden zagen passeren door de venters op het podium. De visuals waren niet het enige doordachte aan de voorstelling. Ook de verhalen die George vertelde waren aangenaam om te horen, hoewel we deze nog kenden van zijn vorige optredens. Intussen weet de Brit hoe de anekdotes het best over te brengen zonder de titel van het volgende nummer te verklappen.
Ondanks dat het optreden een routineklus was voor de band (en we dus zo goed als dezelfde show zagen als in de Lotto Arena) vermaakten de bandleden en frontman zich duidelijk. Het staat intussen vast dat George Ezra elke gelegenheid in een vrolijke boel weet om te zetten. Zijn “Shotgun” zorgt voor ‘hot sun’.
Setlist: Don’t Matter Now - Get Away – Barcelona - Pretty Shining People - Listen To The Man – Saviour - Did You Hear The Rain? – Paradise - Song 6 - Hold My Girl – Sugarcoat - All My Love - Blame It On Me – Budapest - Cassy O’ – Shotgun
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
Hot 8 Brass Band
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/hot-8-brass-band-10-05-2019
George Ezra
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/george-ezra-10-05-2019
Organisatie: Live Nation
Concerten doen is voor mij een ontdekkingsreis. Mijn eigen grenzen aftasten en die verleggen. Door de jaren deed ik dan ook enorm veel ontdekkingen, die in mijn geheugen staan gegrift. Een optreden dat ergens blijft hangen, als het ware. Zo zagen we Chalice de laatste tijd al enkele keren bezig, en waren danig onder de indruk van de performance op het podium. Of dat nu een kleine zaal, of groter podium is. De act van Pieter gecombineerd met die verschroeiende riffs en drum salvo's, voelden telkens aan als een trip richting vagevuur. Tussen hemel en Hel als het ware. We vonden het hoog tijd worden om Chalice eens enkele vragen te stellen. Zeker sinds de band circa twintig jaar bestaat.
We hadden een fijn gesprek met Chris en Pieter over hoe de band is gegroeid, het effect op gezin en persoonlijk leven, en wat de toekomst zal brengen.
Chalice bestaat sinds vorig jaar 20 jaar. Als je terugkijkt naar het verleden, wat had je - wetende wat je nu weet - anders aangepakt?
Chris: De laatste jaren hebben we meer en bewuster ingezet op het promoten van onze band en de muziek die we maken. We zijn daarin actiever geworden, hechten meer belang aan netwerken en gebruiken daarvoor verschillende kanalen (o.a. social media) om dit te doen. Soms laten we ons bijstaan om gerichter te kunnen werken bijvoorbeeld voor de promotie van een album. In de beginjaren hebben we ons te veel gefocust op de muziek, het schrijven van songs, af en toe de studio in en dan opnieuw schrijven en live spelen. De focus lag te veel op het puur muzikale en de zoektocht naar speelkansen. Als een ‘rewind’ mogelijk zou zijn, denk ik dat we daar van bij de start meer aandacht zouden voor hebben.
Pieter: De nagel op de kop, ik denk dat, en ik spreek over mezelf, ik nuchterder geworden ben in mijn kijk naar de band. Ik ben niet meer die Pieter van 15 jaar geleden bij mijn start bij Chalice. Ik bekijk de dingen uit een meer professionelere bril terwijl ik nog altijd keihard geniet van de muziek.
Ik krijg het gevoel dat Chalice eigenlijk maar recent echt erkenning krijgt binnen dat metal wereldje? Heb ik het mis, is er iets dat me is ontgaan. Of hebt u een verklaring waarom dat nu precies wel beter lukt?
Chris: Ik denk dat het antwoord op de vorige vraag daar zeker een rol in speelt. Meer dan ooit zetten we in op ‘exposure’ op verschillende manieren, via verschillende kanalen. We zijn te zien en te horen live… maar ook online. Daarnaast is het zo dat we zélf ook meer geïnvesteerd hebben in onze 2 recentste releases (‘There is nothing’ en ‘Ashes of hope’). We hebben meer tijd en centen vrij gemaakt om de songs op te nemen en een goede productie mee te geven. Het eindproduct is beter en op die manier krijgt de band en de muziek meer en betere aandacht.
Pieter: In het verleden hebben we zeker erkenning gekregen, maar deze telkens verloren omdat de line-up zo turbulent was. Telkens moesten we terug van nul herbeginnen, want uiteindelijk is de underground en ook de metal scene keihard. Verdwijn je van de kaart, dan ben je voorgoed verdwenen. Een beetje zoals uit het oog, uit het hart.
De wijzigingen in stijl zijn natuurlijk nefast voor mensen die ons vroeger beter vonden, maar het klopt: de band is 21 jaar oud en we horen nog steeds van mensen : “Chalice, dit is de eerste keer dat ik ze hoor.” Ook al is het leuk om mensen aangenaam te verrassen, het is jammer dat we steeds die eerste indruk opnieuw moeten maken
Chris: Een positieve kant aan dat verhaal is dat we nog steeds groeien op dat vlak. Mensen leren ons nu nog kennen, komen een praatje maken, kopen een CD, gaan ons volgen op Facebook, komen nog eens kijken. We maken ook nu nog nieuwe fans.
Jullie brachten vorig jaar een nieuwe plaat uit, door de jaren pas jullie vierde of zo. Hoe komt dat eigenlijk? Sommige bands hebben elk jaar wel een nieuwe plaat
Chris: Onze ‘output’ is inderdaad niet fenomenaal. Ik zie daarvan 2 oorzaken: in de eerste plaats hebben we de voorbije jaren veel wisselingen gehad in de line up van de band. Mensen vertrekken of moeten vertrekken, er moet vervanging gevonden worden, er moet een setlijst ingestudeerd worden om speelklaar te zijn en nieuwe songs schrijven met een nieuwe line up kost altijd wat meer tijd. In die zin zijn personeelswissels een vertragende factor geweest. In de tweede plaats denk ik dat we ‘democratisch’ schrijven en werken. De songs worden grotendeels tijdens de repetities geschreven, alhoewel we vaak kunnen vertrekken van een idee of een ‘geraamte’ van een song. Tim en Nicolas zijn daar de grootste leveranciers. Op die manier schrijven zorgt voor muziek die gedragen wordt door iedereen, maar da’s soms tijdrovend. We hebben allemaal wel iets te zeggen over een riff, over het arrangement of over de vocal lines. Er is bij Chalice geen ‘mastermind’ die alle songs thuis schrijft, op neemt en door stuurt naar de rest van de band.
Pieter: Volgens mij is het ook zo dat ‘minder output’ los staat van de kwaliteit van het afgeleverde werk. Het klopt wat Chris zegt…. neem daarbij ook het feit dat we telkens alles zelf financieren. Anno 2019 kan een plaat uitbrengen vlotter of goedkoper, wij kiezen er telkens voor om een kwalitatief product af te leveren dat na enkele jaren nog steeds recht staat. Ik breng dus zelf liever iets doordachts uit, dan snel met iets op de proppen te moeten komen. Ik zeg niet dat onze albums tijdloos zijn, of pretendeer niet dat ze allemaal even hoogstaand zijn, maar we kunnen nog steeds met trots enkele nummers van het vorige album brengen zonder dat deze afbreuk doen aan waar Chalice voor staat. De evolutie in de albums is dan ook een evolutie waar de band voor staat.
Er is, meer dan vroeger, ook volop promotie gemaakt rond die plaat. Wat is er op dat vlak veranderd tegenover in de beginjaren?
Chris: Ook hier wil ik wat verwijzen naar het antwoord op de eerste vraag. Specifiek voor ‘Ashes of hope’ hebben we Mike de Coene van Hard Life Productions onder de arm genomen. Dat heeft zeker een aantal deuren geopend. Samen met onze alertheid en gegroeide gevoeligheid voor promotie, hebben we daar stappen vooruit gezet. Daarnaast was het album qua songs en ‘soundwise’ ook gewoon heel goed. De reviews waren overwegend heel positief… da’s ook helpend geweest. Tenslotte hebben we zelf van de release van de plaat een bijzonder evenement gemaakt: we vierden 20 jaar Chalice met een nieuwe plaat tijdens een release show in april vorig jaar.
Die nieuwe plaat ging naar mijn mening eerder de melodieuze death metal kant op, i.p.v. de pure old school death metal van vroeger. Is daar bewust voor gekozen? En waarom?
Chris: Hier toont zich het voordeel van een democratische manier van ‘songwriting’. Iedereen kan mee schrijven, mee denken en mee beslissen…dat wil zeggen dat een andere samenstelling van de groep er ook voor zorgt dat er andere ideeën op tafel komen. We luisteren allemaal naar metal en vinden daar in iets gemeenschappelijks, maar we zijn niet allemaal fan van dezelfde bands. Soms mag het lomp en traag, soms moet het snel, thrashy en strak, soms ligt nadruk op melodie en meer doordachte songwriting. Het is daarom vanzelfsprekend dat een andere gitarist en een andere drummer in de samenstelling, zorgen voor een andere sound, voor evolutie in de soort metal die we schrijven.
Pieter: Een voordeel binnen onze band is dat we geen gemeenschappelijke deler hebben. Sluit ons op voor een week op zoek naar één gemeenschappelijke band tussen ons vijf en je zal van een kale reis terug keren. Onze invloeden liggen ver uit elkaar, maar komen mooi terug samen in de muziek die we maken. Voor mij gaat het vooral om de emotie die een song meebrengt en of deze samen gaat met de emotie die we willen overbrengen naar het publiek. We hebben alle 5 een voorliefde voor metal en waar metal voor staat en dat uit zich telkens weer in de muziek die we schrijven. Naarmate je ook ouder wordt, wijzigt je kijk op muziek en durf je meer te experimenteren.
Sommige bandleden spelen ook bij andere bands, is dat allemaal goed combineerbaar met Chalice?
Chris: Nicolas Bruggeman (gitaar) en Niels Verbeke (drums) delen we met Caducity. Pieter (vocals) en ikzelf (bas) spelen ook in een band die donkere, melancholische muziek maakt. Het is absoluut geen metal, de muziek neigt naar The XX, London Grammar, Me And That Man, Leonard Cohen. We repeteren met Chalice wekelijks en daarnaast vraagt de band natuurlijk nog tijd. Er moet ‘huiswerk’ gemaakt worden… soms gelinkt aan de (nieuwe) muziek die we aan het schrijven zijn, maar daarnaast wordt er tijd en energie gestopt in een leven op Facebook, Instagram, Youtube. Er moeten contacten gelegd en onderhouden worden met promotoren en met clubs en concerten waar metal een kans krijgt. We plannen opnames, wisselen ideeën uit over een videoclip, zorgen voor merchandise. We hebben voorlopig geen label en realiseren alles in eigen beheer. Er is dus veel controle over de dingen, maar tegelijk ook veel werk. Als we het niet zelf doen, gebeurt het niet. Als er daar bij sommige van ons nog een band bij kan, hebben we daar nog nooit beperkingen over opgelegd. Het engagement t.a.v. Chalice mag er echter niet onder lijden.
Pieter: Vergeet niet de invloeden Nick Cave en Johnny Cash, Chris. Ja, onze 2de band staat in schril contrast met wat de muziek van CHALICE is, maar er is een gemene deler namelijk de inhoud van de teksten. Omdat mijn stembereik uiteraard niet denderend is, deel ik de frontstage met een dame. Haar timbre in combinatie met mijn diepte zorgt voor een fijne toon van melancholie maar ook in die band liggen de invloeden zo ver uit elkaar net zoals bij Chalice. Zo houden de gitarist en ikzelf nogal van de ‘Southern’ invloed. Hierdoor ontstaat een enorme diversiteit in de nummers en misschien sluipen heel af en toe wel wat van onze roots in de muziek. We hopen ergens eind 2019 eindelijk naar buiten te treden met onze muziek. Het is vooral koffiedik kijken omdat wat we brengen een ‘love it or hate it’ feel heeft.
Ook op persoonlijk vlak hebben jullie allemaal een job naast Chalice, lukt het om dat te blijven doen door de jaren? En Hoe?
Chris: Om eerlijk te zijn: als muzikanten bij ons in het verleden vertrokken, had dit spanningsveld daar vaak mee te maken: de tijd, de toewijding, de opofferingen die een band vraagt. Onze tijd gaat naar werk, gezin en familie en daarnaast moet er dus voldoende goesting en passie zijn om tijd vrij te maken voor de band. Zoiets is misschien evident als je student en vrijgezel bent en thuis woont. 15 jaar verder is er misschien een voltijdse job, een vrouw, 2 kinderen en een afbetaling. Op dat moment wordt het minder evident om tijd te maken voor repetities en alle andere dingen die er bij komen. Er moeten zeker ‘offers’ gebracht worden door de bandleden en meteen heeft dat ook gevolgen voor onze entourage… zij het gezin, werk of vrienden. Het helpt ook als muziek, hoeft niet uitsluitend metal te zijn, een echte passie is. Het helpt als muziek luisteren, kijken, spelen is als voedsel of therapie. Het helpt als je je kwaadheid, ontgoocheling, razernij, tristesse op die manier kan ventileren en kanaliseren. Muziek helpt ons om geestelijk (behoorlijk) gezond te blijven. Voor ons mag muziek onderaan de piramide van Maslow komen… naast de andere levensnoodzakelijke dingen.
Pieter: Couldn’t agree more with Chris. Chalice is puur therapie voor mij. Ook al heb ik het druk in het gezinsleven en mijn job, als ik een week niet gerepeteerd heb, kruipt dit in mijn kleren. Chalice is de enige vorm waarop ik mijn frustraties, agressie en kwelling kwijt geraak. Neem dit uit mijn leven, dan neem je ook een heel stuk weg en zou ik mezelf verliezen. Ik moet toe geven dat mijn leven ook in het teken van de band(s) staat. Ik kies liever voor een job waarbij ik tijd genoeg heb om mijn hart en ziel aan de band(s) te wijden dan voor het geld en carrière. Als ik solliciteer, zou mijn tweede reflex zijn: “Oei, ga ik wel kunnen repeteren?”
Laat ons ook eens naar de toekomst kijken. Zijn er, wat platenwerk en zo betreft, plannen naar die toekomst toe?
Chris: We zijn bezig met de opnames van 2 nieuwe nummers. Daarvoor wordt opnieuw samen gewerkt met Tony Deblock en Andre Six. Ook tijdens de opnames van ‘Ashes of hope’ zaten zij aan de knoppen. De opnames gebeuren in de MIDAS studios in Lokeren. De opnames van de drums en bas zijn achter de rug. De opnames van gitaar en stem zijn gepland in mei en juni. Voor een van die songs zijn er concrete plannen om een eigen videoclip op te nemen. De songs zullen digitaal beschikbaar zijn, maar we persen er geen CD of vinyl single van. Daarnaast schrijven en schaven we voortdurend aan nieuwe nummers. Er zijn nog geen concrete plannen voor opnames van een nieuw album. Daarvoor hebben we eerst nog wat ‘schrijfwerk’.
Jullie gaan weer op tournee doorheen zomerfestivals? Waar mogen we jullie nog live verwachten deze zomer?
Chris: Gek genoeg zijn er voor de maanden juni, juli en augustus nog geen boekingen. Er zijn een aantal contacten of opties, maar nog geen concrete afspraken. In het najaar wordt het dan weer wat drukker. Enfin, als het qua live spelen wat rustiger is, is dit absoluut jammer, maar we blijven niet bij de pakken zitten. We blijven zélf contacten zoeken en onderhouden met organisatoren én er is dan volop tijd om muziek en tekst te schrijven voor een volgend album. Een deel van het metalcircuit blijft voor ons heel moeilijk te bereiken, omdat we nog geen booker hebben. Ook dat staat op onze TO DO-lijst.
Zijn er ook buitenlandse optredens gepland? in het verleden stonden jullie o.a. in Frankrijk en Nederland?
Chris: Wellicht krijgen we nog een speelkans in Tilburg, daar zijn er wat contacten geweest. Daarnaast hebben we een favoriete actieradius van 400 km rond Gent… Verder kan ook, maar dat vraagt al iets meer puzzelwerk.
Is het, tegenover vroeger, trouwens gemakkelijker geworden om optredens vast te leggen, en heeft u daar een verklaring voor?
Chris: Ik heb niet het idee dat het nu gemakkelijker geworden is. Er zijn veel bands en het aantal concertzalen of clubs en of festivals waar metal een plaats krijgt, is niet evenredig gestegen. Een goed album als visitekaartje en een bookingsagent zijn zeker helpend.
Om daar op door te borduren, zijn er bepaalde landen waar jullie heel graag eens zouden spelen?
Chris: Ik heb niet meteen een fetish voor een bepaald land. Als ik mag dromen: er zijn voldoende legendarische concertzalen in België: de Vooruit in Gent, de AB in Brussel, Muziekodroom in Hasselt, De Kreun in Kortrijk of een kolkende Trix in Antwerpen. Wat Belgische festivals betreft zijn Graspop en Alcatraz natuurlijk het summum. Poging bleven voorlopig zonder succes, maar dat is een kwestie van tijd
Jullie hebben de gouden tijden van vinyl en cd meegemaakt. Wat is jullie mening over Streaming sites als Spotify en dergelijke meer?
Chris: Heel toffe vraag en tegelijk denk ik dat de meningen binnen de band daar sterk over verschillen. Ikzelf ben iemand die muziek wil ‘hebben’ of ‘bezitten’ en daarvoor niet afhankelijk wil zijn van een streamingsdienst. Muziek is daarvoor te belangrijk voor mij. Dat betekent dat ik CD’s en vinyl koop en op zoek ga naar fysieke winkels in Gent, Antwerpen, Brussel, Maastricht om dingen te kopen. Die dingen zijn, samen met een goed hifi-installatie, super belangrijk voor mij en krijgen een prominente plaats in mijn leefruimte. Als een strooptocht langs winkels niet helpt, ga ik naar platenbeurzen, kijk ik op Discogs, Ebay of op webwinkels. Ik luister albums (op vinyl of op CD) en geen nummers en ben dus zéker bereid om 3 jaar te wachten op het volgende album van een band.
Wat 'live' betreft, ben ik steeds onder de indruk van die performance van de frontman van dienst, die met bebloed hemd en zo op het podium komt. Hoe is dat idee ontstaan feitelijk?
Pieter: Alvast bedankt voor het compliment. Voorheen stond ik gewoon lekker in mijn bandshirt te brullen on stage. Naarmate we de band en onze live performance serieuzer zijn gaan nemen, zijn we gaan nadenken om ‘on stage’ iets meer te voorzien. We willen een ervaring delen met het publiek zowel muzikaal als visueel en omdat we nog steeds keihard underground zijn en geen budget hebben om vuurwerkshows af te steken, hebben we nagedacht hoe we dit willen brengen. Tijdens de release van ‘There is nothing’ kwam het idee om op te treden in zwarte overall. Dit heb ik ook een lange tijd gedaan maar zo creëer je op het podium één grote zwarte vlek. Om hier een contrast te brengen werd dus gekozen om mij in het ‘wit’ te hullen. Ik zie dit niet als een constant iets en misschien heb ik binnen twee jaar wel iets anders aan. Door het feit dat ik die outfit gebruik, kan ik veel gemakkelijker in verbinding komen met mijn donkere kant…. de kant die alle ellende wil verkondigen op het podium en iedereen mee nemen in een trip van agressie, afgunst, melancholie en onbegrip. Neem er dan natuurlijk bij dat ik het ‘geluk’ heb een imposante figuur te zijn, dit in combinatie met de outfit maakt het geheel on stage compleet. Het is niet zo dat ik een kopie of een personage van een ‘serial killer’ wil zijn. Een ‘serial killer’ is de keerzijde van onze mensheid. Iemand die getormenteerd is en die zijn kwellingen op de ‘verkeerde’ manier uit. Ik beoog vooral het show effect dat ik geen raad weet met mijn kwellingen en ik wil ze uiten via zelfverminking, zelfmoord en moord. Vandaar de combinatie van bijl & strop: ik wil een beeld neer zetten van alles wat voor ons taboe is.
Ik vind het ook opvallend dat er het ene moment lijkt alsof die reus van een frontman iedereen gaat verscheuren, en anderzijds hij de meest sympathiek charismatische entertainer blijkt te zijn? Is ook daar bewust voor gekozen. Waarom?
Pieter: Daar is helaas niet bewust voor gekozen vrees ik. Er zijn zelfs mensen die dit niet kunnen smaken. Eigenlijk splits ik mijn persoonlijkheden in twee. De verscheurende frontman is mijn donkere zijde, de nachtmerrie zijde. Terwijl mr. Sympa mijn andere kant is. Een beetje yin en yang, wat zo inherent is aan mijn persoonlijkheid. Tegelijkertijd wil ik ook dat mensen zich, ondanks alle kwelling, gewoon amuseren op een show en ook zaken kunnen relativeren. Ik merk dat er de laatste tijd telkens een fantastisch publiek aanwezig is dat alles kan vatten en keihard geniet van alles waar Chalice voor staat. Dat stemt me dankbaar. Het is inderdaad vroeger een werkpunt van me geweest om een boodschap over te brengen on stage. Ik heb die demonen dan ook keihard in de ogen gekeken en mezelf hierin laten groeien. Ik heb een effect op het publiek en dit is absoluut wederkerig. Het is een wisselwerking, een dialoog en daar hou ik van. Ik wil niet gewoon die ‘brullende beer’ zijn op het podium. Ik wil iedereen meenemen in een bad trip met een veiligheid dat in the end, alles goed komt.
Om af te sluiten, een dooddoener wellicht, maar is er na al die jaren nog een soort 'einddoel ' dat jullie graag zouden bereiken? Wat zijn de ambities na circa 20 jaar in de scene?
Chris: Ik heb geen einddoel. In één van de vorige vragen mochten we ‘dromen’ over plaatsen waar we nog zouden willen spelen. Als het er ooit zou van komen, betekent dit voor mij niet dat de stekker er dan uit gaat. De ambitie blijft om samen muziek te maken die we zélf graag horen en spelen, muziek waar we onze emoties in kwijt kunnen en waar we, in het beste geval, ook andere mensen kunnen mee raken. Zo lang we dat kunnen blijven doen als band, is het einde voor mij nog niet in zicht.
Ik zit door mijn vragen. Zijn er nog belangrijke mededelingen naar onze lezers toe?
Chris: Ik zou aan de lezers de voorzichtige suggestie willen doen om wat meer kleur te dragen en niet altijd die zwarte shirts, al dan niet met onleesbare logo’s, vieze tekeningen en opruiende opschriften. Trouwens, jullie moeders houden er niet zo van. Ze hebben het me zelf gezegd. Wat is er nu verkeerd aan een gele polo met fijne blauwe horizontale streepjes?
Pieter: Save the planet, kill yourself! Durf de nachtmerrie beleven samen met ons tijdens een live show! You won’t regret it!
Bedankt voor dit fijne gesprek. En uiteraard veel succes in de komende maanden, jaren, weken.
Conor Oberst (Bright Eyes, Monsters of Folk,...) en Phoebe Bridgers ontmoetten elkaar in 2016. Dit jaar kwam er dan plots een album van het duo uit en ging die nieuwe band zelfs op tournee. Als twee zulke kanjers dan ook nog eens in De Roma passeren, dan mochten we dat niet missen.
“I’m all talk”, zong Christian Lee Hutson, de opener van de avond. En ja, de lang opgeschoten koorknaap uit Santa Monica had een vlotte babbel. Hij zat niet verlegen voor een praatje met een fan die hem (of meer waarschijnlijk Bridgers en Oberst) achterna gereisd was uit Berlijn en had een paar leuke verhalen te vertellen. Maar er zaten ook een paar gevoelige kampvuursongs in zijn mouw. Die toverden zijn slanke, elegante vingers uit de snaren van de semi-akoestische gitaar, en ong hij met heldere stem. Het is weinigen gegeven om met onbekende nummers en enkel gitaar en stem een halfuur te boeien, maar deze schijnbaar ideale schoonzoon met het keurige hemdje onder de blauwe blazer had er weinig moeite mee.
Nu is die kerel niet de eerste de beste. Ook al is er bijna geen muziek van hem online te vinden, toch is hij al een tijd actief en werkt hij momenteel aan een derde album.
Hij is ook erg belangrijk binnen Better Oblivion Community Center: naast Phoebe Bridgers en Conor Oberst is hij degene die het meest vermeld wordt in de credits van dat geweldige album en hij maakt ook deel uit van de live band als gitarist en toetsenist.
Op die plaat is het een komen en gaan van studiomuzikanten, maar vanavond waren er maar vijf aanwezigen in het BOCC. Naast de drie reeds genoemde, tekenden ook Emily Retsas (bas) en drummer Marshall Vore present. Beiden komen uit de entourage van Bridgers en staan garant voor een betrouwbare ritmesectie. Maar de kern van de band bestaat dus uit Bridgers, Oberst en Hutson. En doordat vooral de eerste twee vooraan op het podium staan en zingen, is het de chemie tussen hen die BOCC zo speciaal maakt. Tijdens de eerste songs (“My City”, “Big Black Heart” en “Sleepwalkin’”) was het nog wat aftasten om de stemmen dezelfde magie te laten opwekken als op plaat en ook het geluid zat niet helemaal snor, maar alles leek op zijn plaats te vallen bij Dylan Thomas.
En dat was ook het signaal voor Bridgers - en later ook voor Oberst - om los te komen tussen de songs in en het Antwerpse publiek te trakteren op een paar welgemikte bindteksten. “This one’s a bummer”, zo kondigde Bridgers het eerste nummer aan, dat niet van BOCC is, maar van haarzelf: het intense “Would You Rather”, waarop Conor ook al meezong op haar fantastische album ‘Stranger In The Alps’. Dat deed hij ook hier, maar verder was er enkel wat pianobegeleiding door Hutson.
“Forest Lawn” werd aangekondigd als uniek, omdat het wellicht de enige song is die zowel over karaoke als over een begraafplaats gaat. Oberst was het daar niet helemaal mee eens, maar hij voorzag de song wel van een mooi weeklagende slidegitaar. En het bleef een prachtig nummer, ook al deed Vore zijn best om het wat te verpesten met een verkeerd gemikte koebel.
“Van Exception To The Rule” waren we op plaat al niet al te dol en ook al werd het vanavond gebracht vanuit strandstoelen en zorgde het voor een vrolijke noot, toch was het wachten op de gitaarduels in “Can’t Hardly Wait” (een cover van The Replacements) om een volgend hoogepunt mee te maken. Ze bewezen hoe close het drietal Oberst, Bridgers en Hutson wel is. Zeker toen de laatste twee door de knieën gingen en met de hoofden tegen elkaar verder duelleerden, sprongen de gensters van het podium.
Amper daarvan bekomen, werd “Chesapeake” ingezet. Het was al één van de hoogtepunten van de plaat en in de live versie, die door Hutson werd begeleid met een theremin (als we het goed gezien hebben), bedaarden dan wel de gemoederen, maar zorgde de song wel voor de eerste tranen van ontroering.
Ondertussen waren de eigen songs van de plaat bijna opgesoupeerd. Maar geen nood: Oberst had nog wat songs van Bright Eyes achter de hand. Er kon nog een cover gespeeld worden van Daniel Johnston (“Devil Town”), er was nog het luchtige, nieuwe “Little Trouble” dat na de plaat uitkwam en ook Bridgers had nog een eigen nummer in de aanbieding, al werd “Funeral” door Oberst omgetoverd in een furieuze rocksong. Vreemd genoeg bleef onze favoriete Bridgers-song ook in deze versie overeind. Bij rouw hoort blijkbaar ook woede.
“It will end in tears”, stond er boven de deur van het Better Oblivion Community Center op de backdrop en dat werd bewaarheid door het gevoelige “Didn’t Know What I Was In For”, al ontsnapte de band niet aan een bisronde. En daarin kregen we nog “Easy/Lucky/Free” van Bright Eyes en “Dominos”, waarbij de spots voor een dubbele regenboog zorgden. De zon scheen dus alweer door de tranen heen. De laatste woorden van die song zijn dan ook toepasselijk: “There’s always tomorrow.” En dan blijven ook de herinneringen aan deze geweldige show.
Met dank aan daMusic www.damusic.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Youff staat garant voor de meest extreme en overstuurde noise rock die er in ons landje wordt geproduceerd. Dat wisten we al van hun vorige terreurbom ‘Et Cetera’, en met ‘20/20 Hindsight zijn ze er niet bepaald radiovriendelijker op geworden. De gitaren klinken alsof ze ergens van een schroothoop zijn gehaald waar de jonge Sonic Youth zijn gevaarlijkste afval heeft achtergelaten. Youff graaft die dingen gewoon terug op en jaagt er dan doodleuk een genadeloze bosmaaier door.
De vocals lijken fatale noodkreten van een psychopaat die in een dodencel zijn laatste uren doorbrengt.
Youff is Lightning Bolt die met een schroevendraaier uw schedelpan doorklieft, of Daughters die zonder enige vorm van verdoving uw ingewanden verwijderen.
Om maar te zeggen, Youff is geen wandelingetje in het park. Tenzij u zich om middernacht in een duister park begeeft alwaar een serial killer u met de glimlach én met een hakbijl staat op te wachten.
‘20/20 Hindsight’ is een plaat die krijst, schuurt, brandt, schreeuwt en verplettert, eentje waar je nooit zonder kleerscheuren uitkomt.
Wij Belgen mogen best toch wat meer trots zijn op wat onze metalscene te bieden heeft. Dat is een statement die ik al verschillende keren heb gemaakt, ik kan dat niet genoeg herhalen. Neem nu Slaughter The Giant. Dit melodieuze death/blackmetalcollectief haalt zijn inspiratie bij bands als Fragments Of Unbecoming, Killswitch Engage en Ignominous Incarceration, maar beschikt vooral duidelijk over een eigen smoel. Toen we de heren vorig jaar zagen optreden op het festival Frietrock schreven we daarover: 'Bij veel bands lag alles iets te nadrukkelijk op diezelfde lijn, waardoor de aandacht al te vaak verslapte. Maar toch stellen we bij elk van hen eveneens enkele opvallende elementen vast waardoor we dan weer kunnen besluiten dat er zeker en vast potentieel naar de toekomst toe inzit. Echter is het vooral de bedoeling van de organisatie om jonge of minder bekende bands podiumkansen te geven. Ook daarvoor kan de organisatie van Frietrock op onze waardering rekenen. Zo waren we onder de indruk van de combinatie tussen waanzinnige grunts en cleane vocals die Slaughter The Giant naar voor bracht. Het zorgde voor een vrij gevarieerde set, die je van begin tot einde murw sloeg.''
Slaugher the Giant brengt zijn eerste EP op de markt: 'Aslylum of the Damned'. En ondanks dat het nog om een vrij jonge band gaat, hebben de leden daarvan al heel wat watertjes doorzwommen. Zo speelden zanger Benny Ubachs en drummer Joren Baert beiden bij The Scalding en maakte gitarist Timi Devos het mooie weer bij Evilenko. Die ervaring in het vak nemen de heren ook mee in dit nieuwe project. Het resulteert in een ijzersterke death/blackmetalplaat waar nergens en speld valt tussen te krijgen. Na een vrij lange intro, die langzaam als een gif je aders binnendrijft, zijn we vertrokken voor een niets meer of minder dan ijzingwekkende trip doorheen helse taferelen. Doordat de bandleden elkaar perfect aanvullen, ontstaat dan een kruisbestuiving die de poorten van de Hel letterlijk doen openzwaaien. Zware riffs en donderslagen als drumsalvo's vliegen ons rond de oren. Maar het is vooral die stem van Benny, die telkens combineert tussen clean en oorverdovende grunts, die ervoor zorgt dat de haren op onze armen bij elke song rechtkomen. Van pure angst. Zeker weten.
Dat laatste is trouwens de rode draad op “Torture And Madness”, “The Hell In Me” en “Raging Demons”. En bij uitbreiding door de volledige schijf. Demonische wezens kom je over de gehele lijn tegen. Is dat enerzijds in een razendsnel en meedogenloos tempo, dan schuilt er anderzijds plots wat meer melodie in een al even ijzingwekkend, dreigende ‘Asylum Of The Damned’. Vooral zitten elk van de nummers op deze EP heel strak in elkaar, en klopt het plaatje volledig. Elke riff sluit dan ook perfect aan op de volgende mokerslag, of de grunt en de vocale inbreng.
Die verschroeiende aanpak zorgt voor een perfect visitekaartje naar de fans toe die nog moesten twijfelen. U zult niet worden ontgoocheld, neem dat van ons aan.
Apocalyps Nu! is een titel die perfect past in het totaalpakket dat hier wordt afgeleverd door Slaughter The Giant. De band is op basis van deze klasse-EP trouwens duidelijk klaar voor het grote werk. De band staat binnenkort op Antwerp Metal Fest, waar ze zullen zorgen voor een apocalyptische totaalbeleving.
Meer informatie over Antwerp Metal Fest vind je op https://www.antwerpmetalfest.be. Het is een metalfestival dat je trouwens, als doorsnee metalliefhebber van het eerste en het laatste uur gewoon niet mag missen. Net zoals het optreden van deze veelbelovende death/blackmetalact Slaugther The Giant dus. Want zonder enige overdrijving, met Slaughter the Giant krijgen we een kersverse ijzersterke parel binnen de black- en deathmetal aangeboden, die ons dus op het podium al kon murw slaan. Maar ook door middel van deze EP dooreen schudt, waardoor diezelfde demonische wezens ons eveneens tot moes slaan. En dat is hoe we onze boterham met black/death metal het liefste verorberen.
Tracklist: Apocalypse Now; Torture And Madness; The Hell In Me; Raging Demons; Asylum Of The Damned.
Bij de liefhebbers van film en TV-series zal de naam Jack Savoretti wellicht een belletje doen rinkelen. Zijn muziek wordt gebruikt in series als Grey’s Anatomy ,Teen Wolf en The Vampire Diaries, om maar een paar voorbeelden te geven. Jack Savoretti is een singer-songwriter die door zijn muziek en zachtmoedige stem vooral de gevoelige snaar raakt. Met 'Singing To Strangers' bracht de man zijn ondertussen zesde schijf uit, waarbij braafjes tussen de lijntjes wordt gekleurd. Maar eerlijk is eerlijk, die gezapige aankleding bezorgt je wel degelijk een krop in de keel. Al mocht het voor ons wel wat avontuurlijker en intenser zijn geweest.
Dat breekbare en zeemzoete waarmee Savoretti de haren op je armen doet rechtkomen? We vinden het dan ook net iets te weinig terug om ons compleet over de streep te trekken. “Candlelight” is een poging in de goede richting. Jack zijn zachtmoedige stem klinkt hier breekbaar als porselein. Bij een song als “Better Off Without Me” doet zijn stem me zelfs sterk denken aan Bryan Adams en dergelijke songs hadden er wat mogen staan op deze schijf. Want het zijn net deze soort songs die er bij films en dergelijke voor zorgen dat de emotionele beladen atmosfeer tot een hoogtepunt wordt gedreven waardoor je met tranen in de ogen achterblijft.
Uiteraard beschikt Savoretti over een zeer warme stem, die aanvoelt als een deken tegen donkere winteravonden. Het breekbare in zijn stem, doet ons meermaals naar adem happen. Luister maar naar het intieme en mooie “Singing To Strangers (Interlude)” waar Jack zijn stem volledig in de strijd gooit om de aanhoorder te bedwelmen. Er zitten heus nog wel van die hartenbrekers tussen. Zoals afsluiter “Music's Too Sad Without You”, een liveversie met Kylie Minogue. Wiens stem dan weer een meerwaarde blijkt te zijn binnen het geheel. Het is dus niet allemaal kommer en kwel bij Savoretti. Integendeel, Jack profileert zich op een gezapige en heel magisch mooie wijze tot een hartenbreker eerste klasse. Daar bestaat geen enkele discussie over.
Jack Savoretti brengt met ‘Singing To Strangers' een plaat uit die gevoelige snaren van de aanhoorder zullen raken, doordat de man zijn bijzonder kristalheldere stem in de strijd gooit en songs zodanig emotioneel aankleedt dat je gewoon met een krop in de keel achterblijft. Echter blijft hij hierbij iets te angstvallig binnen oppervlakkige lijntjes kleuren, waardoor niet elke song een even geslaagde trip naar ons hart blijkt te zijn. Dit album klinkt dus vooral iets nadrukkelijk als een easy-listening popplaat, inclusief bijbehorende strijkers, koortjes en dergelijke meer. Op zich is daar uiteraard niets mis mee. De liefhebber van deze soort singer-songwriter/popmuziek zal zeker aan zijn trekken komen. Ikzelf had toch graag een iets meer gedurfde en avontuurlijke aanpak gezien en gehoord. Zoals we in het verleden nog al hebben meegemaakt bij Savoretti. En zoals dat ook in zijn filmmuziek het geval is. Helaas vervalt Savoretti op deze schijf dus iets te nadrukkelijk in oppervlakkigheid, waardoor zulke momenten zeer zeldzaam zijn, en het ons beetje een gemiste kans lijkt om ons hart volledig te veroveren.
Tracklist: 1. Candlelight 04:32; 2. Love Is On The Line 03:31; 3. Dying For Your Love 04:02; 4. Better Off Without Me 04:02; 5. What More Can I Do? 04:58; 6. Singing To Strangers (Interlude) 02:53; 7. Youth And Love 03:56; 8. Touchy Situation 04:27; 9. Greatest Mistake 04:59; 10. Things I Thought I'd Never Do 04:11; 11. Going Home 04:27; 12. Music's Too Sad Without You (Live from Venice).
Succesvolle deelnames aan Humo’s Rock Rally en een goed onthaalde debuut resulteerden voor Geppetto & The Whales in o.a. optredens op grote festivals als Pukkelpop. Het leek de band medio 2012-2014 voor de wind te gaan. De band was aan een opmars naar boven toe en ook wij waren daar enkele keren getuige van. In 2015 zagen we Geppetto & The Whales aan het werk in Concertzaal De Casino in Sint-Niklaas en schreven daarover: ‘De lont was bij dezen aan het vuur gestoken en Geppetto & The Whales konden de rest van de avond niets meer verkeerd doen. Niet alleen zijn er de wondermooie songs als “Maxburg”, “Jonathan” of “Bright Star” die allen schipperen tussen hartverscheurend, intiem en meeslepend. Ze werden met een soort vurigheid en gretigheid gebracht die ons en de aanwezigen heel diep raakte. De ene keer kon je een speld horen vallen in de zaal, het volgende moment scheurden de gitaren heel diep door je vege lijf heen, als een scherp mes. Kortom: Nergens werden geluidsmuren afgebroken, maar de set zat boordevol heel uiteenlopende variaties en tempowisselingen. Die aan de ribben bleven kleven"
Toen werd het plots stil rond deze veelbelovende Belgische band, tot recent hun nieuwste schijf op de markt kwam: 'Passages'. Alsof ze nooit echt weg zijn geweest, zo klinkt openingssong “Faust”. Diezelfde melancholische en weemoedige aankleding als voorheen, waardoor we als aanhoorder in diepzinnige gedachten vertoeven binnen intieme sferen en ons gewillige lieten hypnotiseren. Het is ook op deze nieuwe schijf overeind gebleven. Ook bij de daaropvolgende pareltjes als “Tall Leaves”, “Nunki” en “How We Got Here” worden nog steeds geen geluidsmuren afgebroken, maar wel die uiterst gevoelige snaren geraakt. Is er dan niets veranderd? Meer dan ooit hoor je duidelijk een band die volwassen is geworden en vooral een band waarin iedereen dezelfde kant uitkijkt. Tijd uittrekken voor herbronning in je leven. Het kan ervoor zorgen dat je, eens een nieuwe adem gevonden, sterker dan ooit de toekomst met een brede glimlach tegemoet kan zien. Ook Geppetto & The Whales heeft dankzij deze herbronning zichzelf letterlijk teruggevonden, zoveel is duidelijk.
Songs die één voor één niet moeten onderdoen voor songs die de band in het verleden uitbracht, maar eveneens laten zien en horen dat de toekomst voor wat eens toch was uitgegroeid tot één van onze favoriete Belgische bands binnen weemoedige muziek, er wederom heel rooskleurig uitziet. Dat is vooral wat Geppetto & The whales ons met deze klasseplaat voorschotelt.
We hopen alleen stilletjes dat ze weer geen vijf jaar moeten wachten om ons te verblijden met aan de ribben klevende songs als “Man From Porlock”, “Ruts” of “Rites Of Passage”. Echter, het was het wachten meer dan waard.
Tracklist: 1. Faust; 2. Tall Leaves; 3. Nunki; 4. How We Got Here; 5. Man From Porlock; 6. I Know Who You Were; 7. Ruts; 8. Thirteen Lovers; 9. Stuck In Reverse; 10. Rites Of Passage; 11. At Little Bay; 12. Jigsaw; 13. Dusseldorf.
Het komt zelden voor dat een band zo enthousiast je een nieuwe schijf in de handen steekt, met glinsteringen van trots in de ogen. Nu, Exoto mag helemaal terecht trots zijn op hun nieuwe aanwinst. 'Absolution in Death' is een doorsnee-deathmetalschijf die de meest donkere gedachten bij ons naar boven brengt, binnen een atmosfeer die je tot waanzin drijft. Dat is het soort deathmetal waarvoor we graag uit onze luie zetel komen, om de apocalyps letterlijk te doen ontstaan in ons hoofd. Exoto wist ons vorige zomer al murw te slaan op het gezellige festival Frietrock, waar de band erin slaagde om op klaarlichte dag de duisternis letterlijk te laten neerdalen over de festivalweide.
Exoto ontstond al in 1989 en heeft toch al wat jaren op de teller staan. In de jaren '90 wist Exoto zijn stempel te drukken op die typische deathmetalscene. Niet alleen waren er optredens met o.a. Morbid Angel, Loudblast, Annihilator, Malevolent Creation, Benediction, Massacra, Grave, Loudblast, Gorefest en Ancient Rites.
Exoto bracht in 1994 met 'Carnival Of Souls' een uiterst gesmaakt debuut uit. Helaas had Exoto rond die periode ook af te rekenen met het jammerlijke overlijden van voormalige drummer Didier in een auto-ongeval. Een mokerslag in het gezicht die de band heeft dooreengeschud. Maar Exoto bleef niet bij de pakken zitten en timmerde met succes verder aan de weg. De band hield er uiteindelijk mee op in 1996, maar herrees echter uit zijn as in 2012.
In 2016 werden in een vernieuwde line-up stappen gezet om de band gloednieuw leven in te blazen. Het resulteerde o.a. in dit knappe minischijfje 'Absolution In Death'. De band bestaat anno 2019 dan ook uit topmuzikanten die o.a. door hun jaren dienst in de scene verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Dat blijkt al uit die verschroeiende intro die dreigend als een ratelslang je langzaam de adem ontneemt. Waarna we vertrokken zijn voor een oorverdovende trip doorheen de diepste kerkers van onze eigen Hel. Want ja ook Exoto houdt je een spiegel voor, waarbij je je eigen demonen strak in de ogen kijkt. Uiteraard zijn we onder de indruk van de gitaarriffs, vlijmscherp als een mes gecombineerd met drumsalvo's die als een mokerslag in je gezicht terechtkomen. Maar het is die rauwe en brullende stem van Chris die de kers vormt op de dodelijke taart.
Songs als “Absolution In Death”, “Floating” en “Liquify Your Enemies” gaan diezelfde verschroeiende weg op, tot je als aanhoorder tot een vorm van waanzin wordt gedreven. Deze band brengt deathmetalingrediënten naar voor die dodelijk klinken in de oren, maar het voelt ook aan alsof de ziel uit je lichaam wordt gerukt en elk beetje leven uit je vege lijf wordt gezogen. Nee, origineel is dat allemaal niet, maar het wordt wel zodanig meedogenloos gebracht dat je tot waanzin wordt gedreven. En prompt apocalyptisch aanvoelende taferelen voor de ogen haalt.
Exoto slaagt er dus niet alleen live in dat intensieve gevoel naar voor te brengen waardoor je compleet murw wordt geslagen, ook op schijf voelt het aan alsof je letterlijk wordt weggesleurd naar die diepste kerkers van de Hel. Dat daarbij gegrasduind wordt doorheen typische doorsnee deathmetalingrediënten? Dat stoort allerminst, omdat kwalitatief uitstekend werk wordt afgeleverd vanaf de eerste tot de laatste noot. Waardoor je, eens waanzinnig geworden, uw lot in handen neemt en de dood strak in de ogen kijkt. Missie geslaagd!
Tracklist: Walkers (Intro); When No Dreams Remain; Consumed By Insanity; Liquefy Your Enemies; Floating (To Hell); Absolution In Death.
‘Levende legende brengt gesmaakte soloplaat uit’. Het zou de titel kunnen zijn van deze recensie. Want inderdaad Don Felder is dankzij zijn bijdrage als gitarist/zanger aan The Eagles in de periode 1974 tot 2001 uitgegroeid tot een legendarische naam in rock, blues en aanverwante middens. De man, ondertussen de respectabele leeftijd van 71 bereikt, brengt nu zijn derde soloschijf uit: 'American Rock 'n' Roll'. Een schijf waarbij Felder met het grootste gemak aan alle hoge verwachtingen voldoet.
Hij krijgt hierop wellicht de steun van andere levende legendes als Peter Frampton, Slash, Mick Fleetwood, Joe Satriani en Richie Sambora. Maar hij trekt vooral de aandacht naar zich toe, door middel van lekker aanstekelijke, pure rocksongs die aan je ribben blijven kleven. Don Felder doet daarbij niet aan nieuwe wegen inslaan, maar blijft zijn eigen grens verder aftasten. Hij klinkt op deze schijf ook niet oubollig of routineus. Het spelplezier loeit vanaf die eerste titelsong tot de laatste snik gewoon uit de boxen en daardoor bezorgt hij de blues-en rockfan de ene na de andere adrenalinestoot, zoals hij dat in zijn jonge jaren bij The Eagles ook deed. En dat is gezien zijn staat van dienst bewonerswaardig te noemen. Want hij trapt niet in de val van een routineklusje afwerken, zoals sommige tijdsgenoten dat helaas plegen te doen.
Of dat nu is door blues klinkende pareltjes als “Limelight” of ballads die je koude rillingen bezorgen of eerder mede door verschroeiende solo's bovenop dat warme stembereik, als in “Falling In Love”, telkens raakt Felder de rocksnaar heel diep. Maar vooral, Don Felder straalt na al die jaren nog steeds het charisma uit van een jonge wolf, dat is wat ons nog het meest over de streep trekt. Nergens valt er een speld tussen te krijgen.
Deze schijf is zeer gevarieerd en smakelijk samengesteld zodat een beetje fan van blues- en rockmuziek in zijn meest pure vorm. De fans van Eagles kunnen met een gerust hart deze bijzonder gezapige parel aan hun platenkast toevoegen.
Tracklist: 1. American Rock 'n' Roll 03:41; 2. Charmed 03:17; 3. Falling In Love 04:25; 4. Hearts On Fire 04:32; 5. Limelight 03:47; 6. Little Latin Lover 03:34; 7. Rock You 03:42; 8. She Doesn't Get It 03:34; 9. Sun 04:32; 10. The Way Things Have To Be 04:20; 11. You're My World.
Club Mayz is het eenmansproject van Gentenaar Matthias Yzebaert. In 2015 bracht hij al een album, ‘The Void', uit onder de naam Mayz. We leerden deze elektronische muziekkunstenaar kennen in 2017 toen de man zijn schijf 'Lonliness' op de markt bracht. We schreven daarover: '’De perfectie van songs als “Everything Means Nothing Annyway” tot “You Can't Kill It” doen ons - eerder subtiel - telkens opnieuw terugdenken aan bands als bijvoorbeeld Depeche Mode, in hun beginjaren, daar is anno 2017 nog steeds niets mis mee. Liefhebbers van pure synthpop, met een knipoog naar de experimentele kant daarvan, zullen in deze plaat zeker hun gading vinden.’ Via Wool-E Discs bracht Club Mayz een nieuw meesterwerk uit: 'The Gift Of Surrender' - uitgebracht op vinyl. Een lekker donker wave pareltje boordevol duistere weemoedigheid en melancholie.
Knipogen naar die jaren '80 zijn nog steeds aanwezig bij Club Mayz, al is het deze keer meer gold wave en aanverwante, eerder intieme, darkwave. Zijn zin om te experimenteren met die geluiden is de man echter nog steeds niet verloren. “My Former Self” bevat zoveel zachtmoedigheid, binnen een donkere omkadering, dat die duisternis eerder deugd doet dan angst aanjaagt. Een rode draad dat we trouwens ook terugvinden op de daarop volgende songs als “Gray Days”, “Dependent”, “The Waiting Room” en “Mirage (I'm Not There)”.
We hadden onlangs het geluk zijn studio te mogen bezoeken en kunnen ons de uren dat de man achter al zijn knopjes en keyboards magie heeft liggen uitproberen tot het oneindige niet voorstellen. Maar de sfeer in die studio bewijst dat Matthias een elektronica-artiest is die net als grote artiesten als Brian Eno graag buiten zijn eigen lijntjes kleurt. Ook al is dat bij de laatste meer binnen ambient - een stijl die we ook soms terugvinden op deze schijf. Die donkere omkadering namelijk, die je hart verwarmt, zo eigen aan wat Brian Eno doet, vinden we dus ook terug bij Club Mayz. Vandaar. Van synthpop zoals bij de vorige schijf is, ondanks die nog steeds subtiele knipogen, iets minder sprake. Het bewijst nog maar eens dat Matthias een artiest is die zijn grenzen verlegd en blijft aftasten. En zichzelf bovendien blijft heruitvinden.
Het klankentapijt dat deze klankentovenaar naar voor brengt voelt aan als een donkere deken die je ziel verwarmt. Elke song bevat zoveel uiteenlopende soundscapes. De man zet je voortdurend op het verkeerde been. Dat je als aanhoorder geboeid blijft luisteren naar deze aanstekelijke schijf, die de meest donkere gedachten naar boven brengt maar dus eerder binnen een weemoedige omkadering, dan dreigend en oorverdovend. De beats werken wel degelijk op de dansspieren, maar doen je, eens onder hypnose gebracht door die uiteenlopende klanken die Club Mayz als een ware elektronica virtuoos uit zijn mouw schudt, eerder zweven over die dansvloer.
Matthias bewijst nog maar eens een meester te zijn in beats, die teruggrijpen naar een verleden maar vooral met het oog naar de toekomst van uiteenlopende elektronische muziekbeleving gericht.
Tracklist: My Former Self 04:11; Gray Days 06:12; Depends 05:51; The Waiting Room 03:17;Passing By (Intro) 02:29; Mirage (I'm Not There) 05:29; Farwell Track 02:59; The Mask Of Sorrow 03:26; Souvenir Wounds 03:40; We Have Ideas And Each Other 06:33.
Elektro/Dance
The Gift Of Surrender
Club Mayz
Wool-E Discs
Nederlands 
Français 
