Voor hun tweede album trokken de Wevelgemnaars stadsgenoot Brent Vanneste (steak nr8) aan als producer. Een logische en terechte keuze lijkt mij na beluistering. Het trio brengt muziek met elementen van noise, stoner, alternative rock en indierock in. Een beetje zoals Foo Fighters, Everclear, Kyuss, Biffy Clyro, Monster Magnet etc
Dat levert negen tracks op. Opener “Bored Ass Tony” is meteen een mooie binnenkomer. Een sfeervolle intro, een stonerrock/grunge middenstuk dat zich tot een climax ontwikkelt tot aan het eind van de track. Mooie opgebouwde song. “The Cricket Sound” begint onheilspellend om dan plat gewalst te worden door de logge en zware bassen en de riffs. Krekels? Inderdaad, de vervormde herhaalde gitaaraanslagen doorheen de song kunnen daarvoor door gaan. “Dirty Allen” gaat wat verder op het elan van de vorige song maar is minder opvallend. “All Day” is wat lichter dan de voorgaande songs. Er gloort hier en daar een zonnestraaltje doorheen de donkerte. Het is een vrij catchy nummer ook. Zo ook met “Keep Your Secrets” dat een aanstekelijk refrein heeft. “Dead Inside” drijft weer op de zware gitaren en doet wat van ver aan Audioslave denken. We komen o.a. fijne baslijnen tegen op “My Friend Ed”. Het gitaarwerk galmt bij momenten, vooral naar het einde toe, wat de song wat opentrekt en een gevoel van ruimte geeft. Met “Smack Your Neighbour” wordt er jaren negentig gewijs afgesloten.
‘The Cricket Sound’ is een heel onderhoudend en fijn geproduceerd album geworden. Zeg maar een kopstootje en een kleine wervelwind. Een fijne ontdekking. Wie van rock, grunge en stoner houdt moet dit zeker eens checken. Verder weten de mannen van aanpakken want ze brengen niet alleen het album in eigen beheer uit ze hebben ook een eigen boekingskantoortje opgericht (headachemusicagency.be). Leve de DIY-aanpak dus.
Meteen in de eerste regels tekst van The Stanfields op hun nieuwe album ‘Limboland’ wordt duidelijk dat dit een politiek statement wordt. "A line was drawn in the sand by a fool with a big stick and tiny hands/He promised a wall, talked about greatness and dared to speak for me." Hoewel The Stanfields een Canadese band is, willen ze reageren op het beleid van de Amerikaanse president Donald Trump. Hun boodschap verpakken ze in een mix van folk en potige hardrock. De teksten zijn verhalend en toch heel erg to the point.
Je kan The Stanfields aanduiden als The Levellers zonder de punk-vibe. Het is maar waarmee je begint als referentie. Zonder de politieke boodschap hadden The Stanfields ook een Canadese versie van Mumford & Sons kunnen zijn: dezelfde degelijke, klassieke songs en melodieën, iets meer korrel op de stembanden en geen banjo maar een viool voor de extra folktoetsen. Het verschil maken ze vooral met een zachte ondertoon van country, zonder daarmee expliciet op de voorgrond te komen, behalve dan misschien op de meezinger “How Long Is The Road” en op “California Reaper”.
Zelf noemen ze ‘Limboland’ overigens geen politiek album, maar eerder het luid verkondigen van een algemeen ongenoegen en een vraag naar meer redelijkheid. Niet enkel van Trump, maar ook van mediamagnaat Rupert Murdoch, Justin Trudeau (eerste minister van Canada) en nog veel anderen die meeschrijven aan het verloop van de wereldgeschiedenis. “Iedereen slijpt maar zijn messen, zonder naar elkaar te willen luisteren. Op social media blijft de grootste groep politiek stil, omdat ze anders virtueel afgemaakt worden door een heel kleine groep van politieke extremisten”, verklaart zanger en songschrijver Jon Landry.
The Stanfields houden hun ogen en oren open en kijken ook geregeld naar het grotere geheel. "Your flag (won't save you anymore)” gaat over de klimaatopwarming en hoe de politiek er overal in de wereld maar niet in slaagt om daar een krachtdadig antwoord op te bieden. Het is in dit nummer duidelijk dat de politieke nood ook muzikaal vuurwerk oplevert.
Als geheel bevat ‘Limboland’ meer gebalde en minder uitdijende nummers dan op eerder werk.
Niet alleen politici en zakenmensen krijgen een veeg uit de pan. Op “Let It Run” wordt de luisteraars een spiegel voorgehouden. Hoe wij – als we thuiskomen na een werkdag – alle rede buitensluiten als we voor de tv plaatsnemen en totaal onverschillig blijven voor alle onrecht tot we in slaap vallen. Het is ook een song waarop de band tussen de lijnen zichzelf relativeert: ondanks de sense of urgency die uitgaat van hun teksten, beseffen ze bij The Stanfields dat zelfs hun eigen publiek veelal ‘in slaap’ gesukkeld is.
“Total Black” is een beetje een gemiste kans. Op dat nummer krijgen The Stanfields versterking van het Canadese folk-duo Cassie en Maggie MacDonald (viool en zang). De heldere stem van Maggie biedt een mooi contrast met brombeer Landry, maar ze zijn vergeten dat zoiets pas werkt als je ook nog een degelijke song schrijft. En dat kunnen ze nochtans goed op ‘Limboland’.
De sterkste nummers op ‘Limboland’ zijn behalve “Let It Run” nog “Light”, “Desperation” en “Lantern In The Window”.
James Williamson is bijna zeventig en was ooit bandlid van The Stooges. De legendarische begeleidingsband van Iggy Pop. Hij was tevens een songschrijver die bijvoorbeeld alle nummers op ‘Raw Power’ hielp meeschrijven met Iggy Pop. Ook op ‘Kill City’ werkte hij mee en op ‘New Values’ was hij gitarist en producer. Na meningsverschillen tijdens het maken van ‘Soldiers’ (o.a. met David Bowie) stopte hij met muziek maken en ging hij terug technologie studeren.
Na de dood van Ron Asheton in 2009 voegde hij zich terug bij de band om op tournee te gaan. In 2013 maakte hij samen met Iggy ook het ‘Ready To Die’ album.
Voor de vocals op dit solo album trok hij Frank Meyer (zanger en gitarist bij The Streetwalkin’ Cheetahs) en Petra Haden (The Haden Triplets, That Dog) aan. De uptempo nummers waarop Frank Meyer zingt sluiten nog het meest aan bij het werk van The Stooges. Dat geldt dan bv voor de felle opener “Riot On The Strip”. Er staan wel meer warmere en iets ingehouden tracks op. “Judith Christ” is een heerlijke rock and roll track. “Pink Hearts Across the Sky” is een door Petra Haden gezongen track dat een beetje als een Amerikaanse singer-songwriter/rock track klinkt. Laten we zeggen genre Sheryl Crow.
Het grootste verschil met The Stooges is dat het gitaarwerk hier ook knettert maar dan meer als van een haardvuur terwijl hij met The Stooges zijn gitaar liet slijpen en zagen. Het gevolg is een diep in rock and roll gedrongen album dat warm en Amerikaans klinkt. Soms vinnig en in enkele gevallen wat te gezapig, o.m. een “You Send Me Down”. Hier is zijn gitaarspel te gewoontjes. Hij is sterker wanneer hij wat kan wringen en scheuren met zijn machine. Songs schrijven kan de man in elk geval. Dat bewijst hij hier terug. Zijn ook de moeite: “Destiny Now”, “Miss Misery” (ballad), “The Revolution Stomp” en het titelnummer dat een countrysound meekreeg. Er wordt afgesloten met een heel fijne cover van Escovedo’s “Died A Little Today”.
Wie denkt om een echt Stooges album te horen te krijgen zal bedrogen uitkomen. Ik denk eerder aan een Fogerty, Petty etc… Maar toch is dit album een bescheiden pareltje van een legendarische muzikant. Rocksongs zonder veel pretentie en aangevuld met de warmte van americana en country. Hier en daar zorgende sax of keys voor wat kleur. De twee vocalisten die hij aantrok zijn erg goed gecast voor deze job. Gewoon een heel solied album.
Uit Limburg komt het vijftal muzikanten die samen Tonsils vormen. Ze brengen pop en rock en omschrijven zichzelf als een mengeling van dreampop a la Beach House en de gekte van een Pavement. Mooie vergelijkingen en meteen toont het ook dat het niet zomaar popdeuntjes zijn die ze in elkaar steken. Er mag al eens een hoekje af zijn.
Ze brachten al ‘Tumbling’ (2015) en ‘You Know What It Means’ (2017) uit. Nu is er een single met twee mooie tracks op zijnde “Around” en “Forward”. “Around” bevat een warme baslijn (denk aan Metal Molly), een wat gekke tekst en dito synths geven het geheel een niet te serieuze twist. Toch is het een serieus nummer. Het zit goed in elkaar, is catchy en een klein oorwormpje.
“Forward” bevat wat psychedelische en jaren-70 elementen in de song maar is ook wederom goed uitgewerkt. De song bevat ook enkele crazy overgangen. Daarvoor hebben ze waarschijnlijk eerst naar Frank Zappa geluisterd.
Tonsils zal je niet gauw op de radio tegenkomen. Zonde want het is een originele band met een eigen geluid. Om maar te zeggen: je moest deze single eigenlijk al in je bezit hebben. Haast u!
Labelbaas Tony Vandenbogaerde had blijkbaar al snel door na de release van volume 1 dat hij met deze vergeten of onbekende pareltjes van eigen bodem een interessante niche had ontdekt. En de pareltjes waren blijkbaar nog niet allemaal opgebruikt getuige van de ronduit fraaie tweede release. Intussen heeft Maywayrecords, die het gegeven nog wat heeft opengetrokken, op Spotify al een hele reeks nugget-compilaties geplaatst.
We openen met wijlen Barbie Bangkok, ooit finalisten in Humo’s Rock Rally in 2004, die hier een frisse rocktrack uit 2007 hebben staan. Denk aan Soulwax, Metal Molly etc…
Simi Nah, van het Franse Nice afkomstig, is bekend van Praga Khan, Coma en haar solowerk. Mijn inziens te weinig bekend. Luister maar eens naar dit pareltje.
Dead Man Ray bestond uit niemand minder dan Daan, Rudy Trouvé, Herman Houbrechts, Elko Blijweert en Wouter Van Belle. “Copy of 78” is een single uit 1998. Belgische Art rock. Nog bekend volk zijn The Germans, Sugar Kane, Delavega, Stuffed Babies, De Bossen, Lunascape en Vive La Fête.
Opmerkelijke track is o.a. Confuse The Cat met “The Deepest Blue”. Nooit beseft dat dit postpunk culthitje uit eigen land kwam.
En Red Elmo waaruit één van de componisten van SX afkomstig is.
En om af te sluiten Mauro Pawlowski & The Grooms met “The Unreachable”. Klasse. Daartussen nog een aantal tracks die zeker niet moeten onder doen. O.m. het dromerige Piano Club ft Catherine De Basio, de garagerock van Black Shark, De Legende (Elvis Peeters van Aroma Di Amore) met “Ten Dans” of de indierock van Paper Fox met het fraaie “Wonderful”.
Dit is een heel leuke en goede compilatie dat ons toont wat er leefde in de 90’s en 00’s in België. Het leuke is dat het niet altijd de bekendste of de voor de handliggende bands en tracks zijn die hier geserveerd werden.
Belpop is jaren geleden uitgegroeid tot een begrip. Belgian Nuggets komt zich intussen als opvolger manifesteren. Te verkrijgen als download, cd en vinyl.
Altijd fijn als je een beetje gekte in een band ontdekt. Vooral als die gepaard gaat met fijne, goede muziek. Ook in België bestaan of bestonden, in allerlei genres, dergelijke bands: Arbeid Adelt, Aroma Di Amore, Daan, Belgian Associality, Nacht Und Nebel, Kenji Minoque… Elefant (wederom afkomstig uit het muzikaal boomende Gent) behoort daar ook toe volgens mijn bescheiden mening. Ze brengen een soort krautrock op geheel eigen wijze en wie ze ooit al eens live aan het werk zag zal dit zich nog herinneren. Een uiting van het Belgische surrealisme met die witte labopakjes op het podium.
Dat laatste is leuk en valt op maar de muziek moet ook interessant zijn anders blijft het een gimmick. Over de muziek moeten we ons niet meteen zorgen maken want de band bestaat uit leden van o.a. The Van Jets, Drums Are For Parade en Future Old People are for Wizards. Vanuit deze verschillende muzikale achtergronden hebben ze een nieuwe blend gemaakt. Op het eerste gehoor is er geen rechte lijn in hun muziek te onderscheiden doch dit is maar schijn. Markante, vrij uitgesproken en soms tegendraadse ritmes samen met gitaarlijnen en toetsen die naar krautrock en psychedelica neigen vormen een stevige basis voor hun songs. De eigenzinnigheid van FOPAFW met de melodieuze elementen van The Van Jets. Het geheel is niet echt radiovriendelijk materiaal maar hoeft dit? Voor mij in elk geval niet want het maakt hun zoektocht naar een eigen geluid alleen maar interessanter.
Na enkele EP’s is er dus nu hun full album dat je meeneemt op een trip in hun vreemde wereld. Het begint al met de introtrack “Haven’t Heard of Yet” dat met spoken words een beklemmende sfeer creëert. “Oh My Dog (Oh mein Hund)” begint met een soort van Ennio Morricone- thema brengen. Wanneer je denkt dat dit een instrumentale track is , ontpopt die zich halfweg in een gezongen rocksong (a la Millionaire). “Schräg” drijft op een themaatje dat als een loopje terugkeert. Onverwachte overgangen doorbreken dat loopje. “Landman” is wat hetzelfde qua opbouw maar bezit wat meer psychedelische elementen. “Credulity” heeft fijne orgelklanken en de muziek is vrij catchy. Een behoorlijk toegankelijk nummer dat ik echt goed vind. Op “Der Publizist” doet de zang aan Marianne Faithfull denken, en muzikaal aan Goethes Erben denken. Ook “Lord Sleep” kan mij bekoren.
Twaalf tracks telt het debuut van deze heren. Een geslaagd en eigenzinnig debuut dat waarschijnlijk weinig airplay zal krijgen maar dat het ontdekken waard is. Ook live moet je ze ooit eens gezien hebben.
Jazz is niet meteen mijn habitat. Ik kan heel nerveus worden van een uur naar breakbeats, gekke overgangen en wispelturige songschema’s te luisteren. En het zijn ook deze dingen die ik associeer met jazz. Maar deze ‘Bolge’ van het Noorse Espen Bergen Trio kon mij toch boeien en enigszins verrassen. In de eerste plaats omdat alles vrij laidback en filmisch klinkt. Opener “Hounds of Winter” of “XIII” kunnen zo als soundtrack dienen. Toch is dit jazz maar wel eentje die ver weg van de karakteristieke jazz staat: modern, filmisch en toegankelijk. Het trio bestaat uit pianist en componist Espen Bergen, Barour Poulsen (double bass) en Simon Olderskog Albertsen (drums).
Samen leveren ze een sterk album af dat het onder andere in Japan waarschijnlijk goed zal doen. Het Jazz Japan magazine riep hen in 2016 uit tot meest belangrijkste ontdekking van het eerste half jaar. Dat zorgde ervoor dat ze intensief konden toeren in het land van de rijzende zon. Dit album zal ongetwijfeld helpen om daar een vervolg aan te breien.
Les Nuits Botanique 2018 - Bernard Lemmens - De aanhoorder betoveren en bewust doen terugkeren in de tijd
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Grand salon)
Brussel
2018-05-08
Erik Vandamme
Hoewel Les Nuits Botanique feitelijk sinds zondag 6 mei afgelopen is, voegt de organisatie, als kers op de taart steeds enkele extra concertdagen aan het programma toe. Op dinsdag 8 mei zakken we af naar Grand Salon De Concert! In Botanique, voor een heel bijzonder concert van een al even bijzondere pianist. Want inderdaad, Piano virtuoos Bernard Lemmens, afkomstig uit Genappe, op het klassieke muziekgebeuren heeft in ons land en ver daarbuiten ondertussen ruimschoots zijn stempel gedrukt. Door zich te specialiseren in vooral Oost-Europese componisten, heeft hij deze voor een groot publiek eerder onbekende artiesten en componisten in de schijnwerper gezet. Naar datzelfde groot publiek toe. Hij wordt bovendien beschouwd als een specialist in de composities van Alexander Scriabine (1871 - 1915). Maar ook andere grootmeesters als Franz Liszt, Frédéric Chopin komen aan bod.
Deze avond wordt in twee delen gesplitst van telkens drie kwartier, en een half uur pauze daartussen.
Bernard Lemmens levert een heel gevarieerd programma af. Niet alleen de bij het grote publiek gekende grootmeesters als Liszt en Chopin komen aan bod, eveneens jongere componisten, die hun stempel hebben gedrukt op de klassieke muziek passeren de revue. Zoals daar zijn: Lera Auerbach, Boris Goltz - een veel te vroeg gestorven klasse virtuoos. Of Arno Babadjianian (1921 - 1983) . Een Armeense componist van wereldklasse. Bernard behandelt deze composities met enorm veel respect, en doet hen zelfs heropleven.
In het eerste deel van de set gaat het er nog heel rustig en vrij intiem aan toe. We lijken wel te zweven over de vloer, en voelen ons zachtjes neerkomen in het malse gras.
Alexander Arutiunian bijt de spits af, met het adembenemend mooie Musical Picure nr1 is de toon van de avond gezet. Of toch van dat eerste deel. Pas bij afsluiter van dat eerste deel Chopin wordt het tempo iets meer de hoogte in gejaagd. Zonder echter die geluidsmuren af te breken. Harten raken tot breken doet Bernard Lemmens de gehele twee uur. Het warme applaus dat hij telkens in ontvangst mag nemen is dan ook gemeend en oprecht. Maar vooral dik verdient.
https://www.youtube.com/watch?v=uCpi9COuaUA
In het tweede deel van de set wordt die lat zowaar nog hoger gelegd. Plots worden we alle kanten uitgestuurd. Met hoogtes en laagtes, van links naar rechts. Het lijkt wel alsof Bernard Lemmens plots alle registers open gooit. Met als absoluut hoogtepunt Kalkhosru Sorabji (1892 - 1988) Etude Transcendantale 66 en uiteraard de machtige Franz Liszt (1811 - 1886) Die met Vallée d'Obermann zijn tijd enorm ver vooruit was. Die composities beginnen dankzij Bernard zijn enorme virtuositeit zelfs een eigen leven te leiden. Er wordt bovendien voortdurend geïmproviseerd en zelfs lichtjes geëxperimenteerd. Zo intens mooi maar ook grensverleggend , klonk het tweede deel van de set.
https://www.youtube.com/watch?v=g9YfF75eWX4
Uiteraard mocht ook Alexander Scriabine niet ontbreken. Bij deze componist voelt Bernard zich duidelijk als een vis in het water. Niet voor niets wordt hij een Scriabine expert genoemd. Bernard Lemmens speelt al zijn troeven uit in een wervelende finale, waar alle registers nog een laatste keer compleet worden open gegooid. Waardoor hij tot twee keer toe onder luid applaus terug wordt geroepen voor een extra bisnummer. Bernard Lemmens bewijst hiermee een uitzonderlijke Piano virtuoos te zijn, van onschatbare waarde. Maar doet vooral componisten terug tot leven komen, die vermoedelijk minder bekend zijn bij een groot publiek. En slaagt er daardoor in iedereen in vervoering en tot ontroering te brengen.
https://www.youtube.com/watch?v=ry5L3_0XVuk
Besluit: Een optreden van een virtuoos als Bernard Lemmens is vooral heel interessant omdat hij componisten naar voor brengt die je niet elke dag tegen komt. Het moet namelijk niet altijd Mozart, Bach of Beethoven zijn. Waar ook niets mis mee is uiteraard. Bernard Lemmens doet vooral Oost-Europese grootmeesters terug tot leven komen, en brengt hun composities op een zodanig eenvoudige, meesterlijke en intensieve wijze; je wordt in verstilde en intieme sferen ondergedompeld. Maar ook geconfronteerd met artiesten die hun tijd ver vooruit waren. Daardoor doen we nieuwe ontdekkingen binnen het klassieke muziek gebeuren, die ons prompt die voornoemde componisten nader doet beluisteren. Waardoor Bernard Lemmens in zijn opzet is geslaagd.
De aanhoorder betoveren en vooral bewust doen terugkeren in de tijd, met beide voeten in het heden.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Boomtown 2018 – van 17 juli t/m 21 juli 2018 – nieuwe reeks namen
acht nieuwe namen - storytellers op Boomtown - Medewerkers gezocht - Mei Plasticvrij
Acht nieuwe namen voor de affiche van Boomtown 2018! Onder andere: een driedubbele portie hiphop uit Brussel en een avond met live-soundtrack bij een Iraanse vampierenfilm (ja dat kan, op Boomtown). Maar eerst:
Nordmann, Borokov Borokov, Tin Fingers
De Gentse Jazzers van Nordmann op dinsdag, 17 juli op de Kouter, het geflipte maar geniale Borokov Borokov uit Antwerpen, ook op 17 juli in de Handelsbeurs, samen met 't Hof Van Commerce, (tickets) en eveneens uit antwerpen de jonge snaken van Tin Fingers, op18 juli, gratis op de Kouter.
Woensdag 18 juli, Handelsbeurs: Stikstof, Le 77 en Blu Samu
Stikstof is een stelletje ongeregeld uit Brussel dat vlijmscherpe hiphop maakt. Ze zijn kwaad, ontzet, gedegouteerd, teleurgesteld en tegelijk onvermurwbaar optimistisch.
Het moet van de koninklijke familie geleden zijn dat er nog eens echte street cred uit de Lakense straten kwam, maar zie: Le 77 komt de leemte vullen. Shit is lit, zeggen de kids dan. En wie zijn wij om de kids tegen te spreken.
Blu Samu is dan wel afkomstig uit Antwerpen, ze valt tegenwoordig steeds meer te spotten in onze hoofdstad. Ze woont in een huis met Le 77, stond op Couleur Café met Niveau4, op Dour met Zwangere Guy, en nu dus op Boomtown. Dat wordt lekker carpoolen dus. Filip Watteeuw zal content zijn! Tickets (dagpas).
Donderdag 19 juli, Handelsbeurs: The Black Heart Rebellion Plays A Girl Walks Home Alone At Night, Echo Beatty
De sound van TBHR evolueerde doorheen de jaren van snoeiharde hardcore naar een avontuurlijk geluid tussen doom, postrock, tribale beats en ambient. De band voorziet op Boomtown de Iraanse cultfilm ‘A Girl Walks Home Alone At Night’ live van een nieuwe soundtrack. Regisseur Ana Lily Amirpour omschrijft haar film als het Iraanse liefdeskind van Sergio Leone en David Lynch, met Nosferatu als babysitter... Dat belooft alvast! TBHR trok voor dit project de onderste schuif met ‘doom & gloom’ open en voegt er een stevige scheut oosterse psychedelica aan toe.
Het fantastische Echo Beatty trekt deze avond op gang. Concert met zitplaatsen. Tickets (dagpas).
Relaas en Alles Kan brengen storytellers naar Boomtown
Ben je tussen de 16 en 30 jaar oud en heb je een verhaal in je dat smacht om verteld te worden? Dan is deze oproep helemaal iets voor jou. Duik met Boomtown en Relaas onder in de wereld van live storytelling en podcasting. In twee workshops leer je hoe je van een kleine anekdote een boeiend verhaal kan maken waarmee je publiek aan je lippen zal hangen. Je maakt vervolgens je eigen echte podcast en daarna mogen vier jonge vertellers op Boomtown hun verhaal doen aan het grote publiek. Inschrijven tot 17 mei via deze link. Vertel het verder!
Relaas op Boomtown is een project in samenwerking met Alles Kan, de projectsubsidie voor jongerenprojecten van de Gentse Jeugddienst.
Join the crew op Boomtown
Meer dan vijfhonderd fantastische vrijwilligers zetten elk jaar opnieuw hun schouders onder Boomtown. En zij zoeken nog versterking! Vrijwilliger zijn op ons festival kan op vele manieren: aan de tapkraan, tijdens op- en afbouw, in de backstage, voor elk wat wil(d)s. Naast fantastische sfeer voorzien wij natuurlijk ook eten en drinken, drankbonnen en een vrijwilligersvergoeding. Meld je meteen aan op www.crew.boomtownfestival.be of kom op 23 mei om 20u naar Herberg Macharius waar we met een drankje al jouw vragen en de planning op het gemak bekijken.
Boomtow doet mee aan Mei Plasticvrij
Al meer dan tienduizend mensen en organisaties steunen Mei Plasticvrij. Nu is het aan jou! Het opzet is simpel: allemaal samen één maand ons gebruik van wegwerpplastic verminderen. Op www.meiplasticvrij.be lees je welke acties we met Boomtown allemaal nemen. Er is al genoeg rommel in de wereld dus rep u naar www.meiplasticvrij.be en doe mee!
Alle reeds aangekondigde namen op een rijtje
Opera:
Milow
Suzanne Vega
Spinvis
Adamo
Jasper Steverlinck
Kouter:
Nordmann
Kevin Morby
Absynthe Minded
Tin Fingers
BRNS
Girls in Hawaii
Douglas Firs
Het Zesde Metaal
Handelsbeurs:
Borokov Borokov
't Hof Van Commerce
Dijf Sanders
Flying Horseman
Condor Gruppe
Le 77
Stikstof
Blu Samu
Sylvie Kreusch toverde de Minardschouwburg om in een broeierige venue waarbij dansen een must werd. Met donkere pop en Afrikaanse invloeden zorgde ze voor een veelbelovende set in Gent. Er waren dan ook enkele notabelen aanwezig. Zo zagen we Maarten Devoldere zijn muze aanmoedigen. Mathieu Terryn (Bazart) kwam meeshaken, net als de mama van Sylvie en we zagen ook nog Simon Casier (Zimmerman).
Want deze show was pas haar tweede volwaardige soloshow. Enkel de single “Seedy Tricks” is al vrijgegeven en zorgde al onmiddellijk voor deining in Gentse muziekscene. Ook live konden we genieten van de onderbuikgrooves van “Seedy Tricks”.
Met nog twee fantastische percussionisten aan haar zij , was de band compleet. Een unieke opstelling, maar wel één die de heupen losmaakte. De Afrikaanse ritmes waren daarin nooit ver weg. Zo waren de djembé en tamboerijn nooit ver weg.
De eerste songs van de set, “Counting” en “Egypt”, toonden de duistere kant van de liefde, zonder dat plakkerige zeemzoete. Plakken deden we van het zweet, want we schoven al dansend mee met Sylvie. Kreusch slaakte af en toe een gilletje, waarna ze nog eens diep door de knieën ging met de handen door het haar en richting haar kruis. Zo moest je tijdens “Voo Doo” geen snelle verstaander zijn om te weten wat put your hands down, down, down betekende. Het was één van de meest sexy songs van de avond. Maar het was niet alleen sensueel.
Ook de stem van Sylvie Kreusch kon bekoren. Met wat elektronica hoorden we de zang echoën, een mooi effect. Roisin Murphy leek niet heel ver weg meer. In “Tinush” mochten we genieten van het perfecte samenspel van de twee drummers. Het nummer kreeg een Oosterse melodie, herhaling was key en het licht ging perfect mee. Alsof ze al op automatisme konden samenspelen. Toch bleef de spanning erin. De drummers bleven een hoofdrol opeisen tijdens “Wild Love”, maar dan tijdens de potente outro die op luid gejuich werd onthaald. De song begon nochtans mystiek met abstracte geluiden en gewaagde stiltes en echo’s. Kreusch betoverde met haar voodoo.
Een uur met Sylvie Kreusch en kompanen is jammer genoeg snel voorbij. Maar niet voordat ze zoveel mogelijk dansers op het podium kreeg. Sylvie deed het in de stijl van Florence and the Machine tijdens “Just Like a Fyah” en “Please to Devon”. Twee mooie afsluiters van een veelbelovende solocarrière.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sylvie-kreusch-07-05-2018/
Organisatie: Democrazy, Gent
King Buffalo + Elder - Stoner, psych en gelaagde hard rock
King Buffalo + Elder
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-05-07
Sam De Rijcke
Eerder dit jaar waren wij sterk onder de indruk van ‘Repeater’, de nieuwe plaat van King Buffalo die bij ons een licht verslavende werking had dankzij de meeslepende psych rock die lekker voortdrijft op de stonergitaar van frontman Sean McVay. Dat effect wordt ook op het podium bereikt, het begint soms rustig kabbelend om dan stevig uit te freaken middels een stel scheurende riffs en een overstuurde leadgitaar. De drie songs van ‘Repeater’ passeren allen de revue en de titelsong van ongeveer een kwartier lang is daarbij het absolute hoogtepunt. Een song die typerend is voor de sound van King Buffalo, het boeltje komt zeer geleidelijk aan onder stoom, maar eens het trio op dreef is wordt er wel één en ander gesloopt. Een beetje zoals ook Colour Haze dat kan.
Fijne live kennismaking, sterke band en ideale opwarmer voor de gelaagde metal van Elder.
Elder gewoon als metalband omschrijven is trouwens een beetje een te enge benadering. De Amerikanen bedrijven een soort stevige en zeer avontuurlijke stoner rock die af en toe flirt met prog rock en old school hardrock en die bovendien van een psychedelisch randje is voorzien. Als u een band als vergelijkingspunt wil, zoek het dan in de richting van Motorpsycho, de Noorse klasbakken die ook al niet in één hokje zijn onder te brengen.
Elder presenteert hun imposante hard rock in lange songs die nogal wat richtingen uitgaan en daarbij altijd de spanning er in houden. Zeven songs in anderhalf uur, per stuk komen we dus ruim boven de 10 minuten uit, en daarin gebeurt telkens heel wat. De hoge vocals komen er misschien niet altijd loepzuiver uit, maar dit is dan ook maar bijzaak bij deze band. Hier primeren de muzikale hoogstandjes, de loden riffs, de glooiende gitaarsolo’s, de zweverige middenstukken en de vele tempowisselingen.
De songs zijn van voldoende keerpunten voorzien om er voor te zorgen dat het nergens langdradig wordt. Integendeel, met twee gitaristen in de rangen houdt Elder het constant boeiend en zorgt op die manier voor een volle en meeslepende sound.
Elke song is een trip op zich die steevast verre horizonten opzoekt. Via epische stukken als “Sanctuary”, “Dead Roots Stirring”, “Blind” en “Compendium” geraken band en publiek in hogere sferen. Met een kolossaal “Gemini” als finale wordt alles nog wat heftiger, harder en volumineuzer. Een climax, heet dat dan. Maar ’t was al dik prijs van in het begin, als je ’t ons vraagt.
Wij waren eerder al zeer lovend over het laatste album ‘Reflections Of A Floating World’, nu weten we ook dat Elder die imposante sound met glans en klasse live kan neerzetten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/king-buffalo-07-05-2018-2/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elder-07-05-18-2/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nap Eyes - Canadese gitaarklanken in het café van het DOK
Nap Eyes
DOK
Gent
2018-05-06
Nick Nyffels
DOK mag er nog een jaartje bijdoen, het kraakpandgevoel kan je dus ook in 2018 opzoeken aan de Afrikalaan. DOK en Democrazy organiseren er nog steeds kleinschalige, maar heel interessante optredens. Het was hoogzomer aan het Handelsdok, iedereen genoot van het tropenweer in de ligstoelen of op de bankjes.
Toch moesten we het café in voor een Canadese band die zijn derde plaat, ‘I’m bad now’ kwam voorstellen. Nap Eyes komt uit het minst bevolkte deel van Canada, Nova Scotia en maakt tijdloze gitaarmuziek. Zanger Nigel Chapman heeft met zijn ziekenfondsbrilletje iets weg van de jonge Henry Rollins, maar verwacht geen punk: dit is gitaarmuziek met roots in de sixties, een mix van neo-psychedelica en powerpop. Het is een genre dat de laatste vijftig jaar steeds blijft opduiken, van The Modern Lovers en Big Star in de jaren zeventig, de Paisley Underground in de jaren tachtig, tot The Posies en Pavement in de jaren negentig en Car Seat Headrest en Steve Gunn nu.
Nap Eyes speelden een relatief korte set, om tien uur was het immers sluitingsuur in het DOK. Het was een mooie set, die echter nergens volledig losbarstte, behoudens een occasionele gitaarsolo. Chapman zong met de grove korrel à la Lou Reed, maar gelukkig een heel stuk stemvaster.
We kickten heel erg op de gitaarklank van de leadgitarist, die zowel heel erg retro en scheurend kon klinken (The Dream Syndicate) als cutting edge à la St. Vincent: de juiste keuze aan effectpedalen met andere woorden.
Chapman klonk vrij onwennig en onbeholpen in zijn bindteksten, wat toch wel vreemd is voor een band die al drie albums aan de weg timmert. Maar muzikaal zat het wel snor, met uitstapjes naar garagerock: The Strokes maar dan zonder de attitude, en countryrock.
Nap Eyes sloot af met een langer, psychedelisch nummer, zoals Car Seat Headrest die in de aanbieding heeft, en dat was meteen ook het meest geslaagde nummer van de avond, in een set die mooi was maar soms iets te braaf.
Organisatie: Democrazy, Gent
Maurane op 57 jarige leeftijd overleden
De Belgische zangeres Maurane is op 57-jarige leeftijd overleden. Haar levenloze lichaam werd maandagavond aangetroffen in haar bed in haar woning in Schaarbeek, zo meldde de Franstalige openbare omroep RTBF. Een woordvoerder van het Brusselse parket bevestigt het nieuws.
“Er is een opsporingsonderzoek geopend. Een wetsdokter en het lab van de federale politie zijn ter plaatse gegaan”, zegt de woordvoerder. Volgens hem wordt het overlijden op dit moment niet als verdacht beschouwd.
Maurane, wiens echte naam Claudine Luypaerts was, werd op 12 november 1960 geboren. Ze is de dochter van een componist en een pianolerares. In totaal maakte ze elf albums. In 1986 bracht ze haar eerste album ‘Danser’ uit. Haar laatste album, ‘Ouvre’, dateert van 2014. Vanaf 2016 hield ze het artiestenleven voor bekeken wegens problemen met haar stembanden.
Afgelopen weekend stond Maurane nog op de planken. Zaterdag trad ze op in het Brusselse Egmontpaleis, terwijl ze zondag in het kader van het Irisfeest van het Brussels gewest aan het werk te zien was op het Paleizenplein. (Bron: Het Nieuwsblad)
Les Nuits Botanique 2018 - Trixie Whitley – solo weerbarstig in de weer!
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Rotonde)
Brussel
2018-05-05
Johan Meurisse
De Belgisch – Amerikaanse Trixie Whitley kwam voor twee intieme concerten, eentje in de in de AB Club en eentje in de Bota Rotonde , haar favoriete plekje. Beiden waren in een mum van tijd uitverkocht . Ze kwam solo haar nieuw onuitgegeven werk voorstellen . In het najaar verschijnt de opvolger van de tweede plaat ‘Porta Bohemica’ .
Klonken de songs met de jaren meer toegankelijk , poppier, dan kregen we vanavond ruwe bolsters van nummers en dus geen echt radiovoer … alleen op het podium was ze met keys , vleugelpiano en elektrische gitaar , gedragen door haar indringende , emotievolle vocals . Weerbarstig , dreigend, verleidelijk , dampend materiaal in een hobbelige , aanstekelijke ritmiek en melodie , die nog meer armslag en intensiteit verkreeg door haar uitstraling en présence . In een zwart leren tenue zagen we de ruwe bolster - blanke pit , die gedreven, energiek als in een gouden hartje teder, breekbaar en gevoelig was.
De klemtoon kwam op het ritme door elektrogrooves , soundscapes en haar geïnspireerd elektrisch rauw rockend , kronkelend en intens spannend bluesy gitaarspel en -getokkel . We werden meteen ondergedompeld in een mysterieuze muzikale wereld van hoekige, donkere
en lieflijke tunes die ergens refereerden aan een Hobbit sfeertje .
De elektrische gitaar galmde op z’n Lanois’ en de keys dreunden op z’n Suicide’s, puur , oprecht , eerlijk , sober , strak, gespannen en recht vanuit het hart . Niet voor niks was haar driejarig dochtertje zelfs te vinden voor de muzikale ideeën en ritmes die haar mama aan het brouwen was . “Touch” , “Fishing for stars”, “Heartbeat” en “To dare imagining” ,ontleend aan een boek die ze kreeg v Marc Ribot over Koerdische verzetsstrijders, zijn enkele nieuwtjes in een demoversie , waar we reikhalzend naar uitkijken in bandversie . “Long time coming” was messcherp. De nieuwe plaat zal trouwens tot stand komen met hulp van Little Shalimar , die al achter Run The Jewels stond. Duidelijk is dat Trixie in de weer is met synths en drumcomputer.
Enkele oudjes passeerden, weliswaar in een ander gelaat als een “Pieces”, “Breath you in my dreams” en een prachtig “Oh the joy”. “Soft spoken words” wuifde ons na een uurtje definitief uit.
De Gentse New-Yorkse bood hier eens wat anders dan de gekende stijl van doorleefde rootsamericana … industrial en trashy rockabilly gitaarrock kruisten haar talentvol schoon integer sing/songwriterschap.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in de AB Club, Brussel , één dag later http://www.musiczine.net/nl/fotos/trixie-whitley-06-05-2018/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Metz + guests - Vive La Jungle
Metz, La Jungle, Moaning, Teen Creeps, Budget Trash
De Zwerver (zaal + café)
Leffinge
2018-05-05
Ollie Nollet
Het was een hele boterham die we voorgeschoteld kregen in de Zwerver. Vijf groepen op één avond. Het lijkt veel maar met twee podia bleek het best haalbaar en waanden we ons bijwijlen op een festival.
Moaning, een drietal uit Los Angeles, werd als eerste voor de leeuwen gegooid. De groep bracht onlangs een plaat uit op SubPop (waar ook Metz onderdak vond) en hoewel de gloriedagen van dat label allang geschiedenis zijn , schept dat nog altijd enige verwachtingen. Moaning begon niet onaardig maar al vlug vervielen ze in stereotiepe postpunk met donkere, zeurende zang. Nog een geluk dat de gitaar van Sean Solomon iets luchtiger klonk. Dit was de laatste dag van een lange, slopende tour en soms leek het erop alsof dat zijn tol had geëist. En toch kon het ook anders. Zoals tijdens het voorlaatste nummer toen Solomon bewees echt te kunnen zingen of de brok pure gitaarrock waarmee afgesloten werd.
Het was al een tijdje geleden dat ik Budget Trash uit Brugge nog aan het werk gezien had. Intussen legden ze een mooi parcours af in Humo’s Rock Rally, waarvan ze zelfs de finale bereikten. Of het daar iets mee te maken heeft , weet ik niet maar de vier begonnen in ieder geval met een drietal lichtvoetige, radiovriendelijke indierocksongs. Niet slecht maar geef mij toch maar hetgeen volgde: een versnelling hoger trappende, vrolijk makende garagerock. De zanger bleek behoorlijk flegmatiek terwijl de onbevangen inzet van de rest erg enthousiasmerend werkte.
Opnieuw naar de zaal dan voor La Jungle. Telkens ik dit duo uit Mons terug zie , lijken ze een stuk volgroeider geworden. De twee brouwen nog steeds een onwaarschijnlijke mix van rock-‘n-roll, techno, krautrock en psychedelica waarvan de details alsmaar beter kloppen. Terwijl de sensationele drummer, Rémy Venant, een atletische prestatie neerzet , zwiert Mathieu Flasse er ogenschijnlijk banale loops, wat goedkope Casioriedels en enkele vette gitaarriffs over heen met als resultaat een hallucinerende roetsjbaan waaraan niet te ontsnappen valt.
Na een ware uitputtingsslag wordt de roep om een bis handig ontweken door een speelgoedversie van “Wake me up before you go-go” door de boxen te laten jagen. De jongens van La Jungle blijven er erg bescheiden bij, toch was dit internationale klasse.
Een cadeau was het zeker niet om net na La Jungle te moeten spelen. Toch wist het Gentse Teen Creeps, die een bescheiden hype veroorzaakten met hun debuut ‘Birthmarks’, het publiek vlot voor zich te winnen. Hun sound klonk gebraakt en gespogen No Age, iets wat ze trouwens niet ontkennen want “Teen creeps” is ook de titel van een nummer van die Amerikaanse noisepunk band.
Het recept is bekend: schreeuwende vocals, een muur van scheurende gitaren en een wild meppende drummer. Nu laat ik me hier graag door omver blazen, toch vond ik het iets teveel van hetzelfde hebben. Al goed dat er een paar keer wat gas werd teruggenomen waarbij dan telkens Dinosaur Jr. in de verte opdook.
De zanger van Metz (Toronto), Alex Edkins, leek sprekend op de slager uit mijn straat. Aan een rock-‘n-roll imago heeft hij duidelijk geen boodschap. Pas wanneer hij de eerste noten op zijn gitaar aanslaat , komt de ware aard van he beestje boven en die blijkt vrij furieus te zijn. Dit Canadese trio grossiert in ziedende noisepunk/hardcore met gebalde nummers die telkens als mokerslagen in het gezicht aankwamen. De driftige gitaar van Edkins, de donderende drumsalvo’s van Hayden Menzies en de steeds prominent aanwezige bas (jammer van dat storende geknetter) van Chris Slorach schiepen een heerlijk brutaliserende sound die na een tijdje toch wat voorspelbaar klonk.
Net toen ik dacht dat ik het wel gezien had zette de band “Kicking a can of worms” in: een nummer dat begint met een ellenlange drone op gitaar om vervolgens via een schitterende spanningsopbouw in volle glorie open te barsten. De songs die volgden kenden dan plots toch nog de broodnodige variatie zodat ik me opnieuw volledig met Metz kon verzoenen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set tijdens Les Nuits Bota 2018 (Metz), de dag voordien
http://www.musiczine.net/nl/fotos/metz-04-05-2018/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Rosa Crux - Degelijk met de welgekende ingrediënten
Rosa Crux
Kreun
Kortrijk
2018-05-05
Wim Guillemyn
We konden er niet naast kijken want doorheen gans Vlaanderen hingen posters met de aankondiging van Mortiis en Rosa Crux. De Kreun was dan op deze mooie zomerse zaterdagavond goed gevuld. Een groot deel vanuit Frankrijk. Niet verwonderlijk want de band is afkomstig van het Noord Franse Rouen.
De avond openen was weggelegd voor het Belgische Ashtoreth. Het project van de Antwerpenaar Peter Verwimp. Alleen op het podium was hij in de weer met zijn gitaar, loops en zangeffecten. Dat leverde een soundscape van drones, ambient en aanverwante genres. Boeiend voor een poosje maar gezien het gebrek aan variatie of muzikale ontwikkelingen was een half uur meer dan genoeg.
Mortiis mocht dan optreden. Ditmaal ook zonder band want hij kwam in zijn eentje zijn cultalbum ‘Anden Som Gjorde Oppror’ uit alweer 1994. Dit album bestaat volledig uit synthesizers en is naast dark ambient, ook volledig instrumentaal. Helemaal anders dan zijn later werk dus. Mortiis’ album ‘The Grudge’ uit 2004 werd zelfs opgenomen door de Noorse regering als erfgoed. Alle bibliotheken moesten een exemplaar voorzien zodat iedereen het album gratis kon beluisteren. In het midden van het podium stond een synthesizer opgesteld. Mortiis kwam op en had zijn typisch trollen/elfen masker aan. Op de achtergrond was er een screen en langs beide kanten ook nog banners. De belichting was mooi om naar te zien.
Muzikaal zat alles goed. (misschien een beetje aan de luide kant). Tijdens het optreden bleek ook waarom hij dit album wilde brengen. Dit album bevat slechts twee tracks maar ze zitten heel goed in elkaar. Het klonk bombastisch, melodieus en bij momenten gevoelig. Veel beweging was er niet op het podium maar het merendeel van het publiek kon de muziek en lichtshow wel waarderen.
Rosa Crux draait al mee van 1984. Een eeuwigheid dus. Rosa Crux is ook altijd een buitenbeentje geweest maar toch heel populair. Vooral vanwege hun aparte optredens en muziek. Ze zingen vooral in het latijn wat natuurlijk ook een aparte sfeer schept. Veel releases hebben ze in al die jaren niet gemaakt en daar zijn ze dan ook een beetje tegendraads in want de zanger beweert op zijn minst drie albums in zijn lade te hebben liggen.
Op het podium stond het klokkenspel klaar en de soldaten met trommels. Die laatste zijn een soort van decap-orgels. Een drumcomputer zorgde voor de effectieve drumpartijen. De soldaten waren een mooie aankleding.
Er werd begonnen met de twee vrouwen die midden in de zaal op een verhoogje met middeleeuws vlaggen zwaaiden. Een aantal zangpartijen stonden duidelijk op band. Naast zanger/gitarist Olivier Tarabo bestaat de band tegenwoordig ook nog uit bassist Stéphane Gouby, pianist en klokkenspeler Claude Feeny en Camille Cauvin op de bagpipes. Daarnaast de twee dames die met de vlaggen zwaaien en die hun optreden doen tijdens “Dans De La Terre”.
Het orgelpunt tijdens elk Rosa Crux optreden zijn twee dames naakt gezeten op een tafel midden in de zaal met rode aarde/zand voor hen waarmee ze een performance doen.
Rosa Crux was degelijk en had een evenwichtige setlist met de te verwachten songs in. Op en naast het podium kwamen alle gekende facetten van een Rosa Crux aan bod. Misschien iets te voorspelbaar voor wie hen al in het verleden aan het werk zag. Net iets te weinig pit om meer dan degelijk te zijn maar goed genoeg om te kunnen genieten.
Organisatie: Purple Moon Productions
Les Nuits Botanique 2018 - Fontaines DC, Idles en Metz - Briesende punk en briljante teringherrie
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-05-04
Sam De Rijcke
Fontaines DC is de nobele onbekende van de avond. Ze komen uit Dublin en hebben nog maar 2 EP’s uit, maar ze klinken fris, furieus en veelbelovend. Gejaagde post-punk met flink wat opwinding en een lichte zweem van arrogantie, wat altijd welkom is bij dit soort bandjes. Dat één van hun invloeden de band is die hier direct na komt, is geen toeval. Er hangt hier al evenzeer elektriciteit in de lucht en een punky vibe is nooit ver te zoeken. Bovendien heeft Fontaines DC in hun nog beperkte repertoire al een stel ferme kopstoten van songs in de aanbieding, met als voornaamste hoogvliegers “Chequeless Reckless”, “Hurricane Laughter” en “Boys In The Better Land”. Het is maar een kwestie van tijd tegen dat dit energieke bandje de Orangerie op zijn eentje zal komen vullen.
Voor wie er nog mocht aan twijfelen, Idles is één van de heetste revelaties die de laatste twee jaar uit de UK zijn overgewaaid. Een band die in een mum van tijd een concertzaal volledig onder stoom zet, een lefgozer van een gitarist die om de haverklap het wilde publiek in springt, een zanger die ondanks een afzichtelijk hawai-hemdje steeds zijn cool behoudt en in punk gedrenkte songs die bruisen van vitaliteit. In hun korte bestaan zijn ze uitgegroeid tot heuse publiekslievelingen en hebben ze een live reputatie opgebouwd waarbij grote jongens als Libertines en Arctic Monkeys zodanig verbleken dat het lijkt alsof ze twee dagen in de kookwas hebben gezeten. Idles’ felste kopstoten heten “Faith In The City”, “1049 Gotho”, “Divide & Conquer” , “White Privilege” en “Well Done”, met zijn allen razen ze voorbij en beuken ze op de zaal in tot iedereen over de rooie gaat. Wij wisten het al langer, maar voor de slechte verstaanders herhalen we het nog een keer : Idles is geweldig !
Na de Britse pletwals is het hoegenaamd nog niet gedaan met striemende punk. Met dank aan het al even fantastische Canadese trio Metz, een band wiens ziedende noise-sound door merg en been snijdt. Het laatste album ‘Strange Peace’ is gefabriceerd in de Albini studio met Steve achter de knoppen, en dat is er aan te horen. Rechtdoor snijden en beuken, Big Black achterna. Weinig tijd om te ademen bij Metz, de band gaat verschroeiend hard, de gitaar van Alex Edkins staat de ganse tijd roodgloeiend en de Orangerie davert constant op haar grondvesten. En in het lawaai rijzen een stel bloedende songs op, briesende mitrailleursalvo’s als “Mess Of Wires”, “Get Off”, “Cellophane” en “Raw Materials”, om er maar enkele te noemen. Haast geen seconde gaat de voet van het gaspedaal, Metz raast dwars door de muren van de Orangerie en het publiek is er dol op. Briljante teringherrie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/metz-04-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/idles-04-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fontaines-dc-04-05-2018/
Pics homepag – Metz
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Protomartyr - Detroit postpunk city’s finest
Protomartyr
Kreun
Kortrijk
2018-05-03
Geert Huys
Obama of Trump, het maakt weinig of geen verschil voor wie gevangen zit in de onderlaag van ‘the American heartland’. Ook voor het Amerikaanse kwartet Protomartyr maakt het geen ene reet uit wie nu juist de plak zwaait in Washington: overal in de States vinden ze inspiratie om de meedogenloze gevolgen van de fake American Dream stevig te laten doorpruttelen in hun gitzwarte postpunk. Liefhebbers van het genre moesten afgelopen donderdagavond in Kortrijk zijn, waar de band haar voorlopig magnum opus ‘Relatives in Descent’ net na zonsondergang kwam voorstellen.
De sociaal geëngageerde Amerikanen hadden in de Kreun overigens wel wat goed te maken. Hun vorige doortocht in Kortrijk kwam er op uitnodiging van zielsverwanten Viet Cong/Preoccupations die in 2015 de affiche van Sonic City mochten ineen boksen. De toen zwaar benevelde groepsleden van Protomartyr herinneren zich maar weinig meer van dat optreden ... behalve dat het behoorlijk ondermaats was. Frontman Joe Casey verontschuldigde zich vanavond dan ook uitvoerig, voegde er fijntjes aan toe dat artiesten ook maar mensen zijn, en nam een slok van het flesje gerstenat dat gedurende de ganse avond zijn vaste compagnon zou blijven.
Sinds hun overstap naar de vermaarde Engelse indiestal Domino is de sound van Protomartyr een tikkeltje cleaner geworden, maar dat betekent geenszins dat Casey & co aan impact hebben verloren. Zoals opener “My Children” perfect illustreerde schemeren dezelfde inspiratiebronnen nog steeds door in het repetitiehok van de vier Amerikanen: de tribal drums en ijle gitaar uit de intro refereren ontegensprekelijk naar The Cure ten tijde van ‘Pornography’, even later gevolgd door een gortdroog baslijntje en de claustrofobische zegzang waar Joy Division hun volledige erfenis heeft op gebouwd. Verder op in de set zouden met The Fall’s Mark E. Smith (“Up The Tower”) en Nick Cave (“Windsor Hum”) trouwens nog twee andere muzikale rolmodellen van Joe Casey passeren. Het geheel wordt telkens afgekruid met een portie noise die, eigen aan zowat elke gitaarband uit Detroit, geïnspireerd is door de rauwe garageblues van stadsgenoten The Stooges en MC5.
Protomartyr heeft naast Casey trouwens nog een tweede geheim wapen aan boord in de persoon van drummer Alex Leonard. Het is namelijk zijn gegoochel met ritmiek en breaks dat ervoor zorgt dat er in elk nummer een ongemakkelijke spanningsboog groeit.
In tegenstelling tot vele van hun genregenoten lijkt Protomartyr echter geen bende navelstaarders die doen alsof er geen publiek in de zaal staat. De muziek is gevaarlijk, stoer en doomy, maar de stage act is dat niet. Wanneer ineens het nagelnieuwe “You Always Win” wordt aangekondigd , excuseert Casey zich al op voorhand voor eventuele schoonheidsfoutjes. Het nummer is trouwens een buitenbeentje in de set, want elke vorm van traditionele songstructuur moet hier wijken voor log noise experiment en dito feedback. De die-hard fans dienen dus al uit te kijken naar de bijhorende EP ‘Consolation’ die werd ingeblikt met gastbijdragen van Kelley Deal (The Breeders) en ergens volgende maand verschijnt.
Een dik uur lang weet de band moeiteloos het publiek aan zich te binden met afwisselend broeierige en gruizige postpunk zonder ook maar één dieptepunt. Ook de encores bleken allesbehalve afleggertjes. Hier werden vooral fans van het eerste uur verwend met verloren gewaande singles “Why Does It Shake?” en “Scum, Rise!” uit de vorige albums ‘The Agent Intellect’ (’15) en ‘Under Color of Official Right’ (‘14).
De herkansing die Casey & co in De Kreun kregen draaide uit op een glorieuze return to form. Wie sinds Sonic City ‘15 onterecht was afgehaakt , prikt dus best al volgende afspraak: 18 augustus, festival terrein Kiewit, Lift stage, ergens links van de PA.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/protomartyr-03-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tyvek-03-05-2018/
Organisatie: Wilde Westen
Les Nuits Botanique 2018 - Cocaine Piss & Mette Rasmussen - Pogo Car Crash Control
Les Nuits Botanique 208
Botanioque (Rotonde)
Brussel
2018-05-03
Erik Vandamme
Al zeggen we dit voor de 100ste maal, we gaan het nog eens herhalen. Punk is niet dood, maar geëvolueerd. Dat werd op deze zonnige donderdagavond op Les Nuits Botanique weer eens duidelijk. De Rotonde was vrij goed vol gelopen, maar verre van volledig uitverkocht. Voor Luikse sensatie Cocaine Piss die voor de gelegenheid een samenwerking aanging met saxofoon virtuoze Mette Rassmusen. Het voorprogramma werd verzorgd door jong geweld Pogo Car Crash Control. Die met Déprime Hostile een knallend debuut hebben uitgebracht, dat voornoemde stelling inname nog wat meer in de verf zet.
Pogo Car Crash Control: Als een losgeslagen bulldozer, die over de hoofden raast tot geen spaander geheel blijft van de zaal
Snel, Sneller, Snelst. Het zou eigenlijk de rode draad vormen doorheen de volledige avond. Pogo Car Crash Control liet alvast zien hoe dat moet. Vanaf die eerste noot als een bulldozer over de hoofden van de aanwezigen razen, en niet ophouden tot de zaal compleet plat is gespeeld. Het werd niet alleen een chaotische bedoening op dat podium, ook de aanwezigen genoten zichtbaar van de lekker old school punk feestje dat Pogo Car Crash Control de fans voorschotelt.
https://www.youtube.com/watch?v=m_TmZT7Lhxg
En toch, heel subtiel zit er heel wat melodie in die chaos. Sommige songs klinken zelfs eerder meeslepend, maar ontaarden telkens in een ware wervelstorm die weer eens alles om zich heen verplettert. Dat is niet de verdienste van één bandlid. Eerder de samensmelting van klasse muzikanten, die vlijmscherp en razend snel uithalen van begin tot einde. En een frontman die zijn frustratie uitschreeuwt, maar ook bij cleane vocals je punk hart raakt. Bovendien gaat hij het publiek letterlijk opzoeken, wat een meerwaarde kan genoemd worden binnen het geheel. Als klap op de vuurpijl deelt de frontman ook blikken bier uit aan zijn fans. Beter dan dat kan punk niet zijn, toch?
Besluit: Pogo Car Crash Control drijft het tempo vanaf het begin tot het einde op. Door middel van razend snelle riffs, bulderende vocalen en verschroeiende drum salvo's. Binnen de chaos zit echter voldoend melodie tot subtiele rustpunten - in zoverre we dat zo kunnen noemen - zodat de aandacht scherp wordt gehouden. Vooral ontstaat door deze aanpak een old school punk feest, waarop stilstaan onmogelijk is. Bovendien voel je aan dat hier een boodschap wordt verkondigd, en een spiegel voorgehouden. Net dat laatste trekt ons als punk liefhebber van het eerste uur nog het meest over de streep. De eerlijke en oprechte aanpak, waaruit het genre is ontstaan. Krijgen we hier dus voorgeschoteld. Nee, Punk is niet dood. Dat bewijst een band als Pogo Car Crash Control meer dan uitvoerig!
Cocaine Piss & Mette Rasmussen: De samensmelting tussen uniek Saxofoon spel, een frontvrouw die als waanzinnig geworden de bezoekers opzoekt. En een band die punk brengt zoals Punk moet zijn!
" Trek je zo weinig mogelijk aan van timings, Cocaine Piss heeft slechts een kwartier nodig om jouw oren te laten suizen." Staat te lezen bij de voorstelling van Cocaine Piss op de website van Botanique. Dat laatste blijkt ook te kloppen. De band speelt een ingekorte set, maar heeft dus niet meer nodig om je compleet murw te slaan. Bovendien is er deze keer die bijzondere inbreng van een al even energieke tot hyperkinetische saxofonist Mette Rasmussen. Die met haar tot de verbeelding sprekende saxofoon spel perfect past binnen het aanbod.
https://www.youtube.com/watch?v=MV4Z58-X_1I
Mette opent de set dan ook met een saxofoon intro die het midden houdt tussen oorverdovende noise geluiden naar voor brengen, die de trommelvliezen doen barsten. En alvast zorgen voor de nodige chaos om de afsluiter van de avond met een knaller van formaat voor te stellen. Eens Cocaine Piss zelf op het podium staat, is het hek compleet van de dam. Nee, de band doet inderdaad niet aan 'timings'. Integendeel. Als een wervelstorm ontstaan bij hun voorganger, dan doet deze band, aangespoord door die snerpende saxofoon inbreng van Mette, daar gewoon een paar scheppen bovenop.
" De chaotische aanpak op het podium, er lijkt zelfs niet echt een structuur te zitten in de muziek van Cocaine Piss? Wie maalt daar nog om als na circa drie kwartier de band de zaal compleet plat heeft gespeeld en iedereen totaal verweest achterlaat."
Kort en bondige songs die letterlijk door de strot worden geramd. Een al even hyperkinetische frontvrouw, die als waanzinnig geworden over het podium stormt. Een podium waarop ze niet lang zal vertoeven. Liever stormt de jongedame doorheen de zaal. Van vooraan, naar achter, naar boven en beneden. Tot rollende over de vloer. Aurélie Poppins zoekt voortdurend het publiek op. De energieke wijze waarop de jongedame daardoor telkens haar publiek uit haar hand doet eten, zorgt ervoor dat een optreden van Cocaine piss een vrij unieke belevenis was en nog steeds is.
https://www.youtube.com/watch?v=w3KNdXUz7Fs
Zonder die inbreng is Cocaine Piss echter een zoveelste snoeiharde punk band in een lange rij. Bovendien is er die enorm chaotische aanpak op het podium, er lijkt zelfs niet echt een structuur te zitten in de muziek van Cocaine Piss? Wie maalt daar nog om als na circa drie kwartier de band de zaal compleet plat heeft gespeeld en iedereen totaal verweest achterlaat. Het duurt niet lang of ook het publiek gaat compleet uit zijn dak, en slaat al even wild om zich heen als Aurélie zelf. Mensen rollen op het podium, doen aan een wilde pogo of stagediven. En slaan al even wild om zich heen als de band, frontvrouw en saxofonist van dienst zelf.
Besluit: Vernieuwend kun je Cocaine Piss niet noemen. De band doet gewoon wat bands uit een ver Punk verleden al hebben voorgedaan. Op een snel, kort en krachtig tempo, complete zalen verpulveren. Het is echter die enorm charismatische frontvrouw Aurélie die op en voor het podium tekeer gaat alsof ze waanzinnig is geworden. En haar frustraties letterlijk in je gezicht staat uit te schreeuwen. Dat het verschil maakt tussen 'een zoveelste punk band in een lange rij' of 'uniek binnen de nieuwe lichting punker en noise bands'. Bovendien is de inbreng van de al even waanzinnige saxofoon klank van Mette Rasmussen op deze avond, een grote meerwaarde binnen het geheel. Kortom? Wat ons, en het publiek betreft? Missie geslaagd!
Met dank aan Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Pics homepag - Cocaine Piss
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pogo-for-crash-control-03-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cocaine-piss-03-05-2018/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Les Nuits Botanique 2018 – Sylvie Kreusch – Tessa Dixson – Lucy Dacus – Ought!
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Orangerie – Rotonde)
Brussel
2018-05-02
Erik Vandamme en Johan Meurisse
Sylvie Kreusch werd door de Bota getipt als één van de verrassingen in hun reeks ontdekkingen . En jawel , het ziet er naar uit dat de talentvolle dame van partner Maarten Devoldere, de muzikale ervaringen in het eigen werk meeneemt van Warhaus en haar vroegere A Soldier’s Heart, één van de eerste winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting.
Een warme, sensuele en donkere , mysterieuze sound krijgen we door percussie , elektronica en Kreuschs unieke verschijning in het zwart en een losse gouden bloes . Haar zwoele , sexy danspasjes spreken tot de verbeelding . Als een krolse kat beweegt, hotst ze op het podium . Een sterke uitstraling. Haar stem knauwt , zalft en klinkt indringend , emotioneel.
De muziek hangt ergens tussen Roisin Murphy , Charlotte Gainsbourg, Jah Wobble’s Invaders of the heart en het Zweedse The Knife /Fever Ray rond Karin Dreijer Andersson in . Een dampende, groovende afro world trance baadt in de sound en prikkelt de dansspieren. Meteen werd de aandacht gescherpt met “Counting” en “Egypt” vol exotische ritmes . De temperaturen stegen in de Rotonde .
Ook toont ze een andere kant , met trage, slepende dreigende geluiden , die een soundtrack gevoel ademen op z’n Alien – Prometheus – Covenant. Kreusch wordt geruggensteund door twee leden o.m. Simon Lenski van DAAU, en dat biedt nu net die kleurrijke, dansbare, mystieke , hypnotiserende sound . “Voodoo” hoorden we in één van de nummers en die bedwelmende sfeer is er. De single “Seedy tricks” , goed op het eind bewaard , voert je mee in een helse rit .
Het optreden is straf, overtuigend! Eerder hadden we al een sterk , extravert “Wild love” , die veel ruimte bood aan haar twee muzikanten. “Please to Devon” wuifde de pittig gekruide Oosterse set uit . Hier is een opkomend talent bezig , die verdiend haar plaatsje opeist binnen onze Belgische zangeressen.
Tessa Dixson: Er hangt voortdurend magie in de lucht, als Tessa Disxson de temperatuur weer tot een kookpunt doet stijgen.
Ook voor Tessa Dixson was het haar primeur als solo artieste. Eerder leverde Tessa haar medewerking aan artiesten als o.a. Roméo Elvis en Stereoact. Waardoor ze toch wat ervaring heeft opgedaan. Tessa Dixson laat zich eveneens omringen door klasse muzikanten die haar stem ondersteunen en perfect aanvullen. Ook Dixson tovert door haar bedwelmende houding, met zelfs een donker kantje de aanhoorder voortdurend. Bovendien beschikt Tessa Dixson over een gigantisch mooie stem, die je hart verwarmt en sneller doet slaan.
"Ze omarmt haar publiek en medemuzikanten met zoveel liefde, dat je als aanhoorder je gewoon gewillig laat meevoeren naar de onaards mooie wereld die de jongedame je aanbiedt."
Betrad de Tessa Dixson in eerste instantie nogal bedeesd en zenuwachtig het podium, dan veranderde dat prompt toen ze haar stem en danspassen in de strijd gooide. Het leek alsof bij elke vurige danspas opnieuw alle zenuwen werden afgegooid. Je zag Tessa naarmate de set vorderde bovendien ook groeien in haar kunnen. Voortgestuwd door de fans die op elk pasje weer enthousiast reageerden. Zeker als ze haar jasje losknoopte, zorgde dat voor een gejoel in de zaal. Tot hilariteit van Tessa zelf. Dat ze haar publiek met zoveel gemak uit haar hand kon doen eten, had dan ook zijn uitwerking op het podium. Op het einde van de set was van zenuwen totaal geen sprake meer, integendeel.
Prayer, haar debuut single stond bovendien vrij vroeg in de set. Door een kleine technische onderbreking, moest Tessa opnieuw beginnen. Het zorgde voor een beetje nervositeit. Maar eens de song terug gebracht, viel ons nog maar eens op wat voor een getalenteerde en enorm professionele tot spontane jongedame Tessa toch is. Ze omarmt haar publiek en medemuzikanten met zoveel liefde, dat je als aanhoorder je gewoon gewillig laat meevoeren naar de onaards mooie wereld die de jongedame je aanbiedt.
https://www.youtube.com/watch?v=2SBU33q5J_c
Tessa Dixson schippert doorheen haar set eveneens tussen intiem je hart diep raken, en binnen een eerder donkere omkadering duister walmen boven de hoofden doen drijven. Afsluiten doet Tessa Dixson met een hartverscheurend mooie samensmelting tussen haar stem en inbreng van viool die de drums ondersteund. Nog maar een bewijs wat voor een getalenteerde en veelzijdige artieste Tessa toch is. Er hangt duidelijk magie in de lucht op dit concert, maar toch zien en horen we nog groeimogelijkheden naar de toekomst toe. Meer nog. Mits het nodige podium ervaring zien we Tessa Dixson uitgroeien tot een uitzonderlijk fenomeen binnen de Belgische muziekwereld. Kortom. Zelfs nu wist Tessa ons al compleet te overtuigen en verdoven, wat moet dat zijn als de nodige podium ervaring zorgt voor nog meer onaardse schoonheid … vroegen we ons af.
We klopten nog aan voor een drietal songs van Lucy Dacus. Een beloftevolle jonge dame , die een link legt met de ‘90s indierock van Throwing Muses en The Breeders . De gitaren namen hier het voortouw , gedragen door haar emotioneel geladen vocals. ‘Historian’ is de nieuwe plaat van deze goed belezen dame . Ik hoorde dat het eerste deel van de set beduidend rustig was , terwijl we net op tijd waren voor het rockende concept . Mooi getimed dus …
Tot slot kwam Ought , één van die fijne postpunkende indiebands uit Canada . De derde plaat ‘Room inside the world’ drong zich op . We krijgen een hoekige sound met een stel fijnzinnige, brandende indie/postpunksongs, die refereren aan de postpunkgolf van The Rakes en Franz Ferdinand, de gekke 70s psychedelische punkcapriolen van Captain Beefheart en tot slot The Fall door de declamerende, (diep) grauwe zang van Tim Darcy.
Als een jonge John Cleese, Alex Kapranos , maakte hij potsierlijke danspasjes en armbewegingen . Een intens broeierige , gedreven , dwarse sound die nu meer subtiliteit, finesse toelaat en wat gelaagder, mysterieuzer klinkt . Eerst werd het nieuwe materiaal voorgesteld, songs die zich nog een plaatsje zoeken naast de gekende oudere, als een fel , indringend “Habit” en “Beautiful blue sky”. “Alice” van de nieuwe plaat , benaderde live het scherpe , frisse , krachtige karakter van vroeger. De afsluitende “Today more than any other day” en “The weather song” van hun debuut , drukten het gaspedaal opnieuw in en tekenden voor heel wat headshakes in het publiek. Het is wat wennen aan het nieuwe werk, die door de bredere invalshoek een minder intense spanning hebben dan het vroegere.
Pics homepag – Sylvie Kreusch
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
LR Flores (voluit Florian Deroo) brengt zijn debuutalbum uit bij het label Vuilbak. Deroo kan je nog kennen als zanger/gitarist van de veel te vroeg ter ziele gegane Gentse gitaarbands The Caribous en Swap Meet. Swap Meet werd een tijdlang als veelbelovend beschouwd, scoorde redelijk in lokale en nationale bandbattles en bracht in 2016 de veelal met Pavement vergeleken EP ‘Suburboys’ uit. Na 2017 werd het stil rond Swap Meet.
Als LR Flores doet Deroo het solo. Met Swap Meet heeft LR Flores nog vooral gemeen dat de muziek ook hier weerbarstig klinkt, dat de melodie al eens overgeslagen wordt en dat er inzake genre niet één etiket op te kleven valt. Zijn verdwenen: (meestal) de elektrische gitaren, de drums en de noise. Die werden ingeruild voor akoestische gitaar, piano, field recordings (een courant item bij Vuilbak) en heel veel drum- en andere computers.
De songtitels lijken te verwijzen naar de parken (“Parks And Recreation” en “Juju Jubelpark”) en musea waar de inspiratie bij Florian opborrelde. Met die parken en musea heb je ook al een indicatie van de onderwerpen die hij als LR Flores aansnijdt. Zijn tien songs gaan voorts over mijmeringen over het leven, boekenwijsheden en over obscure historische figuren.
LR Flores klinkt als een experimentele versie van Eels, al kom je met het recente werk van The Germans en het eerste eigen album van Pascal Deweze ook al dicht in de buurt, al hebben die laatsten een betere balans gevonden tussen ritme, melodie en experiment. “A Young Turk” en “Labour 16” zijn met veel effectjes opgeleukte klassieke popsongs. “Books” had van Swap Meet kunnen zijn en is in wezen een ietwat vermomde, maar heel genietbare slacker-rocksong.
De meest toegankelijke songs zijn het jazzy en urban “Juju Jubelpark” en het elektro-Eels-achtige “Aubrey Boccanegra”. Evengoed vergeet Deroo soms in al zijn experimenteerdrift dat er onder de effectjes en laagjes ook nog een song moet zitten, zoals op “Night Scene”, “Parks And Recreation” en “The Happy Valley Sect”.
“The Temple” is een meesterlijke, verstilde pianoballad, gelukkig zonder stroperige lyrics, die met de meet bijna in zicht vakkundig om zeep wordt geholpen door er wat kleffe retro-Casio-synths over te gieten. Een beetje als een sportman die alleen voor open doel staat en overmand door twijfel toch nog mist…
De Brit Paul Littlewood heeft een prachtige single uit, met zoals in het echte vinyl-tijdperk wel vaker gebeurde, een dubbele A-kant. Het is ook naar die periode dat Littlewood openlijk refereert. Zowel “Today” als “Television” drijven op een gevoel dat je terugvoert naar de Britse popmuziek van de jaren ’70. Denk aan Gilbert O’Sullivan, Leo Sayer, John Lennon en The Kinks.
Littlewood smeedt zijn songs nog artisanaal en dat levert twee keer een onweerstaanbaar mooie popsong op. “Today” is dromerige radiopop die je onmerkbaar vastgrijpt en niet meer loslaat. Op “Television” heeft Littlewood genoeg aan zijn zacht-warme stem en een paar heel eenvoudige gitaarakkoorden om de werkelijkheid even buiten te sluiten. Het doet wat denken aan de neo-psychedelica van de Brian Jonestown Massacre, maar dan in zijn meest poppy vorm.
Paul Littlewood schildert zijn songs met waterverf. Licht en lichtvoetig, heel Brits en toch maakt hij de juiste emotie los.
https://paullittlewood.bandcamp.com/album/today-television
De melodische deathmetalband Nox Aeterna werd opgericht in 2002 in Nederland. De band bracht reeds vier albums uit: ‘Unleashed’ (2004), ‘Immortality’ (2007), ‘Nightblood’ (2012) en ‘The Desperation Deal’ (2015). Het nieuwe album ‘Aurora Borealis’ is een conceptalbum geworden over een reis door een koud en verraderlijk landschap, met als eindbestemming het noorderlicht.
Nox Aeterna vindt al langer inspiratie in Scandinavië, zowel voor de teksten als voor de muziekstijl. Hoewel ze inzake geluid aanleunen tegen de typische Zweedse melodische deathmetal en ook wel wat van Amon Amarth in zich hebben, brengen deze Nederlanders een eigen sound. Die sound drijft op power en agressie, met een opvallende rol voor de synths.
Je voelt meteen bij de eerste luisterbeurt dat deze band heel wat technische bagage heeft. Productioneel, inzake songschrijven en muzikaal-technisch klopt alles. Toch gaat er niet altijd genoeg agressie en dreiging uit van dit voor de rest heel stevige album. De keyboard van Gerard Baai zorgt voor een mooi vol geluid, met meer afwisseling dan in klassieke melodische deathmetal, maar hij vijlt zo ook heel wat scherpe kantjes af van de brutale grunts en de vlammende gitaren. Een beetje een tweesnijdend zwaard, want dankzij die leuke keyboard krijgt Nox Aeterna net ook een eigen gezicht.
Al bij al is ‘Aurora Borealis’ een prima album. De band komt het best uit de verf op titeltrack “Aurora Borealis” en op “Twist Of Fate”.
Bij onze eerste kennismaking met Inwolves, de band rond drumster Karen Willems, stelden we reeds vast dat we hier te maken hadden met een uitzonderlijke parel binnen het Belgische muziek gebeuren. Air+ liet in 2014 een onuitwisbare indruk op ons na, … en ook Involves (2016) .
Ook al zat Inwolves even in de koelkast, Karen heeft ondertussen niet stil gezeten. Haar samenwerking met o.a. Dirk Serries, Barst en dergelijke meer laat ook op de nieuwste schijf zijn sporen achter. Color In the Zoo is uit via Consouling Sounds. We namen de plaat onder de loep, en stellen vast dat de donkere walmen nog steeds aanwezig zijn. Maar de band anno 2018 straalt ook een zekere positiviteit en ingetogenheid uit.
De intense drumpartijen van Karen zijn op Color in the Zoo de rode draad doorheen het geheel. Voor deze nieuwe schijf ontpopt Karen Willems zich tot multi-instrumentalist. Naast percussie en drums neemt ze ook bas, gitaar, fluit en veldopnames voor haar rekening. Uiteraard mag de inbreng van een handvol verwante muzikanten als Nils Gröndahl, Barkin Engin, Stijn Dickel, Maarten Flamand en Glen Steenkiste niet worden onderschat.
Vanaf All Construction voelen we al aan dat deze schijf meer de dromerige, melancholische kant uitgaat. Met toch een kleine knipoog naar de donkere walmen van voorheen, maar telkens binnen een intimistische tot psychedelisch aanvoelende atmosfeer.
Het extra interessante aan deze schijf zijn de natuurgeluiden. Zo horen we bij To Louis Hardin geluiden komende uit de diepste bossen. Lichtjes dreigend, met zelfs het geluid dat aanvoelt als een tam-tam van de Afrikaanse volkeren. Inwolves slaat voortdurend aan het experimenteren en improviseren. Er wordt voortdurend geflirt met geluidsmuren afbreken. Zoals bij het dreigende trommelgeroffel tijdens deze song. Maar de intieme en verdovende tot bedwelmende invloed blijft over de gehele schijf stevig overeind staan.
De veelkleurigheid van deze schijf springt het meest in het oog. Het lijkt wel alsof Karen heel bewust een chaos wil doen ontstaan in ons hoofd. Waarbij percussie de hoofdrol speelt, maar ook fluit en heel bevreemdend aanvoelende geluiden aantonen dat Inwolves op deze schijf niet binnen de lijntjes kleurt, maar eigenzinnig grenzen verlegt. Ook eigen grenzen. En daarvoor kunnen we alleen maar waardering opbrengen.
Ook op daarop volgende songs als Under The Radar, Faith, In Paradiso blijft Inwolves improviseren, soms op het absurde af, en vooral binnen die minimaliserende atmosfeer de luisteraar hypnotiseren en in een diepe trance doen belanden. Op deze voorwaarde dat diezelfde luisteraar zich gewillig laat meevoeren over de toch wel vreemd aanvoelende kronkels die Karen uit haar instrumenten tovert.
Want heel bewust heeft Inwolves geen gemakkelijk in het gehoor liggende plaat uitgebracht. Op bepaalde momenten zit er, eveneens heel bewust, zelfs geen echte structuur in. Maar eens je de songs hebt ontleend, en je de muziek gewoon op uw geest en gemoed laat inwerken, ontstaat een wisselwerking tussen het gehoor, het oog en de ziel die met geen woorden valt te omschrijven. Door zoveel chaos en wispelturigheid in de songs te steken, is het eveneens een heel filmische plaat geworden. Waarbij je de beelden zelf kan en mag invullen.
Inwolves blijft anno 2018 nog steeds grenzen aftasten, waar eigenlijk geen grenzen zijn. Improviseren tot het oneindige, waardoor een chaos zou moeten ontstaan die je doet afhaken. Maar net door die eerder vernoemde hypnotiserende tot psychedelische aanvoelende inwerking op je gemoed, blijf je geboeid luisteren en genieten aan Karen haar onuitputtelijke improvisatie.
1. All Construction 04:59
2. She Needs Air 03:50
3. Attack of the Tumbleweed 03:50
4. Wonderwiel 05:05
5. To Louis Hardin 05:02
6. Under The Radar 04:25
7. Faith 03:56
8. In Paradiso 02:55
9. Heen en Weer 03:15
‘The Silent Vigil’ is het tweede album van de Britse deathmetalband Memoriam. Die ontstond uit de assen van Bolt Thrower, aangevuld met snarenplukkers van Benediction. Waar het eerste album, ‘For The Fallen’ vooral voortbouwde op het werk van Bolt Thrower, lijkt de band nu meer een eigen gezicht te hebben. Er wordt vaker melodieus up-tempo (zoals op “From The Flames”) gespeeld dan old-school mid-tempo (zoals op “Nothing Remains”), hoewel dat laatste toch het overwicht houdt. Het groepsgeluid klinkt bovendien organischer, wat ook mag verwacht worden van een band die ondertussen al goed op elkaar ingespeeld is.
De stem van zanger Karl Willets heeft op dit nieuwe album duidelijk meer korrel dan op ‘For The Fallen’. Hij is nooit een nachtegaal geweest en het jarenlange opnemen en touren met een deathmetalband heeft zijn stembanden geen deugd gedaan. Vermoedelijk was het een productionele keuze om niet aan Willets’ stem te gaan sleutelen in de studio, zodat er geen te groot verschil is met wat de band live brengt. In de opnames van de instrumenten ging er veel aandacht naar het vinden van de juiste balans, maar minder naar het zoeken van het perfecte, afgeborstelde geluid per instrument. Dat zorgt voor een lekker rauw geluid.
Het tempo, de opbouw, de hooks en de breaks, zowat alles zit juist. Ook blijft Willets als songschrijver nog steeds overeind. “We Bleed The Same” heeft bv. een stukje van de laatste toespraak van Martin Luther King, maar ook zonder die openlijke referentie geeft deze track een ongemakkelijke update van de discriminatie in de wereld. In “Nothing Remains” gaat het over de impact van dementie op mensen en op “Soulless Parasite” over mensen die zich voordoen als vrienden, maar die achter je rug misbruik van je maken. Heel herkenbaar allemaal.
The Silent Vigil is een fijn deathmetalalbum met een paar kleine verrassingen. Memoriam speelt deze zomer op Hellfest in Frankrijk.
Les Nuits Botanque 2018 - L'Impératrice - Faire - Pépite - Frankrijks meest kleurrijke popgroepen
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-05-01
Erik Vandamme
Op deze 1 mei waren alle zalen in Botanique uitverkocht. Wat aangeeft dat Les Nuits 2018 een enorm succes is geworden. Want ook op andere festivaldagen staat het bordje 'Sold Out' bij veel aangekondigde concerten. Brussel en Franstalig België hebben altijd een goede band gehad met Franse Chanson tot Franse rock en pop muziek. Dat was wellicht ook de reden dat ook deze avond in Orangerie compleet was uitverkocht. "Frankrijks meest kleurrijke popgroepen" staat als openingzin op de website van Botanique. Om het aantreden van L'Impératrice - Faire - Pépite aan te kondigen, op Les Nuits 2018. Een zinnetje dat ook ons aanzet om die kleurrijke groepen eens onder de loep te nemen.
Pépite - Kleurrijke aanstekelijkheid die aan de ribben blijft kleven
We citeren even de introductie op de website van Botanique: ''Zoals menig andere Franse band laat Pépite zich inspireren door de nabijheid van de Middellandse Zee en het warmere klimaat om broeierige, breezy pop te maken. Nostalgisch naar verre, eenzame reizen klinkt het duo zowel zomers als melancholisch.'' Pépite brengt dan ook een set boordevol fijne, aanstekelijke popsongs die van begin tot einde aan de ribben blijven kleven. Pépite is bovendien een band die goed heeft geluisterd naar het verleden van de Franse muziek, en door een eigenzinnige en hedendaagse inbreng dat verleden heruitvindt. Binnen een gloednieuw concept. Bovendien tuimelt de band, ondanks het brengen van verfijnde popsongs, niet in de val van al te 'kitsch' of oppervlakkig te gaan klinken. Eerder net toegankelijk genoeg om een ruim publiek aan te spreken, en eigenzinnig tot melancholisch genoeg om niet teveel de commerciële toer op te gaan. En ook liefhebbers van eerder alternatieve rock tot pop muziek over de streep te trekken.
https://www.youtube.com/watch?v=jStJop5-R94
Hoewel we strikt muzikaal bekeken de twee bands totaal niet met elkaar kunnen vergelijken. Het aantreden van Pépite deed met wat denken aan menig optredens van Beach Boys. Die met hun aanstekelijke tot toegankelijke Surfrock een heel ruim publiek konden aanspreken. Maar net door een oog voor experimenteren binnen dat genre, ook een zogenaamd alternatief rock publiek kon bekoren. Pépite heeft op ons dus net diezelfde indruk nagelaten, waardoor we net als de aanwezigen in de zaal, prompt over de streep werden getrokken. En de eerste danspasjes van de avond een feit waren. Als de eerste band van een avond de opdracht heeft om de lont aan het vuur te steken om de boel te doen ontploffen? Dan is Pépite daar met brio in geslaagd.
https://www.youtube.com/watch?v=KFgzcF42-0M
FAIRE - Hoe Franse Punk klinkt? Check FAIRE
Eigenlijk is de Franse band FAIRE dat label 'punk' opkleven is hen tekort doen. FAIRE is in 2015 ontstaan in Parijs. Hun muziek zouden we eerder onderbrengen in de richting in Surf/wave tot Psych. De band slaat op hun schijf Le Tamale uit met gebalde rave tot experimentele synthscapes lezen we in de biografie op de website van Botanique. Ook dat blijkt in Orangerie het geval te zijn. Hoewel hun muziek dus puur muzikaal bekeken verre van Punk kan genoemd worden. Blijft de zogenaamde 'punk attitude' wel degelijk stevig overeind staan. Vooral de fans vooraan genieten dan ook met volle teugen. In eerste instantie kan niet iedereen deze wervelstorm even goed smaken. Dus legt FAIRE gewoon de lat een beetje hoger waardoor een punk/rave feest losbarst waardoor daken er prompt moeten afgaan.
https://www.youtube.com/watch?v=HNjNVH-Mk6k&t=10s
Besluit: De band maakt er, ondanks vaak heel grappige bindteksten, weinig woorden aan vuil en laat vooral zijn snoeiharde muziek, met experimentele knipogen, voor zich spreken. FAIRE deed met een wervelende show de Orangerie , na een toch wat moeizame start, op zijn grondvesten daveren. Want daarop stil staan is uiteindelijk onmogelijk. Prompt worden geluidsmuren omver geblazen. En de zaal in vuur en vlam staat. Waardoor, na een wat moeizame start, uiteindelijk toch iedereen overslag gaat. En met een goed gevoel vanbinnen de zaal verlaat. Missie geslaagd!
https://www.youtube.com/watch?v=omsFL4lS9c4
L'Impératrice - Aanstekelijke popdeuntjes, die op de dansheupen werken. Gecombineerd met een frontvrouw/zangeres die met haar engelen stem en natuurlijke charisma harten breekt.
Ook nu weer citeren we de introductie op de website van Botanique even: " L’Impératrice weerspiegelt alles wat hedendaagse Franse pop zo interessant maakt. De groep gebruikt invloeden van Air en Sébastien Tellier om tropische, dromerige en lichtjes surrealistische strandmuziek te maken die potentieel heeft tot ver buiten L’Hexagone." De band is aan een steile opmars naar boven toe. Op basis van wat we te zien en horen kregen in de Botanique voorspellen we de band een gouden toekomst in de typische Franse Pop muziek en ver daarbuiten.
https://www.youtube.com/watch?v=_8vPaRa0fMo
De band brengt niet alleen aanstekelijke popdeuntjes, die op de dansheupen werken. Het meest in het oog springende is de wulpse, charismatische en goedlachse zangeres en frontvrouw. Die, door haar spontane en heel charmante uitstraling op dat podium menig harten beroert. En iedereen uit haar hand doet eten.
L'Impératrice zette vorig jaar nog Chapiteau op Les Nuits Botanique in vuur een vlam. Ook de Orangerie ging compleet overslag. Op deze aanstekelijke muziek stilstaan is dan ook onmogelijk, en dat had de band goed begrepen. Zowaar legt L'Impératrice de lat zelfs nog hoger, zodat de temperatuur in de zaal naar een kookpunt stijgt. Zodat uiteindelijk, na een fijne en stomende set, het potje compleet overkookt.
https://www.youtube.com/watch?v=er9q7YA5WyU
Eindconclusie
We kregen op deze typisch Franse avond een gevarieerd aanbod voorgeschoteld van wat leeft binnen de Franse Pop en rock cultuur. Met drie bands die door middel van het brengen van een aanstekelijke tot strakke set meerdere keren het dak van Orangerie er compleet deden afgaan. Met andere woorden, de toekomst van Franse pop en rock ziet er, na het aanschouwen van deze drie bands, meer dan rooskleurig uit.
dank aan Snoozecontrol http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Les Nuits Botanique 2018 - U.S. Girls + Wye Oak - Schitteren in het zwart
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Rotonde)
Brussel
2018-05-01
Jasper Verfaillie
Dat er op Les Nuits Botanique gegoocheld wordt met line-ups en artiesten, is ondertussen al geen geheim meer. Van creatieve samenwerkingen over thema-avonden tot tegendraadse artiesten op dezelfde bill: de Botanique weet er altijd een mooie legpuzzel van te maken. Op het eerste zicht hadden de sferische rock van Wye Oak en de feministische funk van U.S. Girls weinig met elkaar gemeen. Beide bands hadden onlangs nieuw (en uitmuntend) werk op de wereld losgelaten, opereren al jaren in de indie-niche en hebben een vrouw aan het roer. Die combinatie bleek op de dag van de arbeid goud waard. Liet de mijmerende maar diepgaande rock van Wye Oak ons nog langzaam opwarmen, dan deed U.S. de temperatuur meteen stijgen met haar exotische en funky ritmes. Op een avond waar ook Jungle en L.a. Jungle ergens in de Botanique stonden, kon het dus niet anders dan ook heet worden in de Rotonde.
Met een goeie nieuwe plaat onder de arm, is het altijd makkelijker spelen. ‘The Louder I Call, The Faster It Runs’ is alweer de zesde plaat van de band uit Baltimore en is zonder twijfel hun sterkste werk tot nu toe. Dat de band hun setlist ook gretig vulde met nummers uit die laatste plaat, kwam het concert alleen maar ten goede. Het gierende “The Instrument” trok net als op plaat de boel op gang en deed dat met veel goesting. Wye Oak besprenkelt hun bezwerende rock vaak met vleugjes elektronica, en hoewel die er live sterker doorkwamen, gaven net die fijne details hun nummers wat meer kleur. Zo kregen “Lifer” en “It Was Not Natural” net dat tikkeltje meer cachet.
Slechts twee keer delfde Wye Oak wat oudere nummers op. “Shriek” deed wat zijn titel beloofde en trok nog eens een blik gierende gitaren open, terwijl “Spiral” ons dan weer probeerde binnen te trekken. Dat lukte maar half, want frontvrouw Jenn Wasner leek vaak wat in haar eigen wereldje te vertoeven. Haar intrigerende stem en opvallend gitaarspel konden ons mateloos boeien, al kregen we in het midden van de set vaak het gevoel alsof we naar een mooi schilderij stonden te turen, maar er nooit echt in werden opgeslokt. “We have a lot of songs, but not a lot of time,” merkte Wasner tussendoor op, en dus verspilde ze ook geen tijd met bindteksten of praatjes. Met het smachtende “You of All People” en het met veel plezier gespeelde “Glory” vond Wye Oak wel hun tweede adem om dan af te sluiten met de titelsong van hun nieuwe plaat. Logisch ook, want zo eindigden ze net op zoals ze begonnen waren. Echoënde gitaren op een bedje van minimale elektronica. Het furieuze einde van “The Louder I Call, The Faster It Runs” maakte zo de cirkel rond.
Een politieke boodschap koppelen aan geweldige muziek lijkt nog steeds een aartsmoeilijke opdracht. Father John Misty vatte 2017 perfect samen met zijn Pure Comedy, U.S. Girls heeft alvast met ‘A Poem Unlimited’ een opvolger voor 2018. Op die plaat gaat frontvrouw Meghan Remy flink tekeer tegen de patriarchie en laat ze zich zonder schaamte een feministe noemen. Dat ze haar frustraties nog eens weet te destilleren in uiterst dansbare, funky en sexy nummers zet haar argumenten alleen maar kracht bij. Voor haar show in de Rotonde liet ze zich bijstaan door een zevenkoppige band, inclusief saxofoonspeler en achtergrond zangeres, al mocht die laatste meteen plaats nemen naast Meg vooraan het podium. En volkomen terecht, want ze wierp zich doorheen het concert op als volwaardige co-frontvrouw en verdiende meer dan een plaatsje in de achtergrond. U.S. Girls bleek meteen meer te zijn dan het geesteskind van Meg. Samen met haar sterke liveband vloog ze er meteen stevig in. “Velvet 4 Sale” klonk nog funkier en verleidelijker dan op plaat en de saxofoon op “Rage of Plastics” deed de temperatuur meteen enkele graden stijgen.
Niet alleen de zaal, maar ook het hoofd van Remy maken overuren. “M.A.H.” (een acroniem voor “Mad As Hell”) doet een scheldtirade vermoeden, maar het nummer is een geniale mix van poignante lyrics over Obama’s loze beloftes en funky zomerse ritmes. Die tegenstrijdigheden komen wel vaker terug in de muziek van U.S. Girls. Zo neemt ze net voor “Rosebud” de lyrics ‘Let’s take a moment’ wel heel letterlijk. De hele band blijft seconden lang stil waardoor het publiek niet anders kan dan ook stil te zijn. Een bevreemdend moment, maar de band noch het publiek laat zich uit zijn lood slaan. Integendeel, de doorleefde zang van Remy op “L-Over” en de manier waarop ze zich aan haar bandleden vastklampt doen onze aandacht alleen maar toenemen.
Die emoties zetten zich verder in “I’ll Never Learn”, een fragiele cover van The Shangri-La’s, waarin de toetsenist en de achtergrondzangeres een subtiel en gevoelig duet brengen. Om meteen erna het ruige “28 days” in te zetten, een subtiele verwijzing naar de gemiddelde lengte van de vruchtbaarheidscyclus van een vrouw. Vooral in het tweede deel van de set, waarin wat oudere nummers aan bod komen, lijmt Remy de nummers aan elkaar met samples. Nu eens wat abstracte ruis, dan weer een quote als “Encourage you to not tell women what to do”. Het is duidelijk waar U.S. Girls voor staat, en frontvrouw Meghan Remy laat niet met zich sollen.
Het ouder werk is zo mogelijk nog intenser dan haar nieuwe plaat. “Window Shades” maakt nostalgie haast tastbaar en ontaardt in duisternis in “Island Song”. Remy bespeelt niet alleen het publiek met haar theatrale dansmoves, maar ook haar band. De guitige saxofonist mag haar het hof maken tijdens “Sorority Feelings”, maar ondanks zijn geweldige solo’s wimpelt ze hem af. Wie dacht dat de band daarmee hun beste kruid had verschoten, kreeg er meteen nog een schep bovenop. Het geweldig funky “Pearly Gates”, een verstopte aanklacht aan mannen die hun macht misbruiken, mondde uit in een heerlijk accapella duel tussen Remy, haar toetsenist en achtergrondzangeres. Met afsluiter “Time” zocht Remy samen met haar band dan weer de grenzen van de tijd op. Tijdens de schier eindeloze outro ging ze het publiek uitdagen en opjutten, terwijl de band nog hun laatste restjes energie van zich af speelden.
U.S. Girls was boos, heel boos, maar in plaats van ter plaatse te blijven trappelen, zet ze die frustraties om in ontzettend aanstekelijke muziek. Samen met voorprogramma Wye Oak bewezen de twee frontvrouwen dat hun bands te lang in de schaduw hebben moeten staan. Beide vrouwen waren de hele avond in het zwart gekleed, maar zelden hebben we iemand zo zien schitteren in het zwart als Meghan Remy, haar achtergrond zangeres en Jenn Wasner van Wye Oak. Of het een statement was, hebben we het raden naar. Wat we wel zeker weten is dat voor U.S. Girls de derde keer Botanique voorlopig de beste keer was.
Setlist Wye Oak: The Instrument – Lifer - It Was Not Natural – Shriek – Spiral – Symmetry - Say Hello - Over And Over - You Of All People – Glory - The Louder You Call, The Faster It Runs
Setlist U.S. Girls - Velvet 4 Sale - Rage of Plastics - M.A.H. – Rosebud - L-Over - I’ll Never Learn - 28 Days - Navy & Cream - Window Shades - The Island Song - Sororal Feelings - Pearly Gates – Time
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Pics homepag @Jonathan Verschaeve
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Les Nuits Botanique 2018 – Jungle - Tropische avond in een Botanische tuin!
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2018-05-01
Simon Meyer-Horn
Het is al van 2016 geleden dat het Britse modern soul band Jungle in ons land te zien waren. Hun vorige plaat, tevens ook hun debuutplaat, dateert zelfs van 2014, maar op nieuwe muziek van het zevental moeten we gelukkig niet al te lang meer wachten. Ze vertelden ons dat er in mei zelfs twee nieuwe singles uitkomen, iets om naar uit te kijken. Hun concert gisterenavond in een uitverkochte Chapiteau onderbouwde hun sterke live reputatie en toonde dat ze nog heel wat in hun mars hebben!
De Belgische Coline mocht de avond openen en deed dit met een exotische techno set die wel iets in zich had dat we konden smaken. De mix van invloeden leidde tot een dynamische set van 45 minuten die eventjes te kampen had met wat geluidsproblemen, maar al snel werden opgelost. Helaas was het grootste deel van publiek iets minder aandachtig en communiceerde het liever met hun buur dan naar het Brusselse technotalent te luisteren. Dat neemt niet weg dat Coline voor de eerste verrassing van de avond zorgde en we haar graag nog eens aan het werk zouden willen zien, maar dan wel in een andere (intiemere) setting!
Een klein halfuur later is het dan eindelijk aan één van de grootste namen op deze editie van Les Nuits: Jungle. Dat die er zin in hadden, werd meteen duidelijk. “Smile“ was het eerste wapenfeit van de avond en werd al luid onthaald door de tot de nok gevulde Chapiteau. Vroeg in de set passeerde ook fanfavorieten “Julia“ en “The Heat”, waarop stilstaan geen optie bleek te zijn gezien de vele bewegende lichamen. Het meerstemmige zingen van de twee frontmannen en de backing vocals hebben soms wel wat weg van de Bee Gees en zijn naast de typische en herkenbare Jungle-sound de eyecatcher van hun muziek!
De twee frontmannen zochten gisteren meermaals het contact op met het publiek en vonden vrijwel iedere keer gehoor als het ging om bijvoorbeeld meeklappen. Ook de sfeervolle lichtshow zat goed in elkaar en bracht de nummers “Platoon”, het sterk gespeelde “Lucky I Got What I Want” en het catchy “Crumbler” een echte meerwaarde. Muzikaal werd er ook telkens uitmuntend gespeeld. Het zevental wist overal een erg strakke vibe te creëren en hier en was perfect op elkaar ingespeeld. Zo kregen we perfecte pauzes, ideale tempoversnellingen en alleen maar ‘good vibes’.
We kregen gisteren maar liefst zes nieuwe nummers te horen waarvan een aantal heel veelbelovend klonken. Vooral “Happy Man”, “Beat 54” en “House in L.A.“ wisten te overtuigen waarvan laatstgenoemde het meeste respons kreeg van het publiek dankzij zijn catchy refrein en de sterke opbouw van het nummer! “Cherry” vonden we daarentegen iets minder omdat het te weinig de Jungle-sound bevat en kon daarom ook op het minste bijval van de avond rekenen.
Dat Jungle een goed geoliede live act is, bleek nog maar eens in de laatste nummers van het concert. “Drops” begon nog vrij gemoedelijk, maar naarmate het nummer vorderde, brak het meer en meer open en op het einde was er geen houden meer en ging het dak van de tent er bijna af. Op die euforiewolk ging de band uit London verder met hun grootste hit tot nog toe: “Busy Earnin”. De twee songs gingen naadloos in elkaar over en toonden hoe sterk deze band instrumentaal wel niet is. Ook hier smulde het publiek met plezier uit de handen van frontmannen Josh Lloyd-Watson en Tom McFarland. Nadat ze even in de backstage waren verdwenen, kwamen ze terug om aan de bisronde te beginnen. In het uitgerekte “Time” kreeg iedereen op het podium zijn momentje en sloten ze daardoor de set in stijl af.
Jungle leek zich duidelijk te pletter te amuseren op het podium en dat werkte aanstekelijk op de sfeer in het publiek. Nieuw en oud materiaal werden gretig onthaald en zorgde voor een dynamische set. We zien Jungle graag in de nabije toekomst passeren want als deze band op het podium staat, komt de exotische sfeer van de echte jungle terug op het podium.
Setlist: Smile – Julia - The Heat - Happy Man – Platoon – Casio - Lemonade Lake - Lucky I Got What I Want – Accelerate – Cherry – Crumbler - House in L.A. - Beat 54 – Drops - Busy Earnin’ – Time
Met dank aan Dansende Berende http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jungle-01-05-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/coline-01-05-2018/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Sony Music news – Paul Simon brengt een remix album uit
Paul Simon brengt op 1 juni een remix album uit van zijn klassieker "Graceland"
Op 1 juni verschijnt “Graceland”, volledig geremixed door een grote verscheidenheid aan artiesten zoals MK, Thievery Corporation, Paul Oakenfold, Photek en Groove Armada. “Graceland - The Remixes” bevat 12 remixes in verschillende genres als Deep House, Afro House, DnB en Tech House. Vijf tracks zijn al te beluisteren op Spotify waaronder de remixes van Paul Oakenfold, Groove Armada en Photek.
Beluister ze hier: https://spoti.fi/2FmIP4i
Dance & Electronic music’s biggest stars remix Paul Simon’s iconic Graceland album
GRAMMY-winning album reimagined by Groove Armada, Richy Ahmed, Paul Oakenfold, MK & KC Lights, Joris Voorn, Joyce Muniz, Sharam, Rich Pinder & Djoko, Gui Boratto, Thievery Corporation, and Photek
Graceland – The Remixes Out June 1 via Legacy Recordings/Sony Music Entertainment
Acclaimed as one of the most iconic records in rock and roll history, Paul Simon’s GRAMMY-winning 1986 album Graceland has received a special 2018 reworking, with the likes of MK, Richy Ahmed, Paul Oakenfold, and Groove Armada all spinning their own unique interpretations across the release—the first time a classic album has been reimagined in its entirety.
Having sold over 16 million copies worldwide, Graceland became a legendary production with Paul Simon sampling diverse sounds and World Music styles, creating an eclectic mixture of pop, rock, African Zulu isicathamiya, and mbaqanga dance forms.
“To say it was an honour to mix one of Paul Simon’s tracks is an understatement,” said Richy Ahmed, referring to his thunderous remix of ‘The Boy In The Bubble.’ “It is one of my favourite tracks ever.”
“What do you say when someone asks you to remix a classic? Well normally, No!” laughs Andy of Groove Armada. “It’s a rule we’ve managed to follow for 20 years. Until we got a call about remixing a track from Graceland. Here was an album…which had opened our ears to a new world of sound. We decided to break the rule because we could choose a tune. In [“You Can Call Me Al”] was a horn riff which we’d been dropping in our sets ever since we tried it at Fais Do-Do’s Ballroom in LA back in 1998 and it created an electric moment of dancefloor unity. So the remix wrote itself and our ace-in-the-pack Horn Drop is now public property.”
The project, consisting of 12 remixes from a range of artists representing a wide array of styles from Deep House, Afro House, DnB, Tech House, and many more, was overseen by producer and project curator Michael Gaiman, AKA The Duke of New York.
A celebration of Graceland’s impact on world music, the release marks 32 years since the album introduced a diverse cast of musicians, including the bold use of native South African performers at a time when the Western world had boycotted them due to the apartheid that threatened to tear the country apart.
Exposing audiences to the notion of “world music” from diverse corners of the globe, this cultural exchange eventually created a through-line to contemporary electronic music, the cornerstones of which involve capturing and sampling other instruments, field sounds and recordings to create bold, alternative compositions. In the continuing spirit of this cultural exchange and in parallel to Graceland’s world music themes, artists from several different countries around the world have come together on Graceland – The Remixes, bringing world music to the forefront.
With groundbreaking reimaginings of every timeless Paul Simon Graceland track by a wide spectrum of acclaimed electronic dance music artists, Graceland - The Remixes is set for release June 1.
TRACKLIST:
Country Artist Track
1. Netherlands Joris Voorn Homeless
2. Germany, Brazil Joyce Muniz Gumboots
3. Iran Sharam I Know What I Know
4. U.K. Paul Oakenfold Crazy Love, Vol. II
5. U.K. Richy Ahmed The Boy In The Bubble
6. U.K. Groove Armada You Can Call Me Al
7. U.K., Cameroon Rich Pinder & Djoko Under African Skies
8. U.S., Ireland MK with KC Lights Graceland
9. Brazil Gui Boratto That Was Your Mother
10. U.S. Thievery Corporation Diamonds On The Soles Of Her Shoes
11. U.K. Photek All Around The World Or The Myth Of Fingerprints
12. Netherlands Joris Voorn Homeless (Kitchen Table Mix)
Les Nuits Botanique 2018 - Porches - Paarse precisie
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Rotonde)
Brussel
2018-04-29
Sander Blommaert
Zondagavond, half negen, buienradar geeft de zoveelste stortbui aan, maar wij staan al lang te drogen in de Rotonde van de Botanique. Het is druk op festival Les Nuits en dat is niet zo verwonderlijk met namen zoals Témé Tan, Martin Kohlstedt en Luke Howard op de affiche. Gelukkig kunnen wij ons splitsen en dus stonden we ook, al handen wrijfend, te wachten op synth-pop sensatie in de maak: Porches.
Aaron Maine komt in dezelfde formatie op als vorig jaar, toen hij oogopener ‘Pool’ (2016) kwam presenteren in een live jasje. Toen stonden de mensen volledig tot de deur toe volgepropt als spitsuur in een Japans metrostation. Dit jaar echter, mag Maine zich overgeven aan het handjevol trouwe fans dat er speciaal voor hem is, weliswaar vol, maar alle ruimte.
Dat live jasje verwijst naar het gigantische verschil dat Porches op plaat laten horen in tegenstelling tot op het podium. Aaron Maine’s twee laatste albums ‘Pool’ en ‘The House’ zijn beiden elektronisch uitgekiende synth-pop songs die tijdens zijn tour door een live band vertaald worden. Neem het strakke “Now The Water” waarin de gitaren opeens de baas worden over de Wurlitzer tonen en de strakke beat of opvolger “Mood” waarin vooral de bassiste en toetsenist voorrang krijgen op op het geweld van de gitarist achter hen. Techno-hit “Find Me” wordt bijna een Krautrock nummer en “Understanding” blijkt opeens de perfecte interlude voor “Underwater” ook al kennen ze twee jaar leeftijdsverschil.
Het publiek geniet van Aaron zijn lome, maar oh zo schattige voorkomen. ‘In my stoner hour” zingt hij duidelijk onder invloed van zijn onderwerp op het nummer “Hour”. Maine speelt een spelletje met zichzelf en zijn band en neemt het allemaal niet te serieus. De overdreven bewegingen, zijn enigszins valse uithalen waar ze niet nodig zijn, het gewiebel met zijn kont naar het publiek toe, de lyrische toevoegingen om aan te tonen dat hij echt wel nog bij zinnen is. Het is een genot te zien hoe hij een muzikale wereld creëerde waarin hij ook daadwerkelijk volledig zijn gang kan gaan tussen al dat roze en paarse 80’s licht. Wij staan alleen maar te grijnzen en mee te wiegen.
Porches schenkt ons een ontzettend dynamische set waarin ze feilloos switchten tussen nieuwe nummers en (zogezegd) oude nummers. Live is het muzikale gegeven zo zichtbaar dat we op momenten jaloers stonden te zijn op wat voor prachtpartijen de drummer wel niet mocht spelen. Jaloers werden we op hoe goed die band overeen kwam met elkaar. Jaloers werden we op de perfect passende sfeer die ze creëerden met z’n vijven. De manier waarop “Understanding” de zaal volledig stil krijgt ook al valt het niet onder de noemer liederen, “Aken” niet gespeeld wordt ook al is het zijn meest geluisterde nummer op Spotify en hoe de mensen die voor de techno kwamen oké zijn met het hoge rockgehalte, maakt dat Porches precies doorheeft waar hij mee bezig is.
Bij de laatste noot en een slap zwaaihandje valt ons op dat we zijn prachtige single nog niet hebben mogen horen. Gelukkig hoeven we niet lang te treuren als het enthousiaste publiek hen weer op het podium fluit, tiert en brult. Porches sluit inderdaad af met het gevoelige “Country” en plakt daar direct het meest dansbare “Anymore” achteraan.
Porches groeide aanzienlijk in zijn live voorkomen en we kregen niet één, maar twee fantastisch albums in de mix. Wij kijken uit naar meer pop/rock/techno/synth/disco van Porches, of het nu op plaat of podium is.
Setlist: Now The Water – Mood - Find Me – Braid - Be Apart – Hour - By My Side – Wobble – Glow – Goodbye – Car - Leave The House – Understanding – Underwater – Country – Anymore
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Nederlands 
Français 
