Fall Out Boy - Mooi geserveerd, routineus gemaakt
Fall Out Boy
Vorst Nationaal
Brussel
2018-04-12
Niels Bruwier
Begin dit jaar bracht Fall Out Boy zijn zevende album ‘MANIA’ uit. Een plaat waarin de nieuwe richting van de band nog maar eens duidelijk werd. Weg gitaren en hallo synths en bombast. Een wijziging die nodig is om zalen zoals Vorst Nationaal geboeid te laten luisteren. We gingen dus sceptisch naar de zaal op 12 april, maar kwamen terug met een goed gevoel. Het showgehalte was gigantisch, de muziek was oké en de setlist was perfect in evenwicht. Hierdoor kregen we een ganse show waarin we nostalgisch werden terug geslingerd en evengoed helemaal mee konden zingen op de nieuwe popgerichte songs van de band, die live iets ruwer klinken dan op plaat.
We kregen twee openers te horen. De eerste was MAX. Muzikaal is het even plat als The Chainsmokers, maar zijn stem is er wel eentje die heel straf is. Toch kregen we het op onze heupen van het overmatig gebruik aan covers en drops. Gelukkig is de frontman in zijn geel glitterpak heel opgewekt en kreeg hij de zaal helemaal mee. De keytar die ook een rol in de show kreeg, was ook soms wel plezant. Meer viel er eigenlijk niet te zeggen over deze show. Muziek gemaakt voor de massa, platter dan dit kon het niet worden.
Platter werd het inderdaad niet, want met Against The Current kregen we echte muzikanten op het podium. Vier om precies te zijn, en een frontvrouw die heel uitbundig haar nummers zingt. Muzikaal doet de band heel hard denken aan The 1975, Chvrches en Paramore. Hierdoor was er ook totaal niets uniek aan de muziek, wat op zich jammer is. De zangeres heeft wel een leuke stem en weet aanstekelijke nummers te maken, maar memorabel was het allerminst.
De lat lag dus niet al te hoog en voor Fall Out Boy was het slechts een fluitje van een cent om er over te geraken. Dat deden ze meteen door met “The Phoenix” te openen en meteen te tonen dat hier een grootse show zou passeren. Prachtige visuals met stukken film, weidse natuurlandschappen en geschiedkundige evenementen zorgden er voor dat het oog zeker verwend werd.
Daarnaast kregen we al van bij het begin vuur, vuurwerk en confetti rond onze oren. Kosten noch moeite werden gespaard om het publiek van bij het begin mee te krijgen.
Nu, met enkel spektakel krijg je een publiek niet mee. Er moet ook muzikaal goed gespeeld worden. Met “The Phoenix” kwam de band maar matig binnen. Pete Wentz deed ook niet eens de moeite om eens te lachen, het leek hem precies allemaal niet te interesseren. Dat was de hele set eigenlijk zo en daardoor kwam de muziek niet altijd even geloofwaardig over. Gelukkig is er nog steeds de immer schattige Patrick Stump die vol overtuiging op het podium staat en laat drummer Andy Hurley zich soms eens volledig gaan. Gitarist Joe Trohman was er dit keer niet bij, hij had net een kindje gekregen, een geldige reden dus.
“Sugar We’re Going Down” schoot ons voor het eerst terug naar de goeie oude tijd waarin Fall Out Boy nog wist hoe het was om nummers te maken waarop je totaal los kan gaan. Lang duurde die throwback niet, want niet veel later zaten we weer in het heden. Het valt op dat de nieuwere songs even goed ontvangen worden door het publiek als de oude. Toch komen de nieuwe songs iets bombastischer over, waardoor het lijkt alsof ze gemaakt zijn voor grote zalen. De gitaar blijft wel frequent waardoor de songs live toch iets meer body hebben. De oudere songs, zijn iets ruiger en hierdoor minder makkelijk om aan zo’n groot publiek kwijt te geraken.
Vanaf “Save Rock And Roll” gaat de set iets trager te werk. Patrick Stump haalt zijn piano boven en zingt een ballad. We krijgen een zaal vol smartphone lampjes en Stump doet zijn beste personificatie van Elton John (die normaal op dit nummer meezingt). Hij doet dat goed en het zorgt er voor dat dit één van de hoogtepunten in de set wordt. Simpel, melig en toch iets dat blijft plakken aan je lichaam. “Young And Menace”, een nummer dat op plaat afschuwelijk is, wordt live enkel op de piano gebracht. Dit zorgt er voor dat het een extra dimensie krijgt en eigenlijk wel tot diep in het hart geraakt.
Veel tijd om te wenen is er niet, want Hurley geeft hierna zijn drumsolo op songs zoals “HUMBLE.” en “Song 2”, een leuk intermezzo, maar eigenlijk totaal overbodig. Het was gewoon nodig om Pete Wentz naar het tweede podium te krijgen. Daar staat hij op een hangend platform, nog steeds met een gezicht tot aan de grond, even wat ‘me time’ te krijgen. Ook dit vonden we totaal overbodig, want nummers zoals “Dance, Dance” en “Thanks For The Memories” zijn echte klassiekers die je in bandformatie moet spelen, niet met een bassist die helemaal aan de andere kant van de zaal staat (al krijgt Stromae wel een complimentje van de groep in de vorm van ‘Stromae 4ever’ op het ledscherm). Het leidde het publiek af en hierdoor bleven die songs ook het minste hangen.
We kregen vervolgens nog een overbodig intermezzo waarbij twee lama’s T-shirts in het publiek gooien. Plezant, maar niets aan. Gelukkig speelt de band als ze eenmaal op het podium staan, wel aan een verschroeiend tempo door. De ene song na de andere passeert en voor je het weet, is het einde van de set aangebroken.
Gelukkig is er nog altijd een bisronde. “Thriller”, zowat het stevigste nummer van de avond, laat Vorst zinderen, “My Songs Know What You Did In The Dark (Light Em Up)” bracht vuur in de zaal en afsluiter “Saturday” toont dat Pete nog steeds kan screamen.
Fijn einde van een set die heel snel voorbij ging waardoor we eigenlijk wel kunnen concluderen dat Fall Out Boy één uur en dertig minuten kon boeien. Of de visuals hier een grote rol in speelden, laten we in het midden, maar muzikaal was er een mooi evenwicht tussen nieuw en oud werk.
Helaas wordt het oud werk wel meer naar de achtergrond geduwd, waardoor we het tegenwoordig moeten doen met iets bombastischere songs. Een classic hier en daar tussen gooien, zorgt wel voor meer ademruimte en dat heeft de band heel goed door.
Fall Out Boy gaf een doordachte routineset waarbij niets aan het toeval werd overgelaten. Dat was soms jammer, want het is al eens fijn om iets flexibeler te zijn.
Visueel zat alles perfect in elkaar, en daarmee is de kous af.
Setlist: The Phoenix – Irresistible - Sugar We’re Going Down – Immortals - Stay Frosty Royal Milk Tea – Centuries - Save Rock And Roll - Last of The Real Ones - Young And Menace (enkel op piano) - Drum Solo - Dance, Dance - Wilson (Expensive Mistakes) - Thanks For The Memories - I Don’t Care - This Ain’t A Scene, It’s An Arms Race - Hold Me Tight Or Don’t - Grand Theft Autumn/Where Is Your Boy – Church – Champion – Thriller - Uma Thurman - My Songs Know What You Did In The Dark (Light Em Up) – Saturday
Ism Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fall-out-boy-12-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/max-12-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/against-the-current-12-04-2018/
Organisatie: Live Nation
Lily Allen - Ooit een respectabele popster
Lily Allen
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-04-11
Masja De Rijcke
De Engelse Lily Allen was ooit een fenomeen in de wereld van de popmuziek. Met haar debuut ‘Alright Still’ veroverde ze zonder enige moeite de muzikale popwereld en met haar 2de album ‘It’s Not, Me It’s You’ was dat niet anders. Na haar 3de album ‘Sheezus’ bleef er echter nog maar een klein vlammetje van dat succes over en momenteel verkoopt de rosharige popster enkel nog een zaal uit die over een capaciteit van 500 man beschikt. Ons niet gelaten, we vinden het een stuk aangenamer een popmuzikante van dit kaliber te aanschouwen in de Orangerie van de Botanique dan pakweg in het Antwerpse Sportpaleis.
Allen is met het weldra te verschijnen ‘No Shame’ al aan haar 4de album toe en aangezien wij deze Britse schone in haar gloriejaren nooit eerder hebben kunnen aanschouwen, grepen wij onze kans om dit nu alsnog te doen. Desondanks ze nog steeds haar looks mee heeft, is ze er muzikaal niet op vooruitgegaan. Ze waagde haar aan een setlist die gevuld was met nieuw en onuitgebracht werk, niet evident om een publiek tevreden te stellen, maar we kunnen net daarom respect opbrengen voor deze keuze.
Allen’s nieuwe single “Higher” werd door ons echter vanaf het begin al met weining enthousiasme ontvangen en net daarom stelden wij onze verwachtingen niet meteen te hoog in. Onze vooroordelen werden al snel bevestigd en de popster kwam ons een magere show voorschotelen waarbij de verveling al snel toenam. “Higher” mocht de spits afbijten en werd gevolgd door een resem nieuw werk dat alles behalve veelbelovend klonk. Lily heeft duidelijk de meeste van haar pluimen verloren en dat vinden we heel spijtig. Een zomers Lily Allen Album had wel mooi tussen onze platencollectie gestaan.
Halverwege de show werd mega hit “Smile” dan eindelijk bovengehaald. Tijd om de teleurstelling even te vergeten en toch even te genieten van dit nostalgische popnummer dat we al enige tijd niet meer gehoord hebben. Later passeerde “Fuck You”, geschreven voor president George W. Bush, net voor de bisronde de revue en zorgde dan toch voor opnieuw wat opwelling en enthousiasme.
Na de bisronde hoorden we het nieuwe “Trigger Bang” met rapper Giggs, zowat het enige nieuwe nummer dat nog onze aandacht kon trekken en eigenlijk wel hitgevoelig en goed klonk in onze oren. Een beetje Lily Allen meets M.I.A, als je ’t ons vraagt. Na deze verrassende wending liep de show op z’n einde en we werden daarbij gelukkig toch nog getrakteerd op “Not Fair” en “The Fear”. De show eindigde zo toch niet helemaal in mineur, die twee singles waren als het ware een klein lichtpuntje in het donker.
Ooit konden we Lily Allen tot de categorie van de betere popsterren rekenen, maar die stempel heeft ze enkele jaren geleden al doorgegeven. Er blijft met moeite een straaltje over van haar rebelse, humoristische en licht sarcastische lyrics, om van haar sound nog maar te zwijgen. Of zij met haar nieuwe album de aandacht opnieuw zal terugkrijgen, daar vrezen we voor. Positivo’s als we zijn, wensen we haar alvast veel succes!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lily-allen-botanique/
Organisatie: Botanique , Brussel
Nu metal. Een genre dat door heel wat artiesten en muziekliefhebbers verguisd werd toen het in de jaren ’90 doorbrak. Het genre werd populair dankzij bands als Korn, Limp Bizkit en Linkin Park. Ook in ons land waren er best wel fans, o.m. dankzij Studio Brussel.
Ook 30 jaar na de doorbraak van het genre staan er nog regelmatig bands op die de nieuwe vaandeldragers wil worden. Eén van die nieuwkomers is Dropout Kings, een stelletje ongeregeld uit Arizona. Naar eigen zeggen kwamen ze tot voor kort allemaal regelmatig in contact met de politie omdat ze dakloos waren, opgepakt werden bij gevechten of drugs verkochten. Of dat criminele verleden vergoelijkt dat ze met nu metal op de proppen komen, …
Hun eerste single, “Nvm”, is een stevige brok agressie, met - volgens de regels van het genre – de luide gitaren in een bijrol. Ze werken met twee zangers en mixen rap en klassieke metal-vocalen. Er komen nog wel wat andere genres langs, maar het geheel is wel lekker agressief en met veel branie. Niet helemaal vernieuwend in hun aanpak, maar toch een nieuw geluid in de nu metal. Of ze de nieuwe Linkin Park worden, zal moeten blijken, maar laat ze er maar voor gaan.
Het Canadese Earth’s Yellow Sun is een buitenbeentje, zelfs in een genre als de progmetal dat dik bezaaid is met buitenbeentjes. Waar progmetalbands doorgaans een heldere stem als extra ‘instrument’ hebben, doen deze Canadezen het instrumentaal. Maar dan aangevuld met saxofoon. Dat instrument straalt weinig metal uit, maar in het opzet van Earth’s Yellow Sun past het wel.
De band bracht in 2015 zijn debuutalbum uit en werkt sinds kort aan de voorbereidingen van een nieuw album. Dat zal eind dit jaar of volgend jaar uitgebracht worden.
Intussen waagt Earth’s Yellow Sun zich aan een reeks van drie covers. De eerste was de “Overture 2112/The Temples of Syrinx” van progrockband Rush, met Rody Walker van Protest the Hero als gastzanger. Hun tweede single is een cover van “Entertain Me”, niet van Robbie Williams, maar van jazzcat Tigran Hamasyan. De Canadese band blijft heel dicht bij het origineel, maar zorgt wel voor een flow zoals bij Meshuggah.
Hoewel je duidelijk een metalband aan het werk hoort, geven de saxstoten het geheel toch iets experimenteel en jazzy. Ear-candy voor gevorderden.
Synthpop is aan een revival toe en zelfs Gary Numan trekt weer volle zalen, ook in ons land. Het Belgische trio Hatchling is sinds 2013 actief. “Holly” is de eerste single van de EP ‘Alpha’ die eind juni uitgebracht wordt.
Deze single is minder donker dan het vorige werk. “Holly” doet muzikaal wat denken aan Alphaville en Yazoo, maar dan met het tempo van Erasure en A-Ha. De term synthpunk valt, maar om het achtervoegsel punk te verdienen, moet er wel nog meer juist zitten dan enkel het tempo. Synthpop is ook al een mooie verdienste.
“Holly” is catchy, maar toch meer retro dan wat andere jonge synthbands als pakweg Chvrches of Hurts doen. Ook de songopbouw en de koortjes zijn zo uit de jaren ’80 geplukt.
Een kniesoor zal zeggen dat dit allemaal minstens 30 jaar te laat komt, maar het is fantastisch dat jonge mensen deze muziek cool genoeg vinden om ze op te nemen.
https://www.youtube.com/watch?v=pX1vBr8O_5I
Punk is nog lang niet dood. En al zeker niet met een bandje als The Kaak. Ze zijn maar met z’n tweetjes, komen uit Haarlem en zijn respectievelijk 16 en 13 (dertien!!) jaar oud.
Ze brengen op hun eerste EP vier korte oer-punk-nummers zoals ze die eind jaren ’70 in Engeland uitbrachten: niet te veel akkoorden en niet te moeilijke teksten met toch een rebels karakter. Maar wel genoeg power en genoeg basic skills om reeds podia onveilig te maken.
Die skills zullen ze nog wel bijschaven, maar vooral de branie om op deze leeftijd reeds op een podium te staan en opnames uit te brengen verdient een grote onderscheiding. Zanger/gitarist Buster ziet er bovendien heel street-credibel uit en heeft voor zijn leeftijd al een goede kijk op de maatschappij, afgaand op een songtitel als “Plastic Bodies”. Ook “I’m Just A Kid” en “Chromosomes” zijn prima. Alleen “Kill The Hippies” is een leuze die ze uit een te ver verleden geplukt hebben. De hippies liggen al lang op het kerkhof, toch? Of beleven die net als de punk een revival?
Of ze in Nederland en bij ons echt zitten te wachten op jongelingen die de platenkast van hun grootouders plunderen, ik zou het niet weten.
Het kan en als er één band is die het kan maken de komende jaren, dan wel The Kaak. Maar dan moeten ze ook de andere jongeren van hun generatie weten te overtuigen. Met enkel opa’s als publiek zal deze band niet lang overleven.
https://www.youtube.com/watch?time_continue=82&v=o_0GZcEe1yY
Het vijfkoppig Groningse Meadowlake brengt op 11 mei hun debuut uit. Muzikaal zijn ze wat verwant aan acts zoals The National, M83 en andere indierock bands. Een stevige bas, een donkere stem, een weidse sfeervolle sound in de songs typeren hen. Intussen zijn er al verscheidene singles uit het album uitgekomen. “Hot Punch” was de eerste en klinkt wat als een wave song. De gitaren en synths roepen dit beeld op. Met erboven de warme zang. Een mooie bridge maakt de song af. “Heavy” is misschien nog een stukje beter. Het is een nummer over afscheid nemen. Afscheid nemen in al zijn aspecten: sterfgeval, emigratie, stukgelopen relatie… Vrij melodieus nummer. “No Tomorrow” is een stuk ritmischer en uptempo. Terug zit alles goed in elkaar. De zang doet voornamelijk dienst als sfeerschepper en als muzikaal onderdeel. De melodieën komen vooral van de gitaren en/of synths.
Alles werd opgenomen in de Dufry studio in Amsterdam en de Mailmen in Utrecht onder productie van Minco Eggersman (o.a. At the Close of Everyday, The Spirit That Guides Us, The Beautiful Mess…).
We vinden hier op dit debuut 10 subtiele , sfeervolle songs die best goed in elkaar steken. Heel fijn debuut dat indie liefhebbers zal bekoren. Hier hebben we bandje met potentie en dat het ontdekken waard is.
‘Becoming’ is het vierde album van deze Zuid-Afrikaanse muzikant. Het album is al een half jaartje uit maar bereikte ons nu pas. Hij combineert wat traditionele singer-songwriter instrumenten met meer elektronische elementen om zo tot een eigen geluid te komen. Alles werd grotendeels geschreven en opgenomen in een kamer van zijn appartement in Johannesburg.
Het resultaat is een album originele , sfeerrijke liedjes. Het heeft een beetje een DIY vibe mee van Gotye. Op “Monday 7 september” komt Julian Redpath meezingen. Dat zorgt niet meteen voor grote verrassingen want de song ligt geheel in de lijn van de andere liedjes. De teksten gaan deze keer meer over de grote vragen van het leven en de weg die we afleggen in het leven. Echt vrolijke materie is het niet maar het past wel allemaal mooi in het geheel. Desondanks die teneur staan er best wel wat catchy dingen tussen.
‘Becoming’ is een sterk album. Sing/songwriting, maar we zouden het ook indiefolk kunnen noemen, goede songs en een eigen geluid. Intrigerend album.
Mignon heeft zijn wortels stevig in de rock n roll van de Jaren 60 en de punkrock van de jaren 70 zitten. Het is de derde release van deze Duitse dame. Want Mignon is in feite het werk van Mignon Baer (Vocals, gitaren, keys) aangevuld met Corwin Hambrick (bass en gitaar) en Matthias Brendel (Drums).
Ze serveert ons nummers die soms richting garagerock opgaan (bv “Dollhouse”) en soms eerder richting punkrock (zie bv “Bulldog” of “Ghost of a Memory”). Op “Ghost of a Memory” komt Adrian Stout van The Tiger Lilies even meedoen op zingende zaag. Ze probeert overal wel catchy te klinken. Soms komt ze daarmee in de buurt punkpop (“Hands of Time”) , net als bands The Kills en The Yeah Yeah’s. Op “Make Believe” komt een Hammond orgeltje zijn ding doen. Een mooi opgebouwde track. Zo weet ze variatie en melodie in haar liedjes te steken. Heel basic en op een eenvoudige manier.
Mignon heeft een nieuw album dat heel degelijk is. Niet wereldschokkend maar het zit goed in elkaar en het heeft wel eigenheid.
Rock n roll en garagerock in een hedendaags jasje gestoken met een punky attitude.
Men haalt veel inspiratie uit de Jaren 70 en 80. Waarom niet teruggaan naar de jaren 60? Dat is wat dit Amerikaans trio, uit Reno Nevada, doet. Rock and roll brengen dat teruggrijpt naar de Bo Diddley’s, The Little Richards en hedendaagse bands zoals Nightmen. Op hun achtste album doen ze exact wat ze op hun vorige deden. Rock and roll spelen net alsof we in de jaren 60 leven. Heel basic en trouw aan het genre. We horen vocals, gitaren, bas, drums en wat orgel, violen om de boel op te fleuren.
Het moet gezegd n het rockt. Luister maar eens naar “You Got Eyes” of “Baby & Chita”. Allemaal nummers die rond de twee minuten duren. Niet langer dan nodig en zonder ingewikkelde songstructuren. 14 songs in een goeie dertig minuten. De vocals zijn goed maar je moet wel aan zijn klankkleur en accent zijn. Hij legt een bepaalde nadruk in zijn zang waardoor het wat als een gimmick klinkt. Voor de rest fijne liedjes zonder meer.
Een degelijk rock n roll plaatje.
De Jeugd Van Tegenwoordig - “Watskeburt in de Hasseltse schuur !?”
De Jeugd Van Tegenwoordig
Muziekodroom
Hasselt
2018-04-06
Jan Vanaken
Het zijn onze zotte, crazy in the coconut, loslopende noorderburen. Met doordachte elektronische beats en zotte, cynische teksten krijgen ze de Belg aan het dansen. Watskeburt daar in de Hasseltse Muziekodroom? Wel, ‘De Jeugd Van Tegenwoordig’, natuurlijk.
Finally, It’s Friday! Klaar om het weekend in te vliegen met De Jeugd Van Tegenwoordig. Al 13 jaar lang zijn ze een fenomeen in de Nederlandse muziekindustrie en eindelijk kon ik deze mannen voor de eerste keer live zien , in de Muziekodroom Hasselt. Ik weet het, ‘eerste keer’, toch een klein beetje schaamte.
Al cruisend naar Hasselt, begonnen we de avond met Ome Omar, heavy beats met een zware lay-back attitude. Toch een beetje gangster zijn in de Limburgse streets. Deze artiest verzorgde ook het voorprogramma, maar aangekomen in de zaal was er niemand te bespeuren. Of hij dus heeft gespeeld blijft een vraag, maar een voorprogramma van 20-30 minuten zou dan wel heel kort zijn. Desondanks waren er leuke beats op de achtergrond waarbij ik merkte dat de zaal over een goede installatie beschikt. De Muziekodroom is niet heel groot, maar biedt wel een gezellige sfeer.
Snel een pintje halen en we waren klaar voor Vieze Fur, Willie Wartaal, Faberyayo en Bas Bron. Dorst kreeg je namelijk ook van de warmte in de zaal. Het was dan ook uitverkocht! De belichting op het podium was wel heftig en soms een beetje storend. Voor diegene die graag een epilepsie willen, kunnen natuurlijk blijven kijken, al was dat minder voor mij besteed.
En toen werd het donkerder en zette Bas Bron zich klaar achter zijn tafels. Met een stevige bass begon hij het feestje, achtervolgd met drie zotte jeugdige midden-dertigers. De mannen probeerden ons onmiddellijk mee te nemen in de sfeer en doen dat ook goed. Echter voelde Faberyayo onze wederzijdse energie niet. Nu ja, de meeste Vlamingen observeren eerst voordat ze losgaan, zeker na zo een werkendag. In de toekomst, zeker en vast vooraan staan, wil je onmiddellijk alles geven. Zelfs goedkoper, aangezien de groep ook graag wat Vodka en Champagne uitdeelt of gooit. Afkoeling natuurlijk.
De Nederlanders zijn goede entertainers, van stagediven, tot mee dansen naast het publiek, tot niet gewild vallen op het podium door Vieze Fur. Het was een ludieke, “alles mag, niks moet” sfeer met heel veel energie op het podium. De dikste platen, zoals “Gemist”, “De Formule”, “Manon” en “Sterrenstof” helpen natuurlijk mee in deze vibe. Willie Wartaal had zelfs ook één van zijn jongste fans op het podium gevraagd, die leuk met “Watskeburt” mocht zingen. Op een duur gaf ook Bas Bron een zalige synth solo, met een zomersound van “Wittewijnmuziek”.
Kortom, het was een zalige start van het weekend! De volgende keer dat ik De Jeugd Van Tegenwoordig ga zien, zal wel op een festival zijn. Dit lijkt mij beter aangezien dan ook iedereen in de festivalsfeer zit. Het was zeker en vast genieten en heb spijt dat ik deze groep nooit eerder live heb kunnen bewonderen. Ik raad iedereen aan om deze mannen eens aan het werk te horen. Ze zijn supergoed live en blijven ook deels ‘kind’ op het podium, met veel energie en elektro tunes.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Het Canadese Suuns heeft met het nieuwe album ‘Felt’ niet voor de makkelijke weg gekozen. De plaat klinkt donkerder, vreemder en nog meer experimenteel dan zijn voorgangers, en dat waren ook al geen wandelingetjes in het park.
Maar wat Suuns met al dat bevreemdende materiaal live aanvangt , is wel zeer indrukwekkend. Hun eigengereide mengelmoes van indie-rock, kraut-rock en ondergedompelde techno komt op een live podium bijzonder goed tot zijn recht. Dit is een band die de kunst van het inhouden prachtig beheerst. Een beetje treiterend neigen ze om hun songs naar een climax te brengen, maar onderweg houden ze dan steeds bewust het gaspedaal in. Dit kat- en muisspel blijkt nu net de sterkte te zijn van deze band, en live al zeker. Het ontploft nooit, maar blijft altijd danig smeulen en nazinderen. In hun voortdurende drang naar een spanningsboog laten ze knarsende indie-gitaren hand in hand gaan met bedwelmende beats en elektronica, en ondertussen roffelt een schitterende drummer de eindjes aan elkaar.
Suuns flirt met Suicide en Neu! die samen met Pink Floyd naar de techno club gaan. Ze versmelten het in een geheel eigen sound die, hoe dwars die ook klinkt, het publiek een klein anderhalf uur weet mee te zuigen. Het nieuwe “Watch You Watch Me” is zo een songs die een mens volledig in de zone brengt, het slorpt je op en drijft je mee naar een dansvloer die in de trance-modus staat. Ook “X-ALT” en het minimalistische “Peace and Love”, nog twee hoogvliegers van die nieuwe plaat, hebben zo een verslavende werking.
Suuns zoekt ook geregeld de extremen op, na een portie lome beats kunnen ze zich plots in een schurend noise-tapijt gaan wentelen, zoals in het jachtige “Daydream”. “Translate” drijft dan weer op tintelende gitaartjes en claustrofobische vocals en wordt steeds psychotischer naar het einde toe. Iets wat je ook kan zeggen van “2020” dat ondertussen is uitgegroeid tot dé Suuns klassieker, de perfecte symbiose tussen verslavende beats en prikkelende gitaartjes.
Zo is dit Suuns concert in die zalige Orangerie een buitengewone ervaring. Wat op plaat misschien een beetje te kunstzinnig en te vergezocht lijkt groeit live uit tot een gepassioneerde totaalbeleving. Een boeiende interactie tussen elekronica, beats en gitaren die een publiek geleidelijk onder narcose brengt.
Organisatie: Botanique, Brussel
Noel Gallagher’s High Flying Birds – Brits High Flyin’ Heerlijk!
Noel Gallagher’s High Flying Birds
Vorst Nationaal
Brussel
2018-04-06
Didier Becu
Geen Oasis-fan die er onderuit kan dat de geschiedenis van zijn favoriete groep letterlijk verscheurd wordt door de twee kemphanen van dienst. Vorige maand stond bigmouth Liam nog zwetend met in gele parka in een uitverkochte AB, en nu mocht broerliefje het overdoen in Vorst.
Hoe divers de optredens ook zijn (op zo wat alle fronten eigenlijk) is er zonder twijfel niemand aanwezig die niet stiekem hoopt dat de twee elkaar de hand schudden en aankondigen dat de best fucking band ever terugkomt. De scheldpartijen op Twitter voorspellen weinig goeds, en het wordt wellicht iets voor tijden waarin de twee beseffen dat niemand nog om hun solo-uitspattingen geeft.
Vooraleer Noel samen met zijn vogels Vorst zonder veel moeite (gewoon met veel klasse) zou inpalmen was het eerst de beurt aan Blossoms. Jonkies uit Manchester die dweepten met The Stone Roses en Oasis en nu (ten minste als je de Engelse pers nog moet geloven) zelf aan zo’n avontuur mogen beginnen. Songs die goed in elkaar zitten, maar na een minuut over hun eigen gladheid struikelen. Niet goed en niet slecht, maar dat zegden we destijds ook over Cast en geen kat die zich nu nog deze vier kan herinneren.
Noel Gallagher’s High Flying Birds - Noel dan, de man die moest tonen dat hij beter scoort dan zijn broer. Toeval of niet, maar beide heren hebben op ongeveer hetzelfde tijdstip een album uit en zijn er mee op toer. Hoewel Liam met As You Were een excellent debuut afleverde, lijken zijn shows net niet op de perfecte grap. Een icoon die in afwachting van de reünie zelf het heft in handen neemt om er voor te zorgen dat de wereld hem niet zou vergeten. Noel haalt ook de Oasis-klassiekers uit de kast, maar je ziet (en hoort) dat hij zijn solowerk (wel) serieus neemt.
Geen Noel plays Oasis dus, wel een heus orkest dat voor een heerlijke amalgama van soul, psychedelica, rock en pop zorgt. Gallagher lijkt meer een dirigent dan frontman te zijn, spaarzaam met woorden, maar een muzikant die zeer goed weet waarmee hij bezig is.
In het eerste kwartier krijgen we een bloemlezing uit zijn derde soloplaat, de machtige opener Fort Knox en het hartverterende It’s A Beautiful World als “wow”-moment. Pink Floyd is nooit ver weg, maar ook niet het genie van de meester.
Dat Gallagher de songsmid is bleek nog maar eens met In The Heat Of The Moment, een knaller die het beste oproept van zijn trouwe buddy Paul Weller. Ballad Of The Mighty uit datzelfde album als het hoogtepunt van de avond, hoewel dat voor heel wat Vorst-gangers het verplichte repertoire uit de Oasis-catalogus was: een akoestische Supersonic (voor één keer doet Liam beter), het mooiste liefdesliedje ooit (Wonderwall) of het iewat vergeten Half The World Away. Veel zal met trots te maken hebben en Liam niet alle eer te willen gunnen, maar Noel heeft de Oasis-songs niet nodig om te stralen, The Kid wel.
Na bijna twee uur te hebben gespeeld kwam Noel terug voor een bisronde met vier songs. Het fantastische The Right Stuff , perfect aansluitend op Go Let It Out en Don’t Look Back In Anger. En neen die Beatles-song (All You Need Is Love) was volstrekt overbodig, maar kon de sfeer niet drukken.
Liam, you have a problem...
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Pics homepag - Luca Van Cuchten Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
TheColorGrey - Een perfecte aaneenschakeling van zwoele, aanstekelijke nummers
TheColorGrey
Vooruit (Balzaal)
Gent
2018-04-05
Kim Loosvelt
Is het een compliment wanneer mensen zeggen dat je live beter klinkt dan op plaat? In het geval van TheColorGrey alvast wel. Na het uitbrengen van zijn debuutplaat ‘Rebelation’, is hij druk bezig geweest met het produceren van alweer twee nieuwe EP´s. Tijdens de voorstelling van zijn meest recente werk ‘For What It´s Worth’, werd duidelijk dat hij ook zijn podiumskills en live performance grondig bijgeschaafd heeft.
Vorig jaar stond Grey op het podium met een DJ en gitarist, deze keer kon hij rekenen op een vijfkoppige live band. Het podium van de Balzaal is maar net groot genoeg, maar dat maakt het extra gezellig. De interactie tussen de bandleden verraadt dat ze niet enkel collega´s, maar ook vrienden zijn. Het plezier en de zelfrelativering doorheen de show spat er van af. Dat is ook bij TheColorGrey zelf niet anders, die meteen iets wil ophelderen. ´Ik ben geen Amerikaan ofzo snapte, ik ben gewoon van Antwerpen.´ Ondanks de internationale sound en ambitie, blijft hij met beide voeten op de grond staan. Heerlijk toch, die Belgische nuchterheid.
Als we de nieuwste EP met een woord zouden moeten beschrijven, zou dat zonder twijfel funky zijn. TheColorGrey pikt er ook meteen de meest groovy nummers uit om mee te starten. “Swerve” en “The Thirst” zijn luchtige R&B nummers die een losse en dynamische sfeer creëren. Stilstaan zullen we hier niet doen. In feite is het een beetje een ´the best of´ optreden. Naast nieuwe nummers, brengt Grey ook een uitstekende selectie uit zijn vorige albums. De trots in zijn ogen wanneer de zaal meezingt met zijn hits “On & On” en “Need to Know” is bijna aandoenlijk. Als we er even bij stilstaan dat de jongeman op het podium slechts 23 jaar jong is, is de hoeveelheid catchy nummers op zijn palmares extra indrukwekkend en bewonderen we zijn work ethic des te meer.
Bij momenten krijgen we een glimp te zien van wat TheColorGrey in zijn mars heeft als het op rappen aankomt. In de verses van “The Status” en tijdens het veel te onderbelichte “Wide Awake in 2K” vliegen de woorden sneller in het rond dan we ze kunnen vatten. Dat laatste nummer wordt voor de gelegenheid trouwens in een ware rockversie gebracht. Het is gedurfd en er recht op. De oppervlakte waarop TheColorGrey kan bewegen is beperkt, maar hij smijt zijn heupen in de strijd en verleidt alle meisjes in de zaal met enkele welgemikte body rolls. Zeiden we al dat de temperaturen hoog opliepen?
Eén van de nummers die live helemaal tot zijn recht komt, is “Blackberry”. TheColorGrey maakt een omweg naar dit nummer via een reggae freestyle waar hij ook het publiek bij betrekt. De overgang verloopt vlekkeloos en alle instrumenten weerklinken precies op het goeie moment. Een nummer dat op plaat niet helemaal kan overtuigen, op zo´n manier brengen dat het publiek er bijna stil van wordt, we zijn er nog niet helemaal uit hoe hij dat nu precies geflikt heeft.
Tot ons genoegen wordt ook tussenproject In Between Phases niet vergeten. Grey dropte de EP enkele maanden geleden zonder er verder veel aandacht aan te besteden, maar het geheel klinkt nochtans een tikkeltje sterker dan zijn opvolger. De artiest weet ook perfect welke songs hij er moet uithalen: door de aanstekelijke refreinen houden “Options” en “Vibes” het meezing-gehalte hoog.
Het zwoele “You Got to Show Me”, dat de voorbije weken al op de radio te horen was, kondigt het einde van de show aan.
TheColorGrey zingt vol overgave en dat is in essentie ook wat hij wil dat we onthouden: dat hij een jongen met een passie is en dat het die passie is die hem al zo ver heeft gebracht. Mooi, maar voor we richting huiswaarts keren, maakt hij ons nog iets anders duidelijk. TheColorGrey maakt niet enkel soulvolle nummers en dat zullen we geweten hebben. Voor we losgaan, krijgen we eerst nog een woordje uitleg. “Jamaica” is een metafoor voor complete vrijheid, je hoofd even kunnen leegmaken op een plaats weg van alle zorgen. Het slotnummer wordt twee keer gebracht en zo eindigen we met een krachtige climax die iedereen aan het springen krijgt.
De waarheid is dat Grey ons een uur lang heeft meegenomen naar zijn Jamaica. Straf hoe hij samen met zijn live band zo moeiteloos een publiek kan inpakken. We kunnen het deels wijten aan het feit dat hij er zijn sterkste nummers uitgekozen heeft, maar stiekem weten we dat hij elk nummer op dezelfde manier kan neerzetten. Het buitenland lonkt, hopelijk weet Will Michiels binnen een paar jaar nog dat hij gewoon uit Antwerpen komt.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Democrazy, Gent
BRCST 2018 – ‘Stranger Things’ - Kyle Dixon & Michael Stein + Tom Rogerson - Een belevenis om u tegen te zeggen
Kyle Dixon & Michael Stein
Ancienne Belgique
Brussel
2018-04-05
Jasper Laureyssens
Wie Netflix zegt, heeft het al snel over het met prijzen overladen Stranger Things. Misschien wel één van de populairste sci-fi series van de laatste jaren. Niet enkel het verhaal was memorabel spannend, maar ook de muziek liet een onuitwisbare afdruk achter in ons geheugen. Muziek die volgepropt zit met synths en die ons zonder veel moeite terugbrengen naar de 80’s. Het indoor voorjaarsfestival BRDCST, laat die memorabele soundtrack neerdalen in Brussel en dat via het duo die verantwoordelijk is voor de soundtrack van Stranger Things. Kyle Dixon en Michael Stein vormen samen S U R V I V E en zijn van plan om de voltallige AB om te toveren in ‘The Upside Down’.
Normaal was het onze bedoeling om deze recensie te schrijven op de terugweg naar huis. Dat was deze keer niet eenvoudig. We hadden namelijk even de tijd nodig om alles te laten bezinken. Dat S U R V I V E een unieke beleving zou zijn was vooraf al wat te merken. Mensen namen zo snel ze konden plaats in de stoelen achteraan en even voelde het alsof we in een cinema waren binnengewandeld. Dat op zich hadden we nog niet veel gezien in de AB. De staanplaatsen kenden bij aanvang wat minder succes. Diezelfde staanplaatsen waren nog niet voor de helft gevuld toen Tom Rogerson met zijn minimalistische set kwam aanzetten.
Al snel blijkt Tom Rogerson een prima opener te zijn. De man die ondermeer met Brian Eno samenwerkte zet met zijn melancholisch pianowerk en filmische synths al meteen de toon voor wat komen zou. Het improviseren en experimenteren zijn bij Rogerson nooit veraf en dat werd niet altijd even goed onthaald. Desalniettemin kunnen we alleen maar bewondering voor hem hebben, want even leek het podium de zijne te zijn of dat dacht hij althans.
Het voorprogramma was voor velen slechts bijzaak en wie kan hen nu ongelijk geven. Ze waren gekomen voor S U R V I V E en de gehele beleving errond. De gesloten gordijnen onthullen niet veel later wat er achter hen te zien valt. Wat meteen opvalt is de gekke constructie die de lichtshow letterlijk ondersteund. Een rode gloed gebaad in rook is de perfecte kweekbodem om de synths mondjesmaat meer volume te geven. We hebben niet veel inlevend vermogen nodig om ons in een aflevering van ‘Stranger Things’ te bevinden en dat is na enkele minuten al een heuse prestatie.
Wat al snel duidelijk werd is dat het bij S U R V I V E niet gaat over de protagonisten die de muziek schreven, maar dat het gaat over de ervaring. Dat is duidelijk te merken aan de opstelling van de twee muzikanten, die lijken verscholen te zitten achter een fort van licht en synths. Slechts sporadisch zijn er silhouetten te zien, maar meer niet. Even hoor ik een man zeggen "ben ik naar hier gekomen om naar TL-lampen te kijken" wel ja, als je had verwacht dat het er gewoontjes aan toe zou gaan, dan zat je duidelijk in de verkeerde zaal.
Kyle Dixon en Michael Stein leveren ons een muzikale rush die onophoudelijk doorstoomt, van climax tot climax. De met wijlen indrukwekkende wall of sound gaf ons kippenvel en een paniekaanval tegelijkertijd. Van een emotionele rollercoaster gesproken. Voor pauzes of bedankingen is er geen plaats en als het dan al eens muisstil wordt , dan lijkt het publiek niet te roeren. Diezelfde stilte was er één uit verwondering en respect voor de ervaring die de AB op zijn grondvesten deed daveren.
Wie ‘Stranger Things’ heeft gevolgd, ervaart natuurlijk een extra dimensie tijdens het optreden, maar toch is het geen noodzaak om de serie te kennen om ten volle te kunnen genieten van deze belevenis. Ook dat is de grote sterkte van S U R V I V E.
Het einde van de set werd ingezet met "Eulogy". Een nummer die ons in alle gelukzaligheid achterliet en eindelijk beloond werd met wat dit spektakel verdiend. Een overweldigend applaus.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ikv BRDCST
Blitzen Trapper - Degelijke countryrock
Blitzen Trapper
De Zwerver
Leffinge
2018-04-04
Ollie Nollet
Vito was oorspronkelijk het soloproject van Vito Dhaenens maar staat intussen voor een vijfkoppige band (uit Gent) die me meteen verraste met een brok stevige americana (catchy refrein, melancholische tussenstukjes en een spijtende gitaar in de finale). Daarna zochten ze het in wat eigentijdser klinkende folk geïnspireerde indiepop die al even beklijvend klonk terwijl ze één keer ook een zonovergoten garagepopsong uit hun mouw wisten te schudden. “Onlangs derde geëindigd in Westtalent”, wist iemand me te vertellen. Derde pas? Ik meende hier overduidelijk een winnaar aan het werk te zien. Of zou West-Vlaanderen bulken van het talent? Wat ik moeilijk kan geloven. In ieder geval bleek Vito hier een erg volwassen groep met een trits aanstekelijke nummers. Natuurlijk was niet alles even sterk. De song die de toetsenman ten gehore mocht brengen viel wat tegen omdat het te ver richting synthpop dreef. Maar met de uitstekende en charismatische zanger, Vito, die duidelijk wat genen van zijn vader, Derek (van The Dirt), geërfd heeft, in de gelederen lijkt de toekomst verzekerd.
Ik maakte voor het eerst kennis met Blitzen Trapper in 2007 in de Botanique, in het voorprogramma van Two Gallants. Het werd toen geen onverdeeld succes : americana pareltjes werden afgewisseld met draken van elektropopsongs. Een jaar later zag ik de groep uit Portland, Oregon al terug in de 4AD, opnieuw met Two Gallants. En er bleek toch iets veranderd. Ze hadden net een plaat uit op Sub Pop, ‘Furr’, waarop er voor een eenduidiger geluid (wat traditioneler met veel seventies –en countryrockinvloeden) werd gekozen. Goeie plaat maar net niet goed genoeg om een blijvertje te zijn. Ook de platen die zouden volgen konden me nooit helemaal overtuigen.
Na tien jaar zag ik ze nu opnieuw en lieten ze een meer coherente indruk na. De songs klonken mooi uitgebalanceerd, badend in een Laurel Canyon sfeer waarbij de wat experimentelere en arty sound van vroeger ingeruild werd voor een conventioneler geluid. Zanger Eric Earley, wiens frasering me soms aan Bob Dylan deed denken, speelde deels op akoestische en deels op elektrische gitaar wat de afwisseling zeker ten goede kwam. Gitarist Erik Menteer vertelde ons op een gegeven moment dat hij niet het gewenste geluid uit zijn gehuurde synthesizer kreeg en dat hij voor die song dan maar de tamboerijn zou bezigen. Waarop ik dacht : waarom een synthesizer huren voor die enkele songs en gewoon niet alles op gitaar erdoor jagen. Schitterende gitarist trouwens, net als Eric Earley. Die ene keer dat ze in duel gingen , smaakte dan ook duidelijk naar meer. Ook de rest van de groep waren voortreffelijke muzikanten. Wat ze bewezen toen ze zowel “When I’m dying” als “Thirsty man” lieten eindigen met een lang uitgesponnen outro. Die twee adembenemende jams klonken wat psychedelisch en spooky, een mix van het beste van Grateful Dead en Ryley Walker , en waren wat mij betreft de mooiste momenten van de avond. Na een lange set tijdens dit eerste optreden van de tour was er toch nog tijd voor een uitgebreide bisronde. Eerst tweemaal Earley solo waarna de band terugkwam voor “Wild Mountain Nation”, waar iemand om geroepen had, en “Rock and roll (was made for you)”.
Mooi concertje, dat zeker, maar toch niet van die aard om meteen een spurtje in te zetten naar het platenstandje.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Om te beginnen willen we dit even duidelijk stellen : Jimi Hendrix is de Eddy Merckx van de elektrische gitaar. Geen mens de er aan twijfelt dat hij de grootste aller tijden was en er zal nooit een betere opstaan.
Maar wij fronsen toch altijd een beetje de wenkbrauwen als men komt opzetten met alweer een ‘nieuw’ Jimi Hendrix album. Je mag niet vergeten dat Hendrix in zijn korte leven amper drie platen heeft uitgebracht. Met alle postume releases kan je ondertussen wel al een hele platenwinkel vullen, liefst in een ruimte met uitbreidingsmogelijkheden.
Een mens mag dus terecht vrezen dat er 48 jaar na de dood van Hendrix enkel maar wat kruimels zouden overblijven. Maar dat is buiten Eddie Kramer gerekend. De geluidstechnicus heeft destijds uren, dagen, nachten, maanden met Jimi in de studio gesleten en hij weet perfect in welke schuif welke opname ligt. Jimi Hendrix blijkt nu eenmaal een artiest te zijn geweest die quasi alles opnam wat hij deed, enkel toen hij moest kakken werd de bandopnemer even afgezet.
Dus, releasen die handel, dacht Eddie Kramer dan maar, iemand zal er wel beter van worden.
Naar ons weten heeft Hendrix nergens nog directe erfgenamen rondlopen, Kramer zal hier dus ongetwijfeld zelf wel een aardige stuiver aan overhouden.
Ook onze platenkast puilt uit van de postume releases, maar we vragen ons nu toch stilaan af of de schatkist ondertussen nog niet tot op de bodem is leeggeroofd. Op ‘Both Sides Of The Sky’ is het gitaargenie Hendrix immers nog maar eens in volle glorie te bewonderen, maar een pak van dat met veel poeha aangekondigde ‘nieuwe’ materiaal hebben we toch al wel eens eerder gehoord.
Wat ben je eigenlijk met de 37 ste versie van “Hear My Train Coming” ?, natuurlijk een fantastische song, maar de versie op ‘Both Sides Of The Sky’ voegt bitter weinig toe aan al deze die er zijn aan voorafgegaan. “Power Of Soul” is ook weer typisch zo’n take die weinig verschilt van alle andere uitvoeringen. Vertrouwde songs als “Lover Man”, “Steppin’ Stone” en de Muddy Waters cover “Mannish Boy” krijgen hier versnelde interpretaties mee, best wel leuk, maar echt onmisbaar zouden we die niet noemen.
Toch valt hier heus wel wat te rapen, zelfs voor de doorwinterde Hendrix fan die dacht dat ie alles al in huis had. Jimi had immers wel eens bezoek in de studio en de passanten mochten geregeld een potje komen mee jammen, en natuurlijk mocht alles op tape. Stephen Stills zingt aardig en speelt een fijn staaltje hammond orgel op zowel “$20 Fine” als op Joni Mitchell’s “Woodstock”, waarop Jimi trouwens de basgitaar beroert. Johnny Winter komt zijn gitaartrukendoos bovenhalen op “Things I Used To Do”, een straffe bluestrack en één van de redenen waarom je moet overgaan tot het aanschaffen van dit album. Met “Georgia Blues” komt er nog zo’n knappe trage blues aan met de bekoorlijke soulvolle vocals van Lonnie Youngblood.
Verder is het uiteraard alom smullen van Jimi’s gitaarvernuft. Een hoogtepunt is “Send My Love To Linda” dat heel breekbaar en fluisterend begint om dan halverwege over te gaan in een soort Blue Cheer jam. Afsluiter “Cherokee Mist” is ook absoluut de moeite, Jimi trekt hier met een vliegend tapijt naar het Oosten en laat zijn gitaar heerlijk psychedelisch uitfreaken. Deze was al eens eerder op plaat gezet, wij vinden hem terug in onze vierdelige box ‘The Jimi Hendrix Experience’ uit 2009, maar die versie had duidelijk minder tijd in de papavervelden doorgebracht.
Een pluspunt is dat al deze opnames van onberispelijke studiokwaliteit zijn, een pluim die we ook weer mogen steken op Eddie Kramer’s hoed. Iets heel anders bijvoorbeeld dan al die krakkemikkige en halfslachtige opnames die we kennen van generatiegenoten The Stooges of The Velvet Underground. Uiteraard ook steengoede muziek, maar het leek soms wel of al die tracks met een aftands cassetterecordertje waren opgenomen in de kelder van het plaatselijke wassalon.
Natuurlijk zullen de fans deze ‘Both Sides Of The Sky’ aanschaffen, hun collectie zou wel eens onvolledig kunnen zijn. Maar aan zij die Jimi Hendrix nog moeten ontdekken en niet echt weten waar te beginnen zouden wij de simpele raad geven : koop gewoon de drie studio albums waar Hendrix zelf in levende lijve bij betrokken was (‘Are You Experienced’, ‘Axis : Bold As Love’ en ‘Electric Ladyland’) en stort u nadien desgewenst op al dat formidabele live materiaal.
Voor de fans, Kramer laat weten dat het nog niet gedaan is. Het studio materiaal is zo goed als op, maar er zou nog een hele hoop live shit klaar liggen.
Ziggy Marley heeft een nieuwe single uit. “Rebellion Rises” is de voorloper van het gelijknamige album dat op 18 mei uitkomt.
Met deze single keert Ziggy terug naar de roots van de reggae, zonder invloeden van dancehall of pop. Het klinkt allemaal heel positief en het nummer is in al zijn eenvoud licht dansbaar. Het zou daardoor zomaar meteen een zomerhit kunnen worden. Er zit bovendien zelfs nog onderhuidse boodschap in. Over dit nummer zegt Ziggy: “De rebellie begint in de geest, de melodie en de muziek. Wij zijn daar een kanaal voor. De rebellie is bewustzijn. Nu het bewustzijn zich begint te verspreiden, rijzen we naar hogere plekken.”
Ook voor wie daar allemaal geen boodschap aan heeft, blijft “Rebellion Rises” een toffe song. En nu maar hopen dat het album in dezelfde richting gaat. Dan wordt het een feestje als Ziggy Marley deze zomer langskomt op Couleur Café.
https://www.youtube.com/watch?time_continue=202&v=KhcDEnL_bb0
Qntal schreef begin de jaren negentig geschiedenis toen ze muziek uitbrachten dat een mix was van medieval en electro. Iets wat tot voorheen niet was voorgedaan. Tot op heden houden de Duitsers het genre, dat ze zowat zelf hebben uitgevonden, met hun releases op een hoog niveau. En dat is op deze release niet anders.
Zo verrassen als meer dan twintig jaar geleden doen ze niet meer. Maar ze weten het boeiend te houden en kwaliteit af te leveren. Wat enigszins wel verrassend zijn de songs gezongen door Michael Popp. Zoals op “Die Finistre Nacht” dat door zijn zang veel meer richting gothic gaat. De elektronica geeft de track ook een andere invalshoek. De middeleeuwse thematiek is hier zo goed als weg. Het is een fijne song maar het is gewoon even wennen. Daarnaast bevat ‘Nachtblume’ terug een aantal die tracks geweldig mooie melodieën bevatten. Tracks die je meenemen in een andere wereld. Ik denk dan aan het titelnummer. Daar combineren ze de gekende combinatie van middeleeuwse instrumenten en elektro. De elektro komt in de tweede helft opzetten en wordt zo een erg dansbare track. Met daarnaast de heerlijk en melancholische zang van Syrah. Een heel mooi opgebouwde song. Ook “Echo” is zo’n nummer. “O Fortuna” klinkt imposant, klassiek en lijkt uit een andere tijd te komen. Zo houdt dit 12 tracks aan.
‘Nachtblume’ bevat nummers die soms meer richting elektro gaan en dan weer meer richting medieval folk. Maar altijd met de nodige kwaliteit, melodie en sfeer.
Terug een release waar de fans en de liefhebbers van het genre heel tevreden gaan mee zijn.
Gateway is het eenmansproject van Bruggeling Robin Van Oyen. Hij brengt doom-terreur of doom-death. Slepende, aanhoudend beukende doom-metal vol tristesse en met wel heel diepe en soms atmosferische grunts.
Van Oyen bracht zijn eerste opnames uit in eigen beheer (enkel ‘Scriptures Of grief’ kwam vorig jaar uit via cassettelabel Sentient Ruin), maar voor de nieuwe EP ‘Boundless Torture’ vond hij onderdak bij Pulverised Records uit Singapore. Daar zit – behalve een rits Amerikaanse, Zweedse en Singaporese bands – ook nog het Belgische Thronum Vrondor onder contract.
Het pièce de résistance op deze EP is zonder meer “Odyssey Of The Bereaved”. Een epische, uitgebalanceerde track van meer dan 10 minuten waarop Van Oyen al zijn doom-duivels ontbindt en met passages die soms aan een mix van sludge en atmosferische blackmetal doen denken. Ook “Boundless Torture” (ook ruim voorbij de 10 minuten) en “Famished Below” (net geen 5 minuten) zijn prima doom-death. Alleen het korte en gejaagde “Iron Storms” lijkt met zijn hakkende drums op het eerste zicht niet in het rijtje te passen. Misschien is het als tussenstukje bedoeld of anders als tegengewicht om het slepende van de andere tracks nog extra in de verf te zetten.
Voor fans van Hooded Menace en Incantation. En voor wie al eens zonder oogkleppen wil luisteren.
https://www.facebook.com/gatewaydeathdoom
The Spectors hebben een nieuw album. Of de nieuwe The Spectors hebben een album. Het hangt er maar van af waar je ‘nieuw’ wil plaatsen, het klopt elke keer. Na een EP en een lovend onthaald debuutalbum heeft frontvrouw Marieke Hutsebaut de band ontbonden. Ze is op haar eentje beginnen schrijven aan nieuw materiaal en heeft daar dan een nieuwe band bij samengesteld, zonder synths deze keer.
Muzikaal heeft Marieke het geweer van schouder veranderd, maar ook weer niet te bruusk. Het nieuwe album ‘Ooh Ooh Aah’ biedt bruisende, soms sprankelende shoegaze en dromerige poprock. Wat je zou krijgen als je de wall of sound van de Jesus & Mary Chain zou enten op de vrolijke nonchalence van The Breeders. Een echte lente-plaat, maar zeker niet volbloed-zomers.
Achter al die laagjes van zoemende en galmende gitaren zitten lyrics die fragmentarisch vertellen hoe Marieke haar leven met Asperger ervaart. Moedig om te beginnen en vooral ook herkenbaar voor wie een beetje thuis is in de materie. Maar ook voor wie daar niet mee bezig is, blijft dit een album vol heel aangename poprock.
Er zitten muzikaal heel wat referenties in naar de sixties, eighties en nineties. De sound en de koortjes van “Borderline” leunen hard op de erfenis van The Breeders uit de nineties, maar The Spectors geven er nog een eigen sixties-twist aan. “When The Morning Falls” is dan weer melancholische shoegaze, een beetje als een uitgeregend huwelijk tussen The Raveonettes en The Posies.
“Only You” is een perfecte popsong, maar dan gecamoufleerd in een Twin Peaks-jasje. “Leader Of The Pack” en “Be My Baby” zijn geen covers, maar eerder een vage knipoog naar het naïeve van de sixtiespop. Opvallend is dat bonustrack “Clyde & Bonnie” niet uit de toon valt, hoewel die nog met de ‘oude’ bandbezetting werd opgenomen.
The Spectors schieten met ‘Ooh Aah Aah’ fel uit de startblokken voor de tweede ronde in hun nog jonge bestaan. Deze tweede ronde is een paar tinten minder donker en meer dreampop, maar ook meer met een eigen gezicht. Benieuwd hoe dat eigen gezicht straks nog meer vorm zal krijgen.
The Spectors spelen in mei vier keer het voorprogramma van The Sheila Divine in België en zullen ook daarna nog moeilijk te ontkomen zijn op de Vlaamse podia.
https://www.youtube.com/watch?v=sBW7_gONr6Q
De Nederlandse Ramona bracht vorig jaar haar debuut uit. We lazen in de review (zie http://www.musiczine.net/nl/nl/decouvertes/ramona/ramona/ ) dat dit een fijne ontdekking was. Ze werd omschreven als een brave Christine Hersh, Feist of Joni Mitchill. Deze “Blackbird” is de volgende single uit dit debuut. Meerstemmig gezongen, met een sobere percussie en een beetje bas. Daarnaast ook een beetje xylofoon. Alles klinkt een beetje als dreampop en met daarnaast een refrein dat blijft hangen. Een geslaagde single dus.
Voor de single werd een sfeervolle en eenvoudige clip gemaakt die je hier kunt ontdekken.
“Blackbird” of hoe je met weinig middelen toch indruk kunt maken.
Het Britse Septic Tank was begin de jaren ’90 actief, maar studio-opnames werden toen niet gemaakt. De band was een hardcore-uitlaatklep voor drie leden (Scott Carlson, Lee Dorian en Gaz Jennings) van de legendarische doommetalband Cathedral. Carlson zat ook nog in Repulsion, Death, Church Of Misery en Genocide, terwijl Dorian ook nog bij Napalm Death en Jennings bij Death Penalty. Maar Septic Tank was eerder een zijprojectje.
Septic Tank bleef lang een halve legende. Tot er in 2012 plots wat studiotijd over was bij de opnames van een Cathedral-album. In enkele uren werd een EP geschreven en opgenomen. Dit jaar is er dan toch een eerste volwaardige album van Septic Tank. ‘Rotting Civilasation’ is een verzameling van liefst 18 tracks. Sommige daarvan werden pas in de studio bedacht en onmiddellijk opgenomen. Het hele album werd in nauwelijks enkele dagen tijd ingeblikt. Jamie Gomez Arellano fungeerde als drummer en als producer. Als drummer is hij niet zo vermaard, maar hij zat reeds in de studio met Cathedral , Paradise Lost, Ghost en Opeth.
Alle nummers zijn heel kort, snel en hard en hebben teksten die overal lak aan hebben. Denk aan Discharge, GISM en Black Flag. Er zit een beetje doomcore in, maar denk vooral aan de trashcore, en de politiek geïnspireerde hardcore en punk die furore maakte ten tijde van Reagan en Thatcher. Dat Septic Tank geen relict uit het verleden is, laten ze horen op “Social Media Whore” en “Whitewash”.
Positieve uitschieters op ‘Rotting Civilasation’ zijn “Never Never Land”, “Rotting Empire”, “Danger Signs” en “Who”.
Er is een nieuwe generatie van jonge muzikanten die wel wat zien in wat we vroeger de New Wave Of British Heavy Metal (NWOBHM) noemden. Bij ons heb je Ironborn die een beetje die richting van de klassieke heavy metal uitgaat, in Duitsland heb je Pulver, maar in Groot-Brittannië zijn er tal van bands die teruggrijpen naar de erfenis van Iron Maiden, Angel Witch en Raven. Eliminator is een relatieve nieuwkomer in die groep. Deze Britten brachten zopas hun debuutalbum ‘Last Horizon’ uit.
Eliminator had een tijdlang Dave Pugh, de gitarist van folkmetallegende Skyclad, als zanger, maar die heeft het te druk om Eliminator erbij te nemen. Daarvoor kwam Danny in de plaats en dat is verdomd een heel sterke zanger. Geen Bruce Dickinson, dat ook weer niet, maar als deze Danny nog wat kan groeien in stemvolume en bereik, zit Eliminator op rozen. Ook de gitaristen leveren sterk werk. In de teksten en de songopbouw zitten dan weer weinig verrassingen, maar deze Britten doen hun ding met veel vuur en gedrevenheid. Die passie zie je nog zelden in het materiaal dat de dinosaurus-bands uit de klassieke heavy metal recent uitbrengen.
Eliminator doet de kunstjes van Iron Maiden en Judas Priest nog eens over op een sublieme manier. Maar we zitten in een compleet andere tijdsgeest. Een album als ‘Last Horizon’ zal dus nooit dezelfde impact hebben als de eerste albums van de NWOBHM.
Eliminator zal hard moeten werken, in donkere kroegen en op kleine festivals, om deze muziek aan de man te kunnen brengen. Als ze dat een paar jaar na elkaar met dezelfde passie kunnen doen als waarmee ze dit album opnamen, dan kan het lukken om ook in België door te breken.
Beetje vreemd, dit moet doorgaan voor het zogenaamde debuutalbum van Cabbage, maar de band heeft in de afgelopen drie jaar el een pak EP’s en singles uitgebracht met in totaal zo een slordige 30 songs, dat zijn zowat drie albums als je ’t ons vraagt. Al die tracks maakten trouwens duidelijk dat Cabbage niet zomaar in één hokje is onder te brengen, dit is een bandje die er deugd in vindt om de mensen herhaaldelijk op een verkeerd been te zetten.
Cabbage brengt hun eigenwijze rock met rebelse trekjes en een typische zweem van Britse arrogantie, het presenteert zich als een dwarse kroegentocht doorheen de afgelegen steegjes van de meest eigenzinnige Britse pop, punk en postrock. Cabbage ontgint er grond waar een hoop bekende en minder bekende goden hen zijn voor geweest zoals The Fall, Arctic Monkeys, Virgin Prunes, Black Grape, Fat White Family, Future Of The Left en Idles.
Met het begin van “Preach To The Converted” zou je denken dat de nieuwe Ho99o9 of Death Grips is aangekomen, maar dan helt de song over naar wilde en tegendraadse rock met weerhaken.
We herkennen de humor en spitsvondigheid van het ons zeer genegen Future Of The Left in prikkelende songs als “Obligatory Castration” en “Molotov Alcopop”. “Postmodernist Caligula” is een dol punkertje waar The Buzzcocks in rondhangen en “Celebration Of A Disease” is dan weer je reinste garage-rock met een gestoord sixties orgeltje in de gelederen. “Subhuman 2-0” is een semi akoestische afsluiter waarmee Cabbage er uit gaat met flair in nonchalante Doherty stijl.
Elke track op dit album heeft zo zijn sterktes, er staan geen vullertjes op dit album.
Er valt dus heel wat te ontdekken op deze ‘Nihilistic Glamour Shots’, een rijk en gediversifieerd album met geregeld een hoek af.
Earthless - Supersonische heavy gitaarrock
Earthless
Kreun
Kortrijk
2018-04-03
Sam De Rijcke
Het Canadese Comet Control zet de avond gepast in met geestverruimende psychedelische rock met een noise- en shoegaze randje. Een half uurtje volstaat om de zaal een eerste keer te bedwelmen. Fijne set, ideale opwarmer voor de gitaareruptie die er op zal volgen.
Earthless heeft met ‘Black Heaven’ een denderende nieuwe plaat uit met daarop zes tracks waarvan geen enkele boven de 10 minuten uitkomt. Uiterst ongewoon voor een band die doorgaans instrumentale monstertracks van ruim meer dan 20 minuten aflevert. Bovendien wordt er op drie songs zelfs gezongen. Nooit eerder gehoord bij Earthless, maar het werkt.
Hebben we hier dan met een ernstige koerswijziging te maken ? Neen, toch niet, dit is nog steeds die typische Earthless sound met eindeloze supersonische solo’s op een bedje van zwaar groovende stoner-rock. En live komen er sowieso nog meer vonken uit. Frontman Isaiah Mitchell slaat van in het begin aan het soleren en stopt eigenlijk nooit gedurende een uur en een kwart.
Een optreden van Earthless is infeite één lange gitaarsolo waarin de gitaar van Mitchell freewheelt door het hele universum. Maar tussen het soleren door blijkt Isaiah Mitchell toch nog een aardig potje te kunnen zingen. Dat hij daar niet eerder opgekomen was, zijn stem leent zich gewoon perfect voor dit soort heavy rock met seventies-allures. Het brengt extra drijfkracht in hun set, zo presenteren “Electric Flame” en “Gifted By The Wind” zich als twee kloeke retro hard-rock songs die met de haren in de wind door de atmosfeer zoeven. En op het einde van de set geeft Mitchell nog een geslaagde interpretatie van de Led Zeppelin song “Communication Breakdown”, een wilde cover van een sowieso al opwindende hard-rock klassieker.
Natuurlijk zijn er ook die mokerslagen van instrumentals als “Uluru Rock” en het machtige nieuwe “Black Heaven”, heavy space-rocksongs die minutenlang door de ruimte scheuren. Overdaad schaadt, zou een mens dan wel eens durven denken, maar niet bij Earthless. Hier gaan de ellenlange gitaaruitspattingen nooit vervelen. Voor een stuk is dit te danken aan de bijzonder strakke ritmesectie van Mario Rubalcaba (drums) en Mike Ensington (bas), twee bedreven heren die de perfecte moddervette onderbouw vormen voor de royale gitaarkunsten van Mitchell. Denk een beetje aan Jimi Hendrix en zijn fantastische Experience-trawanten Mitch Mitchell en Noel Redding.
En hoewel The Jimi Hendrix Experience een terechte referentie is, moeten we Earthless toch aanschouwen als een overrompelend powertrio dat een unieke eigen sound heeft gecreëerd. Noem het voor ons part psychedelische jam-space-stoner-rock, Earthless brengt er in ieder geval het publiek mee in hogere sferen. Iedereen smult van de gitaarsololawine.
We hebben nog nooit eerder een band gezien die het genre zo intens bedrijft en die met zo een gigantische overkill aan gitaarsolo’s toch een constante spanning weet aan te houden.
Als u meer van dat wil dan gaat u best toch ook even checken bij Colour Haze (Muziekodroom, 25/05) en Samsarah Blues Experiment (Magasin 4, 17/11).
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/earthless-03-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/comet-control-03-04-2018/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Necrophobic draait al ettelijke jaren mee. Hun debuut dateert al van 1993. Ze ontstonden in 1989 en wilden een wat donkerdere death metal maken dan dat er toen bestond. Hun groepsnaam ontleenden ze aan een Slayer-song. Na een winterslaap van bijna vijf jaar (‘Womb of Lilithu’ dateert al van 2013) zijn ze terug met een nieuw album. Er is wel één en ander veranderd aan de line-up tegenover het vorig album. Naast all-time member Joakim Sterner en bassist Friberg heeft men een aantal oudgedienden terug ingelijfd. Deels uit noodzaak want gitarist David Parland pleegde in 2014 zelfmoord en vocalist Tobias Sidegard werd, wegens een veroordeling van huiselijk geweld, uit de band gezet. Zo komt het dat zowel vocalist Strokirk als de gitaristen Ramstedt en Bergebäck terug van de partij zijn. De vraag was dan ook wat dit van invloed zou hebben op het geluid van de band.
Wel men borduurt verder op de ingeslagen weg die men op de laatste albums heeft ingeslagen. Met dit verschil dat ‘Mark of the Necrogram’ een stuk geïnspireerder klinkt dan hun vorig album. De songs klinken vinnig, vrij melodieus en de riffs zijn ook spannender dan op ‘Womb of the Lilithu’. Langs de ene kant krijgen we vrij melodieuze en bombastische tracks zoals “Tsar Bomba” en aan de andere kant trashy tracks zoals “Odium Caecum”. Daartussen ook een sleper zoals “Requim For A Dying Sun”. Voor elk wat wils dus. Alles mooi tot een vrij homogeen geheel gemixt.
‘Mark of the Necrogram’ is een gevarieerd album dat de nodige Necrophobic kenmerken bevat en een stuk beter is dan hun voorganger. Een aangename plaat dat aardige tempowisselingen en overgangen kent. Een geslaagde comeback dat bewijst dat ze de moeilijke periode goed hebben weten om te buigen.
‘Firepower’ is zo goed als een afscheidsalbum voor Judas Priest. De creatieve tandem Rob Halford en Richie Faulkner zal het voortaan zonder Glenn Tipton moeten doen. Gitarist Tipton lijdt aan Parkinson. Bij de komende optredens als Graspop, laat Tipton zich daarom vervangen door Andy Sneap van Hell. Maar op dit album speelt Tipton nog mee.
Sneap is behalve interimgitarist ook één van de producers van ‘Firepower’, naast oudgediende Tom Allom. Beiden weten hun stempel te drukken op het album. Bij de openingstracks “Firepower” en “Lightning Strike” waan je je even terug in de tijd van British Steel en dat is toch al goed 50 jaar geleden. Het tempo ligt hoog en de solo’s worden op het scherpst van de snee gespeeld. Daarna gaat de voet van het gaspedaal en zorgen enkel het vakmanschap van Halford, Faulkner en Tipton ervoor dat songs als “Evil Never Dies”, “Never the Heroes” en “Children Of The Sun” overeind blijven en zelfs weten te begeesteren.
De oude honden van Judas Priest kan je misschien geen nieuwe trucjes leren, maar ze laten zich ook niet snel op fouten betrappen. “Traitors Gate” en “Spectre” kan je niet slecht noemen, maar die twee songs halen niet het niveau van de rest op ‘Firepower’.
“Necromancer” doet de passie weer oplaaien. Faulkner en Tipton laten hun tanden zien en hun gitaren spreken. “Rising From Ruins”, “Flame Thrower”, “Lone Wolf” en “Sea Of Red” zijn ook bovengemiddeld goed.
‘Firepower’ bewijst dat Judas Priest nog lang niet op pensioen moet. Zonder Glenn Tipton zal de band niet hetzelfde zijn, maar met een Andy Sneap die zich warm loopt en een Rob Halford die op zijn gezegende leeftijd nog steeds mee kan met de besten in het genre, kan deze legendarische band best nog een paar tournees en albums mee.
Paaspop 2018 : verslag van een 3-daagse muzikale Efteling in Schijndel
Paaspop 2018
Festivalterrein
Schijndel
2018-03-30 t/m 2018-04-01
Hans De Lee
Wat een heerlijk muzikaal pretpark is Paaspop toch! 3 volle dagen in een knap aangekleed en verlicht sprookjesdorp, beleefden afgelopen weekend, 81.000 (!) muziekliefhebbers de trip van hun leven. Paaspop kent eigenlijk zijn oorsprong in 1974 maar gaat in werkelijkheid vanaf 1985 traditiegetrouw door op Pasen. En met groeiend succes! Editie 2018 werd, ondanks het minder goede weer, alvast een topeditie met een recordaantal bezoekers en een heel divers maar kwaliteitsvol en knotsgek programma van 250 acts verdeeld over 15 podia!
Van schlagermuziek tot death metal, van hip hop tot punkrock en van stand up comedy tot techno rave. Het was allemaal te bewonderen op één van talloze kleine en grote podia in de soms spectaculair uitgedoste tenten en ‘themahokken’.
Ziehier een uitgebreid verslag van Paaszondag, de laatste festivaldag.
Terwijl in Oudenaarde wielrenner Niki Terpstra een Vlaamse Klassieker toevoegt aan zijn palmares, pakt op identiek hetzelfde moment Guus Meeuwis uit met een andere Vlaamse Klassieker als opener van zijn optreden op het hoofdpodium : “Ik wil je” van De Kreuners wordt ingezet en zorgt meteen voor de nodige sfeer en zangkoren in de goed gevulde tent. Guus is nog altijd heel populair in eigen land en heeft naast pakken ervaring intussen ook een aardig buikje. Hij vervolgt de set met zijn recente hitsingle “Je staat niet alleen” en met “Tranen gelachen”. Op weg naar het volgende concert horen we nog net de hele tent uit zijn dak gaan op het eerste echte hoogtepunt van Guus , het alomgekende “Het is een nacht” zijn megasucces van alweer meer dan 20 jaar geleden (1996!).
In de ‘Roxy’ tent pikken we enkele nummers mee van de Amsterdamse rapper Yung Nnelg. Hij spuwt in eigen taal en op een stevige beat, een zondvloed aan woorden uit over het jonge hiphop volkje in de warme en kleurrijk verlichte tent. Nummers als “Hoofdprijs” en “Tempo” zijn best wel te pruimen en zorgen zelfs voor een (bescheiden) mosh pitje.
James TW maakt intussen zijn opwachting in de tent genaamd ‘Phoenix’. Het blijkt een talentvolle Britse singer songwriter te zijn van amper 20 jaar. Hij is uitgerust met een gitaar en een bijzonder aangename, zuivere en breekbare stem die veel weg heeft van Belgische collega’s zoals Milow of Tom Dice. Luister maar eens naar zijn nieuwe single “Say Love” en oordeel zelf over de duidelijke gelijkenissen. De brave doch frisse popsongs worden goed onthaald door het publiek en blijven zonder moeite in het geheugen hangen. Opener “For you” en “Please keep loving me” zijn daar het mooiste bewijs van.
We hadden ons voorgenomen zoveel mogelijk bands en muziekstijlen te ontdekken vandaag en in dat opzicht gingen we een kijkje nemen naar de Nederlandse band met Turkse roots, Altin Gün, op de Jack Daniëls stage. Dit 6-koppig heerschap (wel met zangeres) brengt een originele mix van enerzijds etnische klanken en anderzijds electro, rock en psychedelische invloeden. Het geheel wordt afgewerkt met de stem van de Turkse zangeres Merve Dasdemir en klinkt behoorlijk eigenzinnig en uniek! Leuke kennismaking maar net iets te speciaal voor ondergetekende om meer dan paar nummers te boeien.
Op het hoofdpodium werd iets na 17u30 de Belgische trots Triggerfinger aangekondigd. De band behoort al enkele jaren tot de absolute top in eigen land maar heeft in Nederland duidelijk nog niet dezelfde status verworven. De grote tent is bijgevolg wel lekker gevuld maar zeker niet helemaal volgelopen. Ruben, Mario en monsieur Paul zijn voor de gelegenheid versterkt met extra gitarist Geoffrey Burton en steken meteen stevig van wal met openingsduo “Colossus” van de gelijknamige laatste CD uit 2017 en “Upstairs Box”. De band krijgt misschien niet dezelfde enthousiaste respons van het publiek als in hun thuisland maar trekt zich daar helemaal niets van aan en beukt naarstig verder in op de trommelvliezen van de aanwezigen met een uitgebalanceerde en ongepolijste set! De cover van Rihanna’s “Man Down” krijgt vanuit de tent duidelijk het meeste bijval.
Op weg naar het optreden van Frank Carter en zijn ratelslangen, nemen we vlug een kijkje in de Royal Loco tent. Die Lustige Schlagerfreunde doen de naam van de tent alle eer aan met hun kitsch en rock versies van allerlei Duitse schlagernummers en andere billenkletsers. De tent staat nokvol en de ambiance doet denken aan de hoogdagen van karnaval. Heerlijk complexloos en behoorlijke fout maar dat zal de fans van het lichtere genre worst wezen, ze brullen uit volle borst “Wunderbar” mee van Tenpole Tudor. Heerlijk schouwspel!
Frank Carter and the Rattlesnakes dan maar! Een optreden waar we enorm naar uitkeken aangezien het zowat de enige echte punkrock band was die op deze laatste festivaldag de affiche sierde en aangezien de band gekend staat om zijn intense en energieke liveshows. Buiten was het aan het miezeren en werd het frisjes maar in de Jack Daniëls tent was het behoorlijk warm.
Door de grote belangstelling voor deze band was de tent aardig gevuld en rond 19u maakte mister Carter zijn opwachting op het podium. De frontman van de Rattlesnakes is een rasechte entertainer en één brok rauwe energie! Van bij de start host hij ongecontroleerd met zijn smal en pezig lichaam over het podium en duikt hij zelfs geregeld zonder angst het publiek in. Nummers als “Juggernaut”, “Vampires” en “Wild Flowers” zijn echte muzikale splinterbommen en worden dan ook lekker explosief gebracht! Frank nodigt alle dames uit om veilig te crowdsurfen en zorgt halfweg het optreden voor de grootste circle pit van het festival en brult zich midden in de menselijke kring een pleuris, getooid in een warme jas die hij afsnoepte van een fan. Achteraan de set zitten de meest gekende nummers zoals “Lullaby” en afgesloten wordt met “I hate you”.
Schijndel zal zich de doortocht van deze band nog lang herinneren! De band zelf mag de volgende dag alweer hun zelfde kunstjes doen in een uitverkochte Melkweg!
Daarna was het tijd voor het allerluidste orkest van de dag : Obituary! Deze death metal pioniers uit Florida gaan al meer dan 30 jaar mee en zullen toch wel even raar gekeken hebben wanneer ze de diverse affiche te zien kregen van dit festival. De bandleden, allemaal met lang haar en baard, openden met een dreigend instrumentaal stuk alvorens frontman en zanger John Tardy op het podium verscheen. Hij liet het niet aan zijn hart komen dat de tent niet volledig gevuld was en trok met zijn band meteen een ware wall of sound op. Tardy deed zijn stinkende best maar als neutraal toeschouwer kon je toch al snel zien en horen dat de jaren hem beginnen parten te spelen om dergelijke intense optreden constant op een hoog niveau vol te houden. Zijn stem was niet altijd even krachtig en na elk nummer moest de man toch even op adem komen. Respect evenwel voor zijn immense gedrevenheid!
Rond 21u zakten we voor het eerst af naar de ‘Theater’ tent. Minpuntje hier is dat de tent gesloten is tussen de optredens of acts en dat het publiek bijgevolg telkens moet aanschuiven om binnen te geraken. Dit gaf soms aanleiding tot heel wat duw en trekwerk met soms benauwde en bijna onveilige toestanden. Zeker een aandachtspunt voor volgend jaar!
Het gedrum had wel een goede reden : de Memphis Maniacs zouden namelijk iets na 21u hun opwachting maken. De Memphis wie? Het bleek om een mash-up band te gaan uit Nederland die geniet van een immense lokale populariteit en reeds voor de 11de keer te gast was op Paaspop! Hun optreden zorgde voor typische ‘hollandse’ uitbundige ambiance. Gezellige sing-along toestanden met bijhorende danspasjes door jong en oud. Zanger Roy van de Maniacs voelde zich zichtbaar in zijn sas op het grote podium, evenwel zonder zichzelf en de band al te ernstig te nemen. En het moet gezegd , de ‘mash-ups’ die ze brachten klonken best wel ok en werden met veel enthousiasme gebracht. Wat denk je van “Human” van Rag’n’Bone Man dat naadloos gemixt wordt met “She’s a maniac” uit Flashdance of een feilloze mengelmoes van nummers van The Beatles, AC/DC, Beastie Boys en Queen? Weinig vernieuwend of origineel maar wel heel vermakelijk amusement.
Terug naar het serieuze werk dan maar. Black Label Society maakte onder leiding van de legendarische Zakk Wylde zijn intrede in de ‘Phoenix’ tent. De intro van Led Zeppelin liet alvast een fijn optreden vermoeden en dat werd het ook. Een heerlijke portie vette en onversneden, krachtige en oerdegelijke US (hard)rock en metal! Zakk Wylde, intussen de 50 jaar voorbij, is naast een geweldig gitarist ook een niet onaardige zanger. De band speelde een potige set met oud werk dat werd afgewisseld met songs uit het zeer recente CD ‘Grimmest Hits’;
De Jeugd van Tegenwoordig had de eer om editie 2018 van Paaspop af te sluiten op het hoofdpodium. De heren hebben enkele weken terug een nieuwe CD uitgebracht met als titel ‘Luek’. Van bij de start palmen de 3 snelle praters als een perfect geoliede machine het publiek in, terwijl MC Bas Bron voor een spervuur aan snelle elektronische beats zorgt. Willy Wartaal is wat mij betreft de meest getalenteerde rapper van de 3 en neemt meestal wel de leiding. Nummers als “Sexy beesten” en “Gekke Boys” klinken niet slecht maar zijn natuurlijk enkel bedoeld als opwarmer voor de grote hits van de band die ongetwijfeld later in de set de revu zullen passeren. Ik gok op “Watskeburt”, “Een Barkie”, “Get Spanish”, “Deze donkere jongen komt zo hard” en ga zo maar even door…Maar tegen die tijd zat ondergetekende al in zijn auto richting België. Moe maar voldaan. En vastbesloten om volgend jaar terug van de partij te zijn want Paaspop is echt top!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/paaspop-2018/
Organisatie: Paaspop
Anne-Marie - Enthousiast feestkonijn met bakken talent
Anne-Marie
Ancienne Belgique
Brussel
2018-04-01
Maxim Meyer-Horn
Het is een fenomeen dat we ondertussen vaker en vaker zien terugkomen. Popsterretjes die zonder een album uit te hebben de AB razendsnel weten uit te verkopen. Anne-Marie haar langverwachte debuutplaat ‘Speak Your Mind’ komt pas op het einde van deze maand uit, maar een tiental hits heeft ze al op haar naam staan. De enorm populaire Britse zangeres wordt ondertussen dagelijks op de radio gespeeld, wat natuurlijk haar grote populariteit verklaart.
In de AB zong ze haar hits en nieuw materiaal. Naast een goede zangeres is ze bovendien ook nog een geboren entertainer. De laatste jaren heeft de voormalige wereldkampioene karate al heel wat live ervaring kunnen opdoen als zangeres bij Rudimental en ook solo stond ze ondertussen al vaak op de planken. We zagen het al lang aankomen… de volgende grote popster van deze generatie is ready to take off.
Haar vriend Ady Suleiman mocht in de hopeloos uitverkochte AB openen. Tijdens zijn halfuur durende set viel ons vooral zijn stem op. Zijn stemkleur is zeer warm en dat was alleen maar in zijn voordeel. Het overwegend vrouwelijke publiek smolt weg en genoot van zijn soulvolle stem die ondersteund werd door een akoestische gitaar. In het begin was iedereen aangenaam verrast van de jonge Brit, maar naar het einde toe begon het publiek zich meer en meer te vervelen. Er miste wat afwisseling en pit in de set. Een uptempo nummer had de sfeer nochtans naar een hoogtepunt kunnen brengen. Jammer maar helaas.
Anne-Marie voelde zich overduidelijk helemaal thuis in de AB. Ze had het podium van de AB als een kamer inclusief bedden, lampen, … ingekleed en slenterde met een Belgische vlag het podium op. Ze begon met het nog niet uitgebrachte nummer “Cry”. De song is niet meteen haar beste nummer, maar dat liet niemand in de AB aan zijn hart komen. De sfeer zat meteen goed en dat is het belangrijkste. Anne-Marie’s eerste hit “Do It Right” zorgde meteen voor een drastische verhoging van de pretfactor. Het leuke nummer werd luidkeels meegezongen en hier en daar werd al mee gesprongen. Ook het nieuwere “Heavy” kon op heel wat enthousiasme rekenen en werd oorverdovend luid meegezongen.
Anne-Marie bracht in 2015 een EP uit waaruit ze meteen een mash up zong. “Karate / Gemini / Stole” zijn niet haar bekendste nummers, maar tonen aan waar ze begon. De nummers zijn iets minder poppy, maar komen kwalitatief zeker aan het level van haar megahits. Na het oudere werk, mocht het nieuwe werk zijn troeven uitspelen. Zowel “Perfect”, waarbij fans een tiental harten ballonnen omhoog hielden, als “Bad Girlfriend” zijn fijne nummers en kregen het publiek even goed mee als de reeds uitgebrachte nummers. Eerste echte moment van extase vormde echter de hit “Alarm” en ook deze keer werd alles meegekeeld van begin tot einde. Naast al de up tempo popsongs was er ook een moment van rust voorzien. Het wondermooie “Peak” toonde dat Anne-Marie de vocale capaciteiten heeft om ook de iets moeilijkere nummers vlekkeloos te kunnen zingen.
‘Speak Your Mind’ bevat overduidelijk heel wat poppareltjes en daar is “Breathing Fire” het perfecte voorbeeld van. Het grootste deel van de fans kwam toch wel naar de AB om de hits te horen en met set afsluiter “Rockabye” was dat er meteen één van formaat. Het nummer behaalde de toppositie in de Ultratop en kleurde de zomer van 2016 als geen ander nummer. Dat het publiek uit zijn dak ging, hoeven we dus niet te vertellen. Haar grootste solohit “Ciao Adios” mocht de encore in gang trappen en ook deze keer stond de sfeer op ontploffen. Bij “Then” verzwakte de sfeer even, maar in haar nieuwste hit “F.R.I.E.N.D.S.” gingen alle remmen weer los. Een explosief einde van een energieke show.
Anne-Marie stond met heel veel zelfvertrouwen te pronken op het podium van de AB en terecht. Ze heeft de hits, de attitude, de stembanden, de looks en nog zo veel meer. De show was misschien niet de spannendste en was bij momenten zeer voorspelbaar, maar daar komen de Anne-Marie fans ook niet voor.
De Britse zangeres bewees in haar bindteksten over veel gevoel voor humor te beschikken en zorgde ervoor dat het publiek enthousiaster en enthousiaster werd. Anne-Marie wist overigens ook als rol als paashaas te overtuigen en smeet enkele chocolade eieren de massa in. Komende zomer gaat Anne-Marie voor een tweede keer op tour met haar beste vriend Ed Sheeran en zal ze o.a. op de weide van Werchter voor tienduizenden mensen spelen. Ook een passage op het festival Rock Werchter staat gepland. Met haar nieuwe album op zak zal ze dan nog meer mensen van haar talent kunnen overtuigen.
Anne-Marie rocks en wij zijn fan!
Setlist: Cry - Do it Right – Heavy - Karate/Gemini/Stole – Perfect - Bad Girlfriend – Alarm – Peak - Breathing Fire - Used To Love – Trigger – Rockabye - Ciao Adios – Then - F.R.I.E.N.D.S
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
’t Hof Van Commerce - Onuitwisbare culturele avond
’t Hof van Commerce
Kreun
Kortrijk
2018-03-31
Kevin Claerhout
Op de vooravond van de Ronde Van Vlaanderen vliegen de Kortrijkzanen niet als wilde muizen over de stad heen. De net geopende Paaskermis schreeuwt om volk, maar uiteraard is de enige trekpleister deze avond De Kreun waar niemand minder dan ’t Hof Van Commerce na enkele stille jaren de West-Vlaamse harten terug komt betoveren, twee avonden lang . 4T4, Buyse en Kowlier vieren hun twintig jaar bestaan. Singles “BAM!” en “Truckchauffeur” waren de voorbode van deze tournee. Een West-Vlaams feestje op een steenworp van hometown Izegem. Een avond kan er niet veelbelovender uitzien. Een succesvolle reünie én clubtour btw , gezien al de concerten uitverkocht zijn …
Voorprogramma van de avond waren d’Expediteurs. De Brugse band combineert hiphop met jazz, funk en heel veel plezier. De band die voortgevloeid is uit het soloalbum ‘Bal Populaire’ van rapper No Exp, heeft het Kortrijkse publiek snel in de ban. Lagast vliegt als een beduivelde over zijn woorden, een verschroeiend tempo die een veelbelovende set van Brugse rap in elkaar steekt. Zowel de Bruggeling als het publiek amuseren zich, en lijken na een halfuur meer dan opgewarmd te zijn voor de rest van de avond.
Na een wachttijd die een goeie twee en een halve pint omsloeg, trad duisternis de zaal binnen. Een gigantisch lichtbord van ‘t Hof Van Commerce flitst lichtstralen de zaal binnen. Een eerste scratchsolo volgt, één van de talloze, 4T4 jaagt het publiek op en wordt met laaiend enthousiasme onthaald. Alsof we twintig jaar moesten wachten op deze tournee. De eerste tonen van “Slaet Ip Min Gat” klinken door de zaal en het trio vervolledigt zich, Buyse en Kowlier beginnen aan hun anderhalf uur met een waanzinnige energie die ze nooit meer zouden loslaten.
Na het eerste lied merkt Buyse op hoe jeugdig het publiek vandaag is. Terecht, want de helft van de volgepakte zaal moet nog een pamper gedragen hebben toen debuutalbum ‘En In Izzegem’ uitkwam. Het Hof is een begrip geworden in West-Vlaanderen en ver erbuiten. En dus staan hier kinderen, jongeren, mama’s, papa’s, oma’s en opa’s. Het Hof is van iedereen. Wie trouwens helemaal geen genoeg kan krijgen van Het Hof kan midden april in cinemazalen over het land gaan kijken naar ‘Wien is ’t Hof van Commerce?’. De satirische documentairefilm over Het Hof gemaakt door 4T4, met een trailer die doet denken aan de beruchte Belpop aflevering over CPeX.
Nieuwe single “BAM!” brengt de zaal voor het eerst aan het dansen. Maar toch leiden vooral songs uit de oudste platen tot een ontluikend plezier in de zaal. Een duo uit debuutplaat ‘En In Izzegem’ bewijzen dit, de baslijnen van “Zonder Niet” halen verschroeiend uit. Flip Kowlier, Serge Buyse, het publiek, een trio dat samen over het refrein danst. En wat die West-Vlamingen kunnen, dat kon de enige Limburger in de zaal ook. DJ – Meneer Michiels – 4T4 presenteerde zijn heerlijke rapkunsten tijdens “Stuntman”.
Elk lied brengt De Kreun dichter naar een extase. Buyse en Kowlier verdelen het applaus, meer nog, ze heersen over het publiek als een gladiator die net zijn achtendertigste vijand de keel vilde.
Overgangen tussen liedjes hebben veelal hetzelfde patroon: een halve minuut gebrul, geloei en getier. Vervolgens een conversatie tussen Buyse en Kowlier, 4T4 met een laatste kwinkslag en opnieuw gejoel want ook de volgende intro belooft een meezinger te worden. Als ‘oorverdovend’ een definitie nodig had, dan was ze deze avond in De Kreun te horen.
En toen moesten platen als “Jaloes” en “Dommestik En Levrancier” nog de revue passeren. De eerste noten van dat “Jaloes” klonken en het meezingmoment van de avond was aangebroken.
“Aah, ’t is zo geestig voor oes te zijn”. Het publiek gutst er elk woord met evenveel passie uit, en ja iedereen wist het ook, ‘het was zo geestig om oes te zijn’. Hoe later, hoe uitbundiger intro’s onthaald worden. “Kom Mor Ip” is het laatste wat de mannen in petto hebben.
‘Nog jintje’ brulde het publiek in koor, een uitnodiging die tot in Izegem hoorbaar geweest moet zijn. Met nieuw nummer “Truckchauffeur” verwerkte het publiek nog meer ambiance dan wat we hiervoor zagen. “Zonder totetrekkerie” bracht een laatste keer 4T4 naar de voorgrond. Eindigen deden de mannen met wat deze avond perfect omvat: “Niemand grodder”. Neen, niemand.
Daarna konden de Kortrijkzanen terug gaan afkoelen van wat een stomend anderhalf uur geweest is. Het Hof was in vorm, het publiek minstens even hard. ’t Hof Van Commerce is in mei nog te zien op Putrock Beringen en in een uitverkochte AB. Daarnaast is vanaf 18 april ‘Wien Is ’t Hof Van Commerce?’ te zien en ligt momenteel de best-of plaat ‘Noemand Grodder’ … De onuitwisbaere culturele erfenisse van… in de rekken.
En na dit avondje dansen, meebrullen en genieten gaat deze nog enkele oliebollen gaan verorberen.
Setlist: Slaet ip min gat - BAM! - Zonder Niet – Izzegem – Stuntmann – Dikkenekke - Dommestik en levrancier – Wupperbol – Baes – Jaloes - Kom mor ip – Truckchauffeur - Zonder totetrekkerie - Niemand grodder
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set op 1 april 2018
http://www.musiczine.net/nl/fotos/t-hof-van-commerce-01-04-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dexpediteurs-01-04-2018/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Nederlands 
Français 
