Jaap Boots is nog onbekend in Vlaanderen en dat is best jammer. Boots brengt Nederlandstalige pop en rock die op zijn beste momenten doet denken aan de jaren toen Boudewijn De Groot, Kris De Bruyne, Hans De Booij, Jan De Wilde en Peter Koelewijn nog volop op onze nationale radio’s gespeeld werden. Hij heeft voor ‘Terug Naar Zee’ twaalf pareltjes opgenomen die zich stuk voor stuk kunnen meten met “Zoutelande” van Blof en Geike Arnaert.
Jaap Boots is in de eerste plaats een journalist, een man van het geschreven woord. Dat hij ook een verdienstelijk zanger en gitarist is, werd pas later duidelijk. Het is allemaal niet hoogdravend of moeilijk, niet in de teksten en niet in de muziek.
Boots’ materiaal is heel toegankelijk en meestal zo vrolijk dat het zelfs aanstekelijk is. “Roep Van Het Wild” drijft op bijna dezelfde tonen als “Jet Airliner” van de Steve Miller Band. Het is toch allemaal niet zo oppervlakkig als je op het eerste gehoor zou denken. Er zit best wel wat stof tot nadenken in de schijnbaar eenvoudige teksten. “Heeft Iemand Mijn Ziel Gezien” had zelfs best kunnen ontsporen in overspannen melodrama, maar dat countert Boots muzikaal met swingende blues. “Hein” gaat over de dood die op de loer ligt, en dat is dan ook de donkerste verf waar Boots zijn teksten mee schildert, maar ook dit uitdagen van de dood zit verpakt in frisse, vrolijke camouflagekleuren.
Jaap Boots tapt voorts uit vaatjes als zomerse folk, zonnige pop en country, maar hij rijgt alles zo handig aan elkaar dat je als luisteraar niet doorhebt dat hij al eens het geweer van schouder verandert. Dat doet hij in de eerste plaats door zijn zachte, heldere stem en de waarachtige en soms een beetje grappige teksten centraal te zetten.
Elk van de twaalf liedjes op ‘Terug Naar Zee’ zou een single kunnen zijn en zou het goed moeten doen op Radio 1 en Radio 2.
De Zweedse Linnea Vikström is de dochter van Thomas Vikström, vast bandlid van de metalband Therion. Linnea zingt al een tijdje bij als gastzangeres bij Therion, zowel live als bij opnames. Maar ze kan het ook zonder hulp van papa: ze zong ook reeds live bij Kamelot en bij opnames van o.m. Dynatzty. Met drie leden van Dynazty vormde ze zopas de nieuwe band Quantum Field Theory. Die band bracht zopas “Aliens” uit als eerste single.
Het groepsgeluid van Quantum Field Theory ligt op deze single niet helemaal in het verlengde van wat Linnea Vikström doet bij Therion of Kamelot en ook van Dynazty is het een heel eind verwijderd. Het is een stuk minder symfonisch dan Therion, maar nog wel bombastisch en met veel power. De krachtige, heldere van Vikström staat mooi centraal. Het thema van de lyrics van deze single is sci-fi, maar dan op een jaren ’50 en ’60-manier. Het veelbelovende “Aliens” is de voorloper van het album ‘Live in Space’, dat in mei wordt uitgebracht.
https://open.spotify.com/album/2YhNiURMFiEEQ74acjOgcW?si=XiGIR631TpGmz3xOW73aLw
Idiote groepsnaam en albumtitel (PIL heeft het hen al eens voorgedaan, de grap is dus al af), goeie plaat. Gitaren zijn de baas, en ze hoeven niet persé perfect gestemd te zijn. De vaak gruizige indierock van dirk. heeft duidelijk in de nineties rock zitten graaien maar is gelukkig niet onder dat grunge juk gaan hangen. Er wordt wat met noise en punk gegoocheld maar de songs blijven overeind, en die komen al eens bij Pavement uit, zoals afsluiter “Fuckup”.
Onze favorieten zijn de tracks waar flink wordt doorgescheurd en de gitaren geheid uit de bocht kronkelen, check “Waste” en “Hide”. Songs als “Sick’n Tired” en “Toothpick” hebben heel wat Cloud Nothings in zich, en dat zint ons wel. Iets als “Milk” leunt dan weer dicht aan tegen de huidige lichting energieke Belgische bandjes als Hypochristmutreefuzz en The Guru Guru.
Er is duidelijk iets fris en opwindends aan de gang in de Belgische rock, gitaren zijn niet langer taboe, zie ook Equal Idiots, Fornet en Sons.
30 Seconds To Mars –Band met Praatjes, Praatjes , Praatjes …
30 Seconds To Mars
lotto Arena
Antwerpen
2018-03-20
Niels Bruwier
We moeten het wel toegeven, Jared Leto is één van de weinige personen die er in slaagt om zowel een succesvolle, muzikale carrière als een acteercarrière te hebben. Die eerste zit tegenwoordig wel in het slop omdat Leto heel druk bezig was met acteren in onder meer ‘Blade Runner’. Het gevolg is dat het vijf jaar wachten was op een nieuw album van de band. Op 6 april komt de nieuwe plaat van 30 Seconds To Mars uit, wat we in de Lotto Arena toch een tiental keer mochten aanhoren. Om die plaat wat meer in de verf te zetten, en gewoon nog eens wat shows te spelen, besloot Jared Leto om zijn band nog eens bij elkaar te rapen. Het werd een show waarin we twaalf nummers hoorden in bijna twee uur. Er werd dus heel wat tijd gerekt.
In de Lotto Arena zagen we enkel de broer van Jared Leto en twee muzikanten aan het werk. Tomo Milicevic had de tour vroegtijdig verlaten en dat zorgde er voor dat het centraal podium in de Lotto Arena slechts twee muzikanten herbergde. De twee andere muzikanten werden tactisch achter het podium gedropt zodat ze niet te veel opvielen. Het tijd rekken begon al om 21u. Toen begon een dreigende deun een kwartier lang te spelen om zo de spanning op te drijven. Wij kregen er vooral frustraties door. Gelukkig kwam de band net het podium op toen we op het punt van breken stonden.
Met een dramatische opener op de drums ging de spectaculaire lichtbalk de lucht in. We schetsen even hoe het podium er uit zag. Midden in de zaal werd een platform gezet waar een balk van licht boven stond. Die balk ging dus bij het begin van de set omhoog en nam gedurende de show verschillende vormen aan. Dat was ook bijna het enige noemenswaardige aan de set. Meteen daarna begon “Up In The Air” te weerklinken. Een sterke opener dat meteen alle meisjes tot krijsen aanzet en Jared Leto laat zien waarom hij ook als frontman zijn credits verdient.
Zingen kan hij spijtig genoeg niet altijd evengoed, maar gelukkig had Leto daar een oplossing op gevonden. Bij bijna ieder nummer, maar echt ieder nummer, moest het publiek enkele “ooh ooh ooh’s” nazingen. Dat was nog niet het enige. De vriendelijke Jared liet ze ook nog verschillende refreinen nazingen, sympathiek! Dat hij met het publiek begaan was, bleek wel toen hij na enkele nummers iedereen verplichtte recht te staan en te zingen. Ook de ene man die echt geen zin had om recht te staan en te springen, werd door Leto persoonlijk verplicht om te springen, ocharme.
Verder was er natuurlijk nog een muzikaal aspect te vinden in de show. Hoewel, muzikaal was het niet altijd. Door het gebrek aan gitarist, moest dit allemaal met tape worden gespeeld. Jammer, want hierdoor kon er nergens iets uniek worden bijgebracht. Opvallend, het statief van Jared Leto bevatte plectrums, maar die hield het hele concert geen gitaar vast. Bizar. Het was allemaal groots, speels en bedoeld om het publiek te amuseren. Meer moest er ook niet gebeuren en dat merkte je ook aan het publiek dat volledig wild werd.
Toch waren er ook enkele dipjes. Vanaf dat “Dangerous Night” passeerde, was het kalf al half verdronken. Eerst speelde de band dit akoestisch. Daarna moesten enkele mensen op het podium komen (we weten nog altijd niet waarom) om mensen te bedanken. Tot slot speelde de band het nummer nog eens, maar dit keer niet akoestisch. Als we dan nog eens zeggen dat dit nummer echt erbarmelijk is, dan weet je dat dit geen goed plan was. We waren zes nummers ver en hadden al een uur ‘muziek’ gezien, al was het toch vooral praten, praten en nog een praten. Dat kunnen we jou ook zien doen in je films Jared. Wij komen voor muziek.
Met “The Kill” was er nog een powersong in de set gekropen. Het nummer is eigenlijk het enige hoogtepunt in de set. Je zou denken: “Oke, nu gaat de band verder op dit elan”, maar neen. Een overbodige akoestische cover van Rihanna en het dramatische “City Of Angels” zorgde er voor dat iedereen weer ging zitten. Dit ging zo door tot “Rider”, dat misschien wel het dieptepunt (muzikaal dan toch) van de set was. De fans van “Dangerous Night” hadden geluk, want voor de bisronde knalde de band het nummer gewoon nog maar eens door de speakers. Dat ze zo’n zwak nummer door onze strot durven rammen, verdient gewoon een werkstraf.
“Walk On Water” en “Closer To The Edge” sloten de set af. Beide hadden wel een bepaalde epicness in zich en waren wel groots. De laatste song duurde wederom een kwartier. Hoe doet de band dit toch? Wel Jared Leto had de behoefte om de helft van het publiek op podium te vragen en dat een tiental minuten aan een stuk. Drie minuten duurde het nummer eigenlijk, maar de band rekte het zodat het vijf keer zo lang duurde.
Als een echte ster verliet Jared uiteindelijk het podium en kunnen we concluderen dat Thirty Seconds To Mars niet de kwaliteit kan brengen die je verwacht van een band met zo’n fanbase. Dat je een halve set vult met “ooh’s”, praatjes en andere bijzaken, was niet enkel voor ons storend. Gelukkig was er een mooie lichtshow en kregen we enkele fijne songs te horen. Het kon wel meer zijn, maar dat is duidelijk niet voor deze tour weggelegd.
Setlist: Up In The Air - Kings And Queens - Search And Destroy - This Is War - Do Or Die - Dangerous Night - The Kill (Bury Me) - Stay (Rihanna cover) - City Of Angels – Rider - Walk On Water - Closer To The Edge
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/30-seconds-to-mars-21-03-2018/
Organisatie: Live Nation
Doe jezelf een plezier. Indien je deze show van Indochine nog niet hebt gezien, lees dan niet verder. Neen, we zijn nooit uitblinkers geweest in het verkopen van onszelf, maar wat Indochine twee dagen aan een stuk in Paleis 12 liet zien , grenst gewoonweg aan het ongelofelijke.
Een show die bommen geld heeft gekost (en dat met tickets van 40 euro!) en die de fans van de eerste tot de laatste seconde weg blies. Nou ja, eerlijk is eerlijk, de kans dat u op 3 november aan het Atomium zal aanschuiven voor hun derde show is bijster klein. Indochine is in Vlaanderen nauwelijks bekend (bestaan ze nog?), maar eens een centimeter over de taalgrens waarschijnlijk de populairste groep die je bedenken kan, en dat vier generaties lang. Twee keer Paleis 12 uitverkopen in een paar minuten tijd, doe maar na! Vier jaar aan de top (we klinken bijna als K3), maar met een sound die geen tikkeltje gedateerd klinkt. Tja, dat noemt evolutie.
Indochine heeft op audiovisueel vlak de lat voor zichzelf enorm gelegd, en dat bleek ook op de ‘13 Tour’ niet anders, een tour die is opgebouwd rond hun laatste album ‘13’ en die bijna integraal werd gespeeld. Heerlijk toch? Nieuwe platen worden gemaakt om gespeeld te worden, misschien kan iemand dat aan wassen beelden geworden jukeboxes als The Human League uitleggen?
Er werden uiteraard wel wat hitjes gespeeld, maar Indochine heeft nooit op het verleden geteerd, maar altijd geleefd met het heden, en daarom staan ze er vandaag nog altijd (en sterker dan ooit), ook al vragen ze zich in “Station 13” af hoe het nu verder moet nu Bowie er niet meer is. Een vraag waar we al twee jaar geen antwoord op kunnen verzinnen…
Vijf voor negen (of neen, zondag was het kwart voor negen) doofden alle lichten uit en op een megagroot ufo-achtig scherm dat in het midden van de gigantische zaal hing, werden we ondergedompeld in wat de big bang voorstelde. En jawel, net op het moment van de knal, floepen de talrijke blauwe lichten aan en zien we de helden van de dag.
“Black Sky” wordt ingezet, en dat is meteen het startsein voor wat songs uit ‘13’. Bij “Henry Darger”, de tweede song in de set, krijgt het publiek onmiddellijk een lading zilverachtige confetti over zich. Tijd voor feest dat twee en anderhalf uur gedrenkt was in melancholie zoals alleen Indochine het kan.
Nicolas Sirkis die er tegenwoordig uitziet als een kruising van Johnny Halliday, Simon Le Bon en David Bowie (drie keer bingo!) paradeert met de grootste nonchalance en zelfvertrouwen over de catwalk die bijna 3/4e van de zaal in beslag neemt. Sirkis wil gezien worden, zelfs bepoteld worden, zo stapt hij tijdens “Tes Yeux Noirs” het podium af en wandelt hij als een geile voyeur doorheen zijn leger fans. Misschien al de truken van Dave Gahan geleerd (inclusief het gat zwieren), maar Nicolas Sirkis blijft Nicolas Sirkis. Een ster. Een die ons doet lachen en springen (“A L’Assaut” of de verplichte afsluiter “L’Aventurier”), maar even goed iemand die ons tranen in de ogen kan doen krijgen. “La Vie Est Belle” over die persoon met wie je aan je sterfbed wil eindigen of de bevestiging van onze eigen nietigheid (“Kimono Dans L’Ambulance” inclusief een clip die je doet slikken) of het mysterieuze “Gloria” (zaterdag was Asia Argento er zelfs live bij!).
Veel oude nummers zijn er niet gespeeld, de lange set wordt zelfs afgesloten met een track uit de nieuwe (“Karma Girls”), maar we hoeven ze niet te horen, want hoewel ‘13’ een album is die tijd nodig heeft, blijft die samen met ‘Wax’ en ‘7000 Dances’ één van hun beste. Er zijn natuurlijk ook de publiekslievelingen, maar die worden allemaal mooi verpakt in een medley (“Les Tzars, Paradise” en “Canary Bay”).
Indochine mag twee keer terug komen, hoewel ze in feite dat twaalf keer mochten. De eerste keer met een intieme set (een akoestische versie van het nog altijd heerlijke “Electrastar” en “J’ai Demandé A La Lune”) en natuurlijk “Trois Nuits Par Semaine”. Een tweede keer om de naam Bob Morane te schreeuwen!
We zijn het vergeten voor de hoeveelste keer ze het op Brusselse en Waalse grond hebben gedaan, maar Indochine heeft dit weekend bewezen dat ze één van de beste bands ooit zijn. ‘Marcher jusqu’ à la mort avec toi …’
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Heaven Shall Burn palmt de AB moeiteloos in!
Heaven Shall Burn – August Burns Red – Whitechapel – In Hearts Wake
Ancienne Belgique
Brussel
2018-03-18
Sam Bruynooghe
Een avond met Whitechapel, August Burns Red én Heaven Shall Burn; zelfs op een zondag moet dat wel volk trekken. En inderdaad, toen we rond 18u30 aankwamen, stond een volle zaal vol bekende gezichten al te genieten van het Australische voorprogramma In Hearts Wake. Ongetwijfeld was dit de minst bekende naam op de affiche, ook al heeft het melodic deathcoregezelschap intussen toch ook reeds vier albums op hun palmares. Hun laatste geesteskind Ark dateert uit 2017, dus uiteraard passeerden veel nummers van deze plaat de revue. Sterk gruntwerk van frontman Jake Taylor, maar de cleane vocals van bassist Kyle Erich konden we live niet altijd even goed pruimen. Het moet natuurlijk ook gezegd zijn dat In Hearts Wake met hun melodic/emo element de softste band van de avond is, wat nu eenmaal een stijlkeuze is waarvoor je moet zijn of niet. In elk geval overtuigde de band ons veel beter dan op plaat en het publiek reageerde dan ook enthousiast met veel geschreeuw en applaus. Het bleef vooralsnog echter nog redelijk rustig. Wel was het erg amusant om de mensen op het balkon naar hartenlust te zien headbangen en horns tonen vanuit hun comfortabele zeteltjes. Lui, maar nog steeds metal!
Na een korte pauze was het met Whitechapel tijd voor de eerste headliner van een avond die bijna uitsluitend uit headliners bestond. De Amerikaanse deathcore-iconen zijn natuurlijk vooral gekend om de legendarische keelgeluiden van Phil Bozeman, maar het was toch vooral bassist Gabe Crips die de show stal. De reus hakte er met een aanstekelijk, extatisch enthousiasme op in. Dit resulteerde in de eerste circlepitjes en al heel wat violent dancing vol overgave. Na twaalf jaar aan de top van de deathcorewereld maakt Whitechapel nog steeds de verwachtingen waar met klassiekers als The Saw Is The Law, This Is Exile en nieuwe hits als Elitist Ones, en je voelt echt dat de maatschappijkritiek menens is. Ook muzikaal zat het strakker dan Bozemans camo-legging. Nu eens djenty, dan weer melodisch, maar de grootste charme blijft toch vooral die slopende breakdowns! Elke keer wanneer je denkt dat het zwaarste achter de rug is, breekt de volgende gitaaraanslag (sorry, er is gewoon geen toepasselijker woord voor) je ruggengraat finaal middendoor.
Kon August Burns Red aan deze sterke show tippen? Moeilijk te zeggen. Op het vlak van entertainment zat het in elk geval al goed: de immer hyperkinetische zanger Jake Luhr haalde geregeld zijn beste salsamoves boven en het gehuppel – mét teenslippers – van leadgitarist JB Brubaker scoorden ook heel wat pluspunten. Misschien was dit het wel dat de eerste crowdsurfers van de avond over de streep trok om de deodorant van de security eens te gaan inspecteren, maar in elk geval dobberde men in het rond dat het een lieve lust was en dit stopte niet tot de laatste noten van HSB! Muzikaal speelde ABR zoals steeds technisch zeer sterk, soms ten koste van helderheid en compositie. Naar mijn persoonlijke smaak zou hun muziek sterker zijn als ze goede passages wat langer zouden aanhouden in plaats van om de haverklap compleet andere ritmes aan te snijden, maar over smaken en kleuren valt nu eenmaal niet te twisten. Naar het einde toe wisten de vrolijke metalcore-deuntjes de laatste twijfelaars toch te overtuigen en het zicht op de wall of death was uiteraard fenomenaal. En de groetjes van onze heiland Jezus Christus, die kregen we er gratis bij!
Naarmate het moment voor de hoofdact naderde, stroomden de balkons steeds meer leeg en werd het gezellig proppen op de parterre. Toen onze geliefde Markus met zijn eeuwige rode hemdje en natuurlijk zijn Heaven Shall Burn het podium betrad en de eerste tonen van Downshifter door de boxen galmden, vloog het dak er meteen al af. Het is trouwens echt verwonderlijk hoeveel bier je over je heen kan krijgen op de show van een straight edge band! Het werd een show waarbij de fans met de ene klassieker na de andere verwend werden: Black Tears, Hunters Will Be Hunted, The Weapon They Fear, The Final March, Voice Of The Voiceless, Counterweight, Combat… Petje af voor Alestorm-gitarist Maté Bodor, die de uitgevallen Maik Weichert weergaloos verving en zo ver buiten zijn comfort zone trad. Na een dik uur was het eindelijk tijd voor publiekslieveling Endzeit en Blind Guardian-cover Valhalla als afsluiter. Dit alles kon natuurlijk ook niet gebeuren zonder de obligatoire moshpits en een enorme wall of death (“but be careful guys!”) Leuk was ook hoe Markus in zaalshows zijn best doet om persoonlijk contact met het publiek te maken. Zo ging hij bijvoorbeeld maar al te graag in op het verzoek van een aantal opdringerige fans om een circlepit te starten.
Menig fan zal extatisch naar huis zijn gekeerd na een high five of een schalkse knipoog of kwinkslag. Dus dat hebben wij ook maar gedaan! Een leuke avond met goede shows, jammer voor wie er niet bij was want in de nabije toekomst hebben de bands geen bezoekje aan de Hellhole of Belgische festivals gepland…
Tot slot ook nog een dikke duim voor de diverse licht- en geluidstechniekers, want bij alle bands zat het er boenk op!
Setlists:
In Hearts Wake – Overthrow – Healer – Breakaway - Departure (Death) – Warcry – Earthwalker – Refuge
Whitechapel - I, Dementia – Faces - Elitist Ones - Let Me Burn - Mark of the Blade - Our Endless War - The Saw Is the Law - This Is Exile
August Burns Red - King of Sorrow – Empire – Frost - Spirit Breaker – Ghosts - Invisible Enemy – Dangerous – Composure – Float - White Washed
Heaven Shall Burn – Downshifter - Bring the War Home - The Weapon They Fear - Land of the Upright Ones – Counterweight - Black Tears (Edge of Sanity cover) – Corium - The Final March - Passage of the Crane - Profane Believers – Combat - Voice of the Voiceless - Hunters Will Be Hunted
Encore: Awoken – Endzeit - Valhalla (Blind Guardian cover)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/heaven-shall-burn-18-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/august-burns-red-18-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/whitechapel-18-03-2018/
Organisatie Ancienne Belgique, Brussel
Toto – 40 jarig Jubileum - 40 Trips Around The Sun
Toto
Vorst Nationaal
Brussel
2018-03-18
Stijn Raepsaet
Een 40-jarig jubileum vieren, het is iets wat niet veel bands gegeven is. Toch mag TOTO dit jaar 40 kaarsen op de verjaardagstaart plaatsen. De ideale gelegenheid moeten de heerschappen uit Los Angeles gedacht hebben om een ‘greatest hits’ album op de markt te brengen en er onmiddellijk een tournee aan te koppelen met dezelfde naam: ‘40 Trips Around The Sun’.
Na de start in Helsinki op 11 februari mocht Brussel op 18 maart TOTO ontvangen in Vorst Nationaal. Eens het doek letterlijk viel openden de Amerikanen met “Alone”, één van de drie nieuwe nummers op ‘40 Trips Around The Sun’. Deze song waarop de TOTO-stempel duidelijk gedrukt staat, slaat aan bij het publiek maar het is toch hun allereerste hit “Hold The Line” (uit het album ‘Toto’ van 1978) die ervoor zorgde dat het vuur aan de lont gestoken werd. Het publiek was duidelijk gekomen voor een avondje muzikale nostalgie en dat kreeg het ook, zij het wel eerst met een dikke knipoog naar het heden. Na “Lovers in The Night” volgde immers tweede nieuwkomer “Spanish Sea”.
Na enkele hits uit het uitgebreide repertoire, waarbij me vooral de uitmuntende versie van het instrumentale “Jake to the Bone” bijbleef, werd het eerste deel van de set afgesloten met “Rosanna”.
Een ondertussen aardig op dreef gekomen Joseph Williams (zoon van filmcomponist John Williams van onder meer ‘Jaws’ en ‘Jurassic Park’) nam hierna uitgebreid de moeite om een enthousiast Vorst te woord te staan. Ondertussen vonden enkele kleine wijzigingen plaats op het podium, want het was immers tijd voor een korte trip down memory lane. Om die reden verliet Steve Porcaro zijn synthesizer en vergezelde hij David Paich die zich aan de andere kant van het podium achter zijn vleugelpiano bevond. Om beurten vertelden ze anekdotes die te maken hebben met enkele belangrijke mijlpalen – lees hits – van de band, waarna telkens een fragment gespeeld werd. Hier was vooral een rol weggelegd voor gitarist en tevens lid van het eerste uur Steve Lukather.
Een niet-alledaags concept, maar wel een prima manier om de roemrijke TOTO-weg duidelijk te schetsen en tegelijkertijd veel hits in de show te verwerken. Zo passeerden in sneltempo o.a. “Miss Sun”, “Georgy Porgy”, “Mushanga” en “Stop Loving You” dat de haardvuursfeer deed verdwijnen en de ambiancecarrousel weer op gang trok.
Deel twee van de eigenlijk set werd sterk geopend met “Girl Goodbye” waarna Lukather de leden van de band voorstelde die eerder op de achtergrond het beste van zichzelf gaven. Verder kreeg Vorst hier o.a. “Angela”, het dromerige “Dune (Desert Theme)” en “Stranger in Town” voorgeschoteld. Laatste lied werd gezongen door Paich, die vocaal zeker niet zo sterk is als Williams, maar gelukkig deed dit geen afbreuk aan het geheel.
Verder onthoud ik de kraakheldere Beatlescover van “While My Guitar Gently Weeps”, gespeeld en gezongen door Lukather. De passie waarmee hij het lied bracht, leek wel op een persoonlijke ode aan de Britten en misschien was dat wel de ware toedracht om het lied in de setlist op te nemen.
Een TOTO-concert zonder “Africa” is als een vleesverwerkend bedrijf met goedwerkend controle-orgaan en kon dus niet ontbreken. Het leek alsof iedereen wachtte op de evergreen, want de zangstonde die dit lied teweegbracht, was er eentje waar zelfs Leni Riefenstahl jaloers op zou geweest zijn.
TOTO bracht een mooi opgebouwd geheel waarin veertig jaar carrière harmonieus verwerkt zat. Ook het enthousiasme van de heren zorgde ervoor dat dit optreden een echt verjaardagsfeest was. In de toekomst mogen gerust nog enkele reisjes rond de zon volgen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/toto-18-03-2018/
Organisatie: Gracia Live
Dream Wife - Sprankelende Britse girl-rock vs. Deense platte kaas
Dream Wife + Palace Winter
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-03-18
Sam De Rijcke
Een halve hype in Groot Brittanië en overal lovende recensies in de internationale pers voor de debuutplaat, een mens zou dan toch op zijn minst mogen denken dat de bescheiden AB Club zou vol lopen voor Dream Wife. Niet dus. Bovendien was iemand in een vlaag van zinsverbijstering op het idee gekomen om de nieuwe meidenband als co-headliner op de affiche te zetten met het Deense Palace Winter, een band wiens sound even ver van Dream Wife verwijderd ligt als de Noordpool van de Caraïben. Alsof je pakweg Slayer en Shania Twain samen zou programmeren.
Dream Wife zijn drie frisse piepjonge meiden aangevuld met een onopvallende drummer. Het prompte gezelschap bracht met veel venijn en spontaniteit quasi hun volledige debuutalbum. Al die puntige songs kregen in hun live versie iets meer peper in het gat waardoor er constant flink wat vaart en snedigheid in de set zat.
Het meest in het oog sprong het lieftallige zangeresje Rakel Mjöll, ze toonde zich een geboren entertainster en kon tegelijk vrolijk en nijdig uit de hoek komen. Doch het waren de twee bedrijvige dames naast haar die voor de okselfrisse stevige punk-pop sound zorgden.
Ze vielen met de deur in huis door met hun sterkste song “Hey Heartbreaker” van wal te steken, waardoor we meteen wakker waren geschud. Zo waren we vertrokken voor 50 minuutjes sprankelende girl-rock in het kielzog van bands als Bikini Kill, Savages, Sleater Kinney, Au Pairs of ja, waarom niet, The Runaways.
Spitse songs als “Spend The Night”, “Love Without Reason” en “Somebody” ontpopten zich als rake bommetjes die recht op doel afgingen. Ze maakten nog maar eens duidelijk dat die debuutplaat een verdomd lekker album is. Het venijn zat ‘m dan nog eens in de staart met gloeiend hete punky kopstoten “FUU” (oftewel “ Fuck You Up”) en “Let’s Make Out”.
Wij waren dus alvast overtuigd van de kracht en frisheid van deze kersverse meidenband. Ze mogen gerust terugkomen, en wel in de grote zaal.
Zeer pijnlijk voor het Deense Palace Winter, maar Dream Wife had blijkbaar 80 % van de aanwezigen naar de AB had gelokt. Met als gevolg dat na de set van Dream Wife de helft van het volk onverbiddelijk afdroop, en de zaal was al maar halfvol. Plichtsbewust als we zijn, waren wij toch maar blijven hangen om de ons ongekende Deense band een kans te geven. Na enkele nummers kozen we wijselijk ook al gauw het hazenpad, want Palace Winter bleek het muzikale equivalent van een pot platte kaas wiens vervaldag al lang overschreden is. Het was country-rock uit de Sarma die ons deed denken aan Coldplay die zich waagt aan een soort muzakversie van The War On Drugs, of Jackson Browne die moedeloos zit te broeden op een song die het Eurovisiesongfestival moet gaan winnen. Er is een publiek voor dit soort muziek, meer bepaald die 10 arme drommels die vanavond zijn blijven staan. Wie weet werden ze er wel voor betaald.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Mooneye - cd release - Kippenvelmomenten en de potentie om door te breken.
Mooneye
Kreun
Kortrijk
2018-03-17
Wim Guillemyn
Een gure zaterdagavond in maart. Gelukkig was er muziek om ons op te warmen in de Kreun. En ook publiek, want de zaal was goed vol gelopen voor dit evenement. Oorspronkelijk was Mooneye ( De Zwevegemse Michiel Libbrecht en band) voorzien als caféconcert maar dit ging, gezien de opkomst, te klein geweest zijn. Het publiek bestond grotendeels uit tieners waarvan het overgrote deel meisjes.
Eerst kwam Flo ons opwarmen met haar zang en gitaar. Wat schuchter naar het publiek toe maar tijdens het zingen was dat er niet aan te merken. De West-Vlaamse had een ferme stem en ook haar songs mochten er wezen. Songs die overeind bleven met enkel een gitaar als begeleiding. Nogal triestige liedjes zei ze zelf. Blijkbaar had ze al wat demonen te lijf moeten gaan in haar leven. Soms deed de stem me wat aan Amy Mc Donald of Joni Mitchell denken maar met dit verschil dat Flo sterkere uithalen met haar stem deed. Ze deed overtuigend een cover, “Crazy” van Gnarls Barkley, en ze had één vrolijk uptempo nummer voor ons “Changed My Mind”. Een fijn begin van de avond.
Daarna was het de beurt aan Mooneye. Het podium was stemmig ingericht met enkele staanlampen en andere attributen. Er werd begonnen met enkele songs uit de nieuwe EP (‘Mooneye’ via het Kortrijkse Mayway label) en meteen was ik overtuigd. Het frisse en meeslepende dat ik hoorde op de EP komt ook tot uiting op het podium. En hier viel ook meteen de sterkte op van songs zoals “I Don’t Believe The Times Have Changed”, “Time To Move Away From Here” of “Thinking About Leaving”. Eenvoud, hemelse zanglijnen en een heerlijk melancholisch gitaargeluid. Tussendoor wist Michiel ook “Clap Your Hands” van Tom Waits naar zijn hand te zetten. Lef heeft hij dus ook.
Daarnaast had ik het gevoel dat ik naar een optreden stond te kijken waarvan ik later zou zeggen: daar was ik bij toen ze nog in hun kinderschoenen stonden. Je hebt zo van die optredens waarbij je voelt dat je iets bijzonders meemaakt. Alles zat hier goed: publiek, songs, vibes live en een frontman dat een meisjesmagneet kan worden. Er werden ook enkele oudere songs tussen gespeeld. Die hadden dezelfde kenmerken als de nieuwe. Pakkende melodieën en warme songs. De band bestond uit jonge gasten die zich goed van hun taak kweten. In een mum van tijd zaten ze door hun setlijst. Een bis was onvermijdelijk. The People always gets what she wants… dus kregen we nog twee bisnummer om de avond af te sluiten. Een melancholisch nummer en dan finally “Only Because of her eyes” dat nu al de ganse tijd in mijn hoofd rondspookt.
Bij momenten kregen we kippenvelmomenten en waren we getuige van een grote in wording. Je voelt aan alles dat er hier zoveel meer in zit dan wat ze nu betekenen. Een geslaagde muzikale avond.
Organisatie: MayWay records ism Wilde Westen, Kortrijk
Editors – België en Editors – Een magische formule – Een 31ste keer!
Editors
Sportpaleis
Antwerpen
2018-03-17
Vincent Govaert
Editors blijven op 1 in De Afrekening met “Magazine”, Editors traden in de Academiezaal in Sint-Truiden op maandag … Editors spelen in een afgeladen vol Sportpaleis in Antwerpen … én binnenkort zijn zij ook nog als headliner op TW Classic…
Wat is dat toch met Editors en België ? Een magische formule?! Een 31ste keer!
Deze week vertelde Tom Smith nog dat het nu pas op gang komt in Duitsland en Frankrijk, dat ze daar met moeite 1000 mensen bij elkaar krijgen. Maar hier 23000 top-fans bij elkaar in een donker Sportpaleis.
Het ‘Belgische’ nummer “No sound but the wind” komt trouwens voor de eerste keer op een plaat. Dit nummer kennen we nog van jaren geleden op Werchter toen de sympathieke man Jason Callewaert door de camera uit het publiek gepikt werd op Rock Werchter en hij gepassioneerd meezong. Hij is tegenwoordig zelf muzikant, doch dit geheel terzijde.
De nieuwe plaat heet ‘Violence’ en die kwamen ze dan ook voorstellen. Een frontman waar het de hele tijd om draait, gitaar , op piano, rondspringend, kronkelend en vooral zwetend vanaf het eerste nummer al !
Een mooie setlist met natuurlijk de nummers uit ‘Violence’ , “Halleluja (So Low)”, “Darkness at the Door”, “Violence”,… helemaal afgewisseld met ouder werk, “Munich” (hun eerste echte nummer), van hun 2de plaat: “An End Has A Start”, “The Racing Rats”, ...
Hij zegt eigenlijk niet veel tussen de nummers in. Echter een korte ‘thank you’ en ‘thanks’ en die ene keer ‘jullie brengen me in de war, ik zong dit al 1000-en keren en hier is het toch telkens bijzonder’. Dit was tijdens “No sound but the wind”, dit kwam omdat de helft van de zaal met lampjes op de smartphones zat te zwaaien, indrukwekkend in de verder helemaal pikdonkere zaal.
Qua showgehalte moest het vooral van het Tom’s bizarre moves komen , af en toe vuurwerk, slingers en confetti, extra podia waren er niet, 2 grote schermen links en rechts volstonden om ons enkel te concentreren op Tom’s stem en de strakke band eromheen.
Het dak van het Sportpaleis ging er niet echt af bij de nieuwe nummers, enkel het bekendste “Magazine” kreeg veel bijval, de meeste zitplaatsen werden als echte zitplaatsen gebruikt, heen en weerspringen zat er niet echt in, ook niet op het middenplein…
De algemene indruk is positief, de fans van Editors zijn genieters, er waren geen moshpits. Ook al is Tom Smith pas 36, onder de fans telden we genoeg 50-ers in alle geval.
“Magazine” uit ‘Violence’, “Papillon” van ‘In This Light and on This Evening’ en “Marching Orders” vanop ‘In Dream’ waren de laatste 3 nummers. Bij het buitengaan sprak iedereen precies wel al af voor TW classic, deze 23000 zullen er alleszins weer bijzijn.
Trouwens, een puik voorprogramma met Public Service Broadcasting , iets heel bijzonder, die een opzwepende set boden , een combinatie van synthpop, electro , progressive rock , breakbeats met geluidssamples van oude publieke en propagandafilms … Zoek het maar eens op !
Pics homepag - Met dank aan Inge Omey
Organisatie: Live Nation
Avatar - Freakshow at DC - Heerlijke portie rock’n’roll circus
Avatar – Hellzapoppin - Old Kerry McKee
De Casino
Sint-Niklaas
2018-03-17
Hans De Lee
Afgelopen weekend was De Casino ongetwijfeld het meest interessante restaurant van de hoofdstad van het Waasland. Op zaterdagavond 17 maart stond er namelijk een fantastisch 3-gangen menu op het programma, geserveerd met een paar verrassende en extravagante rock’n’roll ingrediënten.
Onnodig om de avond zelf nog met een hongertje af te zakken naar the place to be, aangezien alle tafels lang van te voren waren gereserveerd en het bordje volzet trots aan de deur bengelde in een uitzonderlijk koude en ongure wind voor de tijd van het jaar.
Binnen geen koude en noordelijke wind, maar veel volk en een gemoedelijke sfeer! De inwoners van Avatar Country kwamen met veel plezier hun koning en zijn metalband toejuichen. En het werd een waar feest voor alle aanwezige hongerigen.
Het eerste gerecht toverde een gesmaakte hap southern rootsrock (ook wel ‘americana’ genoemd) op het bord. Eénmansorkest Old Kerry McKee bracht een kruidige mix van folk, country en blues. Hij bespeelde zonder moeite verschillende instrumenten tegelijk en bleek ook nog eens over een passende doorleefde en weemoedige stem te beschikken. Je zou zweren dat het om een authentieke US native ging maar de man is geboren en getogen in Zweden en heeft al enkele CD’s op zijn conto. Eind maart verschijnt normaal gezien een nieuw album. Intussen toert hij verder in het kielzog van zijn landgenoten van Avatar. Straffe gast!
Als extravagant tussendoortje kreeg het publiek de freakshow van Hellzapoppin voorgeschoteld. Het betrof hier een knotsgekke bende weirdo’s uit Florida die in sneltempo een wervelende rollercoaster van ‘amuses’ op scène brachten. Van “The King of Kerosine”, die vlammen eet alsof het snoepjes waren tot een geschifte zwaardenslikker of dwerg die ballons inslikt die langer zijn dan hemzelf. Van een bruut die met oogleden gewichten heft of met een vleeshaak door neus en mond een bowlingbal torst tot een ‘halve’ mens (enkel hoofd, 2 armen en stukje romp) die op muziek wat turnoefeningen doet of van een trapje met zijn handen in verse glasscherven springt! Hoe absurder, hoe liever! De mensen in de zaal wisten niet wat ze zagen en wisselden aanmoedigingapplaus geregeld af met krijsen van afschuw en ontzetting. En dan vergeten we nog de act te vermelden waarbij dezelfde bruut van daarjuist het nu klaarspeelde om schijnbaar zonder probleem een lopende kettingzaag of een draaiende grasmachine op zijn kinnebakkes te laten balanceren terwijl het publiek hem bekogelde met ballen toiletpapier. Kortom, een regelrecht rariteiten circus op de tonen van rock’n’roll muziek, zoals we dat eerder zagen bij de gekende grootmeester in het genre Jim Rose en diens Circus. Heel vermakelijk en met zeer hoge dosis humor en enthousiasme gebracht. De ideale inleiding tot de hoofdschotel van de avond : AVATAR.
De heren van Avatar startten hun muzikale project in Zweden (Gothenburg) in 2001. De oorspronkelijke melodieuze death metal die ze brachten werd na verloop van jaren geleidelijk omgebouwd naar een unieke mengelmoes van death metal en rock, met nog meer input van en oog voor melodie en talrijke theatrale en avant-garde invloeden. Zelf omschrijven ze hun muziek soms als death’n’roll! De charismatisch frontman en zanger Johannes Eckerström speelt de hoofdrol in zijn eigen theater en blijkt een topentertainer te zijn die bovendien over een batterij veelzijdige stembanden beschikt waarmee hij zeer divers uit de hoek kan komen en moeiteloos grunts afwisselt met cleane zangpartijen of hoge uithalen.
De populariteit van de band is de laatste jaren fors toegenomen! Een paar sterke CD’s zoals ‘Black Waltz’, ‘Hail the Apocalypse’ en in mindere mate ‘Feathers & Flesh’ hebben daar zeer zeker toe bijgedragen. De laatste schijf ‘Avatar Country’ is nog maar uit sinds januari 2018 en moet nog groeien maar ook hier hoor je het enorme potentieel van de band.
Het optreden in Sint-Niklaas was al maanden op voorhand uitverkocht, ook al is de band later op het jaar nog te zien op Graspop. De merchandise stand deed gouden zaken en het podium was smaakvol aangekleed voor deze theatrale metal doortocht . Alle ingrediënten waren aanwezig om er een geweldig feest van te maken en zo geschiedde!
Iets na 22u betrad de hoofdact de circusarena op de tonen van intro “Glory to our King”. Meteen daarna knalde “Legend of the King” uit de boxen en was de band definitief vertrokken voor een hels optreden. Het publiek was van bij de aanvang helemaal mee en werd onmiddellijk meesterlijk bespeeld door circusdirecteur Johannes Eckerström. Zoals reeds aangehaald bestaat de succesformule van Avatar erin om een aanstekelijke mix te maken van enerzijds zware (death) metal met telkens een opvallend catchy of zelfs poppy refrein. Het geheel wordt met de nodige pathos gebracht en telkens in een knap theatraal jasje gestoken.
Luister maar eens naar nummers als “Let it burn”, “Paint me red” en “Bloody Angel”! Een trio dat vooraan in de set zat en meteen het vuur aan de lont stak. De aanwezige fans smulden van begin tot eind en brulden elk refrein luidkeels mee. Het loodzware “For the Swarm” met zijn pompend ritme verveelde geen seconde en in het daaropvolgende “The King wants you”, van de laatste CD, zat een heerlijke portie (gitaar) soleerwerk vervat dat duidelijk maakte dat zanger Eckerström omringd was door een stel topmuzikanten.
“Puppet Show” klonk bijna als een luchtige metal waltz met alweer een extra vermelding voor de frontman die deze keer de schuiftrompet hanteerde. “Tower’ kende een heel rustige start met ingetogen zang maar evolueerde al snel naar een krachtige meebruller van formaat waarbij op het einde het publiek de vocalen volledig overnam en voor een fantastische sfeer zorgde. Ook “The Eagle has landed” was een schot in de roos!
De frontman vond het daarna tijd om wat lessen te geven in metal geschiedenis en dronk intussen gulzig uit zijn jerrycan.
“War Song”, “Raven Wine” en “Reload” waren de volgende 3 uppercuts die met plezier werden geïncasseerd door de fans. Loodzwaar, keihard en snel, zoals het hoort en met duidelijke verwijzingen naar extreme metal maar dan toch weer met sferische tussenstukken en zeer genietbare refreinen, de specialiteit van Avatar.
En ondertussen was er constant wel iets te beleven op het podium! En zanger met een raar (tribal) masker, een drummer die kort op de solotour gaat en nog meer van die typische circustoestanden die evenwel nooit stoorden of verveelden.
De finale werd ingezet met “Smells like a Freakshow” en bracht de zaal weer helemaal op haar kookpunt. “A Statue of the King” bracht daarna geen afkoeling maar liet het zweet van fans en crowdsurfers verder verdampen. Van “The King welcomes you to Avatar Country” onthouden we de lekkere ‘groove’ in het nummer. Het bracht ons bij het echte einde van de set, na bijna 100 minuten topentertainment.
Eckerström nam zijn rol van frontman een laatste maal met heel veel verve op en sprak met een welgemeende en uitgebreide ‘speech’ zijn dank uit aan alle fans doorheen de jaren en ook aan de meest recente inwoners van Avatar Country.
De intense set werd definitief afgesloten met nog een laatste pure wall of sound : “Hail tot the Apocalypse”, het orgelpunt van een heerlijk concert!
Het wordt ongetwijfeld moeilijk om dit eind juni(en in openlucht) te evenaren op Graspop, maar met deze bende klasbakken uit Zweden weet je nooit!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/avatar-17-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hellzapoppin-17-03-2018/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
17 maart is de belangrijkste dag van het jaar in Ierland. Alles kleurt groen en het bier vloeit rijkelijk. Dat de Ierse band The Script deze feestdag in Brussel moest doorbrengen, weerhield het trio echter niet om er een gigantisch feest van te maken. Ze boden ons, naast al hun hits, een grootse show waarin kosten nog moeite gespaard werden. In onze buurlanden speelden de Ieren al in uitverkochte arena’s en ook in Vorst hing het bordje ‘sold out’ aan de deuren. The Script is momenteel op het hoogtepunt van hun carrière en dat lieten ze blijken. Hun stadion-pop-rock werd door jong & oud meegezongen en zorgde achteraf voor blije gezichten bij nieuwe en oude fans. Muzikaal gezien is The Script geen topband, maar qua meezingers en sfeer kan het amper beter.
Met twintig minuten vertraging ging het licht uit en galoppeerde de Britse popster Ella Eyre het podium op. Ella had een drie man sterke band mee en werd versterkt door twee backing vocals, die vooral dankzij hun outfits opvielen. Haar set liep echter niet van een leien dakje. In het eerste deel van de set werkten haar in-ears niet en keek ze af en toe boos naar haar technieker, maar vanaf song nummer drie was alles opgelost. We kregen naast oude songs waaronder “Good Times” en “Together”, ook nieuw werk zoals “Ego” en “Answerphone” te horen. Bij die laatste had ze overigens nog eens te kampen met een technisch probleem. De lichten gingen niet meer aan, maar dankzij de duizende zaklampjes van het publiek, kwam er terug licht in het donker. Ella Eyre liet zich door niks tegenhouden en zette een energieke show neer waardoor iedereen perfect opgewarmd was voor The Script.
The Script - Een melig filmpje waarin mensen vertelden wat vrijheid voor hen betekent, moest de avond op gang trappen.
Een halfuur later dan voorzien, viel het doek rond de B-Stage en brachten Danny, Mark en Glen hun hit “Superheroes” onder luid applaus. “Rock The World” (inclusief confetti) volgde en moest qua sfeer niet onder doen. Het Ierse trio had er duidelijk zin in om St Patricks Day met hun Belgische fans te vieren. Ze trakteerden daarom iedereen op een drankje en heften samen met 8.000 aanwezigen hun glas. Het Ierse volksfeest kwam tijdens “Paint The Town Green” nog eens helemaal in gang. Nadat ze het nummer nog op de B-stage inzetten, trokken ze even later door het publiek richting Main Stage. Terwijl buiten kleine sneeuwvlokjes naar beneden vielen, dwarrelden binnen tot twee maal toe papiersnippertjes naar beneden en dat in één nummer. Popspektakel op zijn best.
Wie naar The Script trekt om een hoogstaand muzikaal spektakel met diepgang te zien, zal bedrogen uit de show komen. Hun nummers zijn vooral bedoeld om plezier te maken en dat had het publiek ook. Na een subliem “The Man Who Can’t Be Moved”, waarbij het publiek vlotjes alles meezong, volgde een staande ovatie inclusief luid applaus en veel gekrijs. De show was nog maar vijf nummers ver, maar Vorst Nationaal was al helemaal in extase. “Wonders” volgde maar het geluid liet het uiteindelijk afweten. Het licht ging uit en niks leek nog te werken. Het was de tweede keer na Ella Eyre dat er technische problemen waren en de show werd bijna tien minuten onderbroken. De techniekers waren hard aan het werken terwijl het publiek de mexican wave startte. Gelukkig kon de show toch verder gaan en was alles snel weer opgelost, maar een zure nasmaak had het incident wel op de sfeer.
Het nieuwe “Arms Open” was de start van het gevreesde inzak moment waarin de sfeer merkelijk minder goed was dan bij de start van de show. Ook “Nothing” kon de sfeer niet meer naar het hoogtepunt tillen. Gelukkig kwam “No Man Is An Island” net op tijd en stonden de mensen met zitplaatsen snel terug recht om deel te nemen aan de Crowd Control. Het publiek volgde de band van links naar rechts en sprong gewillig mee terwijl alle ‘OOOOO’s’ uit volle borst werden meegezongen. Het hitje “If You Could See Me Now” zorgde er dan weer voor dat alle handjes de lucht in gingen en de band zag er werkelijk gelukkig uit.
The Script is een band van het volk en zo trokken de drie mannen iets later richting tribune waar ze twee nummers akoestisch brachten. “Crazy” en “Never Seen Anything “Quite Like You”” waren niet zo spannend. Zo ging vooral de vrouw die naast hen stond en selfies probeerde te nemen, lopen met de aandacht. Tijdens “The Energy Never Dies” wandelde Danny doorheen het publiek en stapte hij het grote podium, gevolgd door zijn security, weer op.
De Main Stage was voorzien van grote led-schermen, straat lantaarns en enkele indrukwekkende lichteffecten. Hun radiohitje “Rain” kwam dankzij de visuals helemaal tot zijn recht, maar muzikaal gezien was het nummer door nieuwe, kleine technische problemen redelijk flets. Het publiek wou na het nummer nog niet naar huis en zoog de band door hun luide applaus terug het podium op. Dat ze niet goed zijn in afscheid nemen, toonden de mannen met “No Good In Goodbye”. Ook dit nummer kwam wat flets over, maar daar merkten de diehard fans die in de eerste rij stonden wellicht niets van.
Hun megahit “Breakeven” werd nog eens luidkeels meegezongen voor de band met een zeer cliché-achtige bindtekst en “Hall Of Fame” hun fans naar huis stuurden. 8.000 gsm-lampjes zwaaiden van links naar rechts en we werden weer getrakteerd op confetti en slingers. Een spectaculair einde.
The Script deed hetgeen waar ze goed in zijn en dat is sfeer maken. Frontman Danny was de dirigent die het publiek als een echte entertainer wist mee te krijgen en zo een leuke sfeer wist te creëren.
De technische problemen doorheen de avond zorgden ervoor dat de show 40 minuten later eindigde dan voorzien, maar dat liet het publiek niet aan hun hart komen.
Terwijl de meeste nummers wat flets overkwamen en er hier en daar een tape te horen was die frontman Danny ondersteunde, was vooral het publiek de ster van de avond. Zij lieten zich door niets tegenhouden en gaven bijna heel de set alles. Het trio, dat live ondersteund wordt door twee muzikanten, genoot van elke minuut met het Belgische publiek en bedankte zich achteraf voor een fantastische avond.
Komende zomer staat The Script weer in ons land en zullen ze op Rock Werchter hun best doen om er een memorabele set van te maken.
Het Ierse volksfeest in Vorst Nationaal was alleszins al een leuk voorproefje op wat je te wachten staat: stadion-pop-rock zonder hoeken of kanten, maar met bakken sfeer!
Setlist: Superheroes - Rock The World - Paint The Town Green - It’s Not Right For You - The Man Who Can’t Be Moved – Wonders - Arms Open – Nothing - No Man Is An Island - If You Could See Me Now - For The First Time - Crazy World (akoestisch) - Never Seen Anything “Quite Like You” (akoestisch) - The Energy Never Dies – Rain - No Good In Goodbye – Breakeven - Hall Of Fame
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ella-eyre-17-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-script-17-03-2018/
Organisatie: Live Nation
Het übersympathieke Gentse duo Madensuyu wist gisteren alle remmen los te gooien in de club van de Muziekodroom. Een stomend setje werd op ons afgevuurd dat achteraf nog enkele uren bleef nazinderen op onze trommelvliezen.
Madensuyu wist ons in dit nieuwe jaar aangenaam te verrassen. Met hun nieuwe album ‘Current’ stak dit duo hun gitaren even in de koelkast om in de plaats daarvan enkel piano aan hun percussiespel toe te voegen. Ondanks dat wij hevige fan zijn van de noise rockende kant van Madensuyu vinden wij dit nieuwe album een geslaagde wending en een ware streling voor het oor. Live zorgt deze band nog steeds voor een hitsig avontuurtje dat we met volle teugen anderhalf uur mochten ondergaan. Hun show bevatte enkele meesterwerkjes als “The Fload The Flow The Roar” en “Breathe, Sail On” die er met kop en schouders bovenuit staken.
Verder genoten we nog van “It’s Upon”, “One More Time” en “ A Current”, ongeslepen pareltjes die virtuositeit en energie aan deze show toevoegden. We zijn absoluut fan van hun nieuwe brouwsel maar worden ook meteen gelukkig als zanger/pianist/gitarist Stijn zijn gitaar bovenhaalt en ons van wat ouder werk voorziet.
Het Limburgse publiek werd steeds enthousiaster en de sfeer in de Muziekodroom’s club werd enkel maar beter. Een conversatie over Madensuyu’s nieuwe T-shirts, die voor geen meter verkopen, zorgt voor een geestig familiaal sfeertje in de zaal. Een paar slokken van hun pintje en tijd om te boel nog even hevig op te hitsen met het intense “Tread on Tread Light” en het iets lichtere en trager opbouwende “TI:ME”.
Mooie liedjes duren nooit lang en deze show kwam dan ook te snel aan z’n einde. “It Comes Along” kreeg de eer om af te sluiten. Zonder twijfel het meest intense moment uit ‘Current’. Een prachtig stukje klassieke piano dat samen met “The Fload The Flow The Roar” een subtiel einde vormde van deze prachtige show.
Madensuyu zorgde voor een geslaagde vertoning en heeft een fraai nieuw album ter wereld gebracht.
Voor wie ze graag eens aan het werk ziet, check de concertagenda van alle mogelijke muziekclubs in België want dit duo staat werkelijk overal.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
We herinneren het ons nog levendig, de wervelende passage van The Nomads op het Futurama festival in 1985. De Zweedse band was toen één van de voortrekkers van de toenmalige garage rock revival, samen met bands als The Cramps, The Gun Club en The Scientists. De sound van The Nomads was lekker vet, smerig en straight tot the edge. In de jaren tachtig resulteerde dit in de legendarische mini albums ‘Where The Wolf Bane Blooms’ en ‘Tempation Pays Double’ (later samengebundeld in ‘Outburst’) en ‘Hardware’. Nadien brouwden The Nomads met een nieuwe bassist en drummer een handvol platen waarop de straight forward rock’n’roll nog wel floreerde maar de magie van de eerste jaren niet meer werd geëvenaard.
Puur uit nostalgie trokken wij naar de 4AD en we mochten er vaststellen dat The Nomads aan hun oorspronkelijke betrachting trouw gebleven waren, namelijk rechttoe rechtaan rock’n’roll spelen op hoog volume.
De setlist mocht van ons gerust nog wat meer gegraaid hebben in de periode tot ’87 en wij misten eerlijk gezegd ook een beetje dat typische sixties orgeltje, maar u gaat ons verder niet horen klagen. We nemen hen niets kwalijk, de overgebleven stichtende leden Nick Vahlberg (zang/gitaar) en Hans Ostlund (leadgitaar) worden nu immers al bijna 30 jaren geruggesteund door dezelfde ritmesectie, het is dus normaal dat het viertal aan de slag ging met de dingen die men in al die jaren samen verwekt heeft.
Spontane rockers uit die latere periode als “I’ve Seen Better”, “House Of Cards” en “Top Alcohol” hakten er lekker in en ook de nieuwe single “Working For The Man” rockte en rolde dat het een lust was.
Het laatste full album dat The Nomads maakten in 2012 heette trouwens ‘Solna’ en het is ons, en waarschijnlijk u ook, volledig ontgaan. De band puurde er nochtans maar liefst 4 songs uit, en ook al konden die misschien niet tippen aan die potige songs van weleer, The Nomads wisten er toch mee het boeltje in vuur en vlam te zetten. Vooral het Ramones-achtige “American Slang” had heel wat buskruit in de tank zitten.
Natuurlijk bruiste het zaakje het meest wanneer de ouwe krakers van de originele Nomads in de jaren tachtig ten tonele kwamen. “Knowledge Comes With Death’s Release” (met Hans Ostlund even als leadzanger), “Where The Wolf Bane Blooms” en een heftig “Lowdown Shakin’ Chills” brachten de power en het venijn van de prille jaren tachtig weer helemaal terug. En op het eind werden “Move It On Over” en een zeer onstuimig “Call Of Your Dogs” uit die ouwe kast gehaald. Het klonk nog even furieus en hondsdol als zo een dikke 30 jaar geleden.
Er stonden nog heel wat songs op ons verlanglijstje die helaas onaangeroerd bleven, maar wij waren geenszins ontgoocheld met de onversneden rock’n’roll die deze legendarische garagerockers hier door de 4AD joegen.
En er is goed nieuws voor wie nog een keertje extra in dat garagesfeertje wil vertoeven, ook The Scientists komen voor een eenmalig concert naar België. Place To Be : N9 te Eeklo op 05/06, de band treedt er aan in de originele bezetting.
Support acts Tom Holliston – Selina Martin
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-nomads-16-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tom-holliston-16-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/selina-matin-16-03-2018/
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Harry Styles is, laat ons zeggen , het populairste afkooksel van One Direction. Maar tegenwoordig is er ook meer dan dat. Met een van de meest verrassende albums van 2017 en een, toch al vrij indrukwekkende geschiedenis, palmde dit Brits tieneridool zonder moeite het Sportpaleis in.
Met een overvolle zaal die grotendeels uit gillende meisjes bestond, want wat had u anders verwacht, was Antwerpen klaar om ex-One Direction lid en idool Harry Styles te onthalen. Bij de minste bewegingen op het podium, of zelfs het minste geluid, werd het publiek al gek en vielen de eerste 10 rijen fans al meteen in zwijm. Een wezzel van geduw en getrek, om toch maar zo dicht mogelijk bij hun grote held te geraken en alles te kunnen volgen vanop de eerste rij.
En plots stond hij daar, Harry Styles, charismatisch in een rood Alexander McQueen pak. Wandelend van de ene kant van het podium naar de andere, begroette hij zijn fans met gezwaai en lucht kusjes. Iedereen stond meteen recht, nog voordat Styles ook maar één noot gezongen had.
Openen met “Only Angel” was de bal eigenlijk meteen een beetje binnen koppen. Een nummer dat begon met Engelengeluiden, maar zich al snel ontpopte tot een song dat perfect ontstaan kon zijn in de jaren 70. Ook “Woman” was een nummer dat ons deed denken aan de pop-nummers uit een tijd die zich 40 jaar geleden afspeelde. Mick Jagger en tijdens “Carolina” vooral John Lennon, kwamen tevoorschijn in onze gedachten. Bijna zouden we geloven dat het concert eerder bedoeld was voor de ouders van dit voornamelijk jonge publiek.
“This is a new song, but if you know the words, please sing along”, waarna Styles de eerste noten van “Medicine”, een nummer dat gaat over zijn flirtgedrag met iemand van hetzelfde geslacht, inzette. Ja, u leest het goed, een jongen dus. Nieuw of niet, het Antwerps publiek kon “Medicine” al van voor tot achter meezingen en zo werd het Brits idool zijn vraag opnieuw ingevuld. Impressionant!
One Direction’s doorbraak single “What Makes You Beautiful” stond ook op de setlist, maar dan in een volledig ander jasje. Net zoals “Stockholm Syndrome” en “If I Could Fly”. Laat ons zeggen dat dit het deel van de set was dat eigenlijk het minst boeide en ook een beetje overbodig was. Al konden we de toevoeging van de nummers tegenover het publiek ergens wel snappen
“Mooie liedjes duren nooit lang” zeggen ze. Gelukkig had Harry Styles deze ‘mooie liedjes’ gehouden tot het einde van de show . “Sign Of The Times”, Styles’ solo debuut single, was vorig jaar niet weg te slaan uit de hitlijsten. En terecht, want deze song zou wel eens hét ballad anthem van 2017 genoemd kunnen worden. Zichzelf volledig overtreffen deed deze jongeman door “The Chain”, van Fleetwood Mac te coveren om nadien af te sluiten met meest recente single “Kiwi”.
Styles slaagde er in om zonder al te veel toeters en bellen een deftige show neer te zetten, waarmee hij duidelijk kon overtuigen. Geen vuurwerk, geen al te speciale effecten. Gewoon de Brit, omringd door een straffe live band. Vergeet het, Harry, de mooiboy van One Direction is niet meer. Het tieneridool heeft zich volledig ontplooid tot volwaardige popster dat u mag aanspreken met vanaf nu gewoonweg ‘Harry Styles’. Aangename kennismaking!
Organisatie: Live Nation
Dat’Planet Earth II’, de documentairereeks van BBC over buitengewone natuurfenomenen, ook in ons land een enorm succes werd, mag niet verbazen. Gedurende meer dan drie jaar verzamelden de makers beelden in een 40-tal verschillende landen. Fans van het eerste uur die houden van een streepje meerwaardemuziek moesten woensdag 14 maart in de Lotto Arena zijn: de beste beelden van de bekroonde documentaire werden er immers getoond op groot scherm, begeleid door live muziek van het Praags Filharmonisch Orkest.
‘Planet Earth II Live in Concert’ was een niet te missen totaalervaring want de hoge verwachtingen werden absoluut ingelost. De muziek, bedacht door Oscarwinnend filmcomponist Hans Zimmer (‘The Lion King’, ‘Gladiator’, ‘inception’, ‘12 years a slave’) met mede-componisten Jacob Shea en Jasha Klebe, zorgde voor een extra dimensie, die van de eerste seconde voor kippenvel zorgde. Een 80-tal uitmuntende muzikanten voerden deze verrassend frisse compositie uit onder leiding van dirigent Matthew Freeman.
Naast de muziek was ook het beeld van een bijzonder hoge kwaliteit en door de gigantische omvang ervan, gaf het oog in oog staan met een hongerige Kalahari-leeuw of een roepende Indri toch net een andere dimensie aan de al eerder vertoonde beelden. De toeschouwers lieten zich meevoeren naar exotische eilanden, dorre woestijnvlaktes en mangrovewouden, maar ook naar metropolen en Europese (Vlaamse?) velden, waar het leven van de dwergmuis nooit eerder zo dichtbij in beeld werd gebracht. De meeslepende muziek, die voortdurend in interactie trad met de beelden, leverde vaak ontroerende, maar nu en dan ook hilarische momenten op.
Onze eigenste natuurgoeroe Dirk Draulans voorzag de beelden van tekst en uitleg maar het moet gezegd, hij kon bijlange niet aan de goddelijke Sir David Attenborough tippen. Gelukkig spraken de beelden voor zich. Zo gleed er een zucht van verlichting door de zaal wanneer (de inmiddels legendarisch geworden) beelden getoond werden van een babyzeeleguaan die ternauwernood aan een slangenwurggreep ontsnapte en werd er medelevend gereageerd toen een ijverige luiaard de verleidingskreten van een vrouwtje volgde om dan vast te stellen dat een rivaal hem net voor was. Een collectief lachsalvo brak dan weer uit toen een bruine beer zich al dansend tegen een boomstam ontdeed van jeukende parasieten.
‘Planet Earth II Live in Concert’ was een ware ode aan Moeder Aarde en haar wonderlijke schepsels in een wereld van verandering. Hopelijk kunnen we in de toekomst nog van dergelijke spektakels genieten. Uiteraard hangt dit in eerste plaats af van de richting waarin we onze planeet sturen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bbc-planet-earth-ii-14-03-2018/
Organisatie: Greenhouse Talent
Jessie Ware – Een geboren performer aan het werk
Jessie Ware + Ivy Falls
Ancienne Belgique
Brussel
2018-03-14
Mark Van Mullem
De zaal was dan wel officieel niet uitverkocht, woensdag 14 maart 2018, we durven er bijna gif op innemen dat dat wel het geval was tegen dat het Britse fenomeen Jessie Ware aan haar set begon voor een behoorlijk tjokvolle AB, waarbij mensen ook op de trappen van de tribunes zaten. Neem ons nu niet op onze woorden wat dat gif betreft, maar het was alleszins gezellig druk woensdagavond.
Wanneer het Gentse Ivy Falls aan hun set begon, was er toch al redelijk wat volk opgedaagd in de AB. Nog voor we kans kregen ons te ergeren aan die paar praters in de zaal, werden die automatisch de mond gesnoerd wanneer de fragiele en wonderlijke stem van Fien Deman door de zaal klonk. Jawel, het gepraat stokte. Faut le faire! Met hun heerlijke atmosferische elektronische droom- en fluisterpop, of ook triphop, wist Ivy Falls dan ook te overtuigen en bekoren, woensdagavond in de AB. De knappe muzikale blend van ondermeer Elisa Waut, Björk, Paatos of ook Lamb en natuurlijk het zalvend mooie stemgeluid van Fien Deman zorgden er zeker voor dat de fan base na woensdag vergroot werd. Nadat de geniale single Twelve op ons werd losgelaten, als laatste snoepje in de set, dankte Deman het publiek uitdrukkelijk voor het aandachtig luisteren, al had ze dat natuurlijk volledig zelf afgedwongen.
Stipt negen uur. De laatste noten van Running Up That Hill, die fenomenale eighties hit van Kate Bush die we integraal cadeau kregen, verstomden. Terwijl klaar en duidelijk naam en titel Jessie Ware en ‘Glasshousing’ geprojecteerd werd, had Wares band al discreet plaatsgenomen achter een lang wit scherm, later bleek dat de muzikanten ook volledig in het wit gehuld waren, net als Jessie Ware zelf trouwens. De Londense zangers wandelde onder luid applaus het podium op om meteen te imponeren met een heel erg knappe, ei zo na a capella-versie van “Sam”. Of hoe de Britse haar sterke vocale kunnen meteen etaleerde. En die vocale kwaliteiten en capaciteiten bleven op hoog niveau tijdens de rest van de set.
Ware had haar show verdeeld in verschillende stukken zoals “Exposition”, “Climax”, “Dénouement” respectievelijk ‘Acts I’, ‘II’ en ‘III’, de toegiften zaten vervat in ‘Act IV: Encores’. Tijdens de volledige eerste act stond Wares begeleidingsband keurig 'verstopt' achter de (doorzichtige) schermen, met alle spots op Ware. Zo leek het wel of de zangeres er moederziel alleen stond. We vroegen ons af of ze haar band tijdens de hele show zou 'wegstoppen' maar bij aanvang van ‘Act II: Climax’ gingen de bewuste schermen dan toch weg, al bleef de band op de achtergrond op hun eigen mini-podiumpje, terwijl de zangeres voortschreedt en zuinig danste over het voor haar dan ogenschijnlijk veel te grote podium.
Het jongste album ‘Glasshouse’ was goed vertegenwoordigd in de set, met behalve het eerder vermelde “Sam” ook “Last of the True Believers”, “Thinking About You”, dat de zangeres voor en over haar dochtertje schreef, het up tempo “Your Domino” en “Selfish Love” alsook “No To Love”, twee van onze favorieten die ons zonder veel overdrijven stilistisch en muzikaal alsook qua sfeer een beetje deden denken aan zowel Grace Jones als Sade. Maar bij Ware is het dan net ietsje te veel geregisseerd en afgelikt. Niet dat wij ons nog illusies maken dat er bij diva Jones nog veel échte spontaniteit aan te pas komt.
“Vermaken jullie je een beetje, Brussel? Ik weet het nooit zeker want jullie luisteren altijd zo aandachtig en dat vind ik fantastisch” wou Ware kwijt aan het AB-publiek. Toen ze wat later vroeg om mee te zingen, was dat geen enkel probleem. De jonge meisjes achter ons besloten vervolgens om net dat ietsje meer te doen en vanaf dan van elk liedje alle woorden mee te schreeuwen. Bij hits als “Say You Love Me”, “Tough Love” of ook “Running” dat al vrij vroeg in de set zat, ging dat als vanzelf.
We stelden vast dat de Britse zangeres een geboren performer is en dat ze die prachtige stem een hele show mooi kan aanhouden. De tongue-in-cheek-popdeuntjes konden ons evenwel niet allemaal bekoren, ook omdat niet alle liedjes even sterk zijn. Soms klonk de muziek ook wat te gladjes en gefabriceerd, te braaf ook, waarop je je afvroeg wat die live-band, die dan ook (letterlijk) nog es flink naar de achtergrond geplaatst werd, daar eigenlijk stond te doen. We dachten dat er op elk moment een vette soulfunk groove kon aankomen, of iets in die orde... maar dan hadden we ons vergist.
Maar dat hier een groot vocaal talent op de planken stond, is wel duidelijk. Nu nog wat meer van die liedjes die er echt uitspringen en een iets meer levendige begeleidingsband, Jessie! Of minder bling bling en show en nog meer muzikaliteit.
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jessie-ware-14-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ivy-falls-14-03-2018/
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Deze Romeinen bestaan sedert 2007 en zijn met hun nieuwste telg toe aan release nummer 2. Erg productief zijn ze dus niet maar als het gaat om kwaliteitsvolle gothic albums zoals ze hier presenteren dan wordt hen dat zeker en vast vergeven. Immers liever kwaliteit dan kwantiteit.
De heren van Date at Midnight maken een soort gothic rock dat goed in het gehoor ligt. Weg van de metal of EBM invloeden. Echte klassieke gothic rock met galmende en warme gitaarklanken, een wat donkere stem, dromerige passages en teksten die typerend voor het genre zijn. Melancholie en melodie vind je zeker terug in deze release.
Verdeeld over 12 songs weten ze je mee te nemen in songs die soms naar poprock neigen en dan op een andere keer wat nijdiger uit de hoek weten te komen zonder mensen echt af te schrikken. Ben je liefhebber van bands zoals The Mission, 69 Eyes, London After Midnight, The Danse Society? Dan moet je beslist deze eens uitproberen. Wil je nog de vinylversie dan ga je snel moeten zijn om nog een exemplaar te kunnen aanschaffen want ze is gelimiteerd. Ook verkrijgbaar als digipack en download.
Simon Dak en Rachel Biggs vormen Dead Astropilots en hebben hun thuisbasis in het Franse Lille. Net over de grens dus. Heel veel meer weet ik over hen niet. Ik vermoed dat dit hun debuut is want ik vond niets anders terug over hen.
Simon zorgt voor de gitaren, programming en de vocals. Rachel Biggs zorgt voor de programming en de vocals. Ze wisselen elkaar dus af voor de vocals. Rachel heeft een aangename stem dat sensueel alsook gedecideerd kan klinken. In opener “Giallo” klinkt ze bijvoorbeeld vrij gedecideerd. Het nummer is voorzien van een strakke beat en een gothic gitaarlijntje. Het refrein klinkt vrij catchy. “Libertine Patrol” heeft een wat spacy karakter. Op “Cities” krijgen we wat scherpere gitaarklanken en een samenzang van Simon en Rachel. Bij “Soul Beats” staat er tussen haakjes live. Als dit idd een live track is dan klinkt die wel goed. Tien songs presenteren ze ons met telkens een stevige beat, synthbas, gothic gitaar, synthwerk en vocals. Geen enkele song is een opvuller. Rachel is wel iets sterker in de vocals dan Simon. Dat merk je vooral op “Inside A Dream” waar hij de vocals zo goed als alleen doet. Gelukkig zijn de meeste vocals in samenzang of door Rachel gedaan en is het songmateriaal goed en voorzien van een goede productie.
Een heel degelijk electro album met invloeden uit cold wave, post punk en aanverwante genres mooi verwerkt in een eigen geluid. Een duo dat ik graag eens live aan het werk zou zien. In het begin van het jaar stonden ze enkele malen in Lille en op 2 maart in Parijs samen met NU:N en Trouble Fait.
Al tien jaar werkt deze Oxfordse band aan hun muzikale carrière. Met ‘Sentinels’ zijn ze intussen aan hun vierde album toe. Ze omschrijven henzelf als sludge maar ik zie ze eerder als een metal/stoner band. Hun vette en zware riffs vinden hun oorsprong wat in de muziek van Black Sabbath. Muzikaal zitten ze ergens tussen Black Revolver en Mastodon. Matt Ryan heeft een imposante en brute stem die heel goed past bij de muziek. Songsgewijs weten ze het spannend te houden door de nodige tempowisselingen (“Convulsion”), gitaarsolo’s of mooie intro’s (“Too Far Gone”). Dat is nodig aangezien ze meerdere tracks hebben die de zeven minuten overschrijden. Een hoogtepunt is ongetwijfeld “Kingdom of Horns” dat vertrekt vanuit een mooie sfeervolle intro en die doorheen de song trekt. Af en toe komt er een uitbarsting om dan terug te keren naar de haast feeërieke beginsfeer. En trouwens wondermooi gezongen door Matt Ryan die hier bewijst van meerdere markten thuis te zijn op het vlak van vocals. Een echt prijsbeest dit nummer. Ook “Capsized” is een eerder rustige maar mooi uitgewerkte track.
Op “Sentinels” bewijst Desert Storm hun bestaansrecht meer dan voldoende. Acht machtige songs en een intro en outro die het album compleet maken. Geef hen een podium op enkele grote festivals. Ongetwijfeld gaat het dak eraf met deze songs.
Sludge kan al behoorlijk heftig klinken. Wat dan met experimentele sludge? Wel, het Belgische trio Gura maakt al sinds 2004 experimental sludge. Maar wat betekent dat dan concreet? Wel één van de grootste verschillen met veel bands uit dit genre is dat ze niet zozeer leunen op gitaren maar dat ze een teamlid (Ludo) hebben die free jazz saxofonist is en dit verwerkt in de muziek van Gura. Daarnaast doet hij ook de vocals. Leentje speelt bass en David op de drums.
Met ‘Caligura’ zijn deze Gentenaars aan hun derde release toe. Verwacht je aan intense muziek. De sax vult een belangrijke rol in en klinkt best neurotisch bij momenten. Het is dus geen al te gemakkelijke muziek om naar te luisteren maar wel origineel en eigenzinnig. Vooral in het genre waarin ze zich begeven. Maar de schijnbaar structuurloze songs en de vervormde klanken, alsook de bij momenten overheersende percussie maakt dat je bij een eerste luisterbeurt murw geslagen wordt. Het lijkt alsof ze alle wetmatigheden over muziek maken overboord smijten en vanaf nul alles opbouwen. Grooven doen ze wel zoals op “Come On, Francois!”. Een dikke vette bas en de percussie leggen hiervoor de basis. De sax en vocals lijken eerder aankleding te zijn. De vocals klinken alsof ze door een waanzinnig duivel gezongen worden. De twee laatste tracks duren telkens meer dan tien minuten en zijn nogal donker en episch. Vooral “Eternal Black Gurgle” dat neigt naar doom en black metal kan mij bekoren.
Gura heeft een album gemaakt waarvoor de doorsnee luisteraar zal voor wegzappen. Wie houdt van sludge en doom zal wanneer hij enige moeite doet zich hier kunnen in vinden. In elk geval is dit een vrij eigenzinnig en originele release.
Slow Pilot brengt op zijn debuutalbum ‘Gentle Intruder’ dromerige (f)luisterpop met een dikke gouden rand. Denk aan het beste van Tim Finn of Crowded House, aan Dadawaves of aan Hooverphonic en Fleetwood Mac, maar dan met een fijne, zachte mannenstem. Gesneden koek voor het publiek van Radio 1, Radio 2 en Duyster, mocht Stubru dat programma ooit opnieuw willen invoeren.
Slow Pilot is nog geen klinkende naam bij het grote publiek, maar daar kan binnenkort verandering in komen. De band is opgebouwd rond Pieter Peirsman. Die schuimde een paar jaar de lokale rockrally’s af om dan te ontdekken dat hij toch geen ambitie heeft als rockster. Hij heeft er wel een paar knappe rocksongs aan overgehouden. “Little Boy” stamt uit die periode. Het nummer refereert openlijk naar dEUS ten tijde van ‘Vantage Point’. Dat probeerde zowat elk beginnend bandje dat in die periode, maar in de versie van Slow Pilot lijkt het ook allemaal te kloppen.
Slow Pilot heeft veel tijd en moeite gestoken in de arrangementen en in de integratie van strijkers in zijn dromerige popmuziek. Hoe ze die laagjes aan violen opbouwen doet soms vaag wat denken aan de manier waarop Led Zeppelin daarmee aan de slag ging op pakweg Kashmir. De strijkers geven heel wat songs een extra dimensie. “Parade” zou zonder strijkers een Britpopnummer zonder eigen gezicht zijn. Single “Gentle Intruder” zou nooit zoveel warme weemoed uitstralen zonder die bijna oosterse, melancholische violen.
Dat de nummers van Slow Pilot ook zonder al die toeters en bellen overeind blijven, hoor je in de tweede helft van het album. Dan rijdt deze trage piloot eerder op het baanvak van Pauwel De Meyer en Crowded House, met iets meer aandacht voor de teksten en misschien net iets minder uitgewerkte arrangementen, hoewel. Het blijft wel altijd heel poppy, overgeproduced en radiovriendelijk. Alles is mooi gladgevijld en elke opgenomen seconde werd ingevuld. Elk nummer zou een single kunnen zijn. Alleen het afsluitende “Dance The Night Away” klinkt misschien net iets te donker om bij een breed publiek aan te slaan, maar dan nog is het één van de beste nummers op dit album.
‘Gentle Intruder’ maakt zijn naam helemaal waar. Deze tijdloze popmuziek slaat je niet in één keer knock out, maar sluipt heel gewiekst, op kousenvoeten, binnen in je wereld. Slow Pilot verstaat als geen ander de kunst om luisteraars te laten genieten zonder dat die het zelf beseffen.
We weten dat de Editors meteen al een grote fanbase wisten te verzamelen met hun debuut ‘The Back Room’. Een album dat postpunk, donkere indierock en geweldige songs bevatte. Hun opvolger ‘An End Has A Start’ maakte hun succes nog wat groter met singles als “Smokers Outside the Hospital Door”. Hun derde album ‘In The Light and On This Evening’ brak met de postpunk en bevatte, naast een kleurrijke hoes, veel electro. Het werd op gemengde gevoelens onthaald door de fans van het eerste uur maar het bevatte wel de geweldige single “Papillon”. Het succes bleef dus nog groeien, ze speelden op grote festivals en verkochten de grote zalen uit. Mede door hun uitstekende live reputatie. De liveversie “No Sound But the Wind” werd een gigantisch succes en zo werden de Editors een grote mainstream band die albums maakte waarmee ze meer en meer op de grote podia mikten en verder weg van hun beginjaren lagen. Zo is de band commercieel en muzikaal wat op het niveau van Coldplay gekomen. Je mag het leuk vinden of niet , maar klinken zoals in hun beginjaren gaan ze niet meer doen. Als je daar op wacht mag je afhaken. Nu, wat valt er van hun zesde album te zeggen?
Ook op ‘Violence’ wordt er nogal bombast gebruikt. De single “Magazine” is daar een voorbeeld van. Maar het is wel een degelijke single. Verder wordt er verder gegaan waar ‘In Dreams’ stopte. Het geluid is wat breder geworden en er is subtiel wat moderner geluid ingeslopen. Hier en daar wat verwijzingen naar hedendaagse bands zoals een The War On Drugs. Tom Smith moet gedacht hebben we steken ook wat van hun elementen in de muziek om de jonge massa aan te trekken en up to date te klinken. Wel dat is vanuit dat perspectief zeker en vast gelukt. Hun volgende single “Hallelujah (so low)” is een beetje een gelijkaardige song als “Magazine”. Het presenteren van “No Sound But The Wind” op ‘Violence’ lijkt toch wat op gebrek aan inspiratie te duiden. Het album bevat slechts negen songs waarvan één dus die tien jaar oud is. Geef mij dan maar de openingstrack “Cold”. Een song dat meteen aanspreekt en blijft hangen. En met voldoende elementen om te blijven boeien. Een geschikte single kandidaat. De teksten zijn nog steeds wat donker en zwaar op de hand. Muzikaal proberen ze dit toch wat te ontlopen. Nog een sterke track is de afsluiter “Belong”. Met de nodige strijkers en sentiment maar wel perfect gebracht. Met een mooie synthlijn die doorheen de song loopt. Op “Nothingness” komt de electro naar de voorgrond en kon het een song uit ‘In The Light and on This Evening’ zijn.
Met ‘Violence’ continueren de Editors hun status. Voor wie niet blijven hangen is bij “The Back Room” en voor de gemiddelde muziekluisteraar die zijn gading vooral bij de radio haalt is ‘Violence’ terug een pareltje met vlotte en deskundig gemaakte tracks. Editors bieden net dat beetje meer kwaliteit dan de meeste bands in de ultratop. Wie ‘In Dreams’ en ‘The Weight of Your Love’ goede albums vonden kunnen deze zich blindelings aanschaffen. Ikzelf zal nog eens ‘The Back Room’ boven halen.
‘Quiet And Peace” is niet meteen een geruststellende titel voor de fans van het oudere werk van Buffalo Tom. In de jaren ’90 werd de Amerikaanse alternatieve rockband bij de grunge gerekend dankzij luide gitaren en hoog oplopende passie. Denk aan “I’m Allowed” of “Taillights Fade” en je denkt niet meteen aan rust en vrede.
Buffalo Tom vierde vorig jaar de 25ste verjaardag van hun doorbraakalbum ‘Let Me Come Over’ en speelde dat album tijdens een uitverkochte show in de AB in Brussel.
Voor ze dat doorbraakalbum integraal brachten, was er een opwarmronde met hun andere hits en met één nieuw nummer. “Freckles” (sproeten) kon zich toen maar met moeite staande houden tussen oudjes als “Sodajerk”, “Tree House” en “Summer”. Het nummer ademde uit elke porie onschuld en heeft geen scherp randje, geen ‘sense of urgency’ en geen volledig opengedraaide versterker die de emotie nog wat dieper in je onderbuik duwt. Het kabbelde rustig voorbij. Je kon tijdens “Freckles” makkelijk naar de toog achter de volgende pintjes zonder het gevoel te hebben dat je iets van de show had gemist. Niet echt een nummer dus om de fans met veel vertrouwen te laten uitkijken naar het nieuwe album.
Toch is dat nieuwe album een sterk Buffalo Tom-album. Niet alleen omdat “Freckles” nog flink opgeruwd werd, maar vooral omdat er voldoende betere songs staan op “Quiet And Peace”.
De eerste tracks, “All Be Gone” en “Overtime”, zijn gewoon degelijk en herkenbaar, maar blinken nog niet uit. De passie en het drama zijn grotendeels weg, maar er is vakmanschap voor in de plaats gekomen. Op een aantal tracks mag bassist Chris Colbourn de leadvocals voor zijn rekening nemen. Dat doen ze al langer. Zo kan Janovitz tijdens optredens zijn stem wat laten rusten. Op een album klinkt het toch wat smooth en doorsnee en mis je de grove korrel van Bill Janovitz. Het maakt dat “Roman Cars” en “See High The Hemlock Grows” niet helemaal hun potentieel benutten. Nog dieper zinkt de band weg op het melige “Only Living Boy In New York”, een op Simon & Garfunkel-leest geschoeide samenzang van Janovitz en Colbourn. Maar dat is maar een schoonheidsfoutje. Als ze dat nummer live brengen, weten we dat het moment is om de volgende pintjes te gaan halen.
Waar zijn dan al die goede songs op ‘Quiet And Peace’? Grofweg vanaf de tweede helft van het album slaat de slinger in de juiste richting. “In The Ice” en “Least We Can Do” zijn gewoon heel degelijke songs in de traditie van de vroege REM en Replacements. Stevig rocken als in de jaren ’90 doet Buffalo Tom op “Little Sister (Why So Tired)” en op het vurige “The Seeker”. “Slow Down” is ten slotte het beste nummer op het album. Het had 26 jaar geleden niet misstaan op ‘Let Me Come Over’.
Buffalo Tom komt deze zomer naar het Cactusfestival in Brugge.
Een trio Gentse muzikanten bestaande uit ex-leden van Oathbreaker, Maudlin en Rise And Fall hebben samen een debuut gemaakt vanuit een geheel andere invalshoek. Geen post-metal, Hardcore of punk op dit album. Wel melodieuze en energieke poprock muziek met elementen uit postpunk, rock and roll etc… Partisan is Cedric Goetgebuer (gitaar en zang), Ivo Debrabandere (drums) en Thijs Goethals (bas).
“You And I” opent de EP energiek met een catchy powerpop song. “No Last Surrender” brengt mij terug naar de Belgische rock ten tijde van eind de jaren 80 en begin de 90’s met bands zoals The Romans. Maar ze lijken ook beïnvloed te zijn door bands als Ride en Mudhoney. “Change” bezit wat shoegaze elementen. “Sometimes” heeft fragiel gitaarwerk en een heerlijk zingende lage bas. Het drumwerk op al de tracks zijn stuwend en sporen de songs aan. “Forget” is melancholische en eerder slome track die het gevoel lijkt weer te geven van een man diep weggedoken in zijn eigen gedachten. We eindigen met “We Have Always Loved You” en dat is een track bestaande uit een spoken words sample en gitaar/bassounds. Hier gaat het meer om impressie en sfeer ipv songschrijverij. Geschikt om o.m. een optreden mee te starten.
Partisan presenteert hier een heel fijne EP. We zagen hen een tijdje terug in de Grote Post aan het werk en ze kunnen de energie van dit album zeker overzetten op het podium. Een goed geluid hierbij is van vitaal belang want het zit hem soms in de subtiele klanken. Maar een band waar ik alvast meer wil van horen.
De oudere metalheads kennen Tommy Stewart misschien nog van Hallows Eve, de Amerikaanse thrashband die in de jaren ’80 o.m. Drie albums uitbracht op Metal Blade Records. Sindsdien gaat het Stewart minder voor de wind.
Met Tommy Stewart’s Dyerwulf zit de Amerikaan ook op een ander spoor dan dat van de thrash. Dit startte als eenmansproject, maar werd na de eerste release aangevuld met drummer Eric Vogt van Armed Chaos. De single “Shadow In The Well” is de voorbode van het tweede album van Tommy Stewart’s Dyerwulf, dat pas in november zal uitgebracht worden. Het duo brengt hierop slepende doom met cleane vocalen. Het ritme van drum en bas heeft het iets van postmetal, al had het ook stoner of sludge kunnen zijn, maar de vocalen en gitaren duwen het toch een andere richting uit, meer naar het atmosferische.
Ook best te genieten voor wie niet elke dag een plak doom tussen zijn boterhammen legt.
https://tommystewartsdyerwulf.bandcamp.com/
Voor wie heimwee heeft naar de soundtracks bij films als Top Gun, Ghostbusters, Fame of Flashdance kunnen we ‘Invaders’ van Hollywood Burns aanbevelen. Dit project van Parijzenaar Emeric Levardon recycleert de meest verguisde elementen uit de cinematografische disco met synthwave en eurodance. Het is onvoorwaardelijk dansbaar, bijzonder aanstekelijk en het klinkt alsof je de hele tijd op een ‘foute’ party staat.
Zelf zegt hij de mosterd te halen bij films als ‘Psycho’ en ‘Alien’, maar creepy wordt het nergens. Voor wie op zijn Facebookpagina zegt dat hij Dimmu Borgir goed vindt, had het allemaal wat extremer mogen klinken. Dan klinkt dit toch eerder als Harold Faltermeyer, Jean-Michel Jarre, John Williams of Giorgio Moroder.
Een beetje jammer dat hij voor zijn retro-elektro bijna nergens afwijkt van zijn standaard-formule. Zo zijn bijna alle tracks instrumentaal, behalve “Came To Annihilate” (met een stemvervormer die weinig heel laat van de vocalen) en een sample van een stem op “Revenge Of The Black Saucers”. De enige echt als dusdanig herkenbare vocale bijdrage staat op “Survivor”, meteen ook de beste track van dit album. Het niet-echt overtuigende Engels nemen we er dan graag bij.
Een paar gastzangers of zangeressen had dit project naar een veel hoger niveau kunnen tillen. Of een of andere metalgitarist die een stevige solo komt geven. Levardon kent zijn klassiekers en zijn formule om die te recycleren tot iets nieuws is buitengewoon efficiënt. Maar zonder goede vocalen blijft het wat hangen in vrijblijvend slaapkamergeknutsel.
Voor fans van Perturbator en Dan Terminus en voor fans van soundtracks uit de jaren ’70 en ’80.
https://www.youtube.com/watch?v=fR4sOLWlJ_Y&feature=youtu.be
‘Whistle Down The Wind’ is het eerste studio-album sinds ‘Day After Tomorrow’ uit 2008 van de legendarische Amerikaanse folkzangeres, songwriter en activiste Joan Baez. Ze heeft aangekondigd dat dit tevens haar laatste album is. Bij het album hoort ook een afscheidstournee die haar twee maal naar België brengt.
Op 77-jarige leeftijd en na meer dan 50 jaar in de business is het tijd voor rust en warmte in het hart van Baez. Ze heeft lang genoeg op de barricaden gestaan en dit album mag ook nog eens gewoon in het teken van de muziek staan. Het afscheidsalbum werd geproduceerd door Joe Henry en bevat covers van Tom Waits (twee), Josh Ritter, Anohni, Joe Henry, Mary Chapin Carpenter, Zoe Mulford, Eliza Gilkyson, Tim Eriksen en Richard Thompson.
Producer Henry schildert spaarzaam met akoestische instrumenten rond die kenmerkende stem. Het zijn allemaal warme, helende klanken met o.a. borsteldrums en piano.
De tijd heeft duidelijk sporen nagelaten op de stem van Baez, maar dat voegt eigenlijk nog iets toe aan het geheel. Het maakt dat je als luisteraar uitkijkt naar elk woord. De teksten zijn voor Baez duidelijk belangrijker dan haar eigen vocale prestatie, ook al roept niet elke song op tot revolutie. Die revolutie is Baez wel nooit ontgroeid.
Het moet Baez zwaar vallen om onder Donald Trump afscheid te moeten nemen van haar publiek. Liever dan hem rechtstreeks aan te vallen, geeft ze op ‘Whistle Down The Wind’ nieuwe zuurstof aan de oude idealen waar ze al die tijd voor gevochten heeft.
“I am the last leaf on the tree” (uit “Last Leaf”) vat het mooi samen.
De Noor Sebastian Ulstad Olsen is een druk baasje. Behalve zijn hoofdjob, zingen en gitaar spelen bij de poppunkers van Death By Unga Buna, heeft hij sinds kort nog een zijproject. Geholpen door leden van FOAAAM en Warp Riders startte hij Wet Dreams. Met die band verkent hij de grenzen van de typisch Amerikaanse hardrock en punk.
De eerste single - met drie nummers die in niet meer dan een paar uur geschreven en opgenomen werden - is een mooie staalkaart van het idee dat Ulstad Olsen najaagt. “I Can Fly” begint zo furieus als The Hives van vroeger, om dan halverwege de experimentele en spacey-psychedelische toer op te gaan. “Cartridge Belt” had een nummer van The Ramones kunnen zijn, zo dicht komen ze bij hun geluid. Veel energie en veel snelheid. “Wizzard Staffing” gaat ten slotte meer in de richting van de sixties-gitaarpop en klokt af op minder dan 2 minuten.
Deze eerste worp van Wet Dreams laat horen dat ook jonge mensen nog wel oog en oor hebben voor de roots van punk en hardrock. Je kan ze zo naast onze eigen Sons (van de Nieuwe Lichting van Stubru) zetten.
Beech, het Aalsterse trio rond Kristof Souvagie, heeft een eerste album uit. ‘Teabag’ komt uit op het Belgische cassettelabel Gazer Tapes, maar is ook gewoon als download te krijgen. Het universum van Beech bestaat uit zomerse, rammelende slackerpop. Denk aan Pavement, Dinosaur Jr, Weezer, de Lemonheads en Eels.
Het absolute prijsbeest op ‘Teabag’ is “Fifteen Years”. Die loopt over van bedrieglijke eenvoud en die schijnbaar-verveelde zanglijnen. Dat kunstje herhalen die van Beech nog een paar keer, op “Overlooked” en “Vultures”. “Heaven” is van een andere orde. Op die track zitten ook de lo-fi-gitaarsolo’s heel raak in de songopbouw en dat zorgt voor een extra dimensie. Dat hadden ze ook in de andere songs wat meer aan bod mogen laten komen.
“In My Hands” is een beetje de vreemde eend in de bijt. Hier geen slackerpop, maar dankzij die akoestische gitaar eerder iets tussen de Wolf Banes en The Jam in. Het is ook veruit het vrolijkste en meest zomerse nummer van dit album.
Mooi dat een band uitzonderlijk eens voor slacker kiest, en er dan toch nog zijn eigen ding mee doet.
Parkway Drive – ‘Heerlijk intiem, heerlijk hard’
Parkway Drive
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-03-13
Louis Follebout
Het waren een goeie paar weken voor fans van Parkway Drive. In twee weken tijd releasede de band 2 nieuwe singles én maakten ze bekend dat er een nieuw studioalbum aan zit te komen dat op 4 mei het daglicht zal zien. Als kers op de taart streek de band neer in Brussel voor een clubshow met 250 gelukkigen.
Beginnen doen we die avond met Polar, een Britse metalcore band. Meteen een stevige binnenkomer met “Blood for blood”. Het duurt letterlijk 10 seconden eer de eerste pits geopend worden. Het is duidelijk dat er een paar grote fans in de zaal zitten. Met gebalde vuisten worden de agressieve lyrics meegebruld. Als een herder bespeelt frontman Adam Woodfort het publiek en zet de zaal naar zijn hand. Circle – en moshpits worden prachtig georkestreerd en zijn stevig. Het is duidelijk dat we hier niet ongeschonden gaan uitkomen. Polar zet een zeer stevige set neer met als extra aandachtpuntje de ruwe vocals. Het is zelden dat livevocals even sterk en juist klinken als op een album, maar Polar krijgt dit zonder enige moeite voor elkaar. Publiek opgewarmd, kelen gesmeerd en kleren uitgespeeld, de volgende gang mag komen!
‘I spoke a vow today and asked if God would come and play’. Dit zijn de eerste woorden van het nieuw nummer “Wishing Wells” en tegelijk ook de opener van het optreden. Het was duidelijk dat de fans gestudeerd hadden op de lyrics, want vanaf seconde 1 zong het publiek even luid mee als de band zelf. Bij de eerste breakdown brult het publiek harder dan ooit te voren en de glimlach op het gezicht van frontman Winston bewees dat hij dit niet verwachtte. De volledige zaal, en ja ik bedoel echt de volledige zaal, veranderde in een kolkende massa van ellebogen en rondzwierend haar. Na de benjamin uit hun arsenaal gespeeld te hebben, krijgen we de publieklieveling “Carrion” naar ons hoofd gesmeten. Zoals verwacht gaat Parkway Drive hard. Harder dan ooit te tevoren. Het voelde als een throwback naar de jonge jaren van de band. Kleine venue, stagedivers op het podium en ondertussen bandleden een schouderklopje geven, zowel publiek als band genoot ten volle teuge.
Zelf “The void”, een nummer dat 6 uur eerder uitkwam was geen onbekende. Het is de tweede single van het komende album ‘Reverence’. Het nummer werd online geprezen, maar ook afgebroken. Het zou niet meer hetzelfde zijn als de oude Parkway Drive en te soft zijn. Wel, ik kan u verzekeren, het nummer staat als een rots tussen de klassiekers “Idols & anchors” en “Wild Eyes”.
Om deze avond extra speciaal te maken, haalde de band wat oude nummers uit hun bestofte trukendoos. Nummers als “Breaking point” en “Dead mans chest”, naar Winston’s eigen zeggen niet zo populair, konden rekenen op een stevige onderbouw van het publiek en zo werden zelf de minder bekende songs een heel groot feest.
Het is overduidelijk dat de band geniet van een clubshow als deze. Festivals en arena’s spelen is de grote droom, maar dit is waarvoor ze het doen. Contact met hun fans, highfives geven aan de eerste rij, stagedivers recht helpen en zelf happy birthday zingen voor een jarige job. Op een avond als deze kan je het jezelf permitteren van niet af te sluiten met een publiekslieveling, maar met de titeltrack van je eerste album. ‘Horizon’ is het laatste nummer voor de encore en dit werd zeer sterk geapreccieerd. Lang geleden dat we dit nog eens live zagen.
Natuurlijk kunnen ze de avond niet afsluiten zonder de ondertussen klassiekers “Crushed” en “Bottomfeeder”. Afkomstig van het laatste album ‘IRE’, maar , mijn god, zijn dit al classic PWD-nummers geworden. Onder luid applaus, gefluit, geroep en ik vermoed een klein beetje gehuil ook, verlaten de Aussies het podium. Het einde van een zeer intense avond. Een avond om niet snel te vergeten.
Nog een laatste noot die echt vermeld moet worden. Na het optreden stroomde de meute, mezelf incluis, als uitgedroogde straathonden naar de bar om onze dorst te laven. Zotter dan dit wordt het niet dacht ik, terwijl ik even naar het podium kijk. Het podium staat ondertussen bomvol met fans die rond 1 persoon zwermen. Frontman Winston komt het podium terug op om alle fans te bedanken en met iedereen die wil op de foto te staan.
Dit is Parkway Drive ten top. Geen VIP-paketten, geen golden circle, geen gedoe. De dankbaarheid stroomt van zijn gezicht wanneer hij voor de 48ste keer hoort ‘Great show man’ en dit is wat van Parkway Drive een van de grootste metalcore bands van het moment maakt.
Setlist Polar: Blood For Blood – Destroy - Glass Cutter – Downfall – Breathe - Black days - Tidal Waves
Setlist Parkway drive: Wishing Wells – Carrion – Boneyards – Vice - Idols And Anchors - Romance is dead - The Void - Wild eyes - Breaking Point - Dead mans Chest – Dedicated – Horizons – Crushed - Bottom Feeder
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
