Ons ticket voor het concert van Katy Perry lag al een jaar in de schuif te wachten. ‘De Witness Tour’ die 115 show bevat in alle uithoeken van de wereld. Het is haar manier om 10 jaar Katy Perry te vieren en ook om haar nieuwe album die ze de naam van haar tour gaf voor te stellen.
We hebben het even opgezocht, het was in 2009 dat Perry geprogrammeerd stond op Rock Werchter. Hetzelfde jaar dat ook Lady Gaga op de affiche stond. En kijk, zo veel jaar later zijn beide dames toonaangevend wat de hedendaagse hitlijsten betreft.
Het is al lang meer dan de zang alleen. Het is een totaal entertainment geworden. Aan fantasie geen gebrek. Een ledwand in de vorm van een oog die knipoogde naar ons, alsof ze wou zeggen dat alles in orde kwam. De zee die open ging en daar kwam ze neergedaald uit de lucht. Klaar voor bijna twee uur spektakel dat niet altijd een even hoog niveau kon aanhouden.
Als we basket willen zien gaan we wel eens naar de zaal naast het Sportpaleis en een haai, tja die komen we liever niet tegen. Ondertussen draaide de hit-machine rustig door want vergis u niet, Katy Perry heeft de laatste jaren heel wat leuke singles op ons losgelaten. “Dark Horse”, “Teenage Dream”, Hits en Cow alias “Hot ’n cold”, “California Gurls” en “I Kisses a Girl” kregen we in één rechte lijn.
En daartussen nog “Chained to the Rhythm”. Wie die clip heeft gezien kon al vermoeden waar we gingen terecht komen, jawel in het decor van de Efteling. Dat terwijl de synchroon dansende dames aan de zijde van Katy ons deden denken aan de Moulin Rouge. Mooie combinatie. En neem er nog een vleugje Cirque du Soleil bij. Bij momenten vliegend door de hemel van het Sportpaleis. Bij “Wide Awake” maakte ze een baan rond de aarde op een vliegende planeet. Aan hoogtevrees ook zeker geen gebrek.
Na de vierde kostuumwissel ging het richting finale met “Part Of Me”, “Roar” om af te sluiten, letterlijk met “Firework”. De liefde voor extravagante outfits zijn overduidelijk, net als de sfeer die gecreëerd wordt rond de figuur ‘Katy Perry’. Ze ging niet met de billen bloot, figuurlijk dan want laat nu haar mooi stel benen één van haar handelsmerken zijn.
Was dat allemaal niet te bloot voor wat ons opviel, toch wel een heel jong publiek? Vier kostuumwissels, grote nepflamingo’s, wandelende tv’s, een spelletje basket, een haai die de show probeerde te stelen, een enorm stel lippen, een angstaanjagende tijger, heen en weer geslinger doorheen het decor. Het was me wat. Daarom een speciale vermelding voor de vele krachten achter de schermen die alles strak getimed toch tot een goede einde hebben gebracht. Muzikaal ontplofte het niet. Alle hits bleven overeind, soms licht herwerkt, iets meer ingetogen. Laat dat nu het verschil zijn van de beginperiode van Katy Perry, toon de jonge dames hip waren als ze een “Cherry Chapstick” in hun zak hadden.
We hebben al heel wat vrouwelijk geweld gehad de afgelopen maanden in de Antwerpse zalen, deze kon niet ontbreken. California gurls we're unforgettable!
Organisatie: Greenhouse Talent
Midden in de New Beat periode sloeg de muziek van Lords Of Acid, onder leiding van Maurice Engelen die de band in 1988 opricht, in als een bom., door middel van een mix tussen techno, dark industrial en rock, met sadomasochistische elementen. Vergaarde de band vooral in VS enorm veel succes, van de eerste plaat ‘ Lust’ ging 750.000 exemplaren over de toonbank, zet Lords of Acid dan ook zijn stempel op de techno en aanverwanten in die jaren '90. En dat zowel in binnen en buitenland. Met ‘Pretty in Kink’ slaat de band, met nieuwe zangeres Marieke Bresseleers - ook bekend van o.a. Circle Unbroken - begane wegen verder in. Alsof die jaren '90 nooit zijn voorbij gegaan. Het klinkt gelukkig niet gedateerd, integendeel zelfs.
“Break Me, Ma Fille De Joie, Sex Cam Girl” tonen nog maar eens wat voor een bijzonder band Lords of Acid was, en nog steeds is. Marieke haar bijzonder sensuele stem past perfect in het plaatje dat de band aanbiedt. Meer nog, de band krijgt een injectie die Lords Of Acid kan gebruiken. Anno 2018 klinkt de muziek nog steeds even toonaangevend als voorheen. En ook dat zet de band nog maar eens in de verf. De band pikt op daarop volgende songs de draad gewoon op waar ze die ooit heeft achter gelaten, en vindt zichzelf opnieuw uit. Lords of Acid bewijst dan ook uitvoerig waarom ze zo toonaangevend waren in die gouden New Beat tijden.
Luister maar naar het prachtige “What the Fuck!” , een song waarop stil zitten onmogelijk. Eigenlijk is dat ook de rode draad op de plaat. Wie ooit hield van die typische jaren '90 new beat/techno zal zeker en vast vallen voor deze aanpak. Wijzelf voelden ons wegglijden naar dat rijkelijk verleden, en stellen vast dat Lords of Acid anno 2018 nog steeds uitpakt met provocerende songs, die je doen zweven over die dansvloer.
Lords of Acid slaat geen nieuwe wegen in, laat dit duidelijk zijn. De band doet gewoon waar ze altijd goed in zijn geweest. Een perfecte dansplaat uitbrengen, omgeven door walmen van sensualiteit. Dat was in de jaren '90 zo dat is anno 2018 nog steeds het geval.
De inbreng van Marieke als nieuwe stem binnen dat geheel, is echter een heel goede zet. Net omdat haar stem en uitstraling het niveau naar een ongekende hoogte doet stijgen. Ze treedt daarmee in de voetsporen van haar - laat ons maar zeggen - meer dan legendarische voorgangers, en moet er zelfs niet voor onderdoen. Luister maar naar de hypnotiserende vocalen bij songs als “My Demons are inside”. Gerugsteund door knallende beats, brengt die stem je in een diepe trance, waardoor je niet anders kunt dan dansen op de dansvloer, tot het zweet op de lippen staat en je die demonen diep in de ogen kijkt.
Lords of Acid tast met ‘Pretty In Kink’ zijn vroegere grenzen af. Zet dat laatste, anno 2018 niet alleen nog meer in de verf , maar verlegt ook zijn eigen grenzen keer op keer. Kortom. Lords of Acid levert dan ook de perfecte dansplaat af, met een vette knipoog naar het verleden, maar met beide voeten stevig in het heden. Pure klasse!
Tracklist: Break Me 04:15 Ma Fille De Joie 03:31 Sex Cam Girl 04:14 Flow Juice 04:07
Like Pablo Escobar 03:00 Before The Night Is Over 04:07 Androgyny 03:57 Goldfinger 04:51 What The Fuck! 03:13 So Goddamn Good 04:18 My Demons Are Inside 03:28
We Are The Freaks 03:56
Rat Scabies, de co-oprichter van legendarische punk iconen The Damned, bracht een eerste solo album op de markt, via Cleopatra Records. Rat Scabies laat zich daarbij omringen door muzikanten en vocalisten die zijn muziek naar een hoger niveau tillen. Maar het meest opvallende, wie had gedacht dat Rat Scabies gewoon zou voortborduren op wat hij ooit heeft gedaan bij The Damned komt bedrogen uit. Echter, net dit trekt ons nog het meest over de streep. Wij houden nu eenmaal van artiesten die net niet de gemakkelijkste weg kiezen, en durven hun eigen grenzen af te tasten en verleggen.
Rat Scabies blijft zijn roots trouw, maar durft ook flirten met een uiteenlopend pallet aan muziekstijlen, gaande van jazz - jawel - over streepjes blues, naar lekker energieke rock songs. Het is enkel een tip van de sluier binnen dit enorm gevarieerde aanbod. Elk van de songs ademt iets heel totaal anders, dan de voorganger. Waardoor Rat Scabies u voortdurend op het verkeerde been zet. Experimenteren, improviseren tot een gevarieerd aanbod aan muziekstijlen aanbieden is de rode draad op deze schijf.
We zouden elk nummer apart kunnen omschrijven, maar net doordat er zoveel verrassende wendingen binnen elk van hen zitten, is het aartsmoeilijk een lijn te trekken. Van het eerder bombastische “Rat’s Opus” over songs, met spoken word, die doen denken aan bijvoorbeeld Portishead, zoals “Floydian Slip”. Rat Scabies biedt zoveel kleuren en geuren aan. Zoveel uiteenlopende stijlen, dat hierdoor een ruim publiek kan worden aangesproken.
Laat u niet verrassen, want The Damned, dat vinden we, ondanks vele subtiele knipogen, bitter weinig terug. Rat Scabies tast voortdurend zijn eigen grenzen af. Meer nog, hij verlegt ze zonder enige moeite.
‘P.H.D.’ laat een artiest horen die zich gedraagt als een kind in een speelgoedwinkel, vol bewondering van al dat pracht rond zich heen, alle speelgoed tot in de puntjes uittesten.
Rat Scabies verkiest niet de gemakkelijke weg, maar eerder de avontuurlijke en experimentele tot het oneindige. Hij laat zich dan ook omringen door muzikanten die daar net hetzelfde over denken. Net dit maakt dit debuut zo bijzonder.
Laat u als aanhoorder dus vooral niet verrassen, maar geniet met volle teugen van het kleurrijke en vaak zelfs melancholisch pallet dat deze klasse artiest aanbiedt, op een debuut dat zal zorgen voor uiteenlopende meningen; we horen en zien een artiest die eigenzinnig zijn eigen ding doet. Daar kan nooit iets mis mee zijn.
TRACK LIST
1. Chew On You
2. My Wrists Hurt
3. Sing Sing Sing
4. Rat’s Opus
5. Floating
6. Shivers
7. Dazy Bones
8. Benni’s Song
9. Un Noveau Balai (A New Broom)
10. Floydian Slip
11. Glad You Could Make It
12. It Feels Like Sunday
Doet de naam Schmutz een belletje rinkelen? Dat is niet zo verwonderlijk. In de jaren '80 was Schmutz één van de toonaangevende synthpop/New Wave bands die ons land rijk was. In 1984 scoorde Schmutz een hit in België, Nederland en Frankrijk, met het onvolprezen “Love Games”. Na het uitbrengen van het album ‘Lip Service’ hield de band ermee op.
Sinds enkele jaren is Schmutz weer actief. In nagenoeg de originele bezetting. De helaas te vroeg overleden Carlo Peeters wordt vervangen door Danny Pex. Klaar om de wereld wederom te veroveren met aanstekelijke synthpop deuntjes brengt de band een gloednieuwe schijf op de markt ‘Pillow Talk’, via Starman Records. Met daarop acht nieuwe songs, en zes (geremasterde) hits.
Bij het beluisteren van de nieuwe plaat heb ik heel bewust niet naar het verleden van de band gekeken en geluisterd. Hoewel bewust wordt gekozen om terug te grijpen daarnaar, is hier eerder een nieuwe band opgestaan, die uithaalt met pakkende, aanstekelijke tot gezapige synthpop alsof de jaren '80 opnieuw zijn uitgevonden. De hoge toegankelijkheid waarmee songs als “On the edge”, “One Way World”, “Demons Against the wall” naar voor worden gebracht, zijn niet alleen een streling voor het oor, je voelt prompt de neiging te gaan dansen in de woonkamer, op diezelfde wijze zoals we dat in de jaren '80 deden op bands als OMD, Alphaville, Ultravox, The Popgun en Heaven 17. Niet toevallig bands waarmee Schmutz toen werd vergeleken, meer nog , ze moesten voor die voornoemde bands niet onderdoen.
We zijn echter 2018. De muziek is geëvolueerd, en de band heeft nu diezelfde impact niet meer als toen. De degelijke songs missen helaas ook dat beetje extra pit om ervoor te zorgen dat we compleet worden omver geblazen. Maar de aanhoorder die het niet te ver gaat zoeken, zal zeker en vaste overslag gaan door de fijne synthpop deuntjes als “Straight from the heart” (Buscemi Remix). Het zijn echter vooral de voormalige hits die eruit springen. Om maar een voorbeeld te geven. Waarom een song als “Love Games” in 1984 zo een grote hit is geworden? Dat wordt op ‘Pillow Talk’ uitvoerig bewezen, de song klinkt na circa 34 jaar nog steeds niet gedateerd, integendeel zelfs. Het is voorwaar één van de absolute hoogtepunten op ‘Pillow Talk’. We kunnen haast niet geloven dat die song zo oud is. Meer van dat had dus zeker gemogen.
Helaas speelt Schmutz dus iets te nadrukkelijk op veilig, waardoor we een klein beetje op onze honger blijven zitten. Nieuwe fans zullen hier wellicht ook moeilijk mee gevonden worden. Kwalijk kunnen we het de band echter niet nemen.
Schmutz neemt gewoon de draad weer op, waar ze die ergens in 1985 hebben achter gelaten, en gaat op ‘Pillow Talk’ voortdurend op diezelfde elan door. We vergeven het hen. Want het blijkt meermaals dat deze band op één of andere wijze zijn tijd ver vooruit was. Binnen de huidige synthpop zouden ze met deze aanpak zeker hoge toppen scheren.
Besluit: ‘Pillow Talk’ laat een band horen die hun kort maar rijkelijk verleden doet heropleven in een gloednieuw kleedje. Nee, zichzelf heruitvinden doet Schmutz niet mee. Maar bewijzen waarom ze toen zo hoog werden aangeschreven binnen het Belgische muziekgebeuren, en eigenlijk steeds een wat onderschatte parel zijn gebleven … Dat dan weer wel. Fans van het eerste uur, die op zoek zijn naar een potje nostalgie zullen dus zeker smullen van deze schijf. De huidige generatie synthpop fans, op zoek naar een geschiedenis les kan echter deze heel knappe schijf ook in huis halen.
Wie Schmutz deze zomer live aan het werk wil zien? Op 9 augustus op de Fonnefeesten in Lokeren samen met andere Vlaamse grootheid Raymond van het Groenewoud: https://fonnefeesten.be/programma/0908/the-schmutz/ Ook, dat is een aanrader.
Tracklist: On The Edge 03:56 One Way World 03:47 Demons 04:07 Against The Wall 03:43 Holding On 03:59 Heart Of The Matter 04:28 Hand That Feeds 03:42 Running On Empty 03:49 Straight From The Heart 03:51 Love Games 02:30 Straight From The Heart (Buscemi Remix) 03:18 Life Is A Merry Go Round 03:11 Turn The Pages 02:38 Hold Me 03:08 Living It Up 02:50
De uit Finland afkomstige band Egokills wordt vaak bestempeld als 'Hippiemetal'. Wat dat ook moge zijn. Hun muziek klinkt enerzijds aanstekelijk en groovy. Vaak liggen de lettelijk uit het leven gegrepen teksten zwaar op de maag. Maar vooral brengt Egokills een filmisch pallet boordevolle kleurenpracht naar voor binnen hun muziek. Tussen medio 2014 en 2016 liet Egokills voor het eerst van zich horen met het debuut ‘Creation’ (My Fate Music 2014 / Massacre Records 2016). Dit is dus eigenlijk een vrij jonge band. Vergist u echter niet. Elk van de bandleden bij deze Finse band heeft heel wat water doorzwommen. Die ervaring in bespelen van hun instrumenten, en vocale levenservaring. Je hoort het ook terug in de muziek van Egokills. Via My Fate Music/RecordJet/Soulfood komt het gezelschap met ‘Mellowhead’ op de proppen. Waarbij de grote variatie aan stijlen en tempowisselingen de rode draad vormt doorheen het geheel. Er is echter veel meer aan de hand dan alleen dit.
”This is an album about how hard it is to take it easy in this roller-coaster called life”, zegt drummer Viho Rajala over de nieuwste schijf. Nu, dat horen we geregeld terugkomen in de songs. Emoties, frustraties, pijn tot woede , het wordt ons zowel vocaal als instrumentaal voortdurend door de strot geramd. Maar nergens gaat het de depressieve tour op. De band uit zijn frustraties, maar voegt daar een hoge dosis zelfrelativering aan toe. Vanaf die eerste aanstekelijke song “Nibiru” worden we geconfronteerd met die veelkleurigheid waarvan eerder sprake. Een veelkleurigheid die ervoor zorgt dat je van begin tot einde gekluisterd blijft zitten luisteren en genieten van deze prachtschijf.
Hoewel de band dus een wijds pallet aan muziekstijlen voorschotelt, verzand het nergens in een chaotische brij. Integendeel. Het lijkt wel alsof die tempowisselingen, veel uiteenlopende uitspattingen en de inbreng van verschillende muziekstijlen logisch in elkaar vloeien alsof dat gewoon zo hoort. Ook op de daarop volgende songs als knaller van formaat “Hollow Promises”; Of de naar Bluesrock ruikende White Flags hoor je duidelijk dat Egokills zich niet vastpint op één muziekstijl. Het bewijst bovendien dat deze band heel bewust niet binnen de lijntjes kleurt, wat ons nog meer over de streep trekt.
Door deze avontuurlijke aanpak kan trouwens een heel ruim publiek aan rock, metal en aanverwante worden aangesproken. Egokills is zo een band dat je niet kan labelen, zodat een alternatief muziekfan die houdt van buiten de lijntjes kleuren prompt overslag zal gaan. Echter klinkt de band op deze schijf eveneens aanstekelijk en toegankelijk genoeg om ook de doorsnee rock fan te bekoren.
Besluit : ”This album is a lot more personal and more melodic than the debut. And it contains eight songs because no more is needed”, zegt zanger Janne selo over ‘Mellowheads’. Net doordat het zo een heel persoonlijke plaat is geworden, vertelt Egokills niet alleen zijn eigen verhaal, maar ook dat van u en mij. Gewoon uit het leven gegrepen dus. Want het leven bestaat eveneens uit vallen en opstaan, bonte kleuren vol geluk en donkere tijden. Chaos overheerst vaak. Maar eens je enige structuur hebt gevonden binnen de chaos van het leven, ontstaat iets magisch waardoor je een beter mens kan worden. Laat net dit de voornaamste rode draad, tot levensles, zijn die Egokills wil meegeven aan de aanhoorder en fans. ‘Mellowheads’ is dan ook een emotionele plaat, waarbij deze Finse band zijn eigen grenzen aftast en zelfs verlegt. Maar vooral bewijst Egokills hier van enorm veel markten thuis te zijn. Met deze veelkleurige schijf kan het dan ook nog alle kanten uit met de band, wat ons dan weer doet uitzien naar meer in de toekomst. Een toekomst die er op basis van deze klasse schijf, meer dan rooskleurig uitziet. Want na regen, komt altijd zonneschijn.
Tracklist:
Eén van de best bewaarde geheimen binnen het post-metal tot aanverwant gebeuren in ons land? Dat zouden we Onrust zeker kunnen noemen. Live trok Onrust ons al enkele keren over de streep. Zo schreven we over hun aantreden op Antwerp Metal Fest 2016 het volgende: ''Vroege vogels konden alvast genieten van een donkere trip doorheen de marquee. Onrust hun muziek omschrijven is wat moeilijk. We horen invloeden van sludge metal - vooral door de hartverscheurende vocalen. We menen ook wat Black Metal invloeden te ontdekken binnen de sound, tot pure post metal. In elk geval kregen we met Onrust een mengelmoes van donkere intensiviteit voorgeschoteld.'' In april van dit jaar bracht Onrust eindelijk zijn debuut op de markt. We gaven ‘De Oogst’ enkele luisterbeurten en lieten ons gewillig wegglijden naar de meest donkere zijde van onze ziel.
Met songtitels als “Verderf”, “Eindig”, “Het lege Geloof”, “Beschadigd”, weet je al dat het hier niet zal gaan over lange wandelingen door weidse landschappen, boordevol rozengeur en maneschijn. Vanuit de eerste dreigende intro, voel je eerder aan dat de schijf eerder veel frustratie, pijn en woede uitstraalt. Onrust haalt doorheen de hele schijf dan ook het onderste uit de kan om je koude rillingen te bezorgen, waarna je prompt uw demonen strak in de ogen kijkt. Zonder meer is dat de verdienste van vlijmscherpe riffs die als vlijmscherpe messen doorheen je hart boren, drumsalvo's die de putten van de Hel doen open gaan. En hartverscheurende growls , komende vanuit diezelfde putten van de Hel, die door merg en been gaan, alsof het einde der tijden nu is aangebroken.
Nee, Onrust vindt geen nieuwe muziekstijlen uit. Ze doen ook wat andere bands al jaren hebben voorgedaan binnen dat typische post metal en aanverwante genre. Maar Onrust verpulvert wel op een zodanig hoogstaande wijze je hersenpan, en drijft de aanhoorder door deze aanpak tot complete waanzin. Zoals het hoort eigenlijk, binnen datzelfde genre. Als je na elke song telkens opnieuw een krop in de keel krijgt, het angstzweet je op de lippen staat en een oorverdovende adrenalinestoot tot mokerslag je de uiteindelijke doodsteek toedient? Dan is de band in hun opzet geslaagd. Onrust moet om die reden dus zeker niet onderdoen voor enige grote band binnen het genre, integendeel zelfs. Dat bewees Onrust ondertussen uitvoerig op het podium. Dat zet de band met deze knaller van een schijf ‘De Oogst’ nog meer in de verf.
Besluit : Song na song bezorgt Onrust ons op dit debuut rillingen tot op het bot. Telkens opnieuw voelen we ijskoude klauwen uit de Hel ons de strot dichtknijpen, en glijden langzaam maar zeker af naar die meest duistere kant van onze ziel. Dat zijn allemaal ingrediënten die ooit wel eens zijn voorgedaan. Maar Onrust brengt het allemaal op een zodanig hoog niveau, dat we vanaf de eerste tot de vierde luisterbeurt compleet overslag gaan. Zonder meer heeft dat jarenlange optreden, wikken en wegen zijn vruchten afgeworpen. De band is met ‘De Oogst’ dan ook duidelijk klaar voor die grote stap voorwaarts. En anno 2018 compleet klaar is om binnen het typische post metal tot aanverwant genre eindelijk zijn dubbel en dik verdiende plaats in te nemen tussen de grote namen binnen de donkere sludge, post en andere metal scene.
Tracklist:
1. Intro (1:07)
2. Verderf (5:32)
3. Progeria (7:25)
4. Eindig (6:28)
5. Het Lege Geloof (6:26)
6. Beschadigd (5:18)
7. Het Nest (8:05)
8. Onrust (6:52)
9. The Outcast (8:27)
De Belgische synthpoppunks The Rocket hebben zopas hun derde album uitgebracht. Die zit vol met verwijzingen naar de poppunkklassiekers waar de bandleden mee opgegroeid zijn, zoals Blink 182, Sum 41 en New Found Glory.
Het album komt na de singles “Chain Reaction” en “Lost At Sea”. Die luidde de ‘terugkeer’ van de band in nadat de bandleden even op de pauzeknop hadden gedrukt en hun heil zochten in andere bands (The Lighthouse, Atmospheres, Ghosts+Villains). De pauze heeft hen, afgaand op ‘Another Reason Not to Fear the Sky’, heel wat deugd gedaan.
Het album klikt als geheel fris, snedig en divers en zit vol energie. De muziek is agressief zonder brutaal te worden. Ze hebben op “Throwaway”, “Crash” en “Broken” meer de snelheid van Blink 182, al staan er ook een paar tragere nummers op. “Postcard” duurt zelfs bijna vijf minuten, waarmee de band toch buiten de lijntjes van de punk kleurt. Vooral de snellere tracks zijn heel catchy en smooth of – zoals we dat in de jaren ’90 zeiden: radiovriendelijk. De synths klinken lekker vol en retro, zelfs eerder het Casio-geluid van de jaren ’80 dan de jaren ’90 waar The Rocket anders naar grijpt.
De track “Shadow” hebben die van The Rocket samen geschreven en ingespeeld met hun helden Josh en Justin van de band Motion City Soundtrack en ze konden ook de vaste producer van die band strikken (Marc McClusky). Die haalde deze Belgische band uit zijn comfortzone en gaf hen zo meer een eigen gezicht. Natuurlijk hoor je nog de inspiratiebronnen, maar met dit album speelt The Rocket toch weer een divisie hoger. Ook over de teksten is op dit album duidelijk meer nagedacht.
Je kan The Rocket deze zomer o.m. aan het werk zien op punkrockfestival Kaiser Fest in Oevel.
De pauze heeft The Rocket tonnen energie en (nog meer) een eigen gezicht opgeleverd. Is punk enkel goed voor je eerste bandje en moet je daarna meer ‘volwassen’ muziek maken? Niet als je het aanpakt zoals The Rocket op ‘Another Reason Not To Fear The Sky’, het album dat bewijst dat synthpoppunk best volwassen kan klinken.
Grim is een Belgisch trio dat klassieke muziek ‘vertaalt’ naar filmische postrock. Over die door de band naar voor geschoven genre-aanduiding valt misschien wel te discussiëren, maar je hebt als luisteraar toch al een idee van de richting waar dit naartoe gaat. Grim brengt de nummers instrumentaal, met gitaar, drum en een Fender Rhodes (iets tussen een piano en een synthesizer).
In 2003 brachten ze hun eerste album uit, ‘Take Your Seat’, gewijd aan de Gymnopédies en Gnossiennes van Erik Satie. In 2006 volgde het album ‘White Light’ met bewerkingen van ‘Für Alina’ en ‘Spiegel im Spiegel’ van Arvo Pärts. Het derde album, ‘Requiem’, is gebaseerd op de ‘Préludes en Marche Funèbre’ (Dodenmars) van Frédéric Chopin.
Voor wie zijn Chopin-klassiekers kent: Grim neemt een aanloop naar de ‘Marche Funèbre’ met de ‘Preludes 3, 4 en 20’, elk samengevat in of eerder opgewerkt tot tracks van 4 tot 5 minuten. De van muzikale melancholie overlopende ‘Marche Funèbre’ is het mooist en breedst uitgewerkt, in bijna 8 minuten. Daarna volgen nog de opnieuw kortere ‘Preludes 7 en 9’.
Het helpt dat je de originelen kent, maar het hoeft absoluut niet om hiervan te kunnen genieten. De gekozen werken van Chopin zijn op zich meer toegankelijk voor de leek dan de misschien complexere stukken van Erik Satie of Arvo Pärts, maar de ‘vertaling’ naar cinematografische postrock door de drie bandleden zorgt voor een soort van universele gelijkschakeling.
Grim creëert op ‘Requiem’ zijn eigen donkere, weemoedige en tussen postrock, blues en jazz laverende universum met Chopin’s werk als losse leidraad.
‘Requiem’ is knap uitgewerkt en minutieus opgenomen. Grim is van internationale klasse. Verplichte kost voor liefhebbers van instrumentale postrock en van filmmuziek.
Het nieuwe volledige album van Candlemass wordt pas in de herfst uitgebracht, maar om de fans niet tot dan op hun honger te laten zitten, is er reeds de EP ‘House Of Doom’. De fans van de band wachten reeds sinds 2012, toen ‘Psalms For The Dead’ werd uitgebracht, op een nieuw full album. Sindsdien waren er wel verzamel- en live-albums, en in 2016 was er al een eerste EP.
De nieuwe EP is eigenlijk de soundtrack bij een spel dat je kan spelen op je telefoon (https://houseofdoom.com). Door het spel te spelen maak je kans op een exclusief vinyl-exemplaar van ‘House Of Doom’ met Papa Emeritus III van Ghost als gastzanger.
De vier tracks op deze EP zijn heel herkenbaar: log, zwaar en donker. De titeltrack “House Of Doom” is episch in opbouw en lengte en bevestigt nog eens waarom Candlemass sinds zo lang tot de beste doommetalbands behoort.
Ook “Flowers Of Deception” is doommetal van de bovenste plank, die overigens net als de titeltrack heel vinnig uit de startblokken schiet. Daarna krijg je nog de creepy akoestische ballad “Fortuneteller” en de meer-sludge-dan-doom-track “Dolls On A Wall”. Die laatste is instrumentaal, maar heeft een pracht van een gitaarsolo.
Game of Thrones Live! Muzikaal genot van begin tot eind
Game of Thrones
Sportpaleis
Antwerpen
2018-05-22
Jan Vanaken
Ramin Djawadi, een componist in hart en nieren! Voor vele klinkt hij waarschijnlijk onbekend in de oren, maar deze 43-jarige artiest maakt een serie, film of game tot leven. Zijn muziek zorgt ervoor dat beelden worden gegrift in het geheugen. Hij is het muzikale brein achter films en series zoals ‘Iron Man’, ‘Prison Break’ en ‘Westworld’. And one of my favorites, ‘Game of Thrones’. Deze HBO-serie kwam tot leven via een super groot scherm, een top live-orkest en uitbundig koor in het Antwerpse Sportpaleis.
Wat normaal een rustige dinsdagavond zou worden, werd eerder een live entertainment van muzikaal genot. En dat in combinatie met beelden uit de populaire reeks, Game of Thrones. Een verhaal dat vertelt over een machtsstrijd tussen 7 adellijke families, met maar één ultieme heerser. Ondanks deze korte omschrijving, is de serie een absolute aanrader. Het prikkelt jouw zintuigen, van beeld en klank en van begin tot eind. En wat maakt een fragment nu zo dramatisch, zo spannend, zo romantisch, zo gewelddadig? De juiste muziekkeuze natuurlijk.
Het publiek wachtte in spanning af op de muzikale helden van de befaamde serie. Na een paar rondjes ‘stemmen’, werd uiteindelijk het licht in de zaal gedoofd.
En daar kwam hij dan: de leider die zijn muzikale professionals in bedwang moet houden. Ramin begon zijn set met de intro van ‘Game of Thrones’, wat ik wel had verwacht. Maar wat een sound! De muzikanten volgen strikt de dirigent. Dynamieknotaties zoals piano, fortissimo en crescendo komen duidelijk tot uiting waarbij de muziek wordt beheerst met veel gevoel en inleving.
Overigens waren de muzikanten aangekleed met leuke outfits. Zo waren de solisten en de koorleden verkleed met invloeden uit de HBO-reeks. Dit bracht zeker en vast meer sfeer op het podium. Maar ook de decoratie en special effects waren fantastisch! Zo werd een violiste met een prachtig kleed van 4m lengte opgehesen bij het soleren, met daarbij ook nog eens vallende herfstbladeren. Of decoratie van glitters en sneeuw dat werd verspreid over het middengedeelte van het podium. Dit was een echte meerwaarde!
Overigens applaus aan de trio van percussiesolisten die de meerwaarde van drums, roffeleffecten en andere speciale percussies toonden aan het publiek. Daarbij ook respect voor de solist die zijn etnische baasinstrumenten showden. Wat een meester van sounds!
Kortom, het Game of Thrones Live concert was een must-see! Buiten de spoiler alerts van Seizoen 7, heb ik er enorm van genoten! Een optreden waarbij men niet enkel oog had voor de muziek, maar ook voor een mooie show. De combinatie was zeer leuk en bracht ook geen eentonige sfeer.
Voor diegene die de serie niet kennen, raad ik alsnog aan om dit te bewonderen in de toekomst. De muziek is zo goed gemaakt dat elke muzikale liefhebber zich wel zeker en vast kan vinden in zijn doordachte composities.
Organisatie: Live Nation
Thorium - Trio begint aan een nieuw hoofdstuk
Thorium
Rockfesthall
Hamme
20-05-2018
Filip Van Der Linden
Thorium is de nieuwe band van Tom Tas, Dario Frodo en Stripe. Deze drie voormalige leden van de legendarische Gentse heavymetalband Ostrogoth hadden Thorium als zijproject, voor nummers waarvan ze dachten dat ze niet helemaal bij Ostrogoth pasten. Ze hadden ook al nummers klaar voor een nieuw album van Ostrogoth. En dan werden de drie door de rest van die band aan de deur gezet. Binnenkort verschijnt het eerste album van Thorium. En dat album brachten ze zowat integraal op het feest van motorclub Black Hawks in Hamme, op 20 mei.
Thorium bestaat voorts uit de Nederlandse zanger David Marcelis en drummer Louis Van der Linden. De eerste zit en zat in bands als Black Knight, Lord Vulture, Conquestador en Methusalem. De tweede speelt samen met Tom Tas ook nog in metalband 23 Acez. Tas is een bezige bij en brengt binnenkort albums uit met de studioprojecten Entering Polaris en In Motion.
Marcelis heeft een stem met een groot bereik en veel volume, wat perfect past bij de klassieke heavymetal van Thorium. Op het podium in Hamme moest hij soms nog wat zoeken naar zijn plaats als zanger tussen die drie anderen die al een paar jaar samen spelen. Dat komt goed als de band wat meer routine krijgt. Marcelis en ook bassist Stripe hebben heel wat présence op het podium en weten hoe ze het publiek moeten bespelen. De zanger haalt de hoge noten makkelijk en houdt ze ook makkelijk aan. De band staat als geheel met veel trots en tevredenheid op het podium.
Gezien de voorgeschiedenis van de band was het op z’n minst een beetje verwonderlijk dat Thorium zijn set opende met de track “Ostrogoth”, met ‘We Are Ostrogoth’ in het refrein. Al geeft songschrijver Tom Tas aan dat er geen bijbedoelingen mee gemoeid zijn.
“Godspeed” komt binnenkort als single uit en dat nummer zou het goed moeten doen bij een brede groep van metalfans. Thorium brengt iets tussen powermetal en klassieke heavymetal, met gitaarsolo’s en breaks die soms wat aan progmetal en dan weer eens aan thrash doen denken. Klassiek en degelijk en toch met een moderne twist erin.
“Four By Number, Four By Fate” is een lang uitgesponnen stukje progmetal in wel vijf bedrijven, met een stukje akoestische gitaar dat telkens terug opduikt. Een knappe compositie die op heel wat waardering kon rekenen bij het publiek. Een deel van het nummer staat als track op de Duitse compilatie-CD Trveheim Vol. 3. In de toegift bracht Thorium nog puike versies van “Painkiller” van Judas Priest en “Motorcycle Man” van Saxon, al hadden die voor het publiek wel wat vroeger in de set mogen zitten. Niettemin hield de zaal er de hele tijd de aandacht bij en was er terecht veel enthousiasme voor de band.
Thorium moet nog wat groeien als band, maar heeft duidelijk veel talent in de rangen. Er groeit bij het Belgische metalpubliek opnieuw aandacht voor klassieke heavymetal en deze nieuwe band past zeker in dat plaatje.
Albion mocht het avondje metal in Hamme afsluiten. Albion is een coverband, maar wel eentje met doorwinterde muzikanten die foutloos spelen en tegelijk voor flink wat sfeer op het podium zorgen. Hun zanger moet in stembereik en -volume niet onderdoen voor die van Thorium en dat is ook nodig als je klassiekers aanpakt als “Fear Of the Dark” en “Hallowed Be Thy Name” van Iron Maiden, “Balls To The Wall” van Accept, “Antisocial” van Anthrax, “Holy Diver” van Dio, “TNT” van AC/DC, “Enter Sandman” van Metallica, “Links 2 3 4” van Rammstein, “Rock You Like A Huricane” van The Scorpions en “Electric Eye” van Judas Priest, …. In het publiek werden de luchtgitaren bovengehaald en gingen de vuisten en hoorns in de lucht.
Organisatie: MC Black Hawks
Paint Fumes + Vision 3D - Schuimbekkende garagepunk
Paint Fumes
Pit’s
Kortrijk
2018-05-20
Ollie Nollet
Vision 3D is nog maar eens een groep uit Doornik, dit keer bestaande uit twee delen Thee Marvin Gays (bas en gitaar) en één deel Maria Goretti Quartet (drums). Dit had toch wat minder uitstaans met de oergroep, Thee Marvin Gays, dan Pedigree die we hier onlangs ook aan het werk zagen. Door een aanhoudend rammelende gitaar opgejutte, in het Frans gezongen, lofi punkpop : soms werkte het, andere keren raakte het kant noch wal. Met de bas té prominent aanwezig leek het erop alsof Lulu Sabbath wou benadrukken dat dit wel degelijk haar groep was. Dat ze dat instrument aardig beheerste (ze waagde zich zelfs even aan een uitstapje richting jazz), laat daar geen twijfel over bestaan maar of het de muziek steeds ten goede kwam is een andere vraag. Vision 3D : er is nog wat werk aan de winkel maar bezwijkend voor de immer ontwapenende glimlach van Lulu wil ik hen gerust nog wat krediet gunnen.
Last van een opdringerige bas hadden Paint Fumes (Charlotte, North Carolina) allerminst, ze hadden er geen bij. Twee gitaren en drums waren ruim voldoende. Toen de band het podium opstapte dacht ik even dat de Grateful Dead uit haar asse was herrezen. Vooral zanger-gitarist Elijah Von Cramon en drummer Joshua Johnson zagen eruit als gepatenteerde hippies. Het contrast met hun muziek kon niet groter zijn : geen zwijmelende psychedelica hier maar schuimbekkende garagepunk.
Korte, nijdige nummers die er in en hels tempo werden doorgejaagd. Soms mocht de aanzet al wat trager zijn maar na enkele seconden dreven Von Cramon en Johnson het tempo weer onverbiddelijk de hoogte in. Gelukkig zorgde de wat ruimtelijk klinkende leadgitaar van Brett Whittlesey, die af en toe klonk als Duane Eddy na een wel erg slechte trip, voor de nodige verlichting. Het volk wist het best te smaken en de bierfonteinen konden dan ook niet uitblijven.
Tussen het opspattende schuim ontwaarde ik nog een vuile versie van The Gun Club’s “Sex beat”, die enkele aanwezigen zowaar een delirium bezorgde.
Net toen ik dacht dat het niet kon volgde er dan toch een tragere song. En wat voor één! “Black lodge” kon zich meten met het beste van de Black Lips.
Na een stormachtige set kwamen er nog twee korte bisnummers waaronder “Today your love, tomorrow the world” van de onvermijdelijke Ramones.
Paint Fumes zorgden nog eens voor een ouderwetse voltreffer in de Pit’s.
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Levitation Room - Sprankelende neo-psychedelische garagerock
Levitation Room
café De Zwerver
Leffinge
2018-05-19
Ollie Nollet
Was dit een optreden van Levitation Room of het afscheidsfeestje van Alpha Whale? Voor velen wellicht het laatste. De Gentse groep met West-Vlaamse roots houdt ermee op omdat veel optreden niet langer te rijmen valt met de professionele bezigheden van de groepsleden. Net nu de groep alles had om door te breken. Vier keer op de playlist van Studio Brussel gestaan en vorig jaar elk zeven euro van Sabam ontvangen, aldus de drummer (die je zou kunnen kennen van ‘De Ideale Wereld’).
Toch vond ik de groep hier beter klinken dan ooit of had ik misschien last van een nostalgische reflex? Ondanks het feit dat de vaart wat uit de set werd gehaald door de talloze onderbrekingen om iedereen uitvoerig te bedanken bezorgde hun mix van surf en psychpop me een zaligmakend loom gevoel. Voortaan zullen we dit nu moeten missen hoewel een eenmalig optreden af en toe niet helemaal uitgesloten wordt.
Levitation Room is een vierkoppige band uit Los Angeles die in 2016 een mooi plaatje, ‘Ethos’, uitbracht op Burger Records. De groep bracht ons neo-psychedelische garagerock, enigszins te vergelijken met de Allah-Las, maar dan iets rafeliger. Sprankelend frisse songs die onvermijdelijk banden hadden met de sixties en namen als The Zombies, The Lovin’ Spoonful en, waarom niet, The Beatles (zanger Julian Porte droeg trouwens een t-shirt van Paul McCartney) door mijn hersenpan lieten flitsen. Het werkte erg aanstekelijk.
Alleen tijdens de tragere nummers durfde het al eens mis te gaan wegens te zeemzoeterig en begon de aparte, bijna lispelende zang van Porte me wat te irriteren. Maar wanneer de man voluit ging op zijn bijzonder nostalgisch klinkende gitaar was ik meteen bereid om hem alles te vergeven. En dan plots uit het niets volgde een cover van Bob Dylan’s “Just like Tom Thumb’s blues”. Het paste niet echt in de set en stamt wellicht uit de periode toen Porte zich als busker onledig hield maar het was verdomd knap gedaan. Een forse uitvoering en een verademing vergeleken bij hetgeen de meester zelf tegenwoordig uitspookt.
Vraagt men me binnen een jaar of twee of ik Levitation Room ken zal “is dat niet dat groepje met die fameuze Dylan-cover?” naar alle waarschijnlijkheid mijn antwoord zijn. En dat zou jammer zijn want Levitation Room was veel meer dan dat. Hopelijk kan een nieuwe, binnenkort te verschijnen plaat dit alsnog verhinderen.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Marco Borsato - Draaiboek van Marco’s oeuvre
Marco Borsato
Sportpaleis
Antwerpen
2018-05-16
Gerrit Van de Vijver
Gedurfd. Waar Marco in Nederland voor clubs en zalen kiest, gaat hij in zijn 2e ‘Thuis’-land ineens voor het Sportpaleis. En terecht, want hier is Marco nog steeds ongezien populair, of heeft ie toch tenminste een grote schare vaste fans. De liefde voor elkaar is onvoorwaardelijk, dat bewees ie met een gepersonaliseerde blazer met Antwerpen er op gestikt, en de fans kregen er veel voor terug.
Ja, een rugzak vol heeft Marco ondertussen wel. Stemproblemen, een faillissement, een beroerte…. Verwerk het maar allemaal. En dat kan hij als geen ander met de steun van familie en gezin. La Mama was aanwezig, zelfs met een gebroken schouder.
Mensen die zware dingen te verwerken krijgen, worden ineens, sensitiever, positiever en staan anders in het leven. Nu, dat was Marco al, maar het is alsof hij ‘gereboot’ is. Alsof hij zichzelf heeft ‘heruitgevonden’. Een soort Borsato 2.0 .Nieuwe energie gevonden en een doorstart heeft genomen. En hij wordt meer en meer Belg. Weg met de zuinige Nederlandse mentaliteit, investeren! En dat was er aan te zien in deze ‘Thuis’ show. Kosten nog moeite werden gespaard. Het team achter Marco Borsato moet alvast goede scouts hebben, want je zag elementen die ook de grote groepen hanteren. Overal in het dak van het Sportpaleis waren led-staven aangebracht, een enorme LED-wall, vuurkanonnen waar de Editors regelmatig gebruik van maken , CO2-blazers, een ophangbrug dienende als projectiescherm, en video’s afgespeeld op een kooi. Een beetje hetzelfde effect als Adèle haar show hier, maar zij deed het met fijn gaas, wat iets beter uitpakte.
Het concept was heel pienter, simpel en artistiek heel mooi uitgewerkt. Op de LED-wall werden nu en dan beelden van de voorbije 27 jaar getoond, samen met de reeds gespeelde liedjes. Telkens een soort resumé. Erg handig. Ook de intro was clever in elkaar gestoken. Je zag een overzicht van vele concertfoto’s alsook de voorstelling van de volledige band. Erg handig, zo moet je niet steeds de show onderbreken om iedereen voor te stellen. Het is nog veel te vroeg uiteraard, maar ik had de indruk dat Marco een soort terugblik op z’n hele oeuvre wilde tonen. Even stilstaan wat hij tot nu toe al gerealiseerd heeft en dat zag je ook aan z’n setlist. Heel divers, van het prille begin tot de megahits , tot zelfs onbekend.
Aangepast aan het verkeersinfarct, begon de show 25 minuten later. Heel attent, alhoewel blijkbaar niet door iedereen geaccepteerd. Marco nam een rustige start met “Thuis”, “Wat doe je met me” en “ Wakker”. Daarna verklaarde hij nog eens z’n liefde voor Vlaanderen, het Thuis-gevoel, en dat hij gaat supporteren voor onze nationale voetbalploeg, nu Nederland en Italië toch niet gekwalificeerd zijn
Met “Het water” warmde hij z’n stem nog wat op om dan vol door te gaan met “De waarheid”, “ De bestemming” en “ Vrij zijn”. Marco’s bindteksten zijn altijd goed, samenhangend en inhoudsvol, en dat bewees hij met de inleiding van het liedje “Dochters”. Ook hier alweer refererend naar de sterke familieband. Gevolgd door “Branden aan de zon”, begeleid met passende vuurkanonnen.
Marco stelt regelmatig onbekend talent voor, en deze keer niet anders. Elske DeWall bracht ons “ Heb het leven lief”, een versie van “Savoir aimer” van Florent Pagny. Beeldig mooi. “Wit licht” werd wel erg letterlijk genomen, want het werd soms oogverblindend wit. “Als rennen geen zin meer heeft “ was dan de opwarmer voor De retro-hit “ Dromen zijn bedrog”.
Omdat hij het contact met iedereen in het publiek wilde onderhouden, ‘schreed’ hij als het ware door de lucht, van het ene grote podium, naar een kleiner, geïmproviseerd podium aan de andere kant van de zaal. “Omdat dit deel altijd zo ver weg is van me, wilde ik ze toch even betrekken bij de show.” SCOREN, heet dat. Ondertussen de hit “Zij” ten berde brengend. Leuke anekdote over Kim Clijsters : zij bracht hem hier naartoe door haar tennismatchen, en hij apprecieerde het enorm dat zij hier nu ook voor hem was. Alsook Valerie De Booser. Beetje zelfde verhaal, maar dan met Koen Wauters. Op het kleine podium bracht hij “ Een beetje tijd”. “Lentesneeuw” werd omgetoverd in confetti-sneeuw, want tijdens de terugtocht naar het grote podium kwamen deze met bakken uit de lucht.
Na de dochter kwam nu de zoon even ter sprake, en met hem één van z’n favoriete zangers. Marco had namelijk Nico & Vinz uitgenodigd. Alweer een bewijs van de sterke familieband. Zij brachten het bekende “ Am i wrong” en “ Listen”.
Dat er heel goed nagedacht is over decor, belichting enz. bewijst de opstelling tijdens “Mooi”. Marco ging voor een soort ophangbrug zitten, en in symbiose met de belichting vormde dit een heel ‘mooi’ stukje theater. Maar het kon nog specialer. Net zoals Adéle hier deed, maar dan met gaas, ging Marco onder een kooi postvatten, met daarop beelden geprojecteerd. Heel artistiek.
“Nooit meer een morgen” en “Wat zou je doen” ( waar Sandra Marco soms wegblies met haar rap ) , vormden de inleiding tot het stevige slot met “ Ik leef niet meer voor jou” en “Rood”. Mooi ingeleid met een knipoog naar de staking van de Lijn. ( het signaal staat op …. )
De encore werd terug ingezet op het kleinere podium achteraan de zaal met “Afscheid nemen bestaat niet”, ondertussen ‘surfend op de stemmenzee , terug naar het hoofdpodium. Daar werd nog “Binnen” en het integere “Breng jij me naar huis” gebracht.
Het is duidelijk. Marco Borsato is helemaal terug van eigenlijk nooit weggeweest. Met een superteam en een heel close familie vindt ie toch weer z’n weg terug, ziet hij weer het licht. En je ziet het aan alles. Hij leeft, hij straalt en geniet op het podium. Ik ben er zeker van dat Marco denkt : Ik MOET niet optreden, maar ik MAG optreden. En zo hoort het. Een fijn ‘THUIS’ komen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marco-borsato-16-05-2018/
Organisatie: Live Nation
Het is nu al jaren dat wij vol ongeduld zitten te wachten op nieuw werk van het weergaloze Tool. Op heden is de band op tournee door de USA, ze leven dus nog, maar wij moeten het hier voorlopig stellen met vage of valse geruchten. Of, zoals recent nog, met enkele stuiptrekkingen van frontman Maynard James Keenan, meer bepaald diens hobbyclubje Puscifer, het elektro uitstapje waar wij onze pap echt niet kunnen mee koelen.
Nu tracht men ons te paaien met nieuw werk van A Perfect Circle, dat andere zijprojectje van Keenan dat ondertussen ook al 15 jaar in de diepvries heeft gezeten. Het is alweer een doekje tegen het bloeden.
Destijds werd A Perfect Circle in het leven geroepen als een soort spin-off van Tool, het was het nieuwe speeltje van Maynard James Keenan en Billy Howerdel. De platen ‘Mer de Noms’ en ‘Thirteenth Step’ hadden ongetwijfeld hun sterktes, maar toch hadden wij altijd de indruk dat A Perfect Circle een soort Tool-light was, het kleine en brave broertje dat altijd in veiligheid gebracht werd éénmaal de grote jongens echt het gevaar gingen opzoeken.
Ook met ‘Eat The Elephant’ stoten we op een netjes geproducete plaat met fraaie prog-rock en enkele knappe songs, maar we missen de kwaadheid, het hellevuur en de brute kracht van de grote broer.
Maynard James Keenan houdt zijn demonen te sterk onder controle en staat overal vrij clean te zingen. Hij wordt nergens echt kwaad, en dat is jammer. Ook de band (met o.a. voormalig Smashing Pumpkins gitartist James Iha in de rangen) speelt hier meer dan voortreffelijk maar doet dat overal wel heel keurig binnen de lijntjes. We onthouden desondanks toch een stel fijne songs die het bestaansrecht van A Perfect Circle in ere houden, zoals “Disillusioned”, “The Doomed” en “Hourglass”, maar we zijn niet overdonderd.
Als er één ding is die deze ‘Eat The Elephant’ bij ons teweegbrengt, dan is het dat onze honger naar een nieuwe Tool terug wat meer is aangewakkerd, en het was al niet meer te houden.
A Perfect Circle staat trouwens op Graspop en in december zelfs in de Lotto Arena. Van Tool geen spoor.
Alex Turner heeft vanuit zijn nieuwe stekje in het zonnige LA een soloplaat gemaakt. Voor alle zekerheid heeft hij er toch maar de groepsnaam Arctic Monkeys onder gezet. Verkoopt beter.
Bent u liefhebber van de extatische en opwindende indierock van die eerste twee Monkeys platen ? Sorry, U bent er helemaal aan voor de moeite.
Houdt van Turners zijprojectje The Last Shadow Puppets ? Dan kan u hier misschien wel iets mee aanvangen, hoewel er in dat hobbyclubje van Turner en Miles Kane toch heel wat meer dynamiek zat.
Turner slaat nu aan het croonen, zit met zijn kop in dromenland en waant zich regelmatig in de cinema. Referenties zijn deze keer Barry Adamson, Richard Hawley, Curtis Mayfield, Burt Bacharach en David Bowie. Op zich allemaal indrukwekkende namen, daar niet van, het probleem is echter dat Turner in de meeste gevallen niet tot aan hun enkels reikt. Zijn band redt het ook niet, die zijn trouwens gedegradeerd tot sessiemuzikanten die alles braafjes mogen inspelen. Als schoothondjes volgen ze blindelings hun baasje richting nieuwe bestemmingen, en dat zijn heel dikwijls doodlopende straatjes. Heel de plaat kabbelt zo verder op Turners luilekkertempo zonder dat er ook maar iets spannends gebeurt, het lijkt wel hangmatmuziek. De titel is in ieder geval goed gekozen, dit is muziek bestemd voor de hotellounge, rock’n’roll gehalte 0%.
Wij waren ook al geen fan van het zwaar overschatte ‘AM’, maar daarop stonden tenminste nog een paar tracks waarin enige opwinding sluimerde. Deze keer is elke vorm van commotie volledig in de kiem gesmoord.
Laat ons hopen dat de plaat niet al te zeer in de spotlights komt te staan op de aanstormende zomerconcerten. De songs van ‘Tranquility Base Hotel & Casino’ zal u op Rock Werchter of op Best Kept Secret makkelijk van de rest kunnen onderscheiden, het zijn deze die telkenmale de vaart uit de set halen.
Wijsneuzen noemen dit album een verrassende en moedige stap, andere betweters vinden het een fantastische zet van een band die evolueert en vernieuwt. Voorlopig durft bijna niemand het aan om dit een ronduit zwak en futloos album te noemen. Want ja, dit zijn immers de ongenaakbare Arctic Monkeys, dit kan toch niet anders dan goed zijn ?
Wat in dergelijke dubieuze gevallen ook altijd een dooddoener is : ’t is een groeiplaat.
My ass, groeiplaat. In ons biotoop zal dit onding nooit groeien. Stof vergaren, dat wel.
Kutplaat.
Nova Flares is het eenmansproject van de Amerikaan Jason Wagers. Hij speelt alle instrumenten: gitaar, bas en drum en heel af en toe neuriet hij een beetje. Onder de bandnaam Nova Flares is de gelijknamige EP de eerste worp en die is meteen goed voor een nieuw genre in de popmuziek: surfgaze of de combinatie van surfrock en shoegaze. Het onbeschaamd vrolijke en zonnige van de Beach Boys en het zweverige van de Jesus And Mary Chain? Niet echt. Met surf of Beach Boys heeft dit weinig te maken, zelfs de voor surf klassieke reverb en twang ontbreekt grotendeels. Wel is dit vrolijke, dromerige slackerpop die wel aan dromerige stranden doet denken. Eerder de spirit van de vroege surfrock, dus. Om het te vertalen naar Belgische referenties denk je best aan een driehoeksverhouding tussen Seagulls, Beech en Danny Blue & The Old Socks.
Behalve slacker zit er ook nog wat psychedelica in de saus van Nova Flares. Wat hij wel met surfrock gemeen heeft, is dat Wagers er makkelijk in slaagt om een instrumentale track toch spannend te maken. Er zijn van de songs die je bijna onbewust meenemen op hun trip. Eenvoudige (instrumentale) oorwurmen als “Summer Colors en “Careless Carres” kunnen dat, bij het complexere “Gut Splinter” lukt het wat minder. “Krokodil Tears” is heel mysterieus, een beetje David Lynch-achtig zelfs, en bijna instrumentaal, met enkel wat geneurie of ‘gehum’ op het einde.
“Ghost Only Whishes” is het enige echte surfrock-nummer op deze EP, maar hier ontbreekt wel de shoegaze. Een beetje jammer dat Wagers de lijn van zijn surfgaze op dit ene nummer niet aangehouden heeft.
Onthou surfgaze. Onthou Nova Flares. Download deze EP als soundtrack voor als je de komende maanden op een snikhete dag, onder een loden zon, ergens vaststaat in de file. Na twee nummers van Nova Flares zal de wereld er al een stuk beter uitzien.
https://novaflares.bandcamp.com/
‘Perspektive’ is het derde album van deze Italiaanse darkwave band. Het bevat 11 tracks die gemixt werden door Doruk Ozturkcan (She Past Away). Ahs Code heeft trouwens al eens een remix van een She Past Away nummer gedaan in het verleden. Daarnaast staan er nog zes remixes op waaronder één van Hante, Agent Side Grinder en She Pleasures Herself.
Dit album is terug pure dark wave zoals we die kennen van een band als Clan of Xymox. Een nieuwigheid is dat de titeltrack in het Duits is gezongen. De rest is in het Engels. Het trio weet met de elektro en de zes stringbas terug melancholisch en wat koud klinkende songs neer te zetten. Single “Icy Cold” is catchy als hell en is vrij dansbaar. Opener “Glow” vind ik als song nog iets sterker en donkerder. De titeltrack is dus in het Duits. Ergens hoor je wel dat dit niet hun moedertaal is en dat is jammer.
De zet om ‘Perspektive’ in het Duits te brengen kan ik wel begrijpen. Het is, inzake dit genre, nu eenmaal de grootste markt van Europa. Dus als ze daar een voetje willen binnen krijgen… We horen doorheen de songs mooie synthsounds klinken. De nummers zijn goed uitgewerkt. We krijgen terug teksten met een blik op een dystopische toekomst en wereld. Niet echt vrolijk allemaal maar het past uitstekend bij de muziek.
‘Perspektive’ is een goed en evenwichtig darkwave album geworden. Catchy maar met de nodige weerhaakjes in de elektro om het boeiend te houden.
Ash Code kan terecht fier zijn op hun nieuwe boreling.
’77 heeft zijn naam ontleend aan het jaar waarin AC/DC zijn ‘Let There Be Rock’ uitbracht. De band werd in 2006 ook opgericht als hommage aan dat album en die sound. Niet zo verwonderlijk dus dat we mogen verwachten dat de muziek van ’77 zwaar door AC/DC beïnvloed is. Hun eerste album klonk dan ook als een doorslag hiervan. Ook de zanger klonk op “High Decibels” als Bonn Scott.
Op hun nieuwste album (hun vijfde reeds) zijn ze wel iets geëvolueerd in hun sound en hebben ze ook wat accenten van andere bands uit die periode in hun muziek gestopt. Het enige verschil tegenover de vorige release is dat het album in zijn geheel iets donkerder klinkt. Voor de rest krijgen we hier 11 harde rocksongs met invloeden van bands zoals AC/DC, Black Sabbath, Thin Lizzy, Ted Nugent en dergelijke meer. Voor de uitdieping van de grooves hebben ze de originele bassist Dani Martin terug gehaald.
Vernieuwend klinkt ‘Bright Gloom’ niet en dat is ook niet eens het opzet van de band. Ze willen de sfeer en de sound van de seventies rock weergeven. Iets waarin ze goed geslaagd zijn. Het enige dat ik mij wel afvraag is wie hier zit op te wachten als je ook naar de originelen kan teruggrijpen? Los daarvan staat het album wel als een huis met goed geproduceerde songs.
Wie niet genoeg krijgt van de hardrock uit de jaren 70 en nieuw materiaal wil horen zal aan dit album een lekkere kluif hebben.
Gio Smet heeft een metalopera klaar. Als Giotopia bracht hij zonet het album ‘A Fantasy Tale On Music - Part I’ uit. Het conceptalbum vertelt verhalen over krijgers, demonen, tovenaars, elfjes en heksen. Helemaal iets voor de liefhebbers van fantasy. Afgaand op de titel komt er dus bijna zeker nog een tweede deel. En als dat gebeurt, verschijnt vermoedelijk ook het boek met de verhalen waar de tracks op gebaseerd zijn. Maar intussen kan je al genieten van dit eerste deel.
De muziek is een combinatie van trage, verhalende stukken en snelle gitaarstukken met veel power. Soms wordt het wat bombastisch en gaat het in de richting van Therion en Nightwish. Er zijn ook uitstapjes naar de progmetal en dan denk ik bv. aan Kingfisher Sky. Maar de hoofdmoot is toch klassieke heavy metal.
Van zijn andere band Gitaron leende Smet voor dit project drummer-toetsenist Michael Bauwens. Zelf zingt Smet en speelt hij gitaar en bas. Voorts kreeg hij voor dit ambitieuze album de hulp van een bijna eindeloze lijst gastzangers en –muzikanten en daar zijn best een paar klinkende namen bij: Fabio Lione (Rhapsody, Angra), Ralf Scheepers (Primal Fear, ex-Gamma Ray), Srdjan Brankovic (Alogia, Expedition Delta), Mark Van Luijk (Civillian), Ginny Claes (The Guardian), Zoya Belous (Esperoza), Sara Vanderheyden (Cathubodua), YGC (The Losts), Carmen Grandi (EGO, Neophobia), ...
Het leuke is dat elke gast ook een eigen rol toebedeeld krijgt en dat elke track een hoofdstuk vormt. Dat is tegelijk een nadeel, want omdat er zoveel gasten zijn, komen het verhaal en de rol die ze daarin spelen soms op de achtergrond. Als luisteraar heb je misschien meer aan een compacter verhaal dat je makkelijker kan volgen. Maar daar heeft Giotopia iets op gevonden: elke track (hoofdstuk) heeft een eigen video op het YouTube-kanaal van Giotopia. Het is moeilijk om er tracks uit te halen die beter of minder zijn, maar mijn favoriet is “Chapter Nine – The King’s Fate”, met YGC op mandoline en gitaar.
Giotopia is geen Ayreon of Avantasia, maar niemand zit ook te wachten op een kopie. Productioneel en inzake de composities zijn er nog een paar punten te winnen op deel 2 van deze metalopera. Maar intussen mogen we trots zijn op onze eigen metalopera.
https://www.youtube.com/watch?v=lez1RJYc8_Q
Op ‘Birthmarks’ graaft Teen Creeps zichzelf een weg tussen de felle nineties gitaarrock van Dinosaur Jr, Superchunk, Sonic Youth en de hedendaagse gruizige klanken van Traams en vooral Cloud Nothings. Met zo een referenties mag je best wel buitenkomen, me dunkt.
Teen Creeps doet het bovendien met een stel gedreven en opgejaagde songs waarbij de gitaren al eens lekker mogen doorscheuren. De voornaamste kleppers zitten vooraan. Met “Sidenote”, “Hindsight” en “Mercury” heeft Teen Creeps een stel potige songs in huis die lekker doorrazen en uitnodigen tot meerdere bedieningen van de repeat toets. Het gaat meestal recht vooruit, enkel op “Good Intentions” wordt een beetje gas teruggenomen. Onze gedachten dwalen hier terug af richting nineties, meer bepaald tot bij die fijne gitaarrock-ballads van Buffalo Tom.
Voor de rest rammen de jongens naarstig door en met amper 9 songs hebben ze zich wijselijk ook niet bezondigd aan overdaad. Dit is met name een beloftevolle gitaarband die gedurende een dikke 35 minuten op scherp staat te spelen. Moet ook live vonken geven.
Dunk!festival 2018 - Kwalitatieve bands en kleinschalige charme – dag 3
Dunk!festival 2018
Jeugdheem De Populier
Zottegem (Velzeke)
2018-05-10 t/m 2018-05-12
Wim Guillemyn
dag 3 – zaterdag 12 mei 2018
Door allerhande verplichtingen kon ik enkel naar de laatste dag van dit festival gaan. Ik was wel benieuwd want het Dunk!festival is een beetje het post-rock en metal gebeuren zoals Labadoux dat is voor de folkmuziek. Kleinschalig en puur. De organisatie heeft er bewust voor gekozen om niet uit te groeien tot een groots en commercieel gebeuren. Gelukkig en dat is aan veel kleine dingen te merken op het terrein. Toen ik er toekwam kon ik mijn wagen parkeren op 20 meter van de ingang en de parking was notabene gratis. Waar heb je dat nog? Verder word je er niet alle vijf minuten rond de oren geslagen met gadgets en wedstrijden door multinationals zoals Proximus, Ing of Inbev. Je had de grote tent waar de hoofd bands optraden met ernaast een bosje dat je toegang verschafte tot het complex met voedsel, sanitair en merchandising. In het bos kon je, tussen de acts van de tent door, ook genieten van kleinere optredens en interviews. Het bos was ook een ideale plaats om na de warme tent even te verpozen en af te koelen. Erg gezellig. De camping lag ook vlakbij de ingang en de parking.
Muzikaal was het op zaterdag ook meer dan de moeite. Het Belgische Huracán mocht de dag openen. We waren al onder de indruk van hun allernieuwste album ‘Realms of Reality’ maar op het podium maakten ze nog meer indruk met hun potige doch vrij toegankelijke sludge metal.
De Duitsers van Cranial lieten niets aan het toeval over en deden een uitgebreide soundcheck. Er hing vanaf het begin een dreigend sfeertje met de rook en rode lichten. Ze vlogen er meteen in en zetten een stevige wall of sound neer. De moeite, maar het verrassende was er naar het einde toe wat van af wegens wat teveel van hetzelfde.
Daarna heb ik mij naar het podium in het bos begeven voor Father Sky, Mother Earth die optraden als duo met drumcomputer.
Het was dan even haasten om niets te missen van het Canadese Appalaches. Die wou ik absoluut zien. Hun filmisch en sfeerrijke instrumentale muziek is van hoog niveau. Dat bewezen ze ook op het podium. Tegen het einde van de set stond de tent volgeladen.
Tides of Man (Usa) stond ook op mijn bucketlist en ze ontgoochelden zeker niet. Topoptreden! Zonder al te veel franjes maar puur muzikaal was hun instrumentale indierock dik in orde.
Worried of Satan (UK) mocht in het bos zijn ding doen en hield het spannend met hun uitgerekte spectral elektronica. Je moet er een beetje voor zijn natuurlijk maar als je je open stelde voor hun trip was het wel een unieke ervaring.
Afsluiter was het beter gekende Russian Circles (geen onbekenden op het festival, ze waren er ook al bij in 2016 en 2017) dat trouwens bezig is aan een Europese tour met niemand minder dan Brutus. Ze deden dit in stijl met nummers zoals “Vorel”, “Station” en “Mládek”.
Ze sloten hiermee een prima festival af waarvan geen enkele band echt ontgoochelde, ook geen klein beetje eigenlijk.
Een aanrader is dit festival vanwege zijn eigenheid en de vasthoudendheid aan hun principes. Het is ook vrij internationaal qua bands maar ook qua publiek. Met o.a. Fransen, Duitsers, Engelsen en zelfs volk van buiten de Eu. Wanneer je er enkele dagen vertoeft begin je veel festivalgangers te kennen en te herkennen. Een voordeel aan dit kleinere opzet. Zo reden we moe maar tevreden van Zottegem terug naar Kortrijk. We kijken nu al uit naar volgend jaar.
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Fun Lovin’Criminals – 90s nostalgie met een hart
Fun Lovin’ Criminals
Ancienne Belgique
Brussel
2018-05-12
Tim Martens
Afgelopen zaterdag stonden de drie gladde New Yorkers die al 25 jaar als Fun Lovin’ Criminals de wereld rond gaan, in de grote zaal van de Ancienne Belgique. Vol kregen ze die niet maar het volk dat zichzelf wel van de terrasjes af wist te sleuren, is er graag bij geweest.
Het voorprogramma, tussen aanhalingstekens, was DJ Mateo. Weinig memorabel maar het publiek dat rustig binnen gesijpelde, wist zijn repertoire van 90’s Hip Hop en 70’s classic meebrul-rock wel te smaken. Als uw trouwfeest in de aantocht is, zou ik hem eens bellen.
Mooi aansluitend en met de intro track “New York, New York” van Frank Sinatra kwam het trio fraai uitgedost het podium op gewandeld. Na het verplichte handjes schudden en high-fives uitdelen met het publiek , zetten ze meteen klepper “The Fun Lovin’ Criminals” in. Een song die gemaakt is als opener en zijn werk na al die jaren nog steeds heel goed doet.
Bij de eerste paar nummers hielden ze de energie hoog en het publiek aan het dansen om dan bij het iets zwoelere “Smoke ‘Em” even te zakken. Waarna frontman Huey Morgan’s gitaar even op de grond smakte, “Ze is een beetje moe, dat is alles” legde hij uit. Morgan communiceert graag met zijn publiek en kreeg die avond veel terug. Na elk nummer moest hij toch even herhalen hoe geweldig hij onze hoofdstad vond. Ook drummer Frank ‘Fransisco The Disco’ Benbini en Brain ‘Fast’ Leister deden lustig mee. Soms ontstond er zelfs wat gekibbel op het podium, toneel of niet het was vermakelijk.
Halfweg de set viel het een beetje stil en werd het misschien zelfs wat ééntonig. Want hoewel sinds 1993 de drie Yanks bewijzen dat Hip Hop en Rock & Roll hand in hand gaan, is de rage toch al even voorbij en zijn ze uitgeroepen tot menig guilty pleasure (of klassieker). Wij waren in elk geval zeer onder de indruk van het kunnen van het drietal. De multi-instrumentalist in Leister, de schwung in het spelen van Benbini (die aan Hip Hop-legende Questlove doet denken) en Morgan die als geen ander een publiek als een netjes opgevouwen pochet in het borstzakje van zijn kostuum weggestopt krijgt.
Gelukkig waren er ook nog de hits die ons even stevig wakker schudde zoals “King of New York” die nog maar eens liet weten waar de band nu ook alweer vandaan kwam. Alsof dat nog niet duidelijk genoeg was. En toen het geschreeuw van “Hunny Bunny” uit Pulp Fiction door de zaal weerklonk stond de zaal natuurlijk even op zijn kop en kon het mee kwelen beginnen, want natuurlijk kon dé hit “Scooby Snacks” niet ontbreken. Net zoals Robert De Niro in “Taxi Driver” de revue moest passeren (want het zijn nog steeds New Yorkers en dat zullen we dus geweten hebben).
Na een mager afscheid kreeg het publiek met veel moeite het nog steeds even enthousiaste drietal weer op het podium met een zoveelste introductie rondje tot gevolg. Gelukkig volgde er nog een tweetal afsluiters en een lange outro zodat we allemaal met een gerust en nostalgisch hart huiswaarts konden keren.
Ism Luminousdash.com www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fun-lovin-criminals-12-05-2018/
Organisatie: Live Nation
Machine Head – 3 uur lang op het scherpst van de snee!
Machine Head
Ancienne Belgique
Brussel
2018-05-11
Stijn Raepsaet
Een zestal jaar moesten wij Belgen op onze honger zitten eer we Machine Head nog eens aan het werk konden zien. Aangezien frontman Robb Flynn in het verleden meermaals zijn afkeer voor (onpersoonlijke) festivals uitsprak, moeten we de band dus ook niet gauw meer verwachten op de podia van pakweg Graspop of Alcatraz. Als Machine Head toert, dan moet je als fan dus wel present tekenen.
De band speelt deze tour enkel in clubs en zalen onder het motto: ‘An evening with Machine Head.’ Een motto dat meer dan klopt aangezien er geen voorprogramma is, maar wel een energetische set van pakweg drie uren op het programma staat. Op de setlist: de betere hits uit het rijke repertoire van de band met uiteraard speciale aandacht voor het kakelverse album ‘Catharsis’, dat in januari jongstleden boven de doopvont gehouden werd.
Machine Head verwelkomde iets voor 19.30 u. een uitverkochte AB. Een ontiegelijk vroeg tijdstip dat veel concertgangers verraste maar wel noodzakelijk was aangezien de Amerikanen met een 25-tal krakers hun stempel wilden drukken. In de zaal een gemengd publiek waarbij de gemiddelde leeftijd die van 35 jaar ruim oversteeg. Niet moeilijk als je weet dat hun debuut, ‘Burn My Eyes’, al dateert van 1994.
‘Opwarmen is voor mietjes’, moet Flynn gedacht hebben want met opener “Imperium” werd het vuur niet aan de lont maar onmiddellijk in het kruitvat gestoken. De klassieker uit ‘Through The Ashes of Empires’ (2003) begon weliswaar rustig maar ontaardde al snel in een wervelwind van strakke en zware riffs. Het publiek smulde want nog voor het woord ‘circle pit’ over de lippen kon gaan, waren de eerste rondjes al gedraaid. “Volatile”, de eerste track uit ‘Catharsis’ (2018), volgde in sneltempo. Met de openingswoorden “Fuck The World” leek Machine Head een dikke middelvinger uit te steken naar racismeschandalen uit hun thuisland maar ook naar al degenen die kritiek hebben op het album Catharsis, dat nauwer aansluit bij het oudere werk. Dat er altijd plaats is voor een geintje bewees Flynn door “The Blood, The Sweat, The Tears” om te vormen naar “The Blood, The Sweat, The Beers” waarbij het publiek spontaan het Belgische gerstenat de lucht in hief.
Na een zevental nummers volgde een gitaarsolo door Phill Demmel en later nog een bescheiden drumsolo door Dave McClain. Twee intermezzo’s die wat ons betreft niet hoefden, maar misschien wel een noodzakelijke rustpauze waren voor de rest van de bandleden. Ach, we nemen het er graag bij, want het bracht geen dip in het lange optreden. Ook voor de rustigere nummers als “Behind A Mask” en “Bastards” leek het publiek niet gekomen, maar het toonde wel de veelzijdigheid van de band.
Alvorens een resum encore hits op de AB af te vuren, deelde het viertal nog een zware mokerslag uit met Davidian. “Let freedom ring with a shotgun blast” klonk nog altijd even overtuigend ondanks de twijfel van Flynn in eerdere interviews om het lied nog live te spelen: hij wil immers niet overkomen als een wapenfanaticus.
Het doek viel na het melodisch-knallende “Halo” uit het album ‘The Blackening’ (2007). De perfecte afsluiter in een wereld waar religieuze waanzin nog steeds bestaat.
Drie uren spelen zonder verveling in een set te brengen, leg het veel bands voor en ze zullen passen. Machine Head deed het zowaar eventjes met het nodige enthousiasme en zonder afhaspelend over te komen. Reken daarbij een quasi muzikaal-technische perfectie en een uiterst getalenteerde lichttechnicus en dan heb je een metaloptreden dat nu al tot de betere van 2018 gerekend mag worden.
“Fuck the world out there, we are here to forget that and have fun.” De woorden van Flynn horen we graag terug in de nabije toekomst tijdens ‘another evening with Machine Head.’
Organisatie: Live Nation
Durand Jones & The Indications - Soul van de bovenste plank
Durand Jones
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-05-11
Nick Nyffels
Als soulliefhebber moesten we de laatste jaren afscheid nemen van twee grote artiesten: Charles Bradley en Sharon Jones blijven we koesteren. Gelukkig staat er ook een nieuwe generatie klaar die de klassieke soul fris houdt, met bijvoorbeeld Leon Bridges en ook Durand Jones. Die groeide op in Hillaryville, Louisiana, waar hij in het kerkkoor gospel zong, en hij ook saxofoon leerde spelen. Hij trok als student naar Indiana, om saxofoon en klassieke muziek te gaan studeren, en daar ontmoette hij leden van de band Charlie Patton’s war, die hem overtuigden om te gaan zingen, en zo ontstond Durand Jones & The Indications. Die stonden vrijdag in de AB-Club en je kan ze deze zomer ook nog zien op Rock Werchter.
Durand Jones & The Indications zijn met zeven, en spelen vintage soul van hoge kwaliteit: een blazersectie met sax, trompet en dwarsfluit creëert een authentieke jaren zestig-klank in het spoor van The Menahan Street Band. Jones is misschien minder spectaculair dan wijlen Charles Bradley, hier geen James Brown-uithalen, toch is dit echte doorleefde soul, soms ook heel Amerikaans met een hoog showgehalte. De dwarsfluit riep onvermijdelijk Donald Byrd op, en als de drummer de zang op zich nam, was het of de jonge Michael Jackson op het podium stond. We onthielden “Is it any wonder”, “Giving up” met een sterke trompetsolo en “She’s gone to another”, een cover van The Whatnauts, een vergeten soulband uit Baltimore die Kanye West nog gesampled heeft. Bissen deden The Indications met een cover van Smokey Robinson.
Ook het voorprogramma ging het zoeken in de jaren zestig, maar dan op de Caraïben. Chris & Charlie spelen rocksteady, de Jamaicaanse link tussen ska en reggae. Het is de band van Charlotte en Christiane Adigéry, aangevuld met leden van The Whodads en The Internationals. Charlotte Adigéry kan je kennen van het nummer “The Best thing”, van de soundtrack van de film Belgica, die door de Dewaele Brothers in mekaar gestoken werd. Ze was ook backing zangeres bij Arsenal en heeft haar eigen project WWWater, elektronische muziek met akoestische elementen, dat bij Ibeyi aanleunt. Bij Chris & Charlie zingt ze met haar moeder traditionele rocksteady, met een paar eigen nummers en ook veel covers, waaronder “Blackbird” van The Beatles, “The first cut is the deepest”, vooral gekend van Rod Stewart, maar hier veel dichter bij het origineel van P.P. Arnold en “Ring my bell” van Anita Ward.
Dit klonk authentiek Jamaicaans, met een straffe ritmesectie en het zo typische orgeltje, ook al is moeder Christiane van Martinique en is Charlotte een echte Gentse.
Hopelijk staan ze ook op de Gentse Feesten, we hebben zo al een paar podia in gedachten waar ze de pannen van het dak kunnen spelen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
… Diegenen die niet aanwezig waren, zullen spijt hebben als ze dit artikel lezen … Roger Waters is al 74 , maar is en blijft één van de meest indrukwekkende 'live' artiesten. Is het noodzakelijk om te zeggen dat hij tot de oprichters behoort en de zanger / bassist / componist was van Pink Floyd, één van de belangrijkste groepen in de rock-geschiedenis, met meer dan 250 miljoen verkochte albums? Vanavond speelt de Brit in een gepakt Sportpaleis de eerste van twee concerten gepland in Antwerpen , onderdeel van de wereldtournee ‘Us+Them’.
'Ambient'-muziek verwelkomt ons en op het gigantische scherm aan de achterkant van het podium, zien we een heel ontspannende video van een vrouw aan zee op een duin. Rond 20u20, wordt de hemel in de video rood en verandert de idyllische setting in een nachtmerrie terwijl enge geluiden worden gehoord. De muzikanten nemen plaats op het podium en plots horen we een oorverdovende explosie in quadrafonie, die in absoluut contrast voortvloeit in twee harmonieuze akkoorden van "Breathe", een klassieker van Pink Floyd. Een adembenemende start !
Op de planken herkennen we natuurlijk Roger Waters, gekleed zoals altijd met een zwarte jeans en een zwarte t-shirt. Rechts op het podium staat Jonathan Wilson, die de zware taak heeft de zangpartijen van David Gilmour over te nemen, een taak die hij tijdens de set meesterlijk op zich neemt. Noteer dat de Californische muzikant een zeer interessante solocarrière leidt, dicht bij Pink Floyd maar ook aan The War On Drugs.
Het eerste deel van de set geeft natuurlijk een prominente plaats aan de meesterwerken van Pink Floyd, met "Time", "One of These Days", "Welcome To The Machine" en een fantastisch « A Great Gig in The Sky", uitgevoerd door de twee zangeressen, Jess Wolfe en Holly Laessig (ook in Lucius).
De nieuwe composities van Waters, uit het uitstekende album ‘Is This What We Really Want’, vinden perfect hun weg in de show. "Déjà Vu" en "The Last Refugee" raken en "Picture That" verrast met zijn kracht en engagement. Hier wordt , net als op andere momenten tijdens de avond, sterk uitgehaald naar Donald Trump en worden zijn foto's door het publiek uitvoerig uitgelachen.
Het eerste deel van de set eindigt met een geweldig "Wish You Were Here", gevolgd door "The Happiest Days of Our Lives" en tot slot "Another Brick in The Wall part 2 & 3". In navolging van een inmiddels gevestigde traditie, nodigde Waters kinderen uit om deel te nemen aan een wilde eerste finale. "Merci, les enfants ! Magnifique !" voegt hij eraan toe, in het Frans, vóór hij het podium verlaat.
Tijdens de pauze worden inscripties en slogans als "Resist" op het scherm geprojecteerd.
Bij het begin van de 2de set, krijgen we zicht op de taak van de enorme rail aan de voorkant van het podium, boven de parterre. Tijdens de eerste noten van "Dogs" komt er een structuur uit de rail om naar het plafond te stijgen: het is een gigantisch scherm in acht delen , dat dus loodrecht op de scène wordt geïnstalleerd en dat het beeld van de iconische fabriek van het album ‘Animals’ toont. Aan het einde van het nummer zetten de muzikanten een varkensmasker op en organiseren een klein ‘champagne’ intermezzo op het podium: erg leuk! Waters pakt dan een bord met "Pigs Rule The World !" en we krijgen recht op de volledige versie (meer dan 11 minuten!) van "Pigs (Three Different Ones)", een nummer waarin Waters afrekent met alle dictators , en machtswellustigen van deze wereld stigmatiseert.
Aan de voorkant van het podium neemt hij een bijna Christusachtige houding aan, beide armen gestrekt naar voren , alsof hij het publiek aanspoort zich bewust te worden van de toestand om te reageren! Als je de beelden op de schermen ziet, moet je vaststellen dat de compositie, uit 1977, achterna gezien nog even actueel is. Mooie verrassing aan het eind met de inscriptie op het scherm: "Trump is een idioot"!
Logisch gaat Waters verder in dezelfde lijn met "Money", een ander Pink Floyd wonder , waarin Dave Kiliminster en Jonathan Wilson de solo van David Gilmour met precisie uitvoeren. Chapeau aan Kiliminster, die de solo's van Gilmour over het algemeen perfect reproduceert, zelfs als, in de legato en bepaalde klanken, het genie van Gilmour onnavolgbaar blijft. In "Us and Them" verwijzen de door Waters geselecteerde beelden duidelijk naar het Syrische conflict en vluchtelingen. We worden overdonderd , overweldigd door de schoonheid van de muziek en het verdriet door de projecties.
Maar de duivel in Waters heeft nog enkele leuke verrassingen! Na een sublieme "Brain Damage" komt het finale stuk, "Eclipse". Plotseling zien we witte lasers boven de parterre verschijnen, die een monumentale piramide tekenen. Het publiek is verwonderd en roept ; tijdens het laatste hypnotiserende , plechtige deel van het nummer, verschijnen andere gekleurde lasers. Die tonen het beeld van de beroemde cover van ‘The Dark Side of The Moon’. Het effect is zo indrukwekkend dat, op het moment van de laatste tunes, het publiek, vrij rustig tot dan toe, als één blok opstaat ; een groot gejoel weerklinkt …
Na enige tijd, komt de band terug op het podium. Roger Waters blijft enkele minuten staan , genietend van het applaus en beide vuisten , in kruis, op het hart . "Bedankt ...", mompelt hij emotievol. "De liefde is hier vanavond voelbaar. Hij alleen kan ons helpen de wereld te veranderen..." Hij grijpt zijn akoestische gitaar en begint het prachtige "Mother", een ander hoogtepunt. Een laatste piek krijgen we door een ongelooflijk "Comfortably Numb".
Als we de zaal verlaten, is het duidelijk dat we een uitzonderlijk concert bijwoonden, meesterlijk op alle mogelijke manieren. Muzikaal, natuurlijk, maar vooral visueel door middel van een bijzonder innovatieve multimedia en multimodale voorstelling. Maar er is ook de inhoud, want wat Waters ons vanavond brachtte, is een bittere, compromisloze visie en diepmenselijke blik op onze (toestand in de) samenleving.
Setlist: Set 1: Speak to Me – Breathe - One of These Days – Time - Breathe (Reprise) - The Great Gig in the Sky - Welcome to the Machine - Déjà Vu* - The Last Refugee* - Picture That* - Wish You Were Here - The Happiest Days of Our Lives - Another Brick in the Wall Part 2 - Another Brick in the Wall Part 3
Set 2: Dogs - Pigs (Three Different Ones) – Money - Us and Them - Smell the Roses* - Brain Damage – Eclipse
Encore: Mother - Comfortably Numb
* From Roger Waters' latest album (all the other songs are from Pink Floyd)
Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roger-waters-11-05-2018/
Organisation : Live Nation
The Sheila Divine - Een meer dan geslaagde passage
The Sheila Divine
Kreun
Kortrijk
2018-05-11
Wim Guillemyn
The Sheila Divine maakten voornamelijk rond de millenniumwissel furore in Boston, Buffalo en België (ook wel de drie b’s genoemd) . Met singels zoals “Hum” en “Criminal” stonden ze enkele keren in de Afrekening. Ze speelden ook op Rock Ternat en Marktrock Leuven. Typerend is de stem van zanger Aaron Perrino met passages waarin hij gebruik maakt van zijn falset stem en momenten waarbij hij de longen uit zijn lijf schreeuwt. Daartussen zijn warme rockstem. Eerst kregen we een pareltje uit eigen land: The Spectors.
The Spectors zijn het voorprogramma tijdens de Belgische gigs van The Sheila Divine. The Spectors hebben een heel fijn album uit ‘Ooh Aah Aah’ . http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/the-spectors/ooh-aah-aah/ We waren dan ook benieuwd hoe dit allemaal live ging klinken. Er werd geopend met “Labyrinth of Faces”. Het duurde een song of twee voordat iedereen op het podium en in de zaal los kwam maar vanaf ging het lekker. Fijne melodieuze songs zorgden voor sfeer. Op een gegeven moment ging bassiste en zangeres Marieke Hutsebaut tussen het publiek performen om met enige hulp terug het op het podium te belanden. Verder stak ze haar bewondering voor The Velvet Underground niet onder stoelen of banken door een cover van hen te spelen en een nummer naar Nico te noemen. Een fijne opwarmer voor de hoofdact.
The Sheila Divine begon eerder rustig aan hun set maar bouwden die mooi op. Na een aantal songs kwam een eerste momentje met “Automatic Buffalo”. Daarna ging het in stijgende lijn. Het tempo werd wat opgevoerd en de meer bekendere songs kwamen aan bod. De stem van Aaron Perrino was nog steeds meer dan genietbaar na al die jaren. De mannen waren heel down to earth en zonder kapsones. Het publiek reageerde laaiend en zong voluit mee op songs zoals “Hum” (waar een frase van Joy Division’s “Dance To The Radio” in werd verwerkt), “I’m A Believer” of “Awful Age”. Heerlijke rocksongs met gedoseerde uithalen in. Het meeste kwam dan ook uit ‘New Parade’ van 1999. Maar ook latere songs zoals “The Hand” of “Long Way Go” misstonden niet in de set. De luid aangevraagde bisronde werd afgesloten met het obligate “Criminal” dat de zaal helemaal deed ontploffen. Een heerlijke vibe hing in de zaal en er werd luidkeels gescandeerd voor nog meer. Dat was niet meteen de bedoeling denk ik maar uiteindelijk kwamen ze, duidelijk tevreden met het enthousiasme, en gaven ze een heel fijne versie van Echo & The Bunymen’s “Killing Moon” weg.
Een meer dan geslaagde passage in De Kreun.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Les Nuits Botanique 2018 – Superorganism – Vertoeven in een plezierige wereld …
Les Nuits Botanique 2018
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-05-09
Johan Meurisse
Een cultuurrijke avond in de Botanique in het kader van Europavox . Eén van de bands die er waren Superorganism … én het gaat snel met Superorganism . Na de insteek van de single “Something for your mind” en hun optreden op Eurosonic was de bal aan het rollen gegaan . In het voorjaar waren ze al te zien in een uitverkochte Bota Rotonde, vanavond waren ze te zien in een goed gevulde Orangerie …
We krijgen een aangename , kleurrijke mix van pop , psychedelica , 60/70s retro , wave, elektro, bubblegum, kitsch , op een los uit de pols , speelse, nonchalente, chaotische wijze. Het zijn frisse, luchtige , aanstekelijke, naïeve , zoete djingeldjangel songs en muzikale schetsen in een decor die doet denken aan ons vroegere befaamd Jeugdtheater Stekelbees, ruim 40 jaar terug.
Tot iets meer dan een jaar geleden bestond de band nog niet en rommelden de leden afzonderlijk van elkaar maar wat aan , voordat ze elkaar vonden op het internet, vanwege hun gemeenschappelijk passie voor muziek, die hen uiteindelijk bij elkaar bracht in Londen.
Het internationale gezelschap, met leden uit Engeland, Japan, Nieuw-Zeeland, Korea en Australië, woont sindsdien samen in een huis in de UK , waar ze kunnen experimenteren met hun instrumenten . Ze vonden dan nog een Japans meisje uit de VS , Orono , die even onvast klinkt als het materiaal .
Het ging er geestig aan toe op het podium . Een leuke boel dus , die heel wat referenties deed opborrelen als Devo , Los Campesinos , Polyphonic Spree , Poi Dog Pondering, Flaming Lips , Beck en The Avalanches/Gorillaz door het knip- en plakwerk . Opvallende outfits, glitterpakjes, de danspasjes en de kinderlijke visuals, de glamour en kitsch druipt er vanaf .
Energieke en hyperkinetische sounds wisselden af met geluiden van alledaagse dingen , Nintendo , Pacman, relaxte deuntjes , experimentjes , bleeps en natuur- dierengeluiden. “Something for your mind” betekende de definitieve doorbraak , maar met “Nobody cares” en “Everybody wants to be famous” zit het even goed . De onvaste vocals worden opgevangen door opwindende backing vocals .
Goed voor een veertigtal minuten … vertoeven in de plezierige wereld van Superorganism, jeugdig , onvolwassen en een ‘nobody cares’ … Superorganism heeft lak aan wetten waaraan goede pop moet voldoen; Een DIY aanpak “Nobody cares , have a drink , have a smoke , do whatever you want ..”.
De regelgeving werd zo makkelijk overboord gegooid . Amateuristisch, prettig gestoord, gek en aangenaam, origineel, creatief … En toch blijft het materiaal en de set minder hangen, beklijven, boeien dan bij de referenties, die sterker uit de verf komen …
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2018)
Labadoux 2018 - 4-5-6 mei 2018 – 30ste editie - Is en Blijft een Heerlijk festival!
Labadoux 2018
Festivalterrein
Ingelmunster
2018-05-10
Filip Gheysen
Op 4, 5 en 6 mei 2018 blies het Labadoux Festival dertig kaarsjes uit in Ingelmunster. Om dit te vieren werden enkele grote namen geboekt en werd het weer van Dranouter nu al uit de kast gehaald. (Alleen de grote vakantie van de jeugd kon niet verplaatst worden.) Bart Peeters mocht voor de vierde keer aantreden in de schaduw van de Wantebrug en ook Admiral Freebee en Ozark Henry waren grote publiekstrekkers. Voor de echte folkliefhebbers zijn The Chieftains uiteraard het neusje van de zalm en traditiegetrouw werd de zondagavond afgesloten met een grote naam uit eigen land. Daarmee waren Klaas Delrue en zijn kompanen met Yevgeni ook niet aan hun proefstuk!
Er zakte heel wat volk af naar het eerste folkfestival van de zomer en het was genieten van een ontspannen sfeer, een regenboog aan muzikale kleurschakeringen en Afrikaanse acrobaten onder de zomerse lentezon.
De politie leek ons nadrukkelijker aanwezig dan anders, maar ook zij konden genieten van een ontspannen sfeer en bleven gelukkig werkloos toekijken op een komen en gaan van musici en hun crew, muziekliefhebbers en drinkebroers, lanterfanters en luilakken!
dag 1 - vrijdag 4 mei 2018
Michelle David & The Gospel Sessions
Vanaf de eerste noot gaan de 101 luisteraars in de concerttent de rug wat rechten. Dit wordt geen simpel voorafje voor wat nog moet volgen! Een zwarte stem in een energiek lijf heeft meteen iedereen in de ban! Michelle David heeft présence, charisma en één regel voor haar optreden: NIET BLIJVEN ZITTEN HET HELE OPTREDEN LANG! Want dat vindt ze vervelend. Dat kan zeker niet gezegd worden van haar optreden. Het is altijd ondankbaar om de spîts te moeten afbijten, maar op vrijdagavond om zeven uur krijgen we al meteen een topper voorgeschoteld. Met een klok van een stem verheft deze Michelle de gospel naar een nieuw niveau. En daar is ze zich uiteraard bewust van: “Jullie hadden zeker gedacht Oh Happy Day hier te horen?”, vraagt ze plagerig. “Wel, ik breng jullie gospel zoals jullie die niet gewoon zijn!” Drie blanke mannen zijn haar Gospel Session en die gieten een Americanasausje over de zwarte muziek van David waardoor we een soort Motown Gospel te horen krijgen. “Give it to Jesus” kon net zo goed door Martha & the Vandellas gebracht zijn. Uiteindelijk slaagt ze er ook in om dansers op de plankenvloer te krijgen! Everybody gospelized! Missie geslaagd!
Verlin
Eén man en twee gitaren. Een flesje water en een glas Guinness. No nonsense.. Dat is Verlin, het muzikale project van Pascal Verlinden. Deze singer songwriter, gitarist performer en kunstschilder vertolkt zijn eigen nummers met een doorleefde stem in het Engels. Luistermuziek met gevoelige teksten. Ondanks de obligate babbelaars was er toch publiek voor een meezinger 123 set me free, 456… Beluister zeker zijn nieuwe EP ‘Soul Indian’ op iTunes of Spotify, etc.. Zou Nick Drake zo geklonken hebben als hij nu nog onder ons was geweest?
The Chieftains
The Chieftains zijn één van de bekendste folkgroepen uit Ierland en in de folkwereld. Zij veranderden de Ierse muziek die tot de jaren ‘50 van de vorige eeuw in een vast ritme met één melodielijn gespeeld werd, in een levendige dansmuziek met ritmewisselingen (jig/reel) die nu standaard geworden zijn. Met Paddy Moloney aan het roer doorkruiste deze groep de laatste 56 jaar alle continenten. Dat werd vóór het optreden ten overvloede geïllustreerd met een presentatie uit het familiealbum van de band.
Voor de feesteditie van Labadoux hadden ze een recept bedacht met alles erop en eraan: Canadese dansende mannen met rubberen benen en een Newyorkse ravissante danseres die nu en dan uit de coulissen kwam als een ricochetschot. Daarnaast waren er de Roeselaarse Pipe Band: FIELD MARSHAL HAIG’S OWN PIPES & DRUMS en het koor THE LITTLEST BIRDS. Alles bij elkaar toch wat veel voor het podiumpje van Labadoux.
Dit zorgde nu en dan voor chaos waarbij iedereen elkaar wat voor de voeten liep. Gelukkig was er nog voldoende muziek waarbij ambiance afgewisseld werd met ingetogen nummers (geïnspireerd door de Ierse natuur) zoals Moloney solo op fluit met Easter Snow. De Canadese violist (één van die 2 paar rubberen benen) bracht een solo uit eigen land waarbij hij ons even herinnerde aan het busongeval met een hockeyteam, juist een maand geleden.
Met een trots gevoel liet Moloney ons ook de beelden zien van Cady Coleman, een NASA Astronaut met een oude dwarsfluit van Matt Molloy in het ISS. (Typ eens “St. Patrick's Day in Space” in YouTube!).
De folkies in de tent kregen op tijd en stond een portie jig & reel toegediend, zodat iedereen tevreden was. Toch bleven wij achter met een gevoel van less is more...
Bart Peeters
Reeds voor vierde keer staat deze hyperkinetische troubadour op Labadoux, trots als een aap dat hij dit keer na de beste folkband ter wereld mocht komen (sic). Hij heeft zich omringd met een stel Ideale Mannen: Amel Serra Garcia (Cubaans percussionist), Westvlaming Emile Verstraeten op viool/gitaar/trompet, Ivan en Mike Smeulders op accordeon en last but not least Piet Van den Heuvel (ja, die van Scooter) op gitaar.
Speciaal voor ene Freek die een handje komt geven bracht Peeters Wifi, waarna hij met een viervoetig genie over de Hongaarse poesta gaat struinen. In 2005 zou het publiek Tot je weer van me houdt met een zee van aanstekervlammetjes opgeluisterd hebben. Nu zien we alleen nog lampjes van smartphones voor de zelfverklaarde digibeet op het podium die er met de smartphone een haat-liefdeverhouding op na houdt.
In de voetsporen van Wannes Vandevelde zaliger probeert ook Peeters Vlaamse flamenco uit: “Slaapwals” is minder slaapverwekkend dan de titel doet vermoeden, maar een nummer vol maatschappijkritiek met een hoek af. Peeters is een vakman en het instrument dat hij het beste bespeelt is het publiek!
Met een perfecte afwisseling van een lach en een traan (na Als je mij zou verlaten volgt Konijneneten) zijn er geen babbelaars meer die de stilte verstoren. Of zou het Nederlands ervoor zorgen dat meezingen voor iedereen een makkie is? “Heist Aan Zee” is het nummer waar volgens Peeters alles mee begon, 15 jaar geleden. “Labadoux, wij rekenen op jullie” is voldoende om de hele tent met “hohohohohohoho…” tot een duizendkoppig voorgrondkoor te verheffen.
Uiteindelijk wordt het tijd om af te sluiten en krijgen we de raadom uit te kijken naar “Brood voor morgenvroeg”.
Wij trekken zelf huiswaarts om onze broodtrommel te checken. Langs het kanaal vergezelt de stem van Bart –“Wil er iemand mijn Messias zijn”- Peeters ons met een achtergrondkoor van kikkers.
De sfeer zit er dus goed in …
dag 2 - zaterdag 5 mei 2018
Douglas Firs
Toch niet de minste aan ons Vlaamse filmfirmament, maar wel de opener op zaterdagmiddag. Als we de tent betreden vullen stevige gitaarriffs de concerttent. Maar ook zonder de fantastische band blijft de muziek van Douglas Firs overeind!
Frontman Gertjan Van Hellemont trok voor zes weken moederziel alleen naar Montreal -volgens eigen zeggen een stom idee- waar hij bijna wegkwijnde van eenzaamheid maar meteen ook de mooiste songs schreef.
De naam van de stad was in ieder geval de titel van een droevig klein liedje (sic). De instrumental ontstond op de verkeerd gestemde gitaar die zó van het vliegtuig kwam. Ademloos luisterde de hele tent naar de breekbare klanken die voor niemand “ongestemd” leken.
De band ademt Americana en nummers zoals “Caroline” zouden even goed klinken mochten Jackson Browne of wijlen Tom Petty er zich aan wagen. In tegenstelling tot heel wat andere artiesten heeft Gertjan alle begrip voor wie niet wil dansen (want dat zou hij zelf nooit doen).
Hij merkt nog fijntjes op dat ze achter in de tent niets anders te koop hebben dan muziek. Wie een T-shirt wil van Douglas Firs, zal die zelf moeten maken! Met “Judy” horen we nog een radiohit als afsluiter. Deze zomer is hij nog op heel wat festivals te zien, o.a. op Cactus en Dranouter, om er maar twee te noemen!
King Dalton
Na optredens in Dranouter en op Pukkelpop komt King Dalton zijn ijzersterke live reputatie waar maken op Labadoux. Het vijftal rond broederpaar Pieter en Jonas De Meester levert al tien jaar een mix af van folk, funk, blues en country. Naast een drumcomputer, steelt ook een échte drummer de show met zijn energieke slagen die zijn muts over zijn ogen doen zakken.
Zoek hun derde CD, ‘The Third’ op via Spotify! “Blue Rain” sleept je mee met een stevig ritme, terwijl je in “Light on the Water” door frontman Pieter De Meester op sleeptouw wordt genomen met een stem die ons aan Stef Kamiel Karlens doet denken. Hij wordt geflankeerd door Jorunn Bauweraerts die zich in nummers als “Secrets” incognito voordoet als een tweede Kate Pierson. Opnieuw een ontdekking op Lx voor wie hun muziek nog niet kende!
Tiny Legs Tim
Enkele jaren geleden speelde Tim De Graeve een elektrische zet in de clubtent van Lx. Deze keer speelt hij volledig akoestisch de muziek uit zijn nieuwe cd 'Melodium Rag'. Samen met Steven Troch die de mondharmonica zoetgevooisd en loepzuiver bespeelt, brengt hij klassiekers van Robert Johnson (Crossroads) of Lightnin’ Hopkins met eigen teksten of eigen arrangementen. “Hard to admit” was voor sommigen heel herkenbaar: hoe moeilijk is het soms om toe te geven dat je fout bent? Net zoals in elke tent staan hier ook mensen te kletsen alsof ze ergens aan de toog staan met wat muziek uit de radio op de achtergrond. Een korte technische uitleg over akoestisch spelen zonder monitors, gekoppeld aan het vriendelijke verzoek buiten verder te babbelen, lokte enerzijds een welgemeend applaus uit van de luisteraars en legde de kletsers meteen het zwijgen op. Maar verder was Tim The Happiest Man In Town: “Voor wie is het te warm vandaag?” Nee, wij hadden geen klagen van dit optreden!
Faran Flad
Meer dan 12 jaar geleden nam Heather Grabham uit Engeland samen met Kadril ‘De andere kust’ op. Nu maakt ze hier nog steeds muziek met Erwin Libbrecht, één van de founding fathers van Kadril. Samen zijn ze Faran Flad, (Oud germaans & Keltisch voor ‘een reis met veel pracht’). Enkele jaren geleden stonden ze ook in de grote tent op Lx en in 2018 palmen ze opnieuw het publiek in met hun rustige romantisch muziek, enerzijds met de kristalheldere stem van Heather en anderzijds instrumentaal met bv. Zweedse en Canadese vioolklanken met een wisselend tempo. Nadat het dameskoortje op het overvolle podium van de Chieftains de mist inging, mogen ze bij Faran Flad herkansen onder de naam “The Fair Maidens”. Nummers zoals “The Shaking of The Sheets” maken een mens gelukkig: ‘Dance dance when you hear the piper’. Ook ceremoniemeester Libbrecht was, naar eigen zeggen, een gelukkig man!
Je kan ze deze zomer nog zien op Zilleghem Folk en Ham Folk en in de Centrale in Gent vieren ze op 9 november hun tiende verjaardag!
Bombadil
Van de grote tent is het een kleine wandeling naar de pubtent waar we ondergedompeld worden in de boombalsfeer van deze Vlaamse folkdansband. Direct worden de dansers zonder pardon en in onvervalst Westvlaams op de dansvloer gesommeerd: “Lange reke, pinkskes omhoge, potjes en pannekes breken… zukkentwadde…” Op het podium herkennen we een gitarist die we net nog in de concerttent zagen: Jan Debrabandere moest zich inderdaad haasten om van het ene op het andere podium te springen. Hij brengt een nummer uit Zweden om af te koelen (sic.). De sfeer zit er goed in en het is dorstig weer. dat merkt Fre Vandaele aan de micro goed op: Nu spelen we een polska. Niet moeilijk te dansen: beeld u hoe je naar huis gaat vanavond met een stik in je frak…
Admiral Freebee
Het eerste nummer van de set is meteen “The Last Song”. Gelukkig niet echt… de admiraal gooit er meteen een eerste hitsong tegenaan “Always on the Run”. Met de zon op de tentzeilen is het een stoombad geworden. De zijflappen hangen omhoog en een aantal luisteraars zit in het gras, net buiten de tent, te genieten. En dan wordt de zaterdagavondmis opgedragen door pastoor Freebee. Hij rammelt een reeks weesgegroetjes af met de klemtoon op ARME ZONDAARS.
Onze Vlaamse Neil Young kan inderdaad wel even gaan freewheelen, net zoals zijn Canadese voorbeeld: ‘Thousands and thousands of people came to see me rock. Trump doesn’t know me, mama doesn’t know me, Jesus doesn’t know…’
De blazerssectie bijt stevig van zich af in “Nothing Else To Do”, “Ever Present” en “Einstein Brain”. Natuurlijk krijgt hij het West-Vlaamse publiek op zijn hand als hij zich out als halfbloed Tieltenaar en niet in het minst met de mooie versies van zijn bekende hits. Met “Rags ’n Run” wordt in schoonheid afgesloten!
Bandadriatica
We citeren toch even de website van Lx: BandAdriatica ontstond in de traditie van een ‘La Banda’, die elk klein Italiaans dorp rijk was. Zo'n Banda zorgde voor muziek op feesten, begrafenissen en processies en reisde van dorp tot dorp in Puglia.
Deze Banda is perfect gecast in de pubtent waar liefst zo weinig mogelijk sérieux wordt gehanteerd! Het zijn vooral de blazers en de accordeon die elkaar achterna zitten als een hond die zijn eigen staart wil bijten. Toch krijgt de elektrische gitaar een open doekje met een snoeiharde solo. We herkennen ook klanken van de overkant van deze (Adriatische) zee waar de Balkan begint. Oost en west vermengen zich in een smakelijke mix!
Sens Unique
Dit vijftal gaat voluit voor een feestelijke mix van rock, folk en chanson française met weerhaken. Meteen wordt duidelijk waar ze heen willen met hun optreden in de klein Clubtent aan de andere kant van de Wantebrug: de eerste rijen stoelen moeten enkele meters achteruit zodat de dansers voorrang krijgen.
Ze brengen een soort folkrock overgoten met een Franse saus van samenzang. Leuke teksten met een angel voor wie een mondje Frans spreekt. “Sortie de secours par exemple”: de viool zet een pizzicato in, gevolgd door de bas. Blijkt het niet over een vluchtweg uit de tent te gaan maar over een uitweg uit een relatie; le désir a presque tout brûlé et mon amour où est l’amour? Ga zeker eens kijken als ze in de buurt optreden, ze zijn de hele zomer en route!
Ozark Henry
Het podium is nog in het duister gehuld als de eerste bastonen weerklinken van “Rescue Me”. Als een pletwals rolt de sound van de band de tent in. Dan verschijnt de hogepriester van deze muziek volledig in het zwart in een satijnen hemd met wijde mouwen.
De ene song vloeit naadloos over in de andere: “Godspeed”, “A Dream That Never Stops”. Met bezwerende gebaren lijkt hij de golvende mensenzee te willen bezweren tijdens “Ocean”. De bindteksten zijn minimaal maar “Wie zingt er mee?” is voldoende om een duizendkoppig koor op de been te brengen voor “Sweet Instigator”. Het achtergrondkoortje van “Word Up” staat dan weer op band. We zijn er nochtans zeker van dat de zangeressen die Faran Flad bijstonden, hier zeker ook hun steentje hadden bijgedragen!
Het publiek smult gulzig van deze BEST OF waarmee we allen verwend worden en uiteindelijk brult het massakoor uit volle borst ‘o-O-o-ooo’ mee op “I’m Your Sacrifice”. Het was genieten van de eerste tot de laatste minuut!
Afro Celt Sound System
We citeren toch even de website van Lx: ‘Afro Celt Sound System is een band die een perfecte blend vormt waar Labadoux voor staat: een heerlijke mix van Keltische muziek, doorspekt met West- Afrikaanse invloeden. Die bonte mengeling wordt dan overgoten met een gedurfd, vernieuwend elektronisch jasje en je bekomt kommerloze, blije Labadoux muziek!’
En dat kunnen wij alleen maar beamen. Een eenzame doedelzak geflankeerd door bastonen uit een synthesizer opent de set. Net als het synthgeluid op de zenuwen dreigt te werken verschijnt de Senegalese griot (West-Afrikaanse zanger/dichter/verteller) met een kora op het podium. Dit eeuwnoude snaarinstrument ademt Afrikaanse cultuur. Zo raakt het podium stilaan vol muzikanten van alle slag. We krijgen Ierse deuntjes op viool en bodhran. Dat geroffel wordt dan weer overstemd door een grote trommel, bespeeld door een man met een Sikhtulband op het hoofd. Hij steelt de show met ritmische vrolijkheid en zwierigheid.
In het Engels (met dat typisch Indisch accent) wordt het publiek in de samenzang betrokken.
Hier geen bekende hits zoals bij Ozark, maar dat doet niets af aan het enthousiasme waarmee gezongen wordt!
dag 3 - zondag 6 mei 2018
The Jacquelines
Optreden om één uur op een hete zondagmiddag in mei... het is niet meteen het dankbaarste moment van de dag. Maar iemand moet het doen en we kunnen genieten van een heerlijk vrouwelijk ‘retro swingtrio’. Even vragen we ons toch af hoe laat een optreden mocht beginnen in de 40ies op een zondag… In zwarte rokjes, die alleen de onderbenen vrij spel geven vanaf de knieën, voeren Iris Berardocco, Eva Tulkens en Sara Raes ons als drie moderne Andrews Sisters terug naar vervlogen tijden.
Drie verschillende stemtimbres die in perfect harmonie samen komen. Ze worden begeleid door het mannelijke trio, ‘de Jacks’, Stijn Wauters (piano), Kris Mintens als invaller voor Frederik Madou (contrabas) en Jelle Van Giel (drums).
De dames trekken zich discreet terug in de coulissen en geven de Jacks vrijgeleide. Wij mogen mee op de “A Train” van Duke Ellington. In de volgende halte komen de dames er weer bij in een strak sluitend rood ensemble en brengen een ondeugend nummer over friend Sebastian die dingen doet die verboden zijn door de paus. Afsluiter is “Don’t Cry for Louie” in een eigen arrangement. Intussen is het volop zomer, deze eerste zondag van mei, en de dames bedanken hun publiek nog dat ze hun tent verkozen boven een zonnebad!
Sean Taylor
Opnieuw plaatst Lx een fantastisch gitarist op het podium van de pubtent. De enorme dansvloer blijft leeg en wie niet wil dansen, komt er niet toe om de vlakte te kruisen. “Come close, I don’t bite… yet”, moedigt de Britse dertiger ons aan. Hij brengt eigen(zinnige) songs zoals “Texas Boogie” waarin hij zijn helden aan het woord laat: Townes van Zandt said “to live is to fly”; Lightnin’ Hopkins sang the blues so well; I came all the way to labadoux to sing the blues…” Je moet op Lx zijn om ontdekkingen te doen! Kreeg je er zin in ? Bezoek https://www.seantaylorsongs.com/videos/
Ray Cooper
In de Clubtent krijgen we nog een lone wolf te zien, deze keer op mandoline. Ray Cooper is zanger, componist en multi-instrumentalist. Naast zijn mooie zangstem speelt hij viool, gitaar, mondharmonica, mandoline, harmonium, cello en bas. Met Oysterband concerteerde hij van 1988 tot 2013 in meer dan 27 landen en werkte hij mee aan de opnames van 19 albums. Ondanks dit succes besloot Ray in februari 2013 de groep te verlaten en zijn solo-carrière verder uit te bouwen. Opnieuw een grote naam in een kleine tent op Lx.
Hij wisselt persoonlijke nummers (“Little Flame” voor zijn dochters) af met historische thema's. Folkcentrum Dranouter vroeg hem een song te schrijven over één van de vele gesneuvelde soldaten uit WO1. “The unknown soldier has a name” gaat over een soldaat die zijn oversten zei waar het op stond en uiteindelijk geëxecuteerd werd in 1917.
Ook deze keer wordt het publiek weer tot koor gepromoveerd en met één repetitie belooft Ray ons zelfs dat “Drunk On Summer” een oorwurm wordt die we niet meer uit ons hoofd krijgen!! En ook de vergeetachtige loverboys krijgen van Cooper een tweede kans met “Valentines Day”.
Guido Belcanto
Traditioneel sluit LX af met een Vlaamse klasbak, maar voor deze editie staan er zo twee op het podium van de concerttent. Talloze fans staan al te trappelen van ongeduld en nog voor er één noot gespeeld is, krijgt de charmeur met de witte haardos een daverend applaus!
Vanop de Pechstrook van het leven schiet hij uit de startblokken in een rockabilly ritme. In de tent weet iemand ook hoe de favoriete actrice van Belcanto heet… haar naam rijmt op paternoster… Jody Foster heeft blijkbaar een diepe indruk gemaakt.
Guido Belcanto zingt over de kleine dingen van het leven.” Jouw handen toveren vlammetjes op mijn huid”. Niets spectaculairs, maar steeds herkenbaar.
Zijn special guest star is Little Kim (uit Kruishoutem). Samen brengen ze duetten zoals “Toverdrank”, “Spaanse laarzen” van Spaans leder en “Johnny vergeet me niet”. Het moet niet altijd An Pierlé zijn.
Met het zeildoek omhoog voor de tropische temperaturen komen de helden van weleer toch nog eens op het Zeildoek van de botsauto’s. Belcanto is een fenomeen, met uitverkochte zalen én met een hele rist liedjes die je zonder dat je het weet lustig meefluit. Labadoux ging in ieder geval uit de bol!
Boom’n van de weireld
In de pubtent staat een zevenkoppig energiek ensemble waar de koperblazers uit het goede hout gesneden zijn. Een accordeon en een rudimentair drumstel vervolledigen de sound die afgewerkt wordt met een elektrische gitaar. We horen Nederlands, West-Vlaams en Frans en van alles dat daartussen zit. Met een vleugje jazz en wat geschiedenis uit de Westhoek (“de vijand mag niet zien wat de vijand drinkt”) spelen deze boom’n volgens Radio 1 wereldmuziek uit de Westhoek!
Bears of a Legend
De meeste energieke band van Québec probeert nu Europa te veroveren met Labadoux als springplank! Ze zijn naar eigen zeggen wat blij dat ze de vriestemperaturen van Montreal mochten ruilen voor het tropische België! (Ze moesten eens weten…) Helemaal vooraan staan kenners die de teksten van David Laverne uit volle borst(en) meezingen.
Bears of Legend brengt een eigenzinnig mengsel van folk, klassiek en rock, met onverwachte ritmewissels. We zien weer een stel uitstekende muzikanten die het publiek inpakken met hun enthousiasme. De voorspelling van de inrichters kwam uit: ongetwijfeld één van de revelaties!
Beltaine
In de pubtent staat één van de vooraanstaande folkgroepen uit Polen. Ze staan regelmatig op belangrijke festivals in Europa en mochten dus niet ontbreken in Ingelmunster! Een energieke elektrische viool duelleert met de elektrische gitaar in de echokamer. “Dzień dobry!” roept iemand uit het publiek, maar verder gaat de kennis van Pools niet. Gelukkig verstaan ze ook Engels: “Celtic roots, Slavic spirit, party mood”, vat de zanger hun missie gevat samen!
Et Encore
In de Clubtent begint men achter te lopen op het schema maar zelfs met de soundcheck oogsten deze West-Vlamingen applaus met handen en voeten!. “Plastic Jesus” (in Vlaanderen bekend gemaakt door Roland) wordt ingezet met een intro die veel weg heeft van Burn The Witch van Radiohead. Folkrock is het handelsmerk van deze band uit Deerlijk die al meer dan 10 jaar bestaat.
Yevgeni
Van de Clubtent haasten we ons voor de laatste keer terug onder de Wantebrug naar de concerttent. Zoals een viertal jaar terug is Yevgeni afsluiter. Meteen krijgen we enkele nummers uit hun zesde album 'Tijd is alles': “Adem “(het verhaal van het lange wachten op het vaderschap voor Klaas Delrue) en “Hou het vast”. Het lichtvoetige van “Kannibaal” heeft plaats gemaakt voor ernstiger, meer doordachte teksten, maar daarom niet minder mooi: Het einde van de eeuw is niet voor ons, misschien voor haar… daar denk ik aan!
In een festivaltent horen natuurlijk ook meezingers thuis: Met een “Tururutututuru…” is makkelijk meezingen op “Je moet een man zijn”. En als je ergens per ongeluk terecht komt, zou het wel eens kunnen dat je er niet meer weg wil, dat is “Welkenraedt” (het eindstation van wie de trein vanuit West-Vlaanderen naar Brussel neemt en dat even ver van Brussel ligt als je startplaats). In “Propere ruiten” wordt armoede voor heel even iets moois. Je moet het maar onder woorden kunnen brengen! Maar als zanger op een podium voor een zaal volk kan je zeggen: “Morgen ziet er goed uit”, voor zover ik kan zien!
Delrue vertelt waar hij de mosterd haalt en daardoor begrijp je nog beter wat hij wil vertellen in zijn songteksten. Ik wou hier toch niet zijn, zal wel niet helemaal stroken met de waarheid, maar het doet ons eraan denken dat we ook nog naar elders moeten…
Bedankt Labadoux voor alweer een mooie editie. Geen wonder dat de weergoden dit festival zo goed gezind zijn!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/labadoux-2018/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Pieter Vermeyen is een klassiek geschoolde pianist en componist die zich later begon toe te leggen op elektronische muziek. In 2016 bracht hij het conceptalbum ‘Inuit’ uit, opgehangen aan de vaststelling dat de inuit (oorspronkelijke bewoners van Groenland) meer dan 20 woorden hebben om sneeuw aan te duiden. Hij pikte er toen vier sneeuw-benamingen uit voor evenveel composities.
Na ‘Inuit’ begon hij aan zijn volgende project: het weergeven van de schoonheid van de stilte en een ode aan de kunst van het luisteren. Dat doet hij in de eerste plaats door slechts één instrument op de voorgrond te zetten: de piano. Die vult hij heel spaarzaam aan met field recordings en iets tussen spoken word en zingen, een beetje gitaar (Michiel De Vry) en saxofoon (Sebastian Fischer). Op “Turde” speelt Iman Mohammad de tweede piano.
Op deze manier komt Pieter Vermeyen uit bij de adjectieven minimalistisch en neo-klassiek. Zeker niet hoogdravend of experimenteel en ook niet het andere uiteinde: vrijblijvend jazzy jammen. De albumtitel Hygge geeft nog het beste weer hoe het klinkt: warm en gezellig, wegdromen bij gedempt licht. Muzikaal komt dit soms in de buurt van Agnes Obel. Ook Wim Mertens, Tangerine Dream, Clannad, Dead Can Dance, Olafur Arnalds, James Blake en Nils Frahm zijn allemaal ongeveer referenties voor de muziek, de stijl of de aanpak op ‘Hygge’, al helt Vermeyen hier meestal toch eerder over naar het neo-klassieke dan naar de popmuziek.
Het is jammer dat Vermeyen niet ook nog een uitstekende zanger is. Dan zouden we in Vlaanderen onze eigen versie hebben van Obel of Frahm. De meeste tracks op ‘Hygge’ zijn instrumentaal. Op “Orke” zit zijn stem wel heel diep verstopt. Op “Taenke” blijkt dat Vermeyen nochtans een prima Nederlandse tekst kan verzinnen die perfect de melodie vertaalt, maar die misschien, ondanks een goede poging, niet mooi meedrijft op die melodie. Ofwel zet hij door met zingen en met het schrijven van songs die zijn zang dragen en dan kan hij uitkomen bij zijn eigen ‘Limit To Your Love’ van James Blake. Of hij haalt er één of meer anderen bij voor de zang. Maar misschien wil Vermeyen daar net ver van wegblijven.
Ook zonder zang of tekst blijven de composities op ‘Hygge’ overeind. De ondertoon is zowat voor elk nummer hetzelfde: melancholie, wegdromen, een warme rust door je te verliezen in de herhaling en de melodie en het gevoel dat je naar de soundtrack van een film aan het luisteren bent.
‘Hygge’ is een bijzonder welkom rustpunt in een wereld waarin alles steeds sneller en jachtiger moet. Pieter Vermeyen neemt in elk nummer ruim de tijd om zijn melodieën op te bouwen en uit te werken, iets wat heel wat andere artiesten verleerd zijn.
Je kan Pieter Vermeyen op 7 juni aan het werk zien in een voor dit soort muziek ongewone setting: de Kinky Star in Gent.
Soms hoor je muziek met een geheel eigen stijl en vibe. ‘Run Boy Run’ van Gurls is zoiets. Fris, catchy en met een eigenaardige muzikale invulling. Drie meiden die muziek maken. Verwacht je niet aan een band zoals The Corrs of Haim. Geen lieftallige samenzang maar potige en eigenzinnig indie/punkpop tunes met een jazzy invloed. Ik weet het: er wordt hier met genres en namen gesmeten dat het een lieve lust is maar hedendaagse muziek neemt heel veel elementen uit verschillende genres om het tot een iets nieuws te vermengen. En hier is het wel degelijks iets nieuws en origineels. Vrij minimaal gedaan en toch bijzonder. Moeilijk te vergelijken met andere acts en toch klinkt het niet arty-farty of heel extreem raar.
Maar ze verrassen wel. Bijvoorbeeld op opener “Worried Bout Ya” is het instrumentaria al bijzonder: sax en jazzy bas en minieme percussie. De song op zich is vrij catchy en aantrekkelijk. Soms is de muziek wat moeilijker. Op “Oui” bijvoorbeeld is het echt meer voor jazz/pop liefhebbers. Hun probleem is waarschijnlijk dat ze op sommige songs teveel mainstream gaan voor de jazz liefhebbers en op andere songs teveel de jazz tour opgaan voor de gewone muziekliefhebber. Een groot publiek lijken ze mij niet meteen te bereiken maar het album bezit wel kwaliteit. Kwestie dat ze bij de juiste luisteraars geraken.
Jazz/Soul/Avant garde
Nederlands 
Français 
