Hier gaat hij puur , eerlijk , spaarzaam te werk . Hij trok naar zijn thuisstad Omaha en brengt een rits hartverscheurende , melancholische , mooie songs mee op piano , akoestische gitaar en mondharmonica , gedragen door z’n indringende , doorleefde stem . Sing/songwriting en rootsamericana dat pijnlijk direct klinkt en de afstand tussen artiest en luisteraar nihil maakt . De emotie is groot , de impact maximaal !
Van ‘The Man’ Morrison voorstellen hoeft niet meer … De 71 jarige Ierse sing/songwriter is nog steeds goed actief bezig . Onvermoeibaar krijgen we platen, en is hij te horen op festivals en clubs. De platen, muziek klinkt routineus , vertrouwd en is wel niet zo memorabel meer, de songs zijn mooi subtiel , minuscuul uitgewerkt , stralen een warme gloed uit door het brede instrumentarium (o.m. de Hammond, de blazers , mondharmonica) en natuurlijk Van’s uitzonderlijke , emotioneel zalvende soulstem . Een heerlijke , sfeervolle , dromerige, aangename trip krijgen we voorgesteld . In zijn roots zit traditiegetrouw soul , jazz en pop verweven . Gemoedelijkheid troef , met een handvol sterke songs als “Out in the cold again”, “Holy guardian angel” en “Too late” . Goed album!
Hoeven we deze twee leden van Fleetwood Mac nog voor te stellen? Ietwat verrassend hoorden we dat ze nu ook een muzikaal duo vormden (naast Fleetwood Mac) en een plaat hadden gemaakt. We konden intussen al kennismaken met de vooruitgelopen single “In My World” dat ons wel kon bekoren. Een klein pareltje. De verwachtingen zullen bij velen wel hoog zijn aangezien zij beiden op ‘Rumours’ verantwoordelijk waren voor enkele van hun grootste hits (“Go Your Own Way”, “Don’ t Stop”, “You Make Love”, …) Ook drummer Mick Fleetwood en bassist John McVie (tevens ex van Christine) komen op dit album een deuntje meespelen.
Dus alles lijkt erop dat we ons mogen verheugen op een degelijk en goed album. Maar klopt dit ook? Ja en Fleetwood Mac-fans zullen zeker de echo van hun favoriete band doorheen verscheidene songs horen. Zoals de backings of het refrein op “In My World”, het ritme en de drums op “Too Far Gone” of de sfeervolle poprocker “Lay Down For Free”. Ze schotelen ons zo tien van deze songs voor. Verkennen ze hierop nieuwe horizonten? Nee, maar hetgeen ze doen , doen ze goed. Elke track heeft wel iets wat de song de moeite maakt: een refrein, een backing, een ritme of een gitaartje… Het album is geen meesterwerk geworden maar het bevat wel fijne pop rock en de samensmelting van twee mooie stemmen. Het is een zoveelste toevoeging aan het oeuvre van en rond Fleetwood Mac. Die fans kunnen dit album dan ook met hun ogen dicht kopen en zullen er, net zoals wij, ongetwijfeld nog een hoop luisterplezier aan beleven.
Ik heb het altijd al spannend gevonden om een album in handen te krijgen waarvan ik niet weet wat voor muziek ze maken, wie ze zijn en wat ze voor staan. De hoes bekijken, de muziek opleggen en ontdekken welke klankkleur en stijl er op je afkomt. Het heeft iets van een ontdekkingsreis. Soms hou ik bewust alle info achterwege tot ik alles eens goed beluisterd heb. Zo ook met deze release.
Als ik zo de hoes bekijk (er lijkt een of andere planeet op te staan) en de titel (‘Le Temps Du Rêve’) dan vermoed ik dat we waarschijnlijk atmosferische post rock zullen horen. Mijn intuïtie bedriegt mij niet. Opener “Morning In The Wilderness” is een langzaam opgebouwde atmosferische post-rock song. Lange instrumentale stukken, spaarzame vocals met hier en daar een kleine muzikale uitbarsting. Ze maken muziek zoals we die ook kennen van bands zoals Explosions In The Sky, Isis, Slint etc… De openingstrack kan mij in elk geval bekoren. De volgende track “Reverie Of Rising Star” bevat meer vocals en begint iets heavier dan de opener. “Impulse” is een korte, instrumentale track dat als basis een diepe cello heeft, aangevuld met wat percussie en een dubbele bass. “Into The Abyss” breekt met sommige meer lieflijk klinkende songs op dit album en is een donkere en desperaat klinkende song. Zo glijden we van de ene song in de andere.
Synopsys, een Frans ensemble dat sedert 2009 actief is, heeft met ‘Le Temps Du Rêve’ een kwalitatief en gevarieerd atmosferisch stukje post-rock afgeleverd. Een aanrader voor wie van dit genre houdt. Verkrijgbaar op vinyl, cd en mp3 via hun website of bandcamp.
Amáutica is een Argentijns trio dat sedert 2010 geregeld iets uitbrengt. Verleden jaar was er de EP met dezelfde naam als dit album en ze bevatte vijf songs. Deze vinden we ook hier terug. Een beetje verwarrend dat men dezelfde titel gebruikt en de cover is op de kleur na ook hetzelfde. Nu los daarvan vonden we de EP destijds goed te pruimen. We omschreven het als sfeervolle en soms etherisch klinkende gothic rocksongs. Het geluid van de band lag ergens tussen The Mission, Aeon Sable en Heroes Del Silencio.
Op ‘Rectificando El Sueño’ vinden we, naast de vijf gekende songs, nu nog drie extra tracks en een instrumentale versie van één van die drie tracks. We kunnen stellen dat deze songs in het verlengde liggen van de eerste vijf en dat ze goed passen tussen de rest.
Er wordt met name van dezelfde elementen gebruik gemaakt op de nieuwe songs. Ook de opbouw verloopt gelijkaardig. Zodoende, brengt dit geen verrassingen maar ook geen teleurstellingen met zich mee.
Acht deftige goth rock songs en een instrumental waar de sfeer en het geluid goed zit. Het hadden er gerust nog enkele meer mogen zijn. Dan hadden we van een echt nieuwe release kunnen spreken. Het Spaans zorgt voor de exotische toets aan het geheel. Voor wie zich iets van Amáutica wil aanschaffen zou ik dan de albumversie van ‘Rectificando El Sueño’ aanraden.
This Can Hurt is eigenlijk een duo in de studio en een kwartet op het podium. Dit debuut was eigenlijk verleden jaar al verschenen maar door een zware val van één van de bandleden moest men de promotie en de activiteiten errond stilleggen. Nu een jaar later is men terug op volle sterkte om hun debuut wereldkundig te maken.
Muzikaal kunnen we spreken van alternatieve rock met daar doorheen wat elementen van industrial, wave, dub, stoner…
Jack Noise (drums en samples) kwam af met soundscapes en samen met Ray M. (zang, gitaren, bas en synths) werkten ze die uit tot songs. Ray M. deed de productie van het album. Hij staat beter bekend in het muziekmilieu als JP, de vroege man achter De La Vega. Uit die samenwerking werden 11 tracks weerhouden die we terugvinden op ‘When Nothing Matters’.
De songs klinken fris, melodieus en rock/poppy. De gitaren en de synths vormen een mooi geheel in de songs. Het uptempo nummer “Colder” is daar een mooi voorbeeld van en zou een geschikte single kunnen zijn. Vergelijken met bestaande bands is niet zo makkelijk maar het zou ergens tussen de meer gitaargerichte muziek van Depeche Mode, een poppy versie van Nine Inch Nails en dergelijke meer moeten liggen. Ook de zang kan mij bekoren. Met nummers zoals “Bleed” en “Change” moeten ze live wel gensters kunnen slaan. Iets meer ingetogen nummers zoals “Danka” of “Codex” vullen de setlist mooi aan en geven diepgang aan het album.
Een heel aardig debuut dat goed klinkt en nu en dan wat adrenaline losweekt tijdens het beluisteren.
Het is een traditie geworden in de zomervakantie om naar het Kursaal van Oostende te trekken . Opnieuw haalde de organisatie een internationale show naar Oostende . Na o.m. Evita, Mamma Mia, Dirty dancing werd Footloose gestrikt. De zomershows, 14 shows in ruim tien dagen , zijn in het genre van musicals een succesverhaal .
Footloose, de musicalversie van de iconische film met Kevin Bacon uit 1984, werd in de originele Engelstalige versie met vertalingen via projectie in het Nederlands en het Frans getoond. De film gaat over de tiener Ren die na de dood van zijn moeder van Chicago naar Bomont verhuist. Ren is bezeten door muziek en dansen, maar dat is in Bomont verboden. Dominee Moore is er tegen omdat zijn zoon na een nachtje fuiven is omgekomen in een ongeval. Ren blijft volhouden en kan de dominee overtuigen een dansavond te organiseren. De namen die meedoen zijn niet van de minste , Gareth Gates, Pop Idool winnaar en Maureen Nolan, die samen met haar zussen de eerste Europese girls band werd .
Naast het dansspektakel is er opnieuw live-muziek met wereldhits zoals “Holding Out for a Hero” (Bonnie Tyler) , “Almost Paradise” (Mike Reno & Ann Wilson) , “Let’s Hear it for the Boy” (Deniece Williams) en natuurlijk het onvergetelijke Footloose (Kenny Loggings) .
De nummers op zich klinken al sprankelend, energiek , opwindend, en wat we zagen was echt geweldig, jeugdig , levendig , fris, nostalgisch. De wervelende start , de dansacts , het acteer- zangtalent , de snelle (decor) wissels , de live instrumenten, alles viel op zijn plaats . Je wordt helemaal meegenomen in het verhaal dat nauwkeurig, tot in de puntjes is uitgewerkt. De bruisende dynamiek en emotionaliteit, gevoeligheid gaan hand in hand . Ook hier wordt gesloten- , terughoudendheid, overnemen, wantrouwen , bescherming omgebogen naar kansen geven, loslaten, vrijheid, vertrouwen en samenhorigheid in een dansfeest . Iets waar we kunnen bij stilstaan en meenemen in ons dagdagelijks leven. En in de musical gaat men diep, erg diep , zeker het tweede deel dat naar adem doet happen .
Onderga deze musical , wat een intensiteit wordt uitgestraald. De andere shows hadden al veel om het lijf en wisten ons in te nemen, maar Footloose zindert na en is totnutoe wel één van de sterkste . Een schot in de roos voor de organisatie van Kursaal Oostende …
Organisatie: Kursaal Oostende
Sedert 2014 timmeren ze aan hun weg. Dit door middel van optredens en nu ook via hun kersvers debuut: ‘Demockrazy’. Daarop presenteren ze ons negen tracks waarvan de basis duidelijk in de trash metal ligt. Dit met de moderne metal vocals door Koen Mattheeuws. De teksten tonen ons hun kijk op de wereld: een wereld of maatschappij in verval en teloorgang. Muzikaal slagen ze erin om snedig en tevens melodieus te zijn. De ritme sectie is bij momenten haarscherp en vinnig. Opener “The Mockracy” is een geestige woordspeling met Democracy en tevens een aanklacht tegen het falend democratisch systeem. “Good Riddance” heeft een weids klinkende intro en is één van zwaarmoedigste songs op dit album. Het bevat tevens mooi drum werk en melodieus gitaarwerk. Een sterke song. De twee “Vote Clown”-songs lijken een sneer naar de huidige president Trump te zijn. “Memories” is een kortere en instrumentale track waarin men ons laat genieten van het wondermooie en melodieuze gitaarspel van Ruben Dhaene. Afsluiter “Of Diminishing Returns” is de langste maar één van hun sterkste songs. De zang grijpt je bij de keel, er is fijn solowerk en alles klinkt heel trashy. Samen met “Good Riddance” het hoogtepunt van dit album.
Primal Creation heeft een sterk debuut afgeleverd waarin ze sterke songs afleveren en tonen dat ze klinken als een volwassen band met een eigen smoel. Je hoort wat invloeden van bv Megadeth, Testament of gelijkaardige trash bands om maar wat referenties te droppen.
Een plaat om in één ruk te beluisteren. Gaat u er dus even voor zitten. Of neen, toch niet, gaan zitten bij King Gizzard & The Lizard Wizard is geen goed idee, daarvoor is de sound te prikkelend, te opwindend en vooral te krankzinnig.
Wij hebben ons dit plaatje aangeschaft in De Kreun, omdat wij euforisch en helemaal overdonderd waren van dat knotsgekke concertje. We voelen die opwinding meteen terug opwellen van zodra we dit ding hier opzetten.
Is dit een conceptplaat ? Misschien wel, maar dan wel eentje met een hoek af. Het is eigenlijk één kierewiet verhaal over bizarre monsters, buitenaardse wezens en weet ik veel wat nog allemaal. Een rollercoaster van een album met een voice-over die de geflipte songs aan elkaar praat. Op en top King Gizzard, geschift, opvliegend en uitnodigend tot een uitbundig rock’n’roll feestje. Er zit wederom een enorme vaart achter, het heeft de beroering van Thee Oh Sees en de gekte van Flaming Lips. Het is een sneltrein die nooit stopt maar hoogstens eventjes afremt om dan terug op ramkoers af te stevenen op een nog nader te bepalen eindbestemming.
Met het over 9 bedrijven uitgesponnen “Altered Beast/Alter Me” heeft de band er sowieso een kraker bij die menig concertzaaltje op zijn kop zal zetten, een geschifte joyride waarin meermaals plagend het gaspedaal wordt ingehouden om dan telkenmale met volle kracht terug op te trekken. Verder weet King Gizzard een soort uit zijn voegen gebarsten hardrock neer poten op het explosieve “The Lord Of Lightning”, een lading buskruit waarin zowel Black Sabbath, Arctic Monkeys en zelfs Uriah Heep vervat zitten. Al even heavy zijn “Digital Black” en vooral “Vomit Coffin”, twee ontvlambare splinterbommetjes die terloops nog een streep psychedelische punk door een metal-badje sleuren.
Dit album is na het ook al fantastische ‘Flying Microtonal Banana’, waarin de band enkele fel gesmaakte Oosterse uitstapjes maakte, al de tweede release in 2017. Er zouden er dit jaar nog enkele zitten aan te komen. Graag, want ieder album krijgt telkenmale een eigen smoel aangemeten en wij hebben geenszins de indruk dat het teveel van het goede is. King Gizzard & The Lizard Wizard blijft immers steeds boeien met die gejaagde en verslavende sound. Wij zijn er helemaal gek van. Op naar de volgende.
Met een beetje goeie wil zou je de muziek van Heliocentrics kunnen catalogiseren onder jazz, maar dan wel jazz die in een UFO mag beluisterd worden. Muziek die zijn inspiratie eerder haalt bij de vreemde klanken van Sun Ra dan bij de traditionele jazz artiesten. Intergalactische soundscapes die worden opgeluisterd met zwevende violen, roffelende drums, Oosterse geluidstapijten, een verdwaalde sax, een psychedelische gitaar en dito keyboards. In de instrumentale song “The Silverback” dwarrelt er bovendien wat spannende elektronica rond die we ook terugvinden bij neo-jazz bands als Portico Quartet of Gogo Pinguin. Elders komt geregeld de ijle en begeesterende stem van Barbora Patkova een bezwerende toon geven aan de songs. De dame neigt soms naar Nina Simone die voor de gelegenheid Portishead mag aanvoeren, zo schittert ze onder meer in volle glorie op de sierlijke openingssong “Made Of The Sun”.
De titelsong is een mooie belichaming van al het moois dat op dit album te vinden is, het doet een beetje denken aan al dat fraais dat Melanie De Biasio op ‘Blackened Cities’ naar boven brengt. Bij Heliocentrics hangt er wel nog een dikker psychedelisch mistgordijn om alles heen, en dat werkt de mysterieuze atmosfeer nog meer in de hand.
De invloeden zitten netjes en eerder onopvallend verwerkt in dit plaatje, “Dawn Chorus” knipoogt naar het Herbie Hancock meesterwerkje ‘Headhunters’ en “The Wake” heeft wat psych-funk van George Clinton in de genen zitten. “Square Wave” en “The Uncertainty Principle” zijn dan weer bevreemdende filmische tracks die aanleunen bij hetgeen David Holmes doet. Nog een hoogtepuntje is “Oh Brother” dat lekker dobbert op een fijn wah-wah gitaartje en een funky baslijntje waarboven Patkova dan nog eens haar stijlvolle vocals drapeert.
‘A World Of Masks’ is een knap en luisterrijk neo-jazz album, heerlijk om in te verdwalen.
Na hun welverdiende en prachtige passage op Gent Jazz was ik er als de kippen bij om hun eerste EP aan te schaffen. Frontman Nick en co verstaan als geen andere de kunst om rootsy indie americana rock toch dat typische Belgisch geluid of vibes mee te geven. Onze lokale Bon Iver laat ook nog ruimte voor intieme akoestische momenten. Hun EP werd opgenomen met Koen Gisen (An Pierlé, Flying Horseman, Dans Dans, ...)
Opener “Awe & Wonder” zet meteen de toon en vat Mount Soon perfect samen. Beheerste instrumenten, een klok van een stem en heel professioneel gebracht. Als was het dat je op een vulkaan zit die op het punt staat te exploderen, maar het net niet doet. “Treasure Island” begint met vioolwerk en bewijst hoe intens en intiem akoestische nummers kunnen zijn. “Run To Slow” gaat de zelfde weg op en doet de luisteraar likkebaarden van het subtiele gitaarwerk en de licht ontvlambare outro. “Beware the End” zie ik als een oer Vlaamse interpretatie van de betere Radiohead. “Highway” wordt perfect geparfumeerd met steelguitar. Loepzuivere materie dus. Afsluiter “I’ve been dreaming” is ook heel sfeervol en doet je effectief dromen. Dromen van de grote doorbraak. Mount Soon is er meer dan klaar voor.
Bekijk overigens ook de prachtige klip door Lara Gasparotto.
https://www.youtube.com/watch?v=TmecObTIFaI
Bassist Paul Van Gysegem, die vooral bekend is als schilder/beeldend kunstenaar, was in de vroege jaren '60 al bezig met het verkennen van een nieuwe muzikale taal, aangewakkerd door de Amerikaanse avant-garde. Percussionist, componist en pianist Chris Joris behoort tot de top percussionisten in Europa en pioniert sedert decennia met alle mogelijke etnische muziekvormen waarvan hij subtiel gebruik maakt in zijn composities en improvisaties. Trompettist Patrick De Groote begint zijn jazzparcours in 1965. Al vroeg wekken free jazz muzikanten als Ornette Coleman, Cecil Taylor en Don Cherry zijn interesse en in 1966 vraagt Paul Van Gysegem hem in zijn free jazz groep.
Dit prachtige werk bestaat uit pure free jazz improvisaties waarbij iedere muzikant en ieder instrument in hun virtuositeit aan bod komt en waar de grenzen voortdurend afgetast worden. Elk stuk neemt je mee naar een soort paradijs van menige klanktapijten waarbij piano, drums en contrabas gretig debatteren met elkaar. Ontspanning door de spanning dus.
1. Boundless 2. Hakketak 3. Windward 4. Leaflet 5. Talking 6. Frinket 7. Flash 8. Celestics 9. No Comment
José Gonzalez - Less is more, José & zijn gitaren
José Gonzalez + Illuminine
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-07-24
Govaert Véronique
Terwijl het publiek gestaag toe stroomt, komende uit alle richtingen, maar wel met één gemeenschappelijk doel voor ogen, vallen de laatste felle plensbuien. Concertgangers malen daar niet om en zijn voorzien van een handdoek, kussentjes worden uitgedeeld & het theater in wat wel een sprookjesbos lijkt, loopt stilaan vol …
Na het tweede belgeluid is het moment aangebroken voor de support act, Illuminine met als frontman Kevin Imbrechts. Imbrechtd heeft inmiddels 2 albums op zijn palmares, ‘#1’ & ‘#2’ en bracht ons instrumentale nummers samen met een violiste & een keybord speler. Je wordt er niet echt vrolijk van, maar dat is vast ook niet de bedoeling, de nummers zijn eerder melancholisch, psychedelisch & soms wat zwaar op de hand. Het éne nummer loopt ook over in het volgende waardoor het publiek soms aarzelend een applaus aanhief, maar dat toch maar niet doorzette, kwestie van niet het foute moment te kiezen. Zoals Imbrechts zelf te kennen gaf " mijn nummers leggen een hele reis af", zo kan je ook zijn muziek zien. Heel erg filmisch & je stelt je er onbewust desolate, weidse of woeste landschappen bij voor, waar uiteraard geen mens te bespeuren valt.
Het tweede deel van de set werd dan weer zeer bombastisch. Illuminine heeft wat in zijn mars! Kevin bedankte nadien zijn publiek & vooral ook het feit dat hij als voorprogramma mocht spelen van 'de man' zoals hij het verwoordde.
Tussen 2 sets is het immer leuk om wat rond te kijken & te luisteren, je hoorde naast het lokale taaltje ook veel Nederlands (sommigen volgden zowaar het EK dames voetbal op hun smartphone) ik hoorde ook Duits & spotte 'hoe kan het ook anders' 2 Zweden (met grote dorst) ; Ook enkele bekende Antwerpenaren mogen niet ontbreken, o;a; Francesca Van Thielen, Lien van der Kelder & Hans Herbots ... maar ik wijk af, het tweede belsignaal luidde zopas & naast het theater loopt nu ook het midden plein vol …
En daar is hij dan 'de man' met zijn gitaar in de hand. José Gonzalez . Een schuchter 'hello' krijgt hij nog net over zijn lippen & dan zoekt hij al zijn soelaas bij zijn muziekinstrument en vangt aan met “With the ink of a ghost”, gevolgd door “Lovestain”, waarna hij terug grijpt naar een ouder nummer “Hints”. De nummers rijgen zich aan mekaar & het wordt overduidelijk dat deze Zweeds-Argentijnse singer/songwriter geen man is van de grote gesproken woorden, van de gezongen woorden dan weer des te meer. Wat een artiest ! Groots in zijn eenvoud !
Zijn laatste bezoek aan het Rivierenhof dateerde alweer van 2008, weet hij ons nog te melden, voor ons hoeft hij alvast niet nog eens 9 jaar te wachten, laat dat duidelijk zijn.
Sommige nummers zijn vrij kort & andere worden dan muzikaal wat langer uitgesponnen zoals bij “Cycling trivialities”, geweldig geapprecieerd door het publiek trouwens. Na een laatste 'thank you so much' kondigt José al zijn laatste nummer aan, het immer bekende “Teardrop” van Massive Attack & dan verdwijnt hij achter de coulissen ...
Maar kijk daar is hij al weer terug en brengt nog enkele bisnummers om dan finaal af te sluiten met ... inderdaad “Heartbeats”, ook al zo’n instant classic cover …
Less is more, José & zijn gitaren, meer hoeft dat niet te zijn.
Setlist : With the ink of a ghost / Lovestain / Hints / Suggestions / Crosses / What will / The nest / Abram / Forest / Stories / Killing for love / Leaf off - the cave / Cycling trivialities / Every Age / Teardrop/
Extra : Open book / Line of Fire / Down the line / Heartbeats
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jose-gonzales-24-07-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/illuminine-24-07-2017/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Borgerwood 2017 - Belgian ‘Borgerwood’ Pop!
Borgerwood 2017
Park Spoor Oost
Borgerhout
2017-07-22
Simon Van Herzele
We bevonden ons in Park Spoor Oost voor de derde editie van Borgerwood. Ondanks de vele regenvlagen dansten we ons een weg door de sterke line-up en maakten we een kleine oplijsting van de hoogtepunten.
Meest dansbare act: WWWater
Vorig jaar mocht ze de Red Bull Elektropedia award voor meest beloftevolle artiest in ontvangst nemen, sindsdien heeft frontvrouw Charlotte Adigéry niet echt stillgezeten. WWWater werd opgepikt door het Soulwax label, DEEWEE en samen brachten ze een straffe single uit. Met minimalistische synths en een prachtige stem probeerden ze gisteren Borgerwood aan het dansen te brengen. Jammer genoeg kwam er ook letterlijk water uit de lucht gevallen wat het opzet van de Gentse wat in gedrang bracht. Dansen moest plaats maken voor samen onder paraplu’s kruipen. WWWater moet het grotendeels van de beleving hebben en die viel gisteren letterlijk in het water.
Meest vreemde bandlid: Star Club West
Aangekondigd als ‘Eén van Antwerpen’s best bewaarde gitaargeheimen’ mocht Star Club West de zon verwelkomen. Frontman Nico Jacobs was zijn hyperactieve zelve en dat werkte aanstekelijk.
Even misten we de intrigerende diepgang die op hun nieuwste album ‘NIN’ te vinden is, maar nooit kregen we de kans om daar lang bij stil te staan. Het tempo lag hoog en de ervaren mannen rockten alsof hun leven ervan af hing. Een special rol was weggelegd voor een boomstam die het midden van het podium in beslag nam. Naar het einde van de set kwam er iemand in volledige veiligheidsoutfit met een kettingzaag de boomstam doorzagen, dit allemaal op het stevige ritme van Star Club West. Speciaal maar zeker even energetisch.
Meest energetische set: Equal Idiots
Na winst in de Nieuwe Lichting van Studio Brussel en wekenlang een vaste stek in de Afrekening brachten de twee jongens uit de Kempen vorige maand hun debuutalbum ‘Eagle Castle BBQ’ uit. Deze zomer stellen ze die plaat voor aan het festivalpubliek en zijn ze nog aan het werk te zien op onder andere Suikerrock, de Lokerse Feesten, Maanrock en Leffingeleuren.
Zoals gewoonlijk stond gitarist-zanger Thibault als een bezetene rond te springen en ramde drummer Pieter onvermoeibaar op zijn drumstel. De zon brak ondertussen eindelijk nog eens door en de energie die Equal Idiots uitstraalde, bracht een glimlach op de gezichten. Afsluiten doen ze met een cover van “ça plane pour moi” waarbij Borgerwood stevig uit zijn dak gaat. De verzonnen lyrics en het Frans met haar op tonen aan dat garagerock niet altijd even serieus moet zijn om goed te zijn.
Kleinste verrassing: Fake Indians
Tussen de acts op de mainstage door was er genoeg te beleven om de verveling tegen te gaan. Spoor Oost werd bezet door een designermarktje en een handvol foodtrucks. EDM-liefhebbers konden zich laten gaan in de dj-cage en er waren containers aanwezig die fungeerden als secret stages. Hier mocht Fake Indians tot tweemaal toe zijn opwachting maken. De containers kregen niet meteen grote aandacht maar toevallige voorbijgangers bleven al snel staan waardoor het drummen werd om een glimp van de band op te vangen. Met hun stevige, licht psychedelische, noise rock toonden de mannen uit Antwerpen dat ze evengoed een plekje op de mainstage hadden verdiend.
Grootste verrassing: BRNS
Na de stevige rock van Equal Idiots mocht BRNS de regen weer verwelkomen. Hoewel deze band voor het overgrote deel van het publiek vrijwel onbekend leek, was het meer als waard om in het natte weer te blijven staan. De jonge Brusselaars brachten een betoverende set vol samenzang, brede glimlachen, Nederlands met haar op en melodische pop. Licht heen en weer bewegend droomde het publiek weg zonder in slaap gewiegd te worden. In oktober brengen ze een nieuwe plaat uit waar wij alvast enorm naar uitkijken.
Meest sensuele moves: J. Bernardt
Zoals we ondertussen al van Jinte Deprez gewoon zijn, kon de frontman van Balthazar met zijn sideproject het brave publiekje in een mum van tijd volledig ophitsen. Jinte zwaaide met een drumstok alsof hij een toverstaf vasthad en sprong al dansend heen en weer. Groteske synths en stevige bassen lieten de regen verdwijnen. Met “Calm Down” als tweede song en “The Other Man” als afsluiter hield J Bernardt het Antwerpse publiek van begin tot einde in zijn ban.
Meeste rock and roll gehalte: Millionaire
Wie nog durft te beweren dat rock dood is, was gisteren duidelijk niet in Borgerhout te vinden. Millionaire is terug, en hoe. Frontman Tim Vanhamel mocht solo openen maar al snel pakten de andere bandleden hun instrumenten op en werd er een stevige sound opgebouwd. Als een geoliede machine bliezen ze een uur lang het publiek volledig omver met “Champagne” als absoluut hoogtepunt. Ondanks dat ze sommige songs tot langer als tien minuten uitrokken, verveelde Millionaire ons geen moment. Dit was zo een optreden waar je achteraf even van moet bekomen. Deze zomer is Millionaire nog aan het werk te zien op de Lokerse Feesten. In november touren ze door België, Nederland en Frankrijk. Dit is een band die je aan het werk gezien moet hebben.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/borgerwood-festival-2017/
Organisatie: Borgerwood
Boomtown 2017 – van 17 t/m 22 juli 2017 - Gabriël Rios + J. Bernardt – Intiem + broeierig
Boomtown 2017
Handelsbeurs + Opera
Gent
2017-07-19
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Op Boomtown staan altijd heel wat sterke namen op het programma. Wij pikten er onmiddellijk twee in één mee, en daar hadden we achteraf zeker geen spijt van!
Beginnen deden we met J. Bernardt. De nieuwe band van Jinte Deprez schoot stevig uit de startblokken dit jaar. Een nieuw album en aanwezig op zo goed als elk festival deze zomer. Terecht zo blijkt, want ook in de Handelsbeurs speelden ze een set van formaat. We kregen het allereerst “On Fire”, en ondanks de intieme intro van het nummer was het de voorbode van een hete set (vergeef ons het woordgrapje). Met een zalige grijns in de aanslag begroette hij daarna het publiek. Als een man die weet hoe hij zijn toehoorders moet bespelen, maar ook als een man die weet dat hij weer iets prachtigs in elkaar heeft geflanst.
De sound doet, hoe kan het ook anders, natuurlijk denken aan Balthazar. Maar Deprez maakte er wel zijn eigen ding van. Met “Calm Down” heeft hij natuurlijk een hit van formaat te pakken, die nog eens perfect werd gebracht. Onmiddellijk daarna ging J. Bernardt op z’n berbers in een leuk intermezzo met het steeds versnellende “The Question”. We kregen er “Running Days” achter geplakt, het nummer waarin de vergelijkingen met Chet Faker nog het meest opgaan. Een zwaar dreunende bas, traag je kop binnendringend en met genoeg leegte in de begeleiding om die fantastische stem te laten uitkomen. De subtiele gitaarstrelingen voor de hoge noten maken dit één van de hoogvliegers van de set. Maar geen tijd om er bij stil te staan, want we gingen al verder met een schitterende muzikale interlude, “Motel”. Een volwaardige aanvulling en rustmoment in de set, gelijkaardig aan de interludes die Alt-J brengt in hun optredens.
Dat er onmiddellijk daarna al in zwijm wordt gevallen bij de eerste tonen van “Wicked Streets”, bewijst de kracht van het soloproject van Jinte Deprez. De slenterende Jinte Deprez ontvlamde, wierp zijn armen in de lucht en deed de zaal genieten. Jammer genoeg zat het er toen al bijna op. Maar niet voor meneer Deprez nog eens zijn toer tussen het publiek ging gaan doen tijdens “The Other Man”. Het ritme kreeg ondertussen zelfs de meest hardnekkige stilstaander te pakken. En na bisnummer “My Own Game” moest J. Bernardt ons al verlaten. Logisch, meer songs staan er niet meer op het album. Maar stuk voor stuk hebben ze ons kunnen bekoren. Telkens schoot Jinte Deprez raak. Zweterig maar voldaan konden we de Handelsbeurs buiten stappen.
Van de Handelsbeurs naar de Opera. Van J. Bernardt naar Gabriël Rios. Een kleine stap voor een mens, maar een grote voor de muziekrecensent. De broeierige sfeer maakte plaats voor een intieme in de prachtige operazaal. Toen we binnenkwamen had Gabriël net de intro achter de rug, maar gelukkig waren we op tijd om “Straight Song” te horen. Blij dat we er waren, want we zagen onmiddellijk dat dit een ‘Rios Special’ ging worden. Niet alleen, niet met een echte band, wel met een contrabassist en celliste in de begeleiding. In “Straight Song” was het echt een spel tussen de bas en de gitaar van Gabriël Rios, en werden we in snelheid gepakt. Daarna kregen we zeer toepasselijk “Skip the Intro”, een heel ‘happy’ nummer, bijna weggelopen uit een Disney prinsessenfilm. Dat sprookjesachtige gaat trouwens nooit helemaal uit de intieme set van Rios. Hij vermijdt de totale stilte niet, zoals in “Madstone”, tot op het moment dat mensen zelfs al schuchter gaan klappen voor het nummer gedaan is. En dat maakt het net zo mooi om naar te luisteren: het klinkt heel eenvoudig, maar is het uiteraard niet. Breekbaar, heel gelijkaardig aan vele van de songs van Jack Johnson. Al moet gezegd, tussen de nummers door is Gabriël Rios een echte babbelkont. Voor sommigen komt het waarschijnlijk arrogant over, voor anderen gewoon ludiek en grappig.
Maar gelukkig blijft de muziek - uiteraard - centraal staan. We kregen een ‘uptempo’ “Broad Daylight”, tot op het punt dat het heel jazzy overkwam en hielden van de leuke deuntjes in “Song N°7”, begeleid door perfect fluitspel van de contrabassist. Met “Gold” en “Police Sounds” zaten er trouwens nog enkele oudere, maar steengoede songs in de set. Ook één nieuw nummer: “Hopelijk vinden jullie het goed, want ik heb er nog maar één gemaakt. Anders stop ik er beter mee”, vertelde Rios bij aanvang. Gelukkig is dat niet nodig, want met “Let the Gods Grow Jealous” heeft hij een topnummer vast. Het hoekige gitaarspel zorgde vreemd genoeg ook voor een zalig kabbelend liedje. Op het einde van de set kregen we nog een leuke extra met 3(!) bisnummers, waaronder twee in het Spaans. Eentje van Puerto Rico, “El Raton”, en eentje van Cuba, “El Carretero”. Perfect in de stijl van Rios. We waanden ons onmiddellijk in een rokerige bar daar, met een dikke sigaar en een glas rum in onze hand. We verlieten de zaal dus met een fantastisch gevoel, en een schitterend avondje Boomtown achter de rug.
Set J. Bernardt: On Fire - Lapse of Reason - The Direction - Calm Down - The Question - Running Days - Motel - Wicked Streets - The Other Man - My Own Game
Set Gabriël Rios: Intro - Straight Song - Skip the Intro - City Song - Madstone - Burning Son - Broad Daylight - Song N°7 - Let the Gods Grow Jealous - Gold - Work Song - Swing Low - Police Sounds - Young Gods - El Raton - El Carretero
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gabriel-rios-3/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/j.-bernard-2/
Organisatie: Boomtown, Gent
Boomtown 2017 – van 17 t/m 22 juli 2017 - J. Bernardt + Gabriël Rios - Broeierig en intiem
Boomtown 2017
Handelsbeurs + Opera
Gent
2017-07-19
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Op Boomtown staan altijd heel wat sterke namen op het programma. Wij pikten er onmiddellijk twee in één mee, en daar hadden we achteraf zeker geen spijt van!
Beginnen deden we met J. Bernardt. De nieuwe band van Jinte Deprez schoot stevig uit de startblokken dit jaar. Een nieuw album en aanwezig op zo goed als elk festival deze zomer. Terecht zo blijkt, want ook in de Handelsbeurs speelden ze een set van formaat. We kregen het allereerst “On Fire”, en ondanks de intieme intro van het nummer was het de voorbode van een hete set (vergeef ons het woordgrapje). Met een zalige grijns in de aanslag begroette hij daarna het publiek. Als een man die weet hoe hij zijn toehoorders moet bespelen, maar ook als een man die weet dat hij weer iets prachtigs in elkaar heeft geflanst.
De sound doet, hoe kan het ook anders, natuurlijk denken aan Balthazar. Maar Deprez maakte er wel zijn eigen ding van. Met “Calm Down” heeft hij natuurlijk een hit van formaat te pakken, die nog eens perfect werd gebracht. Onmiddellijk daarna ging J. Bernardt op z’n berbers in een leuk intermezzo met het steeds versnellende “The Question”. We kregen er “Running Days” achter geplakt, het nummer waarin de vergelijkingen met Chet Faker nog het meest opgaan. Een zwaar dreunende bas, traag je kop binnendringend en met genoeg leegte in de begeleiding om die fantastische stem te laten uitkomen. De subtiele gitaarstrelingen voor de hoge noten maken dit één van de hoogvliegers van de set. Maar geen tijd om er bij stil te staan, want we gingen al verder met een schitterende muzikale interlude, “Motel”. Een volwaardige aanvulling en rustmoment in de set, gelijkaardig aan de interludes die Alt-J brengt in hun optredens.
Dat er onmiddellijk daarna al in zwijm wordt gevallen bij de eerste tonen van “Wicked Streets”, bewijst de kracht van het soloproject van Jinte Deprez. De slenterende Jinte Deprez ontvlamde, wierp zijn armen in de lucht en deed de zaal genieten. Jammer genoeg zat het er toen al bijna op. Maar niet voor meneer Deprez nog eens zijn toer tussen het publiek ging gaan doen tijdens “The Other Man”. Het ritme kreeg ondertussen zelfs de meest hardnekkige stilstaander te pakken. En na bisnummer “My Own Game” moest J. Bernardt ons al verlaten. Logisch, meer songs staan er niet meer op het album. Maar stuk voor stuk hebben ze ons kunnen bekoren. Telkens schoot Jinte Deprez raak. Zweterig maar voldaan konden we de Handelsbeurs buiten stappen.
Van de Handelsbeurs naar de Opera. Van J. Bernardt naar Gabriël Rios. Een kleine stap voor een mens, maar een grote voor de muziekrecensent. De broeierige sfeer maakte plaats voor een intieme in de prachtige operazaal. Toen we binnenkwamen had Gabriël net de intro achter de rug, maar gelukkig waren we op tijd om “Straight Song” te horen. Blij dat we er waren, want we zagen onmiddellijk dat dit een ‘Rios Special’ ging worden. Niet alleen, niet met een echte band, wel met een contrabassist en celliste in de begeleiding. In “Straight Song” was het echt een spel tussen de bas en de gitaar van Gabriël Rios, en werden we in snelheid gepakt. Daarna kregen we zeer toepasselijk “Skip the Intro”, een heel ‘happy’ nummer, bijna weggelopen uit een Disney prinsessenfilm. Dat sprookjesachtige gaat trouwens nooit helemaal uit de intieme set van Rios. Hij vermijdt de totale stilte niet, zoals in “Madstone”, tot op het moment dat mensen zelfs al schuchter gaan klappen voor het nummer gedaan is. En dat maakt het net zo mooi om naar te luisteren: het klinkt heel eenvoudig, maar is het uiteraard niet. Breekbaar, heel gelijkaardig aan vele van de songs van Jack Johnson. Al moet gezegd, tussen de nummers door is Gabriël Rios een echte babbelkont. Voor sommigen komt het waarschijnlijk arrogant over, voor anderen gewoon ludiek en grappig.
Maar gelukkig blijft de muziek - uiteraard - centraal staan. We kregen een ‘uptempo’ “Broad Daylight”, tot op het punt dat het heel jazzy overkwam en hielden van de leuke deuntjes in “Song N°7”, begeleid door perfect fluitspel van de contrabassist. Met “Gold” en “Police Sounds” zaten er trouwens nog enkele oudere, maar steengoede songs in de set. Ook één nieuw nummer: “Hopelijk vinden jullie het goed, want ik heb er nog maar één gemaakt. Anders stop ik er beter mee”, vertelde Rios bij aanvang. Gelukkig is dat niet nodig, want met “Let the Gods Grow Jealous” heeft hij een topnummer vast. Het hoekige gitaarspel zorgde vreemd genoeg ook voor een zalig kabbelend liedje. Op het einde van de set kregen we nog een leuke extra met 3(!) bisnummers, waaronder twee in het Spaans. Eentje van Puerto Rico, “El Raton”, en eentje van Cuba, “El Carretero”. Perfect in de stijl van Rios. We waanden ons onmiddellijk in een rokerige bar daar, met een dikke sigaar en een glas rum in onze hand. We verlieten de zaal dus met een fantastisch gevoel, en een schitterend avondje Boomtown achter de rug.
Set J. Bernardt: On Fire - Lapse of Reason - The Direction - Calm Down - The Question - Running Days - Motel - Wicked Streets - The Other Man - My Own Game
Set Gabriël Rios: Intro - Straight Song - Skip the Intro - City Song - Madstone - Burning Son - Broad Daylight - Song N°7 - Let the Gods Grow Jealous - Gold - Work Song - Swing Low - Police Sounds - Young Gods - El Raton - El Carretero
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gabriel-rios-3/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/j.-bernard-2/
Organisatie: Boomtown, Gent
Het Antwerpse DAAU viel 25 jaar geleden op met een klassiek instrumentarium en een punkattitude . Invloeden uit de klassieke muziek, jazz, rock en Balkan waren er te horen en maakte hen uniek. De broers Lenski zaten toen aan de bron om met viool , cello een bijzonder sfeervol , filmisch geluid te creëren . Later voegden ze er dub , elektronica en ambient aan toe. Intussen zijn de broers niet meer bij DAAU , maar met twee andere oorspronkelijke leden klopte men al die jaren aan bij stadsgenoot , man-van-alle-kunstjes, producer Rudy Trouvé . Hij kreeg al het materiaal , maakte daar een mixtape van en met knip- en plakwerk zorgde hij voor een nieuw meesterwerk ; alle invloeden heeft hij samengebracht , die de DAAU dat uitzonderlijk plaatsje gaf in de muziekscène met experimentele en subtiele melodieën en geluidjes . Klassiek avantgardepop!
De herinterpretatie klinkt overtuigend , raakt en behoudt het vroegere uitgangspunt van een sfeervol filmische trip die het klassieke linkt met ergens de Residents en Gotan project. “Drieslagstelsel II” , “Dansende mieren” en “Red” zijn sterkhouders op deze return . DAAU herleeft …
The Last Shadow Puppets is een uniek samenwerkingsproject tussen Alex Turner en Miles Kane . In 2008 overtuigden ze erg sterk met ‘The age of the understatement’, orkestrale sixties in een Britpop elan. Een combo met violisten bood net dat ietsje meer. De samenzang , de afwisselende zangpartijen en het indringend gitaargetokkel creëren een sfeertje van spaghetti westerns en Tarentino habit. De gevarieerde composities klonken lekker ouderwets, zaten ingenieus en subtiel in elkaar en waren mooi uitgewerkt.
Acht jaar zat er tussen plaat 1 en 2 , ‘Everything you’ve come to expect’, die iets minder puntig , vaardig was , maar toch nog een handvol sterke nummers had .
De EP volgt nog geen acht maand na de cd release . Naast de herbewerking van 2 eigen nummers , waarbij je niet omheen de orkestratie kunt , hebben de twee een eerbetoon op hun best afgeleverd met vier covers .
Kane en Turner op scherp dus . “Les cactus” van Jacques Dutronc is creatief extravert aangepakt, de Franse scene op het hoogste podium , het sfeervolle “Is this want you wanted” overtuigt enorm en doet Cohen verrijzen. The Falls “Totally wired” hoorden we al diverse malen in de livesets en versmelt garage; indie en Britrock. Tot slot “This is your life” van het onderkende postpunk combo Glaxo Babies brengt Kane op topniveau .
Een niet te onderschatten EPtje is dit, die het zang- en compositorisch talent van de twee nogmaals onderstreept .
Toen Thurston Moore in 2013 kwam opzetten met zijn nieuwe band Chelsea Light Moving en het gelijknamige voortreffelijke album, mochten we al spreken van een bijzonder aangenaam alternatief voor het hiaat dat het jammerlijk ter ziele gegane Sonic Youth had achtergelaten. Dit was niet zomaar een doekje tegen het bloeden, maar wel een bevlogen Thurston Moore die duidelijk een tweede jeugd beleefde.
Met het geweldige ‘The Best Day’ uit 2014 waren wij nog meer in onze nopjes en met de nieuwe ‘Rock n Roll Consciousness’ durven wij u zowaar melden dat wij Sonic Youth voor geen meter meer missen. Na de SY split hebben wij Thurston Moore trouwens al drie keer zien voluit gaan op het podium en de man klinkt scherper, vinniger en levendiger dan ooit. Op ‘Rock n Roll Consciousness’ is dat niet anders. Amper vijf songs, goed voor drie kwartier smullen. Vijf keer Thurston Moore in zijn meest creatieve en geïnspireerde bui, vijf excellente songs die op om het even welke SY plaat tot de uitschieters zouden hebben behoord, vijf klassiekers tout court.
Nog voor de effectieve release van het album had Thurston Moore al “Cease Fire” vooruitgestuurd, een briljante song met scherpe kantjes en typische noisy gitaren die lekker scheuren en tegelijkertijd heerlijk golven. Veelbelovend, absoluut, … en dan blijkt dat die wonderlijke song doodleuk is weggelaten op het album, grapje van Mijnheer Moore. Geen nood, ‘Rock n Roll Consciousness’ is gevuld met een handvol parels die stuk voor stuk de hoge verwachtingen na die formidabele teaser met glans inlossen.
Ook Lee Ranaldo mogen we best vergeten, want met James Sedwards vormt Moore een uitmuntende nieuwe gitaartandem. De geniale Sedwards slaagt er in om vrij cleane solo’s (naar SY normen toch) op een schitterende manier te laten versmelten met dat typische noise geluid dat Moore destijds heeft uitgevonden. Zo zorgt het duo voor een fenomenale gitaarsymbiose in de prachtige elf minuten durende opener “Exalted”. Ook het rustige “Smoke Of Dreams”, met zijn zes minuten de kortste track, is zo een heerlijk dromerige song die wordt opgeluisterd door de fijne gitaarklanken van Sedwards.
De noise gitaarsluizen mogen nog eens als vanouds open in een geweldig “Cusp” dat steeds heftiger tegen de muren aan scheurt. “Turn On” is meer dan tien minuten ongeëvenaarde gitaarmagie met enerzijds stevige uitspattingen en anderzijds tintelende gitaartjes die al eens naar Television neigen. Afsluiter “Aphrodite” is ook weer zo een vernuftig stuk vakbekwaamheid waar Moore zijn totale muzikale erfenis in kwijt kan. Het scheurt, het knarst, het snijdt en het zindert een eind weg om daarna terug in relax modus de brokken te lijmen.
Op ‘Rock n Roll Consciousness’ treffen we Thurston Moore aan op zijn allerbest. Deze plaat maakt duidelijk dat Thurston Moore meer dan alle anderen de bepalende factor was in de sound van Sonic Youth. Een legende die nu als een jonge gedreven snaak verder bouwt op een sound waar alleen hij het patent op mag hebben.
All Them Witches is een Amerikaanse band die een soort epische en zwevende rock maakt zonder dat men daarbij in een labyrint van papavervelden verdwaalt. Waarmee we willen zeggen, The Grateful Dead en Woodstock zijn nog een eind weg, maar een ferme joint zou toch niet misstaan.
Blues, stonerrock en psychedelische rock banen zich hier een weg doorheen een stel begeesterende songs.
De sound van All Them Witches had zich al gevormd op de drie uitstekende voorgangers ‘Our Mother Electricity’, ‘Lightning At The Door’ en ‘Dying Surfer Meets His Maker’, dit nieuwe album zet de avontuurlijke tocht met glans verder. We horen Hawkwind en The Doors, maar tevens Kyuss en zelfs een streep Radiohead.
Op ‘Sleeping Through The War’ gaan All Them Witches voor atmosferische songs die zowel stevige riffs als verstilde mijmeringen in zich hebben. De gespierde opener “Bulls” gaat als een licht stromend beekje van start en komt dan plots in een stoner-onweer terecht. “Dont Bring Me Coffee” en “Bruce Lee” zijn stevige en energieke rockers die in een vrij kort tijdsbestek (drie minuutjes is wel zeer kort naar ATW normen) nogal wat averij aanrichten.
De echte weed-songs hebben zich op het einde genesteld. Bij “Albatross” en “Cowboy Kirk” begeven de gitaren zich enkele lagen boven de dampkring en op het meeslepende en lange “Internet” komt een zwevende harmonica de fakkels aansteken om dan samen met een echoënde gitaar wat te gaan uitwaaien in de kosmos.
Wederom een bijzonder sterk album van een formidabele rockband die nog veel te weinig erkenning heeft gekregen.
Adios Pantalones komt uit Gent. Stadsgenoten dus van The Grave Brothers. Met die Grave Brothers bracht Adios Pantalones reeds het split-album ‘Clash Of The Primitives’ uit.
Adios Pantalones heeft zopas zijn debuutalbum uitgebracht bij Drunkabilly Records. Daar hebben ze liefst tien jaar over gedaan. Op ‘Playtime!’ brengt deze Gentse band old-school psychobilly, in de lijn van The Meteors, Nekromantix, Astro Zombies, Batmobile en Demented Are Go. Wel blijven de klassieke horror-elementen van de psychobilly hier grotendeels achterwege. In de plaats krijg je meer klassieke onderwerpen als liefdesverdriet en feesten en een hoop onzin over flamingo’s en roze buffels. De Gentenaars brengen hun muziek in de eerste plaats met veel humor. Wat had je gedacht met zo’n groepsnaam.
Op de muziek van Adios Pantalones valt niks af te dingen. Het samenspel, de energie, de tempowisselingen, de solo’s, …, alles zit strak in het pak. Bassist-zanger-vetkuif Nico Pantalone heeft geen klassieke, mooie zangstem stem, maar dat stoort niet.
De uitschieters op dit debuutalbum zijn zonder meer het furieuze “Flamingo”, het nerveuze “Ragin’ Fury” en “Fool’s Crown”, dat heen en weer slingert tussen snel en nog sneller. De instrumentale afsluiter Vlaagske, met een vrolijk orgeltje erbij, smaakt naar meer. Opmerkelijk is “Sjock”, een openlijke sollicitatie naar een plek op het volgende Sjock-festival in Gierle, waar Adios Pantalones reeds in 2013 op de planken stond. Daarin blijkt dat sjock ook een werkwoord is. Wij hopen dat Adios Pantalones nog lang ‘around’ mag ‘sjocken’.
https://nl-be.facebook.com/Adios.Pantalones.belgium/
Is het dezer dagen nog relevant om Led Zeppelin te klonen ? De Amerikaanse band Greta Van Fleet doet het sowieso, maakt niet uit wat u er van denkt.
Amai, dit is wel akelig dicht bij Zep. Vooral zanger Josh Kiska haalt de jonge Robert Plant zo perfect naar boven dat u met de ogen dicht nooit het verschil zal merken. Ook de sound is zodanig geworteld in de seventies classic rock dat het wel lijkt alsof deze jonge snaken (3 broers en een drummer) geen enkele plaat van de jongste 40 jaar in hun kast hebben staan, of het moeten er enkele van The White Stripes, Wolfmother of Rival Sons zijn. En waar hebben die de mosterd gehaald, denkt u ?
De 4 songs op dit EP’tje zijn misschien niet zo onvergetelijk als deze van hun grote voorbeelden en gitarist Jake Kiska is hoegenaamd nog geen Jimmy Page, maar toch is dit de moeite waard, zeker voor diegenen die in geen 30 jaar naar de kapper zijn geweest en steeds de luchtgitaar binnen handbereik houden.
Dourfestival Dour 2017 – van 12 t/m 16 juli 2017 – Een overzicht van onze vijfdaagse muzikale overlevingstocht
Dourfestival Dour 2017
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2017-07-12 t/m 2017-07-16
Kimberley Haesendonck , Masja De Rijcke en Johan Meurisse
“Doureeeuuuuhhhh”! Ah, het zalige woord dat weer 5 dagen uit iedereen zijn mond vloog . Het enthousiasme, de lachende gezichten en de muziek die in de wachtrijen langs alle kanten uit de boksen galmden. Één ding was duidelijk, Dour was er klaar voor!
Alle records werden verpulverd tijdens de 29e editie. 242 000 festivalgangers gedurende 5 dagen festival. Na de editie van 2016 - die 235 000 festivalgangers mocht verwelkomen op het Plaine de la Machine à Feu - blijft het festival in stijgende lijn evolueren, met 242 000 bezoekers (37 000 op woensdag, 48 000 op donderdag, 50 000 op vrijdag, 55 000 op zaterdag en 52 000 op zondag).
Wij nemen je mee door de 5 leukste dagen van het jaar met enkele rampzalige, maar gelukkig ook een overvloed aan goede optredens, sfeer, gezelligheid en koude pintjes (héél véél koude pintjes)!
Voor ons persoonlijk is dit absoluut het leukste festival van België. Net omdat Dour over de meeste aparte en unieke sfeer beschikt en qua vibe zich volledig onderscheidt van de andere festivals. Het programmeren van alternatieve en dj’s/bands/artiesten zorgt niet alleen voor een fantastisch festival meer ook voor een heleboel nieuwe ontdekkingen., waarbij de kernwaarden van het festival steeds centraal blijven staan.
De gelukzalige smile die vijf dagen lang op ons gezicht te zien was, is niet verdwenen en we geven toe dat we de ‘DOUR blues’ sterk te pakken hebben.
Dour blijft met voorsprong het grootste en belangrijkste muzikale evenement in Franstalig België, met een wijdverspreide erkenning en reputatie. Dour 2018 staat al opnieuw genoteerd in onze agenda.
dag 1 – woensdag 12 juli 2017
De eerste dag van dit vijfdaags festival ging van start met een half geopend festival terrein en enkele podia, waaronder The Last Arena, Jupiler Boombox en de Dubcorner.
Als eerste gingen we een kijkje nemen in de Jupiler Boombox voor Binkbeats. Een show waar we nu nog steeds van achterover vallen. Deze Nederlander brengt de elektronische set volledig op z’n eentje live en doet het met een overdosis energie en enthousiasme. Je zou denken dat je minstens acht armen zou nodig hebben om dit te realiseren maar deze jongeman tovert zonder problemen een diepgaande live set met z’n twee armen en een lichaam vol overtuigingskracht. (Masja De Rijcke)
We merkten dat de meeste mensen die opwarming van de pré-avond niet meer nodig hadden, en rijkelijk aan de togen aanschoven voor hun eerste frisse pint over de 5 dagen. Wij begaven ons, met die pint in de handen, naar het eerste optreden van Dour: Damso! Deze jonge ‘ket’ is een rijzende ster in de Belgische Hip-Hop scene, dus uiteraard waren wij enorm benieuwd wat deze heer te bieden had. En wij waren duidelijk niet de enige, want de Jupiler Boombox stond overvol. Zijn plaat ‘Batterie Faible’ werd bij de Franstaligen goed opgepikt, maar laat ons eerlijk zijn, dat deze ons stiekem ook kon bekoren. Ook live maakte Damso zijn populariteit waar, want deze artiest stond er en bracht een overdreven goede show. De Boombox ontplofte bijna van al het gespring en de portie ‘swag’ die er rondhing. Perfecte start van Dour 2017! (Kimberley Haesondock)
Na deze prachtige set begaven we ons naar The Last Arnea waar we vol ongeduld stonden te wachten op de komst van M.I.A. Vooraf één van onze favoriete hiphop artiesten. Een vrouw met ballen, geniale songs en beats die een boost geven van jewelste. Ze is de koningin van de Triphop! Althans dat dachten we! Maya Aprugsalem wist hier op Dour op z’n zachts gezegd een beschamende vertoning neer te zetten. Enkele jaren geleden zagen wij deze dame op de Lokerse Feesten een übervette show geven, waar we tot op de dag van vandaag niet goed van waren . Spijtig genoeg bleef hier geen sprankeltje meer van over. De live setting bleek ineens spoorloos verdwenen en het hoge Rihanna gehalte had dit vervangen. Een complete teleurstelling! (Masja De Rijcke)
Na M.I.A. hoopten we op een recht trekking door A-Track tijdens zijn DJ-Set, maar ook deze stelde ons overdreven teleur. De nummerkeuze was slecht en werden tevens enorm slecht aan elkaar gemixt. Het deed soms denken aan iemand die deelnam aan een DJ-contest, maar hier totaal nog niet klaar voor was. The Last Arena stormde al vrij snel leeg, nog vooraleer Dag 1 eigenlijk voorbij was .
Om af te sluiten gingen we dansen op de beats van Vandal. We genoten van een goede rave maar toch drong eentonigheid door. Vandal plaatste elke reggeadub plaat in tiende versnelling en wist zo zijn publiek aan het dansen te brengen. Toch overtuigde hij ons niet altijd met z’n zogezegd ‘veelbelovende’ climax. Een geslaagd feestje maar we hadden er toch iets meer van verwacht. (Masja De Rijcke)
Een vrij slechte start van de 26ste editie, maar bekijk het als een voordeel. De komende dagen van Dour konden er alleen maar beter op worden. (Kimberley Haesendonck)
dag 2 – donderdag 13 juli 2017
Donderdag was Solange-dag, maar helaas was het jongste Knowles zusje ziek, oververmoeid en kon ze dus niet afzakken naar Dour. Eerder cancelde ook Earl Sweatshirt, maar Dour zou Dour niet zijn als ze niet zorgden voor waardige vervangers. Gucci Mane zorgde voor de vervanging van Solange en Coely dan weer voor een top vervangset van Earl Sweatshirt.
Dour was het enige festival waar hip-hopster Coely eerst niet stond en dus maar goed dat ze hier passeerde. Coely is een Queen die weet waar ze mee bezig is. Ze palmde het publiek in en dit met hits als “Chasing Pavements”, “Wake up Call” en “Don’t Care” (waarvoor ze goede vriend Dvtch Norris even het podium opriep). Overal zag je lachende en dansende mensen die samen met Coely dag 2 van Dour inzetten. Volgend jaar headliner op dag 1? Zo kunnen we ons toch goed vermaken op woensdag en dit keer met een deftig optreden. Eat this M.IA.! (Kimberley Haesendonck)
Hierna begaven onze reeds vermoeide benen , van de vorige avond, zich naar La Caverne voor IDLES. Een hevig punkrock bandje waar we sinds Eurosonic dit jaar volledig weg van zijn. Een gewelddadige zanger en gewelddadige gitaren, meer hebben we niet nodig om onze dag/avond goed in te zetten. “Well Done” en “Divide & Conquer” vielen weer gretig in de smaak en de rest van hun nieuwe album is ook wel een paar sterren waard! Wie van een goed potje gitaarmuziek houdt , was hier zeker aan het goede adres! (Masja De Rijcke)
Met een klein hartje gingen we een kijkje nemen bij Temples. Een band die tot een jaar geleden bij onze favorieten hoorde , maar een beetje teleurstelde met het nieuwe album ‘Volcano’. Helemaal geen slecht album maar het beschikt net over iets minder vuur dan de vorige ‘Sun Restructured’. Bij de live vertoning was hier echter niks van te merken. Elk nummer kwam volledig tot z’n recht en de ‘psychedelic gitar vibes’ waren (nog steeds) ruimschoots aanwezig. We moeten ook in alle eerlijkheid toegeven dat we enorm fan zijn van het nieuwe “Certainty” , een geweldig dreamy nummer die ons in hogere sferen en een betere wereld bracht. En verder vergeten we hun bekendste “Shelter Song” en “Golden Throne” niet. (Masja De Rijcke)
Al gehoord van Loyle Carner? Dit opkomend Brits talent bracht dit voorjaar zijn eerste LP ‘Yesterday’s Gone’ uit. Hierop bewees de 22-jarige rapper al dat hij een zeldzame, artistieke volwassenheid is. En ook live stelde hij niet teleur. Hij bracht een verzameling melodieuze rap met hier en daar wat jazz invloeden die de Jupiler Boombox sterk kon bekoren. Gemist en toch benieuwd? Op 19 oktober speelt hij in de Ancienne Belgique. Een gouden tip voor het te laat is! (Kimberley Haesendonck)
De jonge Knapen van The Strypes waren nu aan de beurt. Dit jong geweld had in 2013 een schot in de roos met hun album ‘Snapshot’. Ze stuurde intussen nog twee albums de wereld in. Ondanks deze gasten nog steeds in hun tienerjaren verkeren, zijn ze tot onze grote spijt hun pluimen wat verloren. We werden getrakteerd op een energieke en vuurspuwende show maar de nieuwe nummers vielen niet meteen in de smaak. Het is nu niet makkelijk om een pareltje als ‘Snapshot’ te evenaren, maar toch! “Blue Colar Jane” en “What a Shame” brachten ons even aan het dansen en konden we luidkeels meekwelen. (Masja De Rijcke°
Alles wat Brussels is, rapt in het Frans en ze staan met enorm veel op een podium: wij stellen u voor aan Bruxelles Arrives! Een exclusieve show die de Brusselse rappers Roméo Elvis & Le Motel, Caballero en JeanJass in elkaar gestoken hadden voor deze editie van Dour. Een eigenlijk niet te missen show die wel eens legendarisch kon worden. Al stelde het toch wat teleur. Het podium van The Last Arena was te druk en eigenlijk wist je niet waar eerst kijken omdat er voortdurend andere rappers op het podium stonden. Muzikaal was het niet slecht, maar misschien dat deze Brusselaars hun Bruxelles Arrives toch beter gewoon bij 1 keer laten. (Kimberley Haesendonck)
Afsluiten op de Last Arena was normaal gezien de taak van de zus van de grote Queen B, Solange maar wegens gezondheidsredenen kon deze dame, tot grote spijt van vele fans, niet optreden. Als vervanging had Dour Gucci Mane ingeschakeld. Voor ons een totaal onbekend hiphop artiest. Nu ja artiest is veel gezegd. Hij trakteerde zijn publiek op een paar platte hiphop schijven die gedraaid werden door een collega dj en overgoten werd met wat raps van Gucci zelf. Ondanks dit alles waren wij wel precies de enigen die niet wild waren van dit optreden. De rest van het publiek was verstrengeld in een gigantische moshpit en het publiek stond constant hyperactief op en neer te springen. De agressieve raps van Gucci zorgden voor wat ophef en haantjes gedrag bij de fans , wat al snel uitmondde op een heuse vechtpartij. Wat extra spektakel kan nooit kwaad! (Masja De Rijcke)
Het slechte optreden van Gucci Mane spoelden we door met een Dj-set van Dax J. Een vrij jonge DJ met enorm veel talent die onlangs van Londen naar Berlijn verhuisde om nog meer inspiratie op te doen voor zijn sets. Dax J bracht een mix tussen industriële techno en acid, wat ons enorm kon bekoren. Het was tevens de eerste keer dat Dax J op Dour stond en als je het ons vraagt mag hij zeker en vast terugkomen. Top afsluiter van dag 2! (Kimberley Haesendock)
We sloten de avond af met Palms Trax in Le Labo. Hij dompelde ons onder in disco en funk vibes. Deze Dj slaagde er vanaf minuut één al in om de overvolle tent hevig aan het dansen te krijgen. De funky sound prikkelde de dansspieren , overdonderde, en liet ons het komende uur niet meer los. Een feestje om te onthouden! (Masja De Rijcke)
dag 3 – vrijdag 14 juli 2017
Stop één van de dag was In La Caverne voor It It Anita. Alsof we ze nog niet genoeg gezien hebben … maar toch hebben deze mannen een bepaalde aantrekkingskracht die ons telkens terug naar hun show brengt. Hevige gitaren en goede noise rock weerklonken op het vroege uur. Hun debuutplaat ‘AGAAIIN’ werd opnieuw alle eer aangedaan en zoals bij elke show werd het percussiespel het publiek ingezet door de hevige drummer. Tijdens het voorlaatste nummer werd ook het decor, dat bestond uit de gigantische letters I I AA, afgebroken en het publiek ingegooid. Wij wisten deze letters in al ons enthousiasme op te vangen en er de rest van de dag mee rond te lopen. (Masja De Rijcke)
Onze tweede stop was in La Petite Maison Dans La Prairie voor WWWater. Nog zo een talentje dat zich verder ontwikkeld heeft op de PXL Music in Hasselt , net als Stefanie Mannaerts van Brutus. Charlotte was met haar prachtige stem ook al te horen op de soundtrack van Belgica en stond nu op Dour te pronken met een volledig uitgedachte show. Enkel een toetsenist en een drummer werden aan de ijzersterke performance toegevoegd. Meer was ook niet nodig want de stem van deze negerin kan zelf Beyonce jaloers maken. Deze straffe madam dien je zeker in de gaten te houden. Sterk!
Een aangename verassing was ongetwijfeld Anne – Marie , een nieuw popzangeresje die, tot tegenstelling van haar collega zangeressen als Rihanna en consoorten; weet wat zingen is. Ze had een hele tijd geleden al een hit met “Alarm” en “Do it Right” en wordt nu warm onthaald met haar laatste single ”Ciao Adios”. Wij genoten hier van een volledige live performance op de mainstage. We zitten nu al te wachten op nieuw werk van dit zangeresje. Good job, Anne! (Masja De Rijcke)
Tegenwoordig slagen de popsterren van nu er meer en meer in hun performances volledig te verpesten. Wij waren benieuwd of dit bij Anne-Marie ook het geval zou zijn, dus gingen we een kijkje nemen. Verbazingwekkend weinig volk stond er aan ‘The Last Arena’. Nochtans is Anne-Marie een vrij gevestigde waarde en heeft ze al een resem hits op haar naam. Op het podium stonden een drum en een keyboard. Vrij sobere opstelling, maar zolang hier alles live mee gespeeld wordt , hoor je ons niet klagen. Het optreden van Anne-Marie was een schot in de roos. Een vrouw met pit, een enorm mooie, sterke stem en nummers die je volledig inpalmden en in je hoofd bleven steken. Deze elementen zorgden er voor dat het optreden van Anne-Marie het beste pop-optreden van Dour 2017 werd. De nummers “Do It Right”, “Alarm” en “Ciao, Adios” zinderen op dit moment nog steeds door ons hoofd! (Kimberley Haesendonck)
Daarna kregen we in La Caverne goede gitaren van All Them Witches. Een aangename verassing waar we nu nog steeds vol lof over kunnen spreken. Deze band heeft sinds 2013 al heel wat pareltjes op hun naam staan en ook live laten zij niks aan onze wensen over. Hun Spacy Hardrock is gelinkt aan Black Sabbath en Led Zeppelin. De invloeden worden door de band uit Nashville in een volledig vernieuwd jasje gestoken. We werden in een muzikale trip ondergedompeld die nog uren nazinderde en konden dus met een geweldig gevoel begeven naar het volgende optreden. (Masja De Rijcke)
Nadien was het aan de Britten van Circa Waves om Dour op zijn kop te zetten. Een optreden van dit viertal uit Liverpool is altijd leuk en sfeervol en ook dit keer was het niet anders. Hun tweede keer Dour leek eigenlijk een kleine thuismatch waar de band niks anders kon doen dan scoren. Het publiek was laaiend enthousiast en danste mee op nummers als “Fossils”, “Fire That Burns” en afsluiter “T-shirt weather”. Bij dat laatste ontplofte La Caverne bijna. Met een blij gevoel konden we onze Dour tocht verderzetten. (Kimberley Haesendonck)
Toevallig passeerden we na het optreden van Circa Waves ‘The Last Arena’, waar Two Door Cinema Club juist begonnen was aan hun set. Deze zomerse indie-band bracht onlangs een nieuw album uit ‘Gameshow’, maar dat was de meesten precies ontgaan. Bij de nieuwe nummers stond het publiek maar wat te staren , en ook Two Door Cinema Club zelf verloor hun enthousiasme tijdens dit deel van de set. Eigenlijk leek het gewoon even alsof er een andere band aan het optreden was. Naarmate de set vorderde, pikte Two Door Cinema Club de draad weer op en vuurden nummers als “Something Good Can Work”, “Talk” en “Undercover Martyn” op het publiek af, waardoor de set toch nog semi goed eindigde. Gelukkig maar, want eerlijk gezegd is Two Door Cinema Club een band met potentieel in het genre. Alleen weten ze dat potentieel de laatste tijd niet meer zo goed om te zetten in kwalitatief sterk twinkelend materiaal. (Kimberley Haesendonck)
Voor diegenen die niet naar Trentemøller wilden, of even nood hadden aan een dans-pauze, programmeerde Dour het Belgische Warhaus. U deze band introduceren is hoogstwaarschijnlijk niet meer nodig, want de band is de laatste maanden niet meer van de festivals en concertzalen weg te slaan. En terecht, want Warhaus is gewoonweg één van de beste Belgische bands van dit moment. Maarten Devoldere, frontman van Balthazar, wordt op het podium bijgestaan door Balthazar-drummer Michiel Balcaen en muzikaal genie Jasper Maekelberg. Ook Sylvie Kreusch kwam live op enkele nummers het plaatje compleet maken. Hoogtepunten van de set waren eerste single “The Good Lie”, “Memory” en persoonlijke favoriet “I’m Not Him”. (Kimberley Haesendonck)
Tijd om tijdens dit festival het kot nog eens af te breken … We namen een kijkje in Le Labo voor Cocaine Piss. Deze compleet gestoorde punkband staat garant voor hevig, ontspoord geweld en dit was deze keer niet anders . “The Dancer”, “Cosmic Bullshit” en “Sex Weirdos” werden met oerkreten van Aurelie door de boxen geschreeuwd en zorgden opnieuw voor een onophoudelijke moshpit. Het zweet droop hier met liters naar beneden . Kletsnat en uitgeput kwamen we uit de tent gekropen. (Masja De Rijcke)
Pusha T begon de set in mineur want dit icoon van de gangsterrap begon 15 minuten te laat. Erg pijnlijk wanneer je maar een set van 30 minuten hoeft te spelen en die in 2015 ook al afgezegd had. De Amerikaan had er duidelijk geen zin in, want hij liep zoals gepland om 01u van het podium. Snakehips mocht het van hem overpakken. Helaas, enorm veel mensen keken uit naar dit optreden en verlieten met een droevig en misschien zelfs boos gevoel de Jupiler Boombox. (Kimberley Haesendonck)
dag 4 – zaterdag 15 juli 2017
In de Jupiler stage waren een pak artiesten er op vraag van Lefto . Inderdaad hij was hier de curator die op z’n podium naast The Gaslamp Killer o.m. het Amerikaans fenomeen Jonwayne meebracht , een veelzijdig performer, muzikant, rapper, poëet en producer. Een drie jaar terug had hij één van de beste rapalbums uit . Eerder had hij al de Vooruit ingepalmd. Alleen op het podium , kregen we een spervuur aan (maatschappijkritische) raps , geruggensteund door de slepende , repetitieve , sobere sound’n’beats van z’n laptop . Dame Kate Tempest kent er iets van , maar Heer Jonwayne zeerzeker; hij slaagde in een meesterlijke set, die aan de ribben plakte. (Johan Meurisse)
Het is normaal niet van onze gewoonte om deel uit te maken van hiphop shows maar vandaag wouden we Jonwayne graag de kans geven om ons te overtuigen met z’n poëtische , maatschappijkritische teksten. Z’n tweede rap album ‘Two’ werd als geniaal onthaald en nu net daarom stipten we deze show aan. Deze man is een hiphop artiest pure klasse , z’n raps kwamen met veel smaak binnen en z’n beats hielden ons een uur lang aan het dansen. Overtuigend en echt vanuit het hart!, wat op zijn minst van hiphop kan worden verwacht! (Masja De Rijcke)
Het Australische Jagwar Ma bracht ‘a trip down memory lane’ , die echt wel een ‘Brits’ geluid heeft en sterk neigt naar de trippy Manchester rave van de jaren negentig, van Happy Mondays , Stone Roses en Primal Scream, en het breit aan Underworld trance . De combinatie van beats, psychedelica, dansbare pop en groovy rock met de projecties op het achterplan effenden de weg naar ‘a brave new world’. De songs bouwen steevast lekker op , de basgitaar fungeert als een vette funklijn en de vocals zitten sterk onder de echo’s bedolven. De sound werkt in op de dansspieren, is aanstekelijk, hitsend en ontploft dan wel eens in zware beats . De sfeer zat er lekker in en het publiek werd onder de stoom gebracht voor het nachtelijke Dour … Fijne trip dus! (Johan Meurisse)
In La Petite Maison Dans La Prairie werden we nog maar verwend door de psychedelica van Jagwar Ma. Dit Australische trio bracht de gehele tent in hogere sferen en liet de hippie in ons naar boven komen. Met bloemetjes in ons haar dansten we de volledige tent plat op hun geweldige catalogus. (Masja De Rijcke)
Het Leuvense Brutus gaf er ne lap op . Het trio gaat back to basics en speelt een soort hardcore/noiserock in een hard-zacht aanpak die loont, enerzijds in snedige heavy gitaren, ronkende, diepe basses en hitsende drumpartijen, anderzijds zalvend door de subtiliteit, finesse in de nummers. Drumster Stefanie Mannaerts neemt de zang op haar en het mooie is, net als het afwisselende materiaal, dat ze schreeuwt en zingt, fel , verbeten, fluisterend . We voelen naast de hyperkinesie de schoonheid aan als de gitaareffects , de gaspedalen niet meer ingedrukt zijn en de percussie strelend is ; er borrelt zelfs een bluesy tune op . Het album ‘Burst’ is meer dan de moeite en ze leveren met “Bye Julia”, “Bird” , “Child” en “All Alone” een paar heerlijke, intens beklijvende, stekelige pareltjes af . Op de tonen van “E Viva Espana”, een nummer geschreven door Leo Caerts (de opa van Stefanie Mannaerts) , worden we definitief uitgewuifd. Zo zie je maar hoe alles muzikaal te relativeren is. Brutus speelde een adembenemend tripje! (Johan Meurisse)
Als trouwe fan waren we aanwezig bij ons favoriet trio BRUTUS. Het percussiespel van Stefanie Mannaerts werd warm onthaald. Het hevig gitaargeweld bracht de haren op onze armen de lucht in. ‘Burst’ werd op z’n best gespeeld en pure emotie overspoelde de tent. Een plaats op Dour is hen ten zeerste gegund, want we kunnen maar niet genoeg krijgen van hun pracht. Ondanks het vele toeren in binnen- en buitenland, staat deze band nog steeds even scherp. Stefanie verovert alle mannenharten die aanwezig waren … En niet enkel de mannenharten als je het ons vraagt! We genoten van “March”, “All Along”, “Drive” en de rest van hun geniaal werk. Metal van de beste soort! (Masja De Rijcke)
Na de geweldige harde insteek van Brutus , rolde , denderde Oosterse tribal , world, acid beats, groove en trance over ons heen van Acid Arab .Terwijl vele van deze artists , DJ’s over het nachtelijk Dour waken , deden zij dit probleemloos overdag . Een volle tent genoot , heupwiegde , danste op hun subtiele mix van club en oriental music. Het Franse trio was meer dan een aangename ontdekking en liet ons met verstomming achter. Meteen forfait scores! (Johan Meurisse)
In de kleine tent van Le Labo werden we meegevoerd in de rauw melodieuze indierock van Kevin Morby . Een spontane speelsheid , friste en ontroering viel op bij het kwartet, dat verdomd goed op elkaar is ingespeeld . De nieuwe plaat ‘City music’ bracht hen terug op tournee . Morby rijgt de sing/songwriting van Dylan aan het vakmanschap van Lanois en weeft het aan de subtiele rootsamericana van Grant Lee Buffalo en de aangename neurotische gitaarmotiefjes van The Feelies . In de broeierige , aanstekelijke , melancholische ruwe gitaartrips kon het publiek wegdromen op de solo’s , maar nergens werd de hobbelige ritmiek de melodie uit het oog verloren . De respons deed de talentrijke band in hun indie/americana/folkrock’n’roll/garage/grunge enorm veel deugd . Mooi! (Johan Meurisse)
Het Canadese Timber Timbre , de band rond Kirk Taylor intrigeert door z’n StuBru Duyster concept van weleer. Een donkere , melancholische psychobilly/rock’n’roll trip die Nick Cave bij Tindersticks en Quentin Tarentino brengt . Ze zijn al toe aan hun zesde plaat, ‘Sincerely, future pollution’. Dampende funk , blues , jazz en triphop voegen ze er aan toe. Het kwartet geeft een sneert aan het materiaal , wat de songs opvallend extravert maakt . Meer rock’n’roll door de galmende surfende gitaarlicks , de percussieve ritmes , de sfeervolle keys en de baritonzang , ze tekenen voor een fifties outlook en film noir . Timber Timbre gaf een eigen timbre aan z’n set. (Johan Meurisse)
Bazart op Dour? Moet kunnen … In Vlaanderen hot , de tent een half uur vóór aanvang nokvol , maar bij onze Franstalige vrienden moet het kwintet nog wat opboksen . Voor hen is Bazart een nog te ontdekken Nederlandstalige band , van over de taalgrens. Bazart had hier veel Vlamingen rond zich , die smolten voor hun radiovriendelijker pop , die dromerige, aanstekelijke indie , r& b en hiphopmotiefjes bevat . Mathieu Terryn zocht het Dour publiek en hitste hen op . De popelektronische songs baanden zich een weg , hebben een meezingrefrein, - gehalte en werden vooraan door het (jonge) (Vlaamse) publiek meegezongen. Popnummers “Chaos”, “Tunnels”, “Nacht” , “Lux” en de doorbraaksingle “Goud” deden de handen in de lucht slaan . (Johan Meurisse)
Het Franse Phoenix toonde met twee warm up concerten in de Trix , een paar maand terug, dat ze klaar waren als één van de Dour afsluiters. Veel volk aan de mainstage om die frisse, twinkelende, sfeervolle sound te ondergaan . Phoenix is back , hebben een nieuwe plaat uit, ‘Ti Amo’ (link naar Umberto Tozzi?) en zijn aan een nieuwe tour toe. Phoenix zweert bij hun vertrouwde sound van genietbare, gepolijste aanstekelijke , suikerzoete indiedisco. Thomas Mars houdt van en entertaint z’n publiek. Hij was onder hen te vinden , één met z’n fans, terwijl het uitgebreide combo gretig het materiaal op ons losliet , soms met een ferme disco stamper .
Ze hebben al een pak singles uit en enkele “Lasso” , “Entertainment” en “Lisztomania” waren in het begin te vinden als herkenning onder het nieuwe materiaal . De aanstekelijke grooves zijn kenmerkend . de huidige single “J-Boy” als de titelsong “Ti amo” zijn veelbelovend . Het (kleine) dipje terzijde gelaten , middenin de set, profileerde Phoenix zich als een hechte festivalband vol ‘positive feelings’ van melodieuze songs met smaakmakers van hun oeuvre; “If I ever feel better” , “Rome” en “1901”. Met hernieuwde moed en energie stonden ze op het podium. Missie en Phoenix geslaagd! (Johan Meurisse)
De metal van BRUTUS maakte ons eerder al Chaud, om volledig klaar te zijn voor het nog hardere werk van Amen Ra. Het combo schrijft sinds 2011 geschiedenis en wordt tot de meeste geliefde post – sludgemetalband in de Belgische scene gerekend. Onlangs brachten ze een akoestische plaat uit waarmee ze van plan waren enkele kerken onveilig te maken. Het akoestische werd hier wel achterwege gelaten . Amen Ra was in La Caverne een heerlijke aanslag op onze trommelvliezen. De Kortrijkse mannen toverden Dour om in een duivelse bijeenkomst die niet snel vergeten zal worden. We werden heen en weer geslingerd door hevige gitaren die voor een onophoudelijke climax hebben gezorgd. (Masja De Rijcke)
Na al dit geweld zijn we onze beentjes gaan losgooien bij The Gaslamp Killer. We zagen deze behaarde man met z’n mooi Afro kapsel al eerder in het voorprogramma van Run The Jewels in de AB dit jaar. Deze alternatieve hiphop producer en dj mocht hier de Boombox in vuur en vlam zetten. Dat heeft hij zonder twijfel met veel overtuiging en enthousiasme gedaan. Een dikke set was het minst wat we hiervan konden zeggen. Feest Feest en nog eens Feesten was de boodschap. En die boodschap hebben we maar al te goed begrepen! De vetste elektronica en hiphop schijven werden bovengehaald en het was ongetwijfeld een mooi begin van een lange nacht! (Masja De Rijcke)
Voor wie niet zo een fan was van het hardere werk van Amenra, had Dour in ‘Le Labo’ iets anders voorzien. Wij gingen een kijkje nemen naar Marie Davidson, zonder eigenlijk echt te weten wat te verwachten. En we waren meteen onder de indruk van haar performance. Marie Davidson is duidelijk een verborgen talent , het ontdekken waard . We zijn er nog steeds ondersteboven van! Met haar explosieve synthwave van zowel ruige als zweverige elementen bracht ze de tent in een mum van tijd aan het dansen. Marie heeft er een nieuwe fan bij, want ook wij konden niet stoppen met dansen! (Kimberley Haesendonck)
Rap en rave-muziek combineren kan Die Antwoord als geen ander , al sinds 2008. En ook hun passage op Dour 2017 werd weer een enorm feest. Na het wat mislopen van hun set op Pukkelpop vorig jaar door de enorm slechte passage van Rihanna, wou het duo wat goed maken. Het publiek van Dour danste van het begin tot het einde , bijna tot ze er bij neervielen. Zowel oud als nieuw werk werd voorgesteld, want Die Antwoord bracht in 2017 niet 1 maar 2 nieuwe albums uit. Deze zijn ‘Made By God (Chapter 1)’ en ‘Made By God (Chapter 2)’. Al moeten we toegeven dat wij toch grotere fan zijn van het oude werk en van singles als “I Fink You Freaky” en “Banana Brain”. (Kimberley Haesendonck)
Lefto was dan weer een van de grotere teleurstellingen van Dour 2017. Natuurlijk niet zo groot als van het optreden van M.I.A, maar laten we zeggen dat het toch in de buurt kwam. Zijn muziekkeuze was niet zo sterk als anders. We hadden ook gewoon het gevoel dat hij dacht dat hij niets meer te bewijzen had. Enorm jammer, want wij zijn wél fan van Lefto. Zeker na zijn meesterlijke set van vorig jaar. Ligt het aan het feit dat de Boombox van locatie verhuisd is? Of eerder aan iets anders? Ons maakt het eigenlijk niet zo veel uit, zolang Lefto zich volgend jaar herpakt en doet waar hij normaal gezien wel goed in is. (Kimberley Haesendonck)
Geboren in Amsterdam, wonend in Berlijn en koning van de zaterdagnacht op Dour. Wauw, wat een DJ set knalde Hunee neer. Verschillende stijlen en allerlei invloeden die vloeien van Soul tot Disco tot Afro en zo verder. Festivalgangers die even zin hadden in wat rust, konden La Petite Maison dans la prairie beter vermijden, want van stilstaan in deze tent was op dat moment geen sprake. Wij willen Hunee nogmaals bedanken voor deze fantastische afsluiter van dag 4. Zo konden we met een gerust hart (en nog lichtjes dansende benen) gaan slapen en ons klaarmaken voor alweer de laatste dag van Dour 2017. (Kimberley Haesendonck)
dag 5 – zondag 16 juli 2017
Zondag begon al vroeg en dit voor een jonge beloftevolle Brusselaar. Zijn naam is Zwangere Guy, stamt af uit de bende van Stikstof en heeft sinds dit jaar zijn debuutplaat ‘Zwangerschapsverlof vol. 3’ uit. De verwachtingen lagen dus best hoog en werden gelukkig ook volledig ingelost. Met een set van 40 minuten overtuigde Zwangere Guy met gemak de Jupiler Boombox. Hiervoor kreeg hij heel wat hulp van onder andere collega’s van Stikstof. Nederlandstalige rap, vol Franse verwijzingen, die echt op zijn ‘Brussels’ gebracht werd. En dat kon iedereen smaken op z’n nuchtere maag. Dag 5 mooi afgetrapt! (Kimberley Haesendonck)
Iets minder goed voor onze nuchtere maag, maar wel steengoed was het optreden van Meatbodies. Een energieke set, die er voor zorgde dat we op dag 5 van Dour volledig ontwaakt waren uit onze roes. Een mengeling van garage, psychedelica en stoner. Wij zijn eigenlijk enorm verbaasd dat deze band al zo vroeg geprogrammeerd stond en niet bekender is dan dit, want wat een potentieel! De nieuwe nummers van hun laatste plaat ‘Alice’ werden enorm goed onthaald en doen ons nu al uitkijken naar plaat nummer 3. (Kimberley Haesendonck)
Young Fathers was dan weer een van de optredens waar we het meest naar uitkeken op deze editie van Dour. En ons geduld werd beloond. Uitstekende live set, met sterke nummers en perfect entertainment. Laatste plaat ‘White Men Are Black Men Too’ werd sterk onthaald in ons Belgenland. De nummers hieruit, waren dan ook de hoogtepunten in de set. De laatste single “Only God Knows” kwam aan bod, en toegegeven vonden we dit een ‘dikke schijf’. Wij kijken alvast uit naar een nieuw album en tour van Young Fathers, want deze passage was veel te goed om het hierbij te laten. (Kimberley Haesendonck)
Nogmaals, van hiphop zijn we geen fan. Maar we hebben dit jaar de beste hiphopshow ooit mogen meemaken op Dour festival! Young Fathers! We waren eerder al onder de indruk van ‘White Men Are Black Men Too’ maar zijn toch steeds voorzichtig met onze verwachtingen. Deze band heeft maar liefst drie frontmannen en een drummer op het podium staan. De vunzige gangsta raps , waar wij meest allergische reacties van krijgen, werden hier achterwege gelaten en vervangen door alternatieve raps met een hoog rock’n’roll gehalte. De rest van hiphop en R&B wereld kan hier nog iets van leren! (Masja De Rijcke)
Ook Deap Vally was nog eens van de partij in ons Belgen landje. Deze twee prachtige dames uit Los Angeles haalden hier hun vettige bluesriffs nog eens boven. Hun eerste album ‘Sistronix’ veroverde al vele harten en hun nieuwe plaat ‘Femejism’ wist al die harten nog eens sneller te doen slaan. Twee vrouwen met ballen die een fantastisch geluid uit hun gitaren en drums krijgen. Hun twee platen werden met glans en heel veel présence gespeeld. Onze oren werden verwend met “Baby I Call Hell” , “Walk Of Schame”, “Lies” en het fantastisch scheurende “Royal Jelly”! We hebben meer vrouwen van dit kaliber nodig in de muziekindustrie als je ’t mij vraagt! (Masja De Rijcke)
PNL was eigenlijk één van de grootste namen op de affiche zonder dat de meeste festivalgangers dit beseften. Het duo stond dit jaar als eerste Franse rap sensatie op Coachella en verkoopt in thuisland Frankrijk geen zalen, maar stadions uit. Genoeg reden dus om PNL even te gaan checken op Dour. Het podium zag er super cool uit, met twee hogen boksen waar het duo kon opkruipen en die in allerlei kleuren licht gaven. Het optreden zelf was dan weer wat minder. PNL wandelde op het gemakje heen en weer op het podium, ratelde het ene nummer na het andere af en staken om de 5 minuten een joint op waardoor de kwaliteit van het optreden nog harder daalde. Eerlijk gezegd was dit wel te verwachten, want ook voor deze twee is hun carrière enorm snel gegaan. En los van het feit dat dit optreden niet zo goed was, moeten we toegeven dat we “DA” voor altijd ‘een schijf’ zullen vinden. (Kimberley Haesendonck)
Later keerden we terug naar La Caverne voor Millionaire. Een band die na zoveel jaar opnieuw z’n talent heeft bovengehaald. Millionaire, die onder leiding staat van onze alom bekende en muzikale duizendpoot Tim Vanhamel, bracht dit jaar een schitterend nieuw album uit. Onze verwachtingen lagen voor deze show dan ook erg hoog en onze wensen werden hier vervuld. Tim en co ramden met volle overtuiging er hun nieuwe ‘Sciencing’ door. Maar ook oudjes als “Champagne” werden van onder het stof gehaald. En Hoe! De winnaar van de avond was wel ongetwijfeld hun nieuwe “Busy Man”! Een zeker Geslaagde Comeback! (Masja De Rijcke)
Voor de laatste avond/nacht vonden we het een goed idee om onze beentje nog iets harder de lucht in te gooien. Je kan Dour moeilijk verlaten zonder eens goed te raven! Darktek had daarvoor de ideale set meegebracht. Verwacht hier natuurlijk niet te veel van want eigenlijk is dit maar een potje ordinaire foormuziek die een paar versnellingen hoger werd gezet ; we kunnen niet ontkennen dat we ons gigantische goed geamuseerd hebben. En we waren absoluut niet de enigen want de tent stond rijkelijk tot buiten gevuld , zelfs 20 meter verder werd er nog op deze hyperactieve beats gedanst. (Masja De Rijcke)
Geen paniek voor wie houdt van het echte ravewerk … De avond kon besloten worden in La Caverne met Manu Le Malin. Hier konden de echte fans nog voor een laatste keer uit de bol gaan en het laatste sprankeltje zweet hevig uitzweten op deze keiharde, gemuteerde, duivelse beats. Iedereen leek er weg van te zijn en even voelden we zelf de grond van onder ons voeten verdwijnen . Anderhalf uur lang hebben we onze zotste raveskills bovengehaald en genoten we van de beste afsluiter die we ons maar konden inbeelden. (Masja De Rijcke)
Of we Dour met glans overleefd hebben , valt nog te betwijfelen maar we hebben alleszins weer genoten van de 5 leukste dagen van het jaar! Doureeeeeeeeuh! We missen je nu al! Btw - De 30e editie van Dour Festival vindt plaats van 11 tot 15 juli 2018.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dour-festival-2017/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Boomtown 2017 – van 17 t/m 22 juli 2017 – Melanie De Biasio - Grande dame van de ‘jazz trance’
Boomtown 2017 – Melanie De Biasio
Opera
Gent
2017-07-18
Geert Huys
Wie de mannen van Canvas tijdens de eerste reeks van ‘Off The Record’ in de platenkast van Melanie De Biasio heeft zien snuffelen kan getuigen dat de Belgisch-Italiaanse zowel qua muzieksmaak als qua attitude een bijzonder straffe madam is. In eigen land is de avant-jazz chanteuse intussen uitgegroeid tot een household name die theaters, intieme stadspleinen en knusse concertzalen vlotjes doet vollopen, en sinds afgelopen dinsdag weten we nu ook dat ze tevens het statige decor van een opera kan vullen met Boomtown festivalgangers.
Vanop het hoogste balkon in een bloedhete Gentse Opera observeren we De Biasio en haar drie metgezellen de hele avond lang ‘noodgedwongen’ in vogelvluchtperspectief, maar lang duurt het niet of die afstand wordt onwezenlijk klein als ze de toeschouwer met haar fluwelen stem in her own private Idaho binnentrekt. De belichting is even schaars als sfeervol. De vier middelhoog opgestelde spots lijken belangrijke referentiepunten voor de stage act van de zangeres: het ene moment trekt ze de volle aandacht in de schijnwerpers, om vervolgens eventjes te verdwijnen naar de donkere achtergrond en de virtuositeit van haar trio begeleiders primeert.
Met een integrale uitvoering van het 24 minuten durende “Blackened Cities” koos De Biasio overigens niet bepaald voor de meest hapklare brok als opener. Tijdens dat titelnummer - en tegelijk ook enige nummer - van haar vorig jaar verschenen album komen alle muzikale helden één voor één aan bod. De desolate gospelblues van Billie Holiday en Nina Simone kreeg eerst het gezelschap van de minimale avant-rock van late-career Talk Talk om uiteindelijk te stranden in bezwerende triphop en jazzy breakbeats van respectievelijk UNKLE en Reprazent. Op het podium zijn enkel een pianist, een keyboardspeler en een drummer aan zet, maar als interactief trio zijn ze tot magistrale dingen in staat die het publiek in a state of trance achterlaten.
Het eerste halfuur was dermate indrukwekkend dat de rest van de set als één lange bisronde aanvoelde. Niet getreurd, want De Biasio & co hielden nog een pak fraaie songs achter de hand uit ‘No Deal’, de feitelijke doorbraakplaat uit ’13 die in no time is uitgegroeid tot een klassieker in de vaderlandse muziekgeschiedenis. Single “The Flow” liet de Belgisch-Italiaanse op haar meest catchy horen, inclusief de eeuwige dwarsfluit waarmee ze sinds haar tienerjaren vergroeid is. Op “I Feel You” grijpen de stiltes tussen de flarden dwarsfluit, piano en percussie ongemeen snel naar het strot, weliswaar met een dankbare knipoog naar Talk Talk’s Mark Hollis die van functionele stiltes ooit zijn handelsmerk heeft gemaakt. En nu we toch met referenties dwepen, in de persoon van Mongo Santamaria werd uiteraard ook even de spotlight gericht op de eerste generatie jazzhelden tijdens een US3-achtige herwerking van diens genre standaard "Afro Blue”.
Na de slepende jazz blues van ‘No Deal’ gooide de groep finaal alle remmen los en kregen breakbeats en soundscapes als atypische ingrediënten vrij spel tijdens een ongemeen opzwepend “I’m Gonna Leave You”.
Indien ‘jazz trance’ geen officieel erkende stroming is, dan hebben we vanavond de geboorte van een nieuw subgenre meegemaakt. Zonder oogkleppen en stronteigenwijs hedendaagse invloeden in de jazztraditie binnenloodsen én er tot ver buiten de landsgrenzen mee wegkomen: Melanie De Biasio mag met recht en rede een grande dame worden genoemd!
Organisatie: Boomtown, Gent
Boomtown 2017 – van 17 t/m 22 juli 2017 - Absynthe Minded – Nog niet volledig op dreef!
Boomtown 2017 – Absynthe Minded
Handelsbeurs
Gent
2017-07-17
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Absynthe Minded – Boomtown afgetrapt!
Absynthe Minded mocht maandagavond het startschot geven voor de nieuwe editie van Boomtown op de Gentse feesten. Veel nieuwsgierigen zakten af naar de Handelsbeurs om Absynthe Minded te zien en een paar van de nummers van hun nieuwe langspeler, ‘Jungle Eyes’, te ontdekken. Dat album komt uit in oktober dit najaar.
Openen deed Bert Ostyn en de zijnen met “Mr. Boom”. Niet onmiddellijk het meest catchy nummer om hun set mee te beginnen, maar de band bewees wel dat ze in de nieuwe samenstelling al prima samen kunnen spelen. Daarna kregen we “Who’s on First”, waarin we Absynthe Minded heviger hoorden dan sommigen misschien hadden verwacht. Maar in “Space” kregen we dan uiteindelijk toch die breekbaarheid die we in de eerste nummers wat misten. De fijne keyboardtonen en Bert Ostyn klonken voorzichtiger, maar de song was daardoor beter opgebouwd, zachter en simpelweg mooier. We kregen gelukkig ook de nieuwste nummers van album ‘Jungle Eyes’ te horen. Maar met “Beam” overtuigde de groep echter niet. Het is een heel gewoon nummer, zo eentje die je ook op een talentenshow op school hoort. Beetje rock, beetje poppy, beetje gitaartjes, beetje inhoud.
Gelukkig kon het publiek hun hart ophalen tijdens de echte hits. De trage intro bij “My heroics”, de fladderende tonen bij “End of the Line” en het fantastisch herhalende in “Envoi”. Het waren de prachtige ‘ups’ in een optreden met te veel ‘downs’. “Mary” was een oud, hevig en rommelig nummer dat werd opgevist, maar beter in de vijver was blijven liggen. “The Pearl” was nieuw en in dezelfde stijl van de andere nieuwe nummers, dertien in een dozijn.
Wat sprong er dan toch uit van het nieuwere werk? Titeltrack “Jungle Eyes” heeft wel dat poëtische waar we zo van hielden bij het vroegere Absynthe Minded. En “The Execution” is zeker en vast een song met ballen, die we nog zullen horen verschijnen op onze radio. Voor de rest konden we er niet omheen.
Vooraf dachten we met zekerheid een prima optreden te zullen zien, achteraf zijn we niet meer zo zeker. Maar voor een definitief oordeel moeten we misschien wat geduld oefenen tot de release van de nieuwe plaat.
Setlist: Mr. Doom – Who’s on First – Space – Beam – My Heroics – Mary – The Pearl – End of the Line – Jungle Eyes – A Bright Hour – At First Sight – Envoi – The Execution - Kingpin – The Surrender
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/absynthe-minded-17-072017/
Organisatie: Boomtown, Gent
Het idyllische Rivierenhof ontvangt vanuit New York de jonge Amerikaanse brassband Lucky Chops. Een groep van vijf jonge mannen die elkaar vonden tijdens hun studies op de bekende LaGuardia Arts High school. Voor hun repetities lieten de jongens de repetitielokalen links liggen en kozen voor de metro stations in New York. Omver geblazen toeristen filmden hun schouwspel en al snel evolueerde de Lucky Chops in een Youtube-hype. Hun dansmoves, enthousiasme en eigenzinnig geluid maken hun als brassband uniek en een echte live ervaring. Ze bewezen zich al in een uitverkochte Ancienne Belgique. Ik benieuwd of ze het nu, zes maanden later, opnieuw klaarspelen in het Rivierenhof.
Als voorprogramma kunnen we genieten van Delv!s. Een Belgische band waar Niels Delvaux de stem van is. Mocht je dit niet weten zou je gokken dat deze funky music gemaakt is door de kleinkinderen van James Brown. Zo puur klinkt de funk die verweven zit met een tikkeltje elektronica.
Delv!s laat je live de funk en soul niet enkel horen maar ook zien. Zo beweegt Niels ‘smooth’ met zijn leuke dansmoves over het podium. De klank zit perfect en iedere muzikant krijgt zijn momentje voor een funky solo te placeren. Delv!s heeft mij verrast met zijn klank, sfeer en repertoire. Een Belgische band om trots op te zijn!
De Lucky Chops hebben gedaan waarvoor ze bekend staan! Een heel optreden lang springen, zot doen en vooral goeie muziek spelen. Het zijn gewoonweg geboren entertainers. Ze staan continu in verbinding met het publiek en betrekken hen op alle mogelijke manieren bij het spektakel. Zo moest je in plaats van te klappen je buren ‘high fiven’ of kon je drummer Charles Sams zijn dansmoves leren in een verkorte dansles. Sfeer alom!
Het repertoire is oud werk, nieuw werk en de onmisbare covers. Ze presenteren zelfs een kersvers nummer waaraan je duidelijk merkt dat ze aan het experimenteren zijn. Zo gebruiken ze loops en stemvervormers om een nieuwe sound te creëren. Ik ben benieuwd wat hieruit gaat groeien.
De mensen die graag de mooie cover van Adele’s “Hello” willen horen, vingen vanavond bot. Alle bekende nummers kwamen aan bod behalve deze.
Mijn persoonlijk hoogtepunt is het moment wanneer Daro Behroozi in het midden van een nummer “Aerodynamic” van Daft Punk begint te spelen. De onverwachte factor in combinatie met het nummer dat ze op dat moment speelde , zorgde voor een episch geheel.
De jongens van de Lucky Chops zijn ook vanavond weer apart gekleed. We zien Josh Holcomb (trombone) in zijn bloot bovenlijf met een een fluo geel sportbroekje, Daro Behroozi (saxofone) in een veel te strakke kleurrijke yoga pants en Raphael Buyo (sousafoon) in een zeer sportieve outfit. Joshua Gawel (trompet) en Charles Sams (drums) zijn dan weer hun eigen ‘cool’. Al deze mannen samen op een podium geeft een prachtig schouwspel om naar te kijken.
Net zoals in de AB ga ik ook nu weer aansporen om deze jongens live te gaan kijken. Ze brengen goede muziek en weten deze ook over te brengen aan het publiek. Komen ze nog eens naar België? Dan ga ik ze zeker kijken voor een 3de keer. U ook?
Setlist: Problem, Next to you, Best things, D20, Hoodoos at sunrise, I’ll fly away, Ska ba, Goorgo, Stand, Buyo, For connie, Stand by me, Coco, Temple of boom, Danza; Encore: I got directions, Withou you/Funky town
Organisatie: OLT Rivierenhof ism Greenhouse Talent
Royal Blood – met z’n twee live een pletwals!
Royal Blood
Den Atelier
Luxemburg
2017-07-14
Danny Feys
Het Britse Royal Blood uit Brighton is hot & heavy . Mike Kerr en Ben Thatcher zijn met hun tweetjes al een handvol jaar bezig , toe aan hun tweede plaat , maar blijven even succesvol met hun stevige, strakke , schurende , garage rock’n roll blues met genietbare, harde riffs en hooks . Zowel de clubs als de festivals mogen eraan geloven …
Een aangename kennismaking was het om de twee (stoere) mannen aan het werk te zien over de grens , in het Luxemburgse Hollerich in Den Atelier. Het verraste ons aangenaam dat ze hier optraden in een kleinere club (cap 1200) , gezien bij ons al aangeklopt wordt in de Lotto Arena en zij op de grote festivals als Pinkpop, Rock Werchter spelen op de Mainstage.
Het kan maar de band, het contact versterken tussen het publiek en het duo. Hier kon je als vanouds zo goed als t kan de artiest bijna aanraken , zo dicht kom je . Mooi!
Het werd dan ook letterlijk als een bom ervaren! Vanaf de eerste gitaarnoot explodeerde het . Het back-to-basic principe , enkel bas en drums (en af en toe een piano/keys riedeltje) triggert. Mike zweepte het publiek op als een toreador een stier , terwijl Ben stoïcijns bleef, maar als een beest de drums geselde , ondanks de blessure aan het linkerbeen, die hij opliep bij een slipper in de douche op een eerder festival. Het was één langgerekt muzikaal orgasme.
Nummers van de twee cd’s wisselden elkaar af, de hits als de mindere bekende nummers zijn fris, rauw, catchy en opwindend. Ze brachten iedereen in extase. “Lights out” , “Ten Tonne Skeleton” ,”Little Monster” en natuurlijk “ Figure it out” deden de volledige zaal naar adem happen. In het nieuwe werk komt een band als Muse om de hoek kijken en is er sprake van wat theatraliteit.
Een pletwals van rock and roll daverde . Een broeierige spanning ervaarden we door hun gretigheid, adrenaline en hun unieke samenspel door de vloeiende overgangen .
Geen mens kon zich beheersen en ging dan maar compleet uit de bol. Een live band bij uitstek dus! Na 75 minuten kwam een eind aan dit muzikaal gevaarte. Iedereen vond het jammer dat de rock’n’roll trein was gestopt maar was wel blij om bij te komen.
De zaal droop letterlijk van het zweet. Iedereen was kletsnat maar intussen ongelooflijk voldaan . We kwamen op adem … bij een pint.
Zelden zo’n intens concert meegemaakt. Het supergezellige zaaltje Den Atelier leverde ook zijn bedrage om den boel op zijn kop te zetten . Hier zien ze ons nog terug.
Organisatie: Den Atelier, Luxemburg
Gent Jazz Festival 2017 – Breaking the laws in music
Gent Jazz Festival 2017
Bijlokesite
Gent
2017-07-15
Karien Deplancke en Lode Vanassche
EINSTÜRZENDE NEUBAUTEN
U moet weten dat Blixa en co fervente Jazz-haters zijn. Gezien onze avangardistisch bende al vijfendertig jaar lak heeft aan alles wat naar reglementen ruikt, gaan ze dan ook met plezier een van de best jazzfestivals ter wereld afsluiten.
U moet ook weten dat Neubauten is geëvolueerd . Niet dat ze in de plaats van Gamma-materiaal overgestapt zijn naar professioneel materiaal, wel dat er naast hun metaalindustrie meer en meer instrumentarium geslopen is. Op Gent Jazz brengen ze hun ‘greatest hits’. En ja, ze hebben die. Alleen kennen we ze niet. Getuige hiervan “Haus der Lüge” waarbij hier de term mokerslag bijna letterlijk mag opgevat worden. Het poppy en melodieuze “Yourne & Meyou” klinkt fantastisch op instrumenten uit de bouwnijverheid. Je leest het al: ook in de bouw- en metaalindustrie moet er plaats gemaakt worden voor stille momenten. Met de gewone instrumenten zijn ze spaarzaam: er zal geen noot teveel gespeeld worden volgens het ‘less is more’ principe. Dit in combinatie met ventilatoren, buizen, jerrycans, zelfs sigarettenpeuken enzovoorts maakt van dit concept iets dat zijn weerga niet kent.
Gezien ze aan zo wat alles het schijt hebben gaan ze lekker langer door dan de voorziene 90 minuten en plezieren ons nog met onder andere “Salamandrina” en “Silence is Sexy”.
Wat een heerlijk dreigende bloedende vulkaan die er geen probleem mee heeft om nu en dan eens flink uit te barsten, zonder ooit te willen uitdoven.
Beste organisatoren, bedankt alweer om zo breed te programmeren. Dat maakt dit festival nu net zo uniek.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gent-jazz-festival-2017/
http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2017 – Thuismatch van Wereldniveau!
Gent Jazz Festival 2017
Bijlokesite
Gent
2017-07-14
Karien Deplancke en Lode Vanassche
STADT
Stadt wordt in muzikantenkringen wel eens het best bewaarde geheim van Gent genoemd. Enkele jaren en twee albums later zijn ze gepromoveerd tot de Gentse grand cru van de muziekscene met een voorliefde voor uitgewerkte rocksongs en improvisatie. Stadt experimenteert en rockt erop los met hun klassieke opstelling van toets, bas, drum en gitaar. We horen Afrikaanse ritmes met een Sonic Youth sausje. Zie ik daar geen Moog op het podium? Effecten en melodieën worden uitgewisseld de speciale zang doet ergens denken aan Ian Anderson van Yes. De tweede helft worden we getrakteerd met werk uit hun tweede ‘Escalators’, waarbij ook hier goede feedback afgewisseld worden met melodieuze ballads die dan weer op hun beurt exploderen. Eindigen doen ze in een pompende psychedelische apotheose. Tot volgend jaar?
JENNY HVAL
Laat ons kort zijn over het overbodig Noors nimfje Jenny. Arty Farty modeshow met zelfs shopping bags op het podium. Alles komt uit een computer en de stem moet ook door de effectenmolen. Nee, ik heb het niet voor getormenteerde zielen die over menstruatiepijnen zingen. Mocht ik groen haar hebben, dan zou ik het toch laten verven.
MOUNT SOON
Een Belgische band met een internationaal geluid brengt in de garden stage een beheerste en bevlogen set. Topmuzikanten die op zoek zijn naar een eigen stijl en die dan ook gevonden hebben. Soon more about Mount Soon
PETER DOHERTY
De hoedjes en de bedrukte T-shirts verzamelen zich voor het podium. Het enfant terrible van de Britse rock gaf enkele jaren terug nog solo een nuchter (!) legendarisch optreden met enkel maar zijn versterker, gedrapeerd met de union jack, zijn gitaar en een fles rode wijn. Nu maakt hij dus zijn opwachting met een band. De gitarist zorgt voor de intro. De befaamde Britse muzikant, songwriter, acteur, dichter, schrijver en artiest Peter Doherty zwalpt het podium op en lalt iets van ‘I don’t love anyone en I don’t need anyone’, gepaard met een vraag naar ‘Belgian Chocolat’ Hij begint zo maar wat te spelen en de anderen moeren maar zien wanneer ze invallen, om dan weer te veranderen. Deze ex van Amy Winehouse schreef legio pareltjes van nummers en hij slaagt er hier toch wel in het een en ander naar de kloten te zingen. Het immense potentieel komt er maar niet uit. Begint na een poos toch wel wat te soberen en maar aan zijn muziek te denken in plaats van gin tonics van het publiek af te luizen. Het lijkt mij wat zielig en schrijnend als je weet wat voor een muziek in dat genie schuilt. De vraag is: real stuff of image building? Nu betrap ik mezelf er op dat ik te kritisch ben als je merkt dat het publiek daar helemaal geen erg in heeft en hij op handen wordt gedragen. Ons Wandelend Laboratorium neemt het niet zo nauw met de tijd en dondert op het einde letterlijk op het podium.
TRIXIE WHITLEY
‘Kind aan huis’, zo zou u Trixie Whitley, het Gents-New Yorkse supertalent gelauwerd door ondermeer Daniel Lanois, kunnen bestempelen. Tot zover de persintro. Trixie brengt ons een rauwe bij de strot grijpende set met een misthoorn van een stem een (beperkte) resem muzikanten om u tegen te zeggen. Nu haal ik met plezier hét cliche der clichés naar boven. Superlatieven schieten hier te kort. “Breathe you in my dreams” verkoopt osn een lel van jewelste. Straffe Madam. Nu al wereldtop en zeggen dat ze nog moet groeien. Na een omzwerving in New York is en blijft Gent haar thuisbasis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gent-jazz-festival-2017/
http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2017 – Great Stuff!
Gent Jazz Festival 2017
Bijlokesite
Gent
2017-07-13
Karien Deplancke en Lode Vanassche
ROBERT GLASPER EXPERIMENT
Robert Glasper (toetsen), Casey Benjamin (saxofoon, vocoder & keytar), Justin Tyson (drums), Burnis Travis II (bas), Michael Severson (gitaar), Jahi Lake (DJ)
De charismatische Amerikaanse pianist en crossover meesterbrein liet ons genieten van een heerlijke portie neosoul, brengt zowel zeemzoete covers van gekende popsongs (zie album ‘Covered’), als odes aan pakweg Miles Davis (‘Miles Ahead’) . Vanavond kiest hij vooral voor zijn ‘terugkeer’ naar de jazz. Bassist Travis speelt met een pompende textuur, Drummer Tyson hakt en funkt gitarist Severson de nodige richtingen uit.
Als tussendoortje zien we in de Garden Stage dat Makaya McCraven dat Zijne Zilverkleurige Toetsenist meer soul en funk in zijn linker teen heeft dan in pakweg een hele souldiva. Met zijn dynamische instrumentale pareltjes mocht hij drie keer het publiek in de zijtent bekoren.
STUFF.
Lander Gyselinck (drums), Andrew Claes (sax), Dries Laheye (bas), Mixmonster Menno (samples), Joris Caluwaerts (toetsen)
Twee jaar na hun overweldigende debuut, is het geniale collectief STUFF. terug met hun langverwachte en hoofdletterloze opvolger, ‘old dreams new planets’. Het collectief brengt een op het eerste zicht eigenzinnige mix van verschillende genres zoals klassieke jazz, fusion, rock, progrock, postrock, funk, soul, drum n’ bass, mathrock, electronica, future disco en hiphop, om er maar enkele te noemen. Dit resulteert in een pletwals waar je als toeschouwer niet omheen kunt en die lang zal blijven nazinderen. Muzikaal top, experimenteel top, en speelplezier top. Bedankt voor de mokerslag en de vierdimensionale zinsbegoocheling.
…And now, for something completely different … KAMASI WASHINGTON
Kamasi Washington (Tenorsaxofoon), Rickey Washington (sopraan saxofoon & fluit), Ryan Porter (trombone), Brandon Coleman (toetsen), Joshua Crumbly (bas), Robert Miller (drums), Jonathan Pinson (drums), Patrice Quinn (stem).
Ook nu is de tent uitverkocht. Kan ook niet anders als je de met superlatieven overladen Kamasi Washinghton op uw affiche zet. Onze tenorsaxofonist bracht enkele jaren met de driedubbel ‘The Epic’ dé jazz-cd van het jaar uit en liet ons proeven van zijn looks, intensiteit, virtuositeit, gedrevenheid en begeestering. Respect ook om het thema van de Afro-Amerikaanse problemen aan te kaarten. Samen met een half legertje muzikanten zoals bassist Joshua Crumbley (vorig jaar stond Miles Mosley er!) , zangeres Patrice Quinn, trombonist Ryan Porter, net als Kamasi zelf, uitgedost in een traditionele kaftan, en achterin Ronald Bruner Jr. en vaste toetsenist Brandon Coleman.
Kamasi bestond er bovendien ook nog in om voor het optreden rustig op de weide te flaneren en gewillig te tekenen, en bovendien later in de garden stage samen met zijn vader mee te spelen met eerder genoemde Makaya McCraven. Een woord: pure klasse. Kamasi, geen showbeest met podiumcapriolen. Geen erg, want de dynamiek en de energie wordt helemaal in de muziek gepompt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gent-jazz-festival-2017/
http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Nederlands 
Français 
