In navolging van hun, terecht uitverkochte- Underground Wave-reeks komt Walhalla Records nu met een andere bijzondere compilatie voor de dag. ‘The Whispering Trees’ is een compilatie van heel zeldzame en/of nooit eerder verschenen Belgische post punk en cold wave tracks. Er komen zowel bekendere cultbands zoals Struggler, Siglo xx en De Brassers aan bod alsook obscure en onbekende bands.
Diegene die tussen ’79 en ’86 tiener of puber waren zullen bij het beluisteren van deze LP zich gemakkelijk terug in die tijd kunnen wanen. Het ademt namelijk de sfeer van de underground van die dagen uit. De low budget en DIY opnames zijn hiervoor een stuk verantwoordelijk. Nostalgie is hier dus voor een stuk troef. Daarnaast hoor je hier ook bands, zoals Struggler of De Brassers, die terug in de belangstelling staan of nog springlevend zijn. Het fijne is dat er gekozen werd voor minder gekende tracks en niet voor nummers die reeds elk compilatie in dit genre vullen. Dit is een tijdsdocument maar daarnaast ook een handleiding/inspiratie voor de aankomende jonge generatie underground artiesten.
Terug een sterke compilatie met nummers die variëren van muziek in de stijl van P.I.L. (zie Vibo met “Clinical Death”), Dead Kennedys (Nausea met “No Conversation Between People”) of uit de kweekvijver waar Red Zebra in lag (zie Struggler met “The Other Side”). 13 pareltjes met enkele minder goed uitgewerkte tracks maar met, toch grotendeels, goede en vooral onbekende pareltjes uit eigen land.
Nu op vinyl via Walhalla Records gezeten in een sfeervolle hoes en voorzien van een inlay met wat info over elke band.
Deze Belgische female fronted band maakt symfonische rock. De band kende een moeilijke start. Namelijk na het uitbrengen van hun eerste song kregen ze meteen een record deal met Mausoleum Records maar het overlijden van Alfie Falckenbach, oprichter van het label, kort erna gooide roet in het eten. Zo zag de band zich genoodzaakt om de release van het album in eigen handen nemen en uit te brengen via hun eigen label.
Opvallen in dit genre is niet eenvoudig. Het aanbod is groot en velen hervallen in de clichés van het genre. Hier valt meteen de stem van Emmelie Arents, die ook de toetsen bespeelt, op. Ze heeft een mooie heldere stem die de muziek draagt. De songs zitten goed in elkaar en bevatten goede melodieën. Daarnaast is er degelijk gitaarwerk en een goede ritmesectie. Opvallende songs zijn “Morrigan” (met zijn klokken), het uptempo nummer “Blame” ( met de nodige ritmewisselingen), de pianotoetsen en de hemelse gezangen in “Disappear” en de mooi opgebouwde afsluiter “In The Dark”. Zo is er van elke track wel iets opvallends te vermelden. Natuurlijk denk je bij momenten wel eens aan bands als Within Temptation, Delain etc… maar ze weten toch wel een eigen stempel op hun muziek te drukken.
Een heel aardig debuut met goede songs en een heel fijne stem. Hier en daar zouden ze misschien nog ietsje meer buiten de lijnen mogen kleuren maar misschien verrassen ze ons wel op dat vlak op het podium.
Het zag er aan te komen … Een reünie en met het Minor Victories project is het Britse indie/shoewave combo Slowdive opnieuw een feit en zijn ze back met een nieuwe plaat …
Slowdive was één van die gerespecteerde bands in het genre , na twintig jaar, samen met leeftijdsgenoten Ride, Lush, My Bllody Valentine, Swervedriver en Loop . Het album sluit naadloos aan bij het oude werk ; van vroeger sprong het album ‘Souvlaki’ (’93) het meest in het oog . Neil Halstead en Rachel Goswell zijn de spil , de zangpartijen wisselen af of vullen aan en hangen ergens tussen Cure en Cocteaut Twins in.
In het genre van de shoegaze was Slowdive bepalend en wordt er naar de instrumenten en de pedaaleffects gekeken . We krijgen deels langgerekte , in- en uitfadende, zwevende gitaren, voortkabbelende ritmes en feeërieke, dromerige sferen die opbouwen en aanzwellen. “Star roving”, “Everyone knows” en “Go get it” zijn de meest extraverte nummers .
Een perfecte geluidsmuur wordt gecreëerd, ze exploderen net niet , ook al gieren de gitaren en worden de effectpedalen ingedrukt. Een mistig rookgordijn wordt opgetrokken.
Acht songs in totaal zijn er , lekker catchy alternatief, die ons in een muzikale schermerzone plaatsen. De shoegazers weten genoeg ; dit album is zeker terug de moeite!
Het Britse punkduo Slaves is aan hun tweede plaat toe . ‘Take control’ volgt ‘Are you satisfied?’ op en ligt muzikaal in dezelfde lijn .We krijgen een rits venijnige , boze , ruige punktracks . Laurie Vincent en Isaac Holman trekken fel van leer , net als maatjes Sleaford mods .
Ze kregen de hulp van Mike D , wijlen Beastie Boy, die de plaat mee hielp produceren en zelfs mee rapt op enkele tracks . Ook Baxter Dury , zoon van Ian, is van de partij bij het duo . We krijgen beestig materiaal , zeker de beginfase van de cd met “Spit it out”, “Hypnotised”, en “Consume to be consumed” . Er wordt wat gas teruggenomen op “Steer clear”, die een lekker catchy sfeervol nummer is . “Lies” is dan vunzige rock’n’roll op z’n Jon Spencers .
Op die manier probeert het duo variaties te bieden in het ruige materiaal . In Slaves zit pit en dynamiek. Dit is driftig , vermakelijk en spannend punkgeweld!
Met rock uit de prehistorie weten ze in Duitsland wel raad. Prog-rock en symfonische rockgroepen die elders in de wereld al lang uitgerangeerd werden, laten daar nog steeds de zalen vollopen. Ook op een resem Duitse langharige bands heeft de tijd nog altijd geen vat gehad. En misschien maar goed ook, bands als Kadavar en Colour Haze vegen volkomen hun gat aan de op heden gangbare trends en zweren bij potige old-school hardrock (Kadavar) en royaal gevleugelde stonerrock (Colour Haze). Voeg er ook maar Samsara Blues Experiment aan toe, een combo die psychedelische stonerblues produceert met lange slierten van songs, heavy riffs en leadgitaren die de wijde kosmos intrekken.
‘Long Distance Trip’ uit 2010 was tot op heden hun meest indrukwekkende visitekaartje, deze ‘One With The Universe’, hun vierde plaat al, mag er trots naast gaan staan. Vijf flink uit de kluiten gewassen tracks waarvan de sterk naar Earthless neigende (en ook wel een beetje naar All Them Witches) titelsong tot boven de vijftien minuten uitstijgt.
Het is atmosferische rock met alles er op en er aan, potige stonerrifs, uitwaaierende solo’s, seventies keyboards, zwevende space-excursies en psychedelica uit het Hawkwind spectrum.
Het Canadese Metz komt met hun derde plaat ‘Strange Peace’ nog altijd even hard in uw gezicht spuwen als met hun debuut uit 2012, het trio is er met hun derde album hoegenaamd niet kalmer op geworden. Hier weerklinkt alweer ontspoorde grunge en furieuze indie-punk met flink wat ruis en noise tussen de groeven.
Dankzij het werk van producer Steve Albini (hier zeker en vast the right man on the righ place) klinkt hun heftige punkrock nog urgenter dan voorheen. Vlijmscherpe songs als “Drained Lake”, “Mr Plague” en “Common Trash” gaan met breekijzers, slijpschijven en sloophamers te keer om deuren en ramen in te beuken. Bij de splijtende punkrocker “Dig A Hole” is het sloopwerk al na welgeteld één minuut en 15 seconden afgelopen, alles is in die korte tijd vakkundig tot schroot herleid.
Het is met geslepen messen dat Metz hier het volledige album recht op de man afstevent, en dat via een portie bloedende en snedige indie-punk die zijn gelijke niet kent. Geweldige plaat.
Op 10/11 komen deze Canadese wolven door de Kreun razen. Zet u schrap.
Sigur Rós -: nog steeds de meest onaardse band op deze aardkloot’
Sigur Rós
Vorst Nationaal
Brussel
2017-10-01
Dominiek Cnudde
Magisch, ontroerend en toch snoeiend hard…zo kan je het concert van Sigur Rós, afgelopen zondag in een uitverkocht Vorst Nationaal, het best samenvatten. De laatste studioplaat van de IJslanders dateert al van 2013 en toch hing het bordje ‘sold out’ al vele maanden aan de deur van Vorst Nationaal. Momenteel toert de band doorheen Europa onder de titel: ‘An Evening With Sigur Rós’, een avondvullende show die wereldwijd al bijzonder lovende kritieken kreeg.
Een grote verandering is dat de band tegenwoordig nog enkel als trio op het podium staat. Geen brassband meer, geen strijkkwartet. Zanger/gitarist Jónsi Birgisson, bassist Georg Hólm en drummer Orri Páll Dýrason brachten hun bombastische, rijke sound in deze stripped-down formule tot bij de luisteraar, al is het vrijwel zeker dat er ook heel wat muziek meeliep met de backing track. Maar goed, de techniek is er en het doet absoluut niets af aan het feit dat ook dit Sigur Rós concert weer eens zeer authentiek en uniek was en bij momenten de pure muzikale perfectie benaderde.
Ruim twee uur lang lieten we ons meevoeren naar IJslandse hoogtes en waanden we ons even gelukkig op een andere planeet.
Set 1 begon met het nieuwe “Á”, een kabbelende ouverture, die overging in het ambient, onvolprezen en hypnotiserende “Ekki Múkk”. Jammer dat we niet meer uit het album ‘Valtari’ te horen kregen. De nadruk in de set lag echter op het titelloze album uit 2002, ook wel het ( ) – haakjes – album genoemd, wat bij de fans duidelijk een van de favoriete albums is.
Set 1 werd opgesmukt met donkere, boeiende, beklijvende visuals. Je had ogen te kort bij deze waanzinnige, complete multimedia ervaring. Aan het einde van het eerste deel kregen we ook twee nieuwe songs voorgeschoteld. Beide songs sloten perfect aan bij de oudere songs uit set 1 en gaven de koers aan die Sigur Rós op hun langverwachte nieuwe plaat wil gaan varen. Tijdens het sacrale “Varða”, wisselden bassist en drummer van plaats en mocht Georg Holm met zijn piano outro als laatste het podium verlaten.
Na een toch wat overbodige pauze bracht set 2 nog meer genialiteit. De krachtige en toch breekbare falsetstem van Jónsi was nu pas echt opgewarmd en ook zijn snedige gitaaruithalen (met strijkstok) werden iets onstuimiger.
Set 2 was dan ook een soort ‘greatest hits’, al is deze stempel iets wat bij de muziek van Sigur Rós niet echt opgaat. Het flitsende “Óveður” mocht deel 2 openen waarna de set verder uitgroeide tot een ongekende climax. De gitaren staken nog een tandje bij en de pompende drums van Orri Páll haalden bij momenten snoeihard uit.
Wat een fantastische drummer is dit toch! Ook de visuals en het licht kregen veel meer kleur alsof we na de IJslandse gletsers nu het vulkanische IJslandse hinterland betraden. Geen moment meer om naar adem te happen want bij de tempowijziging in “Festival” ging het publiek, dat tot dan met open ogen en mond rustig had zitten genieten, voor het eerst volledig uit de bol.
Het ‘popnummer’ “Popplagið” is al een hele tijd de voor de hand liggende afsluiter maar toch slaagt dit 12 minuten durende epos er nog steeds in om elke muzikale vezel in mijn lijf te triggeren. Het opbouwende karakter, dito drumwerk, de schreeuwende falset van Jónsi samen met de indrukwekkende, flitsende visuals sloegen ons aan het eind van ronde 2 knock-out.
Opvallend hoe ook drummer Orri achteraf hulp nodig had om het podium te verlaten. Waren het de verblindende lichtflitsen, de intense inspanning of was hij net zoals wij in een ware extase toestand terecht gekomen?
Wederom werd dit een onvergetelijke concertervaring en liet Sigur Rós nu ook als trio ons met verstomming achter. Niet helemaal perfect maar wel een twee uur durende trip vol verbluffende muzikale onaardse schoonheid.
Toch is de tijd nu wel aangebroken om de studio in te duiken en dringend die nieuwe plaat op te nemen! Takk Sigur Rós !!
Setlist
Set 1 *Á *Ekki Múkk *Glósóli *E-Bow *Dauðalagið *Fljótavík *Niður *Varða
Set 2 *Óveður *Sæglópur *Ný Batterí *Vaka *Festival *Kveikur *Popplagið
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sigur-ros-1-10-2017/
Organisatie: Live Nation
Dublin Legends – Dinosaurussen van de folk – What’s in a name?!
Dublin Legends
Kursaal
Oostende
2017-09-30
Filip Gheysen
Het was alweer van 2012 geleden dat we de dinosaurussen van de folk aan het werk zagen tijdens hun 50ste jubileumjaar: in mei op Labadoux en in het najaar in Brussel waar alle overleden groepsleden nog eens herdacht werden. De laatste originele ‘Dubliner’ Barney McKenna was pas in april overleden. Toen stonden ze nog op de affiche als The Dubliners, maar datzelfde jaar besloot John Sheahan, voorman van de groep, te stoppen met de band. Sheahan nam de rechten op de bandnaam mee bij zijn vertrek maar banjospeler Gerry O’Connor ging met veteranen Sean Cannon en Eamonn Campbell verder onder een nieuwe naam, The Dublin Legends. What’s in a name?
Samen met Paul Watchorn (jongere broer van Patsy Watchorn, die in 2014 moest stoppen wegens gezondheidsredenen) vormen ze weer een kwartet dat er moeiteloos in slaagt om het sjieke Kursaal om te toveren in een bruine Ierse kroeg! Met een mix van oud en nieuw werk verwenden ze het publiek dat er duidelijk zin in had.
Bij het eerste nummer van de avond “The Galway Races” stonden al danslustigen aan de zijkant van het podium om de beentjes te strekken. Echte liefhebbers laten zich niet afschrikken door het statige interieur en dansen met evenveel plezier als in een concerttent! Gelukkig werden we niet verzocht onze zakdoek boven te halen bij “Hills of Connemara”. Met zijn typische nasale stem nam Sean Cannon “Black Velvet Band” voor zijn rekening. Ter nagedachtenis van Ronny Drew, de echte founding father van The Dubliners, bracht Eamonn Campbell “Seven Drunken Nights”, één van de humoristische standards uit hun repertoire. Maar zoals meestal, kregen we slechts ‘5 nachten’ te horen; “Saturday” en “Sunday” worden meestal niet voor publicatie vatbaar geacht! Ook met nieuwe nummers zoals “New York Girls” bewezen ze dat de inspiratie nog niet opgedroogd is. Clichés over Ierland en de drinkgewoonten van zijn bewoners werden meermaals bevestigd in nummers zoals “All for me Grog” en “Rare old Mountain Dew”. Violist Gerry o’Connor bracht een koppel instrumentals ”GoldenEagle/Green Gate” die terug gingen naar de beginjaren van The Dubliners en die ook gelinkt zijn aan zijn 91-jarige vader die ook nog viool speelt; redenen genoeg om dit op de nieuwe cd te zetten! De geschiedenis van het Ierse volk dat emigreerde naar de USA (“Poor Paddy on the Railway”) of ging werken in het UK (“McAlpines Fusilliers”) vormt ook een onuitputtelijke bron van songs. Sean Cannon spreekt zelf al een aardig mondje Nederlands en charmeert hiermee graag zijn publiek: “We are going to sing another song and the we will make a korte pauze, because backstage are waiting vier glaasjes… warme chocolat! We will be back in 23 minutes after this song.”
Het tweede deel werd ingezet met traditionals zoals “I’ll Tell me Ma” en “Finnegans Wake”. Bij dit laatste nummer is het publiek er graag bij om het ritmische refrein mee te klappen. Maar telkens eindigt dit abrupt om in een volgende trage strofe het verhaal van Finnegan verder te vertellen waardoor telkens enkele handen een paar slagen teveel klappen. Uiteraard worden de vrouwen zoals Dicey Reilly, Peggy Lettermore en Spanish Lady in het “Irish Songbook” niet vergeten. Ook nu werden we vergast op een koppel instrumentals van Gerry o’Connor, deze keer op banjo (‘in loving remembrance of Barney McKenna’, banjospeler van het eerste uur). Onvermoeibaar bleven sommigen meeklappen met het hele nummer. De sfeer was optimaal! “Niet slecht!” merkte Sean lakoniek op.
Nadat we nog een nummer van de nieuwe cd kregen, werd het tijd om de eindsprint in te zetten via de “Rocky Road to Dublin” naar “Dirty Old Town”. Dit nummer van Ewan McColl kreeg een nieuw bluesy jasje met een jazzy viool er bovenop. Sean sloot af met “Ladies and gentlemen, jongens en meisjes, het was fijn om België te zijn.” en beloofde volgend jaar terug te komen. “We’re gonna finish with a song by Metallica: Whiskey in the Jar.”
Uiteindelijk werd “Wild Rover” er nog aan toegevoegd zodat we allen nog eens ‘No nay never’ konden meebrullen en op een honderdtal meter van de Noordzee was het ook een klein kunstje om een zaalkoor te laten meezingen over cockels and mussels in de klassieker “Molly Malone”. Een mooie aflsuiter van een mooi concert. Daarna paste niets beter dan een frisse … hap zeelucht op de dijk!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-dublin-legends-30-09-2017/
Organisatie: Shakalaka ism Kursaal, Oostende
Tom Petty overleden
Verschillende Amerikaanse media meldden gisteravond het overlijden van rocklegende Tom Petty (66), bekend van de band Tom Petty & the Heartbreakers. Latere berichten spraken dit echter tegen. Volgens CBS News en TMZ balanceerde Petty nog op het randje tussen leven en dood. Zijn woordvoerder bevestigde inmiddels dan toch het heengaan van de muzikant.
Petty werd in de nacht van zondag op maandag thuis bewusteloos aangetroffen en naar het ziekenhuis gebracht, zo melden bronnen aan entertainmentsite TMZ. De 66-jarige zanger zou in zijn huis in Malibu zijn gevonden. Hij zou een hartstilstand hebben gehad. In het ziekenhuis in Santa Monica werd de rocker aan de beademing gelegd.
(Bron: HLN)
Op de verschillende radiozenders wordt een hommage aan het werk van de artiest gebracht op 3 oktober
The Night of the Ugly Papas - Ugly Papas maken hun imago waar!
Ugly Papas
Zaal Park Ter Walle
Menen
2017-09-30
Wim Guillemyn
De éénmalige reünie van de Ugly Papas zorgde voor meer beroering dan vooraf gedacht en daarom werd er uitgeweken naar Menen. De zaal daar was aardig volgelopen voor deze avond. Dat het een avondvullend (of nachtvullend) programma ging worden zullen we geweten hebben…
De avond werd geopend met een talkshow gepresenteerd door Piet Depraitere en Gunter Lamoot. Ze zaten aan de zijkant van het podium in een tot salon omgetoverde hoekje. Er kwamen een aantal gasten langs zoals Frank Vanderlinden (die destijds journalist bij de Humo was) , Frederic Dehaudt, P.A. Caessens (die op klassieke muziek in geheel eigen stijl een dans ten berde bracht) en nog enkele mensen die belangrijk waren in de beginjaren van de Ugly Papas.
Daarna werden de banken opzijgeschoven en was het tijd voor het voorprogramma zoals dat heet. Een aantal muzikanten passeerden de revue met een hommage aan de band. Eraserhead mocht de spits afbijten met een aantal covers van de Ugly Papas. Vortex Campaign & Helios was een bende zangeressen die een deel van de zaal inpalmden om hun act te presenteren. Het woordje ‘kunstig’ maar ook ‘whatever’ kwamen daarbij bij mij op.
Soeze and his Rockets was een duo dat eerst een half uur stond te soundchecken en dan één kerstnummer liet horen. Om snel te vergeten. Turf was een soort Belgian Associality. Dit drietal bestaande uit gitaar, drum en Nederlandse zang bracht wat leven in de brouwerij. Een beetje chaotisch kon je de avond bij momenten wel noemen. Id!ots ( met zanger Luc Duf) gaven een korte maar degelijke ‘acte de presence’. Daarna kregen we nog een zekere Iris die, zonder begeleiding, haar zielsroerselen aan het publiek mocht komen verkopen. Tussendoor kregen we ook een videoboodschap van Mauro Pawlowski en van een beiaardspeler te zien op het grote scherm. Ook Seppe Vandewalle, een jonge accordeonist, kwam op het podium met o.a. een bewerking van een song van de Ugly Papas.
Intussen waren we de klok van 24u genaderd. Gunter Lamoot vond het heel amusant om het geheel nog wat te laten uitlopen en de accordeonist wat extra songs te gunnen.
Een stuk na 24u kwamen de Ugly Papas uiteindelijk hun nieuwe album live voorstellen. Met de nodige zelfspot en ironie rond het uitgelopen tijdschema begonnen ze er uiteindelijk aan. Ze deden dit op de wijze en in de stijl waarop je ze mag en kan verwachten. Met no nonsens, zelfrelativering en overgave kwamen ze bloemlezen uit eigen werk. Tim Vanhamel was special guest en mocht ook komen meespelen. Een mooi gebaar toch vond ik. Zo gingen de Ugly Papas de nacht in. Niet perfect (hier en daar een feedback en een haperingetje) maar dat verwachtten we nu niet meteen van hen. Ze maakten met deze ‘night alles in’ hun imago waar: dwars en eigengereid, los van de hype die errond was gemaakt. De Ugly Papas ten voeten uit. En nu allen naar de handel voor ‘Atomium Pluto’.
Organisatie: CSA - MayWay records – Ugly Papas
Dé artiest die levenswijsheid lijkt uit te ademen? Dat was, en is nog steeds, Guido Belcanto in een notendop. Dat blijkt ook uit zijn nieuwste release ‘Liefde & Devotie’. Waarover we schreven: In Frankrijk heb je de Franse Chansons, die jong en oud in ontroering brengen. In Vlaanderen is er Guido Belcanto. Die met deze nieuwe plaat bewijst nog steeds uniek en enig te zijn in zijn soort. Is onze eindconclusie, na deze wonderbaarlijke trip doorheen 'de liefde volgens Belcanto'.
Op vrijdag 29 september werd deze nieuwe schijf live voorgesteld in een heel goed gevulde De Roma in Antwerpen. Een heel gezellige zaal, die wat doet denken aan de grote Theaterzalen uit een ver verleden. Midden in het Centrum van Borgerhout/Antwerpen. Het publiek was al even divers als Belcanto zelf, zo stelden we bij het binnen treden vast. Eens neergezeten op onze stoel, maakten we ons op voor een gezapig concert, dat ons hart beroerde en de ziel diep raakte. Zoals we dat van Belcanto ondertussen al jaren gewoon zijn.
Guido Belcanto is één van die zeldzame artiesten die je door zijn stem en uitstraling een glimlach op het gezicht tovert. Vanaf de eerste songs als “Jodie Foster” kregen we een gelukzalig gevoel van rust en - inderdaad - devotie over ons heen, dat niet meer zou weg gaan tot het einde van de set. Circa twee uur later. Belcanto mag dan een begenadigde zanger/entertainer zijn. Die bovendien ook met zijn mondharmonica diepe gensters slaat in ons hart. Hij laat zich omringen door klasse muzikanten, die hem al veel jaren begeleiden. Gerugsteund door virtuozen op contrabas, Banjo, Viool tot gitaar/bas en percussie. Ontstaat een magische sfeer, die je tot complete 'zen' brengt.
Het thema van deze avond was 'De Liefde'. Daarover zijn al zoveel duizenden songs geschreven, en toch geraakt een mens er niet over uitgepraat. Hoe Guido zingt over “Ik Weet niet waar mijn meisje is” met grappige anekdotes, en verhalen waarbij je een krop in de keel krijgt tot een traan wegpinkt. Is echter toch vrij uniek in het vertellen van een liefdesverhaal. Of hij nu helemaal alleen op dat podium staat, gerugsteund door zijn muzikanten - die hij met veel respect omarmd. Of in duet met Kimberly Claes tijdens “Laarzen van Spaanse Leder”. Een Nederlandse vertaling van de Bob Dylan song “Boots of Spanish Leather”. Belcanto lijkt alleen niet op Nick Cave, maar klinkt zelfs als Cave tijdens het wonderbaarlijke “Henry Lee” waarbij Nathalie Delcroix haar stem je hart in gruzelementen op de grond doet neervallen. Naomi Sijmons tenslotte, beweegt over het podium als een magisch mooie hinde tijdens “Johnny Vergeet Me niet”. Haar stem klinkt daarbij zo breekbaar als porselein, terwijl deze van Belcanto je een traan doet wegpinken. Buitengewoon indrukwekkend!
Nu, Belcanto heeft zich altijd goed weten te omringen met mooie vrouwen, hij heeft er talent voor. Maar hij blijkt ook nog goed in de markt te liggen bij het vrouwelijke schoon in de zaal. Voortdurend spreekt hij zijn publiek met veel liefde aan, en vraagt hen of ze hem nog graag zien. Wat op een laaiend enthousiasme wordt onthaald. Hoewel dat publiek, buiten links en rechts op de songs meeklappen, eerder kalm blijft tijdens het grootste deel van de show. Zie je toch dat iedereen heel ingetogen zit te genieten van wat naar voor wordt gebracht. De songs die Belcanto brengt zijn niet alleen uit uw en mijn leven gegrepen, het wordt op zodanige manier gebracht dat de gevoelige snaar enorm diep wordt geraakt. Daar wordt je uiteraard prompt enorm stil van, pinkt een traan weg of kunt een smakelijke glimlach bij zoveel humor die de man uitstraalt niet onderdrukken.
Naar het einde van de set toe is de tijd gekomen voor enkele klassiekers, waarop ook eens mag gedanst worden. In eerste instantie zien we een koppel meedansen rechts van het podium. Maar tijdens de laatste toevoeging aan de bisnummers zegt Belcanto dat hij nog één song zal brengen op de voorwaarde dat links, rechts en vooraan tientallen koppels dansen door de zaal. Wat prompt zorgt voor dansende geliefden die elkaar diep in de ogen kijken tijdens de afsluiter van het concert. Ook op zijn vraag dat enkele vrouwen, na het afsluiten daarvan, hem zouden komen omhelzen. Wordt prompt ingegaan.
Op Guido Belcanto zijn vraag 'zien jullie mij nog graag'. Kunnen we dan ook volmondig antwoorden. Uiteraard! We voelen trouwens aan dat het nog steeds wederkerig is, hij ziet ons ook nog graag. Met een brede glimlach verlieten we de zaal, niets kon ons deren. Belcanto heeft ervoor gezorgd dat elke eventuele wonde in ons hart, prompt werd genezen. Houden van elkaar, het kan zo eenvoudig zijn. Je moet het niet te ver gaan zoeken. Is de ultieme boodschap die Belcanto ons deze keer heeft meegegeven. Levenslessen volgens Belcanto? We zouden die meer moeten lezen, beleven en er iets uit leren. Is onze eindconclusie.
Wil je die 'magie' zelf beleven. Belcanto gaat met ‘Liefde en Devotie’ op tournee doorheen verschillende zalen. Voor een volledig overzicht verwijzen we jullie graag door naar de website: http://www.guidobelcanto.be/optredens/
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Air Traffic - Hiep hiep hoera Fractured Life!
Air Traffic
Depot
Leuven
2017-09-29
Dieuwke Raymaekers
De verwachtingen van het publiek staan gespannen. Na een lange stilte zijn ze daar eindelijk weer. De Britse band Air Traffic stond deze vrijdag in het Depot – voor zijn eerste van drie uitverkochte shows – en deed dat goed. Aan lachende gezichten, nostalgische vijftigers en nieuwsgierige twintigers geen gebrek. Allen waagden ze hun kans om eindelijk (weer) een glimp te mogen opvangen van de Engelse indie rockband. Want hun eerste en voorlopig enige plaat is tien jaar. ‘Hiep hiep hoera Fractured Life’!
De vierkoppige band, afkomstig uit Bournemouth, kende in 2007 een ongelooflijk succes met hun hits “No More Running Away” en “Shooting Star” dat zelfs in De Tijdloze van Studio Brussel terecht kwam. Na passages op festivals als Rock Werchter, Pukkelpop en Pinkpop kondigde de band aan een pauze te nemen voor onbepaalde tijd. Gisteren kwam die tot een einde en speelden ze hun eerste show in acht jaar.
Als voorprogramma kreeg het publiek JAKL voorgeschoteld. Zijn kwetsbare stem is als een kop warme melk met honing op een koude winteravond. Lekker knus en romantisch, maar niet echt opwindend. De Engelse singer-songwriter slaagt deels in zijn missie. Wie nog niet in een nostalgische bui was, is dat nu zeker en vast. Toch horen wij deze gevoelige folkachtige songs liever op een andere gelegenheid.
Nu is het de beurt aan Chriss Wall om te laten horen of zijn stembanden nog gesmeerd zijn. Ja hoor, de zanger en componist van Air Traffic sleurt het publiek mee in zijn enthousiasme. Hij opent met de klassiekers “Just Abuse Me” en “Never Even Told Me Her Name”. De toon is meteen gezet. Tussen de nummers door is bescheidenheid het codewoord. “Take it easy on us guys!” klink als een overbodig excuus. Nergens voor nodig jongens! Als de set vordert tast de band het publiek af met nooit eerder uitgebrachte nummers. Het iets stevigere “Take Your Hands Of Me” lijkt wel een ode aan Muse te zijn. Al had men bassist Jim Maddock beter geen micro gegeven.
Eén van de hoogtepunten van de set was ongetwijfeld “No More Running Away”, met het paukenspel van Pritchard en Maddock. Het publiek begreep de boodschap en ontpopte zich als een heus achtergrondkoor. Een kippenvelmomentje, ook voor de bandleden aan hun verwonderde gezichten te zien. Toch was het vooral de bisronde die indrukwekkend was, als één van de bisnummers kregen we alvast het nummer “Almost Human” te horen, dat volgende vrijdag zal verschijnen. Weinig vernieuwend, een typische pianoballad waarmee ze te veel teren op hun grootste succes, hopelijk klinkt de rest van hun langverwachte nieuwe album iets innovatiever. Voor hun meest bekende hit “Shooting Star” moesten we geduldig blijven tot het eind, tot euforie van iedereen in de zaal.
De band maakte een sterke comeback, al werden we niet van onze sokken geblazen. Met een beetje minder bescheidenheid en wat meer durf hadden ze dit misschien wel gekund. Wie de nieuwe plaat zelf wil ontdekken (of nog een avondje nostalgie wil beleven), moet hiervoor naar Brussel. Daar vieren ze op 14 april 2018 tien jaar ‘Fractured Life’ én de komst van hun tweede album.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Depot, Leuven
Evergrey tekent voor de Alcatraz festivalzomer
Evergrey
Kreun
Kortrijk
2017-09-29
Stijn Raepsaet
Vrijdag 29 september was het verzamelen geblazen in dé stad aan de Leie voor een gezellige avond Evergrey.
Als voorprogramma bracht het Griekse Need rustige progressieve metal met hier en daar een stevige uithaal. In een gezellig gevulde zaal maakten ze van de gelegenheid gebruik om hun jongste album ‘Hegaiamas: a song for freedom’ aan het publiek voor te stellen.
Iets na negenen betraden de heren van Evergrey, iedereen rustig begroetend, het podium om dan hun set te starten met “Solitude within’” uit het album ‘Solitude, Dominance, Tragedy’ (1999). Een opener uit de oude doos die voor de ware fans als muziek in de oren klonk. Meteen was ook de toon gezet voor een optreden vol typische Evergrey ingrediënten: duisternis, religie, wereldpijn, dood, identiteitscrisis … Naargelang men het bekijkt, was de romantiek dus (niet) veraf!
Een eerste lied uit hun laatste plaat ‘The Storm Within’ (2016) kregen we met “Distance” dat sereen ingezet werd door toetsenist Rikard Zander. De emotioneel getormenteerde stem van zanger Tom Englund tilde het lied en de zaal naar hogere sferen. Met “My Allied Ocean” bewezen de Zweden dat er op hetzelfde album ook (opnieuw) plaats is voor het stevigere werk.
Ander werk dat nog gespeeld werd: “Mark of the Triangle”, “Leave it Behind us”, “The Fire”, “A New Dawn”, “Recreation Day”, “A Touch of Blessing”…
Algemeen beschouwd bracht Evergrey een gevarieerde set waaruit kundig geplukt werd uit hun rijke repertoire van tien albums. Muzikaal-technisch viel er weinig op te merken: ondanks geluidsproblemen in het begin speelde de band een oerdegelijke set.
De nodige aandacht voor sfeerscheppende tonen in combinatie met het kenmerkende timbre van Elmunds stem drukte een positieve Evergrey stempel op het trommelvlies van het afgezakte volk.
Wat ons betreft mag Evergrey deze zomer hun woonplaats in Göteborg enkele dagen verlaten voor een plaatsje op de Alcatraz affiche.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/evergrey-29-09-2017/
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune
The Drums - We are a working class band for working class people
The Drums, Broadcast Island
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-09-29
Didier Becu
De Botanique heeft met september zeker zijn entree niet gemist, zeker niet als we het over surfpop hebben. Likken we nog altijd onze vingers af voor de geslaagde passage van Beach Fossils, dan hadden we nu The Drums om de maand mee af te sluiten. De band uit Brooklyn die dankzij hun debuut uit 2010 op Moshi Moshi meteen als de nieuwe Strokes werd bekroond, heeft het tegenwoordig niet al te gemakkelijk. ‘Build’em up, knock ‘em down’, en dus liet de pers sinds een paar jaren zich uitgebreid van zijn negatieve kant zien. Hun nieuwste ‘Abysmal Thoughts’ is op menig website terecht lauw onthaald, en dus werd het nieuwsgierig afwachten wat ze er in Brussel van gingen bakken.
Maar eerst even genieten van een band die geen kat kent: Broadcast Island. Een groep waarvan je op het anders o zo vertrouwde net deze keer niets kan van terugvinden. Ze zijn Franstalig en maken naar eigen zeggen bitterzoete pop. Zo zoet was dat achteraf bekeken nu ook weer niet, want als je hen met één act moet vergelijken dan is het toch met The Smiths. Je kan slechter treffen, en het zal nog wel een tijdje duren vooraleer deze heren een ‘There’s A Light That Never Goes Out’ maken, maar we zagen vrijdagavond een enthousiaste band met potentie die weinig problemen had om een bijna uitverkochte Orangerie te kunnen boeien. Een verdienste. Ja, juist is juist, je hebt dit soort indiepop al eerder gehoord, maar je hebt ook al diverse malen een voetballer een bal in het net zien schoppen. ‘What difference does it make’, kwestie van de Moz-termen in ere te houden!
The Drums dan. Op het elektronische Botabord stond aangekondigd dat de Amerikanen er maar 65 minuten zin in hadden. Hoewel de set op zich inderdaad amper een uur duurde vond het Amerikaanse viertal de Brusselse zaal blijkbaar sympathiek genoeg om er nadien nog een twintigtal minuten aan te breien.
Het werd een concert met een nogal tweezijdig gezicht en dat komt vooral omdat The Drums beseffen dat er een moeilijke tijd voor hun aanbreekt. Dezer dagen wat vergeten door hippe blogs, en dus bedankte zanger Jonathan Pierce uitdrukkelijk zijn fans dat ze die avond voor hen kozen en niet voor Lady Gaga of Katy Perry, niet nodig om te zeggen trouwens. En dan is er die derde handicap: het feit dat gitarist Jacob Graham (en trouwe buddy van Pierce) weg is.
De heren van The Drums wisten maar al te goed dat ze hun publiek goed dienden te soigneren willen ze volgende keer nog eens afkomen. Met zijn ondertussen bekende energieke danspasjes (Michael Jackson, eat your heart out) zorgde Pierce meteen voor de nodige vlam in de pijp. Precies wat wij wilden: onbeschaamde indierock die ergens zweeft tussen het charisma van de Stone Roses en (hier zijn we weer) The Smiths, en doorspekt met surfgitaartjes.
De fans gehoorzaamden gewillig en menig fan stond te swingen op de hits van weleer, alsook op de recentere songs waar niet iedereen even sterk van onder de indruk is, maar dat was nauwelijks te merken in Brussel. Pierce is een frontman die tot het uiterste gaat, dat zien we graag, en pardoes letterlijk zijn schoenen kapot danste en die nu ergens in België op verzoek te bewonderen zijn bij Luminousdash.
“We are a working class band for working class people” vertelde Pierce. Een staaltje rock ’n roll-taal in onvervalste John Lennon-stijl gaat er altijd wel in, en om de fans niet na een uur de regen in te sturen , werd nog voor twintig minuten extra gezorgd.
En Pierce had blijkbaar ook wat te vertellen. Naar verluidt is hij naar eigen zeggen tevreden met zijn huidig vriendje en wil hij voortaan positievere teksten schrijven. Of iedereen gelukkig was met deze nogal lang uitgerekte levensles laten we in het midden, de zanger was er blijkbaar gelukkig mee om dit aan zijn fans te kunnen vertellen.
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-drums-29-09-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/broadcast-island-29-09-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel
SIMO - Soulvolle en virtuoze powerblues
SIMO, RHEA
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-09-29
Sam De Rijcke
Even dachten we dat Andrew Stockdale een nieuwe band had opgestart. Tot we door hadden dat we eigenlijk stonden te kijken op de gitarist van RHEA die met een al even indrukwekkende haardos was gezegend. Met zo een coiffure moet je gewoon in de rock’n’roll stappen, kan niet anders. RHEA bleek overigens een oerdegelijke rockband te zijn met potige en stevige songs en een potente zanger die scherp en venijnig uit de hoek kwam. Een band met flink wat potentieel, maar ze hebben één probleem, en dat erkennen ze ook zelf. RHEA lijdt namelijk aan het Stu Bru syndroom. Voor de slechte verstaanders geven we hier nog even de definitie van deze kwaal : ‘Het Stu Bru syndroom is een aandoening die vrij frequent voorkomt bij beginnende Belgische bands die te zeer hun best doen om binnen de lijntjes te kleuren die de populaire radiozender Studio Brussel vooraf heeft uitgetekend. In de popmuziek resulteert dit vaak in bandjes die hardnekkig de nieuwe Oscar & The Wolf trachten te zijn. Bij rockmuziek liggen de referenties enigszins anders : Rock betekent voor Studio Brussel Foo Fighters, Royal Blood of Queens Of The Stone Age, alles wat een stap verder durft te gaan is uit den boze’.
RHEA behoort uiteraard tot de tweede categorie, ze hunkeren naar airplay en vergeten daardoor om een eigen ziel en identiteit in hun songs te leggen. Daarom hebben wij een boodschap voor deze beloftevolle band. Fuck Stu Bru en laat jullie eens volledig gaan, want hier zit duidelijk iets in. Airplay op een voor 95% voorgekauwde radiozender is nu ook weer niet alles. En wat heb je er trouwens aan om in een playlist gewrongen te zitten tussen pakweg de vermomde schlagermuziek van Bazart en de plastiekpop van Bastille ?
Bluesrock uit Nashville, niet bepaald een genre om volle zalen mee te trekken, getuige de eerder magere opkomst in de AB Club. Maar wat een schitterende band was SIMO, een pure sensatie op het podium.
Bluesrock bleek trouwens een te enge omschrijving voor dit powertrio, dit was soulvolle rock, bloedhete funk en seventies hard rock in een bruisend bubbelbad.
Enkele zonderlingen hadden SIMO al even gechekt via de albums ‘Let Love Show The Way’ en het gloednieuwe ‘Rise & Shine’. Twee puike platen, zeer zeker, maar SIMO leek toch weer één van die bands te zijn die je live moet gezien hebben omdat ze een kracht en energie hebben die op plaat gewoon niet te vatten is. De sound was duizend keer snediger en scherper, de songs stegen in hun live versie boven zichzelf uit en vooral de gitaar was uitzinniger. Neem nu “Return”, de opener van het nieuwe album, op plaat een degelijke song maar live een 18 karaats diamant, en dat vooral omwille van dat fenomenaal en uiterst funky soleerwerk van J.D. Simo, de frontman en bezieler van deze band. J.D. Simo presenteerde de blues in een hevig rockend jasje, maar hij had duidelijk ook een paar spuitbussen funk in zijn gitaar leeggespoten (check de gloeiende funkriffs in “The Climb” en “Meditation”). Hij zette flink wat echo’s en wah-wah effecten en op zijn gitaar en deed dat ding zodanig schitteren, swingen en freewheelen dat we er met open mond stonden naar te kijken. En toch was dit geen navelstaarderij a la Joe Bonnamassa. J.D. Simo stak zijn ziel en zijn volledige hebben en houden in die gitaar zonder die kijk-eens-mama-zonder-handen arrogantie aan te wenden. Bovendien was hij ook nog eens gezegend met een gloedvolle soulstem, some guys have it all. De ballad “I Want Love” zorgde voor koude rillingen, een song die in zijn fantastische live versie uitgroeide tot Simo’s eigenste “Purple Rain”. De geest van zowel Curtis Mayfield als die van Prince hingen rond in die prachtsong en de leadgitaar was de crème de la crème.
In de felle gloedvolle bluesrockers als “Long May You Sail” en “ Light The Candle” deed Simo ons dan weer denken aan de funky bluesrock van Chris Duarte. En natuurlijk aan dat andere gitaarwonder Gary Clark Jr, ook zo een artiest die op zijn platen te veel de ruwe kantjes er heeft afgevijld en pas live volledig tot ontbolstering komt met een portie bloedhete en rauwe bluesrock.
Een absolute parel was “I Pray” waarin zowel The Doors, Santana als All Them Witches rond zweefden. Psychedelica, subliem soleerwerk en ronduit magistrale drums van Elad Shapiro (Mitch Mitchell was in da house) dreven deze song naar een opeenstapeling van hoogtepunten.
Meer dan anderhalf uur bestookte dit powertrio ons met hun weergaloze bluesrock, vaak via lang uitgesponnen songs en uitvergrote instrumentale huzarenstukjes, maar dat deerde ons niet. Het was van begin af aan vuurwerk, soulvolle powerblues met meesterlijke gitaarsalvo’s.
Organisatie: Next-Step – AA Productions
Neil Diamond - Kasten vol met prijzen. Alles gewonnen wat er te winnen valt. Je staat 50 jaar op de planken. Dan wil je dat vieren, wereldwijd. Op 76-jarige leeftijd niet evident natuurlijk. Maar de passie is nog te groot, en het vuur laait nog steeds op. Het lichaam moet maar mee! Eerst Amerika, en nu Europa in.
Ga er maar aan staan. Je hebt 10-tallen songs, waarvan vele nr. 1 hits. Dan moet je harde keuzes maken in je setlist. Dat de show sowieso gevuld ging zijn met goede songs, daar kon je vergif op innemen. Neil Diamond is een stielman. Songwriter in het begin, geëvolueerd tot topartiest. Massa’s ervaring, en die ervaring helpt hem nu zover, dat hij nog steeds op de bühne staat. Dat de bewegingen en tempo wat lager liggen, stoort niemand. Hij speelt nog steeds met het timbre, en weet de juiste songs met passie te vullen, en in te houden als het moet. De meest herkenbare stem ter wereld doet het nog steeds. Die zoetgevooisde stem, is nog steeds z’n handelsmerk en z’n sterkte. Altijd geweest. Geen andere artiest doet het hem na om , alleen maar gedragen door de songs, van een langspeelfilm en hit te maken. (Jonathan Livingston Seagull, 1973 )
Het podium, trapsgewijs en mooi opgebouwd, vulde mooi het podium, en liet de 13-koppige muzikanten goed tot uiting komen. 3 videoschermen waren perfect opgesteld, waarvan het middelste de herkenbare diamant vormde. Een handelsmerk van z’n podia in de jaren 80. Ook de verlichting was warm, en was perfect in symbiose met de innigheid van songs.
Het liet ook toe om Mr. Diamond gemakkelijk over het podium te ‘schrijden’. De leeftijd is er, en dan pas je je aan. Dat ook is een deel van het vakmanschap. Je creëert een comfortabele habitat, waar je optimaal in kan presteren. Er lag geen kabel op het podium …
De bandleden presenteerden zich tijdens “In my lifetime”, en plots stond ‘de jarige’ midden de bühne. Met “Cherry cherry”, “ You got to me”, “Solitary man” en “Love on the rocks” had hij het publiek direct mee. Letterlijk dan. Op het middenplein waren zitplaatsen voorzien, maar daar was na de 5de noot al geen sprake van. De vurige dames klommen nog net niet op het podium. Ieder danste op zijn vierkante ‘halve meter’. De rust kwam er met het zeer ingetogen “ September Morn”, om dan direct daarna terug een versnelling hoger te schakelen met “ Play me”, ( het bespelen van het publiek zit hem als gegoten ) “ Song sung blue”, “Beautiful noise” en “Jungletime”.bij dat laatste nummer kregen we beelden van het oudere New York te zien.
Een 2de adempauze kwam er met een song geschreven voor alle slachtoffers van terreur “ Dry your eyes” , en “ If you know what i mean”.
Richard Bennet , bijgestaan door z’n zoon, werd even voorgesteld. Hij mocht “ Forever in bluejeans” op gang trekken. Gevolgd door “Both sides now”. Neil refereerde naar Barbara Streisand , maar liet zich toch begeleiden door de saxofoon bij “ You don’t bring me flowers”. “Red red wine” en “I’m a believer” brachten ons tot een familie-moment. Tijdens “Brooklyn roads” zagen we nostalgische beelden van Neils jeugd en wierpen een enige blik op z’n jeugd.
“Pretty amazing grace” was de ideale voorbereiding op het stuk, waarnaar iedereen uitkeek, denk ik. De lange , zachte ‘oooh’ was de voorbode van het drieluik, een aperçu uit Jonathan Livinton Seagull. Ingezet door “Be”, “Lonely looking sky” en afgerond met “Skybird”.
Het ideale moment om dan het orkest voor te stellen. Iedereen werd in de schijnwerpers geplaatst en mocht iets ten berde brengen. Wat ons pareltjes opleverde en ons bracht van “Dominique” van Soeur Sourire tot de Flinstones. Heel origineel en het toont de warme appreciatie aan van Neil voor z’n muzikanten. Ze mochten zich dan ook nog eens uitleven met ‘jazz time’ en “ Crunchy Granola suite”.
Done too soon” en “Holy holy” brachten ons tot de afsluiter. Het enig mooie “I am , I said”. Zeer rustig en ingetogen gebracht.
De encore : “Sweet Caroline, “Cracklin’ Rosie” en “ Brother love’s traveling salvation show”.
Een icoon. Een artiest die z’n familienaam alle eer aandoet. Een warm man, warme songs creërende. Een vol Sportpaleis kwam hoopvol toe, en ging blij lachend naar huis. Z’n songs blijven in je hoofd malen, en geven je tonnen energie. En doen je de dingen vergeten. Ze laten je rechtstaan en swingen, ok al heb je een zaal vol zitplaatsen. Geen energiereep kan tippen aan een LP of CD van Neil Diamond! De jeugd zit constant aan de Red Bull, tegenwoordig. Een mp3 met Neils playlist heeft dezelfde werking. Gelukkig zijn er verschillende generaties grootgebracht met/door deze zanger. Deze ‘legacy’ mogen we nooit verloren laten gaan.
… Maar er is hoop. Zelfs m’n zoon van 24 komt dezer dagen thuis met een plaat van Neil Diamond thuis. Een verloren schat , gevonden op een 2dehands-markt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/neil-diamond-28-09-2017/
Organisatie: Live Nation
Coldcut - 30 Y Anniversary Show - Een staaltje sounds , beats & visuals
Coldcut
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-09-27
Johan Meurisse
Coldcut viert z’n dertigste verjaardag en hield het uiterst intiem met een beats ‘n’pieces/dancehall feestje in de kleine AB Club . Met Ninja Tune lanceerden ze één van de meest innoverende dance labels . Ze stonden in voor een staaltje song and sampling, knip-en plakwerk , die door prachtige visuals werden omgeven. Anderhalf uur lang werden we in een een oud-modern ‘soundandvision’ van een muzikaal melkwegstelstel gedropt. Vanavond geen keur aan gasten op de stage , die soms mee op tour trekken met deze elektronicapioniers. Ze waren enkel te zien enkel op de videowalls .
Een heerlijk genietbare trip dus van het duo , dat speelplezier beleefde aan hun booths . Een MC, beeldkunstenaar en de echtgenote van een van de twee vulden het Coldcut concept aan.
Coldcut is het Britse duo Jonathan Moore en Matt Black, die baanbrekend werk leverden in de hiphop, dance en elektronica, o.m. ’80 remix werk voor Blondie, Eric B & Rakim, Yazz en soulzangeres Lisa Stansfield. Ze ontwikkelden een eigen stijl -‘laptopmusic’ genaamd, een mengelmoes van hiphop, ‘80’s dance, funk, triphop, breakbeats, dub, drum’n’bass, poprock, beats en een pak geluidscollages , voorzien van samples en scratches. Een intrigerende variërende sound, die groovy, aanstekelijk, dansbaar en boeiend, avontuurlijk klinkt met een dosis experiment. Technisch hoogstaand wat Coldcut door de jaren zo uniek maakte. Hun ‘more beats and pieces’ biedt een ongelofelijk arsenaal aan geluiden en samples, als van een The Art Of Noise, Herbie Hancock, filmsoundtracks of stukjes Jungle Book. ‘What’s that noise?’ (’89) , ‘Let us play’ (’97) en ‘Sound mirrors’ (’06) , tien jaar terug, zijn hoogstandjes.
Coldcut liet zich nu opnieuw horen met de vorig jaar verschenen EP ‘Only heaven’ en het onlangs uitgebrachte ‘Outside the echo chamber’ , de perfecte samenwerking tussen Coldcut en Adrian Sherwood van het ‘On U sound’ label ; een grote oude liefde tussen de twee dat grime , dancehall , reggae en world samenbrengt en het zeer aanstekelijk, verslavend maakt. “Robbery” en “Kajra mohobbat wala” zijn twee zoethouders die hier vanavond het hotte clubsfeertje ondersteunden.
… En daar is Coldcut sterk in . De dansspieren werden geprikkeld , het publiek genoot , heupwiegde en zette enkele pasjes . De respons was warm . Hun materiaal klonk steviger door de slepende, pompende , groovy beats, zonder dat er afbreuk was aan hun ‘mixmax’ van stijlen. Op het scherm zagen we collages , projecties, tekenfilmfragmenten, cartoons, figuren, slogans en ‘all time artists’ o.m. een knipoog naar James Brown. Deze collages en projecties waren afgestemd op die kakofonie van Coldcut. Een duidelijk meerwaarde . Indrukwekkend.
Muzikaal injecteerden ze ook heel wat world , ragga en Indiase elementen , die het lounge aspect en ‘loslaten van deze werkelijkheid’ benadrukten .
Een handvol classics als “Walk a mile in my shoes” , “True skool” , “Come back to earth” , “Atomic moog”, “Timber” of “een Paid in full” (Eric B & Rakim) werden door de mallemolen gehaald .
Coldcut stond voor een specifieke cultuur , een muzikale visie en jarenlange ervaring, zonder diepgang te verliezen . Nieuwe liefhebbers zagen we niet meteen , maar de oude generatie was op de afspraak en genoot van deze bonte verrijkende muzikale mix !
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Pop/Rock
Backyard Days
Danny Blue And The Old Socks
Starman Records
2017-09-28
Filip Van Der Linden
Danny Blue and the Old Socks is een nieuwe band uit Antwerpen. Het zijn vier jonge snaken met een goed gevoel voor humor en een nog betere muzikale smaak.
De inspiratie voor hun debuut-EP ‘Backyard Days’ vonden ze naar eigen zeggen o.m. bij Mac Demarco, Hockey Dad, Surf Curse, Skeggs en The Growlers. Zelf zouden we daar graag Band of Horses, DadaWaves, Tame Impala en The Allah-Las aan toevoegen als referentiepunten. Of Eels of The Glücks op een wel heel zonnig moment van de dag, na een paar aperitiefjes.
Danny Blue and the Old Socks houdt muzikaal ergens het midden tussen lo-fi, garage en psych. Zo komen ze uit bij dromerige, onbeschaamd zomerse en bij momenten dansbare retro-pop met veel positieve energie. “King Of The Trashcan” is de catchy single van deze EP, maar ook “Be With Me” of “Belgian Venice” hebben genoeg troeven om single-waardig te zijn.
Deze EP roept spontaan herinneringen op aan vrolijke zomermomenten en wordt zo de ideale soundtrack bij de schaarse zonnige dagen van de herfst en de winter.
http://vi.be/dannyblueandtheoldsocks
Doorgaans hebben we het niet zo voor laptopknoeiers die hun elektronisch gefriemel als kunst trachten te slijten. Dergelijk hautain gepruts klinkt ons vaak drammerig en irritant in de oren en meestal zetten we het dan al na vijf minuten op een lopen. Er zijn echter uitzonderingen. Voor ‘Migration’ van Bonobo bijvoorbeeld gaan wij met plezier achterover leunen en ook Mount Kimbie weet op het aangename en gevarieerde ‘Love What Survives’ onze aandacht vast te houden.
Net als Bonobo jaagt Mount Kimbie zijn elektronica niet als een terreuraanval onze trommelvliezen in, hij heeft echt wel oog voor melodie. Dit is immers het soort elektronica die je thuis al eens wat luider mag zetten zonder dat uw hamster een epileptische aanval krijgt of dat uw buurvrouw naar de flikken belt. Hier zit muziek en sfeer in. De meeste klanken mogen dan al uit een batterij computers komen, het geheel klinkt nergens koel of steriel. Mount Kimbie creëert een warme atmosfeer en draait Oosterse klanken, subtiele piano’s, eighties ritmes en Joy Division baslijntjes in de mix. Zelfs een streepje nachtelijke jazz is hem niet vreemd. Ook de gastzangers King Krule en James Blake dringen zich niet te zeer op en stellen zich volledig ten dienste van de songs en van de vaak heerlijk glooiende lijnen die Mount Kimbie heeft uitgezet.
Wij zweren nochtans bij gitaren, maar op tijd en stond kan een borrelend elektroplaatje als dit ons ook wel bekoren.
Frontman Alex Agnew geeft het aan in een aantal interviews. Op de vorige albums van zijn band Diablo Blvd was er telkens de opmerking dat er toch telkens een paar hints en vage referenties naar de donkere jaren ’80 opdoken. Omdat dat blijkbaar hetgeen is dat hen onderscheidt van de zowat alle andere metalbands, zijn ze dat aspect nog gaan uitvergroten op het nieuwe album ‘Zero Hour’.
Dus hoor je nog meer echo’s van pakweg Joy Division, Killing Joke en Type O Negative en zit er nog steeds veel galm op de stem van Agnew. Als geheel is het misschien minder metal of heavy metal dan voorganger ‘Follow The Deadlights’, maar het is wel een mooie, consistente rockplaat geworden waar behalve liefhebbers van stevige rock ook metalheads zich nog zullen kunnen in vinden. Vooral het drumwerk is nog meer in de richting van de rock en minder metal, maar de Antwerpse band is (gelukkig) nog steeds geen doorslagje van The Editors. Daar zorgen de stevige gitaarpartijen wel voor.
Alleen een sterke single leek te gaan ontbreken. De vooruitgeschoven nummers “Animal” en “Sing From The Gallows” zijn mooie ambassadeurs van de nieuwe richting die Diablo Blvd is ingeslagen, maar echt begeesteren konden ze niet. Dat geldt voor wel meer nummers op ‘Zero Hour’. Prachtig groepsgeluid, knap ingespeeld, mooi opgebouwd en zelfs een tekst die ertoe doet, maar toch ontbreekt er nog iets. Pas halverwege het album begint de boter echt te pakken, met o.a. “The Song Is Over”, “Like Rats” en “Demonize”. Ook “The Future Will Do What It’s Told” kan bekoren.
De afsluiter en huidige single “Summer Has Gone” is één van de hardste en tegelijk meest meezingbare nummers op ‘Zero Hour’: catchy, met veel vaart en met een knappe solo. Dit nummer zou het goed moeten doen op Studio Brussel, voor zover daar nog plaats is voor heavy metal.
Zonder overdrijven beluister ik jaarlijks enkele honderden releases om te reviewen. Ik ben dan ook een muzikale veelvraat. Van tijd tot tijd weet een release mij te verrassen, bij de keel te grijpen of te ontroeren. Voor deze momenten doe ik het. Namelijk iets ontdekken dat je raakt.
Zo ook met dit Australisch trio dat hier wat mij betreft één van de metal albums van het jaar heeft gemaakt. Hun album klinkt potig, volwassen en melodieus. Een pluim voor de ritmesectie is hier zeker op zijn plaats. Mark Kennedy heeft een fantastische stem en de gitaarpartijen zijn modern en origineel. Luister maar eens naar opener “The Witness” of “I Pray” die heerlijke vocals bevatten en meteen blijven hangen of zich in je hersenpan nestelen. Hier geen grunts of geschreeuw maar cleane metal vocals van een hoog niveau. Toch klinkt alles modern. De meeste songs bevatten clevere ritmewisselingen en fijn riffwerk. De solo’s van John King zijn aangenaam en een meerwaarde voor de songs. Door de productie klinkt alles haarfijn en massive.
Ik kan hier allerhande superlatieven bedenken waarom je dit album een kans moet geven maar luister gewoon naar de openingstrack en je zal snappen waarom ik hier zo enthousiast over ben. Een superplaat die ontdekt mag/moet worden!
Pop/Rock
A Little Closer (EP)
Undskyld
Fons Records
2017-09-28
Wim Guillemyn
Op 28 oktober wordt het debuut ‘Wishing Well’ uit 2016 heruitgebracht. Dit samen met een 7’’ met twee nieuwe tracks op. Undskyld is een trio uit Antwerpen. De band baant zich een weg tussen invloeden van grunge, indie, folk en postpunk. Op ‘A Little Closer’ hebben ze zich meer gericht op songs terwijl ze op hun debuut de nadruk iets meer op het ontwikkelen van soundscapes lag. Het debuutalbum bevat leuke grooves, ritmewisselingen en andere twist en turns. Alles werd live in een studio opgenomen en klinkt dan ook organisch en direct. De moeite waard om te ontdekken.
De single “A Little Closer” bevat dus twee tracks. De eerste is “Many Times Before”. Een semi-akoestische song dat een beetje aan de stijl van bv Absynthe Minded doet denken. “A Little Closer” begint met aardig gitaar- en baswerk. De zang neigt een beetje naar een Tom Barman toe. De opbouw van de song is subtiel en slim. Er zit bv een mooie tempoversnelling in het refrein. Een klein pareltje is dit liedje. De twee tracks op deze single zijn iets toegankelijker en radiovriendelijker dan de tracks op hun debuut.
Undskyld is voor mij een leuke kennismaking. ‘A Little Closer’ is een goeie single die verkrijgbaar is via Fons Records op witte en blauwe vinyl. Live schijnen ze ook een fenomeen te zijn en niet bang van improvisatie, loopings en dergelijke meer om zo hun live optredens tot een sonische en unieke trip te maken…
Pop/Rock
Backyard Days
Danny Blue And The Old Socks
Starman Records
2017-09-28
Sam De Rijcke
Deze jonge band uit Antwerpen heeft een EP afgeleverd met vijf aangename en frisse garage-pop tracks. Niet alleen het hoesje oogt heel kleurrijk, ook de songs zijn fleurig en herbergen een soort van onbevangen en welgekomen naïviteit.
De opener “Six Ft Tall Baby” lijkt aanvankelijk uit een cassetterecordertje van Ariel Pink te komen om dan over te gaan in iets wat als een montere Richard Hell song door het leven kan gaan. Er hangt een vleugje van de nonchalance van Peter Doherty rond in “Be With Me” en “Belgian Venice”, dingetjes die uit de losse pols lijken te zijn geschud maar die echt wel als frisse songs door het leven kunnen gaan. Het lekker borrelende “King Of The Trashcan” peddelt ergens tussen Jamie T en Howler, een catchy song met een aardig tempo en een beetje luchtige punk in de rangen.
Om toch een beetje te kunnen muggenziften, willen we nog kwijt dat zanger Sam De Neef het soms een beetje te veel op zijn Balthazars wil doen. Maar fuck it, verder staat die kerel aardig en welgemutst te zingen en geeft hij alle songs een levendige schwung.
‘Backyard Days’ is een luchtig en pienter EP tje van een veelbelovend bandje. Op 8/11 komen Danny Blue and The Old Socks dit prikkelende plaatje voorstellen in de Antwerpse Kavka.
Alice Cooper wordt vaak bij de metal ingedeeld, maar eigenlijk past deze shock-rocker eerder in het vakje van de rock. De vaak bombastische glam- en hardrock die hij brengt, is muzikaal eerder braaf. In de onderwerpen die hij aansnijdt, was hij jarenlang grensverleggend, maar na tientallen jaren op het podium en albums uitbrengen, wordt het moeilijk om nog te shockeren. Die intentie heeft hij dan ook niet gehad op zijn jongste album ‘Paranormal’. Die taak heeft hij inmiddels doorgegeven aan pakweg Marilyn Manson.
In de gelijknamige single is alles nog lekker donker en duister, met een meisje dat ’s nachts telefoon krijgt van een prins van de nacht. Daarna wordt er gewoon gerockt. Op “Dead Flies” schetst Alice Cooper een weinig rooskleurig beeld van de huidige generatie: ‘Your phone knows more about you than your daddy and mommy’. Ook “Fireball” rockt lekker een eind weg met een jachtig cliché-verhaal over een man die wakker wordt na een nachtmerrie, om vast te stellen dat alles uit die nachtmerrie echt aan het gebeuren is.
In het drammerige “Paranoiac Personality” zit een sample van het geluid van de bekende douchescene uit ‘Psycho’. “Fallen In Love” is een opvallend bluesy woordpuzzle voor de fans: de tekst zit vol verwijzingen naar eerdere songs van Alice Cooper. Ga maar aan de slag.
Satan mag aan het stuur zitten van een zwarte Cadillac in “Dynamite Road” en een paar tellen later wil Alice zich verdrinken in wijwater (in “Holy Water”). Niets nieuws onder de zon in Alice Cooper-land, maar had hij die thema’s niet aangekaart, zouden we gevreesd hebben voor zijn mentale gezondheid. Dat het daarmee nog meevalt, al is bij Alice Cooper altijd relatief, getuigt hij zelf op “Private Public Breakdown”.
Het punky “Rats” kan je moeilijk anders interpreteren dan als een fluim naar de Republikeinse kiezers die Donald Trump als president verkozen hebben: ‘Just open the cage, give the rats what they want’.
Op het album wordt Alice Cooper bijgestaan door gastmuzikanten als gitarist Billy Gibbons van ZZ Top, drummer Larry Mullen van U2 en bassist Roger Glover van Deep Purple. Niet dat die echt één of meer nummers in een beslissende plooi gelegd hebben, het is meer een leuk wist-je-datje.
Het reguliere gedeelte van het album sluit af met “The Sound Of A”, dat net zo creepy en duister is als de openingstrack. Maar Alice Cooper is in een gulle bui en daarom krijg je er nog een reeks bonustracks bij: twee met de originele line-up van de band (waarvan vooral transgender-relaas “Genuine American Girl” de moeite is) en zes live-tracks (“No More Mr. Nice Guy”, “Under My Wheels”, “Billion Dollar Babies”, “Feed My Frankenstein”, “nly Women Bleed” en “School’s Out”).
Zo weten de fans alvast wat hen te wachten staat op het optreden van Alice Cooper in de Brielpoort in Deinze eind dit jaar.
Het heeft wat van de American Recordings van Johnny Cash. Misschien niet op hetzelfde niveau, maar ‘Liefde en Devotie’ is voor Guido Belcanto misschien toch een beetje zijn American Recordings. In de herfst van zijn carrière, mogen we toch wel stellen, vindt Belcanto een nieuw platenlabel, krijgt hij uitstekend songmaterieel aangereikt dat zijn eigen werk extra in de schijnwerpers zet en krijgt hij muzikale hulp van artiesten die doorgaans streng over hun credibiliteit waken. Is ‘Liefde en Devotie’ dan voor Belcanto de rehabilitatie die ook Johnny Cash kreeg? Misschien wel.
In het begin van zijn muzikale leven werd Guido Belcanto al eens in de hoek van de kleinkunst of de schlagers geduwd, maar daar hoorde hij nooit thuis. Hij noemt zichzelf graag chansonnier, maar pas op ‘Liefde en Devotie’ wordt duidelijk welk jasje hem het beste past en dat is dat van de rootsrock. Americana maar dan op z’n Vlaams.
Op zijn vorige album Cavalier Seul kreeg hij al opmerkelijke steun van o.a. Bart Peeters, Jan De Smet (De Nieuwe Snaar), Stijn Meuris (Noordkaap) en Frank Vander linden (De Mens).
Op ‘Liefde en Devotie’ is de lijst nog langer: Nicolas Rombouts van Dez Mona, Naomi Sijmons van Reena Riot, Tom Van Laere van Admiral Freebee, Yvez Fernandez-Solino (Hooverphonic), Maarten Moesen (Buurman, BRZZVLL), Marc De Maeseneer (Whodads), Nathalie Delcroix, … een ploeg waar heel wat artiesten jaloers op kunnen zijn. Het zijn niet alleen klasbakken, ze leveren ook nog eens sterke songs af, met telkens Belcanto’s stem netjes centraal.
De rootsrock op ‘Liefde en Devotie’ wordt ingezet met “Johnny Vergeet Me Niet”, een vertaling uit 1984 van Tom Peters voor John Spencer van een nummer dat The Meteors in 1961 uitbrachten. Echt hoog uithalen met zijn stem is niets voor Belcanto, daarom krijgt hij hier vocale bijstand van Naomi Sijmoens. De lijn van rootsrock, hier zelfs met viool, wordt aangehouden op “Jodie Foster”, een ode waarin Foster rijmt op Paternoster en dan weet je dat Belcanto zelf de tekst bij elkaar heeft gepend. “Ik Weet Niet Waar Mijn Meisje Is” krijgt een lapsteel en een accordeon. Op het einde van dit nummer krijgt Belcanto vocaal weerwerk van Kimberley Claeys. Als het gaat over eenzaamheid en gebroken harten komen de verhalen bij Belcanto doorgaans uit de eerste hand. Onze Vlaamse man in black.
Belcanto trekt op dit album een heel blik covers (vertalingen) open. En hij verdient een pluim voor de keuzes die hij daarbij maakt: een subliem “Haar Vader Hield Niet Van Mij” (Gerry Rafferty) met mariachi-trompet, “Laarzen Van Spaans Leder” (Bob Dylan) met een hemelse Kimberley Claeys en een streepje mondharmonica en murderballad “Henry Lee” (Nick Cave) met een duistere Nathalie Delcroix vallen niet uit de toon bij zijn eigen werk. Alleen in break-upsong “Ik Geloof” van London Wainwright III ontbreekt er iets. De mayonaise pakt niet. Maar er is nog genoeg lekkers te vinden op ‘Liefde en Devotie’, zoals de countryballad “Al Die Verspilde Schoonheid”, het bluesy ”Uniek Specimen Van De Menselijke Soort” en “Mannen Met Een Gebroken Hart”. Dat laatste thema is haast onvermijdelijk voor een Belcanto-album, maar deze keer snijdt het mes wel heel diep. De banjo en tamboerijn maken het rootsrockverhaal compleet.
“Meneer De Politieman” is de weergave van een halfslachtige en bij momenten grappige poging om onder een veroordeling voor dronken rijden uit te komen. Zo pijnlijk eerlijk verteld dat je je het tafereel zo voor de geest kan halen. Tom Van Laere geeft het nummer met zijn gitaar een weemoedige draai. Mocht dit in het Engels gezongen worden, zou je zweren dat het een murderballad was. Met een overdosis aan pijnlijke eerlijkheid slaat Belcanto de bal mis op het afsluitende “Beste Anna”. Maar met een rapport van 10 op 12 mag Belcanto best tevreden zijn.
Bush is een Britse band die in de jaren ’90 (vorige eeuw is dat ondertussen al) aansluiting vond bij de grunge van Nirvana en Soundgarden. Ze hadden radiohits met “Glycerine”, “Swallowed”, “Everything Zen” en “Machinehead”. Daarna ging het een pak moeizamer en de band splitte in 2002. In 2010 was er een reünie met enkel nog zanger Gavin Rossdale en drummer Robin Goodridge van de originele bezetting. De albums van het nieuwe Bush, met een ‘volwassener’ geluid, werden op gemengde gevoelens onthaald. Dat is niet anders met het zopas verschenen ‘Black And White Rainbows’.
Een doorslagje van hun debuut ‘Sixteen Stone’ moet je niet verwachten. Wel gladde stadionrock en –pop in de lijn van Imagine Dragons, Coldplay en zelfs Milo Meskens. Zanger Gavin Rossdale heeft talent om een knappe song te schrijven, maar op ‘Black And White Rainbows’ zitten de pareltjes verstopt onder een onnodige laag strijkers en koortjes of stroperige synths. Een aantal songs zijn onderling inwisselbaar en missen oprechte emotie. De singles “Mad Love” en “Lost In You” tonen nog het best hoe een band de weg kwijt kan geraken door de jongste trends na te lopen. Deze band kon vroeger een vuist maken, maar op de helft van de nummers is Bush eerder op een hond zonder tanden. Hij kan nog wel wat grommen en blaffen, maar voor bijten moet je geen schrik hebben.
Toch zijn er evengoed lichtpunten. Rossdale heeft nog steeds zijn uit duizenden herkenbare strot en bij momenten wordt er flink gerockt. “Dystopia” en “Nurse” zullen de oude fans weten te plezieren. “Toma Mi Corazon” is een dijk van een nummer. Ook op “All The Worlds Within You” pakt de mayonaise. Maar de goede momenten zijn schaars.
Death from Above is een duo die formule basgitaar/drums al toepaste van toen Royal Blood nog de luiers vol kakte. Die laatste zijn er wel dankbaar mee naar de wereld van de mainstream-rock getrokken en hebben daar vlotjes hun bankrekening mee gespijsd.
Na het succes van Royal Blood lijkt het dus alsof Death from Above de copycats zijn, terwijl het net andersom is. Wie die gemene motherfucker van een debuutplaat uit 2004 ‘You’re A Woman, I’m A Machine’ in huis heeft en toen ook hun wervelende set op Pukkelpop meemaakte, weet echter wel waar de klepel hangt.
Death From Above klinkt trouwens op vandaag nog altijd gevaarlijk, volumineus en stevig, hoewel de ranzigheid van het debuut toch een beetje in de kiem gesmoord is.
‘Outrage Is Now!’ bevat een stel punchers van songs die heavy en bij wijlen zeer catchy uit de hoek komen. Power en energie zijn alom aanwezig, de afwisseling is dan weer iets verder te zoeken op dit album. Het gonst en het briest als vanouds, maar we kennen het truukje ondertussen al.
Let wel, dit is nog steeds scherper, vinniger en gewoon stukken beter dan Royal Blood.
Death From Above staat op 01/03 in de Botanique.
Een kleine tien jaar was het Britse Wonder Stuff van Miles Hunt actief en hadden met ‘The eight legged groove machine’ en ‘Hup’ twee sterke Brithouders klaar . Ze gaven hun materiaal een aangename , opzwepende push en groove, die The Beatles hoog in het vaandel hield en knipoogde naar bands als Housemartins en Pop will eat itself. “Don’t let me down gently” werd één van de grootse successen .
Hunt is een talentrijk songwriter op z’n Luka Blooms . Hij is nu al enkele jaren on the road met Erica Nockalls . Ze brengen semi-akoestische Britpop met een folky tune . De nummers zijn minzaam, sober en klinken dromerig, broeierig. “Witnesses” en “If I were you” zijn puur, oprecht.
Potten worden niet gebroken maar de sing/songwriting , de sound , de melodie en de zangpartijen tekenen voor puik overtuigend materiaal .
The Afghan Whigs are back en we hebben het geweten . De ‘men in black’ van Greg Dulli zijn sinds een vijftal jaar aan een volgend hoofdstuk toe . ‘Do the beast’ was de eerste return en nu is er ‘In spades’ , een spooky werkstuk en jawel te rekenen als een hommage aan hun overleden gitarist Dave Rosser . We zien Mefisto op het sinistere artwork hoog boven piramides verrijzen .
Beladen songs zijn het , die sfeervol, innemend , spannend en intens doorleefd klinken. Ze durven aan te zwellen en te exploderen . Cello’s, violen, trombones en trompetten en de vocals van Dulli zorgen voor een broeierige, onbestemde atmosfeer . Kracht , schoonheid en emotionaliteit voelen en vinden we .”Birdland” , “Toy automatic” , “Oriole”, “The spell” en “Light as a feather” zijn meesterlijk sterk. “Into the floor” tekent voor dramatiek .
Dulli is een fenomeen en Afghan Whigs een geweldige band . Ze zijn aan een prachtreturn bezig, even scherp als vroeger.
Het Britse uit Bristol afkomstige The Pop Group rond multi-instrumentalist en dubfreak Mark Stewart was een kort en krachtig leven van nog geen drie jaar beschoren van 77 tem 80. Sinds 2015 hadden ze er terug zin in. Vorig jaar verscheen de reünie met ‘Citizen zombie’ , een avontuurlijke , groovende kruising van postpunk , punkfunk , elektronica en triphop. De funk , jazz , dub, hiphop , rock, krautrock en industrial zorgden voor een levendige , intens broeierige sound. Tja toen zijn tijd vooruit , avantgarde , en nu nog steeds eigenwijs , grillig en dwars .
Anarchie en toegankelijkheid vonden elkaar op de een of andere manier , waarin je hard moet doorzetten in dit album . Midden de cd met “Days like these” en “Zipperface” ervaren we meer melodie en komen we muzikaal wat op adem .
Producer was Dennis Bovell , een Britse dublegende , die ook hun debuut producete. Spannende en verrassende wendingen ondergaan de nummers met een ferme laag experiment. Een (paranoïde) dreiging van chaos en totale vrijheid tekent nog steeds de identiteit van de band.
Tien jaar terug gaf Justice van Gaspard Angé en Xavier de Rosnay, de dance/elektronica een bepalende push en een ferme knauw . Jawel knockout sloegen ze het genre met knallende, harde , pompende , rauw ronkende melodieuze electrorave. Een nieuwe wind raasde binnen de scene.
De tweede plaat die in 2011 verscheen , toonde een Justice rockend gelaat met behoorlijk wat Daft Punk house en Air psychedelica . Ze klonk matter dan het opzienbarend debuut .
Ze zijn nu toe aan hun derde , die lekker eigenbereid klinkt . Natuurlijk kan je niet omheen het Justine kenmerk, die soul, funk , pop , disco invloeden toelaat . Een veelzijdige plaat van rijke melodieën, vindingrijke arrangementen en meerstemmige zangpartijen . “Safe & sound”, “Alakazam!” en “Randy” zijn sterk en geven kleur aan de elektro dance.
Justice heeft een eigen handelsmerk … een verlicht kruis, twee ongeschoren heren, zonnebrillen en zwarte leren jekkers. En hun muziek is en blijft mooi eigenwijs getalenteerd!
Nederlands 
Français 
