Een album met titels die aan onze zintuigen refereren: “Hoor”, “Adem”, “Voel”… Dan kan je al een beetje verwachten wat voor soort muziek je zal te horen krijgen. We krijgen relaxte, soms wat etherische en eclectische muziek. Gecomponeerd door multi-instrumentist Gowaart Van Den Bossche. Het grotendeel van de songs bestaat uit een akoestische gitaar aangevuld met synths, veldopnames, ukelele etc... .
Zijn album is opgevat als twee suites (A en B) die je als één trip beluistert i.p.v. als afzonderlijke tracks. Het overgrote deel werd opgenomen in de hall van een ontmantelde telefooncentrale. De rest werd opgenomen in het huis van zijn grootmoeder.
Qua genre kan je het misschien omschrijven als een soort neo-folk. Een soort rustpunt in een haastige maatschappij. Het klinkt organisch en soms wat repetitief. In elk geval maakt Yadayn indruk met ruimte, kalmte en doordachtheid.
‘Adem’ zou een soundtrack zijn voor een film kunnen zijn. Een film bijvoorbeeld over iemand die in Alaska woont of op de prairie om maar iets te zeggen. Een film met weinig dialoog maar veel gevoel. Aan u om te ontdekken of dit je ding is.
De Luxemburgse band My Own Ghost heeft haar tweede album uit. Een album dat wat radiovriendelijker en minder metal klinkt dan hun debuut ‘Love Kills’. Rock met elektronische ondersteuning en een vocaliste in de vorm van Julie Rodesch. Ze presteert over het algemeen heel goed en zorgt voor de melodische noot in de songs. Maar dat is al meer detailkritiek. De songs zijn over het algemeen sfeervol en met melodisch gitaarwerk. Opvallend is “The Night I die” die de akkoorden van Chris Isaac zijn “Wicked Games” als uitgangspunt neemt. Het is dus geen cover geworden maar eerder een vertrekpunt. Een mooie ballad. “Hope” is een mooi opgebouwde ballad dat het vooral van de zang en de synths moet hebben. Net als “If I Stay” dat als een donkere elektro track klinkt. Ook enkele meer uptempo nummers zijn erg geslaagd: “Don’t Say You Love Me”, “Everytime I Break” of opener “Life on Standby” (mooie gelaagde vocalen).
My Own Ghost heeft een album gemaakt dat licht verteerbaar is maar toch kwalitatief genoeg is om er genoeg luisterplezier aan te beleven. Het zal niet eenvoudig zijn om op te vallen tussen de resem releases maar de stem en elektronische toets zijn hun pluspunten hiertoe.
We zijn al halfweg 2017 maar kregen hier een album dat sedert December 2016 uit is. Na de nodige interne wissels lijkt deze Italiaanse band terug op cruise snelheid te zitten. Voor het geluid werd beroep gedaan op Joost Van Den Broeck (Epica, Ayreon, Xandria…). Er werd dus niets aan het toeval overgelaten.
Het album klinkt vol en stevig. ‘Vertigo’ is een soort van conceptplaat dat zich in de Victoriaanse tijd afspeelt en losjes gebaseerd is op verhalen van Dante. Dit is te merken aan de klankkleur van het album. De muziek is tevens vrij theatraal opgebouwd en de klassiek klinkende backings en achtergrondkoren versterken dat nog.
Er is veel te ontdekken in de tracks: luister maar eens naar alle details in bijv. “Metamorphosis”. Talrijke twist and turns, koortjes, piano en gitaarsolo’ kleuren de song. De zang klinkt karakteristiek en Fabio heeft soms een wat benepen stemgeluid. Maar over het algemeen valt er niets negatiefs over te zeggen. Ook in de negen andere tracks krijgen we al deze elementen te horen: veel bombast, fijne details en krachtig gitaar- en percussiewerk.
‘Vertigo’ klinkt krachtig en vol. Soms als een subtiele pletwals. Ze hebben vijf jaar de tijd genomen voor hun opvolger en ze hadden intussen de nodige personeelswissels. Aan het resultaat te horen is het de moeite waard geweest om zolang te wachten.
Suzanne Vega – Madam met straffe songs!
Suzanne Vega + Emil Landman
Ancienne Belgique
Brussel
2017-06-12
Didier Becu
Dat het métier van singer-songwriter meer is dan zo maar wat op een gitaar tokkelen werd door iconen als Suzanne Vega bewezen. Onder het motto eenvoud siert zolang er maar schoonheid in zit werd zij in de jaren 80 het boegbeeld van de dagdromer , die het grote publiek wist te bereiken, zeg maar de Joni Mitchell van de hitparade. Een artieste die tot op vandaag nog steeds gewaardeerd wordt zonder daarom in de functie van een hersenloze jukebox te vervallen. Voor ons mocht het wat meer zijn, toch was de AB aardig gevuld, een publiek dat overigens uitermate lief en aandachtig voor het voorprogramma was.
In België is Emil Landman nauwelijks bekend, maar in thuisland Nederland haalde zijn debuut ‘Colours and Their Things’ dat door Martijn Groeneveld (bekend van Blaudzun) werd geproducet een Edison-nominatie voor Beste Nieuwkomer van 2015. Een avonturier die veel te vertellen heeft (te veel als je weet dat je als support act slechts 30 minuten kan spelen). De man besloot om in negen weken de wereld rond te reizen. De gebeurtenissen die hij daar meemaakte , vormden het aanknopingspunt voor zijn liedjes. Zo is de ene song geschreven op de Chinese muur, en een ander dan weer op een Japanse hotelkamer.
Het enige wapen waarover deze Nederlander beschikt is zijn gitaar, en natuurlijk zijn stem. Eenvoudige luisterliedjes heet dat, en ideaal voer voor wie een klassieke singer-songwriter aan het werk wil zien, of vooral horen, want van podiumspektakel was geen sprake.
Suzanne Vega, in 1985 vanuit het niets naar de hoogste regionen van de hitparade, en dat zonder dat daar een vieze bijklank aan verbonden is. Ondertussen is de New Yorkse net geen zestig en ze weet ook wel dat haar hoogdagen (zelfs de dagen van het maken van echt sublieme platen) achter haar liggen, maar ze blijft nog altijd dat meisje waar zo velen naar opkijken.
Het werd uitkijken wat de Amerikaanse van plan was in de AB. ‘Lover, Beloved: Songs from an Evening with Carson McCullers’ is haar nieuwste plaat waarvan ook een theaterstuk van is gemaakt. Naar Vega-normen een eigenzinnig werk dat gebaseerd is op het werk van Amerikaanse schrijfster Carson McCullers die in haar boeken over haar biseksualiteit schreef, en zichzelf te pletter zoop.
Wie eerlijk is met zichzelf wilde eigenlijk zo weinig mogelijk uit dat nieuwe album horen. Zelfs Vega wist dat, en ze verzekerde meteen haar trouwe fans dat ze niet te veel nieuwe songs zou spelen, maar de oudjes, “so you get value for your money”.
Geen begeleidingsband, alleen het gezelschap van de sublieme Gerry Leonard (inclusief een groene streep in zijn grijze lokken) die mee werkte aan de David Bowie- albums ‘Heathen’, ‘Reality’ en ‘The Next Day’. Gerry vaak op de elektrische, en Suzanne op de akoestische. Een geniaal duo zou heel snel blijken, want ook al geloof je het misschien niet, Suzanne Vega klonk even punk als Billy Bragg in zijn begindagen.
De eerste song zat meteen snor, “Fat Man & Dancing Girl”, uit haar derde plaat ‘99.9F°’ die 25 jaar oud is, gevolgd door die monsterhit “Marlene On The Wall” uit haar debuut. Suzanne Vega voegde er meteen aan toe dat ze na de zomer integraal ‘Solitude Standing’ en ‘99.9F°’ op een podium zou brengen, en hoopte dat ook België daar interesse voor zou hebben. Als het van dit publiek afhangt, wel dus!
“Caramel” uit het toch wel onderschatte ‘Nine Objects Of Desire’-album herinnerde er ons meteen aan welke vergeten pareltjes Vega in haar oeuvre heeft. Opmerkelijk veel songs uit dat eerste album (die met die gele cover die je eigenlijk mits wat zoeken op iedere rommelmarkt tegenkomt) zoals “Small Blue Thing” of “The Queen And The Soldier” wat door Vega als haar langste nummer ooit werd aangekondigd.
De eerste song uit dat nieuwe album was ook de eerste uitschuiver, een song als “New York Is My Destination” is gewoon geen Vega-niveau, lees hoog niveau. Geen nood, het zou maar weinig voorkomen.
De andere nieuwe song “Harper Lee” bleek beter, hoewel het niet kon opwegen tegen de hartenpijn uit “In Liverpool” dat de muzikante componeerde voor een jongen waarop ze ooit verliefd was, maar blijkbaar nooit rond haar pols kon vastleggen. Lijden kan soms tot zeer schone resultaten leiden!
Op naar “Left Of Center”, één van de mooiste liedjes van mevrouw Vega…maar het beste moest nog komen, en nog wel uit de nieuwe plaat: “I Never Wear White”, of hoe stom het is om er in het wit bij te lopen (voor de nieuwsgierigen, Vega was in het zwart gehuld).
De brave, maar knappe set werd afgesloten met (hoe kan het ook anders) “Luka” (nog even subliem) en “Tom’s Diner” wat voor ons niet hoefde, en zonder meer de zwakste song uit de set was. Maar goed het publiek klapte mee, dus wie zijn wij om de pret te bederven.
Suzanne kwam nog terug voor twee bisnummers: “Carson’s Last Supper” en “Rosemary”. Of Suzanne Vega nog iets nieuws te vertellen heeft? We betwijfelen het, maar haar passage in de AB was wel een herinnering, gewoon niet vergeten wat voor een straffe songs deze madam heeft gemaakt, en ze werden nog goed gebracht ook!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics van haar set op Festival Dranouter 2016 http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/suzanne-vega-07-08-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Begin de eeuw was Good Charlotte super populair met nummers als ”Girls and Boys” en “Lifestyle of the rich and the famous”. Daarna deemsterden ze zoals andere bands in het genre (Sum 41, Fall Out Boy, Panic at the disco,...) weg. Met enige terughoudendheid waren we dus uiterst benieuwd en nieuwsgierig wat een avondje punkrocken in de AB brengen zou in het teken van hun comeback en als promo van hun in 2016 verschenen ‘Youth Authority’ in de AB.
Eerst werden we nog getrakteerd op Sleeping With Sirens , een schreeuwerig vijftal uit Orlando die vol getatoeëerde armen, zoals bij elke profvoetballer. Het werd ons pas na een paar nummers duidelijk dat degene die zong(tierde) een man was. Zowel qua stem als qua uiterlijk hadden we het eerst verkeerd voor. Muzikaal leunde het af en toe aan bij Paramore. Heel wat jonge meiden konden in vervoering gebracht worden op deze sound , maar eerlijk gezegd, was dit not my cup of tea. Diezelfde meiden werden helemaal gek toen de NYers State Champs (who the fuck is ...?) de set van SWS afsloot met nog meer gebrul. Goed voor één keer, maar ook niet meer.
Iedereen was al laaiend enthousiast, nog voor het combo van de tweeling Joel en Benjit Madden begonnen. Het kon niet vlug genoeg starten. Een stuk ouder, wijzer, grijzer maar en ‘plein form’ beklom Good Charlotte de bühne. Ze hadden er zin in en dat zetten ze kracht bij met “The Anthem”. Wie dacht dat ze voorbijgestreefd waren, had het verkeerd voor. De gevulde AB sprong, brulde mee, dampte, zweette, dronk en genoot.
De nummers volgden elkaar in razend tempo op. Het was een punkfeestje tijdens nummers “Girls and Boys” , “Hold on” , “ I just wanna live” en hun ijzersterke afsluiter “Lifestyles”. Zelfs een technisch mankement met de microfoon toen de zanger van SWS kwam meedoen bij het nummer ”Keep swingin”, kon de pret niet derven.
De nieuwe nummers hebben helaas de punch niet van het vroegere werk, maar deze zaten goed verdeeld in de setlist zodat de muzikale trein niet stilviel.
Wat helaas wel vaart uit het concert nam, was de vele bedankingen aan het publiek en Brussel toe. Je mag als groep blij zijn dat je weer kan touren en dat je in Brussel bent en dat het hier zo fantastisch is maar we hoeven dat minstens geen drie keer te horen.
Een domper op de punkvreugde was wel dat het na 1u20 weldegelijk afgelopen was. “Lifestyle of the rich and the famous” , waar het voor hen allemaal mee begon, was een definitief hoogte- …en eindpunt van dit concert. Geen toegift of bisnummers. Na 30 seconden floepten de zaallichten aan en was het over en out. Een wrang gevoel zinderde na.
We waren aangenaam verrast van hun return , maar bleven deels op onze honger zitten in z’n totaliteit , een gemiste kans?!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Enkele maanden geleden deed het Wilde Westen zowat heel België schrikken met het feit dat Alt-J hun nieuwste album ‘Relaxer’ in concertzaal De Kreun kwam voorstellen. Dat optreden was dan ook in enkele seconden uitverkocht, wat ervoor zorgde dat iedereen die er gisteren aanwezig was, enorm uitgelaten was. Alt-J speelde een formidabele set waarin zowel hun grootste hits als hun gloednieuwe nummers de revue passeerden. Een optreden dat velen later aan hun kleinkinderen zullen navertellen.
Dat Alt-J hun nieuwste album in De Kreun kwam voorstellen, hadden velen waarschijnlijk nooit verwacht. Maar dat ze dan nog eens al hun beste songs van op hun vorige twee albums gingen spelen, had waarschijnlijk niemand zien aankomen. Het publiek dat hier vanavond aanwezig is, lijkt er alvast heel veel zin in te hebben en dat merk je. Wie een uitermate geschikt plaatsje wil bemachtigen, moet dan ook al een uur op voorhand voor het podium kamperen.
Net zoals op ‘Relaxer’ starten de heren met het wondermooie “3WW”. Zodra de eerste tonen door de speaker weerklinken, wordt het muisstil in de zaal. Iedereen kijkt vol verbazing toe, hoe de heren van Alt-J de zaal in enkele seconden weten in te palmen. Deze atmosfeer laten ze niet meer los tot het optreden op z’n einde komt. Wat ook opvalt, is dat de klank letterlijk perfect zit. De drums, de gitaren en de synths staan perfect op elkaar afgestemd, waardoor de typische Alt-J vibe effectief aanwezig is.
Alt-J staat er, en dat valt op. De band lijkt zich op het podium volledig thuis te voelen en dat resulteert in strak gespeelde nummers die met de nodige glimlach worden gebracht. De sfeer is ondertussen ook helemaal in orde, al valt het ons wel op dat de eerste vier rijen nogal stokstijf en emotieloos naar hun idolen staan toe te kijken. Ofwel zijn deze mensen letterlijk aan de grond genageld, ofwel staat de muziek te luid, dat kan ook natuurlijk.
Als we de hoogtepunten van deze avond moeten opsommen, dan zijn we hier nog een tijdje bezig. Als we dan toch enkele momenten moeten opnoemen, dan zullen “Nara”, In Cold Blood”, “Taro” en “Breezeblocks” toch wel de meest geflipte momenten van de ganse avond zijn. De oudere nummers spreken voor zich, maar dat “In Cold Blood” hier zo goed onthaald werd, hadden we niet zien aankomen. Alt-J beschikte al over een aantal wereldhits, maar met “In Cold Blood” zijn ze alvast eentje rijker.
Hoe verder het optreden vordert, hoe meer de band en het publiek naar elkaar toegroeien. Op bepaalde momenten dirigeert frontman Joe Newman het bezwete publiek, om in de maat van de muziek ‘This is from Mathilda’ mee te brullen. Het is pas op momenten als deze, dat je beseft hoe exclusief dit optreden wel is. Alt-J sluit hun reguliere set af met het laatste lied van op hun nieuwste album, “Pleader”. Het lied wist ons op plaat al te overtuigen, maar komt live veel krachtiger en beter over.
Echt lang blijven de drie heren niet weg, aangezien het publiek maar blijft applaudisseren. De sfeer die hier momenteel hangt, is letterlijk op en top. Met “Left Hand Free” en “Fitzpleasure” sluiten ze hun bisronde af, om daarna in de coulissen te verdwijnen en iedereen met verstomming achter te laten.
Alt-J speelde een set, die eigenlijk onmogelijk valt te beschrijven. Voor de mensen die er niet bij waren, probeer zo snel mogelijk een ticketje voor Rock Werchter te bemachtigen, want deze show moet je gezien hebben!
Setlist: 3WW - Something Good - ❦ (Ripe & Ruin) – Tessellate – Deadcrush – Nara - In Cold Blood - Dissolve Me - The Gospel of John Hurt – Bloodflood - Every Other Freckle – Matilda - Hit Me Like That Snare – Taro – Breezeblocks – Pleader
Bis: Intro (An Awesome Wave) - Left Hand Free – Fitzpleasure
Met dank aan Dansede Berenn http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Ik volg Stan Van Samang nu al een tijdje, en bij elk review kan ik in feite ‘idem’ zetten.
De zaal, het publiek, verschilt soms, maar steeds heb je die familiale sfeer, de uitgelaten ambiance, Stan die zich meer dan 100% smijt, kortom een show die af is. Het Capitole Gent geeft dan al wat meer ‘grandeur’ en pracht, toch voelt de volkse Stan zich hier ook heerlijk thuiskomen.
De videowall is dan wel weg, vervangen door een ‘eenvoudiger’ LED-scherm, maar de lichtshow was sfeervol.
Stan opende sterk met “Simple life”, “Junebug”, “Candy” en “Watcha gonna do”. Straffe nummers die direct het publiek meezuigen in die typische sfeer. Stan’s bindteksten , steeds in z’n eigenste dialect, blijven, hoewel ik ze al talloze keerden hoorde, een fijne rustpauze. Het verhaal van het laatste pintje kondigt “ One for the road” aan, gevolgd door “Poison”.
Volgers van Stan weten dat hij dan losbreekt tijdens “Second hand life”, alleen, probeer hem maar eens te volgen… iedereen in het Capitole kreeg wel een ‘high five’ of een vuistje
Maar het kon niet zot genoeg… na “The load” en “ Explode” , ook al pomp-up nummers , vroeg Stan enkele dansers op het podium, want ja, “Hang on” , samen geschreven met Regi, is toch een dansnummer. Ineens stond heel de parterre op het podium, en had Stan nog amper plaats.
Tijdens “Sirens” werd dan het podium ontruimd, maar nam bijna het gehele nummer in beslag. Niet verwonderlijk, iedereen wou een selfie met Stan, en die liet maar begaan. Micro in de ene hand, smartphone in de andere… Ongezien en een sterk staaltje van professionalisme. Vrouwen in z’n nek, trekkend aan z’n arm… het deert Stan allemaal niet. De focus blijft.
We gingen verder in een rotvaart met “Rush” en “Ghosts”. Adempauze kwam er met “Summerbreeze” en “Goeiemorgen”, om dan af te sluiten met het verhaal van z’n ontdekker Eric Melaerts wat ons brengt bij “Scars”. De traditionele bis waren “I didn’t know” en “Een ster”.
Er waren veel ‘bleukes’ deze avond. Mensen die Stan voor de eerste keer aan het werk zagen. Je zag ze allemaal denken: Verdoeme, de Stakke moesten we al veel langer aan het werk gezien hebben..
Zo’n road-trip is de ideale voorbereiding om te eindigen met de climax : 8/12/2017 verzamelen in het Sportpaleis…
Ook nog vermelden dat de trouwe sidekick UDO het uitstekend deed als opwarmer. Ik blijf ook herhalen dat deze zanger z’n kans eens moet grijpen en zelf meer de solo-kaart moet trekken. Klasse zanger!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stan-van-samang-10-06-2017/
Organisatie: Live-Entertainment
Skinny Puppy – Nog lang niet uitgeblust
Skinny Puppy
Kreun
Kortrijk
2017-06-10
Jan Vael
Zaterdag 10 juni stond bij de fans van Skinny Puppy ongetwijfeld al maandenlang met stip aangekruist in de agenda, want die dag trad de iconische Canadese band rondom cEvin Key voor het eerst in zeven jaar nog eens op in België. Het mocht dan ook niet verbazen dat place to be De Kreun in Kortrijk volledig uitverkocht was, wellicht tot spijt van al diegenen die tot de laatste dag gewacht hadden om hun ticketje aan te schaffen…
Daar hoorden wij alvast niet bij, en we waren bovendien blij om op tijd te arriveren voor support act Mildreda. Liefhebbers van dark electro herinneren zich het soloproject van Oostendenaar Jan Dewulf misschien nog van begin jaren negentig, maar sinds een aantal jaren heeft Jan - die inmiddels ook andere muzikale paden bewandelde met Diskonnekted - Mildreda een tweede leven gegeven. Het album ‘Coward philosophy’ en de EP ‘Cowards’ zijn daarvan het resultaat, en onze eerste live kennismaking daarmee in De Kreun smaakte naar meer. Met tracks als “This time”, “Erazor”, een herwerking van “Fire” en een overtuigende cover van inspirator Suicide Commando (‘Fate’) bewees Jan, die zich anno 2017 op het podium laat begeleiden door vriendin Gwenny Cooman op toetsen, zich nog altijd moeiteloos te kunnen meten met buitenlandse acts in dit genre.
Ook leuk meegenomen voor Mildreda overigens dat de zaal al goed volgelopen was voor het voorprogramma.
Een opwarmer hadden we evenwel niet echt meer nodig, want het duurde hierna niet lang meer alvorens de temperaturen in De Kreun hoog opliepen. Heel wat mensen, waaronder een pak buitenlanders, waren immers vanavond afgezakt naar West-Vlaanderen om Skinny Puppy aan het werk te kunnen zien. Het kwam er dus op aan een goed plaatsje te bemachtigen om een glimp te kunnen opvangen van de band en het visuele spektakel waaraan we ons verwachtten.
Al moet ons van het hart dat dit laatste nog relatief beperkt bleef tot een (weliswaar royale) portie nepbloed, enkele projecties, de niet aflatende reeks injectienaalden waarmee zanger Nivek Ogre gedurende het hele optreden bleef experimenteren en de vermomming waarin hij en gitarist Matthew Setzer het podium betraden. Best wel leuk en indrukwekkend, daar niet van, maar na een tijdje hadden we het ook wel gezien...
Maar goed, het ging ons uiteraard in de eerste plaats om de muziek. Skinny Puppy is een van de langst meedraaiende bands in het industrial genre en had dus een reputatie hoog te houden. De setlist ziet er tijdens deze Europese tournee erg gevarieerd uit, met de nadruk op ouder en eerder obscuur werk. Tijdens het eerste deel van de show overheerst een stevige gitaarmuur, en mede daardoor neigen de uitvoeringen van songs als “Fascist jock itch”, “Tin omen” en “Curcible” naar metal. Erg energiek en snoeihard, zo kan je het nog het best omschrijven.
In de tweede helft van het concert kunnen we (eindelijk) een beetje op adem komen. Bekende, meer atmosferische en elektronisch getinte nummers als “The choke” en “Worlock” passeren de revue, helaas geen “Smothered hope” bijvoorbeeld. Met “Killing game” en publieksfavoriet “Assimilate” wordt de kroon op het werk gezet, De Kreun is ondertussen herschapen in een zweterige sauna. Ze komen nog eens terug voor twee verdiende bisnummers (“VX Gas Attack” en “Candle”) en dan zit het er op.
Conclusie: Skinny Puppy is en blijft een band die je minstens een keer in je leven moet gezien hebben, en bewees in Kortrijk alvast nog lang niet uitgeblust te zijn!
Met dank aan Dark Entries – www.darkentries.be http://bit.ly/2tpJTPf
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/skinny-puppy-10-06-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mildreda-10-06-2017/
Organisatie: Purple Moon Productions
Godspeed You! Black Emperor - In alle opzichten groots en indrukwekkend
Godspeed You! Black Emperor
Kraterfront (Kemmelstraat)
Heuvelland
2017-06-10
Ollie Nollet
In het kader van de WO1-herdenkingen van GoneWest werden de Canadese postrockpioniers, Godspeed You! Black Emperor, uitgenodigd bij een participatieproject rond het kraterlandschap in Heuvelland. Die kraters ontstonden na één van de bloedigste episodes uit de Eerste Wereldoorlog. 19 dieptemijnen werden tegelijkertijd onder de Duitse stellingen tot ontploffing gebracht en zorgden zo voor de grootste niet-nucleaire ontploffing uit de militaire geschiedenis. Het werd een succesje voor de geallieerden maar de menselijke tol was bijzonder groot (42.000 slachtoffers) en dat voor enkele kilometers terreinwinst in een uitzichtloze oorlog.
Nadat onder andere Ozark Henry en Wannes Capelle het beste van zichzelf hadden gegeven op een ander podium (Zero Hour) begon om 22u Het Kraterfront met een videocreatie van de kunstenares Shelbatra Jashari. Het werd een ingetogen moment waarin sobere beelden geprojecteerd werden op een ‘human screen’ (gevormd door honderd mensen in een wit schilderspak) terwijl we een tikmachine hoorden ratelen of een oorlogsvliegtuig voorbij hoorden razen. Knap!
Het was een gedurfde keuze om het eigenzinnige ensemble, Godspeed You! Black Emperor, aan te trekken voor dit evenement maar al vlug bleek dat het de juiste was. Terwijl voor het podium 2100, door kinderen versierde, kaarsjes flikkerden opende GY!BE hun set met “Hope drone”. Het nummer mag dan al “Hope drone” heten, de haperende violen creëerden onheilszwangere klanken die in combinatie met de ‘smeulende’ velden van Heuvelland voor een beklemmende sfeer zorgden. Het nummer liep naadloos over in het, van een weelderige melodie voorziene, “Buildings”, dat gedragen werd door majestueuze gitaren. Intussen zorgden de installaties bij de kraters op de achtergrond voor sobere maar gesmaakte lichteffecten. En plots kwam daar nog een andere speler een hoofdrol opeisen : een rijzende, volle maan die van achter het podium te voorschijn kwam piepen. Voor deze gelegenheid had GY!BE een nieuw nummer gecomponeerd dat wat weggemoffeld zat midden in de set en ook niet aangekondigd werd. Het werd een lang en complex nummer waarbij twee blazers mochten opdraven. Niet dat ik ze kon zien want vanop mijn plaats in de tribune (ondanks de immens vele voorbehouden plaatsen had ik toch nog een strategisch comfortabele plaats weten te bemachtigen) kon ik niet eens uitmaken hoeveel man er op het podium stond. Daarvoor was da afstand wegens de kaarsenweide en de staanplaatsen te groot terwijl de groep dan ook nog eens in het duister speelde omwille van de geprojecteerde beelden. Dat gemis werd evenwel ruimschoots gecompenseerd door een overweldigend panorama annex lichtshow. Of er in dat nieuwe nummer muzikale verwijzingen naar de oorlog te horen waren laat ik in het midden maar mits enige verbeelding kon men in hun soms apocalyptisch aandoende soundscapes voortdurend de atmosfeer van honderd jaar geleden inademen.
Kraterfront was in alle opzichten groots en indrukwekkend!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/kraterfront-2017/
Organisatie: GoneWest
Perfume Genius - Bombastisch intiem
Perfume Genius
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-06-09
Emma Vierbergen
Drie jaar na ‘Too Bright’, de plaat waarmee de Amerikaanse singer-songwriter Perfume Genius voorgoed een nieuwe richting insloeg, verscheen begin mei ‘No Shape’. Dat vierde explosieve album stelde Mike Hadreas voor tijdens een stevig optreden in de Ancienne Belgique. Zonder al te veel woorden en met een stem die door de zaal sneed, hulde hij de AB Club in een euforische sfeer met hier en daar ruimte voor breekbare intimiteit.
Om de hoek van de Ancienne Belgique start het weekend met een dragqueen-show. In de AB betreedt Mike Hadreas het podium in een eigenaardige creatie: half Bowie-broek, half balkleed, daaronder een bloot bovenblijf en glitters op z’n schouders. De lippenstift en nagellak die hij anders wel draagt, ontbreken. “Ik dacht dat ik zou opgroeien tot een vrouw,” vertelde hij aan The Guardian. Toch is Hadreas niet te omschrijven als een ordinaire dragqueen maar een artiest die graag met de grens flirt, durft uit te dagen en zich op die manier tegelijk fragiel opstelt. Dat ontbloot bovenlijf mag trouwens gezien worden, aan de kreetjes en het applaus van het (voornamelijk mannelijk) publiek. De zanger uit Seattle opent zijn set met “Otherside” waar zijn stem meteen door merg en been gaat. Het orkestraal refrein zet meteen de toon voor de rest van de avond. De tijd van rustige piano-liedjes is officieel afgelopen.
Geflankeerd door een drummer, pianist en gitarist danst Hadreas van rechts naar links over het podium, tussen de kamerplanten die zijn albumhoes sieren. Hij blijft opvallend vaker stilstaan aan de linkerkant van het podium, dicht bij zijn vriend en pianist Alan Wyffels. De dansmoves die hij neerzet werken aanstekelijk tijdens nummers als “Longpig” en meezinger “Wreath” waarbij de gloedrode lichten een extra boost geven aan het nummer. Hadreas shake’t bijna zijn schouders uit de kom en danspartner van dienst is niet de microfoon-staander maar de kabel waar hij zichzelf vlot in- en uitwikkelt. Zelfs wanneer hij achter de piano plaatsneemt in het midden van het podium, blijft hij dansen. Dat hij dan plots meedeelt een kramp te hebben, verbaast niemand.
‘No Shape’ is een uitbundiger en stabieler album dan zijn voorgaand materiaal, occasioneel siert een glimlach Hadreas’ gezicht. Het merendeel van zijn songs blijven echter te serieus om mee te lachen, over homohaat en mishandeling. Toegankelijke liedjes als “Just Like Love” en het akoestische “Valley” zorgen voor de nodige verademing maar Perfume Genius is geen doorsnee pop-zanger. Zijn experimentele kantje laat hij ook zien in de Ancienne Belgique. De cover van Mary Margaret O’Hara’s “Body’s In Trouble” klinkt duisterder dan ooit en wordt gevolgd door “Grid” en “My Body”, twee agressieve nummers waar de echo op de microfoon het gegil van Hadreas nog pijnlijker maakt. In tegenstelling tot de rest van de avond, klinkt Hadreas te luid en te scherp.
Gelukkig keert de rust terug met “Run Me Through” net voor alles losbreekt op “Slip Away”. De drums die de hoofdrol spelen op z’n nieuwste plaat, zetten de zaal voor een laatste keer aan het dansen en Hadreas laat zich dan ook volledig gaan.
In de toegift zien we de oude Perfume Genius, achter zijn piano. “Learning” uit zijn debuutplaat wordt quatre-mains gebracht door Hadreas en zijn vriend/pianist Alan Wyffels. Dat de twee een bed delen was niet te merken tot nu. Ze lijken één achter de kleine piano en hoewel Alan niets zegt, is hij de stevige schouder die het fragiele lied nodig heeft. Hadreas bedankt hem vriendelijk en speelt solo “Mr. Peterson” over een suïcidale pedofiele onderwijzer. De piano verbergt de onderkant zijn prachtige kostuum en het lijkt alsof Hadreas naakt zijn muziek brengt. Middenin de set nam hij ook al een gitaar ter hand om “Normal Song” te spelen, een van zijn meest breekbare songs, dat dan ook volledig gestript gebracht wordt. Na het stillere intermezzo sluit Perfume Genius af met “Queen”, een extravagant nummer over homofobie dat met veel kabaal nog een laatste keer alles omver blaast.
Perfume Genius speelde in de club van de Ancienne Belgique een vervreemdende bombastische show die tegelijk euforisch en breekbaar klonk. Met een stem om stijve tepels van te krijgen, bracht hij nummers uit zijn volwassen plaat ‘No Shape’ en blikte hier en daar terug naar de eerste helft van zijn carrière. Hoewel de man met Griekse roots piano én gitaar kan spelen, koos Mike Hadreas zijn danskunsten te showen in een ontbloot bovenlichaam. En wie zijn wij om hem dat te ontzeggen?
Perfume Genius speelt deze zomer ook op Pukkelpop.
Setlist: Otherside – Longpig – Fool - Just Like Love - Go Ahead – Wreath – Valley - Normal song - Dark parts - All waters - Body’s in trouble – Grid - My Body - Run me through - Die 4 You - Slip away – Alan – Learning - Mr Peterson – Hood – Queen
Ism Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Purling Hiss + Arbouretum - Fuzz-rock vs Folk-rock - de gitaar als winnaar
Purling Hiss + Arbouretum
Het Bos
Antwerpen
2017-06-08
Sam De Rijcke
Gezien wij zowel van de laatste van Purling Hiss (‘High Bias’) als van de nieuwste van Arbouretum (‘Song Of The Rose’) nogal onder de indruk zijn, leek het ons een must om een bezoekje te wagen aan Het Bos vanavond.
Purling Hiss speelt een soort vuile powerrock met psych- en garage invloeden. Het is luid, smerig en overladen met riffs en solo’s die eerder ontstaan zijn in een vette modderpoel dan in een cleane studio. Het brein achter deze groep is gitarist en songwriter Mike Pollize, en die weet ons te entertainen met een paar forse gitaaruithalen en solo’s die de brokken uit de muren hakken. Bij momenten gaat hij tekeer als die goeie ouwe Jay Mascis, de scherpe fuzzrock doet ons dan ook geregeld aan Dinosaur Jr denken. Het geweldig voortdenderende “Lolita” is één van de prijsbeesten van de avond en ook van het lange en compleet uitfreakende “Everybody In The USA” zijn we danig onder de indruk, denk gewoon even aan de wildste uitspattingen van Fuzz en Meatbodies en je komt al aardig in de buurt. Een lekker vunzig concertje.
Met Arbouretum mag het iets rustiger, maar wederom is de gitaar de hoofdrolspeler. Deze keer is het frontman Dave Heumann aan wie aller eer toekomt. Heumann slaagt erin een ietwat stoffig genre als folkrock nieuw leven in te blazen. Hij doet dat via een soulvolle stem en een stel onsterfelijke songs die vanavond bijna allemaal uit het nieuwste album ‘Song Of The Rose’ zijn gegrepen. Telkens weer weet Heumann zijn songs naar een climax te doen groeien dankzij een stel schitterende gitaarsolo’s. Hij doet dat wel zonder daarbij de indruk te geven als de nieuwste guitar hero door het leven te willen gaan, het is Slash niet. Hoogtepunten zijn “Call Upon The Fire” en “Song Of The Rose”, twee sublieme werkjes waarop de beste Arbouretum sound in vol ornaat te bewonderen valt. Een sound die we nog op zijn best zouden kunnen omschrijven als “Neil Young meets Fleet Foxes in a hard rockin’ Texas beerjoint”.
Een avondje met twee boeiende Amerikaanse bands die qua sound misschien nogal wat uiteen liggen maar die een lust zijn voor zowat iedereen die al graag eens wat gitaren rond zijn oren hoort suizen. Alleen jammer van de magere opkomst. Waar zitten al die alternatieve muziekliefhebbers eigenlijk ? zijn ze bang om te verdwalen in Het Bos ?
Organisatie: Het Bos, Antwerpen
Millionaire is de band rond Tim Vanhamel , die na meer dan tien jaar terug van onder het stof is gehaald , geen reünie , gewoon een verderzetting , als we ‘t goed verstaan. Millionaire is nu een zestal geworden , met enkele nieuwkomers , en bracht in mei de derde plaat ‘Sciencing’ uit , Costa Rica als inspiratiebron.
De pittoreske zaal van de Botanique Rotonde was de ideale setting om de Millionaire sound tot z’n recht te laten komen, los te laten, dicht bij de groep en het publiek. Het concert was in no-time uitverkocht. In een goed uur vuurden ze de nieuwe plaat op ons af. Na twee tryouts trapten ze hier de festivalzomer op gang . We zagen, hoorden dat het goed was ... Nog wat schaven aan de Millionaire gekte van vroeger ; éénmaal het sextet goed gerodeerd is , mogen we het komende najaar tijdens de uitgebreide clubtour veel verwachten!
Vanhamel mag Millionaire zijn en Millionaire Vanhamel , de dolle veertiger heeft z’n sporen al ruim verdiend bij Evil Superstars, Broken Glass Heroes , The Hickey Underworld , dEUS en Eagles of death metal; onlangs was hij nog te zien bij Magnus . Altijd al voelden we een link met die andere Limburgse spitsboeder Mauro , de drang naar avontuur , eigenzinnig- en levendigheid. Niet voor niks was Millionaire één van de must sees dit millennium.
De (levens) ervaring van de voorbije jaren stopte hij in een divers album , als we het vergelijken met de stevige , schurende en intense broeierige stonerrock’n roll die we gewend waren . Millionaire tript , zweeft en laat rock , funk , soul , krautrock , psychedelica tintelen in het recente materiaal . Live klinkt het combo compacter en is er minder in bochten gewrongen; het ‘live ervaren’ wordt hoog gehouden.
Het barstte vanavond nog niet meteen los , we hoorden een snedige , broeierige , strakke sound en zagen een hecht spelende band; Vanhamel hield eerst z’n demonen onder controle, hypnotiseerde zijn publiek, om tot slot als een bezetene het beest los te laten en z’n prooi te verscheuren en op te peuzelen .
De eerste nummers waren om van te snoepen , het hotsende , botsende , opbouwende instrumentale “Usa running”, het retestrakke “Streetlife cherry” met z’n elektronicariedels en het broeierige furieuze “I’m not who you think you are” , één van de singles, met enkele krachtige , zwevende gitaarsolo’s en de slangbewegingen van Vanhamel . Mokerslagen werden toegediend. Straffe kost .
Millionaire doseerde z’n krachten , klonk beheerster , ingehouden zonder aan intensiteit te verliezen . De vitaliteit in een toegeknoopt jasje. De andere invloeden sijpelden wat meer door, het soulrockende “Under a bamboo moon” en het veel gedraaide funkrockende “Busy man” , die QOSA met Prince kruist . Ze hebben een lekkere groove , klinken netjes binnen de rock en durven op het eind buiten de lijntjes te kleuren . Het trippoppende “Silent river” kon zo geplukt worden voor een soundtrack van David Lynch of Angelo Badalamenti . En verve werd alles mooi verpakt en de aandacht behouden .
De oudjes “I’m on high” en een sterk uitgesponnen “Champagne” in het tweede deel van de set drukten het gaspedaal stevig in , “Little boy blue” werd de climax die het publiek verbleekte, verpulverde met z’n bezwerende , repeterende , hitsende , exploderende ritmes, en z’n krautrock en noise adepten . Heerlijk zoiets . Hier was Millionaire helemaal op dreef, op het kookpunt gekomen. Ze klonken messcherp , gedreven , een muzikale wervelwind, die het invloedrijke Barkmarket eerde. De trip zinderde na …
In de obligate bis was “Petty thug” nog zo’n verbeten oudje, Satan gepeperd in his ass … hij dolde rond … de tabasco werd zo vurig dat door technische mankementjes Vanhamel‘s gitaar het begaf . Hij gooide zijn gitaar (netjes) over de schouder heen en baande zich een weg in het publiek, klaar om iedereen te verscheuren … Het werd de enige toegift .
We hebben genoten van de energieke set in maatpak . Millionaire klinkt minder schizo, gespleten dan vroeger , maar dat komt goed de komende maanden , ze zijn in staat de houdgreep vast te houden, een tandje bij te geven en nog meer te overtuigen .
Organisatie: Botanique, Brussel
De Amerikaanse sing/songwriter Cass McCombs heeft al een pak platen uitgebracht, in wisselende sterkte . De songs op de achtste nestelen zich in indiefolk , rootspop en psychedelica en hebben uitstapjes richting soul , funk en jazz. Heit is een mooi album , met een maatschappijkritische blik .
“Bum bum bum”, “Rancid girl” openen sterk de plaat , zijn gelinkt aan Kurt Vile , daarna krijgen we een aangename, sfeervolle reeks , om dan in het tweede deel wat intens broeierig , compact uit de hoek te komen met “Run sister run” en “In a chinese alley” . McCombs onderschrijft met deze dat hij na al die jaren aan de top staat van sing/songwriting.
Met de derde plaat , drie jaar na de tweede , zit het vijftal terug op het (goede) spoor van hun debuut met sfeervolle , broeierige , dromerige en meeslepende songs . “Dark days” , “Fountains of youth” , “Mother Emanuel” en “Ellie Alice” zijn de mooiste songs , toegankelijk en spannend . De subtiliteit , finesse is er in het materiaal, samen met de stemmige zangpartijen en de kleurrijke keys en pianoloops.
Local Natives blijft een apart plaatsje innemen met die wisselende stemmingen , de gevoelige, bedreven instrumentatie en de stekelige, dwarrelende, ophitsende, gevoelige , melodieuze ritmes en hun ontroerende vocale pracht! Kortom, Local Natives is back!
Tim Vanhaemel heeft zijn nieuwe plaat terug onder de naam Millionaire uitgebracht. Goede zet, zo blijkt, de plaat krijgt sowieso meer aandacht en de ticketverkoop voor de aangekondigde concerten loopt als een trein. Stel dat het album gewoon de naam ‘Tim Vanhaemel’ had gedragen, het zou natuurlijk allemaal zo geen vaart gelopen hebben. Maar goed, Vanhaemel is Millionaire en Millionaire is Vanhaemel, waarom ook niet.
Eerlijk gezegd hadden wij het in het begin nogal moeilijk met dit album. De plaat is zo divers dat de samenhang nogal ver te zoeken lijkt, maar na een paar beluisteringen beginnen we het beetje bij beetje te snappen. Nu, eerlijk gezegd was ons verwachtingspatroon ook heel anders ingesteld na de aardedonkere en opgejaagde stonerrock van ‘Paradisiac’ uit 2005.Hoewel ‘Sciencing’ dezelfde groepsnaam draagt, met ‘Paradisiac’ heeft dit album niets meer mee te maken, dat is ons nu wel duidelijk. Op ‘Sciencing’ worden de deuren niet langer bruusk ingetrapt, maar worden die voorzichtig opengedaan om te kijken wat er achter schuilt. En dat is heel wat.
Vanhamel schiet al meteen met zijn scherpste pijlen, met de fenomenale en furieuze opener “I’m Not Who You Think You Are” legt hij de lat torenhoog, een zwevende gitaarsolo in de staart van de song zet de toon voor een avontuurlijk album. Vanhamel’s hoge stemmetje in het opborrelende “Under A Bamboo Moon” flirt met Curtis Mayfield terwijl de gitaar lekker door de modder blijft scheuren. Ook “Love Has Eyes” heeft twee gezichten, eentje van de tintelende popsong en eentje van de LSD trippende oerwoudvogel. Weeral is de gitaar hier een hoofdrolspeler, vooral wanneer de song twee minuten lang mag uitfaden in pure Funkadelic modus. Wij durven er onze felgekleurde zonnebril op verwedden dat Vanhamel urenlang heeft zitten freewheelen op “Maggot Brain”.
We zijn nog maar drie songs ver en Vanhamel heeft zich al in rock, pop, soul, funk en psychedelica gewenteld, en dat gaat zo maar door. De zijwegen zijn minsten even belangrijk als de hoofdweg, vandaar dat wij eerst een beetje dreigden te verdwalen, maar nu bevalt het ons hier best in Tim Vanhamel’s pretpark. We passeren terloops ook nog even langs triphop (“Back In You”) en krautrock (“Little Boy Blue”) om dan met “Bloodshot” tot een nieuwe hoogtepunt te komen, de song dreigt, stoomt en stuwt zonder echt te ontploffen, een ware teaser.
Er zijn ook wat minder goden te vinden, “Silent River” dwarrelt langer dan 5 minuten door zonder ergens naar toe te gaan en “L’homme Sans Corps” is een pijnlijk mislukte Gainsbourg pastiche.
Vanhamel herpakt zich echter met brio en gaat er uit zoals ie is binnengekomen, met enkele van zijn meest viriele bommetjes. “Busy Man” swingt als Prince in betere tijden en rockt als QOTSA, en het instrumentale “Visa Running” maakt het dansende aapje in ons volledig los.
‘Sciencing’ is straffe kost, avontuurlijk, levendig en eigenzinnig. Vanhamel ten voeten uit.
Buffalo Tom – 25 th Anniversary Show – ‘Let me come over’ - De betere 90-ies revisited
Buffalo Tom
Ancienne Belgique
Brussel
2017-06-06
Lode Vanassche en Johan Meurisse
Alle goeie dingen bestaan uit 3 : een drummer, een bassist en een gitarist. Bill Janovitz, Chris Colbourn en Tom Maginnis uit Boston zijn de drie-eenheid van Buffalo Tom; dit overgoten met een vettige saus enthousiasme en je hebt het ideale recept voor een no-nonsense-gitaarrockavond. Het trio klinkt nog altijd alsof ze in hun garage staan te repeteren, en vocaal hebben ze nog niks ingeboet …
Ook het concert bestond uit 3 delen : het eerste uur hielden ze vrij voor een soort ‘greatest hits’ of beter ‘most valuable songs’, want megahits scoorden ze niet. “Tree House” , “Summer’s here”, “I'm allowed”, “Sodajerk”, “Wiser”, “Rachael”, “Kitchen door” en “Tangerine” passeerden de revue en werden bijzonder gesmaakt door de overjaarse pubers, die zich weer 17-jarige rockertjes voelden, wijzelf inbegrepen …
Deel 1 werd gespeeld in een sober decor, met minimale belichting . Hier was een geoliede machine bezig. Buffalo Tom klonk gesmeerd , grungy zelfs . De songs waren rauw, intens, broeierig, verbeten , licht explosief, kortom extravert, zonder de elegante schoonheid van de melodie te verliezen. Er zijn toch nog overlevenden van de grungescene buiten Eddie Vedder gerekend, samen met J. Mascis. De drie waren verdomd vitaal bezig . De backcatalogue van hun succesvolste periode was dus al meer dan overtuigend.
De groep werkt aan een nieuwe cd en liet ons kennismaken met “Freckles”, een nieuwe song in open D gespeeld, die een beetje aan 'War On Drugs' deed denken.
Na een korte pauze was het tijd voor een integrale weergave van het 25-jarig pareltje ‘Let me come over’ uit 92. In de achtergrond beeld- en videomateriaal, keurig uitgekozen en gemonteerd door de dochter van een van de bandleden. “Stapels”, “Taillights Fade”, “Mineral” “Larry” en “Velvet Roof” waren de hoogtepunten. Alle songs kregen bovendien een steviger arrangement. De intimiteit , gevoeligheid drong sterk door in “Porchlight” en “Frozen lake” . Pit en dynamiek dus in dit tweede uurtje met bovenop een “Saving grace” die je een schop onder kont gaf! We kregen een, leuk, gezellig en goed concert. Nostalgie ten top.
Zijn we niet kritisch? Jawel, Bill Janovitz is een goede zanger, maar van zodra bassist Chris Colbourn achter de micro staat, krijg ik een ambetant gevoel. Verkracht hij met zijn melig stemmetje de sterke songs ? Nee, maar hij verneukt ze wel een beetje ...
De sympathieke knullen kwamen nog terug voor 2 bissen en wuifden ons uit met een stevige “Birdbrain” , dat imposant klonk! “Sunflower suit” uit het debuut bleef opgeborgen , al werd ie af en toe gescandeerd .
Buffalo Tom is - 25 jaar later - een rockband pur sang , strak, rechttoe – rechtaan, aangenaam slordig en meeslepend, hartbrekend. Wat kan het leven toch mooi zijn …
Setlist : TAILLIGHTS FADE/MOUNTAINS OF YOUR HEAD/MINERAL/DARL/LARRY/VELVET ROOF/I’M NOT THERE/STYMIED/PORCHLIGHT/FROZEN LAKE/SAVING GRACE/CRUTCH/BIRDBRAIN
TREEHOUSE/SUMMER/I’M ALLOWED/LATE AT NIGHT/SODA JERK/RACHAEL/WISER/FRECKLES/YOU ‘LL NEVER CATCH HIM/KITCHEN DOOR/TANGERINE
Neem gerust een kijkje naar de pics - Met dank aan Pieter Verhaeghe - MLM – http://www.motherlovemusic.be
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/buffalo-tom-06-06-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Ze vallen bij bosjes tegenwoordig: Onze helden van weleer, de mannen die de tumultueuze jaren '60 & '70 mee gestalte en vooral kleur -en wilde verhalen- gaven. 'Classic Rock' noemt men het tegenwoordig. Verleden week viel deze twijfelachtige eer te beurt aan Gregg Allman, voormalig patron van Gov't Mule's Warren Haynes.
Weinig aandacht aan besteed in de (Europese) media, maar met het overlijden van Gregg Allman verloor de rockwereld één van zijn krachtigste, meest doorleefde en meest soulvolle blues-stemmen ooit. Eind jaren 60 samen met wijlen jongere broer Duane oprichter van de legendarische Allman Brothers Band. Slide gitaaarwonder Duane belandde veel te vroeg in de eeuwige jachtvelden (1971, motorongeluk), maar Gregg Allman hield de ABB met wisselend succes draaiende tot enkele jaren terug. In oktober 2014 speelde de legendarische band hun afscheidsconcert in het New Yorkse Beacon Theatre, met Warren Haynes, dan al 25 jaar vaste ABB gitarist en ondertussen naast Gregg Allman spilfiguur van de band geworden. Het was Haynes die begin jaren 90 de slabakkende Allman Brothers vervoegde en Gregg & co meteen een strakke schop onder de kont verkocht, die hun terug katapulteerde naar waar ze thuishoorden: in de topregionen van het Southern Rock en Jam Band walhalla.
Parallel met zijn Allman Bros carrière startte 'Duiveltje doet het al' Haynes halverwege jaren 90 samen met ABB kompaan Allen Woody GOV'T MULE. Het hobbyclubje is ondertussen uitgegroeid tot waar een instituut op zich, en was dinsdag 6 juni ll. aan zijn achtste passage in Belgenland toe (Eerste Belgische show ooit was in Rivierenhof hier iets verderop in 2004).
Wat me min of meer verwachtten, en ook wel een beetje hoopten, werd niet waargemaakt: Geen tribute aan wijlen patron Gregg Allman en de ABB. Ook geen vermelding, maar erg spraakzaam was Haynes sowieso niet. Doet er ook niet toe: let the music do the talking. Naar goede gewoonte zo een twee en half uur lang. Nooit geen voorprogramma bij Gov’t Mule, daar is gewoonweg geen tijd voor met de alhier tegenwoordig geldende tijdslimieten voor concertzalen in 'bebouwde kom'. Waar de gemiddelde band na een dik uur aan de bissen begint, is het bij de Mule steevast 'We’ll take a short break, be right back', waarna ze nog anderhalf uur doordenderen.
Ons kwartet ging ietwat traagjes van start met de Staple Singer's “Hammer and nail” en het door een reggaebeat gedragen “Time to confess”, maar daar tussenin zat wel een stampend “Rocking Horse” van de debuut plaat uit 1995, en in 2003 hernomen op ‘Hittin' the Note', de laatste studioplaat van de Allman Brothers Band (dus toch een link...). De Ray Charles cover “I Believe to my Soul” was héél sterk: een heavy bluesy take van deze soul classic, eigenlijk veeleer een cover van de Humble Pie versie uit de jaren 70 dan van het origineel. Humble Pie, wijlen Steve Marriot's tegenwoordig bijna godvergeten fabuleuze 70's band, maar sinds lang een all-time favourite van Haynes, zo blijkt ook verder in de set. “Sco-Mule” verkende jazzier paden, het origineel was immers ook een samenwerking met John Scofield. Knaller van set één was “Jacksaw Jezebel”. Naar Mule maatstaven een snelle rocker, knap en lekker lang uitgesponnen, met een scherp solerende Haynes. De hele show draait uiteindelijk wel rond de gitaristische hoogstandjes van de opper-mule, maar “Jezebel” stak er toch bovenuit. Ander sleutelmoment in de show was een ronduit weegaloos “Mother Earth”: midden in de song werd het even muisstil in de amper halfvolle Roma, ten volle genieten geblazen van de door merg en been snijdende, immens mooie en subtiele solo’s van Haynes. Onze Southern boys bewezen ook absolute meesters te zijn in het leveren van een sterk potje authentieke slowblues.
De nieuwe plaat 'Revolution come .. Revolution Go' (uit op 9 juni) moest uiteraard ook worden gepromoot. In set één werden we al op de schitterende titelsong getrakteerd, een klasbak van formaat, het slappe “Sarah, Surrender” daarentegen kon allerminst boeien. Minpuntje echter direct gecounterd met het zwaar rockende “Stone Cold Rage”, samen met de titelsong geheid een nieuwe live-klassieker binnen het toch al zo immens uitgebreide Mule repertoire. 'Dark was the night, cold was the ground', ook van de nieuwe langspeler, was goed voorzien van oren en poten en een lekker groovende beat. Ergens daartussen zat ook de obligate drumsolo van Matt Abts, drummer van het eerste uur. Met Humble Pie's (daar zijn ze weer!) “30 days in the hole” en een paar flarden “I don't need no doctor” werd majestueus afgesloten.
In het kwartuurtje bissen trok de mighty Mule nog eens alle bluesregisters open in de typische Gov’t Mule bluesrocker “New World Blues” en de Ann Peebles cover “Feel Like Breaking Up Somebody’s Home”. Geen overdonderende apotheose, maar degelijke afsluiters van een alweer uitmuntend concert van de onbetwiste nummer één onder de jam bands.
Een Mule show blijft een belevenis: niet echt iets voor de occasionele concertganger (te veel jammen, te veel solo’s, te lang, te langdradig, ...), maar voor de doorwinterde die-hard fans en liefhebbers van pure old-style bluesrock altijd een festijn, nooit wetende met wat Haynes en de zijnen nu weer zullen uitpakken! Grote klasse! We kunnen er weer efkens tegen, afspraak op passage #9!
Set 1: Hammer and Nails, Rocking Horse, Time To Confess, Million Miles From Yesterday, I Believe To My Soul, Sco-Mule, Revolution Come … Revolution Go, Slackjaw Jezebel
Set 2: World Boss, Mother Earth, About To Rage, Sarah Surrender, Stone Cold Rage, Drums, Dark Was The Night Cold Was The Ground, 30 Days In The Hole / I Don't Need No Doctor
Encore: New World Blues, Feel Like Breaking Up Somebody’s Home
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/govt-mule-06-06-2017/
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Paul Weller - Je zal maar een van je grootste helden in een van de beste zalen kunnen zien. Na zijn overigens schitterende passage in hetzelfde AB vorig jaar waren de verwachtingen zeer hoog. Met verve is deze levende legende erin geslaagd. Een slordige dertig nummers werd op een zo goed als uitverkochte AB losgelaten.
Onze Modfather had, zoals hij gewoon is, een resem topmuzikanten bij zich en begon aan een retestrakke versie van “I’m Where I should be” uit ‘Saturns Pattern’. In de beste zaal van het oude continent dus. Puur professioneel speelplezier met een dubbele percussie, toetsenist, bassist en twee gitaren; Hij weet niet alleen zijn muzikanten uit te kiezen, maar ook zijn instrumenten; Likkebaardend horen we Vox versterkers, Sheraton II’s, Telecasters, SG’s enzoverder. Zijne Grijsheid Met Eeuwige Jeugd dirigeert en leidt alles in de goede banen. Bewijze hiervan “Nova”. Iedere noot klopt en de overgangen en wissels zijn gewoonweg weergaloos. Even ‘tuning my guitar right’ en met de typische Britse humor, zonder in het arrogante Oasis-gedoe te vervallen, de klassieker “Every Changing Moods” aankondigen. Op “Long Time” proeven we van een overtuigend gitaarduel. It’s going cool, weet Britpopman ons te vertellen.
We weten nu al dat zijn vorige passage, zo het nog kan, ruimschoots zal worden overtroffen. Hij heeft maar te kiezen uit een ongelofelijk arsenaal van oud en nieuw werk en kan niet betrapt worden op een minder en zwakker nummer. Tjonge, wat heeft die man bij elkaar geschreven. Weer een mokerslag met een fun ©ky “Saturns Pattern” met een heuse jam als outro. Je leest het goed: Het publiek geniet met volle teugen van wat we zonder overdrijven wereldklasse kunnen noemen.
De hoogtepunten worden met de vingers in de neus aan elkaar geregen en het Modfeest kan niet meer stuk. “Woo Se Mama” en “Peacock Suit” slaat knock out. Hij en zijn gevolg eindigen met de modpunk “Star”, vooraleer aan drie bisrondes te beginnen.
Eentje in de akoestische sfeer ( oa “Wildwood”), eentje opbouwend naar wat meer rock ( oa “Changing Man”) en een afkoelingsronde met onder andere “You do something to me”. Variatie troef door in heel zijn rijk verleden graven uit zijn verschillende bands (The Jam en Style Council). Dit alles subtiel gekruid met verschillende genres : punk, rock, funk, jazz, soul en R’n B . Pure klasse.
You do something to me and Paul did something to us.
I’M WHERE I SHOULD BE /NOVA/EVER CHANGING MOODS/LONG TIME/SATURNS PATTERN/GOING MY WAY/ONTO TOMORROW/SHE MOVES/EVER HAD IT BLUE/SUZIES/IMPOSSIBLE IDEA/WILD BLUE YONDER/CLOUDS/WOO SE MAMMA/CRANES/WHITE SKY/FRIDAY STREET/PORCELAIN GODS/PEACOCK SUIT/START!
Encore 1 ( akoestisch): WILD WOOD/MONDAY/WHAT WOULD HE/SINKING
Encore 2 THESE CITY STREETS/HUNG UP/COME ON LETS GO/CHANGINGMAN
Encore 3: YOU DO SOMETHING TO ME/FLOORBOARDS/BROKEN STONES
Organisatie Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
The Besnard Lakes - Back to the sixties (psychedelica)!
The Besnard Lakes + Endz
Kreun
Kortrijk
2017-05-31
Didier Becu
Exact 24 uur nadat Albini met zijn Shellac De Kreun deed daveren, had Wilde Westen twee nieuwe gasten in Kortrijk: een Belgische band waarvan we weldra veel zullen horen en vijf Canadezen die nog altijd denken dat we in 1966 zijn, maar tussen de vele psychedelische snoepjes ook flink wat shoegaze hebben opgesnoven.
Eigen volk eerst, en niet omdat we dat willen, maar gewoon omdat Endz de eerste band aan zet was. Een Brussels trio die we een tweetal weken geleden nog zagen schitteren in de Rotonde tijdens Les Nuits Botanique als het voorprogramma van Cherry Glazerr. In de wandelgangen (soms hoor je daar wel wat), bleek dat dit optreden een belangrijk staartje had voor de drie Brusselaars, al was het maar om te zeggen dat je Endz binnenkort meer en meer op Vlaamse podia zal aantreffen. First we take Brussels, then we take Kortrijk om de hoogpriester van het pathos te citeren. Alleen jammer dat de hoofdact blijkbaar over zijn hoogtepunt heen is, ten minste op vlak van populariteit toch.
Mensen komen niet buiten voor een voorprogramma, de meeste toch niet, en dus moesten Fabrice ‘Fabiola’ Detry, Loïc Bodson en Kevin P. Guillaume zich tevreden stellen met een handjevol geïnteresseerden. Wat we veertien dagen geleden neerpenden, geldt vandaag nog (natuurlijk!). Wie tuk is op jaren 90 indiepop zal ongetwijfeld een boontje hebben voor dit trio. En tja, wat we zagen in Brussel werd honderd kilometer verder en veertien dagen later nog eens bevestigd, al was het maar om nog eens te onderstrepen dat er toekomst zit in Endz. En het maakt hun geen zier uit of dit nu voor vijftien of honderdvijftig man is, that’s the spirit!
Soms kun je niet naast de feiten heen kijken. Was The Besnard Lakes zeven jaar geleden nog een hype toen ‘The Besnard Lakes Are the Roaring Night’ op Jagjaguwar uitkwam, dan schiet daar vandaag nog amper iets van over. Zanger Jace Lasek, qua looks een merkwaardige combinatie van Ian Hunter en Michel Polnareff, kan het geenszins deren dat zijn fanbasis als even snel krimpt als de ozonlaag. Met een intro die lijkt alsof we in een aflevering van Star Trek zijn terechtgekomen wordt de gewillige luisteraar twee uur lang in een psychedelisch sfeertje gedumpt.
Wie hun vijfde plaat ‘A Coliseum Complex Museum’ heeft gehoord (te oordelen naar de opkomst niet al te veel mensen dus), zal ondertussen al lang hebben gemerkt dat The Besnard Lakes tot hun laatste snik hun ‘bekende’ toverformule zullen blijven toepassen: poppy psychedelica die refereert naar de jaren 60, omhuld met shoegazegitaren. Zelf zullen ze het in alle talen ontkennen, maar wie de ogen sloot, kon zelfs voor eventjes denken dat hij Slowdive hoorde…zo shoegaze dus!
Een coole band. Zo staat Olga Goreas (echtgenote van zanger Jace) de hele tijd op het podium met een zonnebril op, of lijkt het alsof keyboardspeelster Sheenah Kov de nieuwste aanwinst is van The Human League. Net zoals onze vrienden van Endz maakt het aantal bezoekers hun geen fluit uit. Volk of geen volk, The Besnard Lakes speelden ruim twee uur lang het mooiste (en soms ook het saaiste) uit hun vijf platen.
Meteen ook een knelpunt. The Besnard Lakes klinkt best grandioos, maar twee uur is net iets te veel van het goede. Gewoon de volgende keer een schaar meenemen en het kan één van de beste optredens worden (die je nooit hebt gezien). En uiteraard wat meer media-aandacht, hoewel dat niet aan ons zal liggen.
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Preoccupations is het vroegere Viet Cong die z’n politieke geladenheid in de groepsnaam liet vallen en muzikaal manifesteert in donker dreigende postpunk/indiewave rock . Het kwartet van de Canadese bassist/zanger Matt Flegel rammelt , garagerockt , postpunt, kortom een zwarte postpunkmis! Ssongstructuur , donkerte en sfeer zijn er in een aanhoudend intens broeierige spanning, door rauwe, hoekige, strakke, metaal klinkende en galmende echoënde gitaardwarrels , de overheersende, dreunende , repetitieve , grauwe basstunes , de stuwende , opzwepende drums en de zalvende elektronicariedels, die 60s psychedelica over enkele nummers doet waaien. De diepe stem van Flegel beklemtoont dat gitzwart opgetrokken universum .
De nummers voeren , slepen ons stap per stap mee , durven te ontsporen en baden in een waas van noise en galm . “Memory” met z’n elf minuten is hier het sterkst! Precoccupations zorgt voor een unieke sfeer , bouwt op , bijt van zich af en nestelt zich tussen onze oren . Hier komen een pak bands tesamen als Wire, Girls Against Boys, Interpol , Shellac en Savages.
Het materiaal klinkt tegendraads, complex als toegankelijk , poppy , zonder dat de donkere dreiging vervaagt . “Anxiety”, “Degraded” en “Stimulation” brengen allerlei stemmingen, die een duistere ondertoon hebben. “Sense” en “Forbidden” brengen ons even op adem.
We worden in een houtgreep gehouden in hun verzwelgende sound.
Dandelion is een Nederlandse band die al meteen in de spotlights komt met dit debuut ‘Everest’ . We krijgen een rits fraaie sfeervolle , emotievolle songs in een harmonieuze samenzang . De groep nestelt zich ergens tussen semi-akoestische folkpop en ingetogen sing/songwriting in . De songs zijn mooi uitgewerkt en klinken wonderschoon door de gelaagde melodieën en de brede instrumentatie van o.m. keys en piano . ‘Everst’ is aangenaam luistervoer en wordt terecht sterk ontvangen . Nu over naar ons landje? …
Wilco heeft zich door de jaren geprofileerd als één van de bepalende bands binnen de rootsrock/alt.country. Het sing/songschrijverschap van Jeff Tweedy en het muzikaal vakmanschap van z’n band is verantwoordelijk voor die verstilde , introverte en broeierige, extraverte rootsamericana. De songs zijn knap gearrangeerd , opgebouwd , uitgewerkt en konden mooi uitgesponnen zijn . De instrumentatie kreeg dus heel wat ademruimte!
Met de vorige ‘Star wars’ kwamen zij verrassend uit de hoek, elf songs in een goed half uur en gekenmerkt van een rauwe , directe aanpak, die naar een demo aanpak neigde.
En de nieuwe is er terug eentje van een goed half uur, met twaalf songs , maar tav de uitgelaten voorganger is het materiaal beduidende serieuzer en introverter . De klemtoon komt op de ingetogenheid met een sobere , ingehouden instrumentatie van (semi) akoestische gitaren, marimba , percussie en ga zo maar door. Het beklemtoont het introspektieve karakter van de melodieuze melancho liedjes , minimaal in elkaar gekunsteld . Ze roepen allerhande gevoelens van frontman Jeff Tweedy op van angst, pijn, ergernis , walging , verwarring , onmacht en radeloosheid .
Het gaat van innemende (roots) pop ( o.m. “Normal american kids” , “If I ever was a child”, “Quarters” en “Shrug & destroy “) naar de typisch dromerige , broeierige americana van de band als “Common sense”, “Nope”, “Someone to lose” , “Happiness” en “Locator” .
Na meer dan 20 jaar in de muziekbusiness blijft Wilco één van de iconen in de rootspop , die sobere en gekunstelde prachtplaten aflevert .
Jambinai is afkomstig uit Zuid-Korea , asjeblieft! … en brengt postrock mee met een Oosterse invloed . Het combo bestaat voor de helft uit vrouwen en gaat te werk op traditioneel Koreaanse instrumenten , doomende , schurende , krassende gitaren en -getokkel en abstractie uit elektronische kastjes . Eénmaal ze goed op dreef zijn op nummers als “For everything that you lost”, “The mountain” en “Naburak” , worden we meegevoerd , - gesleept in hun minimalisme en de repeterende, opbouwende en explosieve ritmes . De praktisch onverstaanbare (zeg) zang drukt mee op de donkerte van de sound . Het is allemaal een beetje vreemd , maar binnen het genre lekker klinkend.
De uit Londen afkomstige sing/songwriter Keaton Henson is een verlegen type die een rits droefgeestige , dwarrelend herfstige songs schrijft in de geest van Damien Rice, Perfume Genius en James Blake . De nummers hebben een sobere omlijsting door het innemend pianospel , aangevuld met spooky reverb gitaarklanken en elektronisch knip –en plakwerk . Zijn diepgevoelig , breekbare stem drukt zijn stempel op het materiaal .
De verschillende muzikale invalshoeken zijn goed gedoseerd , waardoor de songs een doordachte opbouw hebben en goed in elkaar zitten . Mooi hoe alles zijn plaatsje heeft gevonden in zijn wereld . Mooi plaatje.
Dawes van de broers Taylor en Griffin Goldsmith, uit LA , situeert zich muzikaal binnen de alt/americana en indie sfeer en zijn al toe aan hun vijfde plaat . Vorig jaar maakten we kennis met hen als support van My Morning Jacket en ontdekten we een rits pareltjes van songs , gekenmerkt van sfeervolle , subtiele poppy melodieën . De kunst van het songschrijven werd geapprecieerd door T-Bone Burnett die voorman Taylor uitverkoos voor The New Basement Tapes , het gelegenheidscollectief dat met ongebruikte teksten van Bob Dylan in de weer mocht gaan . Ze waren ook al begeleidingsband van Conor Oberst en Jackson Browne . Een nostalgisch bed wenkt in hun creatief gearrangeerde muziek , die verder ook refereert aan Wilco en Black Crowes .
Hun doorleefde sound klinkt fascinerend door een standaardinstrumentarium , aangevuld met keys/piano, en gedragen door indringende , meerstemmige vocals. Sterk!
De uit LA afkomstige Alex Izenberg mag hier nog een nobele onbekende zijn , hij krijgt alvast met z’n tweede plaat ‘Harlequin’ heel wat lofbtuigingen . In de muziek is er een directe link met het bijzondere , eigenzinnig werk van Scott Walker . Net als bij dit fenomeen hebben we een filmische, donkere dreigende trip door een bevreemdende , sfeervolle , intrigerende sound . Een cinematografische aanpak die sfeervolle, innemende indiepop met avantgarde kruist . Een barokke orkestratie van hoekige strijkers ( o.m. viool , cello) en dissonante pianoklanken worden toegevoegd, die het sterkst klinken op nummers “Grace” en “Libra” . Het mooie “Move on” is de meest toegankelijke song. We hebben hier een kunstzinnige plaat, een bizarre rondreis in de wereld van Izenberg . Een niet –alledaagse aparte plaat dus!
Wim Guillemyn
Pink Floyd. Een naam als een klok. Je mag van de band vinden wat je wilt maar qua muzikale invloed is het zonder twijfel één van de belangrijkste bands van de 20ste eeuw. En de sterkte van de band lag eveneens in de som der delen. Allen wel heel getalenteerde delen, dat wel. Hoewel David Gilmour de laatste decennia het boegbeeld van de band was kun je niet om Roger Waters heen. Waters zorgde o.a. voor het geweten van de band, denk maar aan ‘The Wall’ om één voorbeeld te noemen. Daarnaast zorgde hij ook voor de breuk en de doorstart van Pink Floyd zonder hem. Het is nooit meer helemaal goed gekomen tussen Gilmour en Waters. Een samenwerking met de oude bezetting zat er niet meer in. En na het overlijden van Wright werd dit al helemaal onmogelijk.
In 2014 kwam er enigszins verrassend nieuw materiaal van Pink Floyd uit. Het nogal schetsmatige ‘The Endless River’. De laatste tijd kwam Roger Waters al meer in de media met o.a. zijn tirade tegen de huidige streamingdiensten etc… Een bewijs dat hij nog altijd scherp en gevat is ondanks zijn 73 lentes. Zo komen we bij zijn nieuwe album. Zijn vierde solo album sinds 1984.
Ik had mij voorgenomen om alle historie achterwege te laten bij een eerste beluistering om zo een genuanceerder oordeel te kunnen vellen over zijn werk. Dat was niet eenvoudig. Je merkt meteen tijdens het beluisteren de invloeden en raakvlakken met albums van Pink Floyd zoals ‘Wish You Were Here’, ‘The Wall’, ‘The Final Cut’. Zo weet je ook meteen dat hij een grote invloed had in het making-process van die albums. Hier op ‘Is This The Life We Really Want?’ krijgen we ook van die typische intro en outro stukjes vol met geluiden en veldopnames die heel doeltreffend in elkaar werden gezet. Waarschijnlijk wel digitaal geknutsel tegenwoordig. Bij momenten klinkt het ook als nieuwsflitsen op de radio wanneer je de gesproken zinnen tussen twee tracks hoort.
Het songmateriaal dan. De opener is “When We Were Young”. Het is een gesproken tekst dat soms in repeat lijkt te gaan met wat spaarzame bas en synthsounds. Sfeerrijk. En het loopt naadloos over in “DeJa Vu”. De eerste echte song. We horen echo’s van oudere Pink Floyd albums. Maar Waters zingt het met een zekere warmte. “Picture That” heeft een sterke tekst en baslijn. Daarnaast leuke keylijnen die Gilmours typisch gitaargeluid vervangen. Een tekst dat binnenkomt als een mokerslag. En dit zonder grunts of geschreeuw. De thematiek op het album is vrij zwaar en donker: gedwongen scheiding tussen ouders en kind, terrorisme, aanklacht tegen de gevolgen van het nastreven van de Amerikaanse droom en tussen de lijnen door een aanklacht tegen de Amerikaanse president Trump. De meeste songs drijven op een ingehouden tempo, aanzwellende en wegdeemsterende keys en andere sfeermakers. Enkel “Picture That” en “Smell The Roses” zijn steviger en snediger. Is het album daardoor wat éénvormig of saai? Eigenlijk niet, maar je moet het op zijn minst enkele luisterbeurten geven. De teksten zijn niet meteen subtiel maar de muziek zit wel vernuftig en ingenieus in elkaar. En dat staat dan ook garant voor talrijke keren aan luisterplezier.
‘Is This The Life We Really Want?’ biedt ons twaalf tracks aan die muzikaal soms dicht tegen bepaalde Pink Floyd albums aanleunen. De donkere en soms scherpe teksten doen de luisteraar nadenken. Een meesterwerk is het niet maar wel een heel goed album van een intussen 73 jarige Waters. Hopelijk wacht hij iets minder lang om ons te verrassen met nog wat werk van dit niveau. Intussen hebben we onze handen vol aan dit album.
Sam De Rijcke
De nieuwe van Roger Waters in één ruk proberen beluisteren. Aartsmoeilijke opdracht. Niet gelukt. Halverwege in slaap gevallen. Meer van hetzelfde. Clean en glad. Produced by Mr Proper. Tot in de puntjes uitgedacht. Niets aan het toeval overgelaten. Muzikale hoogstandjes. Solootje op tijd en stond. Bombastische trekjes. Strijkers zwellen aan. Niets nieuws aan de horizon. Keurig binnen de lijntjes. Een mens geeuwt zich te pletter. ‘The Wall’ nog altijd als ijkpunt. ‘The Wall’ is 38 jaar oud. Stilstand is geen vooruitgang. Roger Waters ten voeten uit. Kwijlen voor de fans. Not what we really want. Slaapwel.
Mark Lanegan lijkt actiever te komen naarmate de jaren vorderen. Het lijkt erop dat hij al een hele tijd gezond leeft en dat heeft er misschien ook wel mee te maken. Het ziet er naar uit dat Lanegan de laatste jaren een vrij stabiel en zorgeloos bestaan leidt. Nogal anders dan toen hij nog rondtoerde met The Screaming Trees. Naast zijn albums leent hij ook veel zijn stem uit aan andere projecten zoals met Isobel Campbell, The Twilight Singers etc… Sedert het album ‘Bubblegum’, dat toch wel een mijlpaal in de mans oeuvre is, heeft hij eigenlijk nog geen slecht album gemaakt. Maar ook geen enkel album dat zo intens en gitzwart klonk als ‘Bubblegum’. Ook ‘Gargoyle’ niet. Maar het is zeker geen zonnige plaat geworden maar wel een goed en degelijk album. Daarin doet hij waar hij goed in is: namelijk met zijn kenmerkende stem verhaaltjes vertellen en zingen. Bovendien weet hij zich ditmaal terug te omringen met klasse muzikanten. Die zorgen met o.a. keys, orgel, synths en gitaarpartijen voor de nodige dreigende, vervreemde en soms eighties post punk geluiden in de tracks. “Nocturne” drijft op een post punk bassound. Net als “Drunk On Destruction” dat een post punk klinkend gitaartje bevat. De machtige orgel- en synthklanken op “Blue Blue Sea” bepalen de sfeer van het nummer. “Beehive” is vrij catchy en rockend te noemen voor Lanegans doen. Het lang uitdeinende “Old Swan” sluit het album na tien songs af.
‘Gargoyle’ zal wellicht niet dezelfde impact of stempel krijgen zoals ‘Bubblegum’ indertijd, maar het is een sterk album in het oeuvre van de man. Eentje waar we veel luisterplezier aan (zullen) beleven.
Het Franse kwartet Cotton Belly’s leerde ik kennen eind 2015 met de release van ‘Rainy Road’. Een album dat bestond uit een mengeling van blues/folk en rock elementen. Het klonk traditioneel Amerikaans, warm en eerlijk. Zonder snufjes en studiotrucjes. Nu komen ze met het concept ‘Live session’ af. Het is geen live album zoals we dat kennen maar een album dat zo opgenomen is dat het klinkt als een live versie. Zoals John Hiatt deed met zijn album ‘Bring The Family’. En dat hoor je effectief aan de muziek. Alles klinkt vrij levensecht en nergens krijg je de indruk dat men aan de knoppen heeft gedraaid om zaken beter of anders te laten klinken.
In vergelijking met ‘Rainy Road’ komt de bluesrock hier op ‘Live Session Vol 1’ nog ietsje meer op de voorgrond. Getuige hiervan zijn de ballad “Reason” en de bluesrocker “Greatness”. Twee songs die ook op ‘This Day…’ uit 2013 voorkwamen. “Greatness” vind ik hierop in een veel betere versie staan: puurder, echter. Verrassend is de cover van Stevie Wonder’ s “Superstition” die hier in een Bayou sausje werd gedrenkt.
Van de zes songs staat er één compleet nieuw nummer tussen:”Broken Line”. Een track dat tussen enkele bluespop/rock groten kan staan. Ik denk dan bijvoorbeeld aan Robert Cray of Jeff Beck om maar iets te noemen.
Er staat ‘Volume 1’ in de titel. Betekent dit dat er een vervolg komt? Inderdaad, in het najaar verschijnt volume 2. En dat is een goede zaak want de songs, samen in een kamer live opnemen, ligt hen wel. Het komt hun geluid en sfeer ten goede. Een aanrader voor wie van bluesrock gerichte muziek houdt. We kijken al uit naar deel twee.
Griekse heavy/progressive metal? Inderdaad, in Griekenland maken ze heel wat meer dan alleen maar de Sirtaki. The Silent Wedding is daar één voorbeeld van. Deze band heeft al sedert 2013 onderdak bij het Belgische FYB Records. Wat de band ons te bieden? Potig en melodisch gitaarwerk, een feilloze ritmesectie, verzorg keywork en krachtige vocals. We krijgen dus kwaliteit. Zoals aangegeven klinkt het gitaarwerk potig maar is er ruimte gelaten voor melodische invulling. Dat geeft, naast de zang, ook meteen emotie en diepte aan de songs.
Op “A Dream Of Choices” krijgen we niemand minder dan Tom Englund van Evergrey. Een emotioneel gezongen song met enkele fijne gitaarfillers. Andere knallers zijn o.a. “Under The Veil of Grey”, “Insanity”, “What Lies Beyond” en “Silence”. “Loneliness” is een degelijke maar ietwat voorspelbare ballad. Maar laat ons wel wezen: er staat geen zwak nummer op ‘Enigma Eternal’.
Voor het artwork ging ze te rade bij Travis Smith. Ook wel bekend voor zijn werk bij o.a. Nevermore, Iced Earth en Opeth. Het is heel mooi artwork geworden met aandacht voor details.
The Silent Wedding heeft een sterk heavy metal album gemaakt met wat prog elementen. Een band die groeit en niets aan het toeval overlaat. Geef ze nu nog ergens een plaatsje op één van de Europese metalfestivals en ze zijn vertrokken.
A-Sun Amissa is terug en Richard Knox leidde deze release dat bijdragen van talrijke muzikanten bevat zoals Aidan Baker (Nadja), Claire Brentnall (Shield Patterns), Angela Chan (Tomorrow We Sail. Lanterns on the Lake), Aaron Martin (From the Mouth of the Sun), David McLean (Gnod, Tombed Vision Records), Frédéric D. Oberland (The Rustle of the Stars, Oiseaux Tempête, FareWell Poetry, FOUDRE!), Owen Pegg (Hundred Year Old Man), Colin H. Van Eeckhout (Amenra, CHVE). Een heleboel mooie namen dus. Het gevolg is dat het album wel iets anders klinkt dan hun voorgaande uit 2013. Het geluid is dichter en voller en de free jazz elementen die op de vorige release voorkwamen zijn nu nog iets meer aanwezig. Verder krijgen we hier vier lange tracks bestaande uit drones, saxofoonsounds en klarinetmotieven gemengd met veldopnames en primaire elektronische beats. Geen eenvoudige muziek dus. De inbreng van de verschillende muzikanten zijn merkbaar: de trance meditatieve gezangen van Colin H. Van Eeckhout, de sax van David Mclean, de gezwollen zang van Aidan Baker… Toch is alles gepureerd in één samenhangend geheel. Het is geen collage geworden.
‘The Gatherer’ is geen groot toegankelijk album maar wie een beetje het werk van mensen zoals Aidan Baker en Colin H. Van Eeckhout kent, weet ongeveer wat hij kan verwachten. Ze creëren hier een eigen wereld aan de hand van vier lappen muziek. Een vreemde wereld maar wel boeiend.
Nederlands 
Français 
