Crites is een Gentse band die reeds twee jaar aan de weg timmert en die zopas zijn debuutalbum uitbracht bij Starman Records. Ze brengen lekker weerbarstige noiserock die soms hint naar postrock. Zet ze dus niet in het rijtje van andere recente noisebands als Brutus en Cocaine Piss. Wel komt Crites in de buurt van ‘oudere’, meer Amerikaanse noisebands als Jezus Lizard, Shellac, Slint, Cop Shot Cop en Girls vs Boys.
De twaalf tracks op dit titelloze debuut hebben een ingehouden energie die maar weinig bands in de vingers hebben. Het gaspedaal wordt nooit helemaal ingedrukt. Als een fietsband die superhard staat, maar toch niet openknalt.
Mimi Van de Put legt bij momenten flink wat soul in haar bas-spel en biedt de luisteraar een houvast doorheen de songs als de twee gitaristen en soms ook de drummer buiten de lijntjes gaan kleuren. Mick Windey is geen natuurtalent als zanger, wat in dit genre doorgaans als sympathiek wordt ervaren, maar hij slaagt er wel in om je mee te nemen in zijn wereld van kleine en grote problemen en overpeinzingen.
Uitblinkers op dit debuutalbum zijn opener (en single) “Walls”, het van noise en fuzz naar pop uitwijkende “Run” en “Moan”, dat Pixies-ambities heeft. Op het einde van “Unrelenting” lijkt de fietsband het toch te gaan begeven, maar dan komt er weer een smoothe baslijn die meer zalft dan slaat. “Haywire” heeft een paar knappe, bijna psychedelische gitaarrifjes en afsluiter “Gimmick” zoekt nog een laatste keer de grenzen op van de ingehouden energie, om uit te monden in slotakkoord dat het midden houdt tussen Frank Zappa en Sonic Youth.
Een intrigerend debuut van een veelbelovende band.
www.vi.be/crites
U moet weten dat deze schijf is terechtgekomen bij een doorwinterde Hendrix fan. En Hendrix fans krijgen altijd een beetje argwaan wanneer een resem covers op hen af komt, want nobody plays Hendrix better than Hendrix. Oneindig veel bands hebben de songs van het gitaargenie gecoverd, maar de magie van het origineel werd nooit geëvenaard.
Bij het gezelschap Machine Mass lijkt echter de term ‘interpretaties’ beter gekozen, en dat is meteen het goede nieuws. Dit zijn allemaal volledig instrumentale versies van onsterfelijke songs waarin Hendrix een fusion jazz vestje krijgt aangemeten, en dit van een bende rasmuzikanten die hun virtuositeit per lopende meter tentoon spreiden zonder daarbij de groove uit het oog te verliezen. De gitaar is natuurlijk één van de hoofdrolspelers, het zou er nog aan mankeren. Die klinkt iets minder rauw maar net als bij de meester zijn de snaren constant op zoek naar avontuur. Machine Mass voegt er nog een extra kleurenpalet aan toe, er wordt uitvoerig aandacht besteed aan een omlijsting van glooiende keyboards, heerlijk roffelende drums en sexy basritmes. Dit is immers een fusion-jazzband, de klasse en virtuositeit gaan perfect samen met tonnen speelplezier en spontaniteit.
Het respect voor Zijne Gitaarhoogheid is alom tegenwoordig en er wordt uitvoerig gejamd, geëxperimenteerd en op ontdekkingstocht gegaan in diens avontuurlijke songs. Opener “Third Stone From The Sun” is een heerlijke lange opener waarin Machine Mass met de geest van Hendrix het heelal in trekt. “Little Wing” is voorzien van een zwevende intro die de song de eerste twee minuten quasi onherkenbaar maakt, maar wel uiterst boeiend. Ook “Voodoo Chile” wordt op een interessante manier binnenstebuiten gekeerd, de anders zo herkenbare intro heeft hier een soort beatbox injectie gekregen. Gedurfd, zeer zeker, maar het werkt, en hetgeen er na komt is een heerlijke jam die de spirit van Hendrix alle eer aan doet. Ook “You Got Me Floatin’” begeeft zich richting space langsheen een boeiende jamweg.
Het siert de uitmuntende muzikanten van Machine Mass dat zij niet gepoogd hebben om Hendrix klakkeloos te imiteren. Zij hebben daarentegen een reeks briljante songs van Jimi ter hand genomen en zijn daarmee op een hoogst creatieve manier aan de slag gegaan zonder ook maar één seconde het genie van de grootmeester onrecht aan te doen.
Dead Cross werd uit de grond gestampt door gitarist Mike Crain en bassist Justin Pearson (beiden uit de band Retox) en drummer Dave Lombardo (ex-Slayer). Eerst zou Gabe Serbian zingen, maar na de eerste opnames verliet die echter de band. Dus belde Lombardo zijn Fantômas-maatje Mike Patton (van Faith No More). De nieuwe band is vooral een ode aan de agressieve en meestal ook politiek geladen hardcorepunk van de jaren ’80 en ‘90. Producer Ross Robinson (Sepultura, Slipknot, …) mocht de opnames in goede banen leiden.
Mike Patton mocht alle reeds opgenomen tracks opnieuw inzingen en herschreef ook de teksten. Maar voorts hield hij zich, net als de rest van de band, strak aan het uitgangspunt dat de opnames een ode moesten zijn aan de hardcorepunk van vroeger. Zonder dat concept waren ze vast uitgekomen bij experimentele jazz-noise, zoals bij Fantômas. Het is als vanouds smullen van Patton-songtitels als Grave Slave, Gag Reflex, Obedience School, Church Of The Motherfuckers en Divine Filth. Ook de teksten zijn Patton op z’n best.
Patton’s stem en teksten vormen op dit debuutalbum absoluut een meerwaarde. Samen met Lombardo geeft hij een soms onderhuidse, dan weer klare metal-injectie aan het groepsgeluid. Daardoor klinkt de hardcore-basis van de Retox-tandem Crain-Pearson net iets harder, sneller, brutaler en agressiever. Een beetje Black Flag die thrash-metal omarmt.
De Bauhaus-cover “Bela Lugosi’s Dead” is halfweg het album een welgekomen rustpunt. Een pauze die je als luisteraar nog eens doet beseffen hoe hard en diep deze muziek gaat. De heel directe en brutale muziek is een perfecte afspiegeling van Patton’s teksten, met heel wat onderhuidse en openlijke kritiek op het Amerika van president Trump.
Dat aspect kwam nog eens extra naar voor bij één van de eerste optredens van de band, waar Dead Cross samen met voormalig Dead Kennedy’s-zanger Jello Biafra de klassieker “Nazi Punks Fuck Off” omvormde tot “Nazi Trumps Fuck Off”.
De teksten op dit debuutalbum drijven vooral op woede en ontgoocheling over de politiek in Amerika. Als Trump dit kan oproepen bij getalenteerde artiesten als Lombardo en Patton, moeten we hem toch ergens voor bedanken.
De Amerikaanse punkrockband RabbitPunch heeft zopas een leuke EP uitgebracht. De band uit Saint Louis (Missouri) graaft met ‘First Round Knock Out’ naar de wortels van de Amerikaanse punkrock en komt zo uit bij the Stooges, the Groovy Ghoulies, de Ramones, Weezer en het vroege werk van Green Day.
Het viertal brengt zijn punkrock met veel slome energie en nam weinig moeite om te sleutelen aan de opnames. Als je dan toch een debuut opneemt in dit genre, levert die aanpak toch al enkele bonuspunten op en veel sympathie.
De onderwerpen zijn typisch voor de vroege Amerikaanse punkrock. “Comic Books Kept Me Up All Night” had inzake songtitel zo op een album van de Ramones kunnen staan. Muzikaal zitten ze er ook dicht tegenaan, al hebben ze niet het strakke en supersnelle van Johnny en zijn makkers. “Admin Leaving Fun“ gaat over een saaie dag op het werk die toch nog goed komt en zit qua tekst in de richting van The Offspring, maar muzikaal is er minder power.
“Nightcrawler” gaat op een nonchalante uptempo-manier over X-man uit de Marvel-strips en het afsluitende “When Jimmy Talks“ gaat over een gewone sterveling die over goddelijke krachten blijkt te bezitten. Allemaal heel Amerikaanse onderwerpen.
Het blijft leuk en gezellig op deze debuut-EP, maar met een beetje meer punch en wat meer peper in deze punkrock zou RabbitPunch pas echt kunnen aanslaan.
https://www.facebook.com/rabbitpunchSTL/
Bill Callahan, de meester van de onderkoelde ironie
Bill Callahan
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-09-02
Nick Nyffels
De afsluiter van dit seizoen OLT Rivierenhof (we laten Clement Peirens even buiten beschouwing), werd voor ons Bill Callahan. Die had eigenlijk geen concrete aanleiding voor zijn Europese tour, zijn laatste plaat ‘Dream River’ is immers al van 2013, maar toch was er verbazend veel volk afgezakt voor deze Americana-artiest.
Het voorprogramma werd verzorgd door de stand up comedian Alex Agnew, maar dat was niet echt een succes: hij koos er voor het grootste deel van zijn set in het Engels te doen, de afstand tot het zittende publiek was te groot, en de grappen ontlokten ten hoogste een lichte glimlach.
Callahan had gelukkig een volledige band meegebracht, zijn laatste platen zijn nogal minimaal van opzet, wat in een festivalsetting toch minder werkt dan in een intiem zaalconcert. Ook vestimentair had hij zijn best gedaan, deze jonge vader en vijftigplusser droeg een typisch Country & Westernpak met borduursels en glitters.
Als je de platen van Callahan kent, weet je wat je mocht verwachten, trage Americana die veel raakvlakken heeft met Lambchop en Spain, met Callahan die bijna parlando met een brommende bariton, denk aan Stuart Staples, zijn teksten declameert. Dit klinkt misschien niet echt uitnodigend, maar live ondergingen zijn nummers een ware transformatie: Callahan hield het gedurende heel het concert bij zijn akoestische gitaar, aangevuld met mondharmonica, maar zijn band tilde het allemaal naar een hoger niveau: country, maar met verdomd potige stukken elektrische gitaar en een ritmesectie die het tempo opdreef. Callahan’s band wist echt wel de sfeer van de jaren zeventig op te roepen, en legde zo een brug tussen Nick Drake en Ryley Walker.
Callahan putte uit zijn hele oeuvre, de songs van Smog ontbraken niet: zowel het ironische “Dress sexy at my funeral” als de mooie country tearjerker “ Rock Bottom Riser”. Dat Callahan de koning van de ironie is, bewees hij ten voeten uit op “America”, waarin hij puur door zijn intonatie, vele malen grappiger was dan Alex Agnew vanavond. Een ander Smog-nummer, “Cold blooded old times” swingde zowaar als een Amerikaanse brass-band. We moeten ook zeker de gitarist vermelden, die pareltjes van gitaarsolo’s rondstrooide.
Het Rivierenhof reageerde enthousiast, met een luid applaus dat Callahan wat van zijn stuk bracht. Niet voor lang echter, want “Riding for the feeling” was een prachtige afsluiter van een onvermoeid viersterren-optreden.
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Walter Becker, gitarist Steely Dan , overleden
De Amerikaanse gitarist Walter Becker, een van de oprichters van de groep Steely Dan, is zondag op de leeftijd van 67 jaar overleden, zo is op de officiële website van Becker bevestigd. De doodsoorzaak of andere details werden niet bekendgemaakt op de site.
Samen met Donald Fagen maakte Becker in de periode 1972-1980 zes albums onder de naam Steely Dan, waaronder “Aja”, “Black Cow”, “Do It Again” en “Rikki Don’t Lose That Number”.
Velen vonden dat de specifieke stijl van het duo een mengeling was van rock and jazz, maar Becker wees dat in een interview met het muziektijdschrift Rolling Stone van de hand. “Ik ben niet geïnteresseerd in een samensmelting van rock en jazz”, zei hij in 1974. “Dat soort huwelijk heeft tot dusver enkel logge resultaten gegeven. Wij spelen rock-’n-roll, maar we swingen wanneer we spelen.”
De Amerikaanse groep werd in 2001 in de Rock and Roll Hall of Fame opgenomen. Walter Becker was “een uitstekende gitarist en een groot songschrijver”, schreef Fagen in een in memoriam in Rolling Stone.
(Bron: Het Nieuwsblad)
Zimmerman - Nog een project van één van de bandkleden van Balthazar die naar buiten treedt in hun sabbatjaar. Simon Casier plaatste de bas even opzij en ontpopt zich op z’n soloalbum als een gerespecteerd multi-instrumentalist/componist/producer en zanger . We krijgen een rits sfeervol broeierige, breekbare en krachtige indiepoprocksongs. Zijn zeg-brabbelzang biedt een meerwaarde . Het doet wat denken aan de melodieuze dromerige grilligheid van Girls In Hawaii, Grandaddy en natuurlijk Balthazar zelf door de ritmiek , het gitaarspel en de melancholie die schuilen in de songstructuur . “Liar”, “Hard to pretend” en de soberheid van “Someday maybe” , “What will we do? And when?” en de titelsong zijn voorbeelden van zijn vakmanschap . Mooi debuut.
Doherty is en blijft één van de kleurrijkste karakters die de Britse rockgeschiedenis voorbracht . De avonturen met Libertines , onlangs nog een reünie, en Babyshambles waren spraakmakend in de positieve en negatieve zin . Maar ok afgekickt of niet , de banden met vroeger zijn gelijmd en hij is toe aan een tweede solplaat , die ‘Grace/wastelands’ opvolgt . Aangenaam luisterplezier krijgen we , speels , spontaan en los uit de pols ; in z’n sing/songwriting worden diverse stijlen verwerkt en voelen we een lofi inslag . We hebben sfeervol ingetogen , breekbare en luchtige, extraverte nummers .
“I don’t love anyone (but you’ve not just anyone)” is er eentje om te koesteren . De muzikale vondsten en kunsten heeft hij in zich , het is genieten van Doherty’s brille van “Down for the outing” , “Flags from the old regime” en “Birdcage”, met een knipoog naar Amy Winehouse. Tja, Doherty zorgt voor een recept talentvol musiceren en vakmanschap, punk in hart en nieren, zeker?! …
Het gaat goed , erg goed met Het Zesde Metaal rond Wannes Cappelle , die het West-Vlaams, al een paar platen lang, in ere houdt . “Ploegsteert” werd nog gekozen tot best Belgische popsong en met dit album kregen ze een MIA award . Optredens bij de vleet . “Naar de wuppe” is het uitgangsbord . Tekstueel en muzikaal sterk, oprecht , puur , persoonlijk, waar Vriendschap , Liefde en Wereldproblematiek de thema’s vormen in melodieus goed uitgewerkt materiaal . “Liefde”, “Nie gezond” , de single en de titelsong zitten erg mooi in elkaar.
Deftig ingetogen , sfeervol broeierige nummers brengen ze , iets breder van opzet en door de elektronica is er meer doorstroom . Cappelle ontpopt zich als een groots performer en entertainer . Met z’n band , leden van Roosbeef, en multi-instrumentalist Tom Pintens wordt het niveau duidelijk hoog gehouden . Te koesteren !
Wie had op voorhand kunnen voorspellen dat The War On Drugs zou uitgroeien tot de grote band die ze nu zijn? Ik in elk geval niet. Akkoord de muziek sprak mij altijd wel aan maar erg voor de hand liggende pop/rock muziek maken ze nu ook niet. Hun etherisch en weidse muziek is niet meteen gemaakt voor de hitparade. Maar zie de grote massa heeft hen toch ontdekt en in hun armen genomen. Het vorig album ‘Lost In The Dream’ deed het in de indie-scene maar ook daarbuiten erg goed. Het zorgde ervoor dat ze daarna op menig groot festival podium mochten optreden. Het album bevatte onder ander de singles “Red Eyes” en “Under The Pressure”. Nu drie jaar later is er de opvolger voor dit succes. Benieuwd of ze erin slagen om even goed of beter te doen als ‘Lost In The Dream’.
De opener “Up All Night” is een blauwdruk voor wat ons in de andere songs te wachten staat: een nog grootser geluid dan op hun vorige langspeler. Geschikt voor grote podia maar met de nodige diepgang. “Up All Night” schotelt ons stemmige piano, een uitwaaiende gitaar en wat spelerlei met een drumcomputer voor. En een heel effectieve en catchy zanglijn. “Pain” is vooral gitaar en vocals met de rest als ondersteuning. “Holding On” bevat een klokkenspel zonder erg op te vallen. De song begint in de intro als een jaren 80 synthpop nummer. Eenmaal op gang is het een prettige rocker. Bij momenten, zoals op “Thinking Of A Place”, doet zijn zang mij een beetje aan het gemurmel van Bob Dylan denken. En dat is absoluut als een compliment bedoeld. Tot en met afsluiter “You Don’t Have To Go” ,dat eerder mijmerend klinkt, krijgen we prachtige songs die je bij je nekvel grijpen. Alles klinkt heel naturel en zit netjes op zijn plaats alsof het geen moeite heeft gekost.
Zijn ze erin geslaagd om even goed te doen als hun vorig album? De tijd moet het uitwijzen, maar ik ben geneigd om te zeggen dat ‘A Deeper Understanding’ zelfs nog beter dan ‘Lost In The Dream’ is.
Tephrosis is een one-man band die zich focust op instrumentale muziek. Die muziek is een mengeling van post rock en post metal met een progressieve inslag. Kenji Olivier is de naam achter dit project en hij is afkomstig uit het West - Vlaamse Ieper. ‘Clouded Minds’ beschrijft aan de hand van vijf tracks de dag van een jongen die zich een weg weet te banen uit zijn depressie.
Wanneer ik zo de openingstrack “Clouded Minds” beluister lijkt het mij dat deze jongen onder andere goed naar acts zoals Pelican, Sólstafir, Cynic of Naïve heeft geluisterd. Dit vanwege de opbouw, de ritmesectie en de metal invloeden. Ook vanwege de warmte en de dikte van het geluid. Dat deze solist hierbij hetzelfde niveau haalt , is dan weer wat overdreven maar je hoort hier de veelzijdigheid die hij ons te bieden heeft. Het is vooral een gitaargerichte EP maar er wordt ook gebruik maakt van synths en pianosounds om de songs te kleuren. Zoals op “Downfall” waar rustig gestart wordt met een piano-gerichte intro om daarna de metal klinkende gitaren boven te halen. “Downfall” is een goede opgebouwde track dat de volle vijf minuten weet te boeien. Ook “Dream Walker” start op deze manier en is een korte, iets ingetogener song. Ze bloeit voorzichtig open als een bloem. “Beyond Darkness” bezit een donker sfeertje met hier en daar wat lichtpuntjes. De drumpartijen doorheen de EP zitten goed in elkaar en hebben die progmetal-touch meegekregen. We eindigen de EP met “Visions of Hope” dat staat voor de hoop op een betere toekomst en genezing. Het geheel doet mij heel vaag wat denken, qua gitaren en ritmiek, aan de jonge Metallica.
Een pluimpje voor deze kerel die alles alleen in elkaar heeft gestoken, want eigenlijk klinkt dit allemaal goed. Het is instrumentale en cinematografische muziek waar veel gevoel in zit. En zonder woorden weet hij ons toch iets te vertellen en ons te raken.
Het zag er aan te komen … Een nieuwe plaat van het Schoste Jesus & Mary Chain . Een eerste keer smeulde het vuur terug op het Coachella festival (2007) en twee jaar terug ondernamen ze een heuse tour met ‘Psychocandy’ , baanbrekend album , toen dertig jaar oud, eens op te stoffen . En van het een kwam het ander , de broers Jim & William Reid hadden de smaak te pakken . De voorbije tien jaar werd er al eens een song geschreven , en kijk nu is het resultaat er met ‘Damage and joy’.
Jesus & Mary Chain lagen medio de jaren 80 aan de basis van de shoegaze , hun muziek baadde in onstuimige gekte, gekunstelde slordigheid en onverschilligheid . Band die stekeligheid , smerigheid, emotie en gevoeligheid samenbrachten in heerlijk materiaal! Gaandeweg werd hun pop/rock in efficiënte melodielijnen gekoppeld aan feedbackgeraas en ander gitaarlawaai . De donkerte sluimert over het materiaal heen .
In hun voetsporen hadden we bands als My Bloody Valentine , Ride, Slowdive , Loop en The House Of Love. Met een knipoog naar The Chameleons. En je kan nog een enorme waslijst opnoemen van rockende psychedelica bands die ook aanklopten bij de Schotse broers . Check maar eens Brmc, The Raveonettes , The soft moon , Big pink of A place to bury strangers
Ook onze Newmoon heeft hen als voorname inspiratie.
Op de nieuwe cd is de band goed bezig , op dreef en in de juiste stemming in het genre .De zwierige melancho gitaarlicks en hun (noisy) effects zijn broeierig , sfeervol , dynamisch, mooi verdeeld over de nummers . Backing vocaliste Bernadette Denning maakt het iets gevoeliger.
The Jesus & mary chain klinkt op de cd jeugdig , onbevangen, fris , goed. “Amputation” is een lekkere opener , “War on peace” en “All things pass” zetten ons op de rails . Het middendeel is ietwat slepender , sfeervoller , maar op “Presideci”, “Get on home” , “Facing up to the facts” ramt het combo lekker door . Sterke return . Het was het lange wachten waard!
Ze zijn al meer dan twintig jaar bezig en hebben zo hun plaatsje toegeëigend in de Amerikaanse indie. Spoon , de band rond sing/songwriter , zanger/gitarist Britt Daniel, is toe aan de negende plaat en speelt intens broeierige, strakke pop , met een roots/americana touch , gekenmerkt van z’n gruizige vocals .
Experimenteerdrift , toegankelijkheid en eenvoud zijn uitersten én liggen toch dicht bij elkaar. De catchy gitaarriffs en stuwende beats worden afgewisseld met donkere, sfeervolle tunes . Innemend als ongedwongen , dwarrelend gaan we door de plaat heen . Af en toe sijpelt ergens een gekend retro geluidje door als op “Tear it down” , die ergens Nick Straker Band (“Walk in the park”) doet opborrelen .
Hobbelig, vlotjes gaan we door het kwaliteitsvolle werk . Opnieuw eentje voor fijnproevers in het genre!
Betreffende het muzikale begrip indiepop, zijn The Feelies van Glenn Mercer en Bill Million uit New Jersey één van de meest bepalende. ‘Crazy Rhythmes’ (’80) en ‘The good life’ (’86) waren prachtplaten in het genre en staan in het geheugen gegrift door de twinkelende, onderkoelde en jangly gitaarpop en zweverige (anti) zang. ‘Only life’ (’88) en ‘Time for a witness’ (’91) zijn meer gewoontjes, maar nog steeds fijne platen.
En in 2011 , twintig jaar na de laatste cd was er de reünie met ‘Here before’ , die het geliefde oud Feelies recept afstofte : een heerlijk genietbare plaat, een comeback om u tegen te zeggen, broeierige en dromerige indiepop, met een licht twinkelende swing of een semi-akoestische gevoelige kwinkslag , af en toe iets forser uithalend. Het is een gortdroge sound, met een zweverige, repetitieve , opbouwende ondertoon vol fijne, subtiele, geraffineerde melodieën en die typisch zeurderige, neuzelende (fluister)zang van Mercer .
Een goede vijf jaar later is er terug iets nieuws , op het elan van vroeger. De V.U. is meer dan ooit present . In dit indieconcept popt en rockt The Feelies , elegant , rauw of sober door de semi-akoestische inslag . De reprise van de titelsong als afsluiter is om van te snoepen , tien minuten lang ; ook de tien nummers ervoor is het indie op z’n best. Die mannen weten hoe de gitaren in dit genre moeten klinken en waar emotionaliteit in verweven zit . Prachtplaat!
Pukkelpop 2017 thru the eyes & ears of Geert Huys
Pukkelpop 2017
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2017-08-30
Geert Huys
PUKKELPOP 2017 - Drie dolle dagen, 28 keuzes, 1 relaas
DAG 1 - 17 augustus 2017
TAMINO (Club, **½)
Na meerdere Pukkelpop edities te hebben rondgedoold als anonieme toeschouwer werd hét godenkind uit de jongste Nieuwe Lichting nu ineens zelf op het podium in Kiewit gedropt. Het werd helaas een weinig comfortable landing op Limburgse bodem. De té verkrampte Tamino kon zijn overconcentratie en onwennigheid tegenover de grote massa amper verhullen, waardoor wereldsongs als “Habibi” doodjammer maar keihard op een koude steen vielen. Toegegeven, de wanhoopkreetjes van het massaal uit Camping Chill aangevoerde oestrogeen zaten daar wel voor iets tussen, want in de meer intieme setting van een radiostudio bewees de 20-jarige Antwerpenaar reeds eerder dat de Buckley-vergelijking wel degelijk kan opgaan.
INTERGALACTIC LOVERS (Marquee, ***)
Een schoolvoorbeeld van een geluk bij een ongeluk: sinds Lara Chedraoui na een vingerblessure de gitaar noodgedwongen aan de wilgen heeft gehangen is het enkel maar crescendo gegaan met de live reputatie van Intergalactic Lovers. In Kiewit schoof de frontdame sierlijk over het podium met de zelfzekerheid en souplesse van een jonge Patti Smith, met vlak achter haar de boys-in-the-band die allen in een strak muzikaal pak staken. De rafelige gitaarpop songs van de onlangs opnieuw aan de oppervlakte verschenen Aalstenaars lijken door de jaren heen wel steeds meer inwisselbaar, dus na drie kwartier was de koek toch wel meer dan op.
RYAN ADAMS (Main stage, ****)
De Amerikaanse ex-punker en alt.country held is (nog maar eens) zijn lief kwijt, maar bracht ter compensatie zijn verzameling pluchen tijgers, een gehavende Amerikaanse vlag en vooral een erg potige classic rock band mee naar Pukkelpop. De blitse Adams (rode zonnebril, T-shirt én gympies) werkte zich in het zweet om te bewijzen dat zijn jongste breakup album ‘Prisoner’ zich uitstekend leent om festivalweides te komen wakker schudden met een portie onversneden rootsrock à la Tom Petty & The Heartbreakers. Helemaal aan het eind van de set kreeg het ongeleid projectiel in Adams toch even de bovenhand en moest het drumstel er aan geloven. “Do You Still Love Me?” vroeg Ryan zich af in het ontstuimige openingsnummer: wie deze rock’n’roll held zelfs geen heel klein beetje graag ziet mag nu oprotten.
PJ HARVEY (Marquee, ****½)
Wie oudgediende Harvey afgelopen jaren wat uit het oog was verloren kreeg meteen lik op stuk. De pose waarmee de frêle Engelse vergezeld van een tienkoppige marching band het podium opstapte had veel weg van een aangekondigde veldslag. Als doelwit op haar kruistocht houdt Harvey alle geopolitieke shit in het vizier die tot de wereldwijde vluchtelingencrisis heeft geleid; het is dé rode draad doorheen Harvey’s redelijk onderschatte recentste worp ‘The Hope Six Demolition Project’ (‘16) én vormde de hoofdmoot van haar ‘return to form’ performance in Kiewit. Het publiek kreeg weinig hapklare brokken geserveerd in het eerste driekwart, wel een gebalde en meeslepende set waarbij Harvey de gitaar had ingeruild voor een sax met in haar kielzog een onwaarschijnlijke straffe selectie aan muzikale virtuositeit: John Parish, Mick Harvey en Alain Johannes anyone? Op het eind verkocht La Harvey ons nog een lekkere psychobilly uppercut met oudje “50Ft Queenie” en veegde ze de vloer aan met het legertje hersenloze popprinsessen die dit jaar massaal de weg naar de Kiewit podia bleken gevonden te hebben. Er achteraan kwam nog “To Bring You My Love”, ja zó moet een nummer over de liefde dus echt klinken!
STRAND OF OAKS (Club, ****½)
We lieten zonder dralen de overbelichte Solange links liggen ten voordele van Timothy Showalter en zijn rechttoe-rechtaan rockende kornuiten -aka Strand Of Oaks- die reeds voor een tweede keer een retourtje Kiewit in de bus kregen. Showalter is een artiest naar ons hart met een erg zeldzaam profiel: authentiek, kwetsbaar, onbezonnen, én dankbaar. Predikant of charismatische frontman, toogfilosoof of stoere rocker: Showalter kan of wil niet kiezen en is het dus allemaal. Muzikaal leunt de band steeds nauwer aan bij early My Morning Jacket en Neil Young & Crazy Horse, maar mijn God, met welke epische grandeur werden persoonlijke favorieten als “Radio Kids” en “JM” (een ode aan wijlen Songs:Ohia brein Jason Molina) de tent ingeslingerd! Showalter en het Pukkelpop publiek, het waren vanavond twee handen op één buik en dat moest uiteraard eindigen in een rondje crowdsurfing door de 35-jarige Amerikaan.
INTERPOL (Marquee, ****)
Financiële kater? Artistieke bloedarmoede? Een nostalgische bui? Eerlijk, het kan ons eigenlijk geen ene moer schelen waarom Interpol deze zomer de boer op gaat met een integrale reprise van hun gitzwarte debuutschijf ‘Turn On The Bright Lights’ uit 2002. Onder de bloedrode spots van het Marquee podium onderstreepten een stoïcijns voor zich uit turende Paul Banks en zijn vier in strakke zwarte maatpakken getooide metgezellen nog maar eens waarom precies dié plaat anderhalf decennium geleden het vuur aan de lont van de postpunk revival stak. Zwartgallige teksten gedeclameerd door een donkere bariton, messcherpe gitaren, lome baslijntjes en holle drums: de typische genre ingrediënten hadden hun houdbaarheidsdatum nog bijlange niet overschreden, maar kregen toch nauwelijks de helft van de tent gevuld. Gaten in de cultuur, je vond ze donderdagavond bij de vleet.
TY SEGALL (Club, ****)
Met een beetje fantasie kon je ze zien staan, daar op het podium van de Club: The White Stripes met drie extra muzikanten én een veel betere drummer. Neh, in werkelijkheid betrof het Ty Segall en zijn Freedom Band die blijkbaar enkel rode en witte kleren in de reistas hadden geduwd, maar zich net zoals de ‘familie’ White in hun gloriejaren rijkelijk bedienen van rauwe psychblues en fuzzy garagerock. Als zanger solliciteerde de nasaal klinkende Segall naar de rol van Marc Bolan on speed, maar hell yeah, als gitarist stond hier een 30-jarig bastaardkindje van Johnny Winter.
MODERAT (Marquee, ***½)
De wegen van dit Berlijnse electronica trio gaan binnenkort terug uiteen als Modeselektor en Apparat, en kijk, Pukkelpop kreeg de eer en het genoegen om die artistieke teraardebestelling niet onopgemerkt te laten voorbij gaan. Toegegeven, na een paar uur onophoudelijk gitaargeweld was het even acclimatiseren, maar uiteindelijk moesten lijf en leden toch zwichten voor de wonderbaarlijke chemie tussen stuiterende Warp beats en melancholische Notwist indietronica. We hebben ze niet onmiddellijk kunnen spotten, maar meerwaardezoekers die anders drie dagen kamperen in en rond de Dance Hall en de Boiler Room hadden hier ongetwijfeld een vette kluif aan. Dankeschön und auf wiedersehen!
THE XX (Main stage, ****)
De enige headliner op PP17 die naam waardig kwam bewijzen dat een band ook zonder oorverdovende beats of gierende gitaren een festivaldag met een ace kan uitserveren op het hoofdpodium. Tis te zeggen: beats en gitaren waren er wel, maar dan van het subtiele en onderkoelde soort in een strakke regie van het electronische meesterbrein Jamie XX die anno 2017 prominenter dan ooit op de voorgrond treedt bij het Londense trio. Zo smokkelde hij zijn solo hitje “Loud Places” bijna onopgemerkt in de set, dat even later naadloos zou overgaan in “On Hold”. De anders zo timide Romy Madley Croft waagde zich zelfs aan een paar voorzichtige danspasjes en ging een paar keer voluit in een slow-motion paringsdans met bassist Oliver Sim. Dit was mainstream die recht naar de keel greep, een houvast voor zielen die hun gading niet vinden in de geluksindustrie, een bakje troost op het eind van een woelige werkdag, of gewoon een gedenkwaardige afsluiter van een eerste festivaldag.
DAG 2 - 18 augustus 2017
NORDMANN (Lift, ***½)
Met okselfrisse concertjes van ondermeer GoGo Penguin en TaxiWars verwelkomde PP vorig jaar voor het eerst een nieuwe generatie hippe jazzcats, en die lijn werd op de recentste editie wijselijk doorgetrokken met de komst van o.a. de Gentse Rock Rally finalisten Nordmann. We doen het viertal echter geen eer aan door hen enkel in het jazz vakje te proppen, want in de Lift kwamen ze bewijzen ook niet vies te zijn van soundtrackachtige avant blues, psychedelische fusion en hypnotiserende krautrock. Liefhebbers van Zappa en X-Legged Sally houden dus beter de aanstaande release van de tweede Nordmann schijf ‘The Boiling Ground’ nauwlettend in de gaten.
PARQUET COURTS (Club, ***½)
We vinden ze best wel charmant, die Amerikaanse indiebandjes die ongeacht hun gestaag groeiende populariteit het DIY principe hoog in het vaandel blijven houden, en dus maar zelf alle instrumenten het podium opsleuren en in de juiste (?) tune proberen te krijgen. Eén en ander maakte dat onze New Yorkse vrienden redelijk opgewarmd aan de start verschenen en dus meteen stevig op het gaspedaal konden duwen met uppercuts als “Borrowed Time” en “Master Of My Craft” uit hun weergaloze debuutschijf ‘Light Up Gold’ (‘12). Echter, net zoals op hun jongste plaat gingen Parquet Courts doorheen de set meer dan nodig op de rem staan en volgden er een paar dipjes die klonken als de flauwste B-kantjes van Pavement. Maar ach, volgende keer gewoon wat meer Feelies in de mix gooien, en alles is terug vergeven!
THE SHINS (Marquee, ***)
‘Heartworms’, de nieuwe schijf van The Shins, verdween dit voorjaar wel erg snel in de luwte. Hetzelfde kan gezegd worden van hun doortocht op Pukkelpop: de tussen licht psychedelische gitaarpop en experimentele americana laverende set ging bijna onopgemerkt voorbij aan de amper halfgevulde tent. De hoge aaibaarheidsfactor van frontman James Mercer en zijn wat té bombastisch klinkende band zullen daar wellicht voor iets tussen hebben gezeten, of misschien werden de radiohitjes “Phantom Limb” en “Simple Song” wat te lang opgespaard tot de finale. Beetje tragisch eigenlijk, dat onze aandacht pas na drie kwartier werd aangescherpt toen een flard van de Tom Petty evergreen “American Girl” kwam voorbij gewaaid in slotnummer “Sleeping Lessons”.
PERFUME GENIUS (Club, **)
In de categorie ‘meest opmerkelijke artistieke gedaanteverandering van het jaar’ nomineren we graag Mike Hadreas aka Perfume Genius. Helaas, driewerf helaas, want de schichtige zielepoot die ooit verscholen achter zijn piano in “Mr. Peterson” het relaas deed over de ongewenste intimiteiten door zijn weedrokende leraar is niet meer. In de plaats daarvan heeft Hadreas zich getransformeerd tot een performance artiest die met de sierlijkheid van een gecastreerde oerang-oetan korte minimalistische avant-popsongs uitbraakt. Volgende keer dan toch maar terug die zielepoot.
THE FLAMING LIPS (Marquee, ****)
De speciaal voor de gelegenheid gefabriceerde goudkleurige letterballon ‘Fuck Yeah Pukkelpop’ loog er niet om: de weirde bende uit Oklahoma city was maar wat blij om hun carnavaleske kunstjes nog eens te vertonen op een Belgisch festival. Het gevoel was wederzijds, want de ongekroonde koningen van de psychpop gimmick werden meteen als oude bekenden onthaald tijdens de met confetti ondergespoten über classic “Race For The Prize”. Een reusachtige opblaasversie van Yoshimi de roze robot? Een levensgrote witte eenhoorn die frontman Wayne Coyne door de meute liet paraderen? Yep, in de verkleedkoffer van de Lips stak weer heel wat fraais. En de muziek dan, hoor ik U denken? Wel ja, een schitterend zanger is de ontwapenende Coyne nog steeds niet, maar toch zorgde de sympathieke grijsaard weer voor een ferme krop in onze keel door vanuit zijn vertrouwde transparante ritsballon Bowie te saluteren met “Space Oddity”.
ELBOW (Marquee, ****½)
Wie na de opeenvolging van kille plensbuien wat onderkoeld was geraakt kon zich in de Marquee onmiddellijk verwarmen aan de pretoogjes van Guy Garvey, de getroubleerde teddybeer die na een solo uitstapje terug stevig aan het roer van Elbow staat. Uitgezonderd de moedige opener “The Birds” groeide elk nummer op de setlist uit tot een pastorale hymne, sinds kort mét assistentie van twee backing vocalistes die ook overweg konden met een viool. Tijdens downtempo evergreens als “Lippy Kids” en “The Bones Of You” had de volksmenner in Garvey de talrijke pogingen tot vocal harmonies zomaar uit het publiek te plukken, maar evengoed stond de kersverse vader even stil bij de tragiek in Barcelona. Elbow en België, het blijft een onklopbare combinatie.
NEWMOON (Lift, ****)
Na 10 jaar ploeteren in de marge kan dit Kempens vijftal haar ultieme droom om ooit een PP podium te halen voorgoed schrappen van de bucket list. Newmoon gooide zich dankbaar en onvoorwaardelijk in de strijd gewapend met breed uitwaaierende gitaren, een solide ritmetandem en een empatische frontman die graag dagdroomt bij de idee dat De Ideale Wereld een maakbaar iets is. We kunnen het alleen maar beamen: dit snedig setje was pijnlijk aan de nekspieren voor al wie Ride, Slowdive en A Place To Bury Strangers thuis in de platenkast heeft staan.
NICOLAS JAAR (Marquee, ***½)
Een vreemde eend is ook een eend. Het voormalige brein achter Darkside mocht zijn soundlab neerpoten in de Marquee, niet meteen een habitat waar experimentele ambient spielerei en afgekloven elektro goed gedijen. Soit, we gaven de meerwaarde zoeker in ons volledig vrij spel en waanden ons daardoor al vrij snel back in time op Pinkpop ’94 waar The Orb een eye-opening show gaf. Mooi compliment toch voor de 27-jarige Jaar, alleen de spacecake van toen ontbrak.
STUFF. (Club, ***½)
Wie door hippe recensenten tot meest opwindende Belgische live-act wordt gebombardeerd kan op onze aandacht rekenen, ook al moesten we ons daarvoor in een vlotjes volgelopen Club tent wringen. En ja, het virtuoze gezelschap heeft zijn reputatie niet gestolen. Neem nu de finesse en timing van Lander Gyselinck: het moet een afknapper zijn voor iedere amateur drummer om die gast aan het werk te zien en te beseffen hoe lang de af te leggen weg nog is. De vele tempowisselingen en scherpe bochten in de hoekige spacefunk en hyperkinetische fusion van STUFF. zijn niet onmiddellijk gesneden koek voor de radio, maar dat zijn Zappa, Material en X-Legged Sally ook niet dus vertoeft het frivole vijftal in uitstekend gezelschap.
DAG 3 - 19 augustus 2017
STEAK NUMBER EIGHT (Marquee, ***½)
De sludge trots van Wevelgem (en ver daarbuiten) moest tiellijk (lees: om 6u ‘s morgens) uit de veren om uiteindelijk zo rond de middag onze laatste festivaldag op gang te trekken, en love it or hate it, maar deze Westvlaamse kopstoot kon tellen als wake up call. Vanachter zijn pornosnor schreeuwde frontman Brent Vanneste zijn frustraties de tent en de wijde wereld in, terwijl zijn moaten een wall of sound optrokken uit massief graniet zonder te vervallen in de vormloze geluidsbrij die genregenoten wel eens durven uitbraken. Steak Number Eight deed beire veel pijn aan onze dierbare trommelvliezen, en het was heerlijk!
CULTURE ABUSE (Lift, ***½)
De jongste aanwinst van Epitaph’s vermaarde punk stal voegt uiteraard niets wereldschokkends toe aan het genre, but who cares? Met hun compromisloos setje vintage punkrock flitsten de vijf Californische kerels ons zo terug naar het tijdperk waar Dead Boys en Richard Hell & The Voidoids alles en iedereen schuimbekkend op de korrel namen. Tegenwoordig heet het doelwit D.J. Trump, steevast voorzien van het voorzetsel ‘Fuck’ door mankende frontman David Kelling die met zijn bol buikje en fotocamera uit de kringwinkel rond de nek er nét dat tikkeltje minder gevaarlijk uitzag dan zijn soortgenoten uit het genre. De man liet zich op het eind zelfs van zijn meest openhartige kant zien: “If you got weed, we got money!”. Chokri’s narcotica brigade keek gewillig de verkeerde kant uit.
D.D DUMBO (Club, ***½)
Gastvrouw Ayco Duyster was al fan, en ook wij houden op z’n minst een gevoel van sympathie en bewondering over aan het ontwapenende setje van deze Australische singer-songwriter en milieuactivist die offstage als ene Oliver Hugh Perry door het leven gaat. Zijn avontuurlijke melting pot van 12-string psychedelische pop, wereldmuziek en Mali blues laat zich niet meteen in één vakje duwen: de ene keer kwam er een juweel van een popsong bovendrijven (“Satan”), maar even goed sprongen Perry en zijn drie metgezellen wat te kwistig om met die ingrediënten zonder dat de mayonaise echt pakte. Dat de stembanden van D.D Dumbo als bijna twee druppels water op die van Sting leken moet voldoende zijn om jullie nieuwsgierigheid te prikkelen en ’s mans vorig jaar verschenen debuut ‘Utopia Defeated’ alsnog een luisterbeurt te gunnen.
CAR SEAT HEADREST (Club, ****)
We love the 90ies ... Spoiler alert: we hebben het voor alle duidelijkheid niet over de jaarlijkse hoogdag der marginale wegwerppop. ‘Onze’ 90ies blijken als twee druppels water te lijken op wat de schijnbaar ongeïnteresseerde anti-ster Will Toledo op zijn zolderkamertje tegenwoordig bijeen schraapt als Car Seat Headrest. Toegegeven, zijn recept (een scheutje Sebadoh, een slokje Pavement, en een wolkje Weezer) is weinig vernieuwend, maar wel onweerstaanbaar voor een nieuwe verloren gelopen generatie slackers, nerds en indie kids. In de übercatchy single “Fill In The Blank” legt Toledo meteen de vinger op de wonde van vele youngsters “I’m so sick of fill in the blank. Accomplish more, accomplish nothing”. De Club raakte in vervoering, highlights als “Destroyed by Hippie Powers” en “Drunk Drivers/Killer Whales” werden bijna woord voor woord meegelipt als betrof het onvervalste Oasis anthems. Het stond in schril contrast met de introverte cool die Toledo en zijn drie makkers tijdens hun triomftocht wisten te bewaren: blik op oneindig, scherp geslepen gitaren in de aanslag en een wel heel erg abrupt einde zonder enig afscheidswoord. Eigenzinnige jongeren, geef ze toch een kans.
THE PRETTY RECKLESS (Marquee, *)
Sympathiek en opvallend was het wel, die “Give us back the Shelter” T-shirt actie opgezet door zware jongens en liefhebbers van het stevige werk die hun favoriete podium/toog combinatie in de uithoek van het festivaldorp voortaan moeten missen. De harde noten werden dit jaar dan maar gekraakt op andere podia, maar het New Yorkse post-grunge gezelschap The Pretty Reckless bewees in de Marquee dat zoiets niet zonder risico is. Indie kids kregen er plots een potsierlijke larger than life show in de maag gesplitst van een voormalige Gossip Girl actrice met foute Courtney Love fixatie gekoppeld aan drie stoere beren die zielloos gingen plunderen bij Soundgarden en Joan Jett: ja, het leven van een PP recensent kan hard zijn.
PREOCCUPATIONS (Lift, ****)
Het Canadese postpunk combo Viet Cong laat zich tegenwoordig afficheren als Preoccupations, een transformatie waarbij de experimenteerdrang van welleer een stukje terrein heeft verloren ten voordele van de conventionele popsong. De relatief lichtvoetige 80ies pastiche “Anxiety” werd nog breedlachend en zichtbaar ontspannen afgehaspeld, maar snel erna werd de fun factor ingeruild voor het hoogste dreigingsniveau. Zwartgallige synths en grimmige gitaren leidden het erg dun gezaaide publiek regelrecht richting “Death”, de apocalyptische afsluiter die maar nipt onder het kwartier afklokte. Viet Cong - Preoccupations: 1-1.
BADBADNOTGOOD (Club, ***)
Kendrick Lamar, Ghostface Killah, Earl Sweatshirt en Tyler The Creator zagen een weekendje Kiewit niet zitten. Jammer, want het dak van de Club tent zou er ongetwijfeld zijn afgegaan indien het Canadese nu-jazz quartet het podium had gedeeld met één van deze hiphop helden waarmee ze afgelopen jaren de studio zijn ingedoken. Drummer Alexander Sowinski nam dan maar de honeurs op zich om het publiek op te zwepen, iets wat zeker nodig was tijdens die paar momenten waar hij en zijn maats dreigden af te glijden richting pure improvisatie. Gelukkig trokken de virtuoze jazzcats nu en dan ook eens de kaart van spacefunk en triphop, waardoor ons eindverdict toch eerder neigt naar ‘GOODGOODNOTGREAT’.
AT THE DRIVE-IN (Marquee, ****)
Hier hadden we dus drie dagen lang naar uitgekeken. Hét moment waarop de makers van het inmiddels 17 lentes tellende ‘Relationship Of Command’ - de holy grail van de emopunk - nog eens een paar are Belgische bodem zouden komen verschroeien. De eerste seconden na de ontstuimige aftrap van “Arcarsenal” vallen amper te beschrijven: adrenaline levels én decibels gingen tegelijk in het rood zodat een mens er een beetje ongemakkelijk zou van worden. Elk optreden is een beetje oorlog voor ATDI, en in het heetst van de strijd moet subtiliteit het dan wel eens afleggen van intensiteit. De hoofdmoot was tegelijk geniaal en brutaal, maar even goed waren er momenten waarop alles dreigde te verzanden in een vormloze geluidsbrij. Geheel in lijn met de eigen traditie moest en zou de set een tikkeltje chaotisch eindigen. De makheid van het achteruit geslagen publiek zinde brulboei en kattesprong kampioen Cedric Bixler niet, en na jaren van mishandeling weigerde de gitaar van Omar Rodríguez herhaaldelijk alle dienst en werd uiteindelijk onzacht bij het restafval gekeild. Genoeg frustratie dus bij de Texanen om er na een meedogenloos “One Armed Scissor” voortijdig de stekker uit te trekken. Genieten tegen de pijngrens aan, het kon in de Marquee ook zonder SM pakje.
MOON DUO (Lift, ****)
“Pukkelpop, graag jullie aandacht voor de Nicole & Hugo van de psychedelische krautrock: hier is Moon Duo!” ... Heerlijk toch hoe AB baas Kurt Overbergh met één welgemikte oneliner vriend en vijand kan warm maken voor een obscure cultgroep uit San Francisco. Het duo in kwestie, Wooden Shjips gitarist Erik Johnson en zijn grote liefde Sanae Yamada, liet zich de verscherpte aandacht duidelijk welgevallen en bedankte met niets minder dan ‘a mindblowing experience’. Origineel was hun mix van elektronische drones en overstuurde fuzznoise zeker niet, daarvoor klonken de echo’s van Suicide, Spacemen 3 en Can immers te sterk door, maar al wie zich gewillig in trance modus liet wiegen maalde daar niet om. Moon Duo is een groep om te koesteren, want slechts weinigen komen zonder kleerscheuren weg met covers van “Jukebox Babe” en “No Fun”.
BAND OF HORSES (Club, ****½)
Zonder verwachtingen de tent in, en een uurtje later behoorlijk euforisch de tent terug uit: het zijn zondermeer de mooiste PP herinneringen. Band Of Horses maakte zijn beste platen in het vorige decennium en lijkt sindsdien aan een chronische vorm van artistieke bloedarmoede te lijden, dus dat deze bende uit Seattle het licht mocht komen uitdoen in de Club kan je bezwaarlijk een evidente keuze noemen. Al snel bleek het tegendeel waar: hier stond een groep die haar identiteitscrisis had bezweerd en met opgestroopte mouwen kwam bewijzen dat er nog geen grammetje sleet zit op de ijzersterke live reputatie. Toegegeven, de opwarmertjes lonkten nog wat té nadrukkelijk naar Grandaddy, maar daarna kozen Ben Bridwell & co resoluut voor de vlucht vooruit. Ongeschoren americana, punchy SubPop indie en emotioneel zwaar beladen countryrock: het werkte gewoon allemaal even aanstekelijk waardoor de alles-of-niets set van Band Of Horses gaandeweg de allures kreeg van een ware triomftocht. De tocht eindigde in een adrenalin rush én een regelrechte aanslag op de plankenvloer van de Club, want het helpt als je anthems als “The Great Salt Lake”, “Is There A Ghost” en “The Funeral” opspaart tot diep in de finale.
Last but not least, onze highlights top 10:
1. BAND OF HORSES
2. PJ HARVEY
3. STRAND OF OAKS
4. ELBOW
5. THE XX
6. CAR SEAT HEADREST
7. NEWMOON
8. INTERPOL
9. AT THE DRIVE-IN
10. MOON DUO
Neem gerust een kijkje naar de pics (ism Damusic)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pukkelpop-2017/
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2017/
Organisatie: Pukkelpop
BOZAR ELECTRONIC ARTS FESTIVAL - latest infos
Het multidisciplinaire BOZAR Electronic Arts Festival (14 tot 30.09) palmt voor de zesde keer het hele Paleis voor Schone Kunsten in. Het meerdaagse festival geeft een zo breed mogelijke kijk op alle elektronische kunsten, op de cutting edge tussen kunst en technologie.
14 tot 30.09.2017
Met Jóhan Jóhannsson, componist van de soundtracks voor o.a. Arrival en de nieuwe Blade Runner, heeft het festival een minimalistische Oscar nominee als muzikale headliner. Tijdens het lange en bijzonder eclectische muziekweekend (26 tot 30.09) komt ook de veelzijdige Australiër Ben Frost z’n nieuwe plaat voorstellen, en de Amerikaanse componist William Basinski ziet de Belgische première van z’n emotionele eerbetoon aan David Bowie. Producer en shoegazer Pantha du Prince brengt een exclusieve show, en de Japanse avant-garde queen Phew komt na 20 jaar met een nieuw album. Onder de verschillende performances is er Space Time Helix, waarvoor kunstenares Michela Pelusio zelf een opto-akoestisch instrument creëerde.
De laureaten van de internationale wedstrijd voor innovatie, STARTS Prize 2017, onthullen hun winnende installaties, en zes vrouwelijke Belgische kunstenaars gaan aan de slag met technologie en wetenschap in de expo Tendencies. Estland, digitaal pionier in Europa, neemt het Europees Voorzitterschap over en toont, naast state of the art cybertheater met Demultiplexia (op 14.09), een selectie verbluffende digitale videokunst in The Archeology of the Screen. Estonian Example, de tentoonstelling die ook BOZAR Lab zal inhuldigen, de gloednieuwe ruimte voor mediakunst bij BOZAR.
PROGRAMMA BOZAR Electronic Arts Festival 14 - 30.09
MUSIC
Jóhann Jóhannsson (Is)
Ben Frost (Aus)
William Basinski (Us) “A Shadow in Time”.
Pantha du Prince (D) – AV show
The Bug vs Earth (Uk/Us)
Phew (Jap)
Black Rain (Us)
Ictus plays Fausto Romitelli’s “Index of Metals”
Sote with Tarik Barri
Holly Herndon (Us)
EXPO
The Archeology of the Screen. Estonian Example
Tendencies – Young Belgian Art in the Digital Age#2
STARTS PRIZE 2017
FEAT - Future Emerging Art and Technology
FaaS - Simon Denny
PERFORMANCE
Michela Pelusio “Space Time Helix”
NeuroTheatre Collective “Demultiplexia”
SYMPOSIUM
'Kunst, wetenschap en technologiesamenwerkingen in Europa'
PRAKTISCHE INFORMATIE
Data: 14 - 30.09.2017
Locatie: Paleis voor Schone Kunsten, Ravensteinstraat 23, 1000
Brussel
Prijs:
16/09: 10€
26/09: 15€
28/09: 18€
29/09: 25€
30/09: 25€
WEEKEND PASS (29/09 & 30/09): 45€
FESTIVAL PASS (16/09, 26/09, 28/09, 29/09 & 30/09): 70€
Tentoonstellingen & performances (14.09 – 30.09): gratis toegang
Openingsuren tentoonstellingen: 10:00.> 18:00, op donderdag en op
concertavonden tot 21:00
Andere events Bozar Wereldmuziek + Jazz 2017 - 2018 - zie info site
Info: +32 2 507 82 00 - www.bozar.be/electronic -
www.facebook.com/electronic
Electric Wizard – Funeral-Polis
Electric Wizard – Wolvennest
Muziekodroom
Haaselt
2017-08-26
Masja De Rijcke
Het zal u waarschijnlijk wel al opgevallen zijn dat wij eerder fan zijn het zwaardere werk. Een optreden van Electric Wizard laten wij daarom niet zomaar aan onze neus voorbij gaan. Op 26 augustus werd de Muziekodroom dan ook omgetoverd in een kerker waar satanisme niet gevreesd wordt en de duivel in hoogsteigen persoon opnieuw herrezen werd.
Het was aan het Belgische Wolvennest om de kerkdeuren te openen en de show, die eerder een uitvaart leek te zijn, te starten. Deze donkere en ietwat psychedelische ambient rock gaf een mooi startschot van de avond en overtuigde met hun occult girtaargeweld het aanwezige headbangende publiek. Hun 1ste plaatje kwam pas in 2016 uit maar werd in Muziekodroom al mooi ontvangen door een rijkelijk gevulde zaal. De traag opbouwende scheurende nummers en theatrale vocals van de zangeres Shazzula lieten de haren op onze armen het volledige halfuur rechtstaan en stoomden ons meteen klaar voor het volgend aankomend geweld van Electric Wizard.
Electric Wizard is ongetwijfeld één van de meest opmerkelijke doommetal bands present op deze muzikale planeet. Als sinds 1993, toen ze met hun eerste gelijknamige album ‘ Electric Wizard’ uit hun donkere kelder gekropen kwamen, trakteren zij de wereld op een beenharde combinatie van sludge , doom en stonermetal.
In de Muziekodroom werden deze metalen sluizen opengezet met “Withcult Today” en daarna opgevolgd door “Black Mass”. De Sluimerende gitaren die gigantisch luid weerklonken namen ons mee in een één uurke durende trip waar achteraf terug moeilijk uit te gzraken viel. Met “Satanic Rites of Drugula” en “Dopethrone” werden we steeds dieper meegezogen met deze staalharde gitaren en de hypnotiserende vocals van zanger en frontman Jus Oborn. En ook de pikante visuals van twee halfnaakte dames die gedurende een volledig nummer speeksel aan het uitwisselen waren in een donkere SM kelder gingen niet ongezien voorbij.
Deze ‘ouwe’ rockers wisten maar niet van opgeven en lieten hun gitaren steeds harder werken door “Scorpio Curse”, “Return Trip”, en “Chosen Few” te laten passeren. Het afsluiten van dit kerkelijk gebeuren gebeurde met “Funeralpolis”. Toepasselijk!
Organisatie: Heartbreaktunes ism Muziekodroom, Hasselt
Die Krupps - EBM Hoogmis
Front Line Assembly – Die Krupps
De Casino
Sint-Niklaas
2017-06-25
Hans De lee
Op vrijdag 25 augustus stonden 2 bands op het programma in zaal Casino, Sint-Niklaas die behoren tot de pioniers van het genre Electronic Body Music, een muzikale stroming die vooral hoogtij vierde in de jaren 80 : Front Line Assembly (1986, Canada) en Die Krupps (1980, Duitsland).
Het zal niemand verbazen dat het publiek die avond overwegend bestond uit beginnend kalende of op zijn minst grijzende veertigers en zelfs vijftigers die hoofdzakelijk in het zwart waren getooid. EBM was in België razend populair in de jaren 80, mede door toedoen van enkele bands van eigen bodem zoals Front 242, die mee aan de wieg stonden van EBM, en in iets mindere mate The Neon Judgement en A Split Second.
Het optreden bleek niet uitverkocht maar de zaal was toch behoorlijk gevuld met naar schatting zo’n 300 à 350 liefhebbers van de hardere elektronische beats.
Front Line Assembly bracht een heerlijk ‘donkere’ set met hun typische industrial elektro, onder leiding van stichter Bill Leeb (voorheen actief bij Skinny Puppy) en met op de achtergrond een continue stroom aan felle projecties en beelden. De fans werden door de legendarische Rhys Fulber (keys/programming) en live drums getrakteerd op een keihard, pompend spervuur aan opzwepende en donkere beats, die toch altijd vrij toegankelijk klonken en voldoende afwisseling en diepgang in zich hadden.
Oud werk (opener “Resist” uit 1990) werd afgewisseld met recentere nummers (“Killing Grounds”, “Blood en Exhale” van langspeler ‘Echogenetic’ uit 2013) waarbij logischer wijs de ‘klassiekers’ van vroeger op het meeste bijval konden rekenen en het publiek vooraan het podium moeiteloos in beweging bracht.
Met het sfeervolle “Vanished” (2004) werd een beetje gas teruggenomen, hoewel frontman Leeb met zijn 51 jaar nog zeer energiek en fris op het podium stond. Enkel zijn haarlijn is met de jaren duidelijk wat verder naar achter geschoven. Het indringende en zalig beukende “Deadened” was wat mij betreft het hoogtepunt van de avond.
Op het einde van de set werd oa. met succes “Mindphaser” bovengehaald (single uit 1992), een nummer dat me nog meer dan sommige andere songs die avond deed denken aan de sound van het machtige Front 242.
Een compliment voor het trio uit Canada dat een heel geslaagd optreden gaf en de fans een meer dan fijne avond bezorgde!
Het Duitse Die Krupps timmert al sinds 1980 onder leiding van Jurgen Engler aan de EBM-weg. Nog steeds brengen ze nieuw werk uit en reizen ze de wereld af om hun, met gitaren doorspekte, industrial elektro live te brengen. De hoogdagen uit de jaren 80 en 90 liggen al even achter de rug maar steevast kunnen ze bij elk optreden rekenen op een schare trouwe fans, die voor het optreden in Sint-Niklaas zelfs overkwamen uit Nederland, Duitsland en Spanje!
Ook hier een evenwichtige mix van oud en recent werk en een setlist die (voorspelbaar maar succesvol) opbouwt naar de grootste successen van de band waaronder het meest gekende “Machineries of Joy”, vooral dan de herwerkte versie in samenwerking met Nitzer Ebb en het heavy “Bloodsuckers”.
Engler en zijn gevolg (live drums, gitaar en bas en de onmisbare Ralf Dörper, die er bij is van het prille begin) startten furieus met ondermeer “Kaltes Herz” en “Schmutzfabrik” om daarna met gouwe ouwe “Der Amboss” het echte ‘elektro’ publiek massaal in beweging te krijgen.
Het duidelijke verschil tussen het oudere werk (opzwepende, ritmische old school EBM/elektro) en het recentere werk met iets meer gitaarinslag stoorde geen seconde doch bracht een verrijkende afwisseling in de set!
Geen tijd om op adem te komen of om verveling toe te laten want daar kwamen parels als “Black Beauty White Heat” (heavy inzet) en “To the Hilt” al aangedonderd. Jurgen Engler mag dan misschien niet beschikken over de meest begenadigde stem uit de sector, de manier waarop hij elke show vol overgave en met veel energie brengt, geeft hem een sterk en geloofwaardig charisma dat hij ook vandaag , op 56-jarige leeftijd, nog steeds met kracht uitstraalt. Regelmatig overschouwt generaal Engler tijdens de set zijn troepen in Sint-Niklaas en ziet hij grijnzend dat het in orde is. Af en toe geselt hij intens het gekende ‘buizenstel’ dat elke Die Krupps fan ongetwijfeld kent en geeft hij het optreden die typische sound die de band onderscheidt van collega’s uit het genre. “Metal Machine Music” is hiervan het beste bewijs.
Recente songs als “Robo Sapien” en “Nazis auf Speed” worden bijzonder enthousiast onthaald door de fans en leiden feilloos het anti-fascistische epos “Fatherland” in waarbij de frontman vocaal nog eens alles uit de kast haalt en het eerste deel van de set met veel bravoure afsluit.
De obligate ‘Zugabe’ bestond zoals reeds eerder aangekondigd uit 2 fantastische nummers die tot op heden de band het meeste succes en bekendheid hebben geschonken : het pur sang EBM volkslied “Machineries of Joy” luidkeels meegebruld door zowat gans de zaal en het ruigere en bombastische “Bloodsuckers” dat de Casino even deed daveren op haar grondvesten.
Heerlijk nostalgisch optreden! Dikke merci aan de programmator van dienst die dergelijke bands naar Sint-Niklaas haalt!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/die-krupps-25-08-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/front-line-assembly-25-08-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/der-rest-25-08-2017/
Organisatie: Bodybeats ism De Casino, St-Niklaas
En hop, daar zijn ze alweer, de geschifte kerels van King Gizzard & The Lizard Wizard, het ziet er naar uit dat ze zich zullen houden aan hun belofte om dit jaar maar liefst vijf platen uit te brengen.
Na de Oosterse uitstapjes van ‘Flying Microtonal Banana’ en de heavy gitaren van ‘Murder Of The Universe’ is dit al de derde release dit jaar. De opgefokte en extatische psych-rock van die twee voorgangers is even naar de kelder verwezen. Deze keer mag er lekker achterover geleund worden in een vintage relaxzetel uit de late sixties of vroege seventies. Filmische soundscapes, jazzy geluiden, lome funky baslijntjes, een fladderend orgeltje, tintelende gitaartjes en wederom een flinke portie gekte maken hier het mooie weer. ‘Sketches Of Brunswick East’ klinkt als een soundtrack van een vintage movie waarin VW busjes en minirokjes met fleurige bloemmotiefjes weelderig floreren. En overal sijpelt die herkenbare in psychedelica gedrenkte stijl door, dit is immers een band die als een gedrogeerde kameleon zichzelf steeds een ander kostuumpje kan aanmeten en daarbij steeds herkenbaar blijft klinken.
Ook deze keer is dit eigenlijk een soort van conceptplaat die als één lange trip over 13 bedrijven is uitgespreid. Alles vloeit vlotjes in elkaar en het geheel wordt, hoewel het deze keer doorheen luilekkerland fladdert, steeds spannend en avontuurlijk gehouden. King Gizzard & The Lizard Wizard presenteert zich op dit album als een stelletje neo-hippies die zich rot amuseren met al die fraaie hooks en grooves uit de late sixties en vroege seventies.
De plaat doet ons zowel qua artwork als qua sound ook wat denken aan ‘The Grand Wazoo’, één van onze favoriete Zappa platen. Iets luchtiger dat wel, maar met een gelijkaardige geschifte genialiteit en een fijne zin voor humor. Ook de grootstadsluiheid en de Hawaii-hemdjes van Fun Lovin’ Criminals komen ons voor de geest.
Dit is tegelijkertijd relaxen en plezier maken, een mens wordt hier blij van, en zelfs een beetje high. Te consumeren met een kloeke zomerse cocktail.
Het Britse Prospekt is een progressieve metalact dat beïnvloed wordt door, zoals vele andere bands, Dream Theater, Symphony X, Opeth etc… Concreet houdt het in dat we hier korte en lange tracks terugvinden met bij momenten powervol gitaarwerk, melodieuze solo’s, sfeerrijke orkestratie en synths, een stevig en uitdagende ritmesectie. Iets wat je al kan horen in de openingstrack “Ex Nihilo”.
Met “The Illuminated Sky” krijgen we een eerste echte song met de bijhorende vocals. Meteen valt de ferme stem van Michael Morris op. Morris werd in 2015 binnengehaald om het werk naar een hoger niveau te tillen en dat is zeker een geslaagd zet. De song bezit daarnaast ook een catchy refrein en stevig maar technisch hoogstaand gitaarwerk. Een heerlijk eclectische outro sluit de song af. Een heerlijk nummer.
Op “Where Masters Fall” krijgen we een bijdrage van Marc Hudson (Dragonforce). Hij ondersteunt bij momenten de zang van Morris. Een cinematografisch klinkende intro neemt ons mee naar de track. Gedurende de elf minuten durende song krijgen we een afwisseling tussen zang en spel. Zo klinkt alles wat weemoedig en dan weer steviger. Een mooie afwisseling waarin het nummer toch vaart weet te behouden.
Op “Alien Makers of Dischord” neemt Greg Howe een aantal gitaarpartijen voor zijn rekening. Hier krijgen we een aantal fijne ritmische stukken voorgeschoteld maar toch wordt alles voldoende open gehouden zodat de details en de melodieuze stukken niet ondergesneeuwd worden. Uiteindelijk eindigen we met een gevoelige en rustige piano-outro. “Akaibara” heeft een Japanese toets in de pianolijnen en de orkestratie. Met veel gevoel gezongen door Michael Morris. Uiteindelijk krijgen we in totaal tien stukken muziek voorgeschoteld.
De productie en mixing werd gedaan in de Lionheart Studios door Oyvind Larson. Het moet gezegd dat alles werkelijk heel goed klinkt. Er werd gedurende heel 2016 aan het album gewerkt en dat is eraan te merken. Dit is een uitstekende metal plaat met progressieve, melodische en symfonische elementen.
Wie de alternatieve scene in de Jaren 90 wat volgde zal zich zeker de Ugly Papas herinneren. Uit deze band ontstonden later twee andere bands: Two Russian Cowboys en ID!OTS. Meer dan 20 jaar na het laatste wapenfeit van Ugly Papas komen ze nu met een nieuwe single “Drunken Indians” en later op het jaar een nieuw album ‘Atomium Pluto’.
Eigenlijk zijn het nummers geschreven en opgenomen in de bioscoop Bucksom Menen gedurende de periode 96/97. Er werd gemasterd aan de hand van de originele DAT tapes. En het moet gezegd dat de opnames een zekere frisheid bezitten. Ergens klinkt deze alternatieve rock met bluesrock en jazzy elementen nog erg relevant en misstaat ze niet tussen de huidige lichting bandjes.
Vandaar dat we ook een lans willen breken voor deze nieuwe single die je gemakkelijk kunt ontdekken op youtube of spotify. Luc Dufourmont, die in de tv serie Bevergem de rol van leider van de bende van de Roste speelde, schreeuwt en gromt dat het een lieve lust is. Daarnaast geeft Dr. Dekerpel gas met de gitaar. Hij wordt ondersteund door een energieke ritme sectie met op bas Dick Descamps en op drum Rick Debruyne. Daarnaast de gekke altsax van Peppie Pepermans.
Een fijne terugkeer van Ugly Papas. We kijken nu al uit naar het album. Hier kunnen we alvast de hoes ter onthulling meegeven.
Is Mike Scott te productief geweest of gewoon niet selectief genoeg ? Wij vrezen voor dat laatste. Scott heeft maar liefst 23 songs op dit nieuwe album gepleurd, goed voor meer dan ruim anderhalf uur zeer herkenbare Waterboys muziek. Het klinkt dus allemaal vertrouwd in de oren, Scott begeeft zich in zijn vertrouwde biotoop en lijkt niet de intentie te hebben om daar buiten te treden. Wij hebben het echter moeilijk om de pareltjes naar boven te halen uit dit overaanbod, als die er überhaupt al zouden tussen zitten. Dit is met name een album dat uit alle poriën de Waterboys sound ademt, maar die geen instant klassiekers voortbrengt zoals die weelderig voorkwamen op ‘This Is The Sea’ en ‘Fisherman’s Blues’.
Scott lijkt de meeste songs te hebben geschreven vanuit de automatische piloot-modus. Het klinkt allemaal wel best vermakelijk maar er is niets dat blijft hangen. Er is weinig diepgang, passie of vuur te bespeuren. Het lijkt een beetje alsof Scott zijn schaapjes op het droge heeft en niet echt meer moeite doet om ons te ontroeren.
De fans hoeven daarom nog niet ontgoocheld te zijn. Zij krijgen immers de Vintage Waterboys sound die ze mochten verwachten en ze mogen dus met gerust gemoed naar De Roma trekken op 16 november. We weten maar al te goed dat dit een band is die op een podium steeds beresterk voor de dag komt, en daar zal een ietwat minder album niets aan veranderen.
Wij vrezen echter wel dat de nieuwe songs live fel zullen afsteken tegen de talrijke onsterfelijke klassiekers.
Eventjes werd Elbow onhold geplaatst voor het solo album van Guy Garvey , de sympathieke frontman. ‘Courting the squall’ was het puntje , het plaatje dat hij eens wou doen als hij de veertig was gepasseerd .
Elbow is terug na drie jaar en zijn intussen tot een kwartet gereduceerd . De drummer verliet de band na zes platen .
De nieuwe klinkt minder georkestreerd , minder lagen over elkaar, iets directer in een sfeervol poprockend kader . We hebben hun kenmerkende elegante, meeslepende opbouw ; piano, keys , drumtics zorgen voor een kleurrijke sound . De strijkers vullen meer aan .
Knap ingenieus, subtiel, mooi uitgewerkt is en blijft het . Oorstrelende pop die ons moeiteloos meevoert in Elbow’s beleven. “Magnificent she says” is een schitterende opener . Het Pop Gevoel, -Beleven staat centraal. Het dromerige “Gentle storm” volgt , “Trust the sun” valt op door de toetsen en tics , “All disco” poprockt en “Firebrand & angel” twinkelt door de grooves . Op het eind durven “Kindling” en de titelsong breder te gaan . Op die manier wordt er voldoende variatie aangeboden , wat het geheel uiterst spannend houdt.
Dit is al het zevende album waarmee Elbow ons weet te overtuigen …
Bonobo rond Simon Green is al zijn zesde album toe en verhuisde van Brighton naar LA . Intussen heeft hij veel reiservaringen opgedaan en die verwerkt hij in een wereldplaat , die loungy , sfeervol , filmisch , groovy klinkt en gedrenkt is in r&b of met DJ Shadow triphoptunes. Downtempo elektronica met world, exotische geluiden . Indiase invloeden , een Marokkaans orkest , Noord-Afrikaanse zang en een resem gastvocalisten zorgen net voor een breed , aangenaam , fris tintelend klankenpalet. Stijlvol is het allemaal, wat een uiterst bevredigend album oplevert .
Terecht ‘Aapjes’ magie, die tussen droom en werkelijkheid bengelt, een uur lang .
Japandroids , het Canadese duo Brian King (gitaar) en David Prowse (drums) uit Vancouver, Canada is terug . Vijf jaar zitten er tussen de tweede ‘Celebration rock’ en de nieuwe . En deze gaat gewoon doodleuk verder waar de vorige eindigde . Maar net als bij de vorige durft het wat meer catchy te klinken en keys hebben een ingang gevonden .
Japandroids blijft een goed rockend duo , smerig , rauw , opruiend als toegankelijk , aangenaam, gedreven . “Arc of bar” is er zo eentje die blijft doordrammen ; verder springen we heerlijk mee op “North east south west” , “No known drink or drug” en “In a body like a grave” …
Japandroids laat het gaspedaal al eens los met de jaren, maar enthousiast zijn we nog steeds.
Pukkelpop 2017 – donderdag 17 augustus 2017
Pukkelpop 2017
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2017-08-17
Kimberley Haesendonck en Johan Meurisse
Pukkelpop mag het eindoffensief van de vakantie inluiden … Met de weergoden aan de kant van de festivalganger werd de 32ste editie er een om in te kaderen. Muzikaal werden Pukkelpoppers op een hele rits onvergetelijke hoogtepunten getrakteerd. En ook organisatorisch zat het snor...
Chokri Mahassine, festivalorganisator: "Alles is uitstekend verlopen, we zijn heel tevreden. Het werd een uitverkochte editie met een prachtige regenboog op donderdag en dappere waterzonnetjes op vrijdag en zaterdag. Dat zorgde voor een fijne relaxte sfeer, zowel voor de festivalganger als de vele duizenden medewerkers."
Pukkelpop refresht . Sinds vorig jaar wordt het festival definitief op gang getrokken op woensdagavond; de indeling en inkleding van het terrein wordt ieder jaar geëvalueerd en wordt dus wat herschikt . De formule met allerhande kraampjes, standjes en randanimatie maakt het festival kleurrijker . O.m. 19 overheerlijke eetstanden in het immer smakelijke Food Wood , van de grond gaan in de 80m hoge View Tower en de adembenemende projecties op de containers van de Videowall
Pukkelpop maakt na al die jaren z’n naam van drie-vierdaagse airshow meer dan waar: eigentijdse, opmerkelijke en progressieve muziek. De organisatie heeft een prachtige variatie klaargestoomd over de dagen , een lijst namen van beloftevolle ontdekkingen, gevestigde waarden en een rits artiesten en bands die de Belgische trots uitdragen.
Een fijne affiche van ‘voor elk wat wils’ en ‘voor alle leeftijden’, verspreid over de vier! dagen om je ‘alternatieve’ ei kwijt te kunnen … Pukkelpop was uitverkocht! 243.000 festivalgangers (waarvan bijna 100.000 unieke) vulden 4 dagen lang de wei in Kiewit (dagelijks 66.000 en 45.000 tijdens de openingsparty op woensdag) .
De jonge freaks en de doorwinterde liefhebber zijn bijeen en konden hun muzikaal hartje ophalen …
Sfeer, gezelligheid, beleving , comfort zijn belangrijk geworden naast de muziek en zorgen voor een onvergetelijke gebeurtenis voor elk festivalliefhebber . Mooi . Respect!
dag 1 – donderdag 17 augustus 2017
We beleefden een aangename, sterke muzikale dag … Een intens parcours legden we af op deze eerste dag in de verschillende stages
Ons parcours
Op de mainstage kwamen we in de festivalmood door Enter Shikari die allerlei stijlen hard, heftig , door de mallemolen haalt . Elk optreden is letterlijk een katharsis , een ondergaan voor band als publiek . Meedogenloos gaat het combo te werken en zien instrumenten als lichaam , stembanden af . Energieke, heftige, gespierde nummers die je murw slaan .
Natuurlijk is een mainstage op dit vroege uur is niet direct uitnodigend om al meteen knock-out te zijn , maar het ging al aardig in de buurt . De roadies hadden hun werk op de stage en de moshpits vooraan waren een gegeven .
Enter Shikari heeft z’n plaatsje op elk festival , ook hier natuurlijk . Een ultiem beleven met o.m. “Radiate” en “Adieu” en een klein rustpuntje . Na al die jaren gaat Enter Shikari er nog steeds voor. Sjiek!
Cypress Hill behoudt z’n oldskool hip en een ‘i wanna get high’ -gevoel . Vorig jaar zagen we hen nog eens in zaal , de AB, en begin de festivalzomer met leden van Public Enemy en Rage als de Prophets of Rage op Rock Werchter. En daar sijpelden ook een paar CH classics door .
Hun beste nummers liggen nog steeds in die vervlogen 90s .En die werden gespeeld! “When the shit goes down”, “How I could just kill a man” , “Insane in the brain” , “Tequila sunrise”, “Throw your set in the air” , “Ain’t goin’ like that” en “Rock superstar”. Hun mix van o.m. “Smoke it up, “I wanna get high”, “Dr greenthumb” en “Hits from the bong”, zijn classics in het genre en zorgen voor de nodige ambiance . De pupillen wijd open, handjes in de lucht , fun en feest, wat een gek vieruurtje.
Ryan Adams mag dan de ingetogen (grillige) sing/songwriter in zijn kamertje zijn, live komt hij met een full band een potje classic ‘southern’ rock spelen; roots/rockamericana, die intens doorleefd is en gretig , potig gebracht wordt . Een nieuwe plaat is uit, ‘Prisoner’ , “Do you still love me” en “New York , New York” klonken extravert en brachten ons in de juiste stemming. Het podium leek een echte saloon bar , met aankleding van lichtjes rond de versterkers en tijgers als huisdier. Een intens broeierige set hadden we . Alle remmen werden door hem en zijn band losgegooid . De keys en mondharmonica waren psychedelisch, bluesy zalvend en kleurrijk.
Een beetje narcisme kon ook geen kwaad , hij maakte promo met z’n eigen t-shirt aan. Naar en op het eind ervaarden we muzikaal een ‘1969-Stooges’ tafereel , met wilde versies van “Cold roses” en “Shakedown on 9th street” . In die verdomd goede keuzes gooide hij –zorgzaam- z’n gitaar op de drums . Heerlijk genietbaar. Afgewerkte Amerikaanse show dus. Een band in bloedvorm!
R&B sterretje Solange liet het last instant afweten op Dour, het jonge zusje van Beyoncé was vanavond op en top , ze heeft een warme stem en bracht een perfecte pop/soul/r&b show, met full band en backing vocalistes . Hier konden een Lauryn Hill of Erykah Badu iets van opsteken . Daarenboven werd het débacle van Rihanna, vorig jaar, definitief doorgespoeld . We konden nog van een paar nummers genieten in ons intense parcours, waaronder de prachtsingle “Cranes in the sky”. Een uitgebreide band heeft ze , danspasjes werden synchroon gezet. We waanden ons in de Motown/disco van de 70s. Een rode gloed op de bol en op de pakjes scheen op het podium. Is hier een nieuwe Prince(-ess) opgestaan?!
(KH) Solange mag dan wel het zusje van Beyoncé zijn, op vlak van entertainen heeft ze toch nog heel veel te leren. Laat ons eerlijk zijn, de show van Solange had niet meer in zich dan wat gezaag door een micro. Waarmee we niet willen zeggen dat deze jongere Knowles niet kan zingen. Het is gewoon wat te vroeg allemaal. En kort gezegd: we snappen de hele heisa rond deze artieste gewoon niet. Misschien moet Solange nog even in een grot kruipen en er na 2 jaar terug uitkomen. We achten de kans groter dat ze de spot die ze nu had op Pukkelpop dan wat meer zal verdienen. Al kunnen we dat natuurlijk niet met zekerheid zeggen.
(KH) Altijd leuk om Editors nog eens te zien, al was dit waarschijnlijk ongeveer de 10de keer. Toch verveelt deze band nooit en blijven de hele resem hits altijd boeien. Zowel de nieuwe als oude nummers zijn één voor één goed en zorgen voor een groot feest. Bij feest hoort natuurlijk vuurwerk en ook daar zorgde Editors voor. Ze droegen zelfs hun laatste nummer “No Sound But The Wind” op aan de slachtoffers van de aanslag in Barcelona. Een heel mooi eerbetoon. Van ons mag deze band elk jaar op Belgische festivals staan.
Nog iets meepikken van … Editors zijn op onze festivals een vaste waarde en dit jaar waren ze opnieuw op Pukkel. Goed opgewarmd na de set van Interpol , ging Smith en C° fel te keer , speelden een ‘greatest hits’ show , met vuurwerk en rookkanonnen … Een gevoelig “No sound but the wind “ (door de aanslagen in Barcelona) wuifde ons letterlijk uit …
The xx heeft diezelfde donkere romantiek en durft hun minimalisme om te buigen met meer ‘Jamie xx’ geluiden . De knopjesfreak van The xx speelt een belangrijke rol . Romy Madley-Croft werd na middernacht jarig, wat liefdevol werd onthaald door haar vriend Oliver Sim . The xx maakt duiding , intimiteit met een minimum aan middelen en creëert een maximum aan intensiteit, een donker, dreigend spanningsveld enerzijds , de dansspieren prikkelen anderzijds, op en top gevoelig, broos en vrolijk, extravert!
The xx heeft het grote publiek bereikt en daar zit de huidige single “On hold” zeker voor iets tussen , een gevoelige song , die ingetogenheid , diepgang plaatst in een poppy kader. En die opbouw maakt nu net The xx groots!
Meteen zat het snor met enkele classics “Crystalised”, “Say somethin’ loving” en “Islands”: elk geluidje heeft z’n rol in het geheel , de synths, de beats , de drumtrics , de indringende , galmende gitaartokkels en –licks en de diepe basstunes. De zangpartijen zijn op elkaar afgestemd . Haar melancho , zalvende zang , zijn brabbelende , grauwe zegzang , het is dat ietsje meer , die zich nestelen in hun unieke klankenwereld en sfeerbeeld. Je voelt het aan , we zijn vol lof over dit trio! .
Sober , elegant en groovy , extravert zijn de termen die we graag plaatsen in de set. “VCR”, “Loud places” (van Jamie x x), “On Hold” en “Angels” volgden . Ze speelden een verjaardagsfeestje met klasse , een gedurfde set met hun kenmerkende stijl , minimalistisch als breed en het gekende singlewerk .
(KH) The xx - Wat begon als een ingetogen band is volledig uitgegroeid tot een band die muziek brebgt waar je niet kan op stilstaan. Zowel de versie van “VCR”, “Crystalized” als “On Hold” werden super dansbaar gemaakt. De invloeden van Jamie xx waren enorm te merken, maar dat vonden wij niet erg. The xx blies ons zo omver dat we er nog steeds niet goed van zijn. Bijna van overtuigd dat dit een van de beste optredens van Pukkelpop 2017 was. Chapeau!
* Ook de andere stages boeiden ons en lokten veel volk …
Eden is een jonge Ierse multi-instrumentalist die met elektronica , gitaar , loops en zangtapes heel wat aanpakt en op die manier sober, innemend of als een full band klinkt . Hij doet het allemaal alleen . We waren wat verbaasd dat deze gast al zo’n warme , sterke respons verkreeg en dat teksten zelfs werden meegezongen . Daar zal z’n eigenbereide versies van “Billie Jean” en “Hey ya” (Outkast) wel voor iets tussen hebben gezeten . Ergens tussen Sohn, Perfume Genius en Bastille en dan weet je ‘t wel hoe pop , elektronica, postdubstep en bombast elkaar vinden …
Girls In Hawaii komen binnenkort met een nieuwe plaat ‘Nocture’. Ze zijn met zes op de stage en hebben twee talentrijke zangers , Lionel Vancauwenberghe en Antoine Wielemans . Hun ingetogen dromerige indiepop kreeg een snedig rockkantje toegemeten. Die energieke uitbarstingen maken de set compleet! De vroegere “Misses” , “Not dead” , “Rorscharch” zaten mooi verweven in de set en in het nieuwe materiaal , “This light”, “Walk”, “Indifference” en “Upon the hill” klopt de elektronica (nog meer) aan . Het klinkt veelbelovend .
(KH) Girls in Hawaii is helemaal terug. Duidelijk dat ook Pukkelpop naar deze comeback uitkeek, want de Marquee stond best vol in de vroege namiddag. Girls in Hawaii is een band met ballen aan hun lijf, of toch op hun manier. Rustige songs die recht uit het hart komen, opbouwen , durven te exploderen en waar je enkel van kan genieten. In december palmen ze de Ancienne Belgique in, een aanrader dus.
Heerlijk genietbaar zijn de Intergalactic Lovers nog steeds . Ook van hen komt nieuw werk; “Behind the lines” klinkt erg overtuigend en staat gerust naast “Northern rd”, “Shewolf”, “Regrets”, “Islands” en “Delay” . Ze hebben verdomd een pak goede singles uit , melodieus sterk en die live staan als een huis. De lichteffects doen de rest. De band is erg goed op elkaar ingespeeld . Ze zijn erg blij dat ze hier , jawel , voor de eerste keer kunnen staan en dat een volle Marquee hen op handen draagt. Als zwarte silhouetten te zien, heeft men een frontvrouw met klasse , Lara Chedraoui, in zwartrode gewaad . Ze bewoog en kronkelde sierlijk op het podium .Meesterlijke set!
Wie PJ Harvey vorig jaar zag op Werchter of in het KC , zag hier eenzelfde dame en C° schitteren. Een handvol oud bekende nummers “50 th queenie”, “Down by the water” en “To bring you my love” bewaarde ze op het eind . Qua indringende , heldere of verbeten , schreeuwende vocals op die nummers heeft Polly nog niks ingeboet . Ze had een aparte tenue aan en de haartooi was speciaal . Het theatrale ‘Let England shake’ en ‘The hope six demolition’ stonden centraal . Een tienkoppig combo met usual suspects John Parish en Mick Harvey vergezelden haar. De muziek leunt aan bij de traditionele Britfolk/rock met trommels, percussie en blazers . We voelden het apocalyptisch, destructief aan in haar muzikaal paradijs , beetje Morphine’s gewijs door de saxen, alsof de wereld ieder moment kan vergaan, “This is how the world will end” … Een niet voor de hand liggend concert wist iedereen te raken en onderstreept de veelzijdigheid van deze artieste. Wat enorm werd gerespecteerd en sterk werd onthaald.
Interpol blikte terug naar hun debuut van 15 jaar ‘Turn on the bright lights’ . Een volle Marquee ging voor deze waverock, een rode gloed scheen over het podium, zoals op de plaat van toen, en … wat klinkt die postwave plaat en de muziek goed als ze (nog eens) van onder stof wordt gehaald met spannende gitaarlicks, diepe basses, de slepende, bezwerende, opbouwende percussieve ritmes en de grauwe zang. De twee populaire “Not even jaim” en “Evil” brachten ons in de juiste sfeer. Dan kwam hun debuut in de spotlights . Songs als “Untitled” , “NYC” en de “Obstacles” hielden ons in de Interpol greep. Editors konden op dreef komen.
Paul Banks en C° , nu niet direct entertainers, maar koele , onderhouden performers op een stage , genoten van het onthaal en enthousiasme .
Tot slot Moderat in de Marquee . Moderat zal er binnenkort mee ophouden , dus een must see … de prachtige visuals ondersteunden hun donkere elektronica/krautrock , die minimalistisch, breed , dansbaar klonk , met dreunende , rollende , denderende beats . We werden in die sfeervolle , duistere wereld ondergedompeld, die mystiek, dansbaar klonk met o.m. “Running” , ”Reminder”, “Rusty nails” en “Bad kingdom“, waarvan het galmende refrein “This is not what you want” tussen de oren wordt geprent en nazinderde . Het Berlijnse trio bracht het een laatste keer en brio . Archive borrelde op en heeft wel een link door de zang en instrumenten .
Nog veel moois …
* (KH) Nederlandse rap is tegenwoordig razend populair .Ook Pukkelpop was dit jaar mee met de rage. Tal van deze artiesten stonden op de verscheidene podia, waaronder ook de Amsterdammer Donnie. Rapt vooral in het Nederlands, maar neemt er soms ook wat andere talen bij. Hij werd onder andere geproduced door Bas Bron, de producer van De Jeugd Van Tegenwoordig. Dit valt ook te merken in zijn muziek. Live weet deze Donnie hoe hij een feestje moet bouwen. De Dance Hall stond helemaal vol en iedereen was razend enthousiast. Eentje om in de gaten te houden!
(KH) Die hiphop houden we in het oog … De Amerikaanse rapper Vince Staples heeft sinds juni 2017 zijn nieuw album ‘Big Fish Theory’ uit en dit kwam hij met veel enthousiasme aan het Belgische publiek voorstellen. Voor fans van Earl Sweathshirt en Schoolboy Q, die zin hadden om te dansen, was dit een van de betere optredens dat Pukkelpop te bieden had. Een razend opwindend publiek die met de nodige portie swag zijn nummers mee brulde. Ja Pukkelpop, graag meer van dat!
* In de Club stonden we stil bij het beloftevolle Sigrid , een jonge talentvolle dame , die met haar aanstekelijke indie elektropop naar Ellie Goulding dingt . Een spring-in-t-veld- – een goede stem – toegankelijk - positive vibes – dus kans om door te breken …
Strand of Oaks is een van de livebands van dit moment . Op plaat beheerst, trekt de band rond Timoty Showalter op het podium alle registers open . De songs worden lekker uitgesponnen en je wordt meegezogen in die intens broeierige indierock , gekruid van psychedelica en rootsamericana, met diepe uithaals op “Goshen 97” en “Radio kids”.
Een heerlijke , genietbare gitaartrip.
Tot slot Ty segall , die met z’n band alle duivels ontbond . Een rammelende noise set , het gaspedaal stevig ingedrukt. Grunge, punk en (garage) rock sierden . Een erg beweeglijke Ty , het lichaam onder spanning , en springend met de benen in de lucht . Melvins , Nirvana , Zappa flitsten door het hoofd en de 70s toetsen waaiden over de nummers heen. . In snelvaart, spontaan , los , speels werd het materiaal gebracht. Een à l’improviste indruk. Het kwintet ging er fors geschift tegenaan!
(KH) In het betere gitaarwerk is Ty Segall altjd wel iets bijzonders! Een optreden dat eigenlijk nooit slecht is. Zelf noemt hij zijn muziek al eens ‘Satan in Space’. Wij noemen het gewoon Garage Rock. Maar dan in een overdreven goede versie. Optredens als dat van Ty Segall zouden er meer moeten zijn op Pukkelpop, want gitaren gaan soms wat verloren in de vele hip hop beats die heersen in de muziekwereld van nu. Dat Ty maar snel met een nieuw album afkomt! (KH)
Onze rit beëindigen we met tussenstops van Mykki Blanco, de lang wapperende , geblondeerde haren, transgender of niet , hij rapt , zingt , spuugt en spelt de ‘american boys’ de les. We maakten eerder al kennis met hem op Sonic city in Kortrijk. Hij is bij en in het publiek . Contact is belangrijk. Op het podium springt, hotst hij heen en weer en is op de booths van z’n elektrotechneut te zien en maakt sensuele bewegingen . Z’n elektronicatechneut zorgt voor de donkere, slepende beats en soundscapes .
Stormzy is een van de opkomende talenten uit de Uk . Zijn grime/streetraps bevatten vonken en vuur , een ‘moshpit’ en ‘energy crew’, de ‘fxx’s’ vlogen om ons heen . De dancehall ging uit z’n dak , opgezweept door de raps en door de hobbelige , dansbare , neurotische ritmes . “Big for your booths” was een van de hoogtepunten . En “Shape of you” , z’n samenwerking met Ed Sheeran hoorden we middenin de set . Dit is UK talent in het genre …
(KH) Rapper Stormzy bewees in mei al dat hij wist hoe hij een feestje moet bouwen toen hij de Ancienne Belgique volledig op zijn kop zette. Dit fenomeen deed hij opnieuw. De Dance Hall stond nok vol en laatkomers konden er, helaas, niet meer bij. Hits als ‘Shut up’ en “Big For Your Boots” werden moeiteloos meegezongen. Een ding werd ons nogmaals duidelijk, Stormzy is klaar voor de grote doorbraak en deze zou er wel eens sneller kunnen komen dan u denkt. Een gewaarschuwd man is er twee waard. (KH)
Neem gerust een kijkje naar de pics (ism Damusic)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pukkelpop-2017/
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2017/
Organisatie: Pukkelpop
Pukkelpop 2017 – vrijdag 18 augustus 2017
Pukkelpop 2017
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2017-08-18
Kimberley Haesendonck en Johan Meurisse
Een breed publiek kon zijn hart ophalen op de intieme sound van London Grammar en de hitgevoelige muziek van Bastille . We werden de ruimte ingestuurd op Flaming Lips en kwamen ‘back to earth’ voor ons verslag … Volgend parcours legden we op de tweede Pukkelpopdag …
Op de Mainstage werden we meteen wakker geschud met het opkomend van talent van Brutus . ‘Beloftevol’, ‘talentrijk’ is het trio zeker, balancerend tussen postrock , postmetal en hardcore/noise , hard - zacht , fel, intiem . We voelen naast de hyperkinesie de schoonheid aan als de gitaareffects , de gaspedalen niet meer ingedrukt zijn en de percussie strelend is; er borrelt zelfs een bluesy tune op . … Zangeres Stefanie zingt , schreeuwt de zaken van zich af , ondanks haar vermoeide, hese stem; het gaf nog meer zompig- doorleefdheid aan hun rock’n’roll.
Het album ‘Burst’ is meer dan de moeite en ze leveren met “Bye Julia”, “Bird” , “Child” en “All Alone” een paar heerlijke, intens beklijvende, stekelige pareltjes af . Op de tonen van “E Viva Espana”, een nummer geschreven door Leo Caerts (de opa van Stefanie Mannaerts) , worden we op dit vroege uur definitief feestelijk uitgewuifd. Zo zie je maar hoe alles muzikaal te relativeren is. Brutus speelde een adembenemend tripje van lekker scheurend gekletter.
Regenbuien trotseerden we voor het Britse Oh Wonder - kind . Hun dromerige, gevoelige electropop is fris , aanstekelijk, melancholisch, hartverwarmend, sprankelend en straalt optimisme, happy feelings uit . Ze zitten ergens tussen The xx , James Blake en London Grammar in. Ze hebben een nieuwe plaat en de enthousiasmerende drie op elektronica, gitaar, drums gingen door de set met “High on humans”, “Lose it” en de prachtsingles “Ultralife” en “Drive”.
(KH) Oh Wonder tekenen voor een ‘wonder’ mooie set. Het duo uit de UK stuurden het heel jaar lang singles op de wereld af. Resultaat? Een goed gevulde weide voor de mainstage die één voor één aandachtig luisterde naar de muziek die Oh Wonder bracht. Zowel “Drive” als “Lose It”, nummers van hun oude plaat , als “Ultralife”, een nummer van hun nieuwe plaat werd gespeeld. Anthony en Josephine, want zo heet het duo, pakten met gemak de Pukkelpop weide in. Op 12 december staat de band in de Ancienne Belgique om dat nog eens over te doen.
Heel wat jong volk was op post voor Halsey, een van de nieuwe indiepopsterretjes in de voetsporen van Tove Lo en Lorde . Beweeglijke dancepop , met r&b , elektro motiefjes . Haar band stond op een verhoogde stage en vooraan deed zij de meisjesharten sneller slaan . Al veel gehoord en inwisselbaar , maar leuk was het wel.
London Grammar - Het Britse trio heeft hard gewerkt aan de nieuwe cd . Er wordt heel wat vereist van de hemelse stem van Hannah Reid , rode draad binnen de spaarzame , licht groovende sound van de band. In korte tijd groot geworden en dat willen ze nu wel behouden. Alles is mooi opgebouwd , minuscuul uitgewerkt . Dit is meer dan fluisterpop! Op de mainstage raakte Reid met haar stem diep , erg diep . “Wasting my young years”, “Big picture” bewezen dit al gauw . Plankenvrees blijft een gegeven , maar moedig staan en blijven ze op zo’n grote stage voor een even groot publiek, ook al moet eens een nummer “Non believer” opnieuw aangevat worden.
Krop in de keel kregen we op het zo goed als a capella gezongen “Rooting for you” , met minimale begeleiding . De Kavinsky cover ‘Nightcall’ triggerde de dansspieren door de beats. Sober, elegant en met een breder motief klonk het materiaal , “Strong” , “Oh woman , oh man” en Metal & dust” als apotheose .
De mooie visuals kwamen gaandeweg in de avondval beter tot hun recht . Je voelt het wel aan, London Grammar ligt me nauw aan het hart en heeft me volledig ingepalmd.
(KH) London Grammar - Hun eerste single “Hey Now” werd meteen een dijk van een hit, waardoor het voor deze band eigenlijk niet meer stopte. Eindelijk mochten ze voor het eerst op Pukkelpop staan, en daar kon het enthousiasme van de fans niet om heen. De weide voor de mainstage stond super gevuld en één voor één stond iedereen te luisteren naar de wondermooie muziek die het Britse trio brengt. Ook wij werden er stil van. London Grammar overtuigde zowel met hun oude als nieuwe nummers en zijn overduidelijk klaar voor hun wereldtournee dit najaar. Op 11 en 12 december staan ze in de Lotto Arena, een aanrader voor iedereen.
De hitgevoeligheid van Bastille - Pukkelpop is te strikken hiervoor - die ook op korte tijd een grootse band is geworden . Amper vier jaar na hun debuutalbum stonden ze afgelopen vrijdag als hoofdact op de mainstage geprogrammeerd. En net zoals in het Sportpaleis enkele maanden geleden ging ook in Kiewit het publiek gewillig uit de bol voor hun ‘feel good’ popmuziek. Dat het materiaal niet altijd even sterk is, werd met de mantel der liefde én extra bombast bedekt zeker wanneer hits als “Laura Palmer”, “Warmth”, “Things We Lost In The Fire”, “Good Grief” en “Pompeï” op de setlist prijken. Daarbij komt het enthousiasme dat de groep steeds etaleert én als extra troef een niet onaardig ogende zanger Dan Smith. Voor vele fans kreeg hun aanstekelijke cover van Corona’s “ The Rhythm Of The Night” dan ook een extra betekenis. Handjes in de lucht en heen en weer zwaaien op die poptunes … (dank aan Erwin Vanlaere)
Op de achtergrond
Parov stelar rond de Oostenrijker Marcus Füreder en de bevallige zangeres Cleo Panther, brengen een soort 50s jumpin’ jive move , een funk/jazzswing met ophitsende electrobeats om het WE gevoel definitief in te zetten.
Op de andere stages staan we stil bij een rits ontdekkingen
* Marquee
Walking on cars kon aankloppen bij Bastille en Snow Patrol . Het kwintet tekent voor dezelfde melodieuze zeemzoete hitgevoeligheid in de startfase. Hoewel de band ons nog ‘nobel’ onbekend is , hebben ze bij het jonge (vrouw)volkje al een aardige reputatie opgebouwd . De band helt over naar de emo kant en laat stevige gitaren doorklinken . Tja, als een soort “Speeding cars”.
Russ kreeg er veel extra volk bij in de tent door de fikse regenbui. Hiphop met soul, r&b en een zangrap op z’n Eminems , maar zalvender, aangenamer en minder agressief , verbeten. Hij kreeg het publiek mee , er zijn veel huppelende mensen en het handjeszwaaien geeft elan aan de sound!
(KH) Hiphop fenomeen Russ kreeg een pak volk op de been in de Marquee . Afgelopen jaar zette Russ al eens een set van formaat neer, en dat mocht hij dit jaar gewoon opnieuw doen. Hierin slaagde hij met glans. Al de jeugd, want wauw hoe veel tieners zijn er fan van dit fenomeen, verzamelde zich samen in de Marque om het feestje van hun leven te bouwen. De tent daverde na 3 songs zo hard, dat er zelfs planken uit de vloer los kwamen. “What The Want”, “Ain’t No Body Taking Me Baby” en “Pull The Trigger”, elke hit kwam aan bod en zorgde er mede voor dat dit optreden zo een groot feest werd. Volgend jaar hattrick op Pukkelpop?
De nieuwe plaat van The Shins lijkt aan ons voorbij gegaan . Het zijn geen ‘simple songs’ , hun materiaal is goed opgebouwd , uitgewerkt, klinkt sfeervol en stevig. Een uitgebreid collectief is het, waarbij de zang van ‘man met de pet’ James Mercer , de psychedelische keys en viool , de sound verfijnder, kleurrijker maken. Het viel op dat ze luid konden klinken . Geen oneer, de melodieus (indie) rockende , broeierige, zalvende nummers bleven overeind . “Australia”, “Phantom limb” en “Sleeping lessons” zinderden na … Een link met de huidige sound van Band of Horses is aanwezig.
Hoofdvogel in de Marquee waren Flaming lips. Muzikale herkenbaarheid zit ‘em in al de platen van 15 jaar terug , maar Wayne Coyne en C° laten hun fantasie de loop en experimenteren graag met de psychedelica . “Race for the prize”, “Yoshimi battles …” en “Do you realize” zorgden voor samenhorigheid in een weirde wereld van ballonnen, confetti, rookkanonnen en andere ‘floating into space’ toestanden . Pracht, praal, fonkeling en een flinke dosis kitsch zijn nooit veraf dus. Coyne, vandaag niet goed bij stem, is een performer. In het nieuwe en prachtige “There Should Be Unicorns” liet hij zich op een levensgrote eenhoorn door de zaal voeren. ‘Dark side of the moon’ van Pink Floyd (“Pompeii Am Götterdalmmerüng”) en “Space oddity” van David Bowie zaten ook in de psychedelische mallemolen. Twee oogbollen deden aan The Residents denken .En onder een opblaasbare regenboog werden we met nog meer liefde omringd! Creativiteit en gekte ten top!
Flaming Lips zijn wizards, en hun optreden is een B&B, een belevenis en beleven . Fuck Yeah Pukkelpop!
(KH) Feest, confetti, ballonnen en entertainment. Waar anders kon je al deze elementen vinden op een podium dan bij The Flaming Lips. Een band die hier heel vaak staat, maar die ons toch nooit weerhoudt te gaan kijken omdat het altijd zo leuk is. Een optreden dat je meeneemt op een trip door de hippie-tijden van vroeger, waar ‘unicorns’ bestonden. The Flaming Lips kleedde hun zelf ook helemaal naar deze periode, met dierenoutfits. Deze band draait al bijna 25 jaar mee aan de top van de psychedelische muziek, blijven telkens verbazen met goede albums en zijn telkens een aangenaam gezelschap om live naar te kijken. Zoals de ballonnen die ze bij hadden het zeiden: ‘Fuck Yeah Pukkelpop’, maar ook ‘Fuck Yeah The Flaming Lips’!
Elbow houdt net als London Grammar van subtiliteit en finesse , maar geeft er live een extraverte draai aan . ‘Beautiful’ was het kernwoord, het contact, de connectie van Guy Garvey, de spil van de band, met het publiek. Ook hij weet hen te charmeren , met handjeszwaaien , handclaps en ‘oohoohs’ meezingers . Een amicale set vol emoties dus van een sterk spelende band en zanger , van “Magnificent she says”, “Bones of you”, “One day like this” en “Grounds for divorce”, waarbij de ingenieuze gitaarpop een sterke orkestrale inslag kreeg door de strijkers .
Nicolas Jaar , ook al gekend van z’n werk van Darkside, stelde hier zijn werk voor van donkere , duistere, zweverige, slepende ambient/electro/techno. Af en toe zingt hij en gooit hij er een saxtune tegenaan op z’n Jimi Tenors . Eerst sterk vertimmerde elektronica, maar gaandeweg in de set prikkelde hij de dansspieren , en kwam zelfs Brasil/worldtrance bovendrijven . Mooi huiverend , griezelig, groovy en creatief.
* In de club horden we de rammelpop in een speelse onbezonnenheid van Parquet Courts . Pavement werd opgehoest . Ze speelden scherp, snedig , ontspoord, als zacht, ingetogen , psychedelisch, van “Borrowed time” naar “Instant disassembly”. De zangpartijen werden afgewisseld , maar klinken steevast onvast . Mooi hoe alles elkaar vindt , rechtdoorzee en stoney.
(KH) Wanneer de award voor beste gitaarband op donderdag naar Ty Segall ging, ging deze op vrijdag naar Parquet Courts. Toegegeven toch wel een van de betere en meest spannende bands in het genre. Parquet Courts bracht, zoals altijd, een killer van een set die op geen enkel punt verveelde. Met hits als “Human Performance” en “Berlin Got Blurry” zat de set niet mis. Dit deed ons eigenlijk beseffen dat we de laatste jaren een gebrek hebben aan goede garagerock bands. Daarom: Hoera voor Parquet Courts! Hoera voor gitaren!
Wie dacht overspoeld te worden door emoties bij Perfume Genius , was eraan voor de moeite . Vroeger legde Mike Hadreas z’n ziel bloot in barok ballads, nu is hij volledig open gebloeid als performer. Hij was met band te zien en klinkt steviger, noisier , experimenteler, meer ontspoord dan ooit. Zijn breekbare stem maakt plaats voor overstuurde vocodervocals . Hier sijpelde de donkerte van Suicide door .
(KH) Onze award voor meest teleurstellende band ging op zijn volgende beurt naar Perfume Genius. Het deed ons wat denken aan de saaiheid van Solange haar optreden, maar dan in een ander jasje. Hij bracht dit jaar nochtans het veelbelovende album ‘No Shape’ uit, maar hier bleef live niet heel veel van over. Daarbovenop zat het geluid in de club op dat moment nog eens overdreven slecht, wat zorgde voor een volledig gedoemde set. Zelfs de hits “Queen” en “Slip Away” (wat overigens wel een meester single is) overtuigden ons niet. Of Perfiume Genius voor ons mag herkansen in de Trix zijn we nog niet uit, al is een tweede kans vaak wel het eerlijkst.
(KH) Hoogtepunt op vrijdag was ongetwijfeld Sampha. Inderdaad die ene met dat hitje “No One Knows Me Like The Piano”. Maar wacht, Sampha heeft meer in zich dan dat. Volledig bijgestaan door live band bestormde hij het podium van de Club, die tevens overvol stond. Met een album ‘Process’, dat een voor een hits bevat, kon het optreden niet anders dan goed zijn. Persoonlijke hoogtepunten waren “Blood On Me” en “Plastic 100 °C”. Al diegene die er niet bij waren hadden ongelijk, zeg dat wij het gezegd hebben.
STUFF. besloot in de Club . Zij gooien muziekstijlen door elkaar , pop, jazz, funk, psychedelica , elektronica enz worden op een hoopje gespeeld en zijn geïnjecteerd van frisse, aanstekelijke ritmes . Ze geven spannende, verrassende , onverwachtse wendingen aan hun freewheelstyle . Een avantgardistische blik, die ergens Ozric tentacles , Battles , Caribou, BadBadNotGood en Taxiwars deed opborrelen, dicht bij elkaar opgesteld en zonder de melodie uit het oog te verliezen. Je wordt letterlijk meegevoerd, - gesleurd in die fusion. Heerlijk. Sterk.
* Tot slot
(KH) Net zoals op donderdag was er ook op vrijdag weer Nederlandse rap te zien. Dit keer kwam die van Sevn Alias. De jongeren van tegenwoordig zijn enorm fan van Nederlandse fenomenen, dat werd opnieuw duidelijk toen de dancehall overvol liep om 14u. Sevn Alias die bekend is van zijn hits als “Slapend Rijk” (zijn colab met Boef) en “Gass” kreeg de tent al heel vroeg aan het dansen. Het was zelfs zo aanstekelijk dat ook wij onze benen niet konden stilhouden. Ideale opwarmer van de dag!
We stonden stil bij de huiverende klankexperimenten en soundscapes van Forest swords, die door de gitaarlicks en loops en projecties extra dimensie kregen .
Verder de aangename, onschuldige electropop van Tove Lo . De blonde Zweedse vamp deed de regen even vergeten door haar sensuele danspasjes en ‘tetten bloot’ . Muzikaal niks nieuws onder de … , maar leuk zijn en blijven “WTF Love”, “Say it” en “Habits”.
Newmoon in de Lift is één van de revelaties binnen het shoegwave/gaze genre . Jawel dit is Belgisch … Ze laten de gitaren ten gepaste gieren . Erg sterk wat ze speelden ; Ride, Slowdive, Swervedriver, Loop , Minor Victories en Jesus & mary chain plaatsten ze even opzij . Dit optreden zinderde met nummers als “Head of stone” en “Everything is”. Fier mogen we zijn, dit was verdomd sterk ..
(KH) Black Lips sloot af in de Lift . Nogal een late en vreemde spot voor zo een band, maar met de zovele bands op het festival, moet er altijd iemand de laatste zijn. Kent u het spreekwoord ‘de laatste zullen de beste zijn’ nog? Wel dit is exact wat Black Lips bewees met hun set. Van in het begin zat het er “boenk op”, en dit werd eigenlijk door getrokken over gans de lijn. Onze favoriete hit is “Boys In The Wood”, maar eigenlijk kan Black Lips bij ons wel scoren met elk nummer. Ook met hun nieuwe plaat ‘Satan’s Graffiti or God’s Art’ overtuigden ze moeiteloos. Wij weten waar ons op 9 november zullen begeven. Kleine tip? Trix in Antwerpen is the place to be!
Heel wat leuks zagen en ontdekten we op deze tweede festivaldag …
Neem gerust een kijkje naar de pics (ism Damusic)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pukkelpop-2017/
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2017/
Organisatie: Pukkelpop
Pukkelpop 2017 – zaterdag 19 augustus 2017
Pukkelpop 2017
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2017-08-19
Kimberley Haesendonck en Johan Meurisse
Op deze derde dag hadden we in het uitgestippeld parcours een goed evenwicht tussen de verschillende stages …
De Britse emo van Moose Blood zit compact goed in elkaar . De band wenst zich hier te ontdekken , wil zich duidelijk bewijzen en trekt de aandacht met snedig , vaardig materiaal. Toergegeven, niks nieuws onder zon , maar de songs staan er wel en kregen een verdiende respons .
Intussen stroomt de kleine Lift vol voor het uit Luik afkomstige Cocaine Piss , die live al een ferme reputatie heeft opgebouwd . In de belangstelling kwamen ze via het programma Pop-o-rama en klopten ze aan bij producer Steve Albini . De smerige punk hardcore/noise klinkt los uit de pols. Een muzikale pletwals is het, onstuimig, rauw , scherp , ontregeld . Deze middag klonk het allemaal iets beheerster . Zangeres Aurélie Poppins krijst , schreeuwt met een hoog stemmetje de frustraties van zich af . Haar handen waar ze haar lichaam mee aftast , of wat dan ook ,de sensuele danspasjes , het geeft de act elan . Ze brengen korte , krachtige , stevige nummers in vele tempowissels , die we soms ervaren als muzikale schetsen . Al gauw is ze in het publiek . Dit contact is belangrijk , ze baant zich een weg tot aan de PA … tot de microkabel niet meer verder kan . En dan ‘poef’ , de micro knalt op de grond en Cocaine Piss voorbij geraasd . Dit was hels kabaal uit vervlogen tijden van Crass en Black Flag en recent van een Rolo Tomassi. Deze wervelwind liet niemand onberoerd.
Het Australische D.D Dumbo van Oliver Hugh Perry haalt dwarsflut , blokfluit en trompet maar ook andere tuig boven om hun sfeervolle psychedelische indie rootspop kleur te geven . De percussieve ritmes geven er een aangename, gemoedelijke world groove aan . Zijn stem , doet ergens denken aan Sting . We maakten kennis met hen door het nummer “Walrus”. Het kwartet versmelt verschillende stijlen die ons dansend deden wegdromen .
Pvris is één van die bands die hun materiaal mooi hebben afgestoft . Een catchy combinatie van electro , alternatieve en mainstream rock. Ze zijn mooi afgelijnd en gaan nergens uit de bocht . Amerikaans op en top. Arena allures. Inwisselbaar. . Zangeres Lynn Gunn doet haar uiterste best en port het jonge publiek aan zoveel mogelijk mee te springen. In november kun je er helemaal warm voor lopen , want dan komen ze naar de Trix.
De sfeervolle , onstuimige , broeierige indie van Car Seat Headrest , Will Toledo, zagen we in het voorjaar sterk presteren in de Bota. ‘Teens of denial’ werd de terechte doorbraak. De Weezer college sing/songwriter springt nu niet direct in het oog , hoeft ook niet , samen met z’n band geeft hij het materiaal een dynamische boost en gaan ze lekker loos. De songs zijn uitgediept , uitgesponnen en intrigeren door een elegante , melodieuze schoonheid , repetitieve ritmiek en verrassende wendingen. “Destroyed by hippie powers” , “Fill in the bank” , “Drugs with friends” , “Drunk drivers/Killer whales” krijgen een gevoelig, fel , verbeten jasje aangemeten. Killer trippende songs die nazinderen .
… Hartverscheurende keuzes moeten we maken bij zo’n optreden, gezien Vuurwerk optreedt aan de andere kant van het terrein . De getalenteerde Brusselaars opereren nu van uit Londen en hebben een gastvocalist en rapper bij zich . Hun popelektronica wordt opgehitst door percussie en krijgt een warm gevoel door de zangpartijen. We ervaren een clubgevoel . Hun live elektronica intrigeert en werd sterk gewaardeerd . Mooi!
(KH) In oktober komt Jake Bugg solo naar de Arenbergschouwburg. Nu kon hij het publiek overtuigen met full band. Het ingetogen pubertje van enkele jaren geleden is niet meer. Bugg veranderde in een man met een typische Britpop présence. Hij wist perfect hoe het publiek in te palmen. Eigenlijk had hij niet meer nodig als zijn gitaar, zijn stem en zijn hele palmares aan hits om te entertainen. “Slumville Sunrise”, “Two Fingers”, “Lightning Bolt”, en zo kunnen we nog doorgaan. Jake Bugg stal zelfs ons hartje een beetje tijdens het laatste stukje van zijn set toen hij het wondermooie nummer “Broken” akoestisch op gitaar speelde. Wat een held, die man!
… Zucht terug van die keuzes die moeten gemaakt worden Preoccupations – First aid kit en Afghan Whigs op hetzelfde moment …
Ons hart smelt het meest bij Dulli en de zijnen . Trouwens, een mooi zicht op de mainstage was het wel, The Afghan Whigs rond Greg Dulli , steevast in zwarte tenue , die de ondergaande zon op zich laten schijnen . Voor wie een uur nostalgie opteerde , zat hier verkeerd . In de AB hoorden we het al, een handvol oudjes en veel nieuwer materiaal , die een intense spanning hebben en een geluidsmuur optrekken, gedragen door die doorleefde soulrockende stem van Dulli. Een weerbarstige set. “Arabian heights” en “Matamores” tekenden voor een verschroeiende aanvangsronde . Ook “Algiers” en “Demon in profile” onderhouden een broeierige intensiteit . Een stomende band is hier aan het werk! Blazers, violen vullen aan . Intimiteit als Dulli schuifelt achter de keys en piano, met een knipoog naar hun overleden gitarist! “Debonair” bleef vanavond opgeborgen , “John the baptist “ en “Somethin hot” vulden het op . Dit was meer dan een ‘summer kiss’! Afghan Whigs zijn scherper dan ooit en we hebben het geweten .
(KH) Preoccupations is steengoed. Is de naam je nog onbekend? Dan zegt de naam Viet Cong je misschien meer iets. De Canadezen werden beschuldigd van racisme en veranderden hun naam. Muzikaal gaan ze verder in hetzelfde elan als Viet Cong. Hun donker dreigende postpunk/indiewave rock blaast je gewoon weg . Preoccupations rammelt , garagerockt , postpunt; songstructuur , donkerte en sfeer zijn er in een aanhoudend intens broeierige spanning, door rauwe, hoekige, strakke, metaal klinkende en galmende echoënde gitaardwarrels , de overheersende, dreunende , repetitieve , grauwe basstunes , de stuwende , opzwepende drums en de zalvende elektronicariedels, die 60s psychedelica over enkele nummers doet waaien. De diepe stem van Flegel beklemtoont dat gitzwart opgetrokken universum . Preoccupations zorgt voor allerlei stemmingen, die een duistere ondertoon hebben. We vertoefden een uur lang in die verzwelgende sound.
Eigenlijk kunnen we u voor zo een optreden maar één tip geven: pint in uw handen en gaan, dat is wat wij ook gedaan hebben. Sterk staaltje dus!
Het Britse Bear’s den heeft heel wat volk op de been gebracht op de mainstage ; terecht zijn ze uitgegroeid tot de geliefkoosde bebaarde schoonzonen met hun gevoelige indiefolk en 70s retro. Andrew Davie en Kevin Jones verstaan er zich steeds nog niet aan , tegen wil en dank de kleine clubs te zijn ontgroeid. Ze hebben het hart op de juiste plaats , koesteren hun publiek en zorgen voor een samenhorigheidsgevoel met hun catchy , radiovriendelijk , sfeervol, warm materiaal , die een aangename groove hebben , het hoofdpodium waardig.
De handvol singles van hun twee platen zitten mooi verdeeld in de set . De songs zijn mooi uitgekiend , het is een kleurrijke sound door de gitaren , tokkelende banjo , keys en trompet , die allemaal hun plaatsje hebben , zonder een geitenwollen sokkengevoel. De amicale uitstraling , de verhaaltjes van de twee spilfiguren en de songs waarborgen een goed gevoel. Uiterst genietbaar op dit uur van de avond , “Isaac” (die even moest gereset worden), “Emeralds”, “Auld wives” , “Dew on the vine” en “Agape”.
Een cover zit steevast in het aanbod. Bryan Adam’s “Heaven”, die de StuBru’s warmste week nog warmer maakte , klinkt pakkend door de elegante akoestische gitaren en stemmenpracht. Een zonnige smile kon niet ontbreken , Bear’s den was beregoed!
(KH) Een portie beukwerk kregen we geserveerd van de gestoorde Amerikanen van Ho99o9. De shows van dit experimentele punk-hiphop-duo zijn harder dan ooit. Al vanaf de eerste noot werd de eerste circle pit opengetrokken. De rest van het optreden was geschiedenis. Met een debuutplaat om U tegen te zeggen, optredens waar je niet anders kan dan je kapot amuseren en nog veel meer, is Ho99o9 klaar om misschien wel een van de grootste ter wereld te worden.
Het tempo werd dus ferm opgedreven in de avond … At the drive-in begon eraan in de Marquee . Vorig jaar was in mum van tijd hun reünie in de AB uitverkocht . Iets later waren ze te zien op Rock Werchter en kijk een goed jaar later op Pukkelpop . Met de reünie kwam er ook nieuwe cd van het combo rond zanger Cedric Bixler-Zavala en gitaarwonder Omar Rodriguez-Lopez.
At the drive in- gaf het scream/emogenre elan , ‘Relationship of command” werd een wereldplaat , ijkpunt van hun hectisch ,chaotische sound. Ondanks de lovende kritiek , een kruising van stijlen , ingenieuze, verrassende wendingen , een strak spelende band en een losgeslagen zanger, was de belangstelling en respons matig . Invloedrijk waren ze , godvergeten worden ze bij een jonger publiek . Wij houden van hun muzikale stroomstoten, “Arcarsenal” , “Pattern against user” en doorbraak “One armed scissor” waren tekenend voor hun snedige , driftige hyperkinetische sound , hun hardvochtige power en tomeloze energie .
Aai … dilemma’s opnieuw in de avond … Mumford & Sons die de gevoelige indiefolk in een rockend world jasje stopten , de dynamiek, explosiviteit, maniakale gekte van de hardcore/hiphop potpourri van het alternatieve Death grips of de monotoon beukende stoner ‘desert’ psychedelica van Moon Duo .
Kiezen is delen … Moon Duo hebben we persoonlijk al een tijdje niet meer gezien, dus even lekker loos gaan op die weerkerende drijvende ritmes van Eric Ripley Jonhnson (tevens ook fromtman van Wooden Shjips) en echtgenote Sanae Yamada . Door de galmende gitaar/basriedels , de keys en de roffelende drums, tuimelen we hier in de wereld van Hawkwind , Suicide en 70s retro , een oud vertrouwd patroon door de eindeloos repetitieve loops, de ups en downs van slepende, opborrelende, zwierige, schurende , scheurende ritmes en de echoënde zang . Luister zeker naar hun recentste ‘Occult architecture’ platen .Een bezwerend, heerlijk genietbaar trance gevoel wordt verwezenlijkt. In deze psychedelicarock hoorden we een eerbetoon aan Stooges en natuurlijk Suicide, hoogtepunten in deze denderende , rollende , aanstekelijke , sfeervolle tunes . Moon Duo doet eigenlijk al jaren goed .. waar ze goed in zijn …
Na een leuke babbel met Mauro die iets later kwam met een van z’n projecten Gruppo di Pawlowski in diezelfde kleine Lift , maakten we ons op voor de afsluitende act in de club Band of Horses , een even amicale band als de twee grotere broers die even voordien optraden, Bear’s den en Mumford & Sons. Een paar maand terug zagen we hen nog een uiterst aangename liveset spelen in de AB, het combo rond Ben Briswell . Even enthousiast , aantrekkelijk , verrassend , leuk , gretig , gedreven , extravert klonk het kwintet opnieuw . Letterlijk werden na een vermoeiende driedaagse trip uitgewuifd . Die broeierige , snedige , sfeervolle rootsamericana , gedrenkt in melancholie en gevoeligheid , deed deugd. ‘Why are you OK’ is hun vijfde plaat , die net als hun eerste platen charmeert . Band Of Horses overtuigde als closing act . We hadden een handvol pareltjes die dit gevoel bevestigden, “No one’s gonna love you” , “The great salt lake” en de rootsclassics “Is there a ghost” en “Funeral” waren weergaloos sterk .
Hier eindigde onze Pukkelpoprit . Nog wat ‘oohs en aahs’ van het mooie vuurwerk en stof tot napraten …
… Een gevarieerde Pukkelpopaffiche , die de kaart van gezelligheid meer dan ooit trok en op de verschillende stages voldoende moois van genres en ontdekkingen te bieden had. Tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics (ism Damusic)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pukkelpop-2017/
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2017/
Organisatie: Pukkelpop
Pukkelpop 2017 – vrijdag 18 augustus 2017 – impressies dag 2
Een breed publiek kon zijn hart ophalen op de intieme sound van London Grammar en de hitgevoelige muziek van Bastille . We werden de ruimte ingestuurd op Flaming Lips en kwamen ‘back to earth’ voor ons verslag … Volgend parcours legden we op de tweede Pukkelpopdag …
Op de Mainstage werden we meteen wakker geschud met het opkomend van talent van Brutus . ‘Beloftevol’, ‘talentrijk’ is het trio zeker, balancerend tussen postrock , postmetal , hard - zacht , fel - intiem … Zangeres Stefanie zingt , schreeuwt de zaken van zich af , ondanks haar vermoeide, hese stem; het gaf nog meer zompig- doorleefdheid aan hun rock’n’roll. Lekker scheurend gekletter. Regenbuien trotseerden we voor het Britse Oh Wonder - kind . Hun gevoelige electropop is fris , aanstekelijk en straalt optimisme, happy feelings uit . Ze hebben een nieuwe plaat en de enthousiasmerende drie op elektronica, gitaar , drums gingen door de set met “high on humans”, “lose it” en de prachtsingles “ultralife” en “drive”.
Heel wat jong volk was op post voor Halsey, een van de nieuwe indiepopsterretjes in de voetsporen van Tove Lo en Lorde . Beweeglijke dancepop , met r&b , elektro motiefjes . Haar band stond op een verhoogde stage en vooraan deed zij de meisjesharten sneller slaan . Al veel gehoord . Leuk was het wel.
London Grammar - Het Britse trio heeft hard gewerkt aan de nieuwe cd . Er wordt heel wat vereist van de hemelse stem van Hannah Reid , rode draad binnen de spaarzame , licht groovende sound van de band. In korte tijd groot geworden en dat willen ze behouden . Alles is mooi opgebouwd , miniskuul uitgewerkt . Op de mainstage raakte ze diep , erg diep . “wasting my young years”, “big picture” bewezen dit al gauw . Plankenvrees blijft een gegeven , maar moedig staan ze op zo’n grote stage voor een even groot publiek, ook al moet eens een nummer opnieuw aangevat worden. Krop in de keel kregen we op het a cappella gezongen “rooting for you” , met minimale begeleiding . De Kavinsky cover ‘nightcall’ triggerde de dansspieren door de beats. Sober, elegant en met een breder motief klonk het materiaal , met “strong” , “oh woman , oh man” als apotheose . Je voelt het wel aan, London Grammar ligt me nauw aan het hart en heeft me volledig ingepalmd.
Tot slot de hitgevoeligheid van Bastille - Pukkelpop is te strikken hiervoor - die ook op korte tijd een grootse band is geworden . Net als in het Sportpaleis hebben ze eigen ‘world news’ zender op de stage . Handjes in de lucht en heen en weer zwaaien op die poptunes van “laura palmer”, “things we lost in the fire” , “pompeii” en de cover “rhythm of the night” als eindpunt . Parov stelar kon tot slot het WE gevoel definitief inzetten.
Op de andere stages staan we stil bij een rits ontdekkingen
* Marquee
Walking on cars kon aankloppen bij Bastille en Snow Patrol . Het kwintet tekent voor dezelfde melodieuze zeemzoete hitgevoeligheid . Russ kreeg er veel extra volk bij in de tent door de fikse regenbui. Hiphop met soul, r&b en een zangrap op z’n Eminems , maar zalvender, aangenamer en minder agressief , verbeten. De nieuwe plaat van The Shins lijkt aan ons voorbij gegaan . Geen ‘simple songs’ , hun materiaal is goed opgebouwd , uitgewerkt, klinkt sfeervol en stevig. Een uitgebreid collectief is het, waarbij de zang van ‘man met de pet’ James Mercer , de psychedelische keys en viool , de sound verfijnder, kleurrijker maken. Een link met de huidige sound van Band of Horses is aanwezig.
Hoofdvogel in de Marquee waren Flaming lips. Muzikale herkenbaarheid zit ‘em in al de platen van 15 jaar terug , maar Wayne Coyne en C° experimenteren graag met de psychedelica . “Race for the prize”, “yoshimi battles …” en “do you realize” zorgden voor samenhorigheid in een weirde wereld van ballonnen, confetti, rookkanonnen en andere ‘floating into space’ toestanden . Coyne, vandaag niet goed bij stem, is een performer. ‘Dark side of the moon’ van Pink Floyd en ‘space oddity’ van David Bowie zaten in de psychedelische mallemolen. Flaming lips is een B&B, een belevenis en beleven . Fuck Yeah Pukkelpop!
Elbow houdt net als London Grammar van subtiliteit en finesse , maar geeft er live een extraverte draai aan . ‘Beautiful’ was het kernwoord, het contact, de connectie van Guy Garvey, de spil van de band, met het publiek. Ook hij weet hen te charmeren , met handjeszwaaien , handclaps en ‘oohoohs’ meezingers . Een amicale set vol emoties dus, van “magnificent she says”, “bones of you”, “one day like this” en “grounds for divorce”, waarbij de gitaarpop een sterke orkestrale inslag kreeg door de strijkers .
Nicolas Jaar , ook al gekend van z’n werk van Darkside, stelde hier zijn werk voor van donkere zweverige, slepende ambient/electro/techno. Af en toe zingt hij en gooit hij er een saxtune tegenaan op z’n Jimi Tenors . Gaandeweg in de set prikkelde hij de dansspieren , en kwam zelfs worldtrance bovendrijven . Mooi huiverend , groovy en creatief.
* In de club horden we de rammelpop in een speelse onbezonnenheid van Parquet Courts . Pavement werd opgehoest . Ze speelden scherp, snedig als zacht, ingetogen . De zangpartijen werden afgewisseld , maar klinken steevast onvast . Mooi hoe alles elkaar vindt .
Wie dacht overspoeld te worden door emoties bij Perfume Genius , was eraan voor de moeite . Vroeger legde Mike Hadreas z’n ziel bloot in barok ballads, nu is hij volledig opengebloeid als performer. Hij was met band te zien en klinkt steviger, noisier , experimentleer , ontspoord dan ooit. Zijn breekbare stem maakt plaats voor overstuurde vocodervocals . Hier sijpelde de donkerte van Suicide door . STUFF. besloot in de Club . Zij gooien muziekstijlen door elkaar , pop, jazz, funk, psychedelica , elektronica enz worden op een hoopje gespeeld en zijn geïnjecteerd van frisse, aanstekelijke ritmes . Ze geven er spannende, verrassende , onverwachtse wendingen aan . Een avantgardistische blik, die ergens Ozric tentacles deed opborrelen . Sterk.
* Tot slot stonden we nog stil bij de huiverende klankexperimenten en soundscapes van Forest swords, die door de gitaar en projecties extra dimensie kregen . Verder de aangename, onschuldige electropop van Tove Lo . De blonde vamp deed de regen even vergeten door haar sensuele danspasjes en ‘tetten bloot’ . Newmoon in de Lift is één van de revelaties binnen het shoegwave/gaze genre . Jawel dit is Belgisch … Ze laten de gitaren ten gepaste gieren . Erg sterk wat ze speelden ; Ride, Slowdive, Swervedriver, Loop , Minor Victories en Jesus & mary chain plaatsten ze even opzij . Dit optreden zinderde na. Fier mogen we zijn, dit was verdomd sterk ..
Heel wat leuks zagen en ontdekten we op deze tweede festivaldag …
Pics en uitgebreide reviews volgen
Org: Pukkelpop
Pukkelpop 2017 – donderdag 17 augustus 2017 – impressies dag 1
Pukkelpop mag het eindoffensief van de vakantie inluiden. We beleefden een aangename, sterke muzikale dag … Een intens parcours legden we op deze eerste dag, vooral tussen Club, Marquee en Mainstage , dat onze muzikale voorkeur geniet.
Pukkelpop refresht . Sinds vorig jaar wordt het festival definitief op gang getrokken op woensdagavond; de indeling en inkleding van het terrein wordt ieder jaar geëvalueerd en wordt dus wat herschikt . De formule met allerhande kraampjes, standjes en randanimatie maakt het festival kleurrijker . Sfeer, beleving , comfort zijn belangrijk en zorgen voor een onvergetelijke gebeurtenis voor elk festivalliefhebber . Mooi .
Ons parcours
Op de mainstage kwamen we in de festivalmood door Enter Shikari die allerlei stijlen hard, heftig , door de malllemolen haalt . Cypress Hill behoudt z’n oldskool hip, een “i wanna get high” -gevoel . De beste nummers liggen nog steeds in die vervlogen 90s . Een mix van o.m. “dr greenthumb”, “hits from the bong , “tequila sunrise”, “insane in the brain”, “ain’t goin’ like that” en “rock superstar”. Ze zorgden voor de nodige ambiance . Een gek vieruurtje. Ryan Adams mag dan de ingetogen sing/songwriter in zijn kamertje zijn, live komt hij met een full band classic rock spelen; roots/rockamericana, die intens doorleefd is en gretig gebracht wordt . Een nieuwe plaat is uit, ‘prisoner’ , “do you still love me” en “New York , New York” brachten ons in de juiste stemming. Op het eind ervaarden we muzikaal een ‘1969-Stooges’ tafereel , hij gooide –zorgzaam- z’n gitaar op de drums . Afgewerkte Amerikaanse show dus.
R&B sterretje Solange liet het last instant afweten op Dour, het jonge zusje van Beyoncé was vanavond op en top , ze heeft een warme stem en bracht een perfecte pop/soul/r&b show, met full band en backing vocalistes . Het débacle van Rihanna, vorig jaar werd definitief doorgespoeld .Een rode gloed van de pakjes scheen op het podium. Editors zijn op onze festivals een vaste waarde en dit jaar waren ze opnieuw op Pukkel. Goed opgewarmd na de set van Interpol , ging Smith en C° fel te keer , speelden een ‘greatest hits’ show , met vuurwerk en rookkanonnen … “no sound but the wind “ … The xx heeft diezelfde donkere romantiek en durft hun minimalisme om te buigen met meer ‘Jamie xx’ geluiden . De knopjesfreak van The xx speelt een belangrijke rol . Romy Madley-Croft werd na middernacht jarig, wat liefdevol werd onthaald door haar vriend Oliver Sim . Ze speelden een verjaardagsfeestje met klasse , een gedurfde set met hun kenmerkende stijl , minimalistisch als breed en het gekende singlewerk .
Ook de andere stages boeiden ons en lokten veel volk …
Eden is een jonge Ierse multi-instrumentalist die met elektronica , gitaar , loops en zangtapes heel wat aanpakt en op die manier sober, innemend of als een full band klinkt . Ergen tussen Sohn, Perfume Genius en Bastille .
Girls In Hawaii komen binnenkort met een nieuwe plaat . Ze zijn met zes op de stage en hebben twee talentrijke zangers . Hun ingetogen dromerige indiepop kreeg een snedig rockkantje toegemeten. De vroegere singles als “misses” zaten mooi verweven in de set en in het nieuwe materiaal klopt de elektronica (nog meer) aan . Het klinkt veelbelovend .
Heerlijk genietbaar zijn de Intergalactic Lovers nog steeds . Ook van hen komt nieuw werk; “behind the lines” klinkt erg overtuigend en staat gerust naast “shewolf” en “delay” . De band is erg goed op elkaar ingespeeld . Als zwarte silhouetten te zien, heeft men een frontvrouw met klasse , Lara Chedraoui, in zwartrode gewaad . Ze bewoog en kronkelde sierlijk op het podium . Meesterlijke set!
Wie PJ Harvey vorig jaar zag op Werchter in het KC , zag hier eenzelfde dame en C° schitteren. Een handvol oud bekende nummers “50 th queenie”, “down by the water” en “to bring you my love” bewaarde ze op het eind . Qua indringende , heldere of verbeten , schreeuwende vocals op die nummers heeft Polly nog niks ingeboet . Ze had een aparte tenue aan en de haartooi was speciaal . Het theatrale ‘let England shake’ en ‘the hope six demolition’ stonden centraal . Een tienkoppig combo met usual supsects John Parish en Mick Harvey vergezelden haar. De muziek leunt aan bij de traditionele Britfolk/rock met trommels, percussie en blazers . Een niet voor de hand liggend concert wist iedereen te raken en onderstreept de veelzijdigheid van deze artieste. Wat enorm werd gerespecteerd en sterk werd onthaald.
Interpol blikte terug naar hun debuut van 15 jaar ‘turn on the bright lights’ . Een volle Marquee ging voor deze waverock, een rode gloed scheen over het podium, net als de plaat toen, en … wat klinkt die plaat en de muziek verdomd goed als ze van onder stof wordt gehaald met spannende gitaarlicks, diepe basses, grauwe zang en de bezwerende, opbouwende percussieve ritmes. “Evil” was er om in de sfeer te geraken en “untitled” , “NYC” en de “obstacles” hielden ons in de Interpol greep. Editors konden op dreef komen …
Tot slot Moderat in de Marquee . Moderat zal er binnenkort mee ophouden , dus een must see … de prachtige visuals ondersteunden hun donkere elektronica/krautrock , die minimalistisch, breed , dansbaar klonk , met dreunende , rollende , denderende beats . Archive heeft wel een link door de zang en instrumenten .
Nog veel moois , jawel in de Club stonden we stil bij het beloftevolle Sigrid , een jonge talentvolle dame , die met haar aanstekelijke indie elektropop naar Ellie Goulding dingt .
Strand of Oaks is een van de livebands van dit moment . Op plaat beheerst, trekt de band rond Timoty Showalter op het podium alle registers open . De songs worden lekker uitgesponnen en je wordt meegezogen in die intens broeierige indierock , gekruid van psychedelica en rootsamericana. Een heerlijke , genietbare gitaartrip .
Tot slot Ty segall , die met z’n band alle duivels ontbond . Een rammelende noise set , het gaspedaal stevig ingedrukt. Grunge, punk en rock sierden . Melvins , Nirvana , Zappa flitsten door het hoofd en de 70s toetsen waaiden over de nummers heen. In snelvaart gebracht. Geschift!
Onze rit beëindigen we met tussenstops van Mykki Blanco, de lang wapperende , geblondeerde haren, transgender of niet , hij rapt , zingt , spuugt en spelt de ‘american boys’ de les. We maakten eerder al kennis met hem op Sonic city in Kortrijk. Hij is bij en in het publiek . Contact is belangrijk. Op het podium springt, hotst hij heen en weer en is op de booths van z’n elektrotechneut te zien en maakt sensuele bewegingen . Z’n elektronicatechneut zorgt voor de donkere, slepende beats en soundscapes . Stormzy is een van de opkomende talenten uit de Uk . Zijn grime/streetraps bevatten vonken en vuur , een ‘moshpit’ en ‘energy crew’, de ‘fxx’s’ vlogen om ons heen . De dancehall ging uit z’n dak , opgezweept door de raps en door de hobbelige , dansbare , neurotische ritmes . “Bit for your booths” waren een van de hoogtepunten . “Shape of you” , z’n samenwerking met Ed Sheeran hoorden we middenin de set . Kortom, Stormzy onderstreepte z’n talent …
Pics + Uitgebreide reviews volgen
Org: Pukkelpop
Op ‘No Grave But The Sea’ krijgt de luisteraar alles wat je op een vijfde album van Alestorm mag verwachten: licht verteerbare folkmetal, vlot meezingbare refreinen en een karrevracht verhalen over piraten, drinken, vrouwen en vechten. Valt er ook iets nieuws te vertellen? Misschien dat er een paar metalcore-invloeden in de muziek van Alestorm geslopen zijn. Die zijn het sterkst op de nummers “Pegleg Potion” en “Alestorm”.
Voorts valt het contrast op tussen een paar wel heel ‘cheape’ nummers als “Mexico” en “Fucked With An Anchor” en de ijver en kunde waarmee tracks als “No Grave But The Sea”, “To The End Of The World” en “Man The Pumps” zijn opgebouwd. “Mexico” is een discodeuntje met een aaneenschakeling van gratuite clichés over Mexico. “Fucked With An Anchor” is dan weer een platte scheldtirade op de tonen van wat we in Vlaanderen een schlager noemen. Cliché-accordeonmelodie incluis. Leuk als tussendoortje op een festival, maar was het nodig dit ook op een CD te persen? Dergelijke nummers bevestigen de kritiek dat Alestorm meer een carnavalsact is dan een metalband.
Daartegenover staan dus enkele barokke, bombastische tracks waarop Alestorm toont dat het toch heel wat talent in huis heeft. Mooi tekstueel en muzikaal opgebouwd, bijna zoals ze dat in de prog-metal doen, maar dan zwaar met synths en trompet aangezet. Op die tracks schemert ook de invloed door van Running Wild, de grondleggers van de piratenmetal. Al hadden die minder extraatjes nodig om relevant te zijn.
Die spreidstand tussen de ‘verstand op nul’-nummers en de meer doorwrochte werkstukjes maakt van dit album een tweekoppig monster. Het toont tegelijk de sterkte van deze band: voor iedereen wat wils. Maar het album is vooral een voldoende reden voor Alestorm om nog een paar jaar extra de festivals en concertzalen te kunnen afschuimen.
Nederlands 
Français 
