Een vinnig , pittig bandje zijn Glass Animals uit Oxford . Ze zijn toe aan hun tweede plaat ‘How to be a human being’, die ‘Zaba’ opvolgt. Zij zijn een van de hippe band door de lekkere ritmes , de zwoele grooves , de aanstekelijke gitaarriffs , de diepe basses en de tempowissels binnen hun exotische, psychedelische poprave. De single “Youth” is één van de smaakmakers en om in te lijsten. Poprock , psychedelica en funk vinden elkaar in prikkelende, aanstekelijke en lieflijke melodietjes . Ze weten spanning en sfeer te creëren in een toegankelijk geluid en live geven ze er een energieke, opwindende boost aan .
Zanger/gitarist Dave Bayley speelt een voorname rol door z’n dromerige, zalvende , inlevende zang , die iets meeheeft van onze Gabriel Rios.
Meteen de beuk erin met die andere overtuigende song “Life itself” en iets verderop “Came shuga” die fonkelen, twinkelen en knallen. “Season 2 episode 3” valt op door z’n speelse variaties en een feestgevoel ervaren we met “Poplar street” en “Other side of paradise” . De dansspieren worden hier aangesproken .
Een kleurrijke sound hebben we door de catchy melodieën , de fijne geluidjes , de bleeps en de trippende ritmiek . Ze tekenen voor nachtelijke strandfeesten met een onderkoelde cocktail. Je hebt hier bands als Alt-J, Spacemen 3 en het onderkende Wolfgang Press, met dat ietsje meer dan een loungy gevoel .
Het zag er aan te komen dat Grandaddy een nieuwe plaat zou uitbrengen , tien jaar nadat in 2006 de stekker er uit werd getrokken . Jason Lytle kwam even op adem , bracht twee soloplaten uit en iets met een ander bandje. In 2012 volgde een reünietoer . Deze werd door band als publiek zo warm onthaald dat Lytle en de zijnen een staartje aan breiden . De return is er nu met ‘Last place’ die de typische sympathieke Grandaddy sound nieuw leven inblaast. De catchy psychedelische ‘wegdroom’ pop is bezwerend, meeslepend , opzwepend en blijft na al die jaren overeind . Sierlijke popmelodieën , die indie , lofi , psychedelica, roots- en synthpop kruisen , gedragen door die ontroerende melancholieke zang en het kenmerkend gestoei van allerhande geluidjes .
Twaalf songs krijgen een sfeervolle , dromerige inhoud , intrigeren door de repetitieve tunes en weten op te bouwen . Fijne juweeltjes als “Way We Won’t”, “The Boat Is In The Barn”, “I Don’t Wanna Live Here Anymore” en “Evermore” meten zich moeiteloos met het vroegere werk van toppers ‘Under the western freeway’ en ‘The sophtware slump’. Op “Chek injin” wordt het gaspedaal ingedrukt . Het is dan ook het meest uptempo nummer . “Songbird son” wuift ons pianogewijs definitief uit .
De jarenlange stilte heeft Grandaddy blijkbaar goed gedaan, want de herboren band komt fris en dromerig uit de hoek. Ze hebben hier terug iets fraais uit en tekenen voor een geslaagde comeback!
Strand Of Oaks is het alterego van Timothy Showalter , een veelzijdig Amerikaans sing/songwriter , die al toe is aan zijn vijfde plaat . De vorige ‘HEAL’ toonde al wat hij in z’n mars had , met deze opvolger bevestigt hij overduidelijk met intens broeierige, dynamische indie rock , psychedelica en rootsamericana. Hij heeft een sterke band achter zich .
Als we die laatste twee eens goed beluisteren dan balanceert, manoeuvreert hij muzikaal tussen de rootsamericana van Band Of Horses , War on drugs, de snedige rock van Neil Young & Crazy Horse , snijdende J. Mascis gitaarpartijen (niet voor niks stak hij al eens handje toe) en de psychedelische rock van Spiritualized . Op de recentste krijgen de keys , synths wat meer armslag als op Cry” en “Taking acid and talking to my brother” , hier schrijft hij het ernstig hartfalen van zijn jongere broer van zich af . Verder doet hij ons nadenken over hekelthema’s en pleit hij voor samenhorigheid .
We hebben hier een rits bezwerende , broeierige, opbouwende , gevoelige nummers, rock vertier om u tegen te zeggen . Het is intens genieten op deze negen afwisselende nummers, waarvan het spelplezier afdruipt . Een spannende aanpak en een heerlijke trip.
Doeltreffende eenvoud .Wat een speelsheid en gedrevenheid. Schitterende plaat!
Fris van de lever, compromisloos, vuil en straightforward, zo klinkt het duo Equal Idiots. Dat ze op hun debuutalbum niet bepaald met het meest originele geluid voor de dag komen zal hen worst wezen. Eén gitaar, één drumstel, en rammen maar, daar is het hen om te doen, meer moet je er niet achter zoeken. Het is pretentieloze garagerock die in Vlaamse contreien enkel nog te vinden is bij Double Veterans en The Glucks, nog twee bandjes die wij een warm hart toedragen omdat ze niet per sé the next big thing willen zijn maar wel met een broek vol goesting hun frustraties er uit gooien.
Heftige punk’n’roll nummertjes als “Cover The Corpse”, “Salmon Pink” en “What You Gonna Say” konden van The Hives zijn, stuk voor stuk songs met pit, fun en een gezonde dosis arrogantie. Met de gruizige sound van “Seduction Of Judas” mag het jonge duo gerust even gaan aankloppen bij Ty Segall en “Money Man Midas” is Jon Spencer die doorheen een psychedelisch steegje wandelt en daar op het eind een ferme toef op zijn bakkes krijgt.
Lekker opwindend plaatje.
Het heeft twaalf jaar geduurd voor metalband Life Of Agony uit New York met een vervolg kwam op ‘Broken Valley’. In die twaalf jaar is er heel wat veranderd ten huize Life Of Agony. De band is een paar keer gesplit en weer bij elkaar gehaald en frontman Keith Caputo spreken we sinds een aantal jaar aan als Mina. Het nieuwe album heet ‘A Place Where There’s No More Pain’ en werd opgenomen met de oorspronkelijke bezetting. De platenfirma kondigt het aan als een terugkeer naar het succesvolle debuutalbum ‘River Runs Red’ uit 1993. Een ambitieuze doelstelling voor een band die we intussen bij de dinosaurussen van de metal kunnen rekenen.
In de eerste helft van het album lijkt Life Of Agony zijn ambitie te zullen gaan waarmaken. Het tempo ligt hoog, het geluid komt in de buurt van dat van de begindagen, het enthousiasme druipt er van af en er wordt gitaar gespeeld op het scherp van de snee. De titeltrack is het visitekaartje van dit deel van het album. Ook “Right This Wrong” en “World Gone Mad” zijn bijzonder aanstekelijk.
Voorbij halfweg zakt de plaat evenwel als een pudding in elkaar. Het tempo valt stil, het enthousiasme is zoek en de songs worden enkel nog gedragen door Mina Caputo, wat nu elke keer werkt. Ze is een stuk melodieuzer gaan zingen en ze toont op dit album een breder stembereik dan vroeger. Misschien zit de gendertransformatie daar voor iets tussen. Ook in de teksten gaat ze tegenwoordig een stuk breder en dieper dan vroeger. Maar muzikaal ligt dit eerder in het verlengde van softe grunge. Metal lijkt ver weg.
Het afsluitende “Little Spots Of You” kan je opvatten als een brief van Caputo aan haar jongere zelf. Mooi en begrijpbaar, maar misschien niet iets waar de fans op zaten te wachten.
Een dik jaar geleden maakten we kennis met de e.p. ‘Book of Pops’ van Moon Worship uit NYC. Ze lieten ons toen kennismaken met hun rauwe, bluesy en donkere muziek. Op hun eerste full album maken ze met dezelfde ingrediënten terug een wonderbaarlijke en smerige soundtrack. Die neemt ons mee naar de onderwereld van de maatschappij.
Op het titelnummer levert dit alvast enkele mooie momenten op. Nu wat heet mooi? In elk geval is de hoofdrol hier weggelegd voor een hels orgeltje dat ons meeneemt tot aan het eindpunt van de song. Een fijne track. “Anti-human Blues” heeft een bezwerende zang en een vette bluesrock sound. Op “3AM” hoor je een nachtelijke trip doorheen een stedelijk gebied waar het desolaat is en eerder gevuld met ongure types. Net zoals de titels ““Judgement Day”, Parasite Blues of “She Got Up And Walked Away” zijn de tracks donker, zwaar en weinig opbeurend. De zang vertoont eenzelfde rauwheid.
Op “Blood On Blonde” neemt Moon Worship je als luisteraar mee op een trip doorheen een apocalyptische wereld vol femmes fatale en scênes uit de onderbuik van de maatschappij. Bij momenten hoor je echo’ s van bands zoals The Birthday Party, The Doors etc.. maar bovenal hebben ze een eigen geluid. Groovy en met fijne en soms verrassend opgebouwd songmateriaal hebben ze hier een fijn en smerig klinkend album gemaakt.
Balaton Sound Festival 2017 – Hét Festivalbeach bij uitstek in Hongarije
Balaton Sound Festival 2017
Balatonmeer
Zamardi (Hiongarije)
2017-07-05 t/m 2017-07-09
Davy De Groote
We trokken voor de eerste keer naar het Balatonmeer in Hongarije voor één van de beste elektronische muziekfestivals in Europa, want dat is toch wat we te horen kregen van mensen die het festival al eerder bezochten.
De 11e editie van Balaton Sound loste onze hoge verwachtingen meer dan in! Het festival heeft dan ook de ideale ingrediënten om er een schitterende 5-daagse van te maken: een unieke locatie aan het Balatonmeer (het grootste van Europa), de beste EDM-dj’s, veel podia en betoverende randanimatie (lees: steltenlopers, een reuzenrad, bungee-jump, death-ride, magische stoeten, …). Mix dit met een stralende zon en je hebt een instant vakantiegevoel!
Dag 1 hebben we aan ons laten voorbij gaan omdat we ons festivalbezoek gekoppeld hebben aan een korte citytrip in Budapest. Een combinatie die door velen gesmaakt werd, gezien het overtal Belgen en Nederlanders in deze mooie stad aan de Donau.
De eerste headliner op dag 2 waar we naar uitkeken - Cheat Codes – annuleerde hun komst. Maar niet getreurd: we namen onze handdoek, zochten een leuk plekje naast één van de podia aan het water en genoten van het lekker weertje afgewisseld met een verfrissende duik in het meer! In de vooravond opende Galantis met hun bekendste hit “Runaway”. Dat dreef de vele zonnekloppers weg van het meer richting Main Stage! Geen één zonder twee moet de organisatie gedacht hebben toen ze het volgende Zweedse duo Axwell Λ Ingrosso op de timetable zwierden. Meteen de aftrap van een zwoele avond. Main stage werd afgesloten door Tiësto. Hij liet zowel oude als recentere platen op de mixtafel los en zweepte het publiek hier goed mee op. Al hadden wij er eerlijk gezegd een tikkeltje meer van verwacht…
Op naar de Jäger Arena voor de eerste Belgische artiest. Oscar and the wolf gaf het beste van zichzelf in een wervelende liveshow! Hij wist het publiek volledig op zijn hand te krijgen en voor velen was dit optreden één van de eerste hoogtepunten.
Omstreeks 16u opende Kungs de derde festivaldag. Hoewel nog groen achter de oren, getuigde zijn set van een flink staaltje professionaliteit. Zijn playlist paste perfect bij de setting. Met een smile tot achter zijn oren trad hij mooi in interactie met het enthousiaste publiek.
Jason Derulo was de volgende klepper op het programma. Overtuigen kon deze headliner aanvankelijk niet: zijn MC nam de eerste 30 minuten van de show alleen voor z’n rekening en toen Jason zelf opkwam, stal hij vooral de show met zijn dansmoves. Maar dat hij een dijk van een stem heeft, werd snel duidelijk: hij kon het (voornamelijk vrouwelijke) publiek volledig inpalmen met een reeks trage nummers, vergezeld van een staaltje striptease. Hij blies vervolgens het volledige publiek omver met de ene hit na de andere: “In my head”, “Ridin‘ Solo”, “Talk Dirty”, “Trumpets”, “Wiggle & Swalla”. Het publiek ging volledig wild!
Wie dacht dat hiermee het hoogtepunt van het festival zou bereikt zijn, had het grondig mis. Sigma live stak er met kop en schouders boven uit! Dit was wat ons betreft echt dé topact van het hele festival. Stilstaan was geen optie op deze daverende beats gedragen door de engelenstemmen van de 2 zangeressen. Artiesten die gerust op Main Stage geprogrammeerd mochten worden!
Op zaterdag was het festival volledig uitverkocht. Vele Hongaren die weekend hadden, trokken een dagje naar Balaton. Dit bracht een grotere drukte met zich mee, maar dankzij de veelheid aan drank- en eetkraampjes, moesten we toch nergens lang aanschuiven. Dag 4 werd op gang getrapt door Robin Schulz. In het begin van zijn set werden heel wat opblaasbare zwembadartikelen aangevoerd door de crew. Deze werden op één van de climaxen de weide in gekatapulteerd, tot groot jolijt van het publiek. Van zodra zijn monsterhit “Sugar” door de speakers weergalmde, had hij ons volledig mee! Ook Kygo kon het publiek bekoren met zijn zomerse housemusic.
Onze verwachtingen lagen hoog voor de volgende artieste: Dua Lipa. Haar stem schitterde live, maar het bleef wat ons betreft allemaal iets te rustig. Tijdens haar optreden was er ook bijna geen interactie met het publiek. Onze voeten vonden het echter niet erg om eventjes uit te rusten. We genoten van de deuntjes onder een gezellig verlichte boom.
Dat Netsky ons niet zou teleurstellen, wisten we 200% zeker. Wat een schitterende liveshow!!! Het werd een onvergetelijk feestje overgoten met de Belgische driekleur, waar Boris zelf van omver geblazen werd, zo zei hij na afloop. De ene hit na de andere deed de Jäger Arena daveren op zijn grondvesten. Het enige minpuntje: het optreden zat er een kwartier vroeger op dan gepland en ondanks dat we samen met de vele aanwezige Belgen alles uit de kast haalden – scanderen “Waar is dat feestje? Hier is dat feestje!”, “We want more!”, “Tous ensembles!” tot en met stampen op de houten plankenvloer – kwam Boris niet terug voor een bis-nummer…
We waren nog te opgepept om te gaan slapen, dus besloten we om nog een uurtje door te feesten op de beats van Andro op de Radio 1 stage. Samen met de Music FM stage was dit een aangename kennismaking met twee van de betere Hongaarse radiostations!
De laatste dag van het festival: Alles kwam wat trager op gang, onze voeten wilden al wat minder mee en het was opmerkelijk rustiger dan de voorbije dagen. Het leek er op dat het een laatste dagje uitbollen zou worden, maar niets was minder waar. Tijd voor een schuimparty! Recht tegenover de Rosmann Pier kon je elke dag tussen 12 en 20 uur terecht voor een dol feestje in een bad vol zeepsop.
Marshmello startte met zijn hit “Alone” om het volk naar Main Stage te lokken. Hij had geen enkel probleem om het publiek aan het dansen te krijgen en zijn songs werden luidkeels meegezongen. Hij bracht een mooie mix van oldskool nummers samen met liedjes in zijn gekende stijl. Het moet warm geweest zijn in het witte masker dat hij altijd op zijn hoofd heeft! Zijn identiteit is nog steeds niet gekend. Er wordt gesuggereerd dat het zou gaan om de Amerikaan Chris Comstock, ook gekend als Dotcom, die dezelfde stijl heeft als die van Marshmello. Het inspireerde in ieder geval enkele mensen om ook een emmer op hun hoofd te zetten!
Hardwell zette de wei nog een allerlaatste keer in vuur en vlam. De eindapotheose werd ondersteund door vuurwerk waarmee de Main Stage overigens dagelijks werd afgesloten.
Balaton Sound krijgt terecht de naam ‘Festivalbeach’ opgespeld en is een goedkoper, maar daarom niet minder kwaliteitsvol, alternatief voor de andere Europese dancefestivals. De 154.000 bezoekers (waaronder heel wat Belgen en Nederlanders) gingen naar huis met een rugzak vol leuke herinneringen en een mooi gebruinde huid. Wij hebben alvast 4 tot 8 juli 2018 geblokkeerd in onze agenda! See you next year
Enkele sfeerfoto’s
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/balaton-sound-festival-2017/
Organisatie: Balaton sound
Rock Zottegem 2017 – dag 2 – zaterdag 8 juli 2017
Rock Zottegem 2017
Bevegemse Vijvers
Zottegem
08-07-2017
Stan Vanhecke
Rock Zottegem groeit nog steeds. Jaar na jaar zakken grotere, bekendere en interessantere namen af naar het festival. Toch blijft het een enorm gezellig festival. De jonge muziekfanaten pikken hun eerste ‘festivalletje’ mee, zonder mama of papa. Tegelijkertijd voelt de oudere garde zich ook thuis, of hoe kan het anders met Golden Earring op het programma.
Rock Zottegem 2017 – dag 2 – zaterdag 8 juli 2017 - – een overzicht
Startten deden we echter met de jongelingen van The Lighthouse. De finalist in de laatste editie van de ‘Nieuwe Lichting’ van StuBru brengt dansbare popmuziek met heel wat funky elektronische invloeden, nog het meest te vergelijken met Vampire Weekend. Een zomerse band dus, perfect als opwarming voor wat komen ging. We hoorden een toffe cover van TLC’s “No Scrubs”, dat ons aangenaam verraste. Daarna bleven de jolige gitaartjes van The Lighthouse ons plezieren, met als summum “Never Alone” en “Hollywood”. Zeker met die laatste hebben ze alvast een hit van formaat te pakken. Benieuwd naar wat deze beloftevolle (boys) band nog allemaal in petto heeft.
Al bij al een opwarmer dus. Want daarna kwam Equal Idiots ten tonele. En het moet gezegd, die gingen nog een stuk harder. Zot hoeveel lawaai zanger/gitarist Thibault Christiaensen en drummer Pieter Bruurs met hun twee kunnen maken. Geen tijd voor rust dus, met deze rasechte garage punkers. Zalig hoe ze “The pina colada song” overnamen met een razend begin met “Cover the Corpse”. Een nummer waarin de frontman zijn beste hondengeblaf naar boven haalt. Maar ook de drummer kreeg zijn glorie. Vooral tijdens “Hippie Man” kon hij volledig zijn gang gaan, een pareltje van een nummer trouwens. De band ging nooit vervelen. Dat kon gewoon niet, in de vaart waarin de twee tekeer gingen. Er is genoeg variatie, zo gaat de drummer op een gegeven moment aan de xylofoon gaan staan. Er zijn hits, “Salmon Pink” en “Put My Head in the Ground” stonden niet voor niets in de Afrekening. Beide trouwens perfect live gebracht, met goed gevoel voor timing. En er is een topper van een cover van Plastic Bertrand. “Ca Plane pour Moi” deed de tent moshpitten. Dat Thibault dan even in zijn eigen muil speekt, dat hoort er dan waarschijnlijk bij. Na deze razende set verdienden de jongens hun rust, en wij hadden ook wat dorst.
Een pluim dus voor de organisatie, wanneer daarachter Het Zesde Metaal wordt geprogrammeerd. Wannes Capelle, Tom Pintens en kompanen zorgden met hun typische poëtische, spitsvondige lyrics en geheel eigen sound voor een beklijvende sfeer in de tent van Zottegem. In tegenstelling tot de bands daarvoor met ‘mooie’, ‘echte’ liedjes, zonder de anderen oneer aan te willen doen. “Ier Bie Us” was de opener en had het publiek onmiddellijk te pakken. Zachtheid en eenvoud in de begeleiding doet de stem van Wannes Capelle spreken en zorgden voor een perfect opgebouwd nummer. Bij “Dag Zonder Schoenen” gingen de schoenen omhoog en bij “Ploegsteert”, het tragisch nummer over Frank Vandenbroucke, kon je alleen maar kippenvel krijgen.
Dat ze dan ook nog helemaal hun eigen ding maken van “Where is My Mind” van The Pixies, was te bewonderen. Derde cover van de dag, derde keer enorm geslaagd. Wannes zocht naar de hoge noten, die waar hij zo net nog wel of niet aankan, hetgeen de band zo charmant maakt. Er mag een hoekje afzitten, liefst klopt het niet allemaal perfect. Even later pakte hij iedereen in: “Als ik jullie zie, dan kan ik alleen maar leren. ’t Is nog al niet “Naar de Wuppe”. De laatste hit van de band heeft meer beat en klinkt scherper dan wat Het Zesde Metaal normaal brengt, en heeft iets dreigends. En ook “Liefde” zit in diezelfde sfeer, een schitterende afsluiter van alweer een mooi optreden in Zottegem.
Daarna was het helemaal tijd voor de oudjes. Zowel op het podium als ervoor. Al gingen nostalgie (bij oud) en ontdekking (bij jong) hand in hand tijdens Golden Earring. Barry Hay en co zijn duidelijk nog bij de pinken. Ronkende gitaarsolo’s, daverende drums, fijnzinnig sax-spel en een uitgelaten frontzanger: er zit nog geen sleet op de machine. “Another 45 miles to go” begon heel traag maar zorgde voor een eerste meezingmoment. Daarna kregen we “Twilight Zone”. Niet te geloven hoe gaaf Golden Earring daar klonk. Daarna kregen we nog “The Devil Made Me Do It”. Je ziet de muzikanten ook gewoon van elkaar genieten, wat het voor het publiek nog leuker maakt om erbij te zijn. Tijdens “When the Lady Smiles” zagen we Barry alweer in de metro zitten, zoals in de videoclip. Wat nostalgie met een mens kan doen…
We genoten ook van de iets tragere nummers, zoals “Going to the Run”. Maar dan moest ‘le moment suprême’ natuurlijk nog komen. Tijdens “Radar Love” was de uitdrukking ‘old but gold’ wel van toepassing. De versie duurde maar liefst twintig minuten, inclusief mystieke intro met een dubbele basgitaar en een geniale solo van drummer Cesar Zuiderwijk dat van ongekend niveau was. Opbouwend maar zonder te vervelen kregen we uiteindelijk het refrein in stukjes in het nummer te horen. Fantastisch toch hoe Golden Earring een klassieker zo durfde om te vormen, met groot succes bovendien. Ook leuk voor de meeste mensen uit het publiek, die zo’n versie van “Radar Love” waarschijnlijk nog niet vaak hadden gehoord.
Na de oude, maar fris klinkende rockers van Golden Earring kregen we de nieuwe koningen van de Belpop te horen. Jawel, Bazart was ook aanwezig op Rock Zottegem, en zinnens er een feestje van te maken. Dat betekent: gillende tienermeisjes, iets te enthousiaste ouders en macho’s die doen alsof ze het allemaal maar niets vinden. Van de zes sets die we deze avond te horen kregen was die van Bazart het meest commercieel. Mathieu Terryn weet als de beste hoe hij het publiek moet bespelen met zijn sfeervolle rijmelarij.
Al vanaf de eerste nummers wordt luidkeels meegezongen met de zweverige songs. “Nacht” was één van de toppers in het begin van de set. Daarna hoorden we nog “Era”, dat fluisterend werd ingezet en “Lux”, bijzonder catchy en met een heuse drop erin verwerkt. Tijdens “Chaos” sneeuwde de witte confetti over het publiek. Daarna kregen we nog “Koortsdroom” en “Echo”, waarin Terryn bijna iedereen inpakt met alleen zijn stem, om dan daarna met de gitaren uit te barsten in een heerlijk enthousiasme. Eindigen deed Bazart natuurlijk met een lang uitgesponnen “Goud”, een echte oorwurm, zelfs voor wie een keer geen zin heeft in Bazart. Tegelijkertijd snappen we de criticasters. De band klinkt in veel nummers hetzelfde, en kan zagerig overkomen.
Benieuwd of we nog steeds van Bazart zullen horen wanneer de tienermeisjes mama’s worden. Maar voor het moment kunnen we nog even volop genieten van het hete Bazart, zonder gêne.
En dan was het de beurt aan Goose om deze tweede dag af te sluiten. Man, waren we even vergeten hoe steengoed die electrogoden zijn. Ze vlogen er meteen in, dreunend, snel en gevaarlijk als een racebolide. We hoorden zonder pauze “What You Need” en “Control”. De beats zijn hard en melodieus tegelijkertijd, met af en toe van die geweerschoten ertussen zoals de Stormtroopers uit Star Wars die lossen. Tijdens “Bring It On” ging het publiek in echte ravestijl mee met de drummer. En het werd alleen maar harder, beter, sneller en sterker. De synths deden hun werk, het publiek kon onmogelijk stil blijven staan. Met “Come Home” kregen we een kort rustmoment, en een iets minder bekend nummer. Goose slaagde er perfect in om het toch perfect in de set te doen klinken. “Give Me a Reason” werd zo één van de meest ‘natuurlijke’ nummers zijn die de band speelde, zonder uit de toon te vallen. Tijdens de bisnummers kregen we nog “Everybody” te horen, meteen de hardste techno van de avond, en een heel mooie afsluiter van Rock Zottegem.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rock-zottegem-2017/
Organisatie: Rock Zottegem, Zottegem
Cactusfestival 2017 – van 7 t/m 9 juli 2017 – Een overzicht van het driedaags festival!
Cactusfestival 2017
Minnewaterpark
Brugge
2017-07-07 t/m 2017-07-09
Nick Nyffels
Het was opnieuw Cactustijd, voor de 36ste keer organiseerden ze in Brugge het meest kindvriendelijke festival van het land, met het gekende recept van Belgische publiekskenners en buitenlandse kwaliteit voor de meerwaardezoeker. Op het terrein waren er enige wijzigingen, de infostand was langs de rand van het terrein gezet, zodat er meer plaats was en iedereen vlot na de optredens richting eetstandjes kon vertrekken.
Dit was wellicht de zonnigste editie van het Cactusfestival in jaren, wat enorm tot de feestvreugde bijdroeg. ’s Avonds koelde het nauwelijks af op vrijdagnacht en zondagnacht, zodat je al eens langer aan de Lange Bar bleef plakken.
Een overzicht van drie dagen zon en muziek aan het Minnewaterpark.
dag 1 – vrijdag 7 juli 2017 – ‘Waar zin die skoentjes?’
Het park was al vroeg gevuld voor de opener van Cactus 2017: de Antwerpenaar Amir Fouad, ofte Tamino (*** ½) maakte al een goede beurt op Werchter, en deed dit hier nog eens klassevol over. Live werd deze singer-songwriter bijgestaan door Tom Pintens op keyboard en door Ruben Vanhoutte op drums. Tamino heeft een heel breed stemregister, hij gaat met gemak zowel heel laag als bijzonder hoog. Lang was dit optreden niet, Tamino heeft dan ook maar enkel een EP uit, maar dit was wel topkwaliteit: naast zijn singles “Habibi” en “Cigar”, kleedde hij ook op bijzonder geslaagde wijze “I bet you look good on the dancefloor” van Artic Monkeys uit.
Tom Pintens mocht al direct een dubbele shift draaien, want ook bij Het Zesde Metaal (****) speelde hij op keys. Op de tonen van Ennio Morricone betraden Wannes Capelle en co het podium. “Wantje “ zag er uit als een overjaarse scout en had er bijzonder veel zin in, want dit was natuurlijk wel een thuismatch op West-Vlaamse bodem. “Cactus, zie je’t een beetje zitten” vroeg Capelle, en we waren vertrokken met het passende “Ier bie oes”. Cappelle speelt met het West-Vlaams en zet typische West-Vlaamse zegswijzen in een nieuw daglicht door ze te combineren en te verfrissen. Capelle is behoorlijk maatschappijkritisch, in “Calais” bijvoorbeeld waarin hij het opnam voor de vluchtelingen en zich afzette tegen de linkse Vlaamse aanpak daarop. Het mocht ook luchtiger in “Dag zonder schoenen”, waarin hij het Cactuspubliek overtuigde om met de schoenen te zwaaien.(“Waar zin die skoentjes?”). Climax van de set was een tweeluik: een mash-up van “Where is my mind” van The Pixies met “Boze wolven” van Gorki, gevolgd door een trefzeker “Ploegsteert”. Vandaar was het een homerun voor Het Zesde Metaal, met “Gie, den otto en ik” (zegt alles af voor morgen), “ Nie voor kinders” en “Naar de wuppe”. Cappelle en co wonnen met ruim overschot op vrijdag.
De optredens van Michael Kiwanuka (***) durven nog al eens verzanden, met veel trage nummers die meer geschikt zijn voor een lome zondagmorgen. Kiwanuka heeft dat zelf ook begrepen, dus tapt hij uit verschillende vaatjes. Hij begon verrassend met een instrumentaal nummer met een Pink Floyd-solo waarna het concert veelbelovend verderging met dank aan zijn zeskoppige band die er veel vaart in stak. Het hoogtepunt van deze Londenaar kwam te vroeg in de set, met een van James Brown baslijntjes vergeven, funky ‘Black man in a white world”. Daarna nam hij gas terug, waardoor het mooie “Home again” verzoop in het gebabbel van het publiek.
The Verve was heel kort de grootste band ter wereld, groter dan Oasis, maar ging ten onder aan depressies, drugs en ruzies. Frontman Richard Ashcroft (***1/2) is er sterker uitgekomen, en was voor velen zelf het beste wat er dit jaar op Pinkpop te zien was, al zegt dan misschien evenveel over Pinkpop.
In ieder geval stond Richard nu ook als semi-headliner op Cactus, mager en kortgeschoren, de personificatie van de Engelse mod. Helemaal live was dit niet, de ondersteunende keyboard en violen stonden op tape, wat toch wel wat afbreuk deed aan dit optreden. Ook over de gitarist waren we niet zo te spreken, de man was heel duidelijk een classic rock-adept, en strooide veel cliché-solo’s in het rond, zodat het oorspronkelijk alternatieve karakter van de nummers weg was.
Ashcroft zelf was gelukkig in goeden doen en nog goed bij stem ook: hier stond duidelijk een man die na al de roem enkel nog voor de muziek op het podium stond. Hij blijft ook gewoon doen wat hij bij The Verve deed: zijn solo-nummers verschillen in niks van wat hij vroeger deed en het zijn ook gewoon goede nummers: dus naast “Sonnet”, en “Lucky man” en “Love is noise” was het ook genieten van “Break the night with colour” en het optimistische “Music is power”. Ashcroft fulmineerde nog even tegen het militair-industriële complex” (lang geleden dat we dat nog hoorden), salamanderde onder luid gejuich een pint, en trakteerde dan iedereen op “Bittersweet symphony”.
Mocht het niet aan de mindere band en backing tapes gelegen hebben, dan hadden we vier sterren uitgedeeld.
We zijn fan van Roisin Murphy (***1/2), maar als headliner viel ze toch wat tegen. Het publiek verloor de belangstelling in de poppenkast/verkleedpartij met hoeden, maskers, boa’s en multifunctionele kledingstukken, en het hielp ook al niet dat de eerste veertig minuten gevuld werden met mid-tempo, bizarre, maar te weinig geschifte nummers die wel goed gespeeld waren, maar leden onder de onderkoelde zang van Murphy.
Het laatste halfuur werd het toch nog een dancefeestje met onder meer een geremixed “Sing it back”, hypnotiserende beats, “Forever more “ van Moloko, en vooral “Jealousy”. De laatste 30 minuten waren goed, maar iedere DJ weet dat dit te kort is: tegen dat iedereen begon te dansen was het gedaan.
dag 2 – zaterdag 8 juli 2017 - Oh my God wat was het druk
De zaterdag van Cactus was volledig uitverkocht, en daar zal de passage van Kaiser Chiefs wel veel mee te maken gehad hebben. Veel drukte dus op het terrein en aan de toog, met veel families die de dekentjes spreiden en de kampeerstoeltjes installeerden.
Het was al vroeg drummen voor Coely (***1/2). We hebben weinig affiniteit met R&B en hiphop, maar de Antwerpse stond er, al hadden de bindteksten in het Engels niet gemoeten, in Brugge verstaan ze ook Antwerps. Ze had een uitstekende band meegebracht, wat toch echt nodig is om hiphop-optredens interessant te houden, en ze rapte uit de losse pols. Dutch Norris en een andere gastrapper mochten meedoen op “Don’t care”. Ze kreeg het publiek aan het klappen met een beatbox-oefening, en ze bewees met verve de Belgische Beyoncé te zijn. Mr Marley werd geëerd met een hiphop-interpretatie van “Could you be loved”.
Rhye (***) was de voor Cactus zo typische vreemde eend in bijt die in een intieme, verduisterde zaal zeker goed tot zijn recht zal komen, maar hier in de volle zon aan de onverschilligheid van het publiek ten onder ging, ondanks de dappere pogingen van de band om het publiek aan het klappen te krijgen, waar weinig of geen respons op kwam. Rhye is een Canadees-Deens duo, dat live uitgebreid is tot een zestal, inclusief strijkers. Zanger Michael Milosh zingt met een hoge falset en de band brengt nummers die tussen r&b, jazz en neo-klassiek en electronica schipperen. Bij momenten had het de sexy zwoelheid van Sadé, de single “The fall” was best knap, maar de rest van de set verdampte onder de middagzon.
Het was dus best een brute overgang naar Millionaire (****). Tim Vanhamel had een cactus meegebracht op het podium, en speelde op een rechthoekige gitaar vooral de nummers uit de comeback plaat ‘Sciencing’, die we nog niet gehoord hebben. In ieder geval kraakte en schuimde het langs alle kanten, brute gitaren a volonté met een overstuurde zang van Vanhamel. Live bouwen die nieuwe nummers vooral op riffs en grooves, de geschifte gitaarsolo van “I’m not who you think you are “ zat stevig verscholen in de ruis. “I”m on a high” was nog altijd even scheef als twaalf jaar geleden, en was het hoogtepunt samen met de stonerrock klassieker “Champagne” met zijn scheurende keyboards.
De oude rocker van dienst op Cactus was dit jaar Steve Winwood (***), een levende legende die zijn plaats in de rock’n roll hall of fame verdiende bij The Spencer Davis Group, Traffic, Blind Faith, Jimi Hendrix, Clapton en Ginger Baker, en later in de jaren tachtig ook als solo-artiest hits scoorde. Veel gerockt werd er echter niet, dit was vooral een soul-optreden met veel latin-invloeden. Winwood’s bandleden zouden met hun vestimentaire keuzes een volledig seizoen van Jani ’s ‘Zo man, zo vrouw’ kunnen vullen. Dit was vooral een optreden voor de oudere fans, die de band op veel herkenningsapplaus onthaalden. Winwood’s voornaamste troef was zijn gouden soulstem, en op de meeste nummers speelde hij op zijn Hammond-orgel . De psychedelische rock van Traffic en Blind Faith was ver te zoeken, de nummers van die bands kregen een soul en latin-bewerking. Wij herkenden “Gimme some lovin” ,“I’m a man” en “Higher love”, maar we hadden eerlijk gezegd meer hits verwacht van een man die al 50 jaar bezig is.
Jamie Lidell (****) had zijn hits allemaal vooraan gestoken, maar dat deerde nauwelijks. De Brit begon er aan met “Multiply”, en leverde een top souloptreden af, waarin hij vooral zong, en veel minder op toetsen speelde dan we van hem gewoon zijn. Hij had dan ook een steengoede band meegebracht die Lidell liet excelleren. Stevie Wonder blijft een grote invloed, en de man staat er op “A little bit of feel good” te brengen, positieve festivalvibes alom dus. Lidell was graag in Brugge, de dag ervoor stond hij in de betonnen bunkers van sfeerloze North Sea Jazz festival, en de kleinschaligheid en menselijkheid van Cactus inspireerden hem duidelijk.
Kaiser Chiefs (****) mochten afsluiten op zaterdag. De klad zat er serieus in bij de Chiefs, vooral dan sinds hun drummer Nick Hodgson de band verliet, want hij schreef ook de meeste nummers. KC moet het dus nog altijd hebben van hun eerste twee albums, maar daar staan dan ook een karrevracht hits op. De band heeft zich ondertussen een beetje herpakt, al krijgen ze niet meer de kolkende massa’s op de been, en dat was op Cactus niet anders. Maar kijk, Ricky Wilson en co wisten ons en de rest van het park ruim een uur machtig goed te entertainen: al de hits passeerden de revue: “Everyday i love you less and less”, “Everything is average nowadays”, “Ruffians on parade” (woohoo), waarbij Wilson op de drums ging staan, “Na na na na na””, “Modern way”, “Ruby”, “Ever fallen in love” van The Buzzcocks, “Never miss a beat”, “Angry mob” waarin Wilson het publiek het refrein liet zingen en mijn absolute favoriet “I predict a riot” gevolgd door hun beste nummer van de laatste vijf jaar, “Coming home”.
Als festivalband staan de Chiefs er nog steeds, vraag dat maar aan de duizend kelen die zaterdag “Oh my God” meebrulden.
dag 3 – zondag 9 juli 2017 - Nieuwe Brugse discotheek om één uur ’s nachts stilgelegd door organisatie.
Het bleef een schitterend zomerweekend, ook op zondag, al waren er vandaag minder mensen afgezakt naar het Minnewaterpark, zodat iedereen ruim plaats had voor het podium en aan de toog.
The Temper Trap (***) is een Australische band die vanuit London opereert. Ze brengen heel positief ingestelde indie-rock, zodat de parallellen met Coldplay en U2 snel getrokken zijn, en dan zeker al als de gitarist ook nog eens de tokkelende stijl van The Edge overneemt. Ze hebben maar één hit, “Sweet disposition”, die helemaal aan het einde zat, maar dat deerde niet, want dit was feel good muziek, ideaal voor een zomerse dag.
Local Natives (***1/2 ), de Californische band, is op hun laatste album meer opgeschoven richting R&B en elektronica. Wij verkozen toch nog altijd hun avontuurlijke mix van West Coast pop, close harmony en wilde ritmiek van hun debuut, met nummers als “Wide eyes” en “ Airplanes” die hier ook schitterden. Voor zij die deze band niet kennen, mix Fleet Foxes met Talking Heads en je komt aardig in de buurt. De frontman dook even het publiek in. Toegegeven, de nummers met vooral keyboards waren nog al inwisselbaar met de vele synthpopbands die je tegenwoordig op de radio hoort, maar als ze hun gitaren omgorden, zat het dik snor.
Robin Proper-Sheppard ligt in de bovenste schuif bij Cactus, zo mocht hij ook al op het Moods-festival aantreden met zijn band Sophia. (****) . Het debuut van Sophia is ondertussen ook al meer dan 20 jaar oud, dus besloot Sheppard om op Cactus ‘Fixed Water’ volledig te spelen, aangevuld met een aantal nieuwere nummers. Een uurtje voluit genieten dus van de weemoed van “Is it any wonder” (met noisy uitloper), “So slow”, “Are you happy now”, “When you’re sad”. Sophia voerde naar het einde het tempo op met “Oh my love” en het onvermijdelijke “The river song”, waarop het heerlijk loosgaan was.
Dat Warhaus (***1/2) zo hoog op de affiche stond, was toch vooral omdat Maarten Devoldere frontman van Balthazar is. Want echt radiovriendelijk of hitgevoelig is dit niet. Wel heel zwoel, en groovy. Mix Nick Cave met Serge Gainsbourg en je komt ergens bij Warhaus uit. Zangeres Sylvie Kreusch krulde als een krolse kat, er slopen Afrikaanse ritmes in nummers zoals “Love’s a stranger” en “The Good lie”. “Memory” sloot nog het meest aan bij Balthazar, Devoldere heeft dan ook een heel kenmerkende stem.
We vonden vooral het eerste halfuur sterk, omdat dit ook het meest afweek van de traditionele popsongs die we van Balthazar gewoon zijn. Je had Johny Cash en June Carter, Jon Spencer en Cristina Martinez, Vlaanderen heeft nu ook zijn rock ’n roll-koppel, Devoldere en Kreusch, het bekt misschien minder goed, maar Nicole & Hugo hebben eindelijk hun opvolgers.
Explosions in the sky (***1/2) is wellicht het arché-type van de post-rock band, met alle bijhorende kwaliteiten maar ook met de gebreken van het genre. We zijn persoonlijk meer gesteld op de dreiging van Mogwai of de ongebreidelde klanktapijten van Godspeed You Black Emperor! De Texanen waren vanavond soms episch en majestueus, met gitaren die als piano klonken, heel verhalend. Maar soms was het ook een groot cliché, hoe ze in de hardere stukken tekeer gaan, heeft ook wel iets lachwekkend, vijf nerds die hard te keer gaan. Dit is de band die het minst evolueert in hun post-rock. Niettemin, waren we toch in de wolken met de lang uitgesponnen Duyster-klassieker “The only moment we were alone”.
Soms mag je de recensie die je op voorhand in je hoofd had, in de vuilnisbak kieperen. We wouden schrijven dat we Goose (****) zoveel beter vinden sinds ze rust, ruimte en melodie toelieten op hun uitstekende laatste plaat ‘What you need’. Meer Depeche Mode dan Bonzai, dat was ons leitmotif. Nu dat was er dan dik naast vanavond, want Goose maakten er een ongelooflijk dance-feestje van in beste Bonzai en gabberhousestijl, het Minnewaterpark was van de eerste tot de laatste minuut een openlucht disco met duizenden handjes in de lucht zoals we nog niet dikwijls gezien hebben op het doorgaans gezapige festival. Ok, “ So long” kon je nog een popsong in de beste Depeche Mode-traditie noemen, maar voor de rest was het beuken, schuren en stampen, met flikkerende strobe-lichten op nummers zoals “ Bring it on”, “Cant stop me now” , “British mode” en “Control”.
Zelden zo een feestje gezien om Cactus af te sluiten. Je hoorde mensen dan ook zeggen: “Fuck, die mannen zin goed”. We moeten ze gelijk geven, soms kan een recensie simpel zijn.
Cactusfestival 2017 was een uitstekende editie, zonder een uitschieter zoals Wilco in 2016, maar zoals altijd met kwaliteit op het podium en schitterend weer van vrijdag tot zondag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cactusfestival-2017/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
Status Quo is bezig aan een deels elektrische, deels akoestische afscheidstournee zonder de vorig jaar overleden gitarist Rick Parfitt waarbij ze o.m. Suikerrock in Tienen en de Stadsschouwburg in Antwerpen aandoen. Voor deze laatste echte Quo-optredens vliegen de tickets de deur uit. Dat er voor de muziek van Status Quo nog veel fans bestaan, kan je ook afleiden uit het aantal tribute-bands dat de band heeft. Elk land lijkt er minstens één te hebben. Groot-Brittannië heeft de Counterfeit Quo, Nederland heeft Stetus Kwo en België heeft de Belgian Quo Band. Die laatste is aan een drukke zomer bezig, met liefst 20 optredens in juli en augustus. Musiczine legde zijn oor te luisteren bij BQB-drummer Wesley Jacques.
Druk, druk
“Met 20 optredens in twee maanden doen we als hobby-band beter dan heel wat Belgische bands die professioneel bezig zijn, zoals Les Truttes, Cookies and Cream of Stan Van Samang. Bij ons is het natuurlijk ook niet elke keer het niveau van een Rock Werchter, maar wij spelen toch ook al snel voor een paar duizend man per avond. En als je als tribute-band veel in het buitenland kan spelen, dan stel je toch iets voor. Deze zomer spelen we vier keer in Nederland, later dit jaar spelen we daar nog vier keer en regelmatig spelen we al eens in Duitsland of Groot-Brittannië. Niet dat er een soort competitie bestaat met andere Quo-tribute-bands of dat wij ons als de beste willen profileren, maar de erkenning van het publiek in binnen- en buitenland doet wel deugd”, zegt Belgian Quo Band-drummer Wes. Hij heeft het zo druk met de BQB dat hij zijn andere band, Neo Prophet, even on hold heeft gezet. Andere bandleden hebben ook nog wel zijprojecten, maar de tribute-band komt deze zomer toch op de eerste plaats.
Witte Marshall’s
De BQB bestaat reeds tien jaar en de bandleden hopen dat ze, zoals het Britse Quotation, nog twintig jaar op het podium staan voor ze de band opdoeken. “Wij gaan heel ver als tribute van Status Quo. We nemen geen genoegen met het naspelen van de liedjes, wij dragen ook dezelfde kledij als de echte bandleden, spelen op dezelfde gitaren, doen dezelfde danspasjes en moves op het podium en hebben dezelfde back-line met witte Marshall-versterkers op het podium. Toen Status Quo uitpakte met een eigen bier, zijn wij eveneens een eigen bier gaan brouwen. Dat maakt dat we onze gage telkens opnieuw investeren om nog beter te worden. Die aanpak heeft ons al complimentjes opgeleverd van Quo-zanger Francis Rossi en bassist Rhino”, stelt Wes.
Geen competitie
Eigen songs schrijven in de stijl van Status Quo, zoals de Duitse tribute-band Piledriver doet, daar beginnen ze bij de BQB niet aan. “Er is meer dan genoeg origineel Quo-materiaal om een avond te vullen, waarom zou je dan zelf iets gaan verzinnen. Maar elke tribute-band heeft zijn eigen insteek en dat is prima zo. Nogmaals, er is geen onderlinge concurrentie. Wij gaan als band behalve naar de echte Status Quo ook regelmatig naar de andere Quo-tribute-bands kijken en dan is er geen sprake van jaloezie maar gaan we mee met het publiek op in de sfeer van het moment. Wij blijven in de eerste plaats fans van de muziek van Status Quo”, stelt de drummer.
Sportpaleis
De Belgische band heeft in Duitsland al eens mogen invallen voor de echte Status Quo, maar ze hebben nog wel enkele andere dromen. “Het Sportpaleis in Antwerpen vullen of een tournee doorheen Europa, dat zijn de twee zaken die nog op ons verlanglijstje staan. Het zal misschien bij dromen blijven, maar aan de andere kant staan we nu al gigantisch veel verder dan we bij de start van de Belgian Quo Band hadden durven verwachten”, besluit Wesley.
Gent Jazz Festival 2017 – Norah Jones – Broeihaard van Emoties!
Gent Jazz Festival 2017
Bijlokesite
Gent
2017-07-09
Karien Deplancke en Lode Vanassche
VINCENT PEIRANI & ÉMILE PARISIEN
Vincent Peirani (accordion), Emile Parisien (saxofoon) - Het tweede bewijs op Gent Jazz dat Franse jazz wel degelijk bestaat. Peirani is van vele markten thuis, van klassiek tot zelfs metal, maar kiest met zijn maat Parisien resoluut voor een combinatie van kamermuziek en jazz, wat resulteer in een ritmisch en zweverig accordeonspel met de zwoele klanken van de saxofoon. Deze heren moeten zeker nog eens terugkomen.
NORAH JONES Norah Jones (zang & piano), Peter Remm (toetsen), Jason Roberts (gitaar), Joshua Lattanzi (bas), Gregory Wieczorek (drums)
Terwijl we op haar eerste en al even grijpende passage in 2010 een eerder timide en ingetogen frêle Norah Jones mochten aanschouwen, zien we nu een dikke veertig miljoen verkochte albums en negen Grammy’s later een gerijpte zelfzekere dame die zonder moeite de hele tent inpalmt. Met haar countryjazz ,een misthoorn van een stem, en haar nieuw ‘Day Breaks’ zorgt Norah voor alweer een hoogtepunt op dit festival. Onze creatieve nachtegaal behoort tot het betere jazzgenre maar is ook niet verlegen om te bekruis stuiven met country en rock, jammer genoeg weer tot ergernis van enkele puristen in de perstent. Ze wijkt dus af van de standaards en maakt alles wat meer ritmisch, met in haar achterhoofd niemand meer of minder dan Wayne Shorter, zoals ze zelf weet te vertellen. Eat your heart out, puristen.
Ze wisselt met gemak van piano, rhodes naar gitaar en tracteert het publiek op een broeihaard van emoties.
Norah Jones hoeft zich niet meer te bewijzen en zal met haar expertise relevant blijven. I rest my case.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Werchter Boutique 2017 – Robbie Williams als hartenbreker!
Werchter Boutique 2017
Festivalterrein
Werchter
2017-07-08
Vincent Govaert
Dat Werchter een 3de weekend op rij goed gevuld staat is geen wonder. Robbie Williams is een publiekstrekker, entertainer, humorvolle mens en nog zoveel meer. De line-up kan ook tellen, nog nooit zoveel Nederlands op 1 dag in Werchter. 40000 festivalgangers waren afgezakt voor deze Werchter Boutique.
Om 14u stipt start Niels Destadsbader. Sympathieke jongen uit Deerlijk en daar is hij duidelijk fier op, alle West-Vlamingen en de rest van de -dan al half gevulde weide- op zijn hand.
Rare kronkel dan tussen het vele Nederlands, Erasure, Britse elektropop van de jaren `80-90` … voor “Sometimes” stellen de meeste mensen zich toch eens recht.
En dan die andere sympathieke jongen uit Wijgmaal in de buurt, Stan Van Samang poste al op Instagram dat hij met de fiets onderweg was en reed er dan ook al zingend het podium mee op. Enthousiast met de handen zwaaien, het geluk zien in zijn ogen en ook in dat van vele vrouwen in het publiek, zowel van de jongere als van al iets minder jonge dames. Het was vaak zoeken wie er meer genoot, de kersverse vader op het podium of de fans in het publiek. 'Stanneke' die zijn bekendheid voor het grotere publiek haalde bij het VTM programma 'Liefde voor muziek' realiseerde zijn droom, de weide van Werchter zien van op het podium. En wij keken toe en zagen dat het goed was.
… Nog 2 te gaan hoor ik hier en daar… Marco Borsato, blijkbaar al even niet meer in Vlaanderen geweest, bleek nog even professioneel & aldus was hij een super opwarmer ! Hij is duidelijk zijn tia('s) & het financieel debacle van 'the Entertainment Group' (Marco's artiestenbedrijf) goed te boven gekomen, want Nederlands trots oogt niet meer zo strak in het vel, maar dat kan de pret niet drukken. De kelen van iedereen op de weide zijn ook opgewarmd, alles wordt vlotjes meegezongen. Maar de gekte breekt pas echt los als de vroegere nummer 1 hits worden boven gehaald, de lyrics lijken als in het geheugen gegrift van 'hoe kan het anders' de hoofdzakelijk vrouwelijke fans. Wat krijsen die een eind weg, waar zijn mijn oordopjes ???
Eén van Nederlands bekendste zangers staat nog steeds als een huis, jammer dat de set nu al weer voorbij is …
.. Nog 1 te gaan … Tourist LeMC, vervangt Emeli Sandé (die oververmoeid thuis is gebleven), dat dit geen dankbare taak is staat buiten kijf. Een technische panne strooit dan ook nog wat roet in het optreden . . . Maar de troubadour laat zich niet uit het lood slaan, na hun geslaagde passage vorige week op Werchter in 'The Barn' slagen ze er nu bij hun 'upgrade naar 'main stage' in om de interesse van het grotere publiek te winnen. Vorige week moesten we kiezen tussen hen en de Foo Fighters hoorde ik nog rondom mij, blij dat ik nu alsnog hun optreden kan meepikken. Al blijft het een feit dat een set van deze mannen nog beter tot zijn recht zou komen bij een intiem parkconcert dan 'on Werchter stage' tussen twee hit monsters . . .
… En dan kan het aftellen beginnen … De posities worden ingenomen, iedereen wil het beste zicht op de man waar we allemaal voor zijn gekomen, de vibraties gaan door het publiek & als front stage de vuurspuwers één voor één worden getest gaan ook de laatste neergezeten fans plots recht in de benen & iedereen zet zich schrap voor de emotionele, coole, hitmachine Robbie F*cking Williams !
The heavy entertainmentshow en dat is het ook, afwisseling van hits een heel enthousiast publiek, humor en o.a. een medley van refreintjes om samen te zingen… Een welgemeend eerbetoon aan George Michael met het immer swingende “Freedom” daar heeft George zelf ook van mee genoten, als hij tenminste toekeek van bovenaf !?
6 Danseressen huppelen mooi op en neer, iemand verjaart en mag met Robbie komen meezingen, nog een eerbetoon aan een pasgeboren baby en mama die de foto trots toont en prompt in tranen uitbarst . . . Zijn er nog mama's vraagt Robbie ??? Ja, wat had je gedacht ??? En papa's ??? Iedereen glundert, straalt en voelt zich aangesproken & ja hoor je voelt hem al komen, . . . Robbie's papa is ook van de partij ! Met de meezinger aller tijden "Sweet Caroline" van Neil Diamond stelt Robbie zijn vader (Pete Conway) aan Werchter voor. De man , helemaal strak in smoking, komt als een echt entertainer, wat hij ook is (genre Frank Sinatra) het podium op . Werchter Boutique gaat uit zijn dak !
Dit is de emotionele Robbie, hand in hand in een gezellige sofa zingen ze, “dit is mijn papa” zegt Robbie met trots in zijn stem. Respect en enorm veel applaus volgt. Mooi moment.
Met de aangepaste tekst “you know, we’re strong, we’re strong. We're still singing our song” maakt hij zijn statement over de aanslagen in ons land en Groot-Brittannië.
Na een avond met alle hits: “Strong”, “Rock DJ”, “Angels”, “Let me entertain you”, “Feel”, … komt hij nog eens alleen het podium op met “My way” van Claude François in de bekende versie van Frank Sinatra.
Lichten aan en met een goed gevoel naar huis. Danku Robbie !!
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Gent Jazz Festival 2017 – Wayne Shorter op ontdekkingsreis
Gent Jazz Festival 2017
Bijlokesite
Gent
2017-07-08
Karien Deplancke en Lode Vanassche
WAYNE SHORTER QUARTET WITH CASCO PHILHARMONIC PERFORMING EMANON
Wayne Shorter (saxofoon), Danilo Perez (piano), John Patitucci (bas), Brian Blade (drums), Clark Rundell (dirigent), Casco Philharmonic (orkest)
We moeten de intussen 84 jaar jonge jazzsaxofonist en –componist Wayne Shorter niet meer voorstellen. Met zijn in 2001 opgerichte akoestisch kwartet, vooral jongere gedreven en erudiete muzikanten, is Wayne aan zijn tweede jeugd begonnen en laat hij ons genieten van zijn typische en ietwat eigenzinnige composities. Deze keer haalt ons icoon er nog een orkest bij. We hebben een van de meest extraordinaire concerten in de geschiedenis van het festival gezien, waarbij hij, zoals zijn grote baas Miles Davis, niet teert op zijn verleden maar zichzelf in vraag blijft stellen en met zijn muzikanten op ontdekkingsreis blijft gaan. Zijn liefde voor strip en science fiction zijn voelbaar in zijn muziek. Zijn thema’s dienen enkel maar als kapstokjes. Hier en daar verschijnen en verdwijnen familiaire melodieën. Hij bespeelt zijn sopraansax als was het de natuurlijkheid zelve . Het geheel klinkt vaak futuristisch en we zien al ras hier en daar waar ons ander icoon Herbie zijn mosterd haalt. De percussie wist met verve Shorters muziek met de nodige power te onderstrepen.
Vier jaar na zijn overigens ook exorbitante passage kreeg ook hij meer dan terecht een dolenthousiaste publiek. Shorter liet ons weer van ongelofelijke schoonheid genieten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2017 – Hancock Imposant!
Gent Jazz Festival 2017
Bijlokesite
Gent
2017-07-07
Karien Deplancke en Lode Vanassche
Na een fantastische eerste dag worden de stoelen netjes in de tent gerijd en ons dansbeentjes even thuis gelaten.
We waren iets te laat voor Christian Scott Aunde Adjuah, maar konden toch nog even met volle teugen genieten van zijn geflirt met free jazz, hiphop, soul en jazzrock. Enkele puristen in de perstent vonden het weer frustrerend dat Scott niet zomaar in een vakje te stoppen viel, laat staan het klassieke jazzvakje. Heren puristen, dat is nu net de vrijheid van Jazz.
Christian Scott aTunde Adjuah (trompet, omgekeerde flugel, sirenette), Lawrence Fields (piano, toetsen), Max Moran (bas), Mike Mitchell (drums), Elena Pinderhughes (fluit), Weedie Braimah (percussie)
French Quarter. Dit gelegenheidsproject zit tjokvol klassemuzikanten die elders al hun sporen verdiend hebben. Hugh Coltman (vocals), Airelle Besson (trompet), Baptiste Herbin (sax), Thomas Enhco (piano), Anne Paceo (drums), Sylvain Romano (bas). De liefhebbers van pre jazz, nou ja, komen aan hun trekken. Het speelplezier druipt er zo wat af. Heerlijk pianowerk van Enco met een ongelofelijk gedreven en grappige drumster Paceo, om nog niet over de blazers te spreken. Na het derde nummer worden de artiesten voorgesteld, gevolg door “You’r just a ghost”. Allemaal very smooth . Het zijn bescheiden mensen die hoge toppen scheren en talent komt altijd bovendrijven. Franse jazz, simple comme bonjour. Vocalist Coltman doet wel net iets te hard zijn best om Bart Peeters gewijs zijn ogen dicht te knijpen als hij zingt.
Herbie Hancock. Herbie Hancock, Vinnie Colauita (drums) Zappadrummer, James Genus (bas), Lionel Loueke (gitaar/vocals), Terrace Martin (keys). Hij die zowat een kloeke platenkast bijeen gecomponeerd heeft, komt voor de derde keer de heilige Bijlokegrond wijden. Je zou denken dat met al deze topmuzikanten een aantal ego’s zouden botsen, maar niks daarvan. Het was vooral duimen en vingers aflikken en genieten van de virtuositeit en professionaliteit. Soms wel moeilijk te volgen en niet altijd voelen welke richting het uitgaat. Als behoeder van verschillende stijlen, eeuwige vernieuwer en bezieler heb ik maar één woord voor Hancock: Imposant. Nieuw werk zoals “Come Running To Me” met een Afrikaans tintje past perfect in het rijtje. Geen “Rockit” dus. Niet nodig, want het publiek veerde spontaan recht voor een heuse staande ovatie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gent-jazz-festival-2017/
http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2017 – Amazing Grace Jones
Gent Jazz Festival 2017
Bijlokesite
Gent
2017-07-06
Karien Deplancke en Lode Vanassche
Gent Jazz behoort terecht beste Jazzfestivals op wereldvlak. Dit ligt niet alleen aan de puike organisatie en de voortreffelijke locatie , maar vooral aan de uitgelezen ruime programmatie, wat Gent Jazz zonder twijfel één van de sympathiekste en fijnste festivals die ons land rijk is. Geen straalbezopen tieners die door de modder ploeteren. Eerder overal glimlachende gezichten van 7 tot 77 jaar. Een heerlijke ontvangst, pure verwennerij in de perstent, (h)eerlijke drankjes en catering.
We konden al de eerste avond in de garden stage een van dé ontdekkingen ontmoeten. Compro Oro is een lokale begeesterde groep muzikale omnivoren die met hun debuut ‘Transatlantic’ en hun recente ‘Bombarda’ ruimschoots bewezen hebben wat ze zo al in hun mars hebben. Wim Segers maakt met zijn vibrafoon en marimba aanstekelijke en ophitsende groovy shots die nog het meest doen denken aan typische jaren zeventig soundtracks van softpornofilms. En dit is een compliment.
Wim Segers (vibrafoon & marimba), Bart Vervaeck (gitaar),
Matthias Debusschere (bas), Robbe Kieckens (percussie), Frederik Van den Berghe (drums).
Kadhia Bonet viel wat tegen, al was het maar omdat ze klaagde over vermoeidheid en zelfs zei dat ze niet zo veel zin had om te spelen. Ze beheerst nochtans perfect haar standaards, brengt een mooie smooth mix van tijdloze jazz & soul. Ze zou kunnen voor kippenvel gezorgd hebben mocht ze wat meer contact gelegd hebben met het publiek door bijvoorbeeld de nummers aan te kondigen. Met andere woorden, de mooie en aantrekkelijke Kadhia is de essentie vergeten: het publiek binnenhalen. Zelf met een verdienstelijke versie van “Yesterday” is ze daar niet in geslaagd. Ze gaf net iets te veel een ‘take the money and run’-indruk. Een gemiste kans.
Miles Mosley werd door de organisatie aangekondigd als ‘Beste contrabassist ter wereld’, ‘de Jimi Hendrix van de contrabas’ en ‘meestermuzikant’. Er is geen woord van gelogen. Er mag nog één bij: ‘Vernieuwer’. Wat Mosley uit zijn contrabas haalt , tart elke verbeelding. De nodige effecten, zijn ongelofelijk talent en speelplezier geven de indruk dat hij drie instrumenten tegelijk aan het spelen is. Samen met een aantal jazzmuzikanten uit Los Angeles richtte hij de West Coast Get Down band op. Op Gent Jazz Festival brengt hij met Cameron Graves (toetsen), Tony Austin (drums), Howard Wiley (sax) en Chris Gray (trompet) een aantal nummers uit hun repertoire. Zijn ‘Abraham’ zal héél lang blijven hangen. Hoogtepunt twee is al een feit terwijl het festival nog maar is begonnen.
Gogo Pinguin. Niet alles wat uit Manchester komt hoeft Britpop te zijn. Dit geniale en jonge trio uit de nieuwe jazzschool brengen met een minimalistisch pianospel, een stuwende bas en een bijgestuurde drums met heel verassende ritmestructuren een heel unieke en persoonlijke versie van jazz. De toekomst ziet er goed uit.
Amazing Grace Jones verdeelde het kamp in twee delen. De puristen vonden dit meer show dan muziek en vonden er niets aan. De rest genoot met volle teugen van deze performance. Dat is het hem nu net: Je gaat voor Grace, niet voor de muziek (hoewel ze fantastische muzikanten mee heeft). En of het fantastisch was. Ze opent met een sterke funky versie van Iggy’s “Nightclubbing” en doet me bedenken dat zij een beetje de vrouwelijke Iggy van deze aardkloot is: Gedreven performer, bloot bovenlichaam en leverancier van bakken energie. Meester van het publiek die haar op de handen draagt. Ze kwijlt tussen de nummers door dubbelzinnige wartaal, sommeert een Jamaicaanse paaldanser het podium op, en staat als 69-jarige doos ruim twaalf minuten te hoelahoepen op “Slave To The Rhythm”. Allemaal deel van de show die ze al enkele jaren op dezelfde manier brengt. Wat mij betreft niks mis mee. Crowdpleasen is een vak apart. Weet je, de Stones brengen ook al veertig jaar hetzelfde en iedereen vindt dit fantastisch. Waarom Jones niet fantastisch vinden dan?!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Het Schotse Teenage Fanclub mag dan met drie songsmeden zitten, ze schrijven al lang niet meer met de scherpe pen waarmee ze een goede 25 jaar terug mee doorbraken o.m. van die gekende indieparels als “The concept” – “Starsign” of “Everything flows” . Ze putten muzikale energie van groepen als Big Star (een great old favorite van Teenage Fanclub!), The Byrds en The Beach Boys. Zelf lagen ze begin jaren ’90 mee aan de basis van de huidige indiescene.
Met regelmaat van de klok komt nieuw materiaal uit . We krijgen fluwelen popsongs door de dromerige melodieën , de zachte zangpartijen en de zalvende , gruizige gitaarpartijen , waar ze af en toe eens wat forser mee uithalen , vooral halverwege de cd . Teenage Fanclub brengt nu overwegend rustig aangenaam voortkabbelende songs, bezwerend en meeslepend, in een weemoedige schoonheid.
Hamilton Leithauser & Rostam - Interessant duo vond elkaar … Hamilton Leithauser – de flamboyante zanger van The Walkmen & Rostam (Batmanglij) van Vampire Weekend; beiden bundelen op dit debuut een halve eeuw popmuziek in 60 – 70s pop , rootsamericana, lofi , doowop en jazzy loops .
Het zijn rauw melodieus , subtiele songs , die heerlijk theatraal kunnen klinken , mede door de vocale uithalen . Er schuilt dramatiek en een rokerige kroeg in het materiaal , er kunnen hobbelige ritmes zijn en ze tekenen voor fijn vakmanschap en sing/songwriting . Kortom , de twee vonden elkaar in tien puike, sterke songs !
Het Zweedse Goat is toe aan de derde cd . Een amalgaan aan stijlen , een geniaal stoofpootje , horen we op hun platen die world , afro , psychedelica, pop en rock (nog) dichter bij elkaar brengen . De tribale ritmes vloeien uit hun instrumenten alsof het niks is . Nog meer dan op de vorige twee is er ruimte voor de instrumentatie en maakt het geheel beeld- en kleurrijk . Een pan culturele speelstijl , met nog meer intensiteit en beheersing, het rockt , het groovet door die tunes en vibes . De zangeressen drijven in drie talen tegelijk de duivels uit , de verkleedpartijen helpen en de muziek doet de rest .
Een psychedelische kosmische afrotrip, indrukwekkend en overrompelend, gebundeld in dertien songs . Schitterend!
Het nieuwe album van Iced Earth heet ‘Incorruptible’. Dat moet je niet vertalen als niet-omkoopbaar, maar eerder als onbuigbaar of niet willen wijken. Dat het album opgenomen en uitgebracht werd, mag inderdaad een prestatie genoemd worden. De laatste tournee van Iced Earth werd halverwege afgebroken wegens nekklachten bij boegbeeld Jan Schaffer. Voorts had Iced Earth problemen met het management, de gebruikelijke personeelswissels en werd Dystopia, het vorige album, door fans en critici als wisselvallig beoordeeld.
Bovendien sleurt Iced Earth een geschiedenis mee van reeds elf albums en een loopbaan van meer dan 30 jaar. Dat maakt dat een groot deel van hun publiek enkel naar hun shows komt om de klassiekers te horen, terwijl ze geen bal geven om het nieuwere werk. Soms ligt de lat van de geschiedenis zo hoog dat nieuw materiaal, hoe goed het ook is, er niet over geraakt. Iced Earth doet met ‘Incorruptible’ toch een stevige poging om over die lat te gaan, maar of dit album inderdaad een klassieker wordt, zal afhangen van de fans.
Dat Iced Earth zo’n sterk album aflevert, komt in de eerste plaats door het vormpeil van de band. Opperhoofd Jon Schaffer stond door de eerder aangehaalde problemen op scherp, maar hield tegelijk het hoofd koel. Liever dan alle ellende van zich af te schrijven in een gitzwart album, wachtte hij tot de zon weer door de wolken kwam en pende dan een iets vrolijker album bij elkaar. Ook de rest van de ploeg stond op scherp. Zanger Stu Block en bassist Luke Appleton zijn inmiddels vertrouwde namen in het Iced Earth-kamp, maar de echte uitblinkers op ‘Incorruptible’ zijn de opnieuw aan boord gehesen drummer Brent Smedley en de nieuwe gitarist Jake Dreyer. Die laatste mag naar Iced Earth-normen piepjong genoemd worden. Iced Earth stond al acht jaar op de podia toen Dreyer nog maar geboren werd. Maar het verse bloed mist zijn uitwerking niet. De band klinkt vinniger en agressiever dan ooit.
Op dit twaalfde album voegt Iced Earth op een aantal songs een flinke scheut agressiviteit toe aan hun klassieke recept. Maar evengoed staan er een paar tracks op die perfect inwisselbaar zijn met die van de mindere albums uit hun oeuvre. Dat zijn dan nog steeds perfect gebrachte, mooi opgebouwde powerballads en mid-temponummers waar sommige andere bands een arm en een been voor zouden geven, maar in de geschiedenis van Iced Earth zijn ze toch eerder herhaling dan dat ze nog iets toevoegen. Of je kan ze ook beschouwen als behorend tot het dna van de band. Het is maar hoe je het bekijkt.
Opener “Great Heathen Army” start met dreigende drums en een gitaarsalvo van nieuwkomer Dreyer. Uit deze song blijkt meteen Schaffer’s honger om gehoord te worden. En je weet onmiddellijk: klassieke heavy metal heeft vandaag nog steeds zin. Wie dit genre al meermaals had willen begraven, krijgt hier ongelijk.
“Black Flag” is een piratensong, maar dan zonder Alestorm achterna te hollen. Voorts zijn alle Iced Earth-elementen aanwezig: mooie melodielijnen en meevolgbare cleane vocals. Het aantal hoge uithalen van Stu Block is perfect gedoseerd.
“Raven Wing” start als een slow, kent onderweg een paar agressievere stukken en vervelt dan opnieuw tot iets wat van de Scorpions had kunnen zijn. “The Veil” is dan weer helemaal een mid-temponummer met muzikaal en tekstueel weinig vlees aan het been. De knappe gitaarsolo maakt evenwel veel goed.
Het agressievere en up-tempo “Seven Headed Whore” toont dat Iced Earth in deze opstelling een flink stel ballen heeft. Knap drumwerk, veel power en bijtende zang. Ook “The Relic (Part 1)” bulkt, na de prachtige akoestische intro, van de power. Dit is meer in de richting van prog-metal, maar toch blijft het onbetwistbaar Iced Earth. Met “Ghost Dance (Awaken The Ancestors)” zet de band je een beetje op het verkeerde been. Met de titel en de intro denk je dat Iced Earth de richting van folk- en paganmetal opgaat, maar al snel komen de pompende baslijnen, een paar krijsende gitaren en de strakke drumritmes.
“Brothers” en “Defiance” zijn dan weer heel voorspelbaar en klassiek. Een beetje zoals de eerder aangehaalde songs waar Iced Earth een patent op heeft, maar we niet langer van wakker liggen.
Het afsluitende “Clear The Way” maakt die twee halve missers ruimschoots goed. Deze song lag al een hele tijd op het schap bij Jon Schaffer. Het is goed dat dit materiaal zo lang heeft kunnen rijpen, want het resultaat is een episch verhaal en ruim 9 minuten muziek om duimen en vingers bij af te likken.
‘Incorruptible’ is niet over de hele lijn super, maar minstens de helft van de songs op dit album zijn muzikaal uitschieters. De andere helft is gewoon heel degelijke, klassieke heavy metal. Voor een band op die leeftijd krijgt dit album een uitstekend rapport. Iced Earth heeft er minstens een paar klassiekers bij en is nog niet klaar voor het pensioen.
We maakten een paar jaar geleden al kennis met deze Namense band middels enkele EP’s. Nu is er een full album met zeven tracks op. Wat kan je verwachten van The Hermetic Electric? Donkere, melancholische en soms koud aandoende nummers. Dat brengt ons natuurlijk bij de gekende voorgangers zoals daar zijn Joy Division en The Cure. Maar ze hebben toch wel een eigen gezicht. In “M.R.I.” bijvoorbeeld krijgen we opvallende synthtoetsen temidden een soundscape van darkwave. Opener “Out of Coma” werkt zich moeizaam een weg doorheen de song. Een nummer dat mij met gemengde gevoelens achterlaat. “Why Tears?” ruikt naar The Cure maar is een mooi uitgewerkte song. De samenhang tussen het gitaarbreiwerk en de synths zijn geslaagd. “Sunrise” is hun eerste single uit ‘Feel Nothing’. Een song met een zekere tristesse en met moderne percussie tegen een geluid van de jaren 80. “Interlude” is nouja een intermezzo. Een kort akoestisch breekpuntje. Op “Not Too Deep” beginnen ze terug met aanstekelijke synth geluiden om de song te openen. Uiteindelijk worden die mooi verweven in de rest van de song. Iets wat ze, wat mij betreft, in de andere song ook nog iets nadrukkelijker mogen doen. Afsluiter “Feel Nothing” is een bijna tien minuten durende track. Terug een sfeervolle intro met glijdende bas en fijne synths die de song op gang trekken. Naarmate de song vordert komt de gitaar meer opzetten. Een song die qua opbouw en sfeer wat aan The Cure ten tijde van “Desintegration” doet denken.
The Hermetic Electric combineert wat moderne toetsen (percussie en synthsounds) met een typische vintage darkwave/postpunk sound. Dat maakt dat wellicht de oudere luisteraars alsook de iets jongere liefhebbers van dit album kunnen genieten.
Dit is het debuut album van Aaron Sadrin, de man achter Heartlay. Hij schrijft, produceert en neemt de songs op. Voor de live optredens heeft hij een vaste band. Na enkele eEP’s die goed onthaald werden , was het tijd voor een volledig album. Het album is een mix van industrial en electro met een laagje metal er overheen. Potige songs met zang dat bij momenten emotioneel klinkt en bij andere dan weer stevig. Als je een mix maakt van elementen uit bands als Fall Out Boy, Die Krupps, Front Line Assembly of een moderne Gary Numan dan weet je ongeveer wat je kan verwachten van Heartlay.
‘Close To Collapse’ bevat elf tracks. De songs zijn vrij klassiek opgebouwd. “In Here” is de eerste song die me bij mijn nekvel vastpakt. Deze ietwat donkere song bevat mooie en emotioneel klinkende vocals. Er is ook wat meer ruimte gelaten in de song dan bij de voorgaande het geval is. “Will It Be Enough” bevat mooie synthsounds en enkele rake riffs. Ook “Death Screens” kan mij bekoren vanwege de iets andere mix. Sadrin weet hoe je een degelijk song ineen steekt. De refreinen mogen soms wat minder voorspelbaar of iets catchier zijn. Dat zou helpen om de songs te laten plakken in het geheugen. Nu klinkt het wat éénvormig. “Faded” heeft een heel mooi begin (met die synthpiano) en een fijne baslijn halfweg. Een van de betere songs op dit album.
‘Close To Collapse’ is een degelijk debuut dat goed uitgewerkte songs bevat. Geef de songs nog wat originelere refreinen of onverwachte wendingen en het is een heel goed debuut. Nu zijn ze (net als de opbouw) soms wat voorspelbaar. De mix en productie is zeker geslaagd. Alles klinkt haarfijn. Industrial liefhebbers gaan hier zeker plezier aan beleven.
Heartlay - An Exile Music - Electro Industrial Emo
Kurt Vile & The Violators – Talent – Songs – Sfeer!
Kurt Vile & The Violators, Mauro Pawlowski solo , Will Johnson
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-07-04
Quinten Jacobs
Als Kurt Vile met zijn Violators én Mauro Pawlowski in het OLT Rivierenhof spelen, dan moesten we daar gewoon bij zijn! Dus zakten we op een warme dinsdagavond af naar Antwerpen voor een avondje indierock.
Kurt Vile had Will Johnson meegenomen naar Antwerpen, die de avond af mocht trappen. Hoewel we niet heel zijn set zagen, kon hij ons best bekoren. De Amerikaan begeleidde zichzelf met zijn gitaar en dat beproefde recept werkte. Helaas verzoop het geheel een beetje in het rumoer waarmee een voorprogramma vaak te kampen krijgt en wist Will Johnson niet genoeg te variëren om echt te boeien. Desalniettemin was het geen slechte opener van de avond.
Daarna was het de beurt aan Mauro Pawlowski, die drumster Karen Willems (Yuko, Zita Swoon) had meegebracht. Helaas maakte Pawlowski een nogal lusteloze, ongeïnspireerde indruk. Zonder veel overtuiging bracht hij zijn set met nummers die in het beste geval wat deden denken aan Black Box Revelation. Met een goeie cover van “Big Love” van Fleetwood Mac kregen we halverwege wat hoop op verbetering, maar helaas, het niveau dook daarna weer naar beneden. Mauro Pawlowski was ogenschijnlijk ook lang niet nuchter en acteerde karikaturaal en ongeïnteresseerd. Toen hij ook nog eens “Cinnamon Girl” van Neil Young verkrachtte, was de maat vol, dit was gewoon echt een slecht optreden.
Tijdens een rommelige gitaarsolo op het einde deed iemand van de organisatie teken dat Pawlowski beter een einde aan zijn set maakte, waarop de Limburger lusteloos gehoorzaamde. We weten dat Mauro Pawlowski een geniaal muzikant is, maar deze keer kon hij echt niet overtuigen.
Eindelijk was het tijd voor Kurt Vile & The Violators, waarvoor het openluchttheater helemaal volgelopen was. Onmiddellijk zat de sfeer goed, en als de eerste woorden van de muzikant ‘oh I love you guys’ zijn, weet je dat ook de artiest er zin in heeft. Openen deden de Amerikanen met het opgewekte “Jesus Fever” en de vlam sloeg meteen in de pan.
Ook “I’m an Outlaw” (met Kurt Vile op banjo!) en vooral “Gold Tone” (wat een song!) werden goed onthaald. De ex-gitarist van The War On Drugs is (nog steeds) niet vies van nummers langer dan 5 minuten en bewees dat met “That’s Life, tho”, dat werd opgebouwd uit een soundscape en het publiek betoverde. Als het publiek muisstil is tijdens en dolenthousiast ná een intiem nummer dan w eet je dat het goed zit.
Eerste hoogtepunt was “Wakin on a Pretty Day”, waar bassist en gitarist plots van rol wisselden. Lekker laidback rocken op een warme zomeravond, Kurt Vile kan het als de beste. “Girl Called Alex” werd opgeleukt door spacey synths en barstte met veel distortion open en overtuigde zo veel meer dan op de plaat. Ook solo kan de Amerikaan begeesteren, zo bewees het heerlijk wegdromen van het publiek bij “Runner Ups” en “Freeway”.
Het publiek was dolenthousiast en hit “Pretty Pimpin” zorgde voor een nieuw hoogtepunt én meegebrul. Na ook nog onder andere “KV Crimes” (dat wat inzakte naar het einde toe, maar toch, deze song had ook van Neil Young kunnen zijn) was het natuurlijk tijd voor een uitgebreide bisronde.
Kurt Vile durfde het aan om de avond af te sluiten met intieme nummers als “Wild Imagination” (meezingmoment!), “Baby’s Arms” en “He’s Alright”, en scoorde zo extra punten. Luid applaus was elke keer zijn deel en zowel het publiek als de band genoot zichtbaar.
Kurt Vile & The Violators waren magistraal en stuurden ons met een grote glimlach op het gezicht naar huis. Wat een talent, wat een songs, wat een sfeer, wat een avond. Hadden we al gezegd dat het goed was? Wauw.
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Rock Werchter 2017 – dag 1 – donderdag 29 juni 2017
Rock Werchter 2017
Festivalterrein
Werchter
2017-06-29
Johan Meurisse
We herinneren ons een Rock Werchter dat opnieuw Rockte als vanouds met veel goede, overtuigende concerten … vertrouwd, leuk , gezellig, aangenaam en spannend , met een ferme adrenalineboost ,
Rock Werchter 2017 - aandacht voor gerespecteerde waarden, artiesten , opkomend talent, Eigen Werk en De Nieuwe Lichting, meer dan andere jaren . De dance was beperkter, gecentraliseerd op de bijhorende podia . De closing acts hielden de Rock ingeplugd.
Rock Werchter 2017 –uitverkocht, extra comfort, meer kleur, 76 artiesten present, geen incidenten, wat pechbuien op zaterdag , uitbundige zon en jawel Foo Fighters om af te sluiten. Rock Werchter 2017 - goed voor 88000 bezoekers per dag met een pak nationaliteiten … Het blijft Vlaanderens meest prestigieuze en het best georganiseerde festival ter wereld …
Drie stages … Keuzes moeten worden gemaakt …Festival meer dan ooit …meer groepen, meer terrein, meer ruimte voor de bezoekers , meer mooie momenten … De twee grote tenten kregen sinds twee jaar een nieuwe outfit – strak gestyleerd , met een knipoog naar het Sportpaleis.
Rock Werchter - Rust en geniet plek - Meer dan Muziek - Nieuw: een entree in multicolour, The Slope (een multifunctionele helling), Apero (een borrelbar en Karmeliet) en de zonnebloem (een duurzame oplaadplek voor smartphones)..
Rock Werchter is en blijft een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek …
Summer starts here... Een overzicht van ons parcours – Cheers mate!
dag 1 – donderdag 29 juni 2017
Hoogspanning op de eerste dag van Rock Werchter met een zinderende set van Arcade Fire, die ons zal bijblijven en één van de absolute hoogtepunten van het festival waren. Savages beten van zich af, Lorde en Beth Ditto prikkelden. Prophets Of Rage gaven een kaakslag, de Kings of Leon klonken onderhouden en The Chainsmokers bouwden een feestje . En niet te vergeten konden enkele Belgische bekers gehesen worden, die fier het festival openden …
Heel wat Belgische bands sieren Rock Werchter dus … Meteen met de deur in huis opende Het Zesde Metaal rond Wannes Capelle op de Mainstage . Vlaams- Brabant wordt eventjes West-Vlaams … Vriendschap , Liefde en Wereldproblematiek, je hoort het wel ergens in de songs die in de taal worden gezongen . Deftig ingetogen , sfeervol broeierige songs brengen ze ; “Ploegsteert” werd zelfs uitgeroepen door de Radio 1 luisteraars tot best Belgische song. Een eerbetoon aan Luc de Vos hoorden we , “Boze Wolven” deels op de tonen van “Where’s my mind” van The Pixies.
Het Zesde Metaal stond er en Capelle ontpopte zich op dit vroege uur als een rasecht entertainer . “Op dag zonder schoenen” spoorde hij zijn publiek aan om de schoenen in de lucht te steken . Het Metaal gaf een bloemlezing van hun werk met o.m. “Ier bie oes” , “Gie, den otto en ik” , Liefde” en de instant klassiekers “Naar de wuppe” en “Ploegsteert” . Duim omhoog en een geslaagde opener!
Ales een bende ‘jonge wolven’ gaat het Brits talent Declan McKenna (Klub C) met z’n band te werk . Nog geen twintig is hij , maar hij heeft met “The kids don’t wanna go home” een sterke single op zak, die iedereen op de been brengt . Met een nummer als “Paracetamol” erbovenop wordt er gretig, beheerst en onbesuisd gespeeld; Pop, rock en psychedelica in een melodieus slordige, rauwe sound . De kunst van het songschrijven heeft hij in zich . Het combo profileert zich , de handvol songs in een goed half uur krijgen heel wat tempowissels en worden op die manier mooi uitgediept . Sterk!
Het derde podium The Barn verkennen we met het Amerikaanse Cigarettes after sex . Ze zijn al een tijdje bezig maar breken hier nu pas door met de titelloze plaat. De rare (?) groepsnaam rond Greg Gonzalez krijgt erkenning in ons landje door de single “Each time you fall in love” . Hun rustige, schuifelende, voortkabbelende muziek - als een klotsend, ruisend beekje -, is de obligate sigaret na een magistrale vrijpartij en klinkt als een combi van postrock, ambient en slowcore . De zachte zangpartij maakt het nog sensueler en zwoeler . Erg serieus en gemeten allemaal.
Het kwartet herstelde goed toen een krakend geluid de sound verstoorde. Een lichte prevel en een glimlach vingen dit op om in hetzelfde dromerige elan - ingetogen en innemend -, met de ogen toe, verder te gaan . In de muzikale schemering kregen we een avontuurlijke versie van Reo Speedwagon’s “Keep on lovin you” en die andere puike singles “Affection” en “Apocalypse”.
Savages is een podium omhoog geklommen … Vorig jaar nog hadden we een weergaloze, verpletterende set in de tent , nu staan ze op de Mainstage, een muzikale wervelwind , woest, wild, gedreven . Een enthousiasmerende zangeres Jehnny Beth , die je levend verslindt en oppeuzelt! Het Londens ‘all female’ postpunkkwartet was opnieuw spannend, verbeten, strak en messcherp . Een set buiten categorie . De diepe bastunes , de indringende drumpartijen en de snedige , felle en melancholieke gitaarcapriolen zorgen ervoor dat het gitzwarte geluid onder hoogspanning bleef , schurend , scheurend , knarsend, beukend . De zangeres in haar uitdagende outfit deed ons wegdromen en werd letterlijk door de eerste rijen gedragen. Savages hield ons bij het nekvel met nummers als “Sad person”, “Shut up”, “Husbands”, “The answer” en het obligate “Fuckers” , die op meesterlijke wijze de set besloot . Al meer dan een jaar zijn ze op tour om de twee platen ‘Silence yourself’ en ‘Adore’ te ondersteunen. Zij zijn een ‘must see’! Dit optreden zinderde na!
Evenzeer blijven we onder de indruk van Mark Lanegan (The Barn) , die al een behoorlijke solocarrière achter de rug heeft , en zijn in tristesse doorwrongen songs een schop onder de kont geeft . Samen met z’n Band geeft hij ze een broeierige intensiteit en extravertie. In z’n gekende melancholie kan Lanegan opnieuw stevig rocken en worden alle registers opengetrokken . De duistere, dreigende synths en de diepe basstunes zijn een meerwaarde. Hij blijft vastgenageld aan zijn microstatief en weeft met z’n diepe grafstem bluesy grunge , 80s wave en postpunk aan elkaar . “The gravedigger’s song”, “Hit the city” , “Head” en “Harborview hospital” zijn sterk . Uit ‘Gargoyle’ , de pas verschenen nieuwe plaat, waren we onder de indruk van “Goodbye to beauty” en “Beehive”. Klasse . En tot slot prikkelde en overtuigde hij ons - verrassend – met een spannende cover van Joy Division, “Love will tear us apart” . Lanegan , met de jaren (nog meer) in bloedvorm . Mooi.
De Prophets Of Rage brengt Rage , Public Enemy en Cypress Hill tesamen. Geen Zack de la Rocha van Rage , wel de drie met Morello op het voorplan, Public Enemy met Chuck D en Cypress Hill met B-Real als een Omar Souleyman. ‘Make America Rage Again’ is de ideale vuistslag op de huidige visie van Donald Trump . ‘Fuck Trump’!
Muzikaal kregen we een 90s revival, nostalgie, met het beste van Rage en enkele Public Enemy - Cypress Hill sterkhouders. Het is een ‘fuckyou’ tegen de regelgeving van a tot z, een doorn in het oog , waarvan we 25 jaar later van overstelpt zijn . Zucht …
“Take the power back”, “Bombtrack”, “Know your enemy”, “Bullet in the head” en ”Killing in the name of” als afsluiter , zijn gegrift in het geheugen; “Testify”, “Guerilla radio” , “Bulls on parade” volgden in hun voetspoor . Het zijn kleppers die ons deden recht veren , springen, hotsen en botsen. Het gitaargepengel, de -effects, de diep dreunende bas , de hitsende drums , ze waren en zijn uniek. “Fight the power” (PE) , “How I could kill a man” (CH) werden in die sound benaderd. Chris Cornell droegen ze in het hart, met een Audioslave cover “Like a stone” . De hiphopmixes hoefden nu persé niet , maar op die manier kon iedereen een graantje meepikken. Maatschappijkritisch en leuk!
Het entertainment staat hoog aan geschreven bij de Amerikaanse Beth Ditto (Klub C) , de ex- zangeres van Gossip , die pas een solo album uitheeft . De vlezige dame, die openlijk lesbisch is, is een aparte verschijning en staat bekend om haar uitspraken over homoseksualiteit en feminisme. Ze heeft een indringende , glasheldere stem . Met haar band waarvan de andere dames zo uit Prince & The Revolution-stal konden worden gehaald , hoorden we een afwisselende set van haar vroegere band en eigen materiaal, die 70s retro , soul , funk , r&b , gospel , disco , psychedelica in elkaar mengt . “Love long distance” , “Heavy cross” pasten perfect in het plaatje van “I wrote a book” , “Fire” en “Ooh lala”. De nummers kregen een dansbare tune door de grooves en drumritmes , die ze verwerkte met flarden “I wanna be your dog” , “Rappers’s delight” en “Smells like teen spirit” zelfs in het afsluitende “Standing in the way of control” . Tussenin grapte ze met anekdotes over haar lichaam . De inhoud besparen we je, maar de glaasjes rosé erbij smaakten haar en smeerden de keel . Aangename set die de dansspieren prikkelde .
Uit Nieuw –Zeeland begroeten we de twintigjarige popster Lorde (The Barn) , die al een handvol sterke singles uitheeft en de jonge meisjesharten sneller doet slaan . Het hitwonder heeft twee platen uit en danst gezwind op het podium . Een drum en twee toetsenisten vergezellen haar . De melodieuze electropop doet z’n werk . Vocaal is ze erg sterk. Ze doet denken aan Kate Bush en … hop “Running up that hill” knalt door de boxen . Lorde palmt het publiek in met die frisse , aanstekelijke, zwierige hits als “Tennis court” , “Sober” , “Royals” en “Magnets” die we kennen van Disclosure . Hartenbreker is de sfeervolle pianoballad “Liability”. Ze is geëmotioneerd van de respons! Het tempo wordt terug omhoog gebracht en de ambiance is optimaal met de gekende “Team” en de huidige single “Green light”. Lorde is groot geworden en staat terecht in het najaar in de Lotto Arena.
Wat waren we onder de indruk van het Canadese Arcade Fire. Het zag er aan te komen . Hun set , drie jaar terug, was ook van hoogstaand niveau , maar vanavond was het spel en het enthousiasme om in te lijsten . Het introverte , ingetogen , melancholische dat we van de band kennen in vroeger werk, werd subtiel ingebed in een extraverte stemming, levendigheid en loos gaan .
Als losgeslagen buffels speelden Win Butler en C° . Met wel negen op het podium , een assortiment aan instrumenten en in hemdjes, jasjes alsof ze werkten voor één en dezelfde firma . Anderhalf uur lang werden we meegevoerd, - gesleurd in hun trip die een resem stijlen in hun indierock verwerkt . Disco , kitsch en bombast zijn beheerst te horen.
Live was Arcade Fire een beleven. De nummers werden een niveau hoger getild . De uitgelaten bende op het podium bracht de ganse wei in beweging . De sterke hitsingle “Everything now” , van de binnenkort te verwachten cd, te pas en te onpas gelinkt aan Abba, zette ons meteen op het juiste spoor . “Rebellion lies” rinkelde, twinkelde op hetzelfde ritme, opgehitst door de percussies . De thematiek mag er eentje zijn van maatschappijkritiek , Trump kon hier de boom in.
Hier werd een stevige vertoning opgevoerd , de crew wisselde probleemloos van instrumenten, hotste op en neer en ging ervoor . Wat een ontlading!
Nog maar bekomen van die twee grootse songs of daar was de volgende lading al “Here comes the night time”, broeierig, fel door de drums , “Signs of life”, die ergens de huidige sound van Cassius opwierp, en een snedige “No cars go”, aangewakkerd door de accordeon van Regine Chassagne . “The suburbs” , ingetogen en droevig, werd opgedragen aan Bowie, ‘die we nu moeten missen’.
En die Regine zette de volgende rit in op “Ready to start”. Het werd zelfs helemaal te gek op “Month of May” , hier in een punky jasje gestopt . Het tempo en het niveau bleven hoog met “The neighborhood” en “Reflektor”.
De drums , de gitaren en de subtiele instrumentatie, ze zijn het verhaal van Arcade Fire. Een closing final kregen we o.m. met “Afterlife” en “Wake up” , de ‘oohoohs’ dwarrelden luidkeels over de wei .
Niks dan lovende woorden van wat Arcade Fire presteerde op de Mainstage . Iedereen was het erover eens , dit was één van de hoogtepunten!
Intussen noteren we een volgelopen The Barn voor The Chainsmokers. Vorig jaar stonden ze nog op de Mainstage van Tomorrowland. The Chainsmokers zijn een Amerikaans DJ-duo die sinds een jaar of twee onze hitparade teisteren met toegankelijke elektronische deuntjes. Waar het vroeger allemaal uptempo ging bij dance-nummers , staan The Chainsmokers garant voor beats met een zeemzoete, meezingbare tekst. De jongeren kenden de teksten vanbuiten , en er werd dan ook luidkeels meegezongen op “Closer”, “Something Just Like This”(samen met Coldplay) en “Paris”.
Het eerste half uur leunde dicht bij de dub step maar die vervaagde al snel in pompende beats, melodieuze teksten, vuurwerk, confetti en de rookmachines. Een feestje om dag één af te sluiten in de tenten … (Met dank aan Michael Bultinck)
Na de zinderende set van Arcade Fire kon er geen overtreffende trap meer zijn. Zeker niet van de Kings Of Leon , een vaste waarde op RW, én al voor de zevende keer gehuisvest hier. Ze hebben een nieuwe plaat uit ‘Walls’, goed, beduidend beter dan de vorige , maar ook niet meer dan dat.
Live altijd wel goed voor een backcatalogue en gedegen rockshow , die af is met een twintigtal songs. Ze zijn nu niet direct de entertainers en animators van dienst , maar de familie Followil heeft elkaar wat terug gevonden na hun vorige tour. De set blijft altijd iets koels. Een vertrouwd melodieus rock’n’roll geluid en setlist , waarbij het kwartet maar eventjes terugblikt naar hun begindagen, “The bucket”, die hun southern roots niet verloochent.
Eerst krijgen we een rits broeierige songs , die de band op dreef moet brengen en het publiek in de juiste stemming. Gekend singlewerk komt er met “Notion” en “Use somebody” waarvan de refreinen worden meegezongen . Het nieuwe werk horen we met het ingetogen “Walls” en “Reverend” . De trein is dan goed op gang gekomen , er is nog eventjes de snedige rocker “Crawl” en dan zit het snor met een ‘Best of’ reeks , de bocht richting stadion rock, met “On call”, “Knocked up”, “Pyro” , “Supersoaker”, “Sex on fire” en “Waste a moment”, die de set besluit. Goed klink het en is het. Dankbaar zijn en blijven ze , maar levenslust en enthousiasme ervaren we (al jaren) niet meer. Niet de gedroomde afsluiter . Volgende keer best de switch met die bruisende Canadezen?! …
Neem gerust een kijkje naar de pics van het bijhorende MSF in Arras
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mainsquare-festival-2017/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2017 – dag 2 – vrijdag 30 juni 2017
Rock Werchter 2017
Festivalterrein
Werchter
2017-06-30
Johan Meurisse
Op deze tweede dag komt Belgisch talent in de spotlights … Van de ontdekkingen Tamino, Coely, Vuurwerk , Warhaus tot het aanstekergehalte van kleppers Bazart en Oscar& The Wolf, die onze tricot kleuren . Royal Blood zorgt voor Vuurwerk op de mainstage , The Pretenders vatten 35 rock’n’roll geschiedenis samen en Radiohead tot slot houdt hun ‘OK Computer’ in balans tussen grilligheid en toegankelijkheid.
Ook vandaag kon één van die Eigen Talenten de Mainstage openen , Coely. Ze kon er drie jaar geleden niet bij zijn door gezondheidsproblemen . Ze bracht een gretig , opzwepend hiphop/r&b feestje met een full band en haar maatjes Dvtch Norris en Yann Gaudeuille. Coely is een talent in het genre; de songs speelt ze breder en tonen het beste van Lauryn Hill . Ze kwam in een lange zwarte jas het podium op en deed wat aan Whoopie Goldberg denken met haar ronde brilletje en haartooi. Ze staat dicht bij haar publiek en draagt iedereen in het hart . Ook moeder krijgt de volle support door de kansen die ze kreeg . In het half uurtje zat het allemaal goed in elkaar , zelfverzekerd was ze, vocaal sterk en helder in nummers als “My tomorrow” en “Don’t care”, die de temperatuur op de middag deed stijgen . Een droomstart en Coely een ervaring rijker!
Een ander talent in spé is Tamino . Nog op geen jaar is hij uitgegroeid tot één van de ontdekkingen. ‘De Nieuwe Lichting’ van StuBru levert z’n vruchten af . Tamino mag dan nog maar EP’tje uithebben , “Habibi” en “Cigar” zijn verdomd twee goede singles . De Barn liep dan ook vol voor deze jonge twintiger . Zijn nummers zijn knap . Hij wordt geruggensteund door een drummer en door Tom Pintens – een dagje eerder te zien met Het Zesde Metaal - op keys.
Wat een opbouw , intensiteit , subtiliteit , finesse horen we in de handvol nummers, sing/songwriting en vocale sterkte , diep , rauw , doorleefd en soms hoog uithalend . Jeff Buckley is een terechte link.
Hij maakt luisterliedjes die puur , oprecht , sober , elegant en een beetje mysterieus klinken. Alleen of met z’n drieën , de respons is enorm. ‘Holy fuck’ stamelde hij . Solo ontrafelt hij Arctic Monkeys’ “I bet you look on the dancefloor” op z’n elektrische gitaar. Subliem.
België zit met talent en dat wordt gerespecteerd! Tamino - Melancholie van een man met een gouden toekomst …
Hun roots liggen in Brussel, maar zijn nu gehuisvest in Londen – Vuurwerk staat vor de eerste maal op het festival (Klub C). Het gaat hard voor Jergan Callebaut en Thieu Seynaeve. Laat dat nu net een goede eigenschap zijn. Waar bij Oscar and the Wolf de klemtoon komt op zweverige teksten, dan draait het bij Vuurwerk meer om zweverige beats. Een extra vuurpijl in een saxofonist en een gastrapper boden kort na de middag onverwachts een leuk feestje. Benieuwd of ze het in de toekomst even ver zullen schoppen als andere kleppers Bazart en Oscar … (dank aan Michael Bultinck)
Andere koek is het met Slowdive die op de Mainstage Kaleo vervangen . Een oudere generatie is op de afspraak . De jongere generatie laat de indie/shoewave van het Britse combo wat over zich heen waaien. Niet al te veel volk hier. Vorig jaar waren ze nog met een deel van de band te zien op Pukkelpop onder Minor Victories . Slowdive is na twintig jaar samen met leeftijdsgenoten Ride, Lush en Loop aan een reünie toe . Ze hebben een nieuwe plaat uit , die naadloos aansluit bij het oude werk ; het album ‘Souvlaki’ uit 93 sprong het meest in het oog . Neil Halstead en Rachel Goswell zijn de spil , de zangpartijen wisselen af of vullen aan en hangen ergens tussen Cure en Cocteaut Twins in.
In het genre van de shoegaze was Slowdive bepalend en wordt er naar de instrumenten en de pedaaleffects gekeken . We krijgen langgerekte , in- en uitfadende, zwevende gitaren, voortkabbelende ritmes en feeërieke, dromerige sferen die opbouwen en aanzwellen. Een perfecte geluidsmuur wordt gecreëerd, ze exploderen net niet , ook al gieren de gitaren en worden de effectpedalen ingedrukt. Normaal komt zo’n band het best tot z’n recht in een mistig rookgordijn.
Slowdive wou zich niet al te serieux nemen , de verwondering , de glimlach en de korte interventies van gitariste Rachel braken het ijs . We werden in een muzikale schemerzone gevoerd op een catchy “The breeze” , “Crazy for you” , “Alison” en “When the sun hits” . Op het eind werd er nog een Syd Barrett nummer “Golden chair” tegenaan gegooid. In het najaar in de Bota te zien , naast Ride btw!
Nog snel trachten we iets mee te pikken van Warhaus in The Barn , één van de Balthazar adepten die te zien zijn op Werchter . Vorig jaar waren ze voor het eerste zien op Pukkelpop en toen al zagen we wat Maarten Devoldere met vriendin Sylvia Kreusch in staat waren en zich ontpopten als de Gainsbourg – Birkin van de ‘nillies’. Een zwoele , sensueel smachtende, dampende, prikkelende sound vol bochtenwerk , die door de erotiserende danspasjes van het duo veel aan de verbeelding overliet . In het avontuurlijk doordachte, broeierige , donkere concept komen Cave – Cohen naar boven .
‘We fucked a flame into being’ is meer dan een terechte titel van hun debuut . Een soort film noir door de gitaarticks , het -getokkel , de indringende , huiverende elektronica, de verdwaalde sax, de hakkende ritmes en de zangpartijen . De paar technische probleempjes deden het ‘Moulin Rouge’ sfeertje niet ontrafelen . Beklijvende nummers als “The good lie”, “Beaches”, “Agaisnt the rich”, “Memory” en “I’m not him” hebben een verslavende werking. “Mad world” , een nieuwe track , doet vermoeden dat dit project nog niet ten einde is .
Keuzes zijn hartverscheurend en op die manier moeten we vroeger dan voorzien Nathaniel Rateliff en zijn Night Sweats (Mainstage) laten voor wat het is voor Future Islands . Maar kijk in die rootsamericana kregen we al meteen een van de hitjes “I need never get old” te horen . Nergens klinkt het te hard of te heftig , het is heerlijk ontspannende muziek met een blazerssectie en gaat erin als zoetenkoek . Iets later werd “S.O.B.” in de strijd geworpen. Lekker dus!
Future Islands (The Barn) komt aandraven met nieuw werk ‘The far field’ en brak hier een goede twee jaar terug door met “Seasons” uit hun al vierde cd ‘Singles’ . Jawel , dit Amerikaans bandje is al een tijdje bezig en valt op door de excentrieke expressieve moves van zanger Samuel T. Herring , die zich volledig geeft , smijt op het podium . Vol overgave dus. Hij pusht de songs, zingt , grungt en bekketrekt. Hij briest de teksten van zich af en baadt in het zweet. De synthwave getinte nummers krijgen kracht, intensiteit, zijn passioneel en hellen net niet over naar bombast en kitsch . De andere groepsleden staan er eerder gelaten bij . Het nieuwe “Ran” opende de plaat en daarmee werd de toon gezet van dromerige , stekelige elektronica, diep , stuwende basses en hitsende drums. Toegegeven , het klinkt inwisselbaar , maar de entourage van de zanger zorgt dat het interessant blijft . En net als de spanning daalt , komen vroegere kleppers “Lighthouse” , “Seasons (waiting for you)” en “spirit”. De respons is groot. Te zien in november voor twee AB concerten!
Intussen was de Française Jain aan haar set begonnen (Klub C). Bij onze Franstalige vrienden is zij ‘le nouveau star’ . Muzikaal is de jonge , dartelende artieste ergens te situeren tussen landgenoten Zaz en Christine & The Queens . Voeg Paul Simon en onze eigen Two Man Sound (Lou Deprijck) uit de 70 jaren aan toe en je hebt electropop met een exotische, groovy tune , waarin disco/funk/afro/world zijn verweven . In haar zwart schortje, bloesje met wit kraagje en witte baskets toont ze de onschuld , jeugdigheid en zonnig karakter van haar nummers aan, fris , aanstekelijk, dansbaar . De animatievideo’s , de danspasjes , de percussies en de handclaps fleuren het geheel op . Pakkend werd het toen de namen van de slachtoffers geprojecteerd werden . Een fijne kennismaking!
The Barn was volgelopen voor Birdy . De breekbare engelenpop wordt de laatste jaren met band ondersteund . Haar platen hangen in de middelmaat en ze moet het hebben van een handvol singles . Ook in deze set bleek dit het geval . Het is een prima muzikante zondermeer, die gewerkt heeft aan haar podiumprésence , een sterke heldere stem heeft en het piano-, gitaarspel beheerst, maar de nummers raken , beklijven iets te weinig , wat het bij aangename luisterpop houdt . Een onderhouden set , gedragen o.m. door “People have the people” , “Keeping your head up”, “Wings” en het coveraanbod “Running up that hill” en “Skinny love”, waar ze als 15 jarige mee doorbrak .
Heel wat volk op de Mainstage voor het Britse Royal Blood ,van het duo Mike Kerr en Ben Thatcher , die toe zijn aan hun tweede plaat . Het back-to-basic duo , enkel drums – bas (en af en toe een piano/keys riedeltje) , zorgt voor stevige, strakke , schurende rock’n’roll met genietbare riffs en hooks . Meer moet dat niet zijn . Als de twee er dan ook nog in slagen het publiek te entertainen , op te hitsen ,dan is ‘t helemaal compleet , en staat het duo terecht op het grote podium. De nummers zijn fris, rauw, catchy en opwindend . Een broeierige spanning ervaarden we door hun gretigheid, adrenaline en hun unieke samenspel door de vloeiende overgangen .
Dit is een live band bij uitstek , die al een paar classics uithebben, “Lights out”, “Come on over”, “Little monster”, “Figure it out”, “tTenne tonne skeleton” … Dan weet je het wel … Nu de Lotto Arena op z’n kop zetten!
Moet er nog zand zijn? Bazart had al een half uur op voorhand The Barn gesloten en ook buiten aan het grote scherm hadden zich heel wat mensen neergevlijd. Bazart is op anderhalf jaar tijd mega populair. Hun radiovriendelijke pop met aanstekelijke indie , electro motiefjes heeft ieders hart veroverd . Een beetje de Nederlandstalige Oscar.
Mathieu Terryn palmde moeiteloos de jonge meisjesharten in . In het wit getooid met gouden strepen op de zomen van zijn hemd , kwam hij in een ganzenpasje het podium op . The Barn bereikte z’n kookpunt . Hij was sterk onder de indruk. De refreinen werden lustig meegezongen op de zalvende en groovende elektronische poptunes. “Tunnels” , “Kloon”, “Chaos”, “Nacht” , som maar op . Vooraan werden ze bedolven onder de confetti . Het hoeft dus niet uptempo te gaan om het publiek aan hun kant te hebben . Hun Nederlandstalige pop is groot geworden . Doorbraaksingle “Goud” bereikte ongekende hoogtes . Dit is ‘de new favorite’ die alle leeftijden bereikt … Op naar het Sportpaleis.
Nog maar goed bekomen van die ‘Bazart’ mania of we kwamen opnieuw voor een voldongen feit te staan , de Klub C was volgelopen voor The Pretenders . Meer dan vijfendertig jaar rock’n’roll weet Chrissie Hynde met een deels jonge band te spelen . Beetje raar om hen hier te begroeten, naast al die jonge bands . The Pretenders rockten beter in een tent dan op het grote podium van TW Classic , vorige week . Ze vatten hun backcatalogue in een goed uur samen . Hynde is nog steeds een rockchick , die met haar heupen slaat , de gitaar in de juiste riff duwt en in stem nog niks heeft ingeboet . Ze lieten vorig jaar nog een nieuwe plaat ‘Alone’ los , de paar nieuwe songs openden om dan over te gaan in het gekende werk als “Don’t get me wrong” , “Back on the chain gang” , “Stop your sobbing” , “Brass in pocket”, “Middle of the road” en zeemzoethouder “I’ll stand by you”. Sterk waren de partijen van haar jonge gitarist . Een frisse, onderhouden set hadden we van een graag geziene band!
De 24-jarige Charlotte de Witte (Klub C) uit de buurt van Gent staat ondanks haar jeugdige leeftijd al aan de top van de Belgische techno-scene. We kennen haar nog van ‘Raving George’, alleen maar om niet vrouwelijk over te komen op de affiche. Bullshit! Sinds ze het laatste duwtje in de rug kreeg van Studio Brussel door het winnen van de Switch contest is The Sky niet langer the limit voor Charlotte. Het aantal keren Pukkelpop is al niet meer bij te houden, Tomorrowland, I Love Techno, … noem maar op. Kon Rock Werchter ontbreken? Ik dacht het niet. Of het wendt om voor zo’n massa te draaien? Daar zal het antwoord wel nee op zijn. Na een schuchtere start gingen alle remmen snel los. De technobeats bonkten hard , erg hard. Ze kwam, ze zag, ze overwon en eindigde met “Universal Nation” van Push. Ze is nog jong er is nog ruimte voor de komende … 30 edities! (met dank aan Michael Bultinck)
Radiohead was terug eens van de partij en bracht grilligheid en toegankelijkheid samen in een twee uur durende set. De band die intense broeierige rock omboog naar een volstrekt unieke popelektronisch geluid van krautrock , pop en een dosis experimenteerdrift . De meer hapklare brokken waren in het tweede uur van de set met “No surprises”, “My iron lung”, “Karma police” en met de tempowissels van “Paranoid android” , die de wei in beweging bracht; de refreinen werden meegezongen.
We hadden al een hobbelig parcours achter de rug met bezwerende , sfeervolle, onheilspellende, gejaagde tracks in diepe elektronische lagen en hallucinante effects , onder die breed uitwaaierende vocals van Thom Yorke . Na de zinderende opener “Daydreaming” en het intrieste “Lucky” uit de laatst verschenen ‘A moon shaped pool’ werden we meegesleept in een duistere , bevreemdende trip , die we moesten door spartelen. De lappen elektronica en de krachtige percussies lieten ons soms afzien. Een Oosters tintje, geluidskunsten, ruis , bleeps en ga zo maar door werden toegevoegd.
Schoonheid, puurheid, mysterie , eigenzinnigheid en creativiteit waren in elkaar verweven. “Airbag”, “Pyramid song”, “Everything in its right place” en “Idioteque” zetten ons terug op de rails.
Radiohead speelde een ingenieuze set , die ons naar een ander universum bracht . Het kijk- en luisterspektakel werd onderstreept door indrukwekkende visuals en songs. Radiohead is een vreemde eend in de bijt en blijft de gedroomde closing act op één van de avonden voor de fans, maar niet voor de doorsnee (jongere) festivalganger.
Neem gerust een kijkje naar de pics van het bijhorende MSF in Arras
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mainsquare-festival-2017/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2017 – dag 3 – zaterdag 1 juli 2017
Rock Werchter 2017
Festivalterrein
Werchter
2017-07-01
Johan Meurisse
Op deze derde dag spraken de gitaren op de Mainstage , System of a down als absolute top . Intussen kon je bewegen op het jonge geweld van Machine Gun Kelly en Charlie xcx , tekende Sohn voor duistere groovy tunes en onderdrukte opkomend talent Bonobo het gitaargeweld aan de andere kant van de wei.
Frank Carter is een graag gezien gast in ons landje . De rosse getatoeëerde Brit, zo geplukt uit die vroegere ‘Young Ones’ serie, draagt ons met z’n hardcorepunk en middelvinger omhoog een warm hart toe . De man staat geen minuut stil , is bij of staat soms op z’n publiek met een maatschappijkritiek van a tot z . ‘Fuck authority’. Circlepits waren schering en inslag. Hij schreeuwde en gooide het van zich af . Zijn begeleidingsband The Rattlesnakes volgden de rosse Carter op de voet en zorgden voor een ruw , rauw , ongepolijst , stevig, strak geluid. Met een knipoog naar de oude Rollins en Lightning Bolt. Meteen snor bij het begin van deze derde festivaldag …
Op naar J. Bernardt in de Klub C , die mondjesmaat volliep voor Jinte Deprez, de tweede van Balthazar . Hij benadert eigenlijk met z’n soloplaat een beetje de sound van Balthazar met de kenmerkende hakkende , duistere, dansbare ritmes, die door de loops naar een trippopsound worden omgebogen. Heel wat drumtics en keys onder z’n diep, grauwe stem , waarbij hij soms hoog kon uithalen . Een stevige beat kregen sommige nummers mee , die de dansspieren prikkelden . De singles “Calm down” en “Wicked streets” hadden ons al overtuigd, de andere nummers deden dat even probleemloos…
Nog snel een stukje van het Zweedse Blues Pills meepikken, die met de jaren meer finesse in hun ruige 70s retro stoner/hardrock/blues/psychedelica brengen . De afsluiters “Somebody to love” van Jefferson Airplane en “Devil man” trokken alle registers als vanouds nog eens open. De solo’s waren meegenomen en de oogverblindende kortgerockte zangeres Elin Larsson deed het zonnetje piepen tussen de wolken …
Eerlijk gezegd Machine Gun Kelly kennen we niet echt , maar deze blanke ‘bad boy’ rapper uit Ohio , knalde er met z’n band meteen in (Klub C) met stevige beats , striemende gitaren en weergaloze rhymes . Een graad hoger dan Eminem , en een link naar Twenty-One Pilots en RATM. De badass werd op handen gedragen, huppelde heen en weer en de ‘motcha fxx’ vlogen om de oren.
Sohn aka Chris Taylor , de Londenaar die naar Wenen is uitgeweken, zit met zijn muziek op de rails van James Blake en Asgeir . Gelukkig dat het hier in The Barn geen dertig graden was, gezien hij getooid was met zwarte ronde hoed en zware zwarte jas. De liveband begeleidde hem en gaf de songs van de twee cd’s ‘Tremors’ en ‘Rennen’ meer body. Zijn elektronisch vernuft kreeg door de instrumentatie een apart karakter en een breder concept; de dansspieren werden geprikkeld. Je kwam soms uit op een formule die eerder genoemde referenties met Moderat en Portishead kruist . de gekende “Conrad” en “Artifice” klonken extravert en vormden een hoogtepunt in de elektronische draaikolk van techneut Sohn . Hij wist te ontroeren maar tegelijk verzorgde hij een euforische sfeer.
Over naar Charlie xcx in de Klub C , die het jonge publiekje aansprak en aardig volliep. ‘Welcome in Charlie xcx’ world’ zagen we . De frisse electropop van de bevallige jonge dame klinkt jeugdig , onschuldig en lekker in het gehoor. Ze huppelde heen en weer en maakte synchrone danspasjes met de twee dames op keys . Ze maakte het erg aangenaam met de bloemetjes op de instrumenten en de opblaasbare plastieken blokken in een danspas geplaatst. Aanstekelijke hitparademuziek van o.m. “ I live it” , “One night” en “Boom clap” die tekenden voor een zorgeloos bestaan.
Hoe reageren op Kodaline die in een volle The Barn hetzelfde jonge publiek weet te bereiken met hun emotievolle , aanstekelijke ‘singalong‘ pop . Melodramatiek enerzijds met tranenreeks “All I want”, “High hopes” en anderzijds friste, subtiliteit, gevoeligheid met een “Love like this” en “Way back when”. Bombast is nooit ver weg. In die opbouw, wisseling en aanpak heeft Kodaline een Coldplay gehalte van samenhorigheid, durft vocaal uit de bocht te gaan, maar raakt de jongere zondermeer!
Heel wat volk vooraan om Blink 182 nog eens aan het werk te zien . Hun sound is eenvoudig, gewoon snedige , aangename okselfrisse songs op funny wijze op ons afvuren in een gevoelige tune soms. De sterkste songs zijn nog steeds deze van ruim vijftien jaar terug . Intussen heeft Matt Skiba van Alkaline trio Tom de Longie vervangen, maar vocaal komt hij te kort, dus moeten we het hebben van bassist Mark Hoppus. Onschuldige grappige poppunk, die een jeugdig gevoel doet opborrelen , kort, krachtig, goed voor wel 22 nummers. De oudjes doen het hier nog steeds als “What’s my age again” , “First date”, “Rock show” , “All the small things” en het kalme “I miss you”. Op het eind komt er nog één van de kids drummen om het spelplezier van het trio compleet te maken.
Eén van de toppers van het weekend waren System of a down , een buitenbeentje in metalkringen met een unieke sound én en met een sterke politieke inslag. ‘Metal with brains’ dus!
Hun bruisende metal cocktail van gejaagde , nerveuze , hyperkinetische ritmes brachten de hele wei in vuur en vlam, geduw , getrek, gestamp , moshpits hier , moshpits daar .
Na meer dan tien jaar stilstand kregen we anderhalf jaar terug één van de handvol optredens te zien in Vorst Nationaal ; diezelfde dynamiek , heftigheid en intensiteit was hier terug ; de songs in snelvaart met ongelofelijke tempowissels, hard- zacht en refreinen die worden meegezongen ; een publiek in alle staten , euforisch en uit hun dak. De band rond Serj Tankian genoot met volle teugen , ‘what a fucking amazing audience you are’ .
De vier zijn enorm op elkaar ingespeeld . Messcherp! Wel dertig songs kregen we in de anderhalf uur durende gekke set. . Een ‘greatest hits’ set van o.m. “Prison song”, “Violent pornography”, “Aerials”, “Deerdance” , “Radio/video” en verderop “Cop suey”, “Toxicity” , en ergens tussenin een “I feel love” intro van Donna Summer .
‘Gek – gekker – gekst’, dat was System of a down hier bij hun eerste passage op RW . Het publiek was niet in te tomen – een kolkende massa – ‘The best crowd of their tour’ . SOAD zinderde na. Hier had men dus duidelijk op gewacht!
Intussen was langs de andere kant een topoptreden van Bonobo (The Barn) te zien, de band van Simon Green, die door zijn sterke livereputatie en de bijbehorende mond aan mond reclame doorgegroeid is naar zalen als Vorst Nationaal en de Lotto-Arena. Green had een zwarte zangeres mee, die wat in de mix verdween in de stille passages, maar overtuigde wanneer ze doorzong . Bonobo wisselde jazzy nummers in de stijl van Cinematic Orchestra af met meer elektronische nummers. Projecties van imaginaire landschappen gingen wonderwel samen met donkere beats: Leftfield en Massive Attack waren nooit veraf, en wanneer de beats per minuut omhooggingen kwam de band uit bij de sexy grooves van Laurent Garnier en St Germain. (Met dank aan Nick Nyffels)
De andere Amerikaanse band Linkin Park kon dit niet meer evenaren op de Mainstage . De band heeft ons landje gevonden , want de laatste jaren zijn ze hier regelmatig te zien . Ze mogen nu wel een popplaat uithebben met elektronisch vertier, hun oude nu –metal staat er nog , met screamo’s en felle zangpartijen op “One step closer” , “Numb” , “Breaking the habit”, “Somewhere I belong”, “Papaercut”, “Bleed it out” en “In the end” . Dit zijn stampertjes die het publiek graag hoort, waarop het hotst en springt . De refreinen worden luidkeels meegezongen. De meeste van die songs zaten in het tweede deel van de set. Toen ze putten uit dat ander vaatje , pop – rock –dance en enkele pianoballads, daalde de spanning.
Ze brachten het er beter van af dan bij hun vorige passage , maar de vitaliteit , levendigheid van het vroegere materiaal lijkt in het huidig oeuvre definitief bevroren …
Neem gerust een kijkje naar de pics van het bijhorende MSF in Arras
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mainsquare-festival-2017/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2017 – dag 4 – zondag 2 juli 2017
Rock Werchter 2017
Festivalterrein
Werchter
2017-07-02
Johan Meurisse
Op de afsluitende dag van het rockfestival kon je niet omheen Foo Fighters , de headliner bij uitstek , waar iedereen zat op te wachten en sterk naar uitkeek. Een maar liefst twee en een half uur durend ‘rock’n’roll never die’ gevoel.
Cage The Elephant gaf de aanzet , Thurston Moore zette de snaren onder spanning en rammelde , Alt-J ging de Radiohead tour op en uiterst genietbaar klonken de sets van Warpaint en Grote Beer Rag’n’Bone Man . Op naar dag 4 …
Het Amerikaans uitgebreide combo Cage The Elephant kon ons wakker schudden in The Barn. Een energieke zanger en een gretig spelend bandje hadden we die nu in hun materiaal heel wat 70s retro en psychedelica laten horen . Hitsend klinken ze nog steeds met nummers als “Cold cold cold” en “Shake me down”, wat het publiek triggerde om ook heen en weer te hotsen .
Altijd interessant om op ontdekkingstocht te gaan . In de Klub C hadden we de jonge Amerikaanse rapster Fatimah Warner aka Noname uit Chicago . De poëete rapte neuzelig, doorleefd haar songs in een sfeervol , aangenaam r&b/hiphopkader. Een loungy sunday afternoon gevoel ervaarden we .
Bij de leest waren we bij Thurston Moore Group in The Barn , waar naast de man zelve Steve Shelley van de partij was van het oude Sonic Youth. De nieuwe plaat ‘Rock’n’Roll Consciousness’ werd voorop geplaatst in de uur durende set met o. m. “Cease fire” en “Turn on”, die lekker lang duurden ; uitgediept werden , scheurden, schuurden als vanouds . James Sedwards nam de leadgitaar op zich nam en bassiste Deb Googe van My Bloody Valentine zorgde voor diep, donkere basstunes. “Speak to the wild” is er eentje steevast te horen sinds hij solopad is . Het rinkelde , twinkelde , rammelde, gierde , zonder echt uit de bocht te gaan van gitaareffects, in de unieke wereld die Moore zelf heeft uitgevonden. Kortom de eeuwige jonge-lookalike is aan een zoveelste nieuwe jeugd toe.
Dropkick Murphys komen niet uit Ierland zoals je misschien zou denken, maar wel degelijk uit Boston, Massachusetts. Het 7-tal rond zanger Al Barr brengt al ruim 20 jaar dezelfde mix van folk en punk. Op het eerste zicht een onschuldige cocktail maar eentje met stevige bijwerkingen. Het publiek brulde luidkeels mee en de Schotse rok werd omhoog gehesen om stevig op de grond in te beuken. Ze brengen weinig nieuws onder de zon , maar steeds is hier een feestje , al 5 keer .. (Met dank aan Michael Bultinck)
Met mondjesmaat liep de Klub C vol voor de techneut Fatima Yamaha , het alter-ego van Bas Bron van de Jeugd Van Tegenwoordig . Hij zorgt voor een leuk , ontspannend, dansbaar Ibiza gevoel op z’n booth . We horen funk , disco tunes , elektronicableeps, 90s bigbeats en wat Underworld dance , die de dansspieren prikkelde; tijdens deze namiddag waanden we ons al in de nacht in een omgetoverde dansclub. Dat ene nummertje “What’s a girl to do” piepte ergens middenin ; met zijn elektronica kwamen smileys op de gezichten , gingen handjes in de lucht en de ‘whoo’s en aaahs’ weergalmden.
Rae Sremmurd werd bekend van hun hitje “Black Beatles”. Een weird groepsnaam , maar lees het even achterstevoren , en je komt uit op ‘Ear Drummers’, het platenlabel van de broers Khalif en Aaquil Brown uit Tupelo, Mississippi. Al vóór het aanvangsuur zweepte de DJ het publiek op met allerlei meeroepkreten en zware beats.
En toen de broers op het podium verschenen kon het feestje beginnen. De voorste rijen werden besproeid met champagne. Door de set heen moest er af en toe een ananas op de grond kapot gegooid worden om daarna het publiek in te lanceren. De broers rapten er op los alsof hun leven ervan af hing. En de driekwart gevulde tent zat vol fans , de teksten werden vlotjes mee gerapt. Geen enkel dood moment. Opzwepend, meeslepend, op onze dansspieren werkend, kortom, een stomend concertje dus . Volksmennerij ervaarden we. “Black Beatles” was de perfecte afsluiter en bracht The Barn in extase. Niks dan tevreden en zwetende lijven na afloop. Ze kregen terecht een plaatsje op de affiche! (met dank aan Danny Feys)
De rock’n’roll van The Kills , van het duo Jamie Hince en de bevallige Allison Mosshart, mag met de jaren minder rauw, doorleefd zijn, live proberen ze nog steeds van zich af te bijten; de nummers kregen een stevige boost mee , het schuurt en knarst , hebben rock’n’roll in het hart en stralen een heerlijk staaltje sexy garagerock meets sixties uit . Adrenalinestoten ervaarden we door de hakkende , dwarse ritmes . Met vier zijn ze nu om hun songs stevig gehalte te geven . Als vanouds krulde zij rond haar microstatief , speelt hij de ene na de andere vette riff , maar spijtig genoeg komen ze om een of andere reden op een Mainstage niet echt tot hun recht . Beetje teveel hetzelfde van ‘intens doorleefd rauw’?
Sterk geopend waren ze met “Heart of a dog”, “U.R.A. fever” , “Kissy kissy” en het gekende “Black balloon” . Wij waren best tevreden hoor , maar rondom ons zagen we gemoedelijkheid de bovenhand nemen. “Baby says” had z’n charme door die prachtige samenzang en op “Monky” vuurden ze moddervette riffs op ons af . Goed zondermeer , maar in één van de tenten volgende keer aub …
Op naar Rag’n’Bone Man aka Rory Graham die op een goed jaar tijd is uitgegroeid tot één van de ontdekkingen en met een heus collectief op het podium staat . Zijn meezingsingle “Human” en het latere “Skin” , samen met het groot knuffelbeergehalte van de Brit met het gouden hart , zorgden voor de definitieve doorbraak.
Een volle Barn genoot van de sfeervolle broeierige nummers van goed uitwerkte, gevoelige pop, hiphop, r&b , soul en gospel. Zijn indringende stem injecteert de emotionaliteit. Hij was hier op z’n plaats om in zijn muzikale wereld neer te vlijen en om het samenhorigheidsgevoel aan te wakkeren . Een fijne , moedige set !
Ondertssen zijn we opnieuw in de Klub C te vinden voor de bevallige dames uit LA Warpaint . Ze brachten vorig jaar hun derde ‘Heads up’ uit , en muzikaal worden we ondergedompeld in een broeierige set die baadt in zweverigheid, chill, indie en clubbeats.
Het kwartet heeft er zin in , heupwiegt op het podium en schotelt met de ogen toe een droomwereld voor. Heel wat variabelen hoorden we in hun uur durende set van rinkelende gitaarmotiefjes, spannende basstunes, zalvende, opzwepende drums en fluisterende , indringende zangpartijen . Af en toe wat meer groove, dwepende , hitsende ritmes , maar alles bleef beheerst en compact . Nooit slecht , maar toch nog niet de verhoopte doorbraak naar het grote publiek. We blijven verkocht aan hun aangenaam materiaal als “Undertow”, “Love is to die” en “New song” , waarop de dames zich volledig konden uitleven .
Keuzes zijn hartverscheurend … Soulwax en Alt-J zijn net twee must sees . Gezien we Soulwax in Brussel en in Lille konden zien (zie de links http://bit.ly/2sZg1bP en http://bit.ly/2uCNlHO ) … is de knoop gauw doorgehakt Alt-J.
Alt-J - De drie Britten zijn het clubcircuit ontgroeid , spijt wie ‘t benijdt , en staan in grote zalen en festivals . Hun muzikale assemblage van indierock, folktronica, progrock en triphopachtige contouren gaat richting Radiohead , als ook in de lightshow en de projecties . De handvol poppy mainstream nummers die ze maar uithebben in de drie langspelers, is net iets te hoog gegrepen om iedereen bij de leest gehouden . Het zit allemaal vernuftig in elkaar, elk geluidje heeft zijn plaats en er is de muzikale schoonheid en grilligheid door de aanstekelijke, groovende en onverwachts bevreemdende, ingewikkelde ritmes; maar die komt het best tot z’n recht in één van de tenten. De meerstemmige en aanvullende zangpartijen brengen ons in hogere sferen. Met de gekende “Something good” , “In cold blood” en de afsluitende reeks “Every other freckle”, “Matilda”, “Left hand free” en “Breezeblocks” krijgen ze de handen op elkaar.
Nog snel iets meepikken van het Australische Avalanches , Robbie Chater en Tony Di Blasi, die maar liefst zestien jaar op zich lieten wachten op de opvolger ‘Since I left you’ , om de tweede plaat ‘Wildflower’, uit te brengen . Hun knip- en plakwerk en bijeengesampelde songs werden in suppervette dancepop omgezet . Een full band , zangeres en rappers , omringden het duo . Het klonk fris , gedreven , heftig , leuk. De Klub C werd omgetoverd tot een discoklub, waarbij rijkelijk geput werd uit die danstunes van vroegere jaren . . Iedereen gaf zich ten volle en heerlijk klonken de meer eenvormige uitvoeringen van o.m “Because I’m me”, “Frontier psychiatrist” , “The guns of Brixton , die Clash cover, en natuurlijk “Since I left you”, die ons letterlijk naar de Mainstage deden dansen . Toch blij dat we hen niet links lieten .
Natuurlijk was iedereen op post om Foo Fighters te kunnen zien . Twee jaar terug moest Dave Grohl verstek laten , toen hij een paar weken eerder z’n been brak tijdens een van z’n optredens. Hij had nog zijn doktersnote bij , excuseerde zich langs alle kanten en zou nu twee en een half uur alles geven om de ontgoocheling, frustratie door te spoelen .
De immens populaire band - Grohl als een van de overlevenden uit de grunge -, heeft qua albums altijd de regelmaat behouden én de handvol singles maakten de plaat .
Ook vanavond kon er uit hun twintigjarige carrière gretig geput worden . Een juke box , maar wel een stevige . Grohl rockte met z’n band als de beesten , hij zong , schreeuwde de longen uit het lijf , dweepte de massa op en tekende voor een rock’n’roll show die een dikke vette streep moest trekken onder deze vierdaagse.
Samen met drummer Taylor Hawkins legde Grohl er de pees op. “All my life” opende de set en het ging in sneltempo met “Times like these” , “Learn to fly”, “Something for nothing” en “The pretender” . Heerlijk onweerstaanbare, bruisende rockende songs , die het enthousiasme aanwakkerden .
Twee en een half uur zo’n tempo is niet vol te houden , is iets teveel van het goede , wat de groepsleden er toe brengt een solootje te spelen van één van hun eigen helden; een tweetal nummers werden wat te langgerekt , “Monkey wrench”, waar Grohl naar de lichttoren holde, en het intiem gehouden “Wheels” maar OK, er mag wat vertier en animo zijn . De lichtjes van de smartphones vormden het decor en hij had een nieuwe gitaar uit te testen die hij kreeg van StuBru .
We kregen veel goeds verder, “Congregation” , “These days” , ”My hero” , “Run” en een duet met Alison Mosshart (“La dee da”) , de laatste twee van de binnenkort nieuwe cd . Tot slot werd het tempo nog eens opgeschroefd door “This is a call” , “Best of you” en “Everlong” .
In zaal zou de speelruimte beperkter zijn geweest , de set compacter , maar de extra ruimte die ze nu kregen , heelden de wonden van drie jaar terug …
Foo Fighters waren samen met System of a down Power en speelden met Tonnen Energie … De organisatie kon tevreden dat een rock’n’roll band nog zoveel enthousiasme teweeg bracht … Een beter positief gevoel kon je niet krijgen … Tot volgend jaar !
We herinneren ons een Rock Werchter dat rockte als vanouds met veel goede, overtuigende concerten …
Neem gerust een kijkje naar de pics van het bijhorende MSF in Arras
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mainsquare-festival-2017/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Couleur Café 2017 - Een 2d overzicht van het driedaags event
Couleur Café 2017
Ossegempark
Brussel
2017-07-01 t/m 2017-07-02
Sander Blommaert
We deelden ons in twee dit weekend met het scala aan festivals die het begin van juli inpalmden. Zo gingen we ook naar Couleur Café dat na vele jaren van Tour & Taxis naar het Ossegempark aan de voet van het Atomium verhuisde. Je raadt het, nous sommes à Bruxelles! Couleur Café bracht voor zijn 28ste verjaardag een straffe affiche in het straatbeeld met The Roots en Damien (Jr.) Marley. Het Urbanfestival beschikt over een uitstekende multi-culti ‘goed-etenstraat’, de meest kleurrijke harmonie van mensen dat een festival al gezien heeft en een uitstekende aankleding. Nu nog kijken naar wat de artiesten op de Green, Blue of Red-stage kunnen leveren.
dag 2 – zaterdag 1 juli 2017
We startten onze regenachtige dag met de Brusselse rap van Scylla, die comfortabel op de planken staat. Met veel discipline brengt hij Franse verzen over het Brusselse leven. Op de achtergrond de donkerste en strakste hiphopbeat waarvan het publiek zich bijna gezamenlijk een whiplash knikt. Scylla mag rekenen op een mooie fanbase maar wint hier ook spel bij de nieuwkomers.
We mochten niet meer binnen’, hoorden we van een aantal West-Vlamingen na de show van Coely. Ze hebben dan ook wat gemist. De Green-stage site stond van voor tot achter vol voor de act van mevrouw Mbueno. Vanaf de eerste seconden was het publiek mee en Coely speelde moeiteloos hit na hit, want ja, al haar nummers zijn gewoonweg goeie hits. De finesse van de band en de attitude van deze jonge zangeres kwamen nog harder aan het licht toen ook Dvtch Norris de collaboratie “Don’t Care” kwam bijstaan, een nummer dat ze recentelijk uitbrachten. Norris was daarna niet meer van het podium af te slaan en het publiek smulde van begin tot eind van deze popsensatie.
Afrikaanse traditie, hiphop, jazz en electronica volgen elkaar moeiteloos op bij Baloji op de Blue. Hoewel hij een vreemde is voor het publiek, kan het gezelschap ons wel overtuigen van hun muzikaliteit. De nummers schieten alle kanten uit en hebben geen doortastende rode lijn waarop je een flow kan creëren. Dit is absoluut niet erg als muzikaal geheel, maar stelt een deel van de kijkers in twijfel, waardoor Baloji met één concert drie keer voor een ander publiek staat. Jammer, want het is een goede band met stijl.
Couleur Café’s eigen kindje Niveau 4 kreeg dit jaar de samenstelling Zwangere Guy, L’Or Du Commun, TheColorGrey, Le 77, Darrell Cole en ISHA met Junior Goodfellaz en DJ Vega achter de knopjes. Het éénmalige collectief brak het podium af voor het (vooral) jonge publiek en liet een positieve/agressieve (ja, dat kan) vibe na op de groene site. Hoewel ook wij onze gespierde armen lieten mee bouncen op de energie van de mannen, vonden we het gemompel soms een beetje irritant. Van met tien man dezelfde zin een wei in schreeuwen, blijft soms weinig over…
Direct door naar de man die de helft van Niveau 4 wel al een dienstje bewezen heeft. Lefto is al bezig met de fusie van Japanse jazz en Afrikaanse congas als we er aankomen. In de menigte bevinden we ons tussen mensen in afwachting van een beat om op te dansen, maar hij laat ons nog eventjes wachten. Hij is even bezig. Als een bemiddelaar tussen genres bouwt hij een hoogstaand setje op dat het laatste half uur resulteert in de best gemixte trap beat set die men in België al gehoord heeft. Lefto test hier en daar het uithoudingsvermogen, maar geeft gul als je blijft.
Rennen! The Roots gaat beginnen horen we rond ons als Lefto zijn laatste digitale noot gedraaid heeft. De vele fans die speciaal voor The Roots kwamen, snelden zich naar de Red stage. Aah… Daarom natuurlijk die honderden meters lange rij voor de ingang vanmiddag (nee, we overdrijven niet). De klassieke formule was al van ver duidelijk. Een mooie klassieke opzetting zonder al te veel poespas op een stevige zilveren ketting na. Er is niets beter dan klassieke hiphop eensluidend gebracht als door ware koningen. Of niet!? Want… man wat spelen die mannen strak!
Drummer Questlove wringt er met alle vingers in de neus de meest bloeddorstige breakbeats uit – nogmaals, wij overdrijven niet! – en houdt de band met gemak bij elkaar. De gitaarsolo’s van Kirk Douglas gaan van Sade’s “Sweetest Taboo” naar een bluesy sfeertje en Jeremy Ellis mixt er een beetje “Eye Of The Tiger” in en veel Kool and The Gang. De Eastside/Westside kan ons gestolen worden, maar daarnaast zien wij met beide ogen en oren gespreid een legendarisch optreden. Toch weet The Roots niet heel de weide te bekoren. Gedrogeerd door de laatste actuele beats van Niveau 4 en Lefto kan een groot deel van het publiek het niet meer opbrengen om zich volledig te concentreren op deze uitstekende oude rotten. Ga maar, druip maar af, wij komen wel steeds een stapje dichter.
dag 2 – zondag 2 juli 2017
In de schaduw van de wolken en met een bakje vegetarische Pad Thaï als ontbijt wandelden we ons traject naar de Blue stage, waar Soom T haar optreden nog aan het soundchecken was. Die tijd gebruikten we om op ons gemakje ons bakje leeg te eten en alle compartimenten te recyclen op dit heel eco-lovely festival.
Soom T zet een stemband aan die doet denken aan zesjarige Michael Jackson en de band speelt daar heerlijk op in met een soortgelijke funky-urban vibe. Drie nummers gaan voorbij voordat ze haar eerste contact met het publiek maakt: ‘DON’T DRINK COCA COLA, IT’S POISON, THEY WANNA KILL YOU!” Wij en anderen kunnen onze lach bijna niet inhouden, maar ze is bloedserieus. Een tirade van 2 à 3 lange minuten laat ons wensen dat de muziek weer start. Gelukkig doet dit het ook en deze keer met de dub die op haar platen zo aanwezig is. Er ontstaat een chille vibe en het publiek komt voor de opener van zondag in beweging. Om een statement naar Coca Cola te maken (??) schopt ze bij de tweede poging een monitor van het podium (???). Als ze dan na twee nummers de muziek weer stopt voor haar propaganda over hoe ‘Shit’ politiekers wel niet zijn, trappen we het af. Als we propaganda willen, luisteren we wel naar de politiek.
Met een colaatje in de hand staan we te wachten op het voor ons onbekende Jungle By Night. Tot onze verbazing komt er een groepje Amsterdamse snotjongens op die zich elk voorzien hebben van hun wapen (lees: instrument) naar keuze. De jonge trombonist heeft duidelijk de meeste noten op zijn zang en bespeelt het publiek alsof het zijn eigen hond is. Metal-handje in de lucht en gewoon maar wat roepgeluiden maken, is zijn handtekening. Onnozel maar erg grappig.
Orgel, trompet, alt-sax en trombone worden bijgestaan door uitstekende percussie. Deze jongens zweven van afrobeat naar funk, dan weer naar hiphop en soul en laten ons in het zweet werken met metal, techno en acid. Ze verliezen geen enkele keer contact met het publiek en ook niet met hun instrumenten. Grootste ontdekking op Couleur Cafe 2017?
Met een beetje pijn in het hart draven we naar Jupiter & Okwess op de Green Stage. Hier had Mbongwana star gestaan, moesten ze geen problemen hebben gehad met het verkrijgen van een visum. Waar gaat het heen, waar gaat het heen… We zetten ons erover en krijgen een leuke Congotronics band voor ons die ons goede Afrikaanse Rock&Roll toedient. Er waren veel mama’s mee op zondag en die konden op Jupiter & Okwess helemaal hun ei kwijt gezien het aantal 50-plussers dat zich hier had verzameld en al hun dansmoves boven haalden. Een goedgemutste vervanger die ons goedgemutst hield voor wat hier had kunnen staan.
Eventjes is de Blue stage een paleis als Princess Nokia opkomt. ‘With my little titties and my fat belly’. Princess begint met “Tomboy” en laat zien dat zij de touwtjes in handen heeft. Ze krijgt alvast de prijs voor diepste bassen en het publiek het snelst meehebben. De sterallures zijn te groot voor het kleine podium als ze haar assistente waterflesjes voor het publiek laat open draaien, haar gsm afpakt als ze niet goed aan het filmen is en geïrriteerd haar eigen joint moet aansteken. Arme assistente, maar wat is dit een ware pracht van een act. Stoned als een … wordt Nokia verliefd op het publiek en komt haar zachte kantje boven. Ze last een momentje in om met het publiek te knuffelen. De contrasterende agressieve trap is daarna nooit meer dezelfde als ze er elke 2 minuten lieflijk ‘Thank youuuuuu, I loooveee youuu sooo muchhhhh’ tussen zwiert. Yezzzz.
We nemen even onze tijd na op koninklijk bezoek te zijn geweest. Tijdens ons verblijf bij de Blue stage komen we per ongeluk in aanraking met Loyle Carner. We gingen eigenlijk Lil Dicky zien, maar vonden hierin onze betere keuze. We hebben de eerste helft al zittend doorgebracht, maar konden ons naar het einde toe toch echt niet meer houden. Engelse rap op zijn puurst. Goed uitgedachte beats die 5 minuten meekunnen zonder dat ze gaan vervelen en lyrische waarheden zo groot als de voetballer op zijn tenue. Als bis vertelt hij ons dat we sowieso Lianne La Havas moeten gaan checken (gingen we toch al doen) en of we niet met hem gaan luisteren. Als hij uiteindelijk dan toch gevraagd wordt voor een bis-nummer komt hij te laat en wij staan er al.
Oké, gelogen, Lianne La Havas is al duizenden aan het toezingen als wij (ook te laat) aankomen. De weide is stil en Lianne speelt onze mond elk nummer open van verbazing. Loepzuiver. Beeldschoon. Wacht, zijn dat vlinders die we voelen? De zangeres van nummers zoals “What you don’t do” en “Unstoppable” neemt de minimalistische aanpak. Meer dan een gitaar en haar stem heeft ze niet nodig om iedereen aanwezig te overtuigen van haar talent. Het wordt meer een serenade dan een popconcert en dat maakt het intiemste optreden van CC. Waar we daarnet een prinses hebben mogen ontmoeten, ontmoeten we hier een ware koningin. Voor ons de ware afsluiter.
Als we één tip moeten geven, denken we dat een herstructurering van bepaalde podia kan zorgen voor meer plaats (ik kijk naar jou Blue.) Maar kom, dat is muggeziften. Couleur Café 2017 was een zeer sterke editie waarin we maar weinig slechts hebben gezien. Over de locatie was organisatie, artiest en publiek het anoniem meer dan eens; het park is schitterend in een Couleur Café jasje. De vele kraampjes, stages, barretjes, mobiele disco’s en acts laat ons al smeken naar volgend jaar.
Ism Dansende Beren www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/couleur-cafe-2017/
Organisatie: Couleur Café, Brussel
Een verborgen pareltje in ons landje waren Les Panties uit het Brusselse die als tieners elkaar vonden einde de jaren 80 en invloeden van The Cure, Joy Division , Siouxie & Banshees, Magazine , Cabaret Voltaire met de indie van Velvet Underground combineerden in een rits meeslepende , broeierige songs met heerlijk uitwaaierende gitaren , aangename keys en een lichte galm . Hun indiewave had alles om door te breken. Maar ze modderden aan en geraakten toen niet verder dan wat demo’s en cassettes opnemen . De groep had met actrice/ zangeres Sophie Frison een sterke zangeres achter zich , die onze Humo’s Rock Rally winnaars Whispering sons jaloers zou maken . Les Panties leken een stille dood te sterven zonder optreden.
Hun project gunden ze een tweede kans in 2008 ; tapes werden opgegraven , in goede studio’s gebracht , en werden gespeeld met de oude synths en drumcomputers . De nummers werden opgestoft , nieuw leven ingeblazen en kregen op die manier een warmere , sensuelere inhoud, die huidige bands als Warpaint en Savages oproepen .
Een reeks nummers werden samengebracht ; ondanks de perfecte uitwerking kwam het trio ook hier niet verder , wat uiteindelijk het uiteenvallen van de groep inluidde .
De opnames werden nu terug opgehoest en staan nu als een mooie verzameling op deze plaat ‘Cold science’ . Ontegensprekelijk toont het materiaal aan wat een talentrijke band ze eigenlijk wel waren: een verloren parel uit de jaren 80 die nooit echt van de grond is gekomen, maar verdomd sterk invloeden verwerkte én invloedrijk was met dit luistervoer …
Leonard Cohen leverde net als Bowie (‘Blackstar’) met ‘You want it darker’ een schitterende zwanenzang af . Hij was een sing/songwritertalent , die kort na de release op 83 jarige leeftijd overleed . Een knap schrijver van in de jaren 60 actief met een eigen scherpe kijk op de maatschappij en de dagdagelijkse zaken . Hij kwam duister , cynisch uit de hoek . Al jaren zingt de Canadees niet meer , nee, hij bromt zijn teksten met krakerige basstem over de muziek heen . Die bartonzang is prachtig en is ingebed op de subtiel uitgewerkte, sfeervolle , donkere nummers .
“You want it darker” kan niet beter de plaat openen , het heeft een zwaarmoedige inhoud en een sterke klankkleur door een fijn instrumentarium van keys , percussie , viool, cello en de vrouwelijke achtergrondkoortjes .
Vijftig jaar lang heeft hij ons geboeid , geïntrigeerd , wat hem een enorme status heeft gegeven . “You want it darker , if you are the dealer , i’m out of the game . I’m ready my lord” . Opvallend genoeg als je dit goorde, om je zorgen te maken … Een levende legende is niet meer …
Canshaker Pi is een jong beloftevol kwartet uit Amsterdam . Ze hebben een opwindende plaat uit vol spannende rammelrock. Invloed rijk is het sterk onderschatte Only Ones van Peter Perrett uit de jaren 70 , en verder weven ze Pavement , Pixies en Lemonheads in hun materiaal . De twee tussendoortjes niet meegerekend , hebben we van dit jonge gezelschap een boeiende reeks indie/garagerockende songs, die intrigeren door de broeierige opbouw , de uptempo’s en kunnen ontroeren . Niet voor niks konden ze aankloppen bij Stephen Malkus van Pavement . Puik debuut dus !
Muddy Roots Festival 2017 - Europe VI – Vol muzikale hoogtepunten!
Muddy Roots Festival 2017
2017-06-23 t/m 2017-06-25
Festivalterrein
Waardamme
Ollie Nollet
Het Europese luik van het befaamde Muddy Roots Festival in Tennessee was een bijzonder fijn festival die drie dagen lang onze oren weldadig masseerde. Er werd gekozen voor de ouderwetse aanpak, één podium maar zo heb ik het graag. Geen weg en weer gehol of gevloek omdat bands gelijktijdig spelen. Voor de rest een vlekkeloze organisatie met alles erop en eraan. Geen al te hoge opkomst waarvan het overgrote deel buitenlanders die ervoor zorgden dat dit echt wel Muddy Roots Europe was.
dag 1 – vrijdag 23 juni 2017
Daar ik me vrijdagnamiddag niet kon vrijmaken miste ik de eerste vier groepen en begon mijn Muddy Roots met James Hunnicutt, een singer-songwriter uit Washington State die zweert bij de kracht van liefde en muziek. Deze ruwe bolster met wel erg blanke pit liet zijn geweldige stem wentelen in weelderige melodieën die geruggensteund werden door een stevige gitaar aanslag. Maar hij kon het ook wat meer ingetogen zoals in de Beatles-cover, “Blackbird”. Na een tijdje kreeg hij versterking van Philip Bradatsch op gitaar, banjo en tweede stem. Hoogtepunten : opener “99 lives” en het fenomenale “Don’t let teardops fill your eyes” dat door de ganse tent krachtig werd meegezongen.
The Redemption’s Colts uit het diepe zuiden van België brachten met zijn drieën razendsnelle bluegrass en hillbilly. Misschien niet echt opvallend tussen het ruime aanbod hier maar het halsbrekende getokkel op de mandoline van Benoît Hubert wil ik zeker niet onvermeld laten.
The Pine Hill Haints uit Florence, Alabama hadden veruit de origineelste bezetting : accordeon, akoestische gitaar, washtub bass, snare drum (Preston Corn van de Legendary Shack Shakers fungeerde als stand-in), zingende zaag/ washboard/ mandoline (Katie Barrier) en gitaar/ fiddle/ zang (Jamie Barrier). Even leek het mis te gaan toen de retro microfoon dienst weigerde maar met een gewone micro ging het natuurlijk ook. En hoe? Dit was een wervelende set met een Jamie Barrier die alles gaf en regelmatig een Chuck Berry spreidstand uitprobeerde. Zelf pretenderen ze Alabama ghost music te spelen. Een mooie term die moet staan voor country, gospel, rockabilly en blues waar ze telkens weer een eigen draai aan wisten te geven. We hoorden een cover van Hank Williams : “Lonesome whistle blow” terwijl ze zelfs het kapot gespeelde “St.James infirmary” een fris elan wisten te geven. The Pine Hill Haints waren zonder meer dé revelatie van dit festival. En dat terwijl ze reeds zo’n vijftien jaar bezig zijn en een achttal platen op de teller hebben staan.
Th’ Legendary Shack Shakers waren wellicht de grootste naam op deze editie. Dat schept verwachtingen en die werden volledig ingelost. Wie deze groep uit Nashville aanhaalt , denkt vooral aan hun ongewone frontman J.D. Wilkes. Ik had het geluk om zijn metamorfose van dichtbij te mogen meemaken. Tijdens het optreden van The Pine Hill Haints stonden hij en zijn vriendin net naast me : een doodgewone kerel, eerder het type ‘saaie boekhouder’. Eenmaal op het podium had hij niet meer dan twintig seconden nodig om te veranderen in een bronstig rock-‘n-rollbeest die ons geen minuut rust gunde. Hyperactief, seksueel provocatief en de fans vooraan tot bloedens toe knuffelend, dat laatste mag je zelfs letterlijk nemen. Waar ik bij vorige optredens soms het gevoel had dat die act de bovenhand nam, was dat deze keer niet het geval. Dat dankzij de nieuwe, jonge gitarist Rod Hamdallah, een garagerocker pur sang, die toch voor een lichte koerswijziging zorgde. Het begon al straf met “Shake your hips” van Slim Harpo, later hoorden we ook nog “Baby, please don’t go” (Big Joe Williams). Vooral de eerste helft van de set bestond uit compleet verhakkelde blues waarin telkens weer die heerlijke rock’'-‘n-rollgitaar van Hamdallah kwam bovendrijven. Intussen was er een enorme moshpit ontstaan waarin zich de waanzinnigste taferelen afspeelden en waar ook ik enkele blauwe plekken aan overhield. Th’ Legendary Shack Shakers waren beter dan ooit...
dag 2 – zaterdag 24 juni 2017
Er werd ons niet veel rust gegund want meteen een grote naam op het podium : Otis Gibbs. De man moest ‘s avonds nog een optreden afwerken in Haarlem, vandaar. Deze voormalige boomplanter uit Indianapolis is een geboren verhalenverteller. Met zijn roestbruine stem en simpele gitaar wist dit natuurtalent je steeds bij je nekvel te grijpen en bij de verhalen tussen de songs hing iedereen aan zijn lippen.
Na de verstilde pracht van Otis Gibbs volgde wat meer uitbundigheid met het honkytonk rockabilly gezelschap uit Londen, The Doggone Honkabillies. Vier mannen in salopettes zorgden voor een feestje met veel gesmaakte covers : “Get rhythm” (Johnny Cash), “Guitars, Cadillacs” (Dwight Yoakam), “Mind your own business” (Hank Williams), “Lonesome train” (vooral bekend van Johnny Burnette) en “Miller, jack & mad dog” (Wayne Hancock). Maar ook het eigen werk hield vlot stand terwijl de gitarist, die voortdurend switchte tussen gitaar en lap steel, op mijn bewondering kon rekenen.
Dylan Walshe dan, een singer-songwriter met wortels in de folk uit Dublin (maar intussen naar Nashville verkast). Met een krachtige warme stem, een gitaar en herkenbare songs wist hij het publiek moeiteloos voor zich te winnen.
Dat laatste gold zeker ook voor Moonshine Wagon, een trio (gitaar, fiddle, staande bas) uit het Baskische Vitoria-Gasteiz. Dankzij hun passage op de vorige editie waren dit duidelijk de publiekslievelingen die bovendien een gans contingent Spanjaarden naar Waardamme wisten te lokken. Hun set begon niet onaardig met onder andere een mooie cover van Jimmy Reed’s “Peepin’ and Hidin’” maar na een tijdje werd het kermisgehalte in hun ‘hellgrass” me iets te hoog. Zelfs eeuwenoude trucs als het uitdelen van sterke drank werden niet geschuwd. Helemaal op het einde lieten nummers als “My liver is trying to survive” en Motörhead’s “Ace of spades” me dan toch weer met hen verzoenen.
Met Doghouse Rose (Toronto) stond er eindelijk een frontvrouw (Sarah Beth) op de planken maar dat bleek geen garantie voor een goed optreden. Daarvoor gleden ze te vaak weg in platte pop. Nochtans bewezen ze een paar keer dat ze tot veel beter in staat waren : de George Jones/Hank Williams cover of de uitgesponnen versie van “Mystery train” waarbij enige acrobatie met de staande bas en wat vuurwerk aan te pas kwamen. Ook opmerkelijk de cover van “Cowboys from hell” van Pantera. Het beste nummer speelden ze evenwel tijdens de soundcheck : “At the hop”van Danny and The Juniors. Hier had duidelijk meer in gezeten.
Pat Reedy & The Longtime Goners (New Orleans) hadden een week geleden al op de pre-party mogen spelen maar hielden daar wel een nare kater aan over. Iemand was toen met hun kassa, waarin alle opbrengsten, gaan lopen. Om hen een hart onder de riem te steken werd hen voor het optreden een kartonnen doos, waarmee wat geld bij elkaar gesprokkeld was, overhandigd. Een duidelijk ontroerde Pat Reedy gaf daarna het beste van zichzelf in een erg gesmaakte set. Met zijn vieren (gitaar, staande bas, drums en fiddle) brachten ze mooie country waarbij Reedy’s stem soms deed denken aan Gordon Lightfoot. Tussen twee songs riep de drummer ons plots “poepeloeredronke” toe... De verbroedering was duidelijk al voor hun optreden begonnen.
Met The Pine Street Ramblers (Auburn, Californië) werd het nog beter. Het eerste half uur klonken ze verrassend stevig en elektrisch en leek het alsof de seventies nooit waren weg geweest. JT Lawrence (met Lech Walesa snor) schitterde op gitaar waarbij hij zich in alle bochten wrong. Mooie covers : “16 tons” (Tennessee Ernie Ford) en een weergaloos “Nowhere to run” (Bob Dylan). Daarna ruilde JT zijn gitaar voor een banjo en later een fiddle en kregen we een gans ander verhaal : akoestische roots en bluegrass waarin dit keer JD Gardemeyer (pedal steel, dobro en mandoline) wat meer op de voorgrond trad. David Cox (staande bas) en Travis Sinel (akoestische gitaar) vervolledigden dit wonderlijke kwartet.
Vervolgens zagen we opnieuw een Baskische groep (uit Gexto) aan het werk, Dead Bronco . Dit keer geen feestband maar een groep die resoluut zijn eigen weg zocht richting punk geïnspireerde rootsrock. Voornaamste troeven waren de machtige stem van de in Florida geboren Matt Horan en de rock-‘n-rollgitaar van Manu Heredia. Tussen de sterke eigen nummers ontwaarde ik ook “Honky tonk blues” van alweer ene Hank Williams.
Deze mooie maar vermoeiende dag (het was dan al kwart voor één) werd afgesloten door Scott H. Biram, one-man-band extraordinair uit Austin, Texas. Rad van tong, niet om een kwinkslag verlegen, met een hoek af maar vooral toch met een stapel fantastische songs onder de arm. Denk maar aan “Victory song” of “Still drunk, still crazy, still blue” die hier in al hun pracht mochten fonkelen. De man moest de volgende dag op een bluegrass festival spelen en vroeg zich af wat hij daar moest gaan doen en probeerde dan maar een Jimmy Martin nummer uit. Een andere cover was dan weer Doc Watson’s “Freight train blues”. En toen hij “Only whiskey” aankondigde werd er hem prompt één aangeboden uit het publiek. Machtig en hartverwarmend optreden!
dag 3 – zondag 25 juni 2017
Eén uur was net iets te vroeg voor mijn stramme knoken waardoor ik Darren Eedens & The Slim Pickins miste. Wel op post voor AJ Gaither OMB en gelukkig maar. Die OMB staat voor one man band en dit was er eentje die zelf zijn instrumenten in elkaar knutselde. Maar liefst vier “gitaren” gemaakt uit sigarenkistjes had hij bij en ook nog een Diddley Bow, een zeer primitief instrument met één snaar. Bovendien maakte hij er uitstekende muziek mee gaande van junkgrass blues tot barroom gospel. Warme set van een dankbare kerel.
Slack Bird uit Finland bleek een gemengd duo. Hij zorgde voor de zang, gitaar en stompbox, zij hanteerde de accordeon. Folksongs zowel in het Engels als in het Fins. De eerste categorie kon me maar matig boeien wegens teveel platgetreden paden. De nummers in hun moedertaal daarentegen waren onbekend terrein en nodigden wel uit om er zich in te verdiepen.
Met The Harmed Brothers (Portland, Oregon) kregen we opnieuw een duo, drie vijfden van de groep was immers thuis gebleven. Ray Vietti op gitaar en Alex Salcido op banjo (beiden zongen) brachten zonovergoten americana waarvan het uitstekend genieten zou zijn op een terrasje met een ferme aperitief voor de neus. Helaas stond ik in een tent met een bekertje koffie in mijn hand. De rest van het volk deelde duidelijk mijn mening niet en trakteerden de twee op een oorverdovend applaus. Opmerkelijk : Salcido was de enige kerel die ik niet zag wroeten om zijn banjo gestemd te krijgen.
(The real) John Lewis uit Penarth, Wales stond er helemaal alleen voor maar dat gevoel kreeg je nooit. De man heeft meer uitstraling dan de meeste groepen van drie of vier man. Een enorme persoonlijkheid, een messcherp gevoel voor humor, een stem als een klok en dan nog eens uitblinken op gitaar! Rockabilly, roots, americana, covers van Woody Guthrie, Merle Haggard (The bottle let me down) en een magistraal “Ramblin’ man” van Hank Williams (misschien wel hét moment van Muddy Roots 2017). Ook zijn eigen songs klonken alsof je ze al heel je leven kende. Op het einde nodigde hij ons uit om in zijn band te spelen en toen er iemand vroeg wat dat betaalde antwoordde hij kurkdroog : “Free sex”. Geweldige kerel!
Daarna werd het stilaan tijd voor een feestje en we werden op onze wenken bediend door Black Irish Texas uit Austin, Texas. Er werd wat melig geopend met één of andere deun van Ennio Morricone maar daarna was het hek van de dam. Met zijn vijven (staande bas, fiddle, drums, gitaar en mandoline ploegden ze zich door een reeks Iers geïnspireerde rockabilly/hillbilly songs. De zang deed me soms denken aan Shane MacGowan terwijl The Goddamn Gallows gecoverd werden, zo weet je meteen in welke richting je moet zoeken. Party music waarbij Dylan Walshe ook nog eens op het podium werd geroepen.
Intussen brak het moment aan om de groep waar ik het meest naar uitkeek op de stage te verwelkomen. The Bonnevilles, twee lads uit Lurgan, Noord-Ierland brachten vorig jaar met “Arrow pierce my heart” een uitstekende plaat uit terwijl ze ook live vele potten braken, zo kon ik constateren in Namur. Ook hier, opnieuw in zwarte broek, wit hemd en zwarte das, waren ze niet te stuiten. Zelfs een voortdurend kapseizende dronkenlap die obscene gebaren maakte net voor het podium kon hen niet uit het lood slaan. Ze konden er om lachen en drummer Chris McMullan ging hem zelfs even knuffelen. Een typisch beeld eigenlijk van de wonderlijke sfeer die hier heerste. Strakke garage punk blues werd ons deel. Het Europese antwoord op Left Lane Cruiser als het ware maar dan net ietsje meer rock-‘n-roll. Live klonk de flegmatieke (gans het optreden met een kauwgum in de mond) zanger Andrew McGibbon een stuk rauwer dan op plaat wat mooi meegenomen was terwijl drummer McMullan er eentje van de explosieve soort was. Songs als splinterbommetjes geplukt uit hun drie platen met als bonus een magnetiserende Bukka White cover. Mooi!
Veel tijd om op adem te komen was er niet want ik wou onder geen beding Bob Wayne (de zingende stoomfluit uit Nashville) missen. Vergeleken bij zijn optreden vorig jaar in Leffinge bleek zijn begeleidingsband, The Outlaw Carnies, volledig uit nieuwe gezichten te bestaan. Geen Braziliaanse banjospeler meer, dit keer was de blikvanger ongetwijfeld de gitarist die tevens de lap steel voor zijn rekening nam. Bob Wayne bleek nog steeds een vat vol grappen en grollen maar vond toch het perfecte evenwicht tussen kolder en muziek. Zijn fucked up country klonk verrassend strak. Naast de gekende meezingers zoals “Spread my ashes on the highway” en “Till the wheels fall off” (dat laatste zelfs met een heuse polonaise in de tent waarin ook Andrew van The Bonnevilles meeliep) hoorden we ook een drietal nummers uit een gloednieuwe plaat. Die klonken wat ingetogener maar moesten absoluut niet onderdoen voor het oudere werk.
Wie dacht dat we het met Bob Wayne nu wel alle geschifte frontmannen gehad hadden was eraan voor de moeite. Met Nic Roulette, zanger van Hillbilly Casino (Nashville) bleek het nog gekker te kunnen. Dit leek wel Fonzy onder de amfetamines zoals hij om de twintig seconden zijn vetkuif kamde, vervaarlijk met zijn microfoon stond te zwaaien of op een stoel balanceerde. Ook hun muziek klonk aanvankelijk halsbrekend : rockabilly of psychobilly gebracht met de intensiteit van een hardcoreband waarbij gitarist Ronnie Crutchero het vuur telkens nog wat oppookte. Dat hij daarbij soms de grens met metal overschreed zagen we graag door de vingers. Na een groot half uur ging de orkaan wat liggen en werd de violist van Black Irish Texas op het podium uitgenodigd om er samen met Crutcero, nu op banjo, een lange instrumental uit te knijpen. Het werd een waar kippenvelmoment. Vervolgens mocht ook James Hunnicutt opdraven maar dat leverde niets op en vanaf dat moment zakte het peil van de set naar ongekende diepten. “Scumbag pompadour” was misschien nog een opflakkering maar de groep die nochtans zo strak en snedig begon klonk nu lamlendig en oeverloos. Bovendien bleef Roulette maar dooremmeren over “real american music”...
Na anderhalf uur hield ik het voor bekeken en achteraf hoorde ik dat ze het nog een half uur langer hadden volgehouden. Jammer. In de beperking kan soms grote kunst schuilen.
Maar laten we niet janken, Muddy Roots Europe 2017 was een bijzonder fijn festival vol muzikale hoogtepunten!
Info http://www.muddyrootsrecords.com
Organisatie: Muddy Roots Festival 2017
Nederlands 
Français 
