Saturday Heroes is een melodische punkrockband uit Zweden. Ze presenteren ons met ‘Pineroad’ hun derde album. Daarop staan twaalf makkelijk in het gehoor liggende punkrocksongs. De refreinen zijn heel meezingbaar en bevatten veel ‘aho’ en ‘aha’s’ wat het meezingen nog moet verhogen. Erg verrassend of vernieuwend kan je ze moeilijk noemen maar hun muziek bevat een zekere levensvreugde alsook pretentieloosheid waardoor het bij momenten aanstekelijk werkt. Alles is fijn geproduceerd en klinkt glashelder. Geen ruige of vuile punkrock dus. Als ik enige vorm van kritiek mag geven dan is het dat het wat eenvormig klinkt. Misschien mede door de productie maar een aantal songs zijn een beetje inwisselbaar.
‘Pineroad’ is een hommage aan de straat waar twee van de muzikanten opgroeiden en waar hun repetitieruimte zich nog steeds bevindt. Een nieuwe bassist vervoegde hun rangen om dit album helemaal af te werken. Wie houdt van Green Day, Bad Religion, Janez Detd of een Europese versie van Blink 182 zal dit waarschijnlijk ook wel smaken…
Er wordt geopend met “Dusk” een instrumentale track die uitstekend de sfeer van de cover en de titel weergeeft. Ze gaan verder op die weg met “Cut Me Down”. Muzikaal horen we garage rock en een metal klinkend gitaarriff. Daarnaast een vlot meezingbaar refreintje. Bij momenten weerklinken ook een beetje de jaren 70. Bijvoorbeeld op “It’s Too Late”. Zo grasduinen ze wat in de muziekgeschiedenis. De ene keer komt de rock and roll, de garage rock of nog andere invloeden naar voren. Daarbij hebben ze goed naar o.a. David Bowie, Slade etc… hebben geluisterd. Ze treden meestal op in een zwart pak met een wit skelet op. Er zitten dus ook wel wat elementen uit de glamrock in hun muziek.
Wat kunnen we nog over deze release zeggen? Ze slagen erin om aanstekelijke songs te maken die je niet altijd te serieus hoeft te nemen. De songs zitten heel degelijk in elkaar en bevatten hooks of riffs die je bij je lurven nemen. Een prettig schijfje.
Pop/Rock
EP Charlie Cello/Ferocious
Eigen Beheer
The Waltz
2017-08-17
Sam De Rijcke
Dubbel singletje van een nieuw Belgisch tegendraads bandje dat zich begeeft in het woelige water waarin ook groepjes als The Guru Guru en Hypochristmutreefuzz rondzwemmen. We maken kennis met twee songs met hyperkinetische trekjes, een stel rake tempowisselingen en een portie gecontroleerde noise. Afremmen, zijwegje proberen en dan terug de hoofdweg op en nog eens flink optrekken. Zo gaat dat bij The Waltz.
Smaakt naar meer.
Cloud Nothings klopt opnieuw aan met een mooie indierockende plaat . Ze klinken iets minder gruizig , punky , rammelend dan vroeger . In het meer afgelijnde karakter behouden ze vaart , volume en scherpte en ervaren , voelen we de opwinding , dynamiek , intensiteit en spanning in het materiaal . De grunge van Nirvana , Dinosaur en Pixies doen ze heropleven op een speels, onbevangen wijze , de rammelrock van Pavement, Parquet Courts is te horen , de Posies is in de melodie en de intrigerende , repetitieve slepende opbouw van Slint voegen ze eraan toe .
Dit is Power - Pop en Rock in Bezieling , al een paar platen lang …
Het Britse Temples baadt in een poel van ‘60s retropsychedelica. Een kleine drie jaar terug debuteerden ze met ‘Sun structures’. In hun web horen we broeierige , aanstekelijke , frisse zweverige , stoney , dromerige songs , waarvan de tunes , de effects en de gitaarfeedback melodieus ingekapseld zijn . “Mystery of pop” is één van de hoogtepunten . Mainstream doorbraak … het zit erin . Het klinkt goed , geen vulkaanerupties en nergens uit de bocht … maar ook niet echt verrassend . Dus een middelmaat …
Ryan Adams is uitgegroeid tot een belangvol sing/songwriter binnen de rootspop . Ingetogen , grillig langs de en kant , extravert , gedreven langs de andere als hij buiten komt en met een full band op stap gaat . Samen met een Bruce, Little steven, Tom Petty en John Cougar Mellancamp staat hij garant voor een staaltje classic ‘southern’ rock, roots/rockamericana, die intens doorleefd, broeierig , sfeervol is .
Een goed jaar terug hadden we nog de complete makeover van ‘1989’, de kaskraker van Taylor Swift, die hij dus omboog in zijn eigen kenmerkend stijlenpalet.
‘Prisoner’ is heerlijk genietbaar , oldskool Amerikannse rock , de remmen los of even ingedrukt , die door toevoeging van keys en mondharmonica psychedelisch, bluesy, zalvend, kleurrijk zijn .
We horen een pak sterkhouders , “Do you stil love me?” , “Anything I say to you now”, “Outbound train” en “We disappear” , die ons in de juiste stemming brengen.
Na al die jaren nog steeds in bloedvorm dus . Sjeik!
Conor Oberst & M. Ward - Bloedbroeders in het park
Conor Oberst
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-08-14
Nick Nyffels
Twee folkies voor de prijs van één stonden er op de menukaart in het Rivierenhof vanavond. Het voorgerecht werd verzorgd door M.Ward, van wie het al een tijdje geleden was dat hij nog in België passeerde, en het hoofdgerecht werd geserveerd door Conor Oberst, ex- Bright Eyes.
Matt Ward houdt niet zo van toeren, zijn laatste plaat, ‘More rain’ is al meer dan een jaar uit, en het was pas nu dat hij de plas overstak, voor een veel te korte set van nauwelijks dertig minuten. Conor Oberst kwam vroeg al een stukje meezingen, maar voor de rest stond Ward alleen met zijn akoestische gitaar, wat toch wel een spijtig was voor een festivaloptreden, ook al laat de setting van het Rivierenhof een intiem concert toe. We houden van de mans hese stem, en hij kan ook verdomd goed op gitaar spelen, zoals hij liet zien in een instrumentaaltje van grote klasse.
Van zijn nieuwe nummers onthielden we “Girl from Conejo Valley”, maar het was toch vooral het oudje “Chinese translation” dat kerfde in de ziel met de lijn: “What do you do with the pieces of a broken heart”. Een veel te kort optreden dus, maar dat kwam ook omdat Conor Oberst 25 minuten vroeger dan gepland aan zijn set begon.
Conor Oberst bracht onlangs twee platen op korte tijd uit: “Ruminations” een solo-plaat met enkel gitaar, piano en mondharmonica, wat eigenlijk bedoeld was als demo-versie maar door de platenmaatschappij zo goed bevonden werd dat ze toch uitgebracht werd, en het finaal product met dezelfde nummers , “Salutations” dat met de bandleden van The Felice Brothers opgenomen werd. Die laatste band zouden we een tijdje terug gaan bekijken in de AB-club, maar op het laatste moment cancelden ze.
Oberst had dus gelukkig de volledige band meegebracht wat een meerwaarde was voor het optreden, en waardoor de nummers die hij solo bracht ook beter uit de verf kwamen. Die band kleurde de klank van zijn nummers met viool en accordeon, laverend tussen folkrock, americana en country. De harmonica en de uitgesponnen teksten van Oberst, in de beste verhalende traditie, riepen het beste van Bob Dylan op, met de snik in de stem van Oberst als opvallendste element. Veel nieuwe nummers uit de nieuwe platen dus, onder meer “Barbary coast” en “Till St Dymphna kicks us out”, een nummer over Oberst’s stamcafé, dat hij aankondigde als zijn versie van “Cheers”, de Amerikaanse sitcom.
Zijn maatje M. Ward kwam meedoen met een nummer van Monsters of Folk. Even ontspoorde het optreden met een richtingloze tirade gericht tegen Donald Trump als bindtekst, wat hij in het daarop volgende nummer goedmaakte met relevante observaties over working poor die dubbele shifts draaien en nog niet rondkomen, muzikaal vertaald in fluitende feedback van zijn gitaar.
In de bis kwam Oberst eerst solo terug, waarna bloedbroeder M. Ward en de volledige band nog een stevig loos mochten gaan.
Anderhalf uur was het fijn toeven in de bespiegelingen of “Ruminations” van Oberst, dit was folkrock zoals die moet zijn.
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Brussels Summer Festival 2017 – dag 9 – Feist – The Divine Comedy – Ozark Henry – Mountain Bike
Brussels Summer Festival 2017
Paleizenplein
Brussel
2017-08-14
Cis Vliegen
BSF kon niet beter wensen. Een week vol regen voorspelt en zij krijgen 100% zon op maandag 14 augustus. BSF is een uniek festival dat zich afspeelt op prachtige locaties langs het centraal station te Brussel. Zo geniet je niet enkel van de muziek, maar ook van de mooie omgeving die de stad te bieden heeft. Na een tour langs het Museumplein, de Kunstberg, La Madeleine en de vele foodtrucks en winkeltjes die deze podia met elkaar verbinden, eindig ik op het Paleizenplein. Een podium vlak langs het koninklijk paleis waar Mountain Bike, Ozark Henry, The Divine Comedy en Feist hopelijk het beste van zichzelf gaan geven.
Mountain Bike speelt hier een thuismatch. Het is een Brusselse band die het opneemt tegen een magere opkomst. Duidelijk iets wat de mannen koud laat, want spelen op deze unieke locatie is voor hen een eer. Kort samengevat zijn het vier zotten op een podium en is het een waar schouwspel om hen gewoon al bezig te zien. Ze trakteren het publiek op een goede dosis gekheid en niet te vergeten goede muziek. Zo vind ik hun sound live beter als op plaat.
Hoe moet ik hun samenvatten? De muzikanten zelf zijn ‘rock’n’roll’ en brengen een mix van indie, pop en rock, of in andere woorden: hun eigen ding. Mountain Bike heeft mij verrast.
De volgende op de lijst, Ozark Henry, had daarentegen een goed gevuld plein. Naar goede gewoonte is hij schoenloos en valt hij in zijn wit jumpsuite-achtige kostuum goed op ten opzichte van zijn zwart geklede muzikanten. Hij bracht een voornamelijk elektronische set waarin bekende hits als “Where is the love”, “This one’s for you”, “I’m your sacrifice” en de cover “Heroes” van David Bowie het plein wisten te overtuigen om mee te dansen op zijn beats. Piet Goddaer en zijn band gaven een pracht prestatie en kozen duidelijk voor de nieuwe levendige sound waarin Ozark Henry de voorbije jaren in geëvolueerd is. Meer beats en elektronica.
Ik persoonlijk mis op een nostalgische manier zijn pure piano klank in nummers als “At sea”. Aan de andere kant bewonder ik het feit dat de nummers meer elektronisch gekleurd worden om in de set te passen.
Ozark Henry bracht voor mij een vlakke set, maar wist het plein te overtuigen, te laten dansen en te laten genieten.
Next! The Divine Comedy is een band uit Ierland die zijn naam geïnspireerd heeft op het beroemde werk ‘La Divina Commedia’ van Dante Alighieri. Ze staan bekend om hun scherpe humoristische teksten die de spot drijven met actuele thema’s gegrepen uit het dagelijks leven
Frontman Neil Hannon staat er weer goed bij in zijn ‘Napoleon’ kostuum. Direct vanaf het eerste nummer “How can you leave me” tot het laatste “Tonight we fly” houdt Neil de sfeer erin met gevatte mopjes tussen liedjes. Zo komt hij na het lied “Generation sex” terug op in kostuum met bolhoed en vraagt hij het publiek of er werknemers van de EU aanwezig zijn. Hij voegt eraan toe dat ze iets kunnen leren van zijn volgend lied “The complete banker”.
The Divine Comedy geeft een opgewekte feel good show. Had jij een slechte dag, dan hadden deze mannen een glimlach op je gezicht getoverd.
Als afsluiter kunnen we rekenen op de Canadese schoonheid, Leslie Feist. Een eigenzinnige singer-songwriter wiens stem uit de hemel geplukt is. Ze brengt een gevarieerde set waarin ze zowel solo, als met band op het podium staat en ik kan maar één ding zeggen: wauw.
Ze is duidelijk baas over haar nummers, show en setlist en dat draagt bij aan de authenticiteit van het optreden. Bijna ieder nummer klinkt anders als op plaat, maar ook zoveel beter. Op die manier creëert ze een echte live ervaring. Ze spoort ook aan om mee te zingen, maakt wat mopjes en vertelt af en toe eens anekdote bij een nummer.
De show is gewoon af en is voor mij één groot hoogtepunt. In de bis trakteert ze het publiek na lange tijd nog eens op het nummer “1234”. Ook weer eigenzinnig, maar ook weer zo prachtig …
Feist is top!
Bedankt BSF voor de mooie affiche en goed georganiseerde festivaldag!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brussels-summer-festival-2017/
Organisatie: BSF
Alcatraz Metal Festival 2017 – een overzicht van de driedaagse – Een 10e verjaardag op z’n best!
Alcatraz Metal Festival 2017
Lange Munte
Kortrijk
2017-08-11 t/m 2017-08-13
Fredde Lambrecht
Alcatraz kon hun 10e verjaardag niet beter vieren – de organisatie kan terecht fier zijn!
Dit jaar waren we toe aan de 10e editie van Alcatraz Hardrock & Metal Festival en dit moest zonder twijfel gevierd worden! De organisatie had weer alles perfect gepland en hadden enkele verrassingen in petto waaronder een verlenging van het festival, want ook op vrijdag konden de toeschouwers genieten van enkele bands, er werd een nieuwe tent toegevoegd en voor de kampeerders die geen zin hadden om vroeg in hun tent te kruipen was er een ‘Landing-tent’ - om bij te praten en nog wat alcohol of andere dranken te nuttigen. Een nieuwe tent hoor ik je zeggen? Yes, de Swamp tent was een voltreffer, want naar mijn inziens speelden daar de bruutste bands van het festival. En ook heel handig was het feit dat er geen 2 bands op het zelfde moment hun show speelden, dus iedere band kon je aanschouwen indien gewenst. Qua bands was het weer likkebaarden, en hieronder vindt je mijn relaas…enjoy!
dag 1 - vrijdag 11 augustus: Accept blijft de mensen boeien!
Op vrijdag moest ondergetekende nog werken overdag, maar bij aankomst ging alles heel vlot betreffende toegang tot de parking, camping en het festivalterrein en zodoende kon ik nog de helft van Krokus meepikken. Het eerste nummer dat ik hoorde was een cover van Neil Young, want “Rockin’ in the free World” schalde uit de boxen. Wat navraag leerde mij dat ze ook in het begin reeds een cover hadden gespeeld getiteld “American Woman” van The Guess Who. De zang was lekker zuiver en de rock werd gretig gesmaakt.
Denner/Shermann was niet volledig mijn ding, waarschijnlijk omdat ik mijn oor nog niet te luister heb gelegd bij hun debuutalbum ‘Masters of Evil’, maar de covers van Mercyful Fate scoorden bij mij hoge punten! Voor diegenen die het niet weten, Michael Denner en Hank Shermann zijn de originele leden van deze band gevormd rond zanger King Diamond, dus waren covers bij mij al een vereiste tijdens hun show.
Afsluiten deed ik met Udo Dirkschneider, alom gekend van zijn prestaties bij de band Accept. En ja hoor, net zoals op Graspop stond de setlist bol van hitjes van voornoemde band. Om maar te zeggen dat een ganse setlist van Accept het vuur aanstak in ‘The Swamp’. Een kleine bloemlezing van de songs: opener “Starlight”, meezingers “Princess of the Dawn” en “Metal Heart”, en uiteraard de topafsluiters “Fast as a Shark” en “Balls to the Wall”. Een topoptreden!!
dag 2 - zaterdag 12 augustus: Dio werd tot leven gebracht en Obituary & Testament deden meer dan hun werk
Na aan ietwat frisse vrijdagavond/nacht was het tijd om in mijn nest te kruipen om ’s anderdaags wakker te worden (al die chance) en stilletjes te ontwaken tijdens het optreden van Rage op het hoofdpodium. Deze band trok al redelijk wat volk naar de weide en ondanks het technische probleem van frontman Peavy (problemen met zijn gitaar) verveelde dit optreden geen moment. Het nummer dat lang bleef nazinderen was ongetwijfeld “Higher than the Sky”, waar trouwens een stukje Dio werd tussengevoegd, want de volgende ochtend waren we nog aan het meezingen hiermee…
Volgende band op mijn lijstje was Death Angel, een band die reeds 4x het podium mocht betreden op dit festival. De thrash van deze Amerikanen gaat er bij mij altijd in en ook dit optreden was van hoogstaande kwaliteit. Na 4 keer weten jullie ongetwijfeld ook wel dat ze alles geven op Alcatraz en ook iedere keer is de setlist enigszins aangepast, de ouwe gouwe als “Thrown to the Wolves” en “Seemingly Endless Time” buiten beschouwingen gelaten. Heel degelijke show dus!
Last in Line aka Dio-tribute…maar dan met enkele oudgedienden die nog met the King himself hebben samengewerkt bewees waarom Dio een topmuzikant was. De nummers die zijn band destijds heeft neergepend blijven tijdloos en deze band maakte er een wervelend optreden van. Iedere nummer werd meegezongen en beleefd door de aanwezigen in Kortrijk. Pareltjes als “Stand up and Shout”, “Straight through the Heart”, “Rainbow in the Dark” met het prachtige middenstuk en “We Rock” zorgden voor een nostalgische terugblik en als je daar dan nog “Holy Diver” aan toevoegde dan weet je dat alleman genoten heeft! Dio zou trots zijn!
Volgende op mijn to-do-list was Iced Earth…de Amerikaanse power/thrash metal band rond bandleider Jon Schaffer vloog er direct in met een nummer van hun recentste album ‘Incorruptible’, maar de nummers die volgden namen mij terug naar een leuke bevlogen tijd. Stel je maar voor: “Burning times”, gevolgd door “Pure Evil” die voorbeeldig gezongen werd door zanger Stu Block, en hierna direct “Vengeance is Mine” en dan weet je al welke vette show het zal worden. Elk album is voorzien van een ballade en vandaag haalden ze alvast de beste van stal (“I Died for You” en afsluiter “Watching over Me”). De nekspieren werden nog meer door elkaar geschud met oude nummers “My Own Saviour” en “Hunter” en hiermee bevestig ik nogmaals de fantastische setlist. Dikke pluim trouwens voor de frontman, want op alle toonaarden bewees hij dat hij oudgediende zanger Barlow moeiteloos kan doen vergeten! Alcatraz kan alvast weer een puik optreden toevoegen in hun 10-jarig bestaan.
En toen was het tijd voor death metal…jawel ook Obituary mocht hun steentje bijdragen en man, was me dat een blok beton! De gebroeders Tardy bewezen opnieuw hun waarde in de death metal scene, en het klonk verdorie lekker smerig. Zo smerig dat zelf politiekers aan het podium meebangden op het geleverde materiaal! Een klein vechtpartijtje buiten beschouwing gelaten en 1 dommerik die mensen omver duwde tijdens het crowdsurfen, was het lekker moshen in de bomvolle tent. Slowly We Rot maar als dit gebeurt tijdens zo’n muziek, dan heb ik daar geen probleem mee!
En van de ene topper ging ik rechtstreeks naar een andere band die een voorbeeld is voor vele andere bands, want Testament stond paraat op het hoofdpodium. Thrash metal met de N van Niveau en met een geschiedenis waar velen trots op zouden zijn. En het stoof langs alle kanten, vooral dan bij krakers “Into the Pit”, “Dark Roots of Earth”, het vlugge “Over the Wall” en “Practice what You Preach”. Afsluiten deden ze in stijl en dan meer bepaald met “Disciples of the Watch” die insloeg als een bom en “The Formation of Damnation” van het gelijknamige album. De thrash titanen deden wat van hen verwacht werd en de afwezigen zullen zich dit ongetwijfeld beklagen.
Waren bands als Obituary en Testament in heel goeie doen, dan vond ik persoonlijk dat Venom helaas wat heeft ingeboet tijdens hun carrière. Oké, de oudjes weten nog altijd hoe ze hun instrumenten moeten hanteren, maar het beste lijkt mij er toch soms wat af. De vuisten gingen in de lucht bij “Welcome to Hell”, “Black Metal” en “In League with Satan”, toch vond ik het niet zo’n spetterende show. Aan het vuurwerk en lichtspektakel zal het niet gelegen hebben, maar soit, volgende keer beter dan maar??!
Vocalist/gitarist Abbath splitste enige tijd geleden van de black metal formatie Immortal, maar hij bleef niet bij de pakken zitten en speelde allereerst in de band I, maar ondertussen heeft hij al opnieuw zijn eigen band opgericht. Slechts 1 album werd uitgebracht (‘Abbath’) maar sindsdien heb ik nog niks opgevangen als zou hij bezig zijn met nieuwe nummers, en dat bleek ook duidelijk aan de setlist. Waarom geen nummers spelen van Immortal als je er ook de rechten op hebt en voor mijzelf was dit dus een dik cadeau J “Nebular Ravens Winter”, “Tyrants”, “One by One”, “In My Kingdom Cold” en “All Shall Fall” werden goed uitgevoerd en eventjes verbleek de zon met de kille sound van deze black metal.
Zaterdag sloten we af met Heavy metal van de Britten van Saxon. Helaas had ik al lang door dat ‘The Eagle’ niet ging mee zijn, daarvoor was het podium helaas wat te klein, maar qua performance heb ik deze band al beter gezien…was dit nu door het feit dat ze niet gewoon zijn om headliner te zijn of was het gewoon een minder avondje, maar het rekken van nummers is niet op hun lijf geschreven. Neen, deze mannen zijn hiervoor niet in de wieg gelegd, en dat bekoorde mij altijd bij Biff Byford en collega’s. Spijtig genoeg was het deze avond wel van dat en was dit een serieuze tegenvaller. Nochtans, indien je op voorhand de setlist in handen zou krijgen, dan zou je met een glimlach in de rij staan om hen te aanschouwen. Nummers als “Let Me Feel Your Power”, “Motorcycle Man”, het true metal neigende “Power and the Glory”, “Strong arm of the Law” en meezinger “Princess of the Night” stonden op hun lijst, dus deze nummer staan op zich - ware het niet dat laatstgenoemde op een sneltempo (onbegrijpelijk) werd afgerateld en dus aan inleving inboette.
Afsluiten deden ze met “Wheels of Steel” (die uiteraard te lang werd uitgerokken), het heldhaftige “Crusader” en “Denim and Leather” die mijzelf achterliet met een toch wat verdwaasde indruk van dit optreden.
Neen, Iced Earth, Testament of – waarom niet – Last in Line had een betere afsluiter geweest! Een gemiste kans. Laat Saxon volgende keer maar weer hun kunnen tonen net voor de afsluiter. Doch een gelukkige 40-jarig bestaan gewenst en niettemin zal ik volgende keer toch weer paraat staan voor deze Britten J
dag 3 - zondag 13 augustus: Carnation bevestigt, Asphyx – Morbid Angel – Amon Amarth hanteren het grof geschut en Korn sluit af in stijl
De eerste band die ik zag was niet zo gekend, maar was het huisorkest Blaas of Glory die klassiekers in een humoristisch jasje plaatsten…leuk om zo te ontwaken alleszins.
Maar toch gaat mijn voorkeur uit naar echte metalartiesten en zodoende begon ik mijn wandeling richting ‘The Swamp’.
Carnation was al top op Graspop, vandaag waren ze volgens mij nog dat tikkeltje beter. Old school death metal in de stijl van Entombed en een jeugdige band die er echt wel voor gaat, beter kan het niet worden. Gans de EP ‘Cemetary of the Insane’ werd gebracht en om ’s morgens aan de bak te moeten zat de sfeer er heel goed in. Zanger Simon Duson was opnieuw in het rood geschminkt en dat werkte als een lap op een stier waardoor zijn collega’s ook een tandje bijstaken! Ja, er zit talent in België en deze band zal nog hoge ogen trekken in de toekomst! Nice work!
De rockers van UFO stonden op het hoofdpodium geprogrammeerd, maar helaas ben ik enkel gekend met het nummer “Doctor Doctor” die Iron Maiden altijd opzet net voordat ze het podium opgaan. Op zich niet slecht, maar heb toch meer nood aan wat power op het podium. Maar die-hard fans zullen zich waarschijnlijk wel geamuseerd hebben.
Een band om altijd naar uit te kijken is zonder twijfel Sacred Reich. Ondanks het tekort aan nieuwe platen (de laatste dateert dus al van 1996 getiteld ‘Heal’) kunnen en blijven ze teren op hun eerste albums ‘Ignorance’ & ‘The American Way’. Maar niets belet hen ervan om op een constant niveau te acteren en zichtbaar moeiteloos het publiek mee te sleuren in hun muziek. En het was gieren en brullen met bovengenoemde titelnummers en het razende “Deathsquad” en het sublieme “Surf Nicaragua” waarbij de surfplanken als luchtgitaren tevoorschijn kwamen…althans toch mijn surfplank haha.
Martin Van Drunen en zijn band Asphyx bliezen de tent omver (figuurlijk dan) voor mij persoonlijk, want ik kon mijn hoofd niet stilhouden op de tonen van deze doom/death metal. Als je alle albums in je collectie hebt, dan doet het er niet toe wat ze spelen want de meeste nummers hebben iets in zich. Maar toch zag ik uit mijn ooghoek dat het meeste plezier te beleven viel met nummers “Death the Brutal Way”, “Deathhammer” , “Last One on Earth” en de old school bom “The Rack” van het gelijknamige album.
Mijn inziens niet zoveel volk op de been in de tent, maar zodoende had ik meer plaats om mijn armen en benen te strekken op dit potje agressie. De strot van Martin is uniek, en misschien wel ene om ofwel te haten of van te houden, maar in combinatie met de muzikale uitbarsting was dit een pareltje van jewelste.
Life of Agony dan…zoals wellicht wel iedereen weet nu met Mina Caputo door haar geslachtsverandering, maar ik heb toch liever dat ze haar kleren aanhoudt tijdens een optreden – ja hoor, ze begon alleman op te geilen tegen beter weten in. Qua muziek bleven enkel nummers “Weeds”, “River Runs Red” en “This Time” overeind…voor de rest niet veel soeps mijn gedacht.
Onlangs werd het nieuws verspreid dat de tour van Morbid Angel werd afgelast, en bijgevolg bleven ook de fans in België in de kou staan…gelukkig heeft Alcatraz gezorgd voor een betere vervanging, want I Am Morbid kwam afgezakt naar Kortrijk. Wie? Wel, beter dan het origineel zul je niet vinden, of misschien wel, want I Am Morbid telt zowel oudgediende David Vincent en Tim Yeung in de gelederen. Beter dan Morbid Angel zeg ik? Wel, deze band speelt enkel nummers van de 1e vier platen, dus wie zou dit niet toejuichen. Het dak ging eraf, niet meer niet minder en de moshpits werden alleen maar heftiger! Topnummers: “Blessed are the Sick” en “Where the Slime Live”!!
Time for Doro. Altijd goedlachs, meestal getooid in een lederen pakje en nummers die iedereen in het hart raken, zo zal het altijd blijven volgens mij. De vuisten gingen in de lucht met “Raise Your Fist in the Air”, we waanden ons in oud Egypte bij “I Rule the ruins”, we scandeerden mee met de ballade “Fur Immer” en lieten ons pas volledig gaan bij “All We Are”. Neem er nog de Judas Priest cover “Breaking the Law” bij en het was een leuke portie Doro zoals de traditie het omschrijft. Was ze maar een beetje jonger, ik zou het wel weten J
Vikings, vikings en vikings, meer verwacht je niet als het over Amon Amarth gaat, maar toch kunnen ze meer dan enkel stoere taal uitbrengen. De lichtshow was adembenemend, de stageopbouw was weer dik en orde en de viking-vechtpartijen (geënsceneerd dus) gepaard met de reuze Vikinghoorns op de achtergrond maakten deze melodieuze death metal set compleet.
Deze Zweden zijn één van de beteren in hun scene en volgens mij een headliner voor de toekomst op de meeste festivals. Meebrullen was verplicht bij “First Kill”, “Deceiver of the Gods” en “Raise Your Horns”.
Bij de tonen van “Falling Away from Me” van de band Korn begon het veld al te daveren en deze band was toch een grote verrassing als headliner. Lang geleden dat ik deze band nog aan het werk zag, dus mijn verwachtingen waren groot. En ik moet toegeven dat mijn verwachtingen meer dan ruimschoots werden ingeleverd. De hitjes waren van de partij – “Shoots and Ladders” (met de vereiste doedelzakintro), “Here to Stay” met het geweldige drumwerk, “Got the Life” die op veel applaus werd onthaald en “Come Undone” die door 3/4e van de weide werd meegebruld.
Enkele minder gekende liedjes werden ook gebracht, maar voor mezelf waren voornoemde en de bisnummers toch diegene waarvoor een mens de moeite wil doen om hen te aanschouwen. Afsluiten deden ze met “Blind” en “Freak on a Leash” .
Alternatieve metal die een ganse weide doet ontploffen, zo zijn er weinig bands! Jonathan Davis, gehuld in Schotse rok, had zijn vrouwelijke microfoon (zie zijn statief indien je niet mee bent met mijn verhaal) dus weer van stal gehaald om Alcatraz in schoonheid te laten uitdoven. Een machtige show en dito festival!
25.000 toeschouwers een gans weekend, een 10.000 tal meer dan vorig jaar…waar gaat dit stoppen? Hopelijk niet te groot, want kleiner maar gezelliger is toch veel toffer mijn gedacht! Applaus voor de organisatie en tot volgend jaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-festival-2017/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Brussels Summer Festival 2017 – dag 8 – Puggy – Jesus & Mary Chain
Brussels Summer Festival 2017
Paleizenplein
Brussel
2017-08-13
Bernard Dagnies en Phil Blackmarquis
Puggy is vanavond als headliner op het Paleizenplein gepland. Het Belgische trio heeft door de jaren op BSF alle parcours van het festival gedaan, van de kleine Magic Mirrors-zaal naar de Kunstberg tot het Paleizenplein. Er zijn veel kansen om Puggy in België live te zien maar deze keer is er iets speciaals op het programma : de band wordt omringd door een gospelkoor. We konden al een preview afgelopen juni op de persconferentie ontdekken. Het Paleizenplein is dus 'the place to be'.
Op de koop toe kunnen we Jesus & Mary Chain zien, in de hoop dat ze in een betere vorm zijn dan op hun concert in de AB. Dromen dus ...
Onderweg horen we het einde van de set van The Black Box Revelation. Blijkbaar is er weinig gewijzigd in vergelijking met hun laatste concerten. Het volume is krachtig. Volgens sommige collega's, behouden de twee, Jan Paternoster en Dries Van Dijck, nog steeds hun 'garage rock' en het hoogtepunt van het concert was de cover van « Heart of Gold », van Neil Young. De Canadese zanger is een van mijn favorieten, dus was het misschien beter dat ik niet op dat moment aanwezig was ...
Ik was aanwezig op het laatste Belgisch concert van Jesus & Mary Chain in de AB. Een teleurstellend concert, zonder punch, behalve op het einde. Op het Paleizenplein begon het goed, dank zij een broeierig "Amputation", een track uit het laatste album, ‘Damaged & Done’. Maar daarna kwam eenvormigheid opduiken. Gelukkig kwam de boost na twintig minuten terug. Na de twee singles, « Just Like Honey » en « Always Sad », Bernadette Denning zingt hier een duet met Jim Reid, was de rest van het concert veel beter.
De sfeer was als in de klassieke periode van de band, wild, ongezond, koud, spectraal, sensueel en cool tegelijk, in een broeierige , emotionele intensiteit, innerlijke kwelling en pure romantiek. De gitaren hebben een geweldige schoonheid, met hun kenmerkende feedback van melodieuze 'shoegaze'. De band speelt dan twee meer punk nummers, in de geest van de Cramps . William Reid staat op de achtergrond, voor zijn oranje luidsprekers en versterkers. Op « You trip me up » zorgt hij voor een ware gitaarlawine. En Jim's stem klinkt veel beter dan een paar maanden geleden. Op "Reverence" schreeuwt hij 'I want to die like Jesus Christ !' En "I hate rock'n'roll" in dezelfde geest. Eerlijk gezegd, hadden we zo'n een sterke return niet verwacht. De setlist zat goed in elkaar. Een mooie verrassing !
Set list : « Amputation », « April Skies », « Head On », « Far Gone and Out », « Between Planets », « Blues From a Gun », « Always Sad », « Mood Rider », « All Things Pass », « Some Candy Talking », « Halfway to Crazy », « Nine Million Rainy Days », « Just Like Honey », « You Trip Me Up », « The Living End », « War on Peace », « Reverence », « I Hate Rock 'n'roll »
In de speakers knalt er country muziek... die plotseling verandert in electro. Het Paleizenplein staat bomvol. Puggy komt tevoorschijn. De drie muzikanten worden vergezeld door hun trouwe toetsenist / percussionist en door een gospelkoor van acht, 4 mannen en 4 vrouwen. Dit is de ‘Wings Gospel Choir’ van Didier Likeng, een auteur / componist / arrangeur / docent uit Kameroen, die vele koren leidt. Hij werkte al voor tal van artiesten van de 'variétés françaises', vooral Axelle Red en Philippe Lafontaine. Het hele team is in het wit gekleed , behalve Matthew Irons, die een rood pak draagt. Matthew is ‘en plein forme’. Hij is erg beweeglijk. Hij communiceert voortdurend met zijn publiek. Soms als een DJ, maar dan is hij minder overtuigend. Op een bepaald moment bracht hij hulde aan Brussel : « Bruxelles, ma belle... ». Iets later, erg interessant, legde hij uit dat hij twee nummers gaat zingen uit de soundtrack van ‘Bigfoot Junior’, een animatiefilm. De band componeerde de muziek. En als je luistert naar de stem en de 'licks' van de zanger / gitarist, er bestaat geen twijfel : hij wordt door een andere Matthew, Matthew Bellamy, frontman van Muse, sterk beïnvloed. Tijdens « I’m still with you » denken we ook aan Jón Þór Birgisson (Jónsi), van Sigur Rós.
Maar terug naar de samenwerking tussen de groep en het gospelkoor. Ik moet eerlijk bekennen, zonder deze medewerking, was Puggy niet echt mijn prioriteit. Maar in hun pop/rock, verdienen de experimenten onze aandacht ... We beleefden tijdens dit concert echte magie. Vooral wanneer het combo en het koor een soort van homogeniteit bereikten. Genoeg om kippenvel van te krijgen . Het koor was minder transcendent toen het een stuk funk / r & b, zonder de band, aanpakte. Het idee met de collectieve beatbox was wel geslaagd.
Over het algemeen was er een uit-balans tussen het koor en de band, vooral als het meer elektrisch klonk. Dat was het moment waarop de fans wachten om te dansen en mee te zingen.
Laten we Puggy toch feliciteren voor dit experiment. Muziek evolueert en verdient experiment. Het zou waarschijnlijk meer opportuun zijn om het koor te laten optreden in een meer akoestische aanpak én in een meer intieme zaal. Dan zou het subliem zijn. Een suggestie...
Voor de rest, noteer ik dat de drummer een nummer zelf alleen zong en Matthew zong er ook één alleen op akoestische gitaar.
Uiteraard waren de vele aanwezige fans echt in de wolken vanavond, dat besloten werd met "When you know" : het nummer werd zoals verwacht door iedereen gezongen. En het klonk een beetje als eentje van Supergrass... Super Klasse dus!
Vertaling Phil Blackmarquis – Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brussels-summer-festival-2017/
Organisatie: BSF
Lokerse Feesten 2017 – DAG 09 - J.Bernardt – Arsenal - Air - Leftfield
Lokerse Feesten 2017
Grote Kaai
Lokeren
2017-08-12
Sien Ranschaert
Na de topdag van vrijdag hadden we het vermoeden dat het vanavond iets rustiger ging verlopen vooral met de dreigende regendruppels in de lucht. Vanavond stonden J.Bernardt, Arsenal, Air en Leftfield op het appèl.
Eén van de Balthazar frontmanmen Jinte Deprez stond met zijn alter ego J.Bernardt als eerste op de line up. Adriaan Van De Velde op keys en Klaas De Somer op de drums geven extra scherpte en kleur aan de grooves. Openen deden ze met “On Fire” , het eerste nummer van hun debuut album ‘Running Days’. Met een mengeling tussen indierock en R&B aangevuld met elektronische samples kwamen ook “Wicked Streets” en “The Question” aangewaaid over het publiek die het wel kon smaken.
Als we spreken van een vaste gast op de Lokerse Feesten kunnen we niet om Arsenal heen. Al voor de 11de keer stonden ze aan de kaai. Dit keer met een voorstelling van hun nieuw komende cd en ook het enige festivaloptreden van 2017.
Blij dat we dit kunnen meemaken want we moeten eerlijk zijn, Arsenal is en blijft op de Lokerse Feesten beresterk. Met drie nieuwe nummers op de setlist “Low sun-long Shadow”, “Amplify” en “Sometimes” kregen we terug een optreden om duimen en vingers bij af te likken.
Met ondersteuning van Judith Okon en Mathues voor de backings, David Donnat op percussie en drums, Tim Bruzon op gitaar & keyboard en Akiko Nakayama voor live visuals.
De nieuwe nummers aangevuld met de hits “Estupendo”, “Saudade 1&2”, “Melvin”, “Lotuk” en “Black Mountain” die in een strakker jasje gestoken werden , bekoorden als vanouds.
Natuurlijk kunnen we er niet omheen dat Hendrik Willemyns en John Roan samen met Leonie Gysel het perfecte trio vormen om die warme sound over te brengen naar het publiek.
Maar één concert in België voor de Franse band Air dit jaar op de Lokerse Feesten. Voor veel toeschouwers waren Parijzenaars Nicolas Godin en Jean-Benoit Dunckel nobele onbekenden. En ik vrees dat het ook zo zal blijven.
Stoïcijns stonden ze op het podium hun elektronische kunsten ten berde te brengen. “Venus” was de opener op zaterdagavond maar na het geweld van Arsenal konden ze de Kaai niet in lichterlaaie zetten. Daar is de sound van Air natuurlijk niet voor gemaakt . Een songs als “Don't Be Light” en de obligate ‘Thank You’ en ‘Merci Beaucoup’ kregen de sceptische toeschouwers niet over de streep.
De aandacht verdween. Enige herkenning bij “Cherry Blossom Girl” en “J'ai Dormi Sous l'Eau” maar alles was net dat tikkeltje te traag. “Alpha Beta Gaga” bleek wel goed uitgevoerd maar 5 jaar afwezigheid doet het nummer “How Does It Make You Feel?” ook geen goed. Met “Kelly Watch the Stars” en “Sexy Boy” kwamen ze terug op tempo maar het kalf was dan al lang verdronken.
Wat we onthouden van Air: goede sound en mooie witte pakjes, maar op een festival moet er toch wat meer interactie zijn met het publiek en net daar zijn ze toch wel de mist in gegaan.
Leftism de beste dansplaat allertijden. Het debuutalbum van Leftfield van de jaren 90. Na 22 jaar verschijnt dit album opnieuw met een pak nieuwe remixes. En dat moest gevierd worden, gelukkig op de Lokerse Feesten.
Neil Barnes liet zich volledig gaan op “Release The Pressure” , luid , en na een rustige set van Air waren de toeschouwers opgelucht met het geweld van deze band.
“Afro Lelt” stak erbovenuit met de mooie visuals en strakke beats. Daarna kwamen nog “Original”, “Inspection (Check One)”, “Black Flute” en “Space Chanty”. En de classic “Open Up” was echt wel perfect uitgevoerd en ik denk persoonlijk dat John Lydon wel even lachend meekeek.
Een geslaagde avond op de Lokerse Feesten waardoor we toch uitkijken naar de nieuwe cd van Arsenal en de remixes op 'Leftism' van Leftfield.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2017/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Brussels Summer Festival 2017 – dag 7 – Rinôcérôse – Goose – Allez Allez - Milow
Brussels Summer Festival 2017
Paleizenplein + La Madeleine + Kunstberg
Brussel
2017-08-12
Mei Hsia en Phil Blackmarquis
Het grote podium aan het Paleizenplein is beschikbaar , het BSF-festival neemt op deze zevende dag een andere dimensie aan . Omwille van het minder goede weer is de site maar half gevuld, terwijl je anders over de hoofden kon lopen. Toch zijn de shows vanavond zeer interessant.
Het begint met de terugkeer van Rinôcérôse. "Het is meer dan 7 jaar dat we niet live hebben gespeeld", roept Jean-Philippe Freu in het begin van de set. Het is waar dat de band uit Montpellier (NDR: hun accent is herkenbaar als ze spreken) tussen 1997 en 2009 actief waren. Over het algemeen is hun set krachtig, zonder downtime en de kleine technische storing, door de zanger veroorzaakt.
Een sterke Bnann Watts noteren we , die van de ene naar de andere kant springt, zoals vroeger van de Infadels. De electro beats komen uit een klein synth, de grootte van een autoradio, die door één van de gitaristen wordt gecontroleerd. Verder worden ze geruggensteund door de (nog) charmante blonde bassist Patrice Carrié. Afwisselend wordt er door de bandleden gezongen. Het gevolg hiervan is dat je de indruk hebt hier meerdere bands aan het werk te zien. Je denkt aan Primal Scream, Oasis, LCD Soundsystem en soms ook aan prog rock in de instrumentale composities. Sommige van die werden trouwens voor Apple commercials of televisie generieken gebruikt. Jammer dat slechts een paar honderd toeschouwers aanwezig waren. Maar zoals men zegt: de afwezigen hadden ongelijk! We hopen tenminste dat we terug geen zeven jaar zullen moeten wachten voor het volgende optreden !
Goose heeft een grote populariteit in ons land. Als bewijs, hun uitverkochte concerten in de AB en Lotto Arena.. Niet verrassend dus dat de menigte zich heeft verzameld (eindelijk) op het Paleizenplein... die een dansvloer wordt. "So Long", "Control", "Call Me" of "Words" zijn eenvoudige maar uiterst effectieve composities, die zonder interruptie na elkaar worden gemixt. De basis van de muziek is natuurlijk 100% electro maar laat plaats voor enkele rock guitar-riffs en new-wave-achtige bass lijnen. Als je meer wilt weten over deze amicale band uit Kortrijk, binnenkort is er een interview van Goose door Philippe Blackmarquis beschikbaar op de site .
We vertrekken naar de Madeleine-zaal .. Terug naar de jaren '80 met Allez Allez. De zaal is logischerwijs voornamelijk door vijftigers bevolkt. Deze Belgische cult-band kende een bliksemsnelle carrière tussen 1981 en 1985. Hoogtepunten was het Virgin platencontract, het optreden op het Werchter-festival en het opnemen van een Peel Sessions.
Dan vertrok hun zangeres, Sarah Osborne, die verliefd was op de zanger van Heaven 17 en de muziek-wereld verliet. De groep werd vorig jaar opnieuw gelanceerd, toen Marka, de bassist, gasten uitnodigde voor een feestje op het Festival des Solidarités in Namen. Naast hem waren andere originele leden aanwezig, zoals Kris Debusscher of Roby Bindels op drums. Verder nog de charismatische Paul Curtiz en Thom Dewatt op keyboards. De twee blonde zangeressen, waarvan Kyoko Bartsoen, ex-Hooverphonic, proberen de plaats van Osborne in te nemen.
Sterk waren "Dance Marathon" en vooral "African Queen", toen de Afrikaanse percussionist naar voren kwam om te dansen en te zingen. En toen de set bijna ten einde was, na meer dan één uur, had het publiek niet genoeg en scandeerden ze het legendarische "Allez Allez !".
De band kwam terug en speelde het nummer in een furieuse finale. Nostalgie … naar de jaren van onbezorgdheid.
Onze avond werd in Kunstberg afgesloten met een andere , jongere Belgische artiest, Milow meerbepaald. In perfecte Frans, wist Jonathan Vandenbroeck met het (vooral) Franstalig publiek te communiceren. Hij was blijkbaar blij op het BSF terug te zijn. Milow is vooral in Vlaanderen populair maar is erin geslaagd een zeker internationaal succes te halen. Zijn stem is zacht, kloppend. Men vraagt zich zelfs af waarom hij een beroep deed op een blonde zangeres. Helaas voor Jonathan was de reactie van het publiek niet echt overdreven. De eerste rijen gingen ervoor , verderop ging het er rustig aan toe. We verlieten moe maar voldaan het festival op de tunes van Milow
Vertaling Phil Blackmarquis – Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brussels-summer-festival-2017/
Organisatie: BSF
Bryan Adams: Get Up
Bryan Adams – K’s Choice
Festivalpark
Middelkerke
2017-08-11
Govaert Véronique
Aan de vooravond van het Nostalgie Beach Festival valt de eer te beurt aan Bryan Adams om het podium te in te spelen & het publiek alvast in een nostalgische mood te brengen. Het is al sinds 1985 dat we in België een boon hebben voor deze Canadees, toen deed hij ons land een eerste keer aan in het voorprogramma van miss Tina Turner.
Maar over Bryan straks meer, want eerst gaat al onze aandacht naar K's Choice, de support-act van deze avond. Het festivalpark is al van bij aanvang overvol & de sfeer zit helemaal goed. Aan de batterij gitaren te zien die on stage klaar staan plannen broer & zus Bettens samen met hun gevolg ons het komende uur het beste van hunzelf geven ! En dat doen ze dan ook met verve, ze vliegen er gelijk 'vollen bak in' met nummers als “Perfect Scar”, “Hide”, “Come Live the Life”, “Mr Freeze” en “Surrender”. Met haar heel aparte stemgeluid, beetje hees, sexy, rokerig , heeft ze ons helemaal in haar ban en dan die looks, zo stoer en fijn tegelijkertijd, beetje de ruwe bolster met het gouden hart wellicht ...
We krijgen pittige rock voorgeschoteld van een goed op mekaar ingespeelde band en we genieten van mekaar en de performance. De set loopt verder met “Believe”, bij “Almost Happy” krijgen we een uithaal van jewelste voorgeschoteld, heeft die vrouw een longinhoud ... Komen nog voorbij : “Cocoon crash” en “Echo Mountain”. Bij het nummer “I will carry you” is het aan broer Gert om frontaal met de gitaar de show te stelen, zus kijkt toe en ziet dat het goed is.
De 13de song is van bij de eerste noot raak, deze kon niet mankeren, de hit waarmee Sarah hun internationale doorbraak kon forceren, “Not an Addict” wordt luidkeels en integraal meegezongen terwijl alle smartphones de lucht in gaan en er 10.000 foto's worden genomen en evenzoveel filmpjes.
Ze vinden ons een lief publiek en we krijgen ook nog mee dat ze zelf ook fan zijn van Bryan Adams, zich vroeger ooit eens hebben gewaagd aan een cover van “Summer of 69” maar deze nu toch maar niet meer gaan herhalen ;-)
We krijgen nog “Woman” en “Everything for Free” als toemaatje en nadat de fotograaf on stage nog een laatste foto schiet van de band met het publiek als achtergrond, spurten ze naar de stand van de merchandising, voor wie een selfie wilt, you know what to do & where to go ...
Half uurtje geduld nu vooraleer de volgende lading gitaar riffs op ons wordt los gelaten. Iemand anders gaat al de pintjes halen, dus kan ik even rond kijken. Het lijkt hier wel een mini-Werchter, grote massa volk, af en toe een vliegtuig dat over komt gevlogen en veel groen rondom rond. Want ook al spreekt men hier continue over het beach festival, strand of zee zijn niet te zien, het festivalpark ligt in 2de linie achter de bekende Belgische lintbouw aan de kustlijn. Maar daarom niet getreurd, als straks Bryan opkomt zie je de zee nog steeds niet, maar wedden dat je de golven wel zal kunnen voelen ...
En daar zijn ze, 5 man sterk, helemaal in stijl met strakke jeans, wit hemd & blazer en dan knallen maar met als opener “Do What Ya Gotta Do” dat bedoelden wij ook net te zeggen, gelijk gevolgd door “Can't stop this thing we started” en daarmee is de toon gezet. Bryan Adams is een echte hitmachine en wij brullen naar hartenlust mee, o.a. op de tonen van “Run to You”; ook de nieuwe nummers worden gesmaakt en als de eerste tonen van “Heaven” worden ingezet is het meteen duidelijk waarom er geen achtergrondkoor op het podium staat, er is een voorgrondkoor van 10.000 man beschikbaar, de 1ste strofe komt integraal en op de maat uit het publiek. Een beetje emo & romantiek horen erbij toch, het is vakantie en nummers als “Heaven” en “Everything I do” staan al jaren in de Top-20 openingsdansen, dus dansen maar ...
Bij “It's only love” tracht Bryan ons even op het verkeerde been te zetten door ons te doen geloven dat Tina Turner zo meteen uit de coulissen zal komen, maar ‘jammer genoeg’ is ze niet van haar Zwitserse berg neergedaald en mag gitarist Keith Scott de honneurs waarnemen.
Naast muzikale verwennerij komt er ook wat entertainment, er zijn de obligate grapjes over 'the VIP section' en bij het nummer “You belong to me” worden we verzocht 'to swing & shake that ass' waarna Bryan op zoek gaan naar de Vlaamse vertaling hiervan, tja schudden met je gat dan maar en dan doen de heren on strings ons dan ook voor tot hilariteit van het publiek (nog een paar 1.000 foto's).
En dan moest “Summer of 69” nog komen, dat wordt woord voor woord meegezongen als ware Middelkerke één grote karaoke-bar.
De meer en minder bekende nummers volgen mekaar verder op en naar het einde van de set krijgen we enkele gebracht zonder het orkest, enkel Bryan met zijn gitaar en mondharmonica, die man is echt van alle markten thuis.
In de finale krijgen we nog “Brand new day” , waarna we nog enkele covers voorgeschoteld krijgen ook : “C'mon Everybody” van Eddie Cochran gevolgd door Franki Valli's “Can't take my eyes off you” en “Straight from the heart” uit het eigen werk.
Voor de allerlaatste song vraagt Bryan, die nu weer alleen on stage staat om alle gsm's op te lichten en dat geeft een feeëriek beeld op de tonen van “All for love”; het lijkt wel oplichtend plankton in de zee, of dronk ik nu toch een glas te veel ? Het 'plectrum' gaat het publiek in dat betekent het einde van een schitterende avond.
En dan nu gauw naar huis, die smartphone opladen want morgen wacht ons weer een lange dag vol artiesten, vol nostalgie.
Wie op de terugweg zo slim was om op radio Nostalgie af te stemmen, kon nog de ganse weg huiswaarts verder genieten van een after concert, ‘best of’ Bryan Adams afgewisseld met een ‘best of’ voorproefje van het programma van zaterdag.
Setlist : Do what ya gotta do / Can't stop this thing we started / Don't even try / Run to you / Go down Rockin' / Heaven / This Time / It's only love / Cloud #9 / You belong to me / Summer of 69 / When you're gone / Everything I do / Back to You / Somebody / Please Forgive me / Cuts like a Knife / 18 till I die / The only thing that looks good on me is you /
Extra : Brand new day / C'mon Everybody / Can't take my eyes off you / Straight from the heart / All for love
Organisatie: Greenhouse Talent
Lokerse Feesten 2017 – DAG 08 – School Is Cool – Warhola – Bazart – Oscar and the Wolf
Lokerse Feesten 2017
Grote Kaai
Lokeren
11-08-2017
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Het is altijd gezellig toeven op de Lokerse Feesten. Vrijdagavond werd een topavond, met de snelste uitverkoop van dagtickets van het hele festival. Een beduidend jonger publiek dan vorige vrijdag (met de Pixies) zakte naar Lokeren af om School is Cool, Warhola, Bazart en Oscar & The Wolf te komen bekijken.
We trapten dus af met School is Cool. De band van zanger Johannes Genard wisselde al meermaals van opstelling: zowel basgitarist, drummer, toetsenist als violist werden al eens vervangen. Maar we waren blij om te horen dat daar niet al te veel van te merken viel.
Als opener kregen we onmiddellijk een teaser voor de nieuwe plaat, “Good News”. “Run Run Run Run” geeft een dikke knipoog naar Arcade Fire en heeft de tempoversnellingen die een goede popsong nodig heeft. Het zou ook niet de laatste teaser zijn, met nummers die nu al een echte aanvulling zijn voor een ronkende School is Cool-set. Onmiddellijk na de eerste song kregen we “In want of Something”, waardoor de vaart er goed in bleef. We konden een glimlach niet onderdrukken toen bleek dat de band de lichtheid van het eerste album had meegenomen. ‘Lalalatjes’, ‘ohohoh’s’ en dansende hoge toontjes. Het zat er allemaal in. Maar we kregen ook een mooi rustmoment met “I’m not Fine”. Een intiem nummer met een outro waar wel wat van The War on Drugs in zat. Keyboardspeelster Hanne Torfs ging serieus aan het zwieren met haar lange rode krullen. Er kon zelfs bijna een lachje vanaf.
Johannes Genard zette iets later al “Warpaint” in, en pakte het publiek helemaal in met zijn HA’s vanuit de onderbuik. Stilletjesaan kwam het besef: School is Cool heeft bijna alleen maar hits en sterke nummers. We waren het eigenlijk al een beetje vergeten. En daar komt nog een grote plus bij.
Ook de nieuwe songs vallen niet uit de toon. We konden na “Run Run Run Run” nog proeven van “Entertainment”, “Bad Behaviour”, “Whirled Music”, “Fight of the Century” en natuurlijk “Trophy Wall”, dat nu al hoog in de hitlijsten staat genoteerd. Eindigen deden we met - hoe kan het ook anders - “The World is gonna end Tonight” en “New Kids in Town”. Het maakte een sterke set helemaal af. Hebben we nog iets gemist? Niet echt, maar we hadden graag nog eens die cover van “Honey Bee” van Belle Perez gehoord. Een veelbelovend optreden voor de komende plaat, en een mooie opwarmer voor wat komen ging.
Fans van Bazart konden zich vervolgens alvast opwarmen met Warhola, het soloproject van Oliver Symons. Die naam doet misschien een belletje ringen? Oliver mocht in 2008 ons land vertegenwoordigen op de finale van het Junior Eurovisiesongfestival met “Shut up”. Daarna richtte hij zich volledig op de muziekwereld. In 2014 won Warhola ‘Humo’s Rock Rally’ en dit jaar zijn ze op verschillende muziekfestivals terug te vinden.
In een witte doktersjas, vergezeld door twee drummers zette Oliver zijn setlist in met verleidelijke danspasjes en een hoge, soms onverstaanbare stem. De invloeden van Bazart en Oscar and the wolf die we later op de avond kunnen bewonderen zijn duidelijk merkbaar. Met “Girl” wisselt Warhola het zweverige af met wat hiphop. De grote liefhebbers – vooral jonge tienermeisjes – konden zich uitleven, maar het grotere publiek kon hij toch niet volledig bekoren. Na de zwaarmoedige nummers “Reshape” en “Lady” was het tijd voor iets nieuws. Opgewektere, exotische deuntjes kwamen er met “Promise”, hun nieuwe single. “Red”, uit hun EP “Aura” werd ingezet met bijhorende verlichting. Dan was het tijd voor het moment waar iedereen naar uitkeek, hun recentste Studio Brussel-hit “Jewels”. Helaas de enige minuten waarop het publiek echt loskwam. “Tot sebiet!”
Met Bazart kregen we één van de jongste sterren van het Nederlandstalig muziekfirmament op ons bord. Over wat er op dat bord ligt, zijn de meningen vaak verdeeld. Maar één ding is zeker: Mathieu Terryn probeert zijn optredens altijd zo zwoel mogelijk te maken voor zijn fans, en ook op de Lokerse Feesten slaagde hij daar wel in. Zo startten we met het koppel “Census” en “Nacht”. Dat laatste is het liedje waar hij steeds “Blijven drijven” in zingt. We kregen een ‘griezelige’ intro in het duistere “Voodoo”, dat zwaar bonkend en ruisend op het publiek afkwam. Mathieu Terryn stak zijn tong uit zijn bek, na het vierde nummer moet hij al een beetje moe geweest zijn. Ondertussen hoorden we steeds Oliver Symons op de achtergrond met een volledig elektrisch klinkende stem, net als hij deed bij Warhola trouwens. Eén uniek moment in de set gebeurde dat niet, bij “Zienderogen”, waarin zelfs even a capella werd gezongen. Onmiddellijk het mooiste stukje van het optreden. Verder gingen de meisjes aan het shaken bij “Lux” (dat is het liedje waar hij steeds “Ze willen altijd veel te veel” in zingt) en spoot de witte confetti het publiek in tijdens “Chaos”. In die laatste werden nog eens de zware bassen losgelaten, afgewisseld met rustpauzes in het nummer. Volksmenner Terryn liet het publiek ondertussen niet gerust met zijn oproepen tot meezingen, handjes klappen, zwaaien met de armen en zitten/rechtspringen. En ja, we zagen er “ongelooflijk mooi uit” vanavond. Bazart schuwt de clichés niet.
Wat kregen we nog? “Echo” heeft een plotse versnelling in het nummer dat leuk is na de trage robotachtige intro. En “Goud” natuurlijk. Dat is het liedje waar hij steeds “Liever snel naar de hel dan traag naar de hemel in zingt”. We kregen deze keer gouden confetti geserveerd bij onze oorwurm. Maar Bazart was niet meer dan dat. Als je tien keer op rij dezelfde onsamenhangende/poëtische lyric verwerkt met een klein beatje eronder, dan blijft het jammer genoeg in je kop zitten. Daarom is Bazart volgens ons eerder een tweede Clouseau (met vernieuwd sexappeal) dan dat we hen willen vergelijken met Oscar and the Wolf.
Een half uur later was het aan hen. Oscar and the Wolf was ‘le moment suprême’ van de avond. Dat Max Colombie graag een beetje excentriek wil zijn, weten we al langer dan vandaag. Zo wachtte hij ons vrijdagavond op in een knalrode lange regenjas en legerbroek, terwijl zijn band onder hem “So Real” reeds aan het inzetten was in een soort kooi, belicht met bliksemschichten. Tijdens “The Game” en “Honey” toonde Max zijn meest verleidelijke dance moves en kwam hij wat dichter richting publiek. Bij het catchy “You are mine” werd het duidelijk dat de sfeer goed zat in Lokeren.
Vervolgens werden we verwend met nieuwe single “Runaway”, die binnenkort uitkomt. Na een paaldansje rond zijn micro, een vest minder en een ‘brandende’ kooi, zagen we een gelukkige Max “Joaquim” opvoeren. “This is one for you guys”, klonk het bij de frontman en prompt hoorden we het elektronische “Touch down” en vervolgens het sensuele “Undress”. Het publiek zwaaide met veel plezier mee. Om het rustige “Moonshine” in te zetten, vroeg Max het publiek om de lichtjes van onze smartphones aan te steken. Max leek oprecht ontroerd en pinkte een traantje weg. Na het rustige intermezzo, konden we onze benen niet langer stilhouden bij de nieuwe hit “Breathing”. Terwijl zeepbellen over de Grote Kaai vlogen, kwam Max het publiek even begroeten. Ook “On fire” en “Princes” waren vlot dansbare nummertjes.
De set werd afgesloten met “Strange Entity”, een afsluiter van formaat waarbij de volledige Belgische ‘family’ nog een buiging kwam maken. België boven!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2017/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Al dag en dauw brengt Moon Duo monotoon beukende poppsychedelica, stoner en desert . V.U, Suicide en Wipers houden ze hoog in het vaandel. Moon Duo is het project van songwriter/gitarist Eric Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips en keyboardspeler/echtgenote Sanae Yamada. Ze slagen erin hun materiaal op twee of drie akkoorden te laten voortdrijven , het stoort niet, dit is nu eenmaal het soort bezwerende muziek die Moon Duo produceert.
Ze hebben nu een tweeluik uit , het eerste deel stellen we hier nu voorop, dat staat voor duiternis (‘yin’) , het tweede deel vertegenwoordigt de lichte kant van het bestaan (‘yang’).
Op ‘yin’ hebben we het oud vertrouwd patroon van die eindeloze repetitieve loops, de ups en downs van slepende, opborrelende, zwierige, schurende , scheurende ritmes en de echoënde zang . Die trance is spannend , intrigerend en heerlijk genietbaar .
De twee denderen lekker door met aanstekelijk , smaakvol , sfeervol materiaal.
Kortom , Moon Duo doet al jaren waar ze goed in zijn …
Het kwintet uit LA heeft met ‘Stage four’ opnieuw een sterke plaat uit . Twaalf songs in nog geen veertig minuten , waarbij Jeremy Bolm alle pijn , woede, frustratie van zich af zingt en schreeuwt . Ook is de plaat erg beladen en is ‘stage four’ een eerbetoon aan het overlijden van z’n moeder . De screamo/hardcore wordt omgebogen naar indie/artpunk.
Een gebalde vuist, een intense spanning en emotionaliteit heerst in het materiaal van de kernachtige, compacte songs .
Een goed bewaard geheim , die Touché Amoré!
Achter Ultimate Painting hebben we het creatieve brein van het duo Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls, die op korte tijd al bekoorden en overtuigden met twee platen . Ze blijven maar liedjes schrijven . Ze zijn nu toe aan hun derde op nog geen twee jaar tijd . De lekkere rammelpop van de eerste maakt meer en meer plaats voor subtiliteit en ingetogenheid. De gitaren worden omgeleid naar Wurlitzer/piano tunes in het materiaal . We krijgen een sfeervol , dromerig , melodieus album, verslavend inwerkende nummers met een repetitieve ritmiek en zalvende, aangename vocals . Een ‘midnight summerdream’ plaat , die aanklopt bij de sound van Teenage Fanclub, Chills, Galaxie 500 en natuurlijk V.U. en Big star.
Live durven ze steviger te klinken en door de keys voelen we meer psychedelica. Tien mooie songs , die ons weten te raken en die nergens uit de bocht gaan!
Jazz Middelheim 2017 – Jazz Eternal!
Jazz Middelheim 2017
Park Den Brandt
2017-08-03 t/m 2017-08-06
Antwerpen
Dieter Nyffels
Verslag Jazz Middelheim 2017: 05 + 06 augustus 2017
Jazz Middelheim heb ik me altijd voorgesteld als een plek waar het om meer gaat dan enkel jazz als muziek, maar ook om jazz als idee. Zaterdag kon dat zeker bevestigd worden door het aanwezige publiek van hipsters en jazzcats, dat niet al te talrijk aanwezig was, en iedereen, mezelf inbegrepen, genoeg plaats liet om rustig rond te lopen terwijl je de muziek sowieso overal goed hoorde, en de sfeer op te snuiven, die hoe later het werd steeds meer opschoof richting rokerige kelders en lucht die blauw is van rook of een verschuiving van het visuele spectrum. Je kan zo best wel wat bijleren op zo’n festival. Het is niet per se belangrijk om alles gezien te hebben zoals op andere festivals, maar het hoort er gewoon bij om wat rond te hangen, onder het genot van een biertje of een trendyer drankje.
dag 1 – zaterdag 5 augustus 2017
Eerste artiest van de avond was Tony Allen, één van de grondleggers van de afrobeat, die tegenwoordig zeker niet enkel op jazzfestivals rondhangt maar tegenwoordig ook met elektronica aan de slag gaat, en zowel hier als op technofestivals kan worden teruggevonden. Zaterdag was sowieso de dag van de tributes aan jazzlegendes en voor Tony Allen was dat Art Blakey, wiens nummers hij niet per se qua vorm als wel geest trouw bleef, zodat je iets kreeg wat nieuw en verfrissend was. Jazz met een beat, wat tegenwoordig en zelfs eigenlijk de afgelopen 25 jaar heel vaak is gedaan, maar dan hier met organische drumritmes. Jazz als idee van vrijheid en muzikale filosofie en dan kan elk genre jazz zijn als je maar met een open geest luistert. Tony Allen en band trachtten een feestje op gang te brengen, maar daar was de sfeer behalve voor een aantal niet altijd even jonge aficionados nog wat te gezapig voor. Wellicht ook wat te vroeg op te dag, en met een publiek dat het alcoholverbruik pas aansneed.
Dan was de volgende band ietwat traditioneler, maar die bestond dan ook uit artiesten die allemaal zijn grootgebracht in de klassieke New Yorkse jazz-traditie. De Mingus Big Band bracht een tribuut aan de oude grootheid, die hier in een ver 1976 ook nog op het podium stond. Meteen een heel andere sfeer, richting hotellobby’s, grote sigaren wier rook rond palmbomen meanderen, en een soundtrack voor wellicht iets van Woody Allen of Bill Wilder. Voor zover ik kon beoordelen was dit braver minder experimenteel, maar zeer professioneel gebracht. Het enige wat enigszins ontbrak was het verrassingselement, maar uiteindelijk was dit een zeer mooi concert.
Misschien kan een gebrek aan durf ook Bill Frissell verweten worden, die zich aan het oeuvre van John Lennon waagde, nu niet meteen gekend als jazzartiest. Het waren ook rustige, kabbelende versies die zich niet altijd even diep in het geheugen wisten te prenten, ook al omdat het publiek gezien het uur meer aandacht voor geestrijke drank en de bijhorende versnaperingen had, dan voor wat de band wist te brengen. Uitschieter was zeker de versie van “Come Together”, maar voor de rest kabbelde het wat te veel, waarbij je vaak moeite had om de nummers te herkennen, wat al of niet de bedoeling kan zijn geweest. Afsluiter “Strawberry Fields” redde de meubelen nog wel, maar in het algemeen kwam het concert niet zo goed over.
Intussen was het donker aan het worden en mochten we ons opmaken voor wat het hoogtepunt van de avond zou blijken te zijn met Randy Weston + Band, mij voor dit concert onbekend, maar iemand met wel degelijk een grote staat van verdienste. 91 intussen en heel erg vitaal. Een man die tijdens het concert regelmatig de tijd nam om uit te wijden over waar de jazz en de Afrikaanse muziek vandaag kwam en welke betekenis eraan moest worden toegekend. Niet altijd even historisch correct, maar zeer onderhoudend. Muzikaal was er veel vrijheid voor de bandleden die loos mochten gaan met het oeuvre van een ander jazzmonument, Thelonious Monk, nummers die eerder de mystieke kant van de jazz aanraakten, zoals je die bij Pharoah Sanders en Lonnie Liston Smith terug vindt. Hele goede muzikanten die ook van de grootmeester ruim de baan kregen om hun talenten in drum- en saxofoonsolo’s te tonen. Een meer dan memorabele afsluiter van deze zaterdag.
dag 2 – zondag 6 augustus 2017
Zondag was er meteen al een pak meer volk en ook de samenstelling van het publiek was anders, wat overduidelijk aan Van Morrisson lag, die een hele generatie van zestigers op de been had gebracht. Veel drukker dus en het was leuk mensen kijken, zeker de ietwat ouderen die er absoluut helemaal klaar voor waren om nog eens al was het enkel in gedachten nog eens uit de bol te gaan als in hun jongere jaren. De programmatie voor vandaag was ook meteen echt anders dan op zaterdag, met een grotere variatie die een breder publiek trok, maar dan misschien ook de echt jazz-aficionados minder aansprak.
Becca Stevens was volgens de bio in de New York Times aangekondigd als Best Kept Secret, maar daar hebben ze bij onze noorderburen al een heel festival vol van. Ze stond ook op een dag met een heel andere programmering, met bands die op zich niet tot de zuivere jazz hoorden, voor zover zoiets nog bestaat of relevant is. Wat ze brengt is een mengeling van jazz met folk- en popinvloeden. Stevens heeft een heel mooie stem maar songs die niet altijd even vast of sterk zijn, en hier en daar wat te veel effect. Soms heb je wat te veel het gevoel naar een filmsoundtrack te luisteren. Op een of andere manier ontbreekt de ziel voor mij wat in de muziek.
Ook Dans Dans bracht een soort hybride mix die de muzikale vrijheid hoog in het vaandel voert. Je kan het eerder experimentele jazz genoemd kan worden, dan een heel erg dansbare variant van het genre, en bleef naar mijn gevoel soms iets te veel steken in goede ideeën, in grooves, zonder echt memorabele melodieën. Het moment van de dag voor het concert was ook niet zo dankbaar. Boeiend uiteindelijk maar geen concert waar je je kleinkinderen ooit nog over zal vertellen.
Afsluiter Van Morrison had zoals gezegd heel veel volk gelokt, en het was ook drummen in en vooral rond de tent om nog iets op te vangen van wat toch een levende legende van de blues is. Visueel is er nu ook niet zo veel te zien aan de Morrison concert omdat hij in zijn karakteristieke outfit met hoed en zonnebril toch wel een beetje als een standbeeld zijn band dirigeert.
Met de stem is er anders helemaal niks mis, en het begin van het concert gaf een aantal jazzy versies te horen van minder bekende nummers, waar het publiek ook minder op reageerde dan op de klassiekers die steeds meer de setlist inkropen. Uiteindelijk waren de meeste mensen daar wel voor gekomen, en het was allemaal heel goed gebracht, maar avontuurlijk zou het deze avond niet meer worden. Niet dat het publiek van waardig ouder wordende fans daar om maalde, want zij stonden intussen al lang op de stoelen te dansen, en we hebben eigenlijk maar één iemand eraf zien kukkelen. “Sometimes we Cry” was vooral memorabel vanwege de moeder-dochter-combinatie die voor ons hun stoelen aan het wankelen brengen, en door toedoen van pa en schoonzoon net niet vallen. “Help me” was zeker een hoogtepunt van de avond, met een harmonicasolo die de tent deed ontploffen. “Dark Side of the Road” begon broeierig om glad en zwoel aan de ‘bright side’ te eindigen. “Shake, rattle & roll” deed precies dat met publiek, terwijl afsluiters “Brown Eyed Girl” en uiteraard “Gloria” de hele tent in een matige vorm van extase brachten.
Met afstand het beste bluesoptreden van het festival, maar dat klinkt zo gemeen. Neen, met een glimlach werd iedereen, mezelf incluis, de nacht ingestuurd. Jazz eternal.
Neem gerust een kijkje naar de pics via www.jazzmiddelheim.be
Organisatie: Jazz Middelheim
Lokerse Feesten 2017 – DAG 04 – Fischer-Z – Tjens Matic - Madness
Lokerse Feesten 2017
Grote Kaai
Lokeren
2017-08-07
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Een avondje Lokerse Feesten, het staat altijd garant voor een gezonde portie gezelligheid. Dat was vanavond niet anders: alle ‘oudjes’ verzamelden zich om een paar van hun jeugdhelden te horen spelen en waren in opperbeste stemming.
Normaal ook, want maandag stonden enkele toppers op het programma. Fischer-Z was de ‘opwarmer’ van dienst, een rol die John Watts en de zijnen graag op zich namen, zij het iets beneden hun stand. De band en het publiek moesten wel wat aan elkaar wennen. “Further from Love” is een topnummer, maar het meezingmomentje dat de enthousiaste frontzanger wilde organiseren kwam er niet helemaal uit. Maar met “Room Service” begonnen de voetjes dan toch op en neer te gaan. Fischer-Z bracht zo iets meer tempo, mede dankzij een leuke rol voor de synthspeler. Tempo dus, en tijd voor “The Worker”. Een fantastische hit, waarvoor Watts nog eens dat hoge stemmetje uithaalde en daarna nog een stek uitdeelde aan de vips op het balkon. Gelach alom bij het plebs, dat geen balkon had die avond.
Dat Fischer-Z de zware thema’s niet schuwt bleek ook in “Battalions of Strangers”. Het is een nummer over de miserie van kindsoldaten, een ‘happy song about death’. Niet veel later kregen we al “So Long”, de absolute hit van de band. Lokeren genoot van de gaafheid van de song, die na al die jaren meer dan de tand des tijds heeft doorstaan.
Maar we kregen ook wat nieuwe nummers te horen. John Watts rockte in “Wild Wild Wild Wild” en greep er zelfs even een andere gitaar bij. Verder werden we op snelheid gepakt door “Limbo” en “Wax Dolls”, waarin de drummer zijn duivels kon ontbinden. Daarna kwamen nog een paar typische Fischer-Z songs waar we niet helemaal warm van werden, zoals “Pretty Paracetamol”, “Head On” en “In England”, al bewees John Watts er wel zijn klasse mee. Zuiverder dan wat hij bracht kan bijna niet. Het was uiteindelijk wachten tot hij helemaal op het einde met “Marliese” op de proppen kwam, dat iedereen ging meezingen. OH-OH, op naar Tjens Matic, maar wat hebben we ervan genoten meneer Watts.
Wie in maart geen tickets kon bemachtigen voor Tjens Matic in de AB, kreeg vanavond op de Lokerse Feesten opnieuw een kans. Arno Hintjens heeft op zijn 68ste zijn voormalige groepen Tjens Couter en T.C. Matic laten samensmelten tot Tjens Matic. Voor de eerste hitjes op tafel werden gesmeten, liet Arno nog even weten dat er wel wat meer anarchie aanwezig mag zijn in de huidige muziekscene. Het idee achter Tjens Matic. Samen met Laurens Smagghe, Bruno Fevery en Mirco Banovic uit zijn vaste band houdt Arno de jaren 70 rock-’n-roll in leven.
Hintjens zette meteen zijn ruige stembanden open met “Being somebody” en “Cook me”, begeleid door enkele stevige gitaar- en bassriffs. Bij “The Milkcow” maakten de gitaren even plaats voor de mondharmonica. Een ding was zeker: Arno gaf het beste van zichzelf en overtreft volgens ons vanavond zijn performance op Boomtown @ Gentse Feesten enkele weken geleden.
Fans van T.C. Matic konden genieten van “Que pasa” en “Middle class and blue eyes” en er werden ook wel eens enkele noten uit het Belgisch volkslied er tussen gesmeten. Wie zin had in ‘patatten met saucissen’ kreeg “Viva Boema” op zijn bord. (Onze excuses voor het flauwe woordgrapje).
Ook liefhebbers van Tjens Couter kwamen vervolgens aan hun trekken met “Gimme what I need”, een stevige portie rock waarbij ook de mondharmonica nog eens werd bovengehaald. “Arrivederci solo” kwam nog aan bod en daarna “ging zijnen moat even een andere gitaar nemen” om met een schitterende solo het nummer “Meet the freaks” in te zetten. Arno zorgde voor het nodige gegrom en de bijhorende ‘rock-n-roll godver…’. Dat hij af en toe even zijn blaadje moet omdraaien, vergeven we hem uiteraard uit de grond van ons hart.
Tijd voor de hitjes! “Oh la la la, c’est magnifique” gonsde door Lokeren, armen en smartphones vlogen de lucht in. Het publiek zong zo schoon mee dat hij er naar eigen zeggen een « cerebrale erectie » van kreeg. Loeiende gitaren bij “Middle finger” en een dik applaus met veel gejuich bij “Putain Putain”. Herkenden we daar ook een Eurovisiesongfestivaldeuntje? Arno kon uiteraard niet zomaar weggaan zonder een laatste bisnummer en wist ons te bekoren met “Ha Ha”. Fingers crossed dat Tjens Matic zo nog even blijft doorgaan.
Maar voor de meesten was het natuurlijk wachten op Madness, die zichzelf na 37 jaar nog steeds beroept op ‘The Greatest Show on Earth’. En de energieke frontman Graham McPherson en saxofonist Lee Thompson doen je zelfs nog even twijfelen om het te geloven. Maar daarvoor leunt de band iets te veel op de hits uit de beginjaren, zeker om anderhalf uur te kunnen vullen. Al begonnen we al met een feestje, met openingsnummer “Embarassment”. Onmiddellijk ging Lee Thompson helemaal los. En “The Prince”, de ode aan Prince Buster van “One Step Beyond” was ook heel cool.
De Ska-helden van weleer kwamen daarna wel heel erg poppy uit de hoek met “NW5” en “My Girl”. Met “Blackbird” kregen we een nummer opgedragen aan Amy Winehouse. Het begon met de vertelstem van McPherson en eindigde met een foto van Amy. Leuk dat ze het doen, maar geen echte meerwaarde voor het optreden.
We gingen wat meer de reggae-stijl op met “I Chase the Devil”, waarin de saxofonist een griezelig masker opzette. Tegelijkertijd hoorden we opnieuw een leuk nummer, maar niet top. Bij het nieuwere “Mumbo Jumbo”, een aanklacht tegen Trump, Nigel Farage en de Brexit, werd het allemaal wat zwoeler en werden de sambaballen bovengehaald. Lee Thompson nam zelfs even over als frontzanger.
Maar toegegeven, iedereen zat natuurlijk te wachten op de echte hits. Diegene die de ouderen nostalgisch doen terugdenken aan hun energieke ska-periode. En bij het zestiende nummer was het eindelijk zover. Na een verjaardagsliedje voor trompettist Chris, werd “One Step Beyond” ingezet, waarna een leuk optreden werd omgetoverd in een fantastische trip naar het verleden. Na “One Step Beyond” vlogen we lekker door naar “The House of Fun”. De band speelde heerlijk met het tempo en ging onmiddellijk over naar het snelle “Baggy Trousers”. Het publiek was volledig mee, en ook op het podium was overal beweging. En natuurlijk konden we niet naar huis zonder “Our House” en “It Must be Love”. Iedereen pakte elkaar vast, mannen kweelden als jonge meisjes en wij konden niet geloven dat wij er ook mochten bij zijn. Dit was de reden waarom we zo van Madness houden. Gelukkig kregen we nog twee bisnummers. Met “Madness” konden we alweer beginnen shaken en met een sprookjesachtige intro en loeiende stoomboot kregen we als afsluiter “Night Boat to Caïro”. Een fantastische hit van formaat, en iedereen blij naar huis.
Want Madness speelde in Lokeren ‘The Greatest Show on Earth’, of toch wat het laatste half uur van de show betreft.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2017/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2017 – zondag 6 augustus 2017
Festival Dranouter 2017
Festivalterrein
Dranouter
2017-08-06
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Op de afsluitende dag voelde je de aanwezigheid van het kermis– familiegevoel . Het ging er uiterst ontspannend , relaxt aan toe . Rustig keuvelend en genieten van de muziek …
Tamikrest uit Mali is muzikaal uitnodigend voor zoiets, ondanks de politiek onderdrukking in hun eigen land . De Touareg nomaden brengen samen met hun vrienden Tinariwen een hypnotiserende retro/world/woestijnblues pop , die je in een onweerstaanbare trance brengt door die bedwelmende klanken en ritmes . De gitaargrooves, de bluesy licks, de percussies, de reggae , de funk inslag en de worldpop laten je niet los. In hun gitaren horen we ergens Hendrickx , Mark Knopfler en Chris Eckman (remember Walkabouts) . Een mooie luisterervaring en –trip. Ze streven naar een vredig , verenigd Mali en wereld . We hopen met hen dat dit ooit kan verwezenlijkt worden, waar dan ook …
De veelzijdige instrumentalisten van het Duitse Bukahara dreven het tempo op in de Clubstage . Viool, trombone , contrabas en akoestische gitaar , percussie en foottics zijn de centrale instrumenten die net die injectie geven . Het kwartet ging gretig te werk , heel wat dynamiek op het podium , die een feestje wisten op te bouwen en inspeelden op het publiek. Mooi .
Daniel Norgren uit Zweden is een graag geziene gast in ons landje . Hij brak terecht door met ‘Alasbury’, al het zesde album , en hij toont live wat een multi-instrumentalist hij wel is . Gitaar , piano , mondharmonica , accordeon , hij beheerst het perfect en samen met twee anderen geeft hij live zijn nummers intensiteit en diepgang. Jawel , sing/songwriting en rootsamericana vinden hun plaatje . De songs werden uitgediept , het gitaartalent onderstreept, en deed denken aan de live set van Jeff Tweedy met z’n Wilco en Ryley Walker onlangs, twee fenomenen in het genre . Een doorleefde , emotionele trip , waar de randjes wat rauw mogen klinken en de instrumenten heel wat ademruimte kregen .
‘The folk world’s foremost a cappella trio’ worden ze in de UK wel eens omschreven . Coope Boyes en Simpson hebben een nauwe band door de jaren met Dranouter opgebouwd . Hun verhalentrant wordt opgenomen in hun drie a cappella stemmen , die diep , erg diep gaan … Een volle Club stak hen een hart onder riem en was aanwezig op hun laatste show op Belgische bodem .
Gregory Porter was vanavond de hoofd-act . De populaire soul- en jazz zanger heeft er tal van samenwerkingen opzitten (o.m. Disclosure, Claptone, Van Morrison) en brengt zijn muziek dichter naar een breder en jonger publiek. “Liquid spirit” betekende de doorbraak en zorgde voor een grammy als ‘best jazz vocal’ album . ‘Take me to the alley’ is z’n recentste . Mooi uitgedost in witte tenue , houdt hij de full band in z’n greep. De sfeervolle , dromerige, aangename loungy nummers krijgen een punch door de handclaps en zijn (vertrouwde) warme, suikerzoete, emotievolle baritonzang. Iets apart alvast , zeker op het eind in z’n anderhalf uur durende set toen hij een paar greatest hits in elkaar boxte in een rapzang als “No one bites the dust” , “Papa was a rolling stone” , “Smoke on the water” en verder zijn bewondering uitte voor Sam Cooke en Stevie Wonder enz . Een genotvolle trip kregen we hier aangeboden van het Amerikaans ‘souljazz’ multi-talent.
Nog even Radio Fresnel meepikken in de Palace , die vorig jaar aan de ingang evergreens van onder het stof haalden en verzorgden met enkele pittige insteeks . Heel wat volk kwam de beentjes spreiden op die oude hits , die … dit jaar iets meer commentaar mochten hebben.
In die tussentijd waren De Dolfijntjes van Wim Opbrouck en Wim Willaert in gang geschoten om de succesvolle editie van Festival Dranouter uit te wuiven . Ze zijn onmiskenbaar met elkaar verbonden en hebben er een handvol optredens opzitten op het festival . De Dolfijntjes staan garant voor puur entertainment, waarbij bekende liedjes naar hun hand worden gezet, en ze weten er à l’improviste, de meest ongelofelijk ‘West-Vloamse’ versies en medley van te maken . Ze nemen een loopje met klassiekers door de eigen interpretatie op accordeon, keys blazers en ritmesectie.
Een energieke afsluiter waar we op terug weg in het Heuvelland nog eventjes konden van genieten …
We kunnen nu al uitkijken naar volgend jaar .
..
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2017/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Brussels Summer Festival 2017 - dag 1 – Magyd Cherfi - Nouvelle Vague
Brussels Summer Festival 2017
La Madeleine + Magic Mirrors
Brussel
06-08-2017
Mei Hsia en Phil Blackmarquis
Daar gaan we weer voor een nieuwe editie van het Brussels Summer Festival! De 16e editie begint zachtjesaan . Slechts twee scenes , La Madeleine en de Magic Mirrors, zijn open vandaag.
Toen we in de Magic Mirrors aankwamen, was de set van Magyd Cherfi al bezig. Zijn muziek zit ergens tussen een 'raï' à la Rachid Taha en een gypsy jazz in de stijl van Sanseverino. Tussen de nummers spreekt hij tamelijk veel en de introductie van « Inch’allah peut-être » is zelfs een beetje burlesk.
De veiligheidsmaatregelen zijn nog strenger dan vorig jaar en zijn ietwat hinderlijk. We komen eindelijk in de Madeleine-zaal aan. En het is de moeite, Nouvelle Vague staat op de stage. Dit project werd opgericht in 2004 en centraal in de band staan Marc Collin en Olivier Libaux. Deze laatste is vandaag aanwezig: hij speelt akoestische gitaar en zit op een kruk aan de linkerkant van het podium. Het concept van Nouvelle Vague bestaat uit akoestieke covers van nummers uit de new-wave periode, uitsluitend door zangeressen gezongen. Tot op heden hebben een tiental zangeressen in de line-up van de band deelgenomen. Zoals, b.v., Helena Noguerra of Mareva Galenter. Vanavond bestaat het vrouwelijke duo uit Mélanie Pain, die sinds het begin in het project is, en Elodie Frégé, relatief nieuw in het project en vooral bekend als de winnaar van Star Academy Frankrijk in 2003.
De setlist omvat o.m. "Blue Monday" van New Order, "All Cats Are Grey" van The Cure en "Just can't get enough" van Depeche Mode. De bijna kinderlijke stem van Melanie Pain klinkt als een kruising tussen Elizabeth Fraser en Alison Shaw. In bepaalde nummers klinkt haar stem gewoon perfect. Elodie Frégé is minder diskreet : haar stem en haar gestalte hebben meer impact , soms overdrijft ze een beetje. Elodie zingt ook twee originele NV-nummers, nl « La Pluie et le Beau Temps », een eigen compositie met O. Libaux en « Maladroit », gecomponeerd door O. Libaux.
Naar het einde toe , wordt « Love Will Tear Us Apart », van Joy Division, in koor door het publiek gezongen.
Dit concert is het laatste in de tour van Nouvelle Vague (ze keren terug na een lange tour in de Verenigde Staten). Hun laatste concert was voor het BSF-festival erg geslaagd.
Vertaling Phil Blackmarquis - Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brussels-summer-festival-2017/
Organisatie: BSF
Lokerse Feesten 2017 – DAG 3 – Metaldag met o.m. Megadeth, Alice Cooper en Marilyn Manson
Lokerse Feesten 2017
Grote Kaai
Lokeren
2017-08-06
Wim Guillemyn
De metaldag in Lokeren is nu al enkele jaren een vaste waarde in de programmatie van de Lokerse Feesten. En ook dit jaar zijn ze er terug in geslaagd om een mooi programma op te stellen. Niet verwonderlijk dus dat het event dan ook was uitverkocht. Fleddy Melculy en The Amity Affliction hadden de boel al op gang getrokken toen we het plein betraden. Juist op tijd voor Apocalyptica.
Apocalyptica kwam langs met zijn tour ‘Metallica plays by four cello’. Uitsluitend Metallica nummers dus. De heren zijn natuurlijk rasmuzikanten die de sfeer van metal met hun klassieke instrumenten heel goed weten te benaderen. Het ene nummer komt al wat beter uit de verf dan het andere. “Fight With Fire” komt bv wat minder over terwijl “From whom The Bell Tolls” een knaller is. Er werd vooral uit het oudere werk van Metallica gegraaid om nummers te brengen. Zowel stevige tracks als enkele ballads. Een ideale opwarmer voor wat nog moest komen.
Igor and Max Cavalera returns to ‘Roots’. De twee broers kwamen afgezakt om het twintigjarig oude Sepultura album ‘Roots’ te vieren. Voor velen zullen de twee broers wel de echte Sepultura blijven ondanks dat de band zelf nog bestaat zonder hen. Ze begonnen meteen met “Roots Bloody Roots” en hadden meteen het publiek in hun zak. Max Cavalera ontpopt zich als volksmenner. De moshpit en het crowdsurfen werd luid aangemoedigd. Ook muzikaal stond de band stevig in zijn schoenen. Bovendien bleek nog maar eens de sterkte van het album. Naar het einde toe kwam er ook een eerbetoon aan Lemmy en werd “The Ace of Spades” gespeeld om daarna te eindigen met nog eens “Roots Bloody Roots”.
Megadeth startte de show met een mooie animatie om daarna te openen met “Prince Of Darkness”. De stem van Mustaine kwam tijdens het eerste nummer niet volledig uit de verf maar tegen het tweede nummer “Hangar 18” was dit euvel verholpen. We kregen een scherpe show met een band in vorm en ondersteund door heel knappe visuals. Mustaine sprak ook het publiek toe en liet weten dat de drummer een Belg was. Een muur Marshalls en een goed geluid deden de rest. Een gesmaakte show.
Alice Cooper is al bijna een levende legende. Reeds 69 jaar oud maar aan de stem en show was dit niet te merken. Na de intro viel het reusachtig doek, met de typische Alice-ogen, naar beneden. Er werd sterk van start gegaan met “Brutal Planet” en “No More Mr Nice Guy”. Hij had stuk voor stuk talentrijke muzikanten mee gebracht die speelden met hun instrument alsof het niets inhield. Drie gitaristen, een bas en drum vulden het podium. We kregen ook een prachtige drumsolo voorgeschoteld. De lichtshow was prachtig. En Alice Cooper zou zichzelf niet zijn zonder de nodige theatrale momenten: de dwangbuis en guillotine, de verkleedpartijen en verdwijntrucs… De boel ontplofte goed met “Poison” dat gevolgd werd door het oude “Halo Of Flies” en “Feed My Frankenstein”. “Paranoiac Personality” uit het nieuwste te verschijnen album “Paranormal” passeerde ook de revue en het moet gezegd worden: het stond helemaal niet mis tussen de rest. Op “I’ m Eighteen” kwam headliner Marilyn Manson on stage voor een duet met Alice. Tenslotte werd er afgesloten met “School’s Out” waarmee Alice Cooper bewees nog verre van versleten te zijn.
Setlist: Brutal Planet, No More Mr Nice Guy, Under My Wheels, Woman of Mass Destruction, Poison, Halo Of Flies, Feed My Frankenstein, Cold Ethyl, Only Women Bleed, Paranoiac Personality, Ballad of Dwight Fry, Killer/I Love The Dead, Eighteen en School’s Out.
Shockrocker Marilyn Manson was headliner. Er kwam een lange intro met “The End” van The Doors. Toen viel het zwarte doek naar beneden en werd er geopend met “Revelation #12”. Manson was centraal gezeten op een enorme troon. Manson zag er wat opgeblazen uit. Vroeger zag hij er eerder als een pannenlat uit. De band speelde heel degelijk. De zang was bij momenten goed. Na het tweede nummer “This is the New Shit” kon hij het niet nalaten om murmelend op te merken dat hij het publiek niet kon horen. Wat passeerde nog de revue? Onder andere de cover “Sweet Dreams Are Made of This”, “The Dope Show”, “Disposable Teens”, “We Know Where You Fucking Live” … Wat kunnen we zeggen van het optreden? Als shockrocker slaagt hij er niet meer in om te shockeren maar het was een degelijk doch niet onvergetelijke show waarvan menig zich afvroeg waarom hij na en niet voor Alice Cooper stond geprogrammeerd.
De Metaldag in Lokeren was terecht uitverkocht!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2017/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Goat - Gemaskerd bal in het Rivierenhof
Goat - Brutus – Briqueville
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-08-06
Sam De Rijcke
Mocht Stanley Kubrick het ooit in zijn hoofd halen om een vervolg te draaien op ‘Eyes Wide Shut’ en hij vraagt zich af waar die maskers en capes gebleven zijn, dan mag hij die bij Briqueville gaan zoeken. De groepsleden zijn er met die handel vandoor en hebben er hun handelsmerk van gemaakt om voortaan incignito en steeds gemaskerd door het leven te gaan. Of ze ook voor hun backstage capriolen ‘Eyes Wide Shut’ als inspiratiebron nemen, dat laten we in het midden, maar het zou daar in Antwerpen wel eens een orgie van jewelste kunnen worden met die zotskappen van Goat er bij.
Gezien de groepsleden die geheimzinnigheid rond hun identiteit hoog in het vaandel dragen zal Briqueville misschien wel gedoemd blijven tot de status van eeuwige cultband, maar met de duistere muziek die de band maakt lijkt het plaatje wel te kloppen. Sommigen gaan het zoeken in de omgeving van Amenra, en dat is nog zo gek niet. Briqueville heeft niet die intense oerkracht van Amenra of de brutaliteit van Steak Number Eight, maar je mag hen wel in het onverlichte straatje van de begeesterende Belgische post-metal gaan plaatsen. Hun songs zijn lange brokken post-metal die een ziel en hart hebben en steeds aanzwellen tot een indrukwekkende climax. “Akte VI” uit hun geweldige tweede album ‘II’ (yep, qua titels zijn ze zeer vindingrijk) is zo een wonderbaarlijke knaller waar wij vroeg op de avond al kippenvel van krijgen. Kortom, Briqueville maakt indruk.
Nog zo een talentvolle band is het Leuvense trio Brutus. We zagen hen eerder dit jaar in de Balzaal van de Gentse Vooruit en werden daar compleet omvergeblazen door zoveel heftig geweld. Frontvrouw en drumster Stefanie Mannaerts schreeuwt zich telkenmale de longen uit het tengere lijf en creëert daarmee tonnen statische elektriciteit. Het mag een klein wonder heten dat Mannaerts na al die optredens überhaupt nog een stem heeft.
Die intensiteit en elektriciteit hangt ook rond in de songs die loeiend hard en met een rotvaart het publiek worden in gekieperd. Met al die knallers uit dat driftige debuutalbum ‘Burst’ hebben ze inmiddels een stevige live reputatie opgebouwd die ze ook in het Rivierenhof volledig waarmaken. Brutus is hier trouwens de enige band die het zonder vermomming doet, maar tussen die sterke gemaskerde acts als Briqueville en Goat lijdt Brutus hoegenaamd geen …gezichtsverlies (met onze excuses voor deze flauwe woordspeling, ze zat klaar en moest er uit).
Mocht u het nog niet weten, het Zweedse Goat is uniek, wereldvreemd en ronduit geweldig. Steek Tinariwen, Black Sabbath, King Gizzard & The Lizard Wizard en Funkadelic in de blender, voeg er wat exotische pepers aan toe en je krijgt een buitengewone sound die op een podium boven zichzelf uitstijgt. Wat Goat live doet is ongeëvenaard. Het zijn de twee frontdames die met hun bezwerende vocals en sjamanistische danspasjes het volk danig weten op te hitsen, het gemaskerde zootje daarachter produceert een strakke en verslavende sound die bij momenten hard door de boxen scheurt en elders dan weer funky as hell klinkt. Geen enkele andere band weet op zo een prikkelende manier Afrikaanse ritmes, psychedelische freaksounds en stevige gitaren samen te brengen. Goat draait er zelfs de vingers niet voor om met blokfluiten uit te pakken in het onweerstaanbare “Djorolen/ Union Of Sun And Moon”. Een uitbundig bommetje als “Goatfuzz” is Black Sabbath midden in het oerwoud en “Goatman” is een wild huwelijk van tribal drums en snerende gitaren. Bij “Temple Rhythms” gaan we met zijn allen rond de kolkende kookpot van een bijna uitgestorven Afrikaanse stam dansen (we willen niet weten wat er in de pot zit maar we zijn volledig in trance).
Gans de act is een bont allegaartje van trance geluiden en ophitsende ritmes die rechtstreeks uit de Zweedse jungle komen (wij wisten niet dat ze die daar hadden maar vanavond werd het bewijs geleverd).
Goat trekt nog eens alle registers open om er uit te gaan, de lange afsluiter “Det Som Aldrig Forandras” mondt uit in een verslavende jam en is ronduit fenomenaal.
De volgende keer zijn we terug van de partij en we hopen van u hetzelfde.
Mee te brengen om Goat ten volle te kunnen beleven : dansgewillige heupen, een luchtgitaar en een knoert van een joint.
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Lokerse Feesten 2017 – DAG 2 - Delv!s - Anouk - Doe Maar
Lokerse Feesten 2017
Grote Kaai
Lokeren
2017-08-05
Govaert Véronique
In de vooravond van dag 2 op de Lokerse Feesten is het een gezellige drukte in de Sportlaan, een laatste regenbui nemen we er ook nog wel bij ... Festivals vragen wat organisatie en dat is hier niet anders, de toegangskaart dient ingeruild voor een polsbandjes & dan gaan we gescheiden heren & dames door de security.
Het terrein oogt nog leeg, evenals het podium, maar het schema dient strikt gevolgd & zowaar klokslag 20u verschijnt Delv!s samen met zijn 7-koppige band on stage. Hij, Niels Delvaux uit Landen, heeft er duidelijk zin in, evenals zijn muzikanten. Deze laatste staan in een halve cirkel opgesteld als ware het een huisorkest; de achtergrondzangeres heeft een stem als een nachtegaal; we hebben het gelijk al door daar vooraan aan het podium. Het gros van het dan al aanwezige publiek is wellicht nog drankbonnekes aan het kopen & verzilveren, waardoor de eerste nummers niet echt de aandacht krijgen die ze verdienen. . Dat Niels zijn bindteksten in het Engels uit, is dan wel weer grappig want het is hier wel Vlaams-Brabant die Oost-Vlaanderen toespreekt, wellicht denkt hij verder & ziet hij nu al een internationale doorbraak ? Helemaal niet onwaarschijnlijk trouwens ...
Delv!s moet het niet echt hebben van zijn dans moves, van zijn zangkwaliteit des te meer, hij brengt ons funky, catchy, swingende nummers & doet er alles aan om wat interactie te brengen. We horen naast de nieuwe nummers als “Home again” ook een oudere song “Tell me”, er volgt een cover van Nina Simone's : “Ain't got no/I got life” en dan brengt Niels ons een ode aan de mama's, deze in het publiek e, uiteraard vooral dan zijn eigenste mama, waarbij we inmiddels al weer gewoon in het Vlaams worden toegesproken ... We zijn ondertussen 8 nummers verder en het publiek is al flink wat aangedikt en samen met de ondergaande zon gaat het ook wat swingen op het gekende “Come my way” . Oh, is dat van hem ? hoor je dan al eens vallen … Met “Sunday Interlude” wordt de set afgesloten en ook al is het nog maar (zaterdag) avond, het wordt gesmaakt ! Niels weet met zichzelf en zijn energie geen blijf en springt als een jonge hond in het rond, maar wie neemt het hem kwalijk. We genoten van mekaar en wij houden jou in de gaten, daar in Landen & andere landen...
21u28 : En daar staat ze dan, helemaal fris en fruitig, de blonde lokken getemd met de stijltang, zwarte outfit (ja ja ok, zwart slankt af) Anouk ... in Lokeren ... wat geografisch gezien midden tussen Hamme en Gent in ligt, de respectievelijke geboorte- en woonplaats van Herman Brusselmans. Deze laatste was weer zijn charmante zelve bij het schrijven van zijn column voor ‘Revue’ eerder deze zomer, waarbij Anouk tot op het bot werd gefileerd. Er ontstond een kleine rel in Nederland, maar ach dat hoort bij het rock & roll leventje wellicht ? On stage weet de Nederlandse rockchick zich omringd door een 11-koppige 'multi culti' mannelijke bezetting en ze vliegen er gelijk in met “Modern World” gevolgd door “Killer Bee”, “Woman” en “3 days in a row”, ...
Het is genieten van de performance, haar stem, de professionele muzikanten ; Anouk straalt, glimlacht, geniet en scoort hiermee geweldig en ze praat gewoon Nederlands met ons. Vervolgens brengen ze “Looking for love” en “Run away together” waarna “Jeruzalem” rockt, zoals het hoort. En dan het nummer waar het allemaal mee begon anno '97 “Nobody’s Wife” tegen dan is van die gestylde blonde coupe weinig meer over, beetje headbangen is haar niet vreemd en wij zingen luidkeels mee ... Draadloos wordt er overgeschakeld naar een emotioneler moment met “Lost” wat zeer ingetogen gebracht wordt, ook hier wordt er spontaan meegezongen uit het publiek en sfeervol worden de briquets boven gehaald en de smartphones heen en weer gezwaaid.
En dan wordt de eindspurt ingezet met achtereenvolgens “Girl”, “Burn” en als finale “Good God”. Doorheen de laatste nummers zingt het achtergrondkoor "Fake it till we die", beetje promo mag altijd natuurlijk ... Anouk verlaat de arena, terwijl de muzikanten nog wat verder door gaan. "You go girl, een hartstikke gaaf concert was dit !
Enne ... 'eat this Herman, daar in je schrijvershol (lees : -loft) !
Hangt er nu plots een beetje spanning in de lucht ? En wat ruik ik daar ? Er hangt precies wel wat meer in de lucht ... die dekselse Nederlandse fans hebben zowaar nog een pitstop gemaakt in de coffeeshop alvorens de grens over te steken. En de echte 'die hard fans' zijn vooraf nog de kelder ingedoken op zoek naar die 'zuurstokroze - felgroene - met - knalgeel - accent - gadgets' van weleer, naast hier en daar een pin, t-shirt of pet zag ik zowaar polsbandjes ofte zweetbandjes (denk Björn Borg) . Hilarisch misschien wel, maar ach wel jeugdsentiment van de bovenste plank. Dit waren wel de 'lichteffecten' van de eighties toch ? Inschuiven geblazen nu, de dames op kop en de heren die volgen gedwee. Ernst & Henny ofte Doe Maar daar moet je met je neus bovenop staan, toch ? En of dat geschuif de moeite was ? Beider heren ogen nog steeds knap en strak in pak en vel, je zou het hen niet aangeven maar beide hebben bouwjaar 1948, ik reken het voor u uit, inderdaad ze zijn 69 jaar & hebben nog geen grammetje aan charisma ingeboet. Ook hier weer spat de charme en genot van de samenzang er van af, Ernst & Henny tillen mekaar naar een hoger plan en wij genieten van de aaneenrijging van minder bekende nummers en die welke we luidkeels meezingen. Een streepje reggae is bij Doe Maar nooit ver weg en daar danken we het blazer trio van harte voor, wat een streling voor het oor, sax, trompet & trombone (wacht eens, die kerel met de trombone die liep net nog te blazen bij Anouk !) Zo zie je maar kwaliteit wordt geapprecieerd en gedeeld.
Bij het nummer 'Nederwiet' krijgen we het bezoek van gastzanger Joost Belinfante, vroeger nog wel eens invaller op de bas, trombone of percussie, maar wel de terechte schrijver van het nummer. Echt zingen doet hij niet, maar het nummer wordt ons gebracht op een zalige manier, een lesje biologie over de ‘Cannabis sativa Hollandica’ . Ernst & Henny leveren ook nog hun bijdrage en dit is echt genieten. Wie weet zijn we inmiddels ook al een beetje high, want die zo herkenbare geur, die kan je echt niet zijn ontgaan ...
Bij ”32 jaar” ofte “sinds een dag of twee” gaat de volumeknop in het publiek ook weer fors omhoog; temeer het nummer bij ons recent nog gecoverd werd door de Limburgse groep Van Echelpoel , nee zij waren geen gastzanger, want hier gaat toch echt niks boven de 'real stuff' ! De kelen zijn nu toch gesmeerd en we gaan door met “De bom', waarna er dan ook effectief op de sound van de geigerteller 2 gigantische bommen 'confetti' ontploffen.
Het einde van de set is al in zicht, maar dat willen we helemaal nog niet, 'Doe maar' gewoon verder ... ja die kon ik niet laten liggen toch ? Maar na “Belle Hélène” en “Smoorverliefd” is het countdown tot het finale bisnummer “Eén nacht alleen” welke uiteraard luidkeels wordt meegezongen. Henny en Ernst zullen in menig droom zijn opgedoken die nacht, want er werd ons nogmaals bevestigd dat beide echt niet van de herenliefde zijn. Ja ja, één nacht alleen met die twee (grijns grijns) hey we zijn toch 'childeren from the eighties' of niet soms ?
Setlist : Okee / Zoek het zelf maar uit / Nachtzuster / Ruma Saja / Alles gaat voorbij / Pa / Radeloos / Dansen met Allice / Is dit alles / Hé hé / De eerste x / Nederwiet / Doris day / Tijd Genoeg / 32 jaar / De bom / Belle Hélène / Smoorverliefd
Extra : Eén nacht alleen
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2017/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2017 – zaterdag 5 augustus 2017
Festival Dranouter 2017
Festivalterrein
Dranouter
2017-08-05
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Op de tweede festivaldag kwam de muziek uit alle windstreken , wat een gevarieerd aanbod opleverde . De main stage kleurde onze ‘tricort’ met Raymond , Warhaus en Bazart , de meest hotte Vlaamse band van het moment .
Op de mainstage was er al vroeg in de namiddag het gelegenheidsensembe Opposite Loft Singers van Belgische artiesten die Dylan nummers in de picture plaatsten . Goed om in de juiste stemming te komen voor het latere Belgengeweld die het podium kwamen inpalmen .
Maar tussen in had je Eliza Carthy en haar Wayward Band . Zij heeft de folktraditie in de aderen , ging authentiek te werk en toonde wat ‘Folk’ Dranouter ooit was . In een aparte witte tenue Victoriaanse stijl, speelde ze met haar uitgebreid combo in het eerste deel een frisse, bruisende set met heel moves met haar viool. Het tweede deel was ingenomen, sfeervoller . Ze gaf een vocale voordracht om een Verenigd Europa. Haar virtuoze, beheerste vioolspel ging in dialoog met de strijkers , elektrische gitaren , accordeon en de andere violen .
De oudste , Raymond Van Het Groenewoud , gaf de aftrap op de mainstage . Altijd goed voor een portie goede Vlaamse rock, wat het ook was … alleen Raymond vergat misschien dat hij hier op een festival stond en bracht eerder een set die in de theaterzalen het best tot z’n recht kwam . We kregen een rits nieuwe songs , heel wat sfeervolle , pakkende nummers – waar hij wel steeds goed in is -, en een paar old classics . De droge humor en moraalfilosofie hoort erbij . “Vallen en opstaan” was één van de nummers , aangevuld met een wiegeliedje, en zo ervaarden we het hier een uurtje . “Maria” ,”Zij houdt van vrijen” , “2 meisjes” en het 40 jaar oude “Meisjes” , met veertig meiden , dames op het podium ontstaken de lont en brachten meer levendigheid. Raymond moet de duimen leggen voor het jonge talent ...
Warhaus was de eerste … Warhaus is één van de Balthazaradepten . Maarten Devoldere heeft z’n vriendin Sylvia Kreusch van het vroegere A soldier’s heart erbij geroepen . Met vier zijn ze . De ganse zomer is volgeboekt , dus mis hen niet , want ze zijn één van de best scorende live bands van dit moment . De nummers op plaat zijn eerder duister , donker van aard , maar komen live tot volledige ontplooiing : De zwoele , sensueel smachtende, dampende, prikkelende sound vol bochtenwerk , die door de erotiserende danspasjes van Kreusch veel aan de verbeelding overliet, bouwt op , wordt hectisch , klinkt avontuurlijk en ontploft , ontspoort .
Een soort film noir die het licht schuwt door de gitaarticks , het -getokkel, de indringende , huiverende elektronica, de verdwaalde sax, de hakkende ritmes op z’n Lucky Luke’s en de zangpartijen .
De nummers plakten aan de ribben . Deze band groeit per live optreden . De broeierige intensiteit van hun materiaal krijgt meer ruimte , vrijheid (meer beats , percussie, noise) en houden van een experimenterende touch . Tussen “The good lie” , “I’m not him” klonk solo een sober , innemende grauw gespeelde “Memory” . Ook de nieuwe track “Mad world” (?) doet vermoeden dat Warhaus niet zomaar een tussendoortje is . Sterk, heel sterk!
De hotste band Bazart sloot de mainstage af. De jongsten onder ons moesten tot middernacht wachten om hun idolen te zien . Ze hebben nog maar één plaat uit , maar ondertussen staan ze al in het Sportpaleis . Ons volkje smelt voor hun radiovriendelijke pop die dromerige, aanstekelijke indie , r& b en hiphopmotiefjes bevat . Op Dour moesten ze nog wat opboksen tegen onze Franstalige vrienden , hier gingen meteen de harten sneller slaan als Mathieu en C° het podium betraden . Jong en oud van 7 tot 77, iedereen houdt van deze Bazart .
Mathieu is een volksmenner, hij bespeelt z’n publiek, hitst hen op en dat zorgt net voor dat ietsje meer . De popelektronische songs baanden zich een weg , hebben een meezingrefrein, - gehalte en worden dan ook luidkeels meegezongen .
Een handjesgordijn werd opgehangen en snippers vlogen in het rond op popnummers “Chaos”, “Nacht” , “Koortsdroom”, “Echo” “Lux” en de doorbraaksingle “Goud” . Bazart blijft maar aan fans winnen … Een zegetocht op Dranouter .
Op de andere stages stonden we stil bij de volgende acts
Het vieruurtje met de De Nijghse Vrouwen rond Astrid Nijgh in een volgepakte Voute . Een eerbetoon werd gespeeld aan songschrijver Lennaert Nijgh, door zijn ex (herinner u “Ik doe wat ik doe” uit ‘73 ). De drie zangeressen met Astrid en band herwerkten muzikaal de nummers in sobere, ingetogen en twinkelende melodieën . Centraal stond het gekende werk van Boudewijn De Groot en dat waren verdomd veel goede nummers (“Meester Prikkebeen”, “Meisje van 16” , “Land van maas & waal” , “Verdronken vlinder”) . Hoogtepunten waren “Welterusten mijnheer de president” , nog steeds brandend actueel , “Strand” in een spervuur van tekstvel , en verder ook een “Jan Klaassen was trompetter”, met de flutes, en “De Pastorale”, die iedereen op de been bracht.
Orkesta Mendoza zette de clubstage op z’n kop . De bigband rond Sergio Mendoza liet een Zuiderse wind waaien over Dranouter . Een arsenaal aan instrumenten zagen we op het podium . Mendoza dirigeert; trompetten , sax , klarinet, sambaballen, accordeon, percussie tekenden voor een broeierig, aanstekelijk feestje in de beste traditie van Manu Chao en de mexicanaplaten van Los Lobos. ‘Mariachi’! ‘Iva Mosa Guarachab’!
Rustpunt was Leyla McCalla , de Amerikaanse folkartieste van Haïtiaanse afkomst . Het werd een uiterst ingenomen set met cello , viool , banjo , die grasduint in de country/blues/folk en er wordt materiaal gezalfd van cajun tot gospel.
Afsluiter in de Club was Stef Camil Carlens . Zita Swoon, de world projecten en de dans/theatervoorstellingen zijn momenteel wat opgeborgen. Hij bracht onlangs z’n eerste soloplaat uit , ‘Stuck in the status quo’ . Hij heeft een gelegenheidsband rond zich geformeerd. Met vijf staan ze op het podium , waaronder Nicolas Rombouts (contrabas Dez Mona) en twee dames op keys/piano en harp . Ze zijn verdomd goed op elkaar ingespeeld en de songs kregen meer diepgang en intensiteit . Hij bouwde z’n nummers op , gaf ze een intense spanning, bracht uppercuts toe en deed ze exploderen . De instrumenten kregen ruimte en Stef Camil ontpopte zich als een begenadigd gitarist . “Empty world” , een erg persoonlijk eerbetoon aan wijlen boezemvriendin Yasmime , raakte . “I’m going away” zinderde na . Pure muzikale pracht en kracht in een psychedelisch rock à jazz/blues jasje. Enkele Zita Swoon, Moondog Jr nummers werden niet vergeten kregen een herwerking , o.m. een “Thinking ‘bout you all of the time” . De troubadour ontbond alle duivels. Je hebt zo van die gigs dat alles in elkaar overvloeit .
Stef Camil kan uiterst tevreden zijn . Geen ontkomen aan , dit was hier een memorabel concert!
We konden alvast terugdenken aan een sterke tweede dag Festivaldranouter.
Neem gerust een kijkje naar de ouics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2017/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2017 – zaterdag 5 augustus 2017
Festival Dranouter 2017
Festivalterrein
Dranouter
2017-08-05
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Op de tweede festivaldag kwam de muziek uit alle windstreken , wat een gevarieerd aanbod opleverde . De main stage kleurde onze ‘tricort’ met Raymond , Warhaus en Bazart , de meest hotte Vlaamse band van het moment .
Op de mainstage was er al vroeg in de namiddag het gelegenheidsensembe Opposite Loft Singers van Belgische artiesten die Dylan nummers in de picture plaatsten . Goed om in de juiste stemming te komen voor het latere Belgengeweld die het podium kwamen inpalmen .
Maar tussen in had je Eliza Carthy en haar Wayward Band . Zij heeft de folktraditie in de aderen , ging authentiek te werk en toonde wat ‘Folk’ Dranouter ooit was . In een aparte witte tenue Victoriaanse stijl, speelde ze met haar uitgebreid combo in het eerste deel een frisse, bruisende set met heel moves met haar viool. Het tweede deel was ingenomen, sfeervoller . Ze gaf een vocale voordracht om een Verenigd Europa. Haar virtuoze, beheerste vioolspel ging in dialoog met de strijkers , elektrische gitaren , accordeon en de andere violen .
De oudste , Raymond Van Het Groenewoud , gaf de aftrap op de mainstage . Altijd goed voor een portie goede Vlaamse rock, wat het ook was … alleen Raymond vergat misschien dat hij hier op een festival stond en bracht eerder een set die in de theaterzalen het best tot z’n recht kwam . We kregen een rits nieuwe songs , heel wat sfeervolle , pakkende nummers – waar hij wel steeds goed in is -, en een paar old classics . De droge humor en moraalfilosofie hoort erbij . “Vallen en opstaan” was één van de nummers , aangevuld met een wiegeliedje, en zo ervaarden we het hier een uurtje . “Maria” ,”Zij houdt van vrijen” , “2 meisjes” en het 40 jaar oude “Meisjes” , met veertig meiden , dames op het podium ontstaken de lont en brachten meer levendigheid. Raymond moest hier toch de duimen leggen voor het jonge talent ...
Warhaus was de eerste … Warhaus is één van de Balthazaradepten . Maarten Devoldere heeft z’n vriendin Sylvia Kreusch van het vroegere A soldier’s heart erbij geroepen . Met vier zijn ze . De ganse zomer is volgeboekt , dus mis hen niet , want ze zijn één van de best scorende live bands van dit moment . De nummers op plaat zijn eerder duister , donker van aard , maar komen live tot volledige ontplooiing : De zwoele , sensueel smachtende, dampende, prikkelende sound vol bochtenwerk , die door de erotiserende danspasjes van Kreusch veel aan de verbeelding overliet, bouwt op , wordt hectisch , klinkt avontuurlijk en ontploft , ontspoort .
Een soort film noir die het licht schuwt door de gitaarticks , het -getokkel, de indringende , huiverende elektronica, de verdwaalde sax, de hakkende ritmes op z’n Lucky Luke’s en de zangpartijen .
De nummers plakten aan de ribben . Deze band groeit per live optreden . De broeierige intensiteit van hun materiaal krijgt meer ruimte , vrijheid (meer beats , percussie, noise) en houden van een experimenterende touch . Tussen “The good lie” , “I’m not him” , “Love’s a stranger” klonk solo een sober , innemende grauw gespeelde “Memory” . Ook de nieuwe track “Mad world” (?) doet vermoeden dat Warhaus niet zomaar een tussendoortje is . Sterk, heel sterk!
De hotste band Bazart sloot de mainstage af. De jongsten onder ons moesten tot middernacht wachten om hun idolen te zien . Ze hebben nog maar één plaat uit , maar ondertussen staan ze al in het Sportpaleis . Ons volkje smelt voor hun radiovriendelijke pop die dromerige, aanstekelijke indie , r&b en hiphopmotiefjes bevat . Op Dour moesten ze nog wat opboksen tegen onze Franstalige vrienden , hier gingen meteen de harten sneller slaan als Mathieu en C° het podium betraden . Jong en oud van 7 tot 77, iedereen houdt van deze Bazart .
Mathieu is een volksmenner, hij bespeelt z’n publiek, hitst hen op en dat zorgt net voor dat ietsje meer . De popelektronische songs baanden zich een weg , hebben een meezingrefrein, - gehalte en worden dan ook luidkeels meegezongen .
Een handjesgordijn werd opgehangen en snippers vlogen in het rond op popnummers “Chaos”, “Nacht” , “Koortsdroom”, “Echo” “Lux” en de doorbraaksingle “Goud” . Bazart blijft maar aan fans winnen … Een zegetocht op Dranouter .
Op de andere stages stonden we stil bij de volgende acts
… O.m. met het vieruurtje met de De Nijghse Vrouwen rond Astrid Nijgh in een volgepakte Voute . Een eerbetoon werd gespeeld aan songschrijver Lennaert Nijgh, haar ex (herinner u “Ik doe wat ik doe” uit ‘73 ). De drie zangeressen met Astrid en band herwerkten muzikaal de nummers in sobere, ingetogen en twinkelende melodieën . Centraal stond het gekende werk van Boudewijn De Groot en dat waren verdomd veel goede nummers (“Meester Prikkebeen”, “Meisje van 16” , “Land van maas & waal” , “Verdronken vlinder”) . Hoogtepunten waren “Welterusten mijnheer de president” , nog steeds brandend actueel , “Strand” in een spervuur van tekstvel , en verder ook een “Jan Klaassen was trompetter”, met de flutes, en tot slot “De Pastorale”, die iedereen op de been bracht.
Orkesta Mendoza zette de clubstage op z’n kop . De bigband rond Sergio Mendoza liet een Zuiderse wind waaien over Dranouter . Een arsenaal aan instrumenten zagen we op het podium . Mendoza dirigeert; trompetten , sax , klarinet, sambaballen, accordeon, percussie tekenden voor een broeierig, aanstekelijk feestje in de beste traditie van Manu Chao en de mexicanaplaten van Los Lobos. ‘Mariachi’! ‘Iva Mosa Guarachab’!
Rustpunt was Leyla McCalla , de Amerikaanse folkartieste van Haïtiaanse afkomst . Het werd een uiterst ingenomen set met cello , viool , banjo , die grasduint in de country/blues/folk en er wordt materiaal gezalfd van cajun tot gospel.
Afsluiter in de Club was Stef Camil Carlens . Zita Swoon, de world projecten en de dans/theatervoorstellingen zijn momenteel wat opgeborgen. Hij bracht onlangs z’n eerste soloplaat uit , ‘Stuck in the status quo’ . Hij heeft een gelegenheidsband rond zich geformeerd. Met vijf staan ze op het podium , waaronder Nicolas Rombouts (contrabas Dez Mona) en twee dames op keys/piano en harp . Ze zijn verdomd goed op elkaar ingespeeld en de songs kregen meer diepgang en intensiteit . Hij bouwde z’n nummers op , gaf ze een intense spanning, bracht uppercuts toe en deed ze exploderen . De instrumenten kregen ruimte en Stef Camil ontpopte zich als een begenadigd gitarist . “Empty world” , een erg persoonlijk eerbetoon aan wijlen boezemvriendin Yasmime , raakte . “I’m going away” zinderde na . Pure muzikale pracht en kracht in een psychedelisch rock à jazz/blues jasje. Enkele Zita Swoon, Moondog Jr nummers werden niet vergeten kregen een herwerking , o.m. een “People are like slamming doors” en “Thinking ‘bout you all of the time” . Het nieuwe “Back on the road” onderstreept z’n creativiteit . De troubadour ontbond alle duivels. Je hebt zo van die gigs dat alles in elkaar overvloeit .
Stef Camil kan uiterst tevreden zijn . Geen ontkomen aan , dit was hier een memorabel concert!
In the picture - Boom’n van de weireld - Goed gerief van Ief
Line up: YVES BONDUE - zang & accordeon, JAN DE SMET – drums, PIET CLARYSSE – gitaar, DANNY DESLOOVERE – tuba, BERT SOETE - alt- & baritonsax, JIMMY PEIRS – trombone, ARVID WAELKENS - trompet & bugel
Onze lokale duizendpoot en multitalent Yves Bondue kwam even passeren met zijn project de Boom’n van de Weireld. En dat zal Dranouter geweten hebben en nooit vergeten. Gezang, accordeon, drums en gitaren wortelen in de stevige potgrond van vier koperblazers. Hoog in de kruinen versmelt chanson met een vleugje Franse pornopop, hier en daar sijpelt een straaltje jazz als zonlicht door het gebladerte en af en toe klinkt de Balkan van tussen de massieve stammen. Nogmaals, dat zal Dranouter geweten hebben. De Boom’n pletten De Voute met de vingers in de neus en op één been plat, en dit om half drie ’s middags, wat naar Dranouternormen ontieglijk vroeg is. En daar zijn redenen voor. De ietwat kalmere (nou ja) opener “Boom’n Van De Weireld” bouwt op en laat al ras duidelijk maken dat er een serieus feest op komst is. Je zit meteen een roedel super gemotiveerde en professionele muzikanten. Je ziet meteen dat die gasten op elkaar ingespeeld zijn. Maar je ziet ook waar het hem nu net om draait: Ze druipen niet alleen van het zweet, het is vooral speelplezier dat eraf druipt. Iedereen staat met een spontane lach op het podium en dat is héél besmettelijk.
De afgeladen volle tent ruilt al snel de zitjes voor dansruimte. Het feest kan niet meer stuk. Het ene hoogtepunt wisselt het andere af met als absolute climax met wat De Boom’n zelf de Franse pornopop noemen “Le Télephon”. Maar nu doe ik de rest van de playlist ietwat oneer aan. Wetende dat Yves Bondue een begenadigd autodidactisch componist is, besef je al snel dat de eigen nummers minstens even sterk zijn. Festivalorganisatoren en ambiance zoeker aller landen, verenigt u en boek de Boom’n!
Playlist: 1.Boom’n Van De Weireld 2.Le grand jacuzzi 3. In het begin 4. La Fernande - instr. 5. Oenger 6. Les Cornichons 7. Kater 8. La frontière 9. Het ratsoen 10. Bubamara - instr. Dr Nele Karajlic 11. Caféklap 12. Le Téléphon 13. Quand l’été seras passé 14. Balkan Con Crete - instr. BIS ‘t Weggewoaid stik land - instr.
(dank aan Lode Vanassche)
We konden alvast terugdenken aan een sterke tweede dag Festivaldranouter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2017/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2017 – DAG 1 – Millionaire – Black Box Revelation - Pixies
Lokerse Feesten 2017
Grote Kaai
Lokeren
2017-08-04
Geert Huys
Hoezo, ‘gitaarrock = dead’? Niet enkel wij, maar ook de programmatoren van de 43ste Lokerse Feesten geeuwen eens lekker wanneer dit soort fake news op de radar passeert. En waarom niet meteen de daad bij het woord voegen: op de openingsdag van de muziektiendaagse langs de Grote Kaai stonden maar liefst vier bands die stekelige sixstrings cultiveren als het hoogste culturele erfgoed.
Door de overrompeling op een zonnige vrijdagavond zagen we de eerste set op conto van het jonge vaderlandse grut genaamd EQUAL IDIOTS door de neus geboord. Snel op dus naar ander schoon volk van eigen bodem MILLIONAIRE (***1/2), of zoals als snel zou blijken, De Grote Tim Vanhamel Show. Er staan inmiddels 12 jaar op de teller sinds de vorige Millionaire plaat ‘Paradisiac’, doch wil de 39-jarige krullebol het woord ‘come-back’ niet in de mond nemen. De setlist loog er alvast niet om: op een uur tijd passeerden ‘amper’ twee oude songs de revue, de rest werd met verve geput uit de jongste (en wederom fraaie) worp ‘Sciencing’.
De weirdo funk van het wervelende debuut en de boosheid van het ondoordringbare ‘Paradisiac’ zijn verdwenen, gebleven zijn de eigenzinnigheid en guts van Vanhamel. Openen met de aan Masters Of Reality schatplichtige instrumental “Visa Running” en er meteen de twee recente singles “I’m Not Who You Think You Are” en “Busy Man” achteraan gooien in het openingskwartier: bye bye aan alle conventies! Vanhamel laat zich tegenwoordig flankeren door twee gitaristen (waaronder good old Aldo Struyf) die in plaats van de scheurende decibels van weleer nu de kaart van subtiele alt.psychedelica trokken. Dat de frontman herhaaldelijk ‘peace & love’ predikte al was het 1967 was dus geen toeval. Echt vonken deed Millionaire v2.0 pas vanaf het uit graniet opgetrokken oudje “I’m On High”, het onvermijdelijke “Champagne” en de onheilspellende krautrock van “Little Boy Blue”. Welkom terug van euh ... nooit weggeweest, Tim & co!
Jan Paternoster en Dries Van Dijck, oftewel BLACK BOX REVELATION (**1/2), verschenen redelijk out of the blue op de affiche in Lokeren. Twee jaar na de laatste plaat ‘Highway Cruiser’ leek het duo even van de publieke radar verdwenen, maar de Belgische festivalzomer volledig links laten liggen was uiteindelijk toch geen optie. Zonder echt nieuw materiaal onder de arm kregen we dus een dik uur ‘best of’ voorgeschoteld, wat resulteerde in een carrière overzicht met evenveel pieken als dalen.
Met het gruizige startschot “Do I Know You” maakte het duo meteen duidelijk waarom hun beginperiode zo speciaal was. Zonder veel pardon kregen we een lekkere portie ongeschoren garageblues in de maag gesplitst, maar echt lang konden ze de cool van die pretentieloze start niet vasthouden. Het duo leek wel wat té zegezeker in Lokeren: het nietszeggende gewauwel van Paternoster haalden onnodig de flow uit de set, met als dieptepunt het flauwe brugje tussen de Lokerse paardenworsten en het nodeloos lang uitgerokken mainstream hitje “War Horse”. En ja, een festivalset opsmukken met een cover is op papier een goed idee, maar van een evergreen als “Heart Of Gold” blijf je veiligheidshalve toch beter af. Een andere veelgebruikte formule, i.e. het uitnodigen van een andere festival act, werkte dan weer wel. Toen publiekslieveling Tim Vanhamel mocht komen meejammen sloeg de vlam terug even in de pan, maar het middelmatige eindverdict lag toen al vast.
Sinds de release van hun twee (erg) matige reunieplaten en het vertrek van oerbassiste Kim Deal is de persmeute niet altijd even lief geweest over de huidige bestaansredenen van PIXIES (****), maar dat zal de modale indie fan een zorg wezen. Toegegeven, tegenwoordig zijn Black Francis & co live dan wel behoorlijk onvoorspelbaar en wisselvallig, zeker is wel dat er steeds duchtig zal worden geput uit hun grensverleggende back catalogue die in een periode van amper vijf jaar tijd (’87-’92) ineen werd gebokst. Maar dat Boston’s finest zó snedig en vitaal uit de hoek zouden komen, neen, die uppercut hadden we langs de Grote Kaai echt niet zien aankomen.
De Amerikanen kozen voor een erg trefzekere start met een triootje geplukt uit hun classic album ‘Doolittle’. En warempel, “Gouge Away”, “Dead” en “Wave Of Mutilation” klonken bijna even onheilspellend als die eerste keer in ’88. De rolverdeling zat van meet af aan dan ook perfect: obesitas-patiënt-in-wording Francis zocht zoals gewoonlijk geen enkel contact met het publiek maar snauwde en schreeuwde even vervaarlijk als in de gloriejaren, de als dandy vermomde Joey Santiago liet met opperste precisie zijn gitaar twang heerlijk ontsporen, de basrukken van ‘la nouvelle Deal’ Paz Lenchantin (ex-A Perfect Circle en Zwan) vibreerden even goed tot diep in de onderbuik, en de traag-snel dynamiek van drum veteraan David ‘the magician’ Lovering zorgde voor de punky surfrock edge zo kenmerkend voor menige vintage Pixies evergreen.
Met de gretigheid van een stelletje PS mandatarissen werkte het gezelschap zich Ramones-gewijs doorheen een rijtje van 33 songs, en dat daar een pak nummers uit het vorig jaar verschenen ‘Head Carrier’ tussen zaten viel niet eens erg op. Ook fijn om te zien dat Pixies ten allen tijde hun cool behielden: anthem “Where Is My Mind” werd niet nodeloos lang uitgemolken met ‘oohoos’, en tijdens het afsluitende B-kantje “Into The White” deed de mistmachine de groep even letterlijk van het podium verdwijnen. Geen ‘Thank you’, ‘Goodbye’, of encores, maar wel al meteen een muzikaal hoogtepunt op de eerste LF dag. Death to the Pixies? Think again!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2017/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2017 – vrijdag 4 augustus 2017
Festival Dranouter 2017
Festivalterrein
Dranouter
2017-08-04
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter borduurt voort op de veranderingen van een paar jaar terug met de terug plooiing onder de kerktoren . Sfeer, beleving , comfort en ecologie zijn kernwoorden .
Het terrein , de tenten, de kraampjes staan dichter bij elkaar , wat de gezelligheid bevordert . De formule in combinatie met verrassende randanimatie , leuke kinderprogrammatie en veelkleurige foodstands maakt het festival (kleur)rijker.
Het jaarlijks sleutelen aan de ruimte en comfort tussen de verschillende tenten en kraampjes zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Kerk en de Voute stage aan de overkant, brengt men goede muziek uit alle windstreken. Het uittekenen van de aanpassingen zijn geslaagd.
De presentatie van het ‘Nieuwe Westen’, een 10 daags feest met muziek , literatuur , en ander lekkers op verrassende locaties in en rond Dranouter , is een bonus.
Steeds Goed Uitgedokterd én … Goedgekeurd!
Net zoals vorig jaar hebben over het volledige weekend (donderdag tot zondag) ongeveer 45000 mensen het festival bezocht.
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. Het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek, en is dus veel meer dan folkmuziek voor geitenwollensokken …
Het festival staat in het teken van de ecologie , nieuwe milieu uitdagingen , een goede traditie die ze in ere houden.
De heroriëntering en z’n verhuis zijn een juiste keuze geweest …
Muziek nu …
dag 1 - vrijdag 4 augustus 2017
Op de eerste dag verbroedert de Nederlandse taal van Doe Maar met het West-Vlaams dialect van Het Zesde Metaal …
Het weekend starten we met DAAU in de Kerk. Velen waren present om het Antwerpse kwartet aan het werk te zien . Ze zijn door Rudy Trouvé terug opgevist en spelen met een klassiek instrumentarium een hobbelig muzikaal parcours . Heel wat stijlen worden aan hun klassieke muziek gekoppeld wat het geheel boeiend maakt . Introspektief , opbouwend , extravert is de drie-eenheid , die glashelder klinkt en prikkelt in de Dranouterse kerk . De keys en de dubs naar het einde , bieden een zekere dynamische groove .
Een sfeervol filmische trip hoorden we, met enkele grappige interventies tussenin van de drummer. Klassieke avantgardepop met een hoek af , die zelfs de dansspieren aanspreekt. Eren sterke move dus.
J. Bernardt is één van de Balthazarhelden en een graag geziene gast tijdens de festivalzomer. Ook Dranouter behoort tot het lijstje . De vocals en de hakkende ritmes maken nog de brug met Balthazar, elektronica, trippop, percussie dringen zich op. We horen een duistere , broeierige, dansbare sound, die ergens James Blake, Sohn doen opborrelen . Meer intensiteit en dynamiek . Jinte Deprez krijgt met z’n soloproject ademruimte en beweegt, kronkelt zich aan z’n keys . De toegevoegde orkestratie , de blazers zorgen voor een breed geluid . Muzikaal een ander pad dan Balthazar dus . “Calm down”, “Wicked streets” hadden ons al single al overtuigd , “The question” volgt nu . Een ontroerend , aangenaam moment op het eind was toen zijn jongste fan met een J. Bernardt t-shirt op het podium werd geroepen en het publiek aanzette tot handclaps en allerhande bewegingen. Mooi!
Aan de overkant kun je terecht voor sing/songwriting en meer folky roots . Afspraak hadden we met McGowan and Munnelly. Nee niet Shane , mensen , maar twee Ierse bards met akoestische gitaar , trekzak en foottics gaan terug naar de traditie en de Highlands . Hun indrukken , verhalen worden omgezet in een sobere, spaarzame, ingenomen omlijsting die raakt en zelfs uitnodigt tot een danspas, door de zwierige insteeks . The Pogues worden opgehoest met het gevoelige “A pair of brown eyes” . De twee werden erg warm onthaald. Thank you , folks!
Ohja die verdomde Pogues mogen (nog) eens naar Dranouter worden gehaald…en liefst met Shane erbij!
De Belgische scene is hot en elk festival speelt er op in . Het W-Vlaamse Zesde Metaal rond Wannes Cappelle is in de eigen streek hier op zijn plaats . Vriendschap , Samenhorigheid, Liefde en Wereldproblematiek, je hoort het wel ergens in de songs die in de taal worden gezongen . Check “Calais” maar eens , titelsong van de nieuwe plaat . Deftig ingetogen , sfeervol broeierige songs brengen ze; “Ploegsteert” werd zelfs uitgeroepen door de Radio 1 luisteraars tot best Belgische song. Een eerbetoon aan Luc de Vos hoorden we , “Boze Wolven” deels op de tonen van “Where’s my mind” van The Pixies.
Tijdens deze intense festivalzomer lijdt de band met o.m. Tom Pintens zeker nog niet aan metaalmoeheid. Een bloemlezing brengen ze met o.m. “Gie, den otto en ik” , “Liefde” en de instant klassiekers “Naar de wuppe” en “Ploegsteert” . Op “Dag zonder schoenen” , steevast op de playlist nu, wordt het publiek aangepord de schoenen in de lucht te steken. Na zestien jaar Antwerpen is Cappelle ‘back to the roots‘ in (West) Vlaanderen …
Vóór Doe Maar pikken we nog iets mee van het Italiaanse combo Luca Bassanese & P.O.P. Is het 45° in eigen land, dan wordt de hete temperaturen evenzeer uitgestraald op het podium. Een hoempapa, feelgood show , die het publiek in de clubstage opzweept . Hoorden we daar ergens geen Manu Chao? Interessante ontdekking was het … hoewel hij al tien albums uitheeft …
Doe Maar was één van de fenomenen begin de jaren tachtig ; zoals we hier een Clouseau hadden en nu moeten onderkennen in Bazart . Deze mania is 40 jaar later wel uitgewaaid , maar klinkt lekker , aangenaam , nostalgisch. Samen met o.m. Het Goede Doel , Toontje Lager, Bloem en Tröckener Kecks bepaalden ze de Muziek der Lage Landen .
De ska/reggae-eske tunes geven een heerlijk ontspannend gevoel en brengen je in hogere sferen, zeker als “Nederwiet” op het appèl staat met de overjaarse gastvocalist Joost Belinfonte , die de tand des tijds heeft overleefd . Janz – Hendriks –Vrienten en C° , aangevuld met blazers , spelen een backcatalogue van “Nachtzuster”, “Pa”, “Is dit alles” , “Doris day” , “32 jaar (sinds een dag of twee)”, “Belle Hélène” en “1 nacht alleen“. De projecties op het achterplan zijn goed gekozen en hebben een nog even belangrijke maatschappelijke waarde , zeker op “Als de bom valt”, met die Noord-Koreaanse – Usa toestanden …
Doe Maar in Vlaanderen was zondermeer geslaagd , en met een smile vertrokken we huiswaarts om de batterijen opnieuw op te laden naar de tweede festivaldag
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2017/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2017 – vrijdag 4 augustus 2017
Festival Dranouter 2017
Festivalterrein
Dranouter
2017-08-04
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter borduurt voort op de veranderingen van een paar jaar terug met de terug plooiing onder de kerktoren . Sfeer, beleving , comfort en ecologie zijn kernwoorden .
Het terrein , de tenten, de kraampjes staan dichter bij elkaar , wat de gezelligheid bevordert . De formule in combinatie met verrassende randanimatie , leuke kinderprogrammatie en veelkleurige foodstands maakt het festival (kleur)rijker.
Het jaarlijks sleutelen aan de ruimte en comfort tussen de verschillende tenten en kraampjes zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Kerk en de Voute stage aan de overkant, brengt men goede muziek uit alle windstreken. Het uittekenen van de aanpassingen zijn geslaagd. De presentatie van het ‘Nieuwe Westen’, een 10 daags feest met muziek , literatuur , en ander lekkers op verrassende locaties in en rond Dranouter , is een bonus.
Steeds Goed Uitgedokterd én … Goedgekeurd!
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. Het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek, en is dus veel meer dan folkmuziek voor geitenwollensokken …
Het festival staat in het teken van de ecologie , nieuwe milieu uitdagingen , een goede traditie die ze in ere houden.
De heroriëntering en z’n verhuis zijn een juiste keuze geweest …
Muziek nu …
dag 1 - vrijdag 4 augustus 2017
Op de eerste dag verbroedert de Nederlandse taal van Doe Maar met het West-Vlaams dialect van Het Zesde Metaal …
Het weekend starten we met DAAU in de Kerk. Velen waren present om het Antwerpse kwartet aan het werk te zien . Ze zijn door Rudy Trouvé terug opgevist en spelen met een klassiek instrumentarium een hobbelig muzikaal parcours . Heel wat stijlen worden aan hun klassieke muziek gekoppeld wat het geheel boeiend maakt . Introspektief , opbouwend , extravert is de drie-eenheid , die glashelder klinkt en prikkelt in de Dranouterse kerk . De keys en de dubs naar het einde , bieden een zekere dynamische groove .
Een sfeervol filmische trip hoorden we, met enkele grappige interventies tussenin van de drummer. Klassieke avantgardepop met een hoek af , die zelfs de dansspieren aanspreekt. Eren sterke move dus.
J. Bernardt is één van de Balthazarhelden en een graag geziene gast tijdens de festivalzomer. Ook Dranouter behoort tot het lijstje . De vocals en de hakkende ritmes maken nog de brug met Balthazar, elektronica, trippop, percussie dringen zich op. We horen een duistere , broeierige, dansbare sound, die ergens James Blake, Sohn doen opborrelen . Meer intensiteit en dynamiek . Jinte Deprez krijgt met z’n soloproject ademruimte en beweegt, kronkelt zich aan z’n keys . De toegevoegde orkestratie , de blazers zorgen voor een breed geluid . Muzikaal een ander pad dan Balthazar dus . “Calm down”, “Wicked streets” hadden ons al single al overtuigd , “The question” volgt nu . Een ontroerend , aangenaam moment op het eind was toen zijn jongste fan met een J. Bernardt t-shirt op het podium werd geroepen en het publiek aanzette tot handclaps en allerhande bewegingen. Mooi!
Aan de overkant kun je terecht voor sing/songwriting en meer folky roots . Afspraak hadden we met McGowan and Munnelly. Nee niet Shane , mensen , maar twee Ierse bards met akoestische gitaar , trekzak en foottics gaan terug naar de traditie en de Highlands . Hun indrukken , verhalen worden omgezet in een sobere, spaarzame, ingenomen omlijsting die raakt en zelfs uitnodigt tot een danspas, door de zwierige insteeks . The Pogues worden opgehoest met het gevoelige “A pair of brown eyes” . De twee werden erg warm onthaald. Thank you , folks!
Ohja die verdomde Pogues mogen (nog) eens naar Dranouter worden gehaald…en liefst met Shane erbij!
De Belgische scene is hot en elk festival speelt er op in . Het W-Vlaamse Zesde Metaal rond Wannes Cappelle is in de eigen streek hier op zijn plaats . Vriendschap , samenhorigheid, Liefde en Wereldproblematiek, je hoort het wel ergens in de songs die in de taal worden gezongen . Check “Calais” maar eens , titelsong van de nieuwe plaat . Deftig ingetogen , sfeervol broeierige songs brengen ze; “Ploegsteert” werd zelfs uitgeroepen door de Radio 1 luisteraars tot best Belgische song. Een eerbetoon aan Luc de Vos hoorden we , “Boze Wolven” deels op de tonen van “Where’s my mind” van The Pixies.
Tijdens deze intense festivalzomer lijdt de band met o.m. Tom Pintens zeker nog niet aan metaalmoeheid. Een bloemlezing brengen ze met o.m. “Gie, den otto en ik” , “Liefde” en de instant klassiekers “Naar de wuppe” en “Ploegsteert” . Op “Dag zonder schoenen” , steevast op de playlist nu, wordt het publiek aangepord de schoenen in de lucht te steken. Na zestien jaar Antwerpen is Cappelle ‘back to the roots‘ in (West) Vlaanderen …
Vóór Doe Maar pikken we nog iets mee van het Italiaanse combo Luca Bassanese & P.O.P. Is het 45° in eigen land, dan wordt de hete temperaturen evenzeer uitgestraald op het podium. Een hoempapa, feelgood show , die het publiek in de clubstage opzweept . Hoorden we daar ergens geen Manu Chao? Interessante ontdekking was het … hoewel hij al tien albums uitheeft …
Doe Maar was één van de fenomenen begin de jaren tachtig ; zoals we hier een Clouseau hadden en nu moeten onderkennen in Bazart . Deze mania is 40 jaar later wel uitgewaaid , maar klinkt lekker , aangenaam , nostalgisch. Samen met o.m. Het Goed Doel , Toontje Lager, Bloem en Tröckener Kecks bepaalden ze de Muziek der Lage Landen .
De reggae-eske tunes geven een heerlijk ontspannend gevoel en brengen je in hogere sferen, zeker als “Nederwiet” op het appèl staat met een overjaarse gastvocalist , die de tand des tijds heeft overleefd . Janz – Hendriks –Vrienten en C° , aangevuld met blazers , spelen een backcatalogue van “Nachtzuster”, “Pa”, “Is dit alles” , “Doris day” , “32 jaar (sinds een dag of twee”, “Belle Hélène” en “1 nacht alleen“. De projecties op het achterplan zijn goed gekozen en hebben een nog even belangrijke maatschappelijke waarde , zeker op “Als de bom valt”, met die Noord-Koreaanse toestanden …
Doe Maar in Vlaanderen was zondermeer geslaagd , en met een smile vertrokken we huiswaarts om de batterijen opnieuw op te laden naar de tweede festivaldag
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2017/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Patti Smith – Nog steeds een Straffe Madam!
Patti Smith
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-08-02
Mark Van Mullem
Snip en snipverkouden was ze. Het ging moeizaam, maar het lukte. En ze bracht het er nog redelijk goed vanaf ook. Faut le faire. We zien het de Rihannas of Justin Biebers dezer wereld nog niet doen. Maar popdichteres, mama punk, icoon Patti Smith is een taaie. Ja, Smith zat verveeld met die zware verkoudheid, maar het hield haar niet tegen om, flink gesteund door haar band en publiek, een sterk optreden neer te zetten, woensdag 2 augustus 2017 in het Rivierenhof. En dan regende het nog ook …
Het werd een vreemde, memorabele avond. Af en toe een kleine regenbui. Patti Smith met schorre stem, toch alles daaruit persend tot het haast niet meer kon. En nog gaan! Zonder dat het een pijnlijk schouwspel werd. Die pijn was wellicht haar deel.
Smith opende de set met het bezwerende “Wing”, om dan meteen uit te pakken met een fenomenaal “Dancing Barefoot”. Eigenlijk was de avond toen al geslaagd. En dan moesten “Ghost Dance”, “People Have The Power”, “Gloria: In Excelsis Deo” en “Summer Cannibals” nog komen. Er zijn verdienstelijke covers zat van “Dancing Barefoot”, maar toch niets dat het orgineel kan overtreffen. Ook niet die van een schorre Patti Smith. Zeg dat wij het gezegd hebben.
“Ghost Dance”, we gaven het al weg, was meteen een volgend hoogtepunt in de set. Shamaan Smith, die ons met haar “Ghost Dance” helemaal betoverende, wij als publiek volgers die gewillig meezongen: “We shall live again, Tayi taya tayi aye aye”. Het had iets sacraals en mystieks.
Nu is la Smith niet bepaald een nachtegaal en heeft ze toch al wat korrel op die stem, ze verontschuldigde zich meermaals voor de ‘shitty voice’ en de verkoudheid, wellicht omdat het vooral voor haar pijnlijk was. Iemand uit het publiek riep dat ze misschien een Tom Waits-song moest brengen, waarop Pattis zoon, gitarist Jackson Smith “Picture in a Frame” (van Tom Waits, nvdr) ten gehore bracht. “My son!” was haar reactie. Eerder al was ze vertederd toen zoonlief de microfoonstandaard voor de mama goed zette: “that’s my boy”.
Een goede cover brengen is een kunst. We kennen niet zo heel veel echt goede Patti Smith-covers. Maar wanneer de legende zich zelf op nummers van andere artiesten toelegt is dat meestal meesterlijk goed gedaan. Denk maar aan haar renditie van “When Doves Cry” van Prince. In het Rivierenhof waren knappe interpretaties van “Mothers Of The Disappeared” van U2 en “Beautiful Boy (Darling Boy)” van John Lennon ons deel. Sterk!
Dat bassist Tony Shanahan een grote Elvis Presley-fan is, zoals Patti ons vertelde, geloven we graag. Zijn zanglijn op “Love Me” kon ons toch niet geheel overtuigen. Maar goed, Patti wou haar stem even laten rusten.
Niet dat die stem zoveel rust kreeg. Patti vertelde ronduit en zat nooit verlegen om een grapje. Het avant-gardistische “Tarkovsky (The Second Stop is Jupiter)” waarbij Smith declameerde, terwijl de muziek haar begeleidde klonk beklemmend en intens.
“This is for Sam Shepard” zei Patti Smith en een episch “Beneath The Southern Cross” volgde. De ode aan haar voormalige minnaar die eind vorige maand overleed, klonk oprecht gemeend en werd gekoppeld aan George Harissons “Within You Without You”, waarna Patti het uitschreeuwde: “We are free people and we are alive”. Nu klonk die stem wel heel ruw. Maar de popdichteres nam een kopje thee. Maar of dat echt meteen effect had? We hadden alleszins nog nooit eerder zo’n rauwe versie gehoord van “Summer Cannibals”, maar het klonk alsof het zo moést zijn.
Of Patti Smith de hele gender-discussie hier gevolgd heeft, weten we niet maar je zou denken van wel. Ze maakte een grote vuist voor gelijkheid van mannen en vrouwen, openheid en vrijheid voor alle genders. Respect, Patti.
Dat “Because The Night” samen geschreven was met Bruce Springsteen wisten we natuurlijk. Patti vertelde ons dat het geschreven was voor haar Fred ‘Sonic’ Smith; “Jackson’s Dad”, en geholpen door het publiek dat weer welwillend de rol van koor vervulde, bracht Smith het iconische “Because The Night”. Mooi.
Dan weerklonk dat gekende piano patroon. Patti declameerde “Jesus died for somebody’s sins but not mine…”. Jawel, hier was de kers op de taart. “Gloria: In Excelcis Deo”, of hoe de Patti Smith Group destijds “Gloria “ van Them hertaalde, minstens een even grote classic als het origineel van Van The Man. Smith ging ei zo na tot op uiterste met de getormenteerde stem. We hoopten maar dat ze daags nadien een concertvrije dag had, eentje om uit te zieken. Dit was fenomenaal.
Patti Smith is geen watje. Eenenzeventig lentes, zwaar verkouden, maar een straffe madam met veel kracht. Onderschat de mama van de punk niet. Nooit! “People Have The Power” klonk als niet mis te verstane boodschap uit wel honderd kelen. En Patti perste er nu werkelijk alles uit en aan het einde maakte ze een vuist en riep het uit: “Don’t forget: we’re the voice. We are the people!”. Er kon ook een lach van af en Patti besloot met “We fuckin’ Made it!”.
Zeg dat wel!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Newmoon komt uit Vlaanderen en brengt verdomd goede shoegaze . Zoals we dat in de 90s kenden en ondergingen van Slowdive , My Bloody Valentine , Ride, Loop , Swervedriver en ga zo maar verder . Ze combineren het met de hypnotiserende ritmes van Stone Roses en de weemoed van Teenage Fanclub. Verder prijkt Lush als referentie , door de hoger klinkende, ijle zang van Bab Buelens. De vakkundig op elkaar gestapelde en gevlochten gitaarpartijen , de in- en uitfadende, zwevende gitaren, de voortkabbelende ritmes en feeërieke, dromerige sferen die opbouwen en aanzwellen, raken sterk!
Een perfecte geluidsmuur wordt gecreëerd , de effectpedalen worden ingedrukt , exploderen niet, hoeft ook niet , want het vijftal beschikt over verslavende lekkere melodieën , die zorgen voor een fris , dromerig, sterk debuut . Sjiek!
Nederlands 
Français 
