Soms zit het leven niet altijd mee. Zo waren we uiterst opgetogen over het feit dat de Belgische indieband Dadawaves het voorprogramma van Echo & The Bunnymen in de Benelux mocht verzorgen, maar een ellenlange file op de E40 gooide roet in het eten. Jammer, want we hadden graag de gezichten van Jasper en zijn gevolg zien glunderen voor hun eerste moment de gloire, maar iets in ons zegt dat we deze band nog wel eens op een groot podium zullen kunnen zien.
Tijd voor Mac The Mouth. De man uit Liverpool heeft nog steeds zijn streken niet verleerd. De persfotografen mochten het alvast aan de lijve ondervinden en werden vriendelijk doorgewezen om wat foto’s te nemen in het midden van de zaal. IanMcCulloch zit voor niets verlegen, en sinds 1978 is arrogantie zijn handelsmerk geworden. Joy Division is voor hem niet meer dan een overgewaardeerd bandje, Chris Martin van Coldplay heeft geen stijl (juist Ian), Ocean Rain is het beste album ooit en als het van hem afhangt zijn The Bunnymen beter dan The Beatles. Net als Liam Gallagher vergeef je het de ijdeltuit, de meeste Bunnymen-platen zijn stuk voor stuk pareltjes. Het is wel hun schuld dat we nu zitten opgescheept met de meest saaie band uit de geschiedenis (het gaat weer over diezelfde Martin en zijn bandje Coldplay), maar hoe verschrikkelijk sommigen deze woorden ook mogen vinden: Echo & The Bunnymen is de moeder van alle Britpop.
Dat was toen en dit is nu, in 1985 bracht hij wel een compilatie uit met de opschepperige titel Songs To Learn And Sing, maar McCulloch weet ook dat hij net niet vergeten is. Het Depot was wel uitverkocht, maar de jonge gezichten kon je op één hand tellen en zelfs McCulloch kon er mee lachen: “Belgium, I love it. I have many fans there. Well I had”.
De meeste nostalgische harten hadden er wel geen probleem mee, maar in Leuven leek het wel alsof Echo & The Bunnymen sinds 1997 geen plaat meer heeft uitgebracht (probeer maar eens The Fountain of Meteorites in de winkel te vinden), en dus kreeg het publiek wat het wilde: een set vol crowd pleasers waardoor de grootste band uit Liverpool (en ja dat waren ze ooit) een jukebox van anderhalf uur werd.
Een droomset voor velen, maar tevens het bewijs dat deze postpunkband (of wat ze ook waren) niets nieuws meer heeft te bieden, behalve het aanbieden van een trip naar het verleden. En laten we ook niet vergeten, gisteren stond niet Echo & The Bunnymen op het podium, wel Ian McCulloch en Will Sergeant en wat gastmuzikanten (de keyboardspeler zat er zelfs wat verveeld bij).
Net zoals in de gouden jaren 80 begon de band met de Gregoriaanse gezangen als intro, onmiddellijk gevolgd door het voorspelbare “Going Up”. De ene klassieker volgde de ander op (van “Do it Clean” tot “The Killing Moon”) en iedere keer vond McCulloch dat het ‘the greatest song ever written is’. Absoluut waar, alleen was het niet gebracht door de beste band ter wereld en daar wringde het schoentje. Ian McCulloch is ondanks zijn 57 zomers (maak er in zijn geval maar winters van) een genot om naar te kijken, maar het zijn de verwaande woorden die de hoofdrol spelen, niet zijn stem die bij momenten wat zwak uitviel.
We kregen de gebruikelijke intermezzo’s (van Brels “Marieken” tot Wilson Picketts “In The Midnight Hour”) en de familiare afsluiter “Ocean Rain”. Was het slecht? Neen, natuurlijk zelfs ouderdom kan de mooiste songs ooit gemaakt niet vernietigen, wel neem je als fan best op een zeker moment afscheid van je helden op een podium.
Met dank aan Luminousdash.com
Organisatie: Depot, Leuven
Hoewel Flume nog niet zo lang meegaat in de commerciële muziekwereld, kon hij niet echt overtuigen in Vorst. We durven niet zeggen dat Flume passé is, maar dat zijn glorie jaren voorbij zijn, waren we wel van overtuigd.
De Australische artiest verkocht Vorst Nationaal volledig uit. Ergens wel terecht, want Flume heeft het wel. Hij probeert met zijn muziek telkens wat voor te zijn op al de rest en kleurt ook niet altijd volledig binnen de lijntjes, wat het net dat tikkeltje unieker maakt. Alleen op dat nieuw album ‘Skin’, missen we deze elementen een beetje en dat is wat het optreden in Vorst waarschijnlijk zwak maakte.
2 EP’s en 2 albums, met telkens volledig andere muziek. U kan het u al wel inbeelden dat dit optreden daarom van het ene uiterste naar het andere schommelde. Wat in principe geen ramp is voor een optreden, maar bij Flume stoorde het gewoon net dat tikkeltje te hard. Meezing en amusement momenten waren er te weinig. Verveling en geeuw momenten dan weer net iets te veel.
Waar we wel van overtuigd waren, waren de visuals die Flume mee had tijdens zijn passage in Vorst. Veel licht, lasers en andere dingen die het optreden toch nog een tikkeltje interessant en sfeervol.
Veel hoogtepunten waren er dus niet, maar als we er dan toch moeten opnoemen gaan we voor “Say It”, “Holdin’ on” en de remix van Lorde’s “Tennis Court”. Waarom Flume zijn nummer “Drop The Game” niet gespeeld heeft, begrijpen we ook nog steeds niet.
Misschien was de zaal te groot waardoor de sfeer sneller verdween of misschien was het dat zomergevoel dat we misten in Vorst Nationaal. Alleszins Flume overtuigde niet meteen, tot onze grote spijt.
Organisatie: Live Nation
Warhola blaast de AB omver met zijn explosieve, donkere beats
Warhola
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2016-11-04
Elice Spillebeen
Een kleine ontploffing, dat bracht Warhola in de AB te weeg. De bescheiden toetsenist van Bazart, Oliver Symons, stond er op het podium met zijn soloproject. Als een bom zelfzekerheid met een toets sensuele, donkere liefde, knalde hij de zaal aan flarden.
Bij onze aankomst in de concertzaal is het al snel duidelijk dat niet alleen Olivers strakke beats in de smaak vallen bij het publiek, ook zijn aardige looks doen het goed. Verschillende jonge meisjes proberen toch maar dat plaatsje vooraan te bemachtigen, met matig duw en trek gedrag als gevolg.
Dat Warhola een strakke, explosieve set belooft, wordt ons al snel duidelijk aan de afgelijnde opstelling. Een rechte rij felle ledlichten kleurt de achtergrond met daarvoor de vier muzikanten op gelijke lijn, waarbij de twee imposante drums meteen in het oog springen. Wanneer ze het eerste nummer inzetten, knallen de beats en bassen met een aanzienlijk volume de zaal binnen. Enkele seconden later komt ook frontman Oliver met een zelfzekere allure het podium opgewandeld. Iets waar we toch wat van opkijken, aangezien we uit Bazart de eerder timide, bescheiden Oliver kennen.
De eerste twee nummers zitten er meteen recht op en zetten de sfeer voor de rest van de avond. Vooral het tweede nummer “Reshape” maakt de zaal volledig wakker en brengt iedereen aan het bewegen. ‘This boy is on fire’, zoveel is duidelijk, van de bescheiden toetsenist in Bazart is nu amper nog iets te merken. We hadden niet verwacht dat deze jongen dit in zich had, maar wat weet hij te raken. Symons bereikt zijn hoogtepunt volgens ons in “Aura”. Deze gaat door merg en been wanneer hij naar het einde toe al zijn kracht in de noten legt, iedereen is even met verstomming geslagen. De daarbij vlammende elektronica en flitsende lichten brengen ons lichaam aan het trillen en verblinden onze ogen zoals ze nog nooit eerder deden. Verblind waren we wel meermaals tijdens dit concert. Soms werd het zelf onmogelijk om het podiumgebeuren goed te volgen. De volgende keer misschien die spots toch een klein beetje dimmen?
Halverwege de set laten de weke meisjesharten zich nogmaals horen wanneer Oliver zijn jasje uittrekt. Meerdere lachende reacties weerklinken zoals “Das al één kledingstuk minder”. Een kledingstuk minder, maar een energieniveau meer. Er lijkt geen stoppen te zijn aan zijn drive. Na “Aura” en “Unravel” volgen meerdere nieuwe, ongekendere nummers elkaar op. Dat lijkt het publiek niet te deren want ook deze worden op luid enthousiasme onthaald, al bleef het dansen grotendeels uit. Het publiek hield het de ganse avond op een gezapig heen en weer wiegen.
Hier en daar kende de set enkele schoonheidsfoutjes, zoals wanneer de bandmembers beslissen niet in te gaan op het signaal om terug te komen na de bis en ook Oliver zijn microfoondraad blijkt meermaals net te kort. Symons ging hier echter met een zekere innemendheid en zelfzekerheid mee om en zette zijn concert even sterk verder.
Wanneer Warhola zijn cover brengt van “Hold On Were Going Home” door Drake, wordt het publiek even euforisch en weergalmen de woorden doorheen de zaal. De daaropvolgende hits “Red” en “Lady” zetten die euforie verder en zijn set bereikt een zeker hoogtepunt. Jammer genoeg betekent dit ook het einde van de set, kort maar krachtig zeggen ze dan. Na deze twee afsluiters, neemt de frontman een misschien iets te haastig eerste afscheid, al vergeven we hem dat door zijn wondermooie bisnummer. Hierin staat Oliver volledig solo op podium waarmee hij een prachtig intiem moment creëert. Wanneer je dacht dat zijn overgave in zijn muziek het piekpunt had bereikt, deed deze er nog een schepje bovenop. Oliver stelt zich uiterst breekbaar op en ontroert even met een overheersende stilte, waarna hij opbouwt tot een schitterende climax. De zanger eindigt met energieke, elektronische beats zoals we ze ondertussen van hem kennen.
Voor ons was Warhola tot zover de verrassing van het jaar. De ietwat meer introverte toetsenist bloeide volledig open in de kleine AB en bewees daarmee dat hij het ook solo perfect aankan. Symons wist onze verwachtingen volledig te overbruggen en wij kunnen dan ook maar één ding vragen, waar blijft dat album?
Met dank ook aan Dansende Beren
http://www.dansendeberen.be/2016/11/05/warhola-blaast-de-ab-omver-met-zijn-explosieve-donkere-beats/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een vinnig , pittig bandje zijn Glass Animals uit Oxford . Ze zijn toe aan hun tweede plaat ‘How to be a human being’, die ‘Zaba’ opvolgt. Zij zijn een van de hippe bands van het moment door de lekkere ritmes , de zwoele grooves , de aanstekelijke gitaarriffs , de diepe basses en de tempowissels binnen hun exotische, psychedelische poprave. De single “Youth” is één van de smaakmakers en om in te lijsten. Jongeren gaan er prat voor, de fanbase groeide en Glass Animals brak definitief door . Live geeft de band z’n songs een energieke, opwindende boost . Heerlijk zoiets!
Dat het live er dynamisch aan toe ging , ligt aan zanger/gitarist Dave Bayley . Een enthousiasmerende figuur , die het publiek voor zich wint . Meteen de beuk erin met die andere overtuigende song “Life itself” , die fonkelde, twinkelde en knalde. Jawel, het eerste kwartier met o.m. “Black mambo” en “Cane shugs” klonk uiterst aanstekelijk, prikkelde de dansspieren en verhoogde de dansbaarheidsfactor . Niet voor niks waren er flashy lights en stonden er ananassen op het podium die de kleurrijke sound ondersteunden .
De twee platen kwamen aan bod en de sfeer zat er goed in . Er zijn een handvol nummers die minder spannend zijn , inwisselbaar zijn , maar dat bedierf de pret dus niet . De catchy melodieën , de fijne geluidjes , de bleeps, de trippende ritmiek en de hyperkinesie van de zanger tekenden voor nachtelijke strandfeesten met een onderkoelde cocktail. Zijn sensuele moves werden sterk onthaald. De dromerige, zalvende , inlevende zang had iets mee van onze Gabriel Rios. “Season 2 episode 3” viel op door z’n speelse variaties en verder hield het kwartet er een feestgevoel op na met “Poplar street” en “Other side of paradise” . We hoorden ergens de sound van een Alt-J, Spacemen 3 en het onderkende Wolfgang Press.
Naar het eind werd het tempo strakker en feller met een “Cocoa hooves” , “Pools” en die puike single “Youth” . Het kwartet werd letterlijk uitgewuifd.
In de bis was de zanger al gauw één met de fans . Hij was onder hen te vinden en de respons was groot op extraverte versies van “Iko iko” en “Pork soda” , die rockten en de kleurrijke sounds en bleeps lieten doorsijpelen .
Glass Animals mogen op plaat rustig voort sluimeren en een loungy sfeer uitstralen, live geven ze hun materiaal een trap onder de kont en rollen de exotische, dansbare tunes over ons heen . Kortom , een perfecte liveband …
Een aangename kennismaking was de support Pumarosa . We konden nog een paar nummers meepikken en hadden de indruk dat ze in de voetsporen treden van een Caribou door de hypnotiserende , bedwelmende, bezwerende , opbouwende dansbare electro grooves. De frontvrouw overtuigt , zweeft en kronkelt in de nummers . Ook hier was er dynamiek en opwinding , die ons helemaal in vervoering bracht. Check “Priestess” maar eens . Dit is een uitstekend bandje . We houden hen dus naar best in het oog!
Organisatie: Botanique, Brussel
Vorig jaar was het de bedoeling dat Tyondai Braxton zou komen spelen in de Vooruit, maar toen moest hij wegens familiale redenen afzeggen. Een jaar later kwam hij toch nog langs in de Balzaal van de Vooruit. De organisatie had naast Braxton nog twee andere abstracte electronica-acts geprogrammeerd, wij pikten in bij Joseph Hammer. Deze Amerikaan gaat wel heel erg ver in zijn experimentele elektronica, en dat sinds 1980. Hammer’s experimenten klonken alsof er twee radiozenders gelijktijdig aan het spelen waren, en dit op bijzonder irritante wijze. Dit was muziek die de irritatiegrens bewust opzocht en overschreed, en waar we niet vrolijk van werden. We konden ons inbeelden dat dit de perfecte foltermuziek was voor de beulen in Guantanamo.
Snel over dus naar Tyondai Braxton. Die was in een vorig leven de zanger/toetsenman bij Battles, maar verliet die band in 2010 en is sindsdien met experimentele elektronica in de avant-garde bezig. Braxton had projecties, een laptop en een stevig bekabelde synthesizer meegebracht. Hij bracht ons een uurtje abstracte elektronica: raakpunten waren er met Aphex Twin en Pierre Henry, Squarepusher en natuurlijk ook Autechre.
Het was allemaal vrij abstract, met weinig herkenbare melodie, de aanknopingspunten moesten bij de beats gezocht worden. De projecties waren even abstract, met vervormde beelden van golffuncties en abstracte geometrische patronen. Dit was hogere wiskunde in beeld en klank getrokken, die bubbelde en borrelde als een uitbarstende vulkaan. In de muziek en de beelden waren er af en toe aanknopingspunten met de realiteit, met beelden van een zwermende bal spreeuwen of berglandschappen en canyons en af en toe een melodie of een tribale percussie die doorbrak.
Braxton gaat de evidentie uit de weg, maar begeeft zich daardoor op de bekende paden die Aphex Twin en Squarepusher al uitgezet hebben. Abstracte elektronica, maar daarom niet vernieuwend, maar wel op zoek naar geluiden die buiten de mainstream liggen. Dit was elektronica die vooral live als totaalervaring werkte, maar die je niet gemakkelijk op plaat zou beluisteren.
Organisatie: Vooruit Gent
De nu metal kreeg alvast een verfrissende wind van deze heren uit Sacramento, CA . Deftones hadden met ‘Around the fur’ en ‘White pony’ al een kleine vijftien terug twee memorabele platen uit , een broeierig , donkere sound gekenmerkt van slepende ritmes en verbeten hard-zacht nuances in de zangpartijen . Een niet direct vrolijk geluid maar dreigend, onheilspellend en huiverend zoals we dat ook horen bij een Tool.
Een consistente band , dat is overduidelijk gebleken met een rits afwisselende slepende , broeierige , aanstekelijke nummers die brute metalriffs en dromerige gelaagde rock in een perfecte mix aan elkaar vervlechten, een ingehouden spanning , dreiging hebben en durven te exploderen .
De plaat steekt erg goed in elkaar en heeft met “Doomed user” , “Geometric headdress”, “Xenon” en de titelsong een handvol songs die er het best aan beantwoorden . Het intens meeslepende “Prayers/triangles”, die de plaat opent , is de eerste single. Verder overtuigt de variatie van force en intensiteit en beluistert de plaat als één boeiende filmische trip . De keys geven subtiliteit en een symfonische inslag. Sterk opnieuw wat Deftones bij elkaar heeft gebracht en verwezenlijkt …
Teleman is gegroeid uit Pete & The Pirates , een onderschat Brits indiebandje die Britpop in een rockend psychedelisch jasje bracht met een zwierig tintje. De klemtoon komt nu meer op de synths en minder op de gitaren , meer bleeps’n’sounds met een smaakvol , aangenaam , twinkelend, dromerig indie wave geluid . De eerste drie “Dusseldorf”, “Fall in time” en “Glory hallelujah” zijn de sterkste van de plaat , meeslepend goed , beetje tussen die oude Chills ten tijde van ‘Kaleidoscope world’ en de Belle & Sebastian platen. Daarna zakt het beduidend, waardoor de plaat minder boeiend is .
Teleman klinkt nog niet als een logisch vervolg op Pete & The Pirates …
Indian Askin is een debuterend Nederlands bandje uit Amsterdam . Het kwartet brengt met ‘Sea of ethanol’ een afwisselende, boeiende plaat uit , die energiek , midtempo als ontroerend klinkt . Ze profileren zich binnen de indiescene , en slalommen langs lagen pop, rock, 60s en psychedelica . Een heerlijk genietbare trip , opwindend , twinkelend , fris, broeierig als sfeervol , ingenomen .
Beluister de eerste songs maar eens, “Wake me up” , “Answer”, “Pretty good” , “Really wanna tell you” en “Pardon me” . Het rock , rammelt, zweeft en raakt . We horen sterke arrangementen in de nummers.
Die eerste overtuigt , is opwindend, sfeervol, weemoedig als ingehouden.
Paul Simon – Een ware hoogdag
Paul Simon
Vorst Nationaal
Brussel
2016-11-01
Stijn Raepsaet
Zangers die meerdere generaties kunnen bekoren, zijn dun gezaaid. Toch bestaan ze, en het bewijs hiervan mochten we op 1 november aanschouwen in Vorst Nationaal: Paul Simon. De zanger, die samen met Art Garfunkel hoge toppen scheerde in de jaren ’60 en daarna een succesvolle solocarrière uitbouwde, lokte dan ook een grote massa naar Vorst. Het leek erop dat vooral kwieke vijftigers en zestigers nog een laatste maal hun idool aan het werk wilden zien.
De negenkoppige band start met het herkenbare deuntje van “Gumboots” om de intrede van de ‘grote’ Paul Simon te begeleiden. Meer is er niet nodig om de eerste euforische kreten uit het publiek te persen. Naadloos wordt dan overgeschakeld op “The Boy in the Bubble”, een andere topper uit zijn succesvolste plaat ‘Graceland’ (1986). De versie hier wordt in een geheel nieuw parlando jasje gestoken.
Het valt op dat de inmiddels 75-jarige(!) Amerikaanse zanger een verrassend frisse indruk maakt en zijn stem nog niets aan kracht en timbre verloren heeft.
Na het spelen van een beklijvende versie van “Dazzling Blue” draagt Simon het nummer op aan zijn (derde) vrouw Edie Brickell . Hij leerde haar in 1989 leerde kennen toen ze het voorprogramma van Bob Dylan in Vorst verzorgde. “Hier spelen voelt een beetje aan als een soort verjaardag”, gniffelt hij.
Ter inleiding van “Spirit Voices” uit het album ‘The Rhythm of the Saints’ (1990) komen we te weten dat de hitmachine ooit op de Amazone voer en er in een primitief dorp aan de praat raakte met een medicijnman. Die overhaalde hem een ayahuascakuur te ondergaan om zo tot zijn diepere zelve te komen. Concreet betekende dit een plantenbrouwsel te drinken en te wachten tot een reusachtige, imaginaire anaconda jouw geest blootlegt. Dit soort anekdotes weet het publiek van Vorst wel te smaken.
Halfweg de set wordt ons nieuw werk voorgeschoteld, namelijk de titelsong van zijn nieuw album ‘Stranger to Stranger’ (2016). De superster sleutelde meerdere jaren aan zijn dertiende album dat door critici als één van zijn betere onthaald werd. Van deze cd worden ook de singles “The Werewolf” en “Wristband” gespeeld.
Het duurt tot “Diamonds on the Soles of Her Shoes” alvorens het publiek op het middenplein rechtstaat en besluit een ‘beentje te smijten’. Het Afrikaanse ritme en de danspasjes van meneer Simon zelve werken aanstekelijk en algauw komt er ook beweging in de tribune. ‘It takes two to tango’ moet de man met de twee voornamen gedacht hebben, want onmiddellijk erna wordt “You Can Call me Al” ingezet. Wat volgt is een uitzinnig feestje dat het effect van ayahuasca ruimschoots overstijgt.
Tijdens de 3 encores worden o.a. “Graceland”, “Still Crazy After All These Years” en “The Boxer” (Simon & Garfunkel) gespeeld. Het ontbreken van de typerende drumslagen tijdens dit laatste lied zorgt ervoor dat een ietwat zweverige sfeer gecreëerd wordt op het einde van de avond.
Simon maakt hiervan gebruik om op integere manier afscheid te nemen van het publiek: enkel vergezeld door zijn akoestische gitaar brengt hij een ontluisterende versie van “The Sound of Silence”. Na de laatste noot stapt hij vervolgens sereen het podium af om niet meer terug te keren.
Dit optreden liet ons proeven van de vele stijlen en invloeden die Paul Simon gedurende zijn ganse carrière beïnvloed hebben. De uiterst getalenteerde muzikanten, de brede waaier aan muziekinstrumenten die ze bespeelden en een perfect uitgebalanceerde playlist zorgden voor een mooie collage van zijn oeuvre. Iets vrolijker dan chrysanten op een kerkhof, met echter ook plaats voor een lach en een traan: 1 november 2016 was voor veel aanwezigen een ware hoogdag.
Organisatie: Gracia Live
Robbing Millions – Charmante Brusselse Psychedelische Helloween
Robbing Millions, Mozes And The Firstborn
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-10-31
Didier Becu
Of je het wil of niet, Helloween is niet meer weg te denken uit de Westerse cultuur. Het centrum van Brussel liep op de laatste dag van oktober dan ook vol gemaskerde mensen, en ook in de afgeladen AB (wachtrijen tot buiten) kon je niet ontsnappen aan het jaarlijkse gemaskerde bal. De grote menigte was te verklaren door twee uitverkochte shows: het controversiële hiphop/indus/punktrio Death Grips en een verdieping hoger Robbing Millions. Het antwoord op de vraag waarom mensen graag maskers dragen blijven we je schuldig.
Mozes and the Firstborn, het lijken wel de woorden die uit de catechismus van één of ander vroom kind zijn gepikt, maar we hebben het wel degelijk over een band uit Eindhoven die door Burger Records werd opgemerkt, en hun tweede album op dit invloedrijke Californische label mocht uitbrengen. De songs van ‘Great Pile Of Nothing’ waren voor de meeste Brusselse oortjes vrij onbekend, toch slaagden de Nederlanders er zonder veel moeite in om de zaal mee te krijgen. Dat kan ook moeilijk anders met een frontman als Melle Dielesen die alles gaf of met drummer Raven Aartsen die ons eventjes aan Animal uit de Muppets deed denken. De muziek van dit viertal is lekker meezingbaar, melodische indierock met heel wat garagerockinvloeden en alles wat ooit gemakshalve als Guided By Voices werd gecatalogiseerd.
Over Robbing Millions is er al heel wat geschreven, en dat is gewoon omdat we de Brusselaars fantastisch vonden. Wat op hun EP ‘Ages And Sun’ begon als garagerock , werd majestueuze poppy psychedelica op hun titelloze debuut op PIAS, en daar zat de productie van Nicolas Vernhes (van Animal Collective tot The War On Drugs) voor veel tussen.
De afgelopen maanden was een helse periode voor Robbing Millions met shows in Duitsland, Frankrijk en Nederland, maar het optreden in de AB was hun moment de gloire: een uitverkochte (jawel) AB Club. De groep had er dan ook enorm veel zin in. Alles werd in een Helloweenjasje gestoken en dat ging van een immens met ‘bloed’ bespoten doek dat het volledige podium afschermde tot een priester die de duivel bij een arme vrouw moest uitdrijven. En ook de heren van Robbing Millions hadden voor de gelegenheid één of ander satanisch pak aangetrokken.
De omstandigheden waren uiterst prima voor de band: een volle Club, perfecte omstandigheden (ook al stond het basvolume in het begin van de set net iets te hoog) en vooral een enthousiast publiek dat er niet louter uit nieuwsgierigheid was, maar om de Brusselse chouchou’s aan het werk te zien.
Aan de reacties te horen bestond het overgrote deel van het publiek uit Franstaligen. Begrijpelijk, maar tevens jammer, want wanneer wordt Robbing Millions eindelijk ook eens op de Vlaamse radio gedraaid? Aan de hitgevoeligheid van de songs kan het alleszins niet liggen, zowel “8 Is The Figure That I Like the Most” of “In The No Air” zijn één van de meest catchy van dit jaar.
Wat is nu het geheim van Robbing Millions? De fantastische zang van Gaspard of Lucien? De explosieve shoegazegitaartjes zoals op bijv. “WIAGW” of gewoon het feit dat Lucien Fraipont een heerlijke performer is die geen seconde verveelt? Een combinatie van alles, een band die op uitmuntende wijze tussen commerciële psychedelische pop en een experimenteel kantje balanceert. Robbing Millions durft en hoewel ze op PIAS zitten, stralen ze een DIY-attitude uit die hun ontzettend charmant maakt. Een band die tot alles in staat is, iets wat op Helloweenavond met verve werd bewezen. De lange rij fans aan de verkoopstand achteraf die al even imposant was als die aan de Anspachlaan een paar uur eerder loog er niet om.
Dank ook aan Luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/robbing-millions-31-10-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een heel apart , uniek sfeertje hing er in de AB .met de gig van Death Grips in het verschiet . We waanden ons in de undergroundclub van de Magasin 4, waar donkerte heerst, heen en weer gehotst wordt met pinten en het rookverbod in een ver verleden behoort. De AB werd anderhalf uur omgedoopt tot een sauna , dampende, zwetende lichamen, voor het (eerder onverwachte) uitverkochte concert van deze cultband . Deze status hebben ze nu wel bereikt; het Californische trio rond MC Ride ‘Stefaan Burnett’.
Een potpourri van hiphop, punk, metal, noise, hardcore en een gabber van industrial, electro, dancehall, drones, breakcore en dubstep, wordt geserveerd . Tja , de hiphopscene werd alvast nieuw leven ingeblazen . Het draait ‘em om een ‘weird’ veelheid aan ideeën , die onrustig , gejaagd, dreigend, agressief klinken en een ‘fuck you’ uitstralen. Een reeks obscure platen hebben ze, die via het internet werden verspreid of verschenen op welk label ook .
Ze zijn een belangvolle ontbrekende schakel als we ’t hebben over Bad Brains , Public Enemy , Dälek, 24-7 Spyz, Helmet en het industriële van Meat Beat Manifesto, Atari Teenage Riot en die 90s ‘Just another victim’ -heksenketel . We hebben het over een soort noiseterreur die hard, intens, compromisloos klinkt , en nu zeker dat ze opnieuw met drie op het podium zijn . In de definitieve doorbraak in de Magasin 4 , een paar jaar terug, was het ook zo . Toen ze in de Kreun kwamen , was er ook die maniakale gekte, maar nét niet geniaal genoeg door het gemis van hun drummer.
We ervaarden die kenmerkende ondraaglijke spanning, scherpe , snerpende , snijdende elektronica, onnavolgbare gortdroge mokerslagen van drums op een simpel drumstel op z’n Dead Moon’s/ Shellac’s en tot slot MC Ride die als een losgeslagen stier z’n felle , diepe raps, grunts, oergeluiden op ons spuwt en afvuurt . Trefwoorden als salvo’s . De geknipte formule , te gek en te prettig gestoord .
Het publiek wordt opgehitst , de voorste rijen gaan volledig loos op die felle , ongeëvenaarde beats‘n’sounds . Rommelig , hectisch, boeiend , intrigerend. Een sobere violette lightshow maakt het concept écht underground .
Death Grips biedt net als een Swans of Sunn O))) een soort katharsis, een beleven , dat we moeten ondergaan. In snelvaart worden de nummers gepresenteerd . Nummers? Die worden door een mallemolen gehaald, bewerkt en zijn energieker , heftiger dan op plaat . Letterlijk word je plat gewalst door de tempowissels en knallende , bonkende ritmes met een hoek af . Als opgefokte konijnen en buffels wordt heen en weer gehotst . De voor mij onverstaanbare raps worden meegezongen door de die-hards .
Een nieuwe plaat , ‘The bottomless pit’ is uit . Vanavond kregen we een backcatalogue “Whatever I want (fuck who’s ..)”, “Get got” , “Lord of the game”, “I break mirrors with my face in the United States” en het afsluitende “The fever (aye)(aye)” .
De sound denderde, dreunde, donderde , scheurend en schurend . Ook al was de interactie arm op het podium , het publiek ging ervoor . Ontblote bovenlichamen , bezwete t-shirts, een plakkende vloer door de vele pintjes en een indringend rookgeurtje , die net de detectors niet deed overslaan. Maak het maar eens mee, we bevonden ons in terug in die punkrebellie eind70s van ‘fuckoffs ‘.
En dan oeps de stekker eruit , het publiek was murw geslagen door de dynamiek en de explosiviteit. Een potje geniale rotzooi kregen we . Helloween kon niet beter ingezet worden …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/death-grips-31-10-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Autumn Falls
Whitney – Een nazomerse bries …
Whitney
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-10-30
Kimberley Haesendonck
Whitney overtuigde op Pukkelpop al enorm hard en was naar zin dit in de AB nog meer te doen. Niet 1 uitverkocht concert op één dag, maar 2. Door de ongelofelijk hoge vraag naar tickets was de AB genoodzaakt een extra concert aan de planning toe te voegen.
Het Amerikaanse Whitney uit Chicago draait rond ex Smith Westerns gitarist Max Kakacek en voormalig Unknown Mortal Orchestra drummer Julien Erlich . We horen hier heerlijk genietbare, nazomerse pop met een verkoelend briesje. Het optreden van Whitney is in deze herfstperiode dus ideaal en mooi meegenomen . Onmiddellijk kreeg je een warm gevoel, dat je meteen terug trok naar de voorbije zomer, waar Whitney één van de hoogtepunten van vormde. Een album dat nog maar recent uit is, en toch al twee uitverkochte AB Club shows. Dat gaf ons enorm hoge verwachtingen, die gelukkig werden ingevuld. Whitney stond er nog meer dan op de zomerfestivals. Je merkt dat de band jong en speels is, en dat zeker niet slecht doen.
Een drummer die zowel zingt als drummend is een enorm fijne eyecatcher, al denken wij misschien wel dat Whitney beter voor een aparte drummer kan kiezen. De frontman zou zich nog beter tot het publiek richten, waardoor de band nog beter en misschien bijna volledig tot zijn recht zou komen. Het is maar een suggestie!
Whitney stond dus in de AB voor hun debuut ‘Light Upon The Lake’ voor te stellen. Een album dat in onze ogen perfect nummer 1 kan scoren. Heel wat nummers uit dit album werden gespeeld, waaronder “Red Moon”, “The Falls”, “Follow” en afsluiter en publieksliefhebber “No Woman”, die uit volle borst werd meegezongen . Ook een tweetal covers kwamen aan bod o.m. eentje van Literatuurprijs winnaar Bob Dyan (“Tonight I’ll be staying here with you”).
De band speelt met genres in het indiewereldje, mengt probleemloos soul , funk , jazz en blues in hun nummers . Met zes op het kleine podium , een arsenaal aan instrumenten tekenen ze voor een charmante , aanstekelijke melancholie, een ongedwongen schoonheid , die de huiselijkheid als de vaste staminée bevordert …
Whitney heeft bakken potentieel in zich, heeft het in zich popmelodieën te schrijven , staat live zeer sterk in de startblokken van hun carrière en is duidelijk klaar om het te maken.
Pics homepag - dank aan Dansende Beren
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Amon Amarth – Als een feest in Walhalla …
Amon Amarth en Testament
Vorst Nationaal
Brussel
2016-10-30
Zondag, de dag dat Onzen Heer besloot een rustdag in te lassen. Een beslissing waar op het eerste gezicht niemand bezwaar tegen heeft. Niemand? Welja, behalve een bende ruige vikings en hun consorten dan. Amon Amarth lapt even de religieuze regels aan zijn Scandinavische laars en besluit Vorst Nationaal stevig te doen daveren.
De eerste opwarmer van de avond is Grand Magus, een driekoppige heavy metalband uit Stockholm. De Zweden, die een achttal albums op hun naam hebben waarvan ‘Sword Songs’ (2016) de recentste is, verwelkomen het gestaag vullende middenplein van Vorst Nationaal met hun aardig te pruimen set. Op de playlist staan o.a. “Sword of the Ocean”, “Varangian”, “Iron Will” en “Hammer of the North”.
Nu de toon gezet is en de eerste horns de zaal vulden, besluit Testament dat het tijd is om ‘een serieuze reke pret uit te rijden’ (lees: het vuur aan de lont te steken). De Amerikaanse trashband die in de jaren ’80 het levenslicht zag, opent hard en blijft knallen tot op het einde. Opener van de avond is “Brotherhood of the Snake” uit het kakelverse album met de gelijknamige titel (28 oktober 2016). Chuck Billy, van oorsprong Pomo-indiaan, huppelt als een duracellkonijn dat te veel spinazie gegeten heeft over het podium en tilt het optreden met zijn forse stem naar een hoger niveau. Songs die de revue nog passeren zijn o.a. “Rise Up”, “Stronghold”, “Over the Wall” en “The Formation of Damnation”.
Iets na 21 uur is het tijd om de druk van de metalen ketel te halen en de verwachtingen van het publiek in te lossen. Een grote vikinghelm, waarop het drumstel staat, licht op en een vikingdeuntje vult de zaal. Een man van de security fluistert me in dat, als het zo blijft, deze band wel te verteren is. Helaas wordt de man enkele minuten later ontgoocheld en breekt zijn persoonlijke hel los. Amon Amarth opent sterk met “The Pursuit of Vikings” en het vertrouwde gebrul van zanger Johan Hegg vult voor de eerste maal de zaal. De man die met lange baard en hoorn aan de broek zowat het prototype van een doorwinterde viking moet zijn, grijnst het publiek toe en wordt onthaald op luid gejuich. Na “As Loke Falls” deelt Hegg mee dat Amon Amarth blij is dat ze Brussel nog eens onveilig kunnen maken (in de muzikale zin van het woord). Bulderend lanceert hij daarop “First Kill”.
Amon Amarth speelt technisch erg sterk en levert een totaalspektakel: nu en dan betreden enkele ‘ware’ Noormannen het podium om een robbertje te vechten of komen een vlag vasthouden.
Als een snek op een ruisloze zee wordt Vorst meermaals in vervoering gebracht en worden de pinten als verse honingmede tot de lippen gebracht. Als een feest in Walhalla er ook zo uitziet, zou men voor minder met een lach op het gezicht de dood in de ogen kijken.
Verder op de playlist o.a.: “Cry of the Black Birds”, “Deceiver of the Gods”, “Death in Fire”, “Guardians of Asgaard” en “Twilight of the Thunder God”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amon-amarth-30-10-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/testament-30-10-2016/
Organisatie: Rocklive
Op 29 oktober was de Britse folkrock-groep Fairport Convention te zien in het OC De Kleine Beer in Beernem voor hun laatste optreden in de Lage Landen, waarna zij de studio zullen induiken om hun 38ste album op te nemen. Je moet het maar doen … en of ze het nog kunnen. Volgend jaar bestaat de groep (na vele wissels in de bezetting) 50 jaar. Een jubileum dus. En dat mogen ze terecht vieren.
Wij mochten genieten van een heerlijke, muzikale topavond met 5 gemotiveerde en gedreven muzikanten in een heel gezellige, intieme sfeer van deze schouwburg. De schwung zat er direct in met het folky “ Ye Mariners All “ . Je voelde meteen dat Rik Sanders en zijn viool één waren. Chris Leslie maakte van het titelnummer “ Myths and Heroes” een pareltje. De loepzuivere klank van zijn mandoline samen met de stemmen van Dave Pegg en Simon Nicol brachten de hele zaal in vervoering. Heerlijk om naar te luisteren en je voelde al na enkele nummers : dit wordt een avond om niet meer te vergeten.
Dat Fairport Convention de bakermat is van de Britse folkrock en één van de meest invloedrijke bands in het genre was, hoorden we in de oudere nummers uit hun gigantisch oeuvre waaronder “Lalla Rookh”, “Walk Awhile and Portmeiron”.
De metafoor “The old crew sails into new waters” is wel heel toepasselijk bij FC. De band is als een schip waar zo vaak een man overboord ging….. maar het schip bleef verder varen. De song “The man in the Water” werd geschreven naar aanleiding van een zeiltrip in de zee van Corfu. Men hoorde aan de toon en de stemmen van Chris Leslie and Simon Nicol dat dit plezierreisje allesbehalve geslaagd was.
Voor de pauze pakte de founding father van FC Simon Nicol bij ons nekvel met de zo emotionele en ontroerende versie van “John Condon”. We waanden ons echt op het slagveld en de begraafplaats in Poelkapelle van de 14-jarige soldaat John Condon.
Na de break zaten we tijdig klaar voor het vervolg van deze unieke avond. In de volgende nummers hoorde je vaak de Keltische en Middeleeuwse invloeden en het instrumentale nummer “The Gallivant” sleepte je mee over eindeloze weilanden. Om weg te dromen.
Mij bekoorde het mooie “Bring me back my Feathers” en had zin om recht te springen. Bij “The Hiring Fair” voelde ik heimwee naar het leven op het platteland waar de oogst rijkelijk werd binnengehaald en ’s avonds gedanst werd uit dankbaarheid.
Het laatste nummer “Matty Groves” uit één van hun mooiste albums, ‘Liege & Lief’, gaat over een affaire die uitmondt in de moord op Matty Groves. Wel mooi maar niet zo vrolijk dus.
Het bisnummer “Meet on the Ledge” is de klassieker om mee te eindigen. We hebben Fairport Convention ontmoet niet op de rand maar in volle glorie.
Bassist Dave Pegg , zo aimabel, heb ik mogen ontmoeten aan de balie. What a great man. Vroeger vaste waarde bij Jethro Tull en hier bij FC zo onmisbaar. Sedert 1970 bij Fairport en nog steeds alive and kicking. Ook drummer Gerry Conway (sedert 1998 bij FC) diende o.a. bij Jethro Tull , John Cale en Pentangle. Van grootheden gesproken… en deze worden elk jaar gevierd in de UK met het grote Fairport Copredy Convention festival. Ja, zo’n groepen moet je koesteren.
Volgend jaar 50 jaar Fairport Convention met een nieuw album. We kijken er al naar uit en dat het schip nog heel wat verder mag varen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fairport-convention-29-10/
Organisatie OC De Kleine Beer, Beernem + Kras Artists
Cocaine Piss – De Ultieme Belgische Ontlading
Cocaine Piss, Elefant & Darqo
4ad
Diksmuide
2016-10-28
Didier Becu
Mocht je er nog aan twijfelen: vandaag is de Belgische muziekscène levendiger dan ooit. Zo levend dat kiezen moeilijk wordt; iedere avond is er wel een interessant concert dat je wil meepikken. Vanavond hadden wij onze zinnen op de 4AD gezet. Het prachtige muziekcomplex in het idyllische Diksmuide dat met zijn concertagenda vooral door durf en variatie opvalt, had in samenwerking met Autumn Falls drie Belgische bands als gast met elk een zeer eigen geluid.
Darqo. Het klinkt allesbehalve zo, maar de band is afkomstig uit Lichtervelde, en samengesteld uit leden van MIAVA en wijlen Mindstab. Hun donkere, confronterende muziek is te horen op hun eerste release ‘Nights In The Scullery’. Het wordt als noise, doom en sludge omschreven, uiteindelijk kan je er alle kanten mee uit. Darqos geluid herinnert je je aan Amerikaanse noisemakers zoals Unwound of wegens de stemeffecten aan de begindagen van Girls Against Boys. Ze staan niet op het podium, maar voor het podium, met een minimum aan licht. Het publiek werd een ruwe trip beloofd, en dat werd het ook. Je ziet op een groot scherm beelden van mensen die afzien, maar ook je eigen bewustzijn wordt door de apocalyptische klanken niet gespaard. Het uitbraken van de ziel, wat zowel bevrijdend als beangstigend is. Van sommige bands weet je het van vanaf de eerste keer, Darqo imponeert.
Klik Elefant in op Google en je ziet een lomp, lief beest met een slurf. We zijn wel grote dierenvrienden, maar minstens even imponerend is de band Elefant die is samengesteld uit leden van The Van Jets, Drums Are For Parades en Waldorf. Hun eerste EP ‘Nordic Tanzen Am Sonntag’ heeft een titel die je eerder met de losgeslagen dorpsgek Anton Aus Tirol associeert, zelf houden de vier het op een genre wat ze slurfrock noemen. Je kijkt wat raar op? Dat deden we ook toen we vier mannen in een wit antibacterieel pak en een krijtwit gezicht het podium zagen bestormen. Geen mens die er ooit in zal slagen om precies te kunnen vertellen wat Wolf Vanwymeersch, Maarten Flamand , Mario Govaert en Stijn Vanmarsenille muzikaal precies doen, maar laat Can gewoon een song van Spider Murphy Gang spelen en je hebt zoiets als Elefant. Volslagen krankzinnig, geniaal, 100% punk, hilarisch, origineel en muziek die je vanaf de eerste song bij de kraag vat.
Bands die beweren dat ze niet in een hokje zijn te stoppen, het is een cliché dat we zelf nog amper geloven. Bij Elefant zal het je zeker niet lukken, tenzij ‘uniek’ ook zo’n hokje is.
En dan de ontlading: Cocaine Piss. Over de vier muziekliefhebbers die vol passie als vrijwilliger bij de muziekorganisatie JUNGLE werkten en voor de gein wat nummers componeerden is al heel wat geschreven. Door een niet te stoppen reeks van concerten werden de vier Luikenaars een begrip in het Belgische concertleven (en ook buiten de landsgrenzen), en met de nieuwe door Steve Albini geproducete plaat ‘The Dancer’ als ultieme kers op de kaart die perfect de live-energie van Cocaine Piss weergeeft. De korte songs (16 songs in 25 minuten) hebben geen seconde extra nodig: het is een statement zoals het moet, kort maar vooral krachtig. Muziek die is gecomponeerd om te schreeuwen tegen een wereld vol onrechtvaardigheid. Anarchie, punk en vooral een band die weigert om binnen de lijntjes te wandelen die anderen hebben afgebakend, waardoor het uiteindelijk kunst wordt. Noise om de noise? Neen, want er zit uiteindelijk meer pop in Cocaine Piss dan in Justine Bieber.
Net zoals de plaat begon ook het concert met “Ugly Face On”. Wat al een tijdje duidelijk is, werd ook gisteren bevestigd: Cocaine Piss wordt met iedere show beter. Een zelfzekere Aurélie Poppins, de bas van Julien Diels die je bij de strot grijpt, het sublieme gitaargeluid van Matthias Estelles Y Carrion en de robuuste drums van Yannick Tönnes. Alles past perfect in het mooie plaatje dat Cocaine Piss heet en alsmaar groter wordt. “I don’t feel like smiling today” schreeuwt Aurélie. Wie wil er vandaag nog lachen, tenzij hij het pittige “Pigeon” hoort uit de vorig jaar uitgebrachte (en nu uitverkochte) mini-lp ‘The Pool’.
Het podium is voor Aurélie niet meer dan een constructie van wat verhoogde planken, en meteen tijdens “Cosmic Bullshit” mengt ze zich tussen het publiek. Interactie met de fans, hun één laten worden met Cocaine Piss. Cocaine Piss is de totaalsom van de vier met hun geliefde fans. “Plastic plants are alright and they will never die, I don’t need them for oxygen”. En zuurstof is nu net datgene wat je nodig hebt, want als je één ding doet op een Cocaine Piss dan is het dansen als een gek.
“FTS” volgde, nadien het snoeiharde “Black Speedo” (welke song klinkt niet hard van deze Luikenaars, behalve het aangrijpende “Nostalgia” dat jammer genoeg nooit de setlist haalt) en dan “Elegance”. “Now you look like a robot, hide your feelings and be polite”. Het zijn woorden die je kan meezingen, gelijk waar. We zegden het reeds: Cocaine Piss dat is pop…alleen pop zoals je nog nooit gehoord hebt (tenzij ‘The Dancer’ in je platenkast staat).
Nog meer pop, verpakt in sublieme noise: “This Is No Fashion Show”. Na “Incest” uit ‘The Pool’, kwam daarna “Sex Weirdos” …nooit had ik gedacht dat een song waarvan de tekst uit één zin bestaat en amper twee minuten duurt zo’n impact kan maken. “Sex Weirdos” is de song van het jaar en voor wie daar iets op tegen heeft, zeggen we het met de woorden van Cocaine Piss: I’ll make my own joy!
“Pupu” duurt ook zo’n 52 seconden (live duurt het iets langer), maar iedere noot zit juist. Cocaine Piss durft, en het is een band die de essentie van punk als geen ander heeft begrepen: doen waarin je zin hebt, naar niemand luisteren, zeker niet naar opgelegde regels wat resulteert in magnifieke tracks als “Happiness of Shiny Pants”.
Three more songs to go! “Waiting” was het volgende, een fantastische song waarin op een paar seconden gezongen wordt waarom het zo vervelend is om op een bus te wachten. Mocht je het niet weten, deze mensen zingen over de onderwerpen van het leven waarmee je iedere seconde wordt geconfronteerd. “Let me be a little wanker full of crap and a silly dancer”. Een subliem optreden dat werd afgesloten met “The Dancer”.
Dank aan Luminousdash.com
Organisatie: 4ad, Diksmuide ism Autumn Falls
Glints - Klaar om potten te breken
Glints
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-10-28
Kimberley Haesendonck
Al 7 keer stond Glints in de Ancienne Belgique. Telkens als support van bands zoals onder andere Bazart. Nu was het tijd dat de band zichzelf kon verwijzen in een goed gevulde AB Club. Ze brachten zowel werk van hun eerste EP als van hun nieuwe, die binnenkort verschijnt.
Rumours mocht deze avond aftrappen. Deze band uit Gent bevat leden van Brutus en Raveyards en dat was meteen te zien aan het niveau waarop ze hun muziek presenteerden. Rumours klonk oldschool en tegelijkertijd enorm modern. De twee perfecte elementen wat een band vandaag de dag moet bezitten. Als je niet begrijpt wat er bedoeld wordt, zoek even nummers “Phoef” of “I dance” op, succes gegarandeerd.
Glints wist heel wat fans en nieuwsgierigen naar de AB Club te halen . Dat is niet niks voor een band die eigenlijk nog maar één jaar bestaat, en net dat jaar geleden zijn eerste show gaf in de Bonnefooi in Brussel. 2 EP’s heeft de band momenteel op hun palmares. De eerste kwam eind 2015 uit, en konden we al een beetje mee lippen. Op deze EP staat “Dread”, hun allereerste single en zowaar het nummer waar het allemaal mee begon. Ook “Sirens” werd nog eens bij het publiek opgefrist. Hun tweede EP werd in primeur aan ons voorgesteld en het publiek leek het te smaken. Je zag in elke hoek van de zaal wel dansende mensen en vooraan kon het feestje al helemaal niet meer stuk. “Catalyst”, de laatste single van Glints werd al uitvoerig meegezongen.
Is het de elektronische pop vermengd met hip-hop dat deze band zo speciaal maakt? Of is het dat Brits accent dat Jan Lemmens ons voorschotelt? Alleszins, Glints is klaar dan nooit tevoren om nog meer potten te breken in de Belgische muziekwereld. En wie weet zelfs daarbuiten.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Goose – In één woord Perfect
Goose
Lotto Arena
Antwerpen
2016-10-28
Lode Vanassche
Goose - Prima Passionele Professionele Performante Prachtige Pakkende Perfecte Partyende Piekende Platslaande Pleasende Ploffende Goose
“Beste Dave, beste Tom, beste Bert, beste Michael,
Als vriend (vergeef me mijn grootheidswaanzin) en als fan schrijf ik jullie deze brief om mijn ontgoocheling uit te drukken. Jullie slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven. Als recensent behoort het namelijk tot mijn takenpakket om optredens met een kritische oog gade te slaan. Na lang vorsen en zoeken met de sterkste loep lukt het me niet ook maar een opmerking te geven. Wederom is het voltallige publiek zwaar uit zijn lood geslagen en zal jullie passage in de Lotto Arena lang blijven nazinderen. De Redactie beschrijft meticuleus en overladen met superlatieven hoe jullie ons in de Goose-wereld hebben geloodst. Zet voor de lichtshow, de songs de uitgekiende playlist en jullie présence een woord: Perfect.
Maar ik ken jullie wereldje op een andere manier. Vier gezworen lads die steevast met een stralende glimlach en enthousiasme in ons gemeenschappelijk kantoor, ook café Den Bras genaamd, binnen wandelen en iedereen begroeten. Een knipoog, een goedendag, een schunnige opmerking, een luisterend oor: niets is jullie teveel. Zelfs een Esseveesupporter krijgt een schouderklopje. Vier lads die met plezier voor mijn beste vriendin een cd signeert en op de foto gaat, waardoor ze haar tweede puberteit intens kan beleven. Vier lads die na een stomend optreden met graagte tijd vrijmaken voor mijn vriend die gekluisterd aan zijn rolstoel nog eens de avond van zijn leven beleeft, waarvoor jullie in alle bescheiden recent nog acte de présence gaven op zijn benefiet. Vier lads die me aanmoedigen wanneer ik met fierheid vertel dat ik eindelijk dat vierde akkoord onder de knie heb.
Laat nu net jullie bescheidenheid, jullie neus voor de goedheid voor de kleine dingen jullie sterkte zijn. Dat maakt, behalve de muziek uiteraard, van jullie wereldtop. En ik overdrijf niet eens. Er valt aan geen mensen te beschrijven hoeveel zielen jullie al gestolen hebben en gelukkig hebben gemaakt.
Zo ook weer vrijdag in de Lotto Arena. Ooit schreef ik over jullie dat het alleen de besten zijn die zich verbeteren. Nu weer. Meteen de beuk erin met “Black Gloves”. The Lady veert meteen op en verdwijnt in het dansgewoel. Om daarna de volledige tent te mokeren met een van jullie eerste pareltjes: “Audience”. Gitaren en synths worden gretig ingeruild. Jullie spelen synth op gitaar en gitaar op toetsen. En dan sta ik nog tegelijkertijd met opengesperde muil mij te vergapen aan een ronduit fantastische lichtshow. Jullie weten dat ik niet graag overdrijf, maar het is ronduit de beste lichtshow die ik ooit mocht aanschouwen. Alles klopt als een Turk op een Griek. Jullie moesten meteen verdergaan met “Bring it on”, “Low Mode”, “Trip”, “So Long” en “What you need”. Kwestie van het publiek eventjes serieus van hun melk te brengen. “What You Need” heeft een tune a la “Synrise”. Het blijft als een heerlijke oorworm definitief ergens achteraan de schedel hangen. Met “Control”, ja jullie hebben alles perfect onder controle, en “Call me” en “Cant’t stop me now” doen jullie nog en schepje erop. Kan het nog beter? Ja dus. “Everybody ’s got a Synrise”. Wat een explosie.
Lieve Goosers, jullie hebben van de muziek het meest kostbare lawaai gemaakt. Ik wil Goose als ontbijt en niet meer gestoord worden voor ik ga slapen.
Edoch, met de meest welgemeende en sympathiekste groeten,
Lode.”
Organisatie: Live Nation
Op Pukkelpop sloten we het festival af met Marky Ramone en Ken Stringfellow, die aan een hels tempo de ene na de andere Ramones-klassieker met verve vertolkten, en lieten we het optreden van Minor Victories aan ons voorbijgaan, op het laatste nummer na, dat we nog konden meepikken toen de gabba-gabba heys opgehouden waren. Niet getreurd, Minor Victories stond vanavond in de Orangerie die al bij al goed volgelopen was, ook al omdat Japanese Breakfast, van de Rotonde naar de Orangerie verplaatst was en het voorprogramma mocht verzorgen.
Japanese Breakfast is het slaapkamerproject van Michelle Zauner, een artieste uit Philadelphia die eerder bij de emo-band Little Big League de frontvrouw was. Haar laatste album, ‘Psychopump’, dat afklokt op nauwelijks 25 minuten, wordt overal positief onthaald. We waren zelf heel wat minder positief over haar podiumprestatie vanavond, om het met twee woorden in het Frans te omschrijven: “pas terrible”. Zauner is duidelijk beïnvloed door Siouxsie Sioux en Throwing Muses, maar haar stem schoot schromelijk tekort, en haar gitaarspel gooide ook al geen hoge ogen. We hebben dit Waxahatchee al veel beter zien doen. Toen ze zich aan een cover van The Cranberries waagde met “Dreams”, kregen we plots heel veel respect voor Dolores O’Riordan. Het beste nummer was de afsluiter, waarin ze Poliça-gewijs haar stem door de autotune stuurde en de gitaar liet vallen voor een keyboard. Japanese Breakfast, geef ons toch maar boterkoeken.
Minor Victories kan je een project noemen van samenwerkende indie-coryfeeën: frontvrouw is Rachel Goswell van Slowdive en Mojave 3, en verder doen ook Stuart Braithwaite van Mogwai en Justin Lockey van Editors mee. James Lockey, broer van, mag de band vervolledigen. Minor Victories klinkt als de som der delen: je krijgt dus een mix van shoegaze, post-rock, post-punk en dreampop, en de band had ook een verzorgde filmbeelden mee, al was het niet echt duidelijk welke boodschap die beelden moesten overbrengen: een killer poesje dat laserstralen afvuurt en volledige steden vernietigt, is redelijk bizar en ook wel flauw. Misschien was het wel de bedoeling om de spot te drijven met de dodelijke serieux die veel post-rock bands uitstralen, maar dat was dan ook even goed een gebrek van de hele show vanavond: de nummers hadden alle elementen van post-rock of droompop, maar waren te poppy om goed te werken: in post-rock, net als in droompop moet je je als toeschouwer kunnen verliezen in een muur van geluid en moet de muziek ofwel dreiging of ontroering uitstralen, en dat ontbrak wat.
Rachel Goswell was heel enthousiast, maar ze klonk als Kirsty Maccoll, dus meer als de 45-jarige vrouw die ze is, en niet als het jonge meisje zoals ze op plaat klinkt. Wellicht moest ze krachtiger zingen om tegen het live-geluid van de band op te tornen.
De beste nummers vanavond waren “A Hundred ropes” en “Scattered ashes”, ondanks het potsierlijke laserpoesje.
Op dit moment is Minor Victories nog niet beter dan de som der delen. Blijven samenspelen en met een volgende plaat lukt het misschien wel om een meerwaarde te creëren.
Setlist: Give up the ghost – the thief – A hundred ropes –Cogs –Breaking my light –Folk arp –Scattered ashes –Higher hopes-Out to sea
Organisatie: Botanique, Brussel
Allah-Las: gered door een sterke tweede helft
Allah-Las
Ancienne Belgique (AB-Box)
Brussel
2016-10-26
Nick Nyffels
Jong en oud was naar de AB-Box afgezakt voor het concert van Allah-Las. Die kwamen hun derde album, ‘Calico Review’ voorstellen, en na het optreden zouden ze nog een DJ-set brengen bij Madame Moustache. Live werd dit Californische viertal bijgestaan door een keyboardspeler. Frontman Miles Michaud neemt de meeste zang voor zijn rekening, maar de drie andere bandleden zingen ook elk hun nummertje en de instrumenten worden ook al eens gewisseld.
Allah-Las begonnen sterk met het instrumentale “Ferus Gallery”: surfpop met veel delay en sterke hooks die sprankelen en je een glimlach op het gelaat bezorgen. Ook de volgende paar nummers brachten de Californische zon naar de AB, “Busman’s Holiday” bracht je echt in een vakantiestemming. Net toen we dachten dat dit een heel sterk concertje zou worden, sloeg de sfeer om. De nieuwe nummers gingen hun inspiratie niet meer in de surfpop gaan zoeken en waren daardoor veel minder sprankelend en fris. Op het nieuwe album gaat Allah-las het meer gaan zoeken bij The Velvet Underground en psychedelische sixtiesbands, maar die nieuwe nummers klinken daardoor ook lijziger, en de close harmonies die de nummers naar een hoger plan voeren, ontbreken.
Het was pas in de tweede helft dat dit terug een sterk concert werd, met de ‘ahahs’ in “Sandy” en het bloedmooie, melancholieke “Catalina”, met een zang die aan Steve Wynn deed denken. “Sacred Sands” riep de onbezorgde en onschuldige jaren zestig op, een eenentwintigste eeuwse instrumentale surfklassieker die ook door de jonge kids heel goed gesmaakt werd. Die werden zelfs heel enthousiast in de afsluitende bis, “Catamaran”, want er dook zelfs een crowdsurfer op.
Allah-Las redden vanavond hun concert met een sterke tweede helft, maar we zagen hen al in betere vorm in 2015 in de Handelsbeurs, Gent. De nieuwe nummers missen dat sprankeltje dat deze band zo goed maakt.
Setlist: Ferus gallery-Had it all- Busman’s- 200S -501-415 –Could be you – Warmed – Famous – sandy –Strange –Satisfied- Catalina –Sacred –No voodoo – Sacred-Roadside –Autumn –Calm me – Catamaran
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het Amerikaanse Nothing debuteerde twee jaar terug met ‘Guilty to everything’ , een lekkere shoegaze/dreampopplaat , waarbij ze zich een positie toe eigenden in die 90s sferen van My bloody valentine , Ride , Swervedriver , Pale saints en de link maken met de huidige generatie Pains of being pure at heart .
De opvolger ligt duidelijk in het verlengde . “Fever queen” is eentje die stofzuigt bij de shoegazehipsters , maar daarna dwarrelt een dromerige sfeer door de zalvende gelaagdheid en orkestratie. Een paar songs als “Vertigo flowers” , “A.C.D.” , “Curse of the sun” zijn extraverter en kenmerken een broeierige intensiteit in het genre .
Er valt voldoende variatie te noteren . We hebben opnieuw een fijn plaatje van deze band rond Domenic Palermo.
Het Amerikaanse Lumineers rond gitarist/songschrijver/zanger Wesley Schultz kwam een kleine drie jaar in de belangstelling met die grootse “Hey ho” single , een neofolky ‘campfire’ nummer, die de samenhorigheid bevorderde . De band viel op met eenvoudig, fris, opbeurend, goed in het gehoor liggend materiaal , in het verlengde van Mumford & Sons en Monsters and Men. Folkpop uit Denver !
De opvolger biedt opnieuw een rits lichtvoetige songs in het genre als “Sleep on the floor”, “Ophelia” en “Cleopatra” , die door de pianotunes en de meerstemmige zang de emofactor verhogen . Daarnaast behoort semi-akoestisch werk tot hun handelsmerk , ingetogen , gevoelig , sfeervol , met een donker kantje .
We hebben een gevarieerd plaatje , met fijne songs , die nergens uit de bocht of overdreven klinken door ‘lalala’s’ of ‘ohohohs’ . Het genre wordt naar een hoger (pop)niveau getrokken en balanceert tussen ingenomenheid en speelsheid , lieflijk, onschuldig , goed . Een mooie tweede plaat!
Voor deze plaat was er geen uitstapje gepland naar de VS , Onze Admiraal Tom Van Laere stond zelf in om de nieuwe plaat te producen . De americana roots lijkt meer omgezet naar aangename , melodieuze sfeervolle pop en rock . Hij heeft nu meer een eigen band , inclusief blazerssectie en fris nieuw jong bloed. “Let it shine” , “Too much of everything” en een herbewerking van “Bad year for rock’n’roll” zijn de eerste sterkhouders .
Onze Admiraal staat nog steeds garant voor een evenwichtige sound van intense, broeierige pop en integere, gevoelige muziek , onder z’n warme , melancholische, doorleefde expressieve zang . Verhalende songs met een bijzondere kijk op de wereld en waar eens kan gelachen worden .
De titelsong die opent is er eentje die een druilerige avond inluidt , “Kim basinger” rockt en de rest is heerlijk genietbaar , zonder al te veel uitschuivers .
Goede plaat , de zesde al, maar minder spannend dan wat we vroeger hoorden.
Bert Dockx is een begenadigd songschrijver, een schitterende muzikant en vooral een uitmuntende gitarist, eentje die de fijngevoeligheid verkiest boven de decibels. Van de grootstadsblues van zijn geweldige band Flying Horseman kunnen wij maar niet genoeg krijgen maar deze keer kanaliseert hij zijn klasse via zijn andere geesteskind Dans Dans.
Met dit geheel instrumentale album trekt Dockx de onontgonnen natuur in en bewandelt hij diverse paadjes zonder echter de weg te verliezen. ‘Sand’ is een avontuurlijke trip waarin zijn gitaar hem via allerlei sierlijke beekjes naar een nog ongekende eindbestemming voert. Er stralen liters finesse, klasse en gevoel uit Dockx zijn gitaarspel, het is weids, fijnzinnig, filmisch en vooral jazzy, maar nergens pretentieus. Hij zit er ook niet om verlegen om af en toe een surfgitaartje boven te halen of eens heftig door te rocken. Wij durven hem met dit fantastische plaatje op één rij zetten met Chris Forsyth, Robert Fripp, Nels Cline en ja, zelfs Marc Ribot. Waarmee de goede verstaanders onder ons ook wel zullen weten dat dit een hele eer is maar natuurlijk geen garantie op commercieel succes, hoewel we het hem zouden gunnen.
Mooie plaat om ons de komende wintermaanden aan op te warmen.
Crystal Fighters heeft een nieuw album uit en daar hoort uiteraart een tour en zeer zeker een show in België bij. Ondanks de recente plaat ‘Everything is my family’ maar matig is, slaagde Crystal Fighters er in er een groot dansfeest te maken voor jong en oud.
Alleen de outfit al, waar deze Brits/Spaanse band mee het podium kwam opgelopen, zei genoeg. Opener “Good Girls”, een nummer van de nieuwe, was er meteen knal op en zette het dansfeest in de AB op gang. Bij de volgende songs was dit niet anders. “LA Calling” was er eentje dat iedereen kon meezingen en bij “Love Is All I Got” merkte je meteen enorm veel liefde in de zaal.
Ook aan decoratie en podiumelementen ontbrak er niets. Crystal Fighters bracht voor de gelegenheid vlaggen mee voor op het podium en gooide enkele strandballen in het publiek. Tegen de zweetgeur die er af en toe hing in de zaal van al dat dansen, had Crystal Fighters kruidenstokjes mee. Wat verwacht je anders van hippies?
Slabak momenten waren er tijdens het iets rustiger materiaal. Je zou denken dat na heel veel springen en dansen, de AB nood had aan wat rust. In tegendeel. Die rust zorgde voor een dieptepunt, maar werd meteen weer vergeten wanneer de set terug werd opgekrikt door de dansbare songs.
Ontroerend moment van de set was wanneer de band “Lay Low” opdroeg aan voormalige drummer Andrea Marongiu, die jammer genoeg overleed in 2014.
Ondanks het nieuwe album van Crystal Fighters gewoontjes klinkt, zorgden ze toch voor een heus feest in de AB. Nu hopen dat alles meezit en dat ze komende zomer op een van de festivals staan. Nog een groter dansfeest verzekerd!
Organisatie : Live Nation + Ancienne Belgique , Brussel
Blossoms stond deze zomer nog op Rock Werchter, in een halfvolle Rotonde zullen ze waarschijnlijk wat raar opgekeken hebben. Nochtans brengt de band muziek die zomaar gigantische zalen kan vullen en ook hun grootse banner bewijst dit. Die ene radiohit “Charlemagne” kan soelaas brengen …. Blossoms speelt typische Britpop met een iets te elektronische sound waardoor het geheel wat vreemd aanvoelt. Toch bleek het in de Rotonde heel goed te kloppen. Meer zelfs, de sleutel die de zanger rond zijn nek had hangen, opende alle vrouwenharten in de zaal. Het gevolg was soms wat meezingmomenten maar vooral erg veel liefde.
De band, genomineerd voor BBC Sound of 2016, bracht begin augustus zijn debuutplaat uit en die stelde Blossoms ook uitgebreid aan ons voor in de Rotonde. De groep uit Stockport (in de buurt van Manchester) draagt een typische, donkere Britse outfit en begint erg rustig, met een lichte bries bij “Blow”. Het was ooit de eerste single van de band dus wat past er beter als opener dan dit? Al snel wordt duidelijk dat Blossoms het niet van de stevige gitaren moet hebben maar vooral van de rustige ballads. Op een extra verhoogje staat een grote verscheidenheid aan synths en ook de drummer staat hogerop. Vooraan neemt de frontman zijn plaatsje in waarbij hij met zijn gitaar wat jengelende deuntjes brengt. Rechts en links van de zanger staan twee statische gitaristen die gedurende het volledige concert niets meer zullen doen dan soms wat ongeïnteresseerd te kijken. Desalniettemin wagen ze zich bij dit eerste nummer aan een gitaarsolo om zo het publiek van bij het begin wakker te schudden.
“Cut Me And I’ll Bleed” snijdt niet diep maar laat wel littekens na. Het is een opgewekt liedje dat ze met handgeklap op de achtergrond verzorgen. De die hard fans (en zo zijn er wel een paar) weten perfect wanneer ze hierbij moeten meeklappen, grappig om te zien dat zeker. Al snel speelt Blossoms een eerste hitje. Met “At Most A Kiss” brengen ze een soort Kasabian-achtige melodie op een zeemzoet synthgeluid. We marcheren verder en zanger Tom Ogden laat zijn gitaar voor wat het is. Hij brengt nu zijn sensueelste moves en gaat speels met zijn microfoon om. Ook hier nemen de elektronische deuntjes van de synthesizer het voortouw waardoor een erg unieke sfeer ontstaat. Het lijkt alsof we met een roze bril door het leven stappen en alleen maar liefde en vriendschap zien in de straten. Toch zijn “Across The Moor” en “Smashed Pianos” niet echt nummers die in het collectieve geheugen zullen blijven hangen en zijn zelfs bij momenten oninteressant.
Het publiek is erg stil en aandachtig, tot grote verbazing van de band. Die schrikken door de grote stilte die ontstaat tussen ieder nummer maar ze zijn wel erg dankbaar. “My Favourite Room” draagt de zanger dan ook op aan de charmante zaal. Al, zo zegt hij zelf, doet hij dat iedere avond in iedere zaal. Dat nummer brengt hij helemaal akoestisch waarbij het opvalt dat zijn stem niet altijd zo toonvast is. Toch heeft zijn typische stemgeluid iets wat ook bij Oasis en The Stone Roses zou passen, niet toevallig ook twee bands uit Manchester (en laat ons eerlijk zijn, ook zij zijn niet altijd goed bij stem). De band klinkt dus erg Brits en maakt hier dankbaar gebruik van door hiermee een hechte fanbase op te bouwen. Ook in Brussel krioelt het van de Britten die hun nieuwe idolen aan het werk willen zijn.
“Getaway” en “Honey Sweet” vormen beide de basis voor de dames in het publiek om hun strot open te trekken. Schuchter zingen ze mee met de melige maar toch meezingbare songs.
Al snel is de band door al hun nummers heen, met maar één album op zak kan dat ook niet ander. Na 45 minuten zitten ze al aan de laatste song, hun bekendste “Charlemagne”. Vrolijk en opgewekt begint iedereen in het publiek te klappen, zingen en zelfs een bescheiden dansje te placeren. En dat was het dan.
Blossoms is duidelijk een band waarvan het potentieel wel goed zit maar het er bij momenten nogal twijfelachtig uitkomt. Geef ze nog enkele jaren en dan komt het wel goed, tegen dan is de Rotonde wel te klein!
Setlist: 1. Blow 2. Cut Me And I’ll Bleed 3. At Most A Kiss 4. Across The Moor 5. Smashed Pianos 6. Getaway 7. Blown Rose 8. My Favourite Room 9. Texia 10. Honey Sweet 11. Deep Grass 12. Charlemagne
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be/2016/10/26/blossoms-botanique-rotonde-dromerige-britpoppers-met-melige-meezingers-en-vrolijke-melodieen/
Organisatie: Botanique, Brussel
Poliça - Intens mystieke sfeer en sensuele spooky sounds
Poliça
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2016-10-24
Johan Meurisse
Poliça , uit Minneapolis, Minnesota , en rond Channy Leaneagh , neemt een apart plaatsje in.
Ze hebben iets wereldvreemds , hartstochtelijk, koel als warm over zich . Ze zijn toe aan de derde cd, ‘United crushers’ in een bezwerende combinatie van indie/electro/trippop. In die vijf jaar is hun publiek zeerzeker niet uitgebreid, integendeel , hoogstens een goed gevulde AB Box vanavond , die voor hun speciale sound te vinden is . We verstaan het wel, gezien er op de nieuwe geen echte singles terug te vinden en zij met zij met “Dark star” en “Amongster” uit het debuut ‘Give you the ghost’ het beste hitpotentieel hadden …
In een mistig decor en donkere belichting zagen we een dubbele drum- opstelling , hadden we diepe bass-tunes en hoorden we vooraf opgenomen electroloops. De sound intrigeert op die manier en het sfeervolle, donkere kader wordt nog geïnjecteerd door de indringende, licht galmende , gepassioneerde zang van Leaneagh die op het podium graag een pak gracieuze handbewegingen maakt en danspasjes uitvoert .
Een trippy concept dus, de songs zijn spannend, sprankelend, bezwerend, bedwelmend waaroverheen een paranoïde sluier wappert . Ook ervaren we weemoed en een verlatingsgevoel. Een ideaal herfstig muzikaal decor dus.
Vóór aanvang kregen we aanzwellende dronemetal , die een sterk “Berlin” inluidde, én die de muzikale noemer van hun hobbelig bochtenwerk best definieert . Na de donkere dreiging en lichte grooves van het rockende ronkende “Wedding” volgt die huidige prachtsingle “Lime habit” , die zalvend, gejaagd klinkt . Het warme onthaal en het enthousiasme van het publiek doet hen enorm deugd . België neemt trouwens een vooraanstaand plaatsje in .
Alles valt wel op zijn plaats in de set . De slepende ritmiek op “Lately”, “Great regret” zorgen net voor een broeierige (ondraaglijke) spanning. Of verder het drieluik “Lay your cards out”, “Warrior lord” en “Darkstar” die gedrevener klinken, en een tintelende friste en meer groove hebben door de percussie, de diep dreunde bas , de keys en de toegevoegde geluidjes .
We worden ondergedompeld in die unieke leefwereld . Het materiaal bengelt tussen droom en zwaarmoedigheid, tussen introspectie en extravertie, dat verrassende wendingen ondergaat en handig wordt verruimd. “Melting block” omvat heel wat elektronica bleeps , “Baby sucks” krijgt zware beats aangemeten en het afsluitende “Lose you” weet je te omarmen en te knellen door z’n felle , opbouwende , aanzwellende tunes . Een prima afsluiter .
Dat ander oudje , “Amongster” mag nog een staartje breien, donkere romantiek, die Portishead doet opborrelen .
Een intens mystieke sfeer en sensuele spooky sounds vormde het muzikaal decor doorheen de (te korte) set. Het biedt kleur en emotie aan het materiaal . Ontwapenend mooi blijft het, ondanks een selecter publiek.
Organisatie : Live Nation + Ancienne Belgique , Brussel
Een hoop veertigers en vijftigers waren naar de AB afgezakt om de glorie van de hemelse Triffids te mogen herbeleven, een uitmuntende doch zwaar onderschatte band die nooit de erkenning gekregen heeft die ze echt verdienden, ondanks de ettelijke superlatieven die door onder meer wijlen Marc Mijlemans bovengehaald werden. Mijlemans’ sierlijke en lovende recensie uit 1986 van ‘Born Sandy Devotional’ werd hier nog eens volledig terecht voorgedragen, een recensie die zowel het talent van de grote essayist Mijlemans etaleerde als dat dat van de eminente songschrijver David Mc Comb.
Deze Triffids-reünie was eigenlijk één nostalgisch en fraai eerbetoon aan de in 1999 overleden David Mc Comb, stuurman, drijvende kracht, hart én motor van de band. Hij was de absolute ster van vanavond, zijn ziel zweefde de hele tijd door de AB, zijn geest dwarrelde rond in elke noot.
Wij voelden gewoon het gemis tot in onze onderbuik, dat grote gat dat er was gevallen in The Triffids en nooit meer zou kunnen worden opgevuld. Een gat die er eigenlijk al was in 1990 toen de band er mee ophield en Mc Comb voor zichzelf andere plannen had gesmeed. Met The Blackeyed Susans en een half mislukte solo uitstap kon hij echter nooit meer zo tot de verbeelding spreken als met de legendarische Triffids, vroeg of laat moest die reünie er toch wel eens van komen. Het mocht echter niet zijn, Mc Comb kampte met hart- en gezondheidsproblemen ten gevolge van langdurig alcohol- en drugmisbruik en stierf op 37 jarige leeftijd. Met hem werden ook The Triffids definitief begraven.
Naar aanleiding van de dertigste verjaardag van het meesterwerk ‘Born Sandy Devotional’ planden de overige groepsleden deze reünie om de plaat en diens betreurde inspirator in de bloemetjes te zetten. En hoewel quasi alle originele Triffids leden, aangevuld met een resem gastzangers, hier op het podium stonden, voelde dit toch een beetje aan als een tribute band omdat die ene onmisbare schakel ontbrak. Maar dan wel een hele goeie tribute band, eentje waar we ongeremd mochten van genieten.
Het was duidelijk te merken dat de groepsleden elkaar na al die jaren nog een beetje moesten terugvinden, er werden wel wat foutjes gemaakt en de zenuwen stonden merkelijk gespannen. De man die hen altijd in de goeie banen leidde was er immers niet meer, dus moesten ze het zelf zien te rooien. Een zaal van het kaliber AB waren ze bovendien ook al lang niet meer gewoon, met uitzondering dan misschien van bassist Martin P. Casey die met Nick Cave & The Bad Seeds wel wat meer gewend is. Het was net die kwetsbaarheid en onvolmaaktheid die de présence van deze Triffids zo sympathiek en pakkend maakte. En natuurlijk die onsterfelijke songs van Mc Comb.
De gastzangers brachten elk hun eigen interpretatie van de songs en probeerden niet meteen Mc Comb te imiteren. Ze moesten wel dikwijls onderdoen voor de schittering van het origineel, maar ze hadden tenminste zichzelf niet verlaagd tot risicoloze copycat. Een handvol songs uit dat fenomenale album ‘Born Sandy Devotional’ benaderden zelfs heel sterk de magie van The Triffids in hun beste dagen, een striemend “Chicken Killer”, een sluipend en dreigend “Lonely Stretch” (onze favoriet van de avond), een bijtend “Personal Things”, een adembenemend “Stolen Property” en uiteraard een meesterlijk “Wide Open Road”. Natuurlijk moesten we herhaaldelijk dromen van hoe wonderlijk dit allemaal zou geklonken hebben mocht David Mc Comb hier zelf gestaan hebben, maar ook nu kwam het kippenvel op onze armen moeiteloos recht.
Na het ‘Born Sandy Devotional’ luik haalden de Triffids nog een hoop andere klassiekers uit de toverdoos. Mc Comb schreef immers destijds het ene pareltje na het andere, ze hadden de ruwe diamantjes dus maar voor het uitkiezen. Soms ging het venijnig hard en briesend (“Bright Lights, Big City”, “Hell Of A Summer”), elders dan weer heel intiem en ingetogen. Wij waren trouwens helemaal van onze melk van dat lieflijke en broze stemmetje van de schattige Jill Birt die “Raining Pleasure” tot een pareltje van het zuiverste water verhief. Ook “Trick Of The Light”, “Unmade Love” en “In The Pines” beroerden ons tot diep in de aderen, en dat niet alleen omwille van de nostalgie die ze opriepen, maar gewoon omdat het stuk voor stuk briljante songs zijn.
Als ultieme slot bleven nog drie Triffids op het podium voor een heel intieme, naakte en sublieme versie van die onevenaarbare klassieker “Bury Me Deep In Love”, en dat steeds met die prachtfoto van David Mc Comb op de achtergrond, alsof de patron himself hen loodste tot deze enig mooie uitvoering. Een traantje wegpinken was hier wel op zijn plaats.
The Triffids waren sympathiek, ontroerend, breekbaar en bij vlagen geniaal. De ware held is al meer dan 15 jaar niet meer onder de levenden, maar vanavond was hij alom aanwezig.
In remembrance of David McComb – The Triffids play ‘Born sandy devotional’ – tribute tot he 30 th anniversary of a classic
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
God is An Astronaut + Yamanthau – Dwalen over bevreemdende landschappen
God is An Astronaut
De Casino
Sint-Niklaas
2016-10-22
Erik Vandamme
Bands of artiesten die liever de moeilijke weg verkiezen met als doelstelling, platen uitbrengen die kunnen gezien worden als ware kunstwerken. Tot concerten geven die aan de ribben blijven kleven, binnen bevreemdend aanvoelende landschappen. Wij houden daar wel van. God is An Astronaut mag dan één van de grotere namen binnen het postrock genre zijn, maar net door niet in een keurslijf te willen zitten zorgt een optreden of plaat van deze heren soms voor gefronste wenkbrauwen. Wie echter de magie begrijpt, zal prompt aanvoelen dat God is an Astronaut grenzen verlegt binnen het globale postrock gebeuren. Vroeger, en nog steeds.
Yamantau, een jonge beloftevolle band uit de regio, bewees ook met hun nieuwste schijf ‘Sun’ - die ze in Concertzaal De Casino integraal kwamen voorstellen - te begrijpen waar het echt om draait. Zoekende naar de juiste vormen binnen de muziek die ze aanbieden, lieten ze met deze nieuwe plaat alvast een onvergetelijk indruk na. Concertzaal de Casino was dus vooral goed vol gelopen, met muziekliefhebbers die niet enkel luisteren met het gehoor. Maar ook met hun hart. Ons verslag van een heel bijzondere avond.
________________________________________
Yamantau: Wie zoekt die vindt!
De EP klinkt alvast heel overtuigend en doet ons donker hart sneller slaan, een traan wegpinken en het weet bovendien gevoelige snaren te raken. Indrukwekkende schoonheid, die ons met een krop in de keel totaal verweesd achterlaat. Dat is wat Yamantau aanbiedt met deze parel van een EP , voor fijnproevers die houden van eerder genoemde intensieve duisternis. Een enorme aanrader! Dit schreven we over de nieuwste EP , ‘Sun’, van Yamantau.
Het was ons reeds opgevallen dat de band op heel wat bijval kon rekenen, de fans waren dus duidelijk aanwezig om deze release mee te maken. “Wovenhand” een parel van een song, werd gebracht op dezelfde gedreven manier zoals op plaat. Maar we kregen toch ook het gevoel dat de band nog steeds aan het zoeken is naar de juiste 'drive'. Ook bij ‘Sun’ voelde het aan als heel sterk, maar net niet sprankelend genoeg om ons compleet murw te slaan. Echter bij “Skiva Laddar” , toen alle bandleden compleet de teugels konden vieren, leek het tij plots te keren. “V” werd op een zodanig hoogstaande manier gebracht, waardoor we eindelijk die ultieme adrenalinestoot voelden opborrelen waar we al heel de tijd zaten op te wachten
We kunnen dan ook stellen, als de gespannen zenuwen wegvallen en ieder lid van deze band zich volledig kan uitleven, ontstaat een hemels mooie, tot grensverleggende kruisbestuiving. 2012 , het sluitstuk van de set, zette die stelling nog maar eens in de verf. Yamantau is een band die duidelijk nog steeds zoekende is naar de juiste sound, en aankleding daarvan. Maar, wie zoekt, die vindt altijd. Toch? In elk geval. Yamantau heeft enorm veel potentieel. Bovendien staan begenadigde artiesten op het podium die met de nodige spontaniteit, en vurigheid hun instrumenten bespelen. Waardoor het dus vooral de samensmelting is tussen elk element, vocaal tot instrumentaal, binnen de band. Die zorgen dat er iets magisch, tot onaards moois kan ontstaan. Ons advies: Gewoon die teugels blijven vieren, elke keer opnieuw.
God is An Astronaut: Bevreemdende klanken, die aan de ribben blijven kleven
Zoekende. Het is eigenlijk ook een label dat we God is an Astronaut zouden kunnen opkleven. Daar is zelfs niets mis mee. Deze postrock band schippert al veel jaren tussen het experimentele van bijvoorbeeld 65daysofstatic en het typische, hartverscheurende mooie, postrock geluid van Explosions in the Sky. Echter heeft de band vooral bewezen, een eigen gezicht te hebben binnen het genre. Meteen ook de hoofdreden waarom de Casino goed gevuld was met muziekfans in hart en nieren. Tijdens de gehele set zagen we mensen, als onder hypnose, diepzinnig genieten. Muziek die harten raakt, aan de ribben blijft kleven tot zielen verwarmt. En dit allemaal binnen een bevreemdend aanvoelende omkadering. Het is in een notendop hoe we optredens en platen van God is An Astronaut al vele jaren ervaren.
De band had er duidelijk zin in, want in tegenstelling tot wat doorgaans het geval is binnen het postrock genre, spraken ze de aanwezigen haast voortdurend aan. Echter lieten God is An Astronaut vooral de muziek voor zich spreken. Binnen de sprankelende set werd bovendien voldoende gegrasduind door hun volledige oeuvre, waardoor je als het ware een bont overzicht voorgeschoteld kreeg van de gehele carrière van deze band. Uiteraard kwamen de songs uit de laatste plaat ‘Helios/Erebus’ uitvoerig aan bod. Daaruit bleek dat dit toch weer een parel van een album is geworden, waaruit blijkt dat deze Ierse band blijven schipperen tussen vele uitersten. Maar ook ‘The End of the Beginning’ hun debuut uit 2002, werd niet vergeten binnen de set.
Op de achtergrond verscheen een wondermooie sterrenhemel, die de aangrijpende mooie muziek nog wat meer in de verf zette. Binnen de set werden we dan ook, binnen een bevreemdend aanvoelende omkadering, van de ene naar de andere emotie door verwezen. Soms zorgde dit wel voor het fronsen van de wenkbrauwen, omdat niet elke song past binnen de strakke postrock omkadering. Buiten de lijntjes kleuren is ook een statement van God is an Astronaut. Vaak waren er dan wel die typische, hartverscheurende tot lange postrock songs die de haren op onze armen deden rechtkomen. Waaruit we vooral kunnen besluiten dat deze heren ons een uitgebreid palet van alle aspecten van hun kunnen voorschotelden. Binnen een gevarieerde omkadering, zorgde het er voor dat we uiteindelijk compleet murw werden geslagen, tot verweesd achter bleven.
Dank aan Snoozecontrol – Erik Vandamme http://www.snoozecontrol.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/god-is-an-astronaut-22-10-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/yamantau-22-10-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Dub Fx, het Australische beatboxfenomeen Benjamin Stanford, ruilde gisterenavond de straten in voor een binnenhuisconcert in de AB. En daar moesten wij natuurlijk bij zijn.
Anders dan op zijn street performances werd hij hier vergezeld door twee medemuzikanten. Dub Fx was niet langer een persoon, maar een band. En dat was volgens eigen zeggen één van zijn grootste dromen.
Als performer weet hij perfect dat het nodeloos opbouwen van een nummer weinig zin heeft. Hij ‘loopet’ een beat en de waterval aan woorden kan meteen beginnen. Het publiek knikt goedkeurend mee, de AB is helemaal klaar voor een knaller van een feest.
De nummers volgen zich vloeiend en in snel tempo op. Bijna onhoorbaar gaat het ene lied in het andere over. De beats gecombineerd met een zwoele, jazz pianolijn worden gesmaakt en het publiek gaat al snel heen-en- weer wiebelen. Ook mister Dub Fx zelf liet zijn dansschoenen niet thuis en neemt het voortouw.
Even op adem komen doen we met “Road To Babylon”. Duidelijk één van de favorieten van het publiek. Wel opvallend, de aanwezige mensen wagen zich niet aan de woordenstroom, maar blijven dansend verder genieten.
Het gebruik van auto-tune, een technologie die we tegenwoordig steeds vaker terug vinden in de muziekproductie, is voor Dub Fx zeker geen onbekend terrein. Met “Prove Me Wrong” brengt hij meerdere zanglijnen tot leven. Hiermee bewijst hij nog maar eens dat hij van alle markten thuis is. Een diepe zwoele stem, afgewisseld met een jongere klank, voert hij je mee naar het muzikale hoogtepunt. Het is bijna niet te geloven dat hij er alleen staat.
Als de muzikanten het podium even verlaten krijgen we Dub Fx te zien in zijn puurste vorm. Na lang wachten worden zijn sample kunsten pas echt duidelijk; een track volledige live in elkaar gestoken. Geen vooraf opgenomen beats, enkel een man met zijn sampler, indrukwekkend! Een langdurend applaus was dan ook op zijn plaats.
Stanford kreeg even de ruimte naar adem te happen; hij voorzag dan ook een special guest. Niemand minder dan CAde, een frequente gast bij nummers van Dub Fx, wandelde het podium op. Hij liet wat hiphop-melodieën op ons los. Als kers op de taart, trakteerde hij ook nog eens op een stukje freestyle.
Na dit korte intermezzo bracht hij ons alweer naar een nieuw genre: Reggaeton. De lichten kleuren toepasselijk rood en groen en “Fake Paradise” wordt ingezet. Alsof een tornado passeerde, zwierden de lichamen van links naar rechts. Het lied werd onderbroken door een pianosolo, en ging daarna weer rustig verder.
Dub Fx maakte van de sfeer gebruik om ons te bedanken en blikte op zijn inmiddels tien jaar durende carrière terug. Het leek hem dan ook logisch om verder te gaan met een mix van zijn bekendste (oude) nummers. Denk maar aan “Never Made It” en “Flow”, die samensmolten tot een mooi geheel.
Het laatste segment van zijn performance werd een waar feestje. Liedjes die eerder onder noemer ‘drum’n’bass horen, vuurde hij nu op ons af. Als het publiek voorheen nog niet laaiend enthousiast heen-en-weer huppelde, waren ze het nu zeker.
Het einde brak aan, maar het publiek wilde meer. Als bisnummers koos Dub Fx voor “Love Me Or Not” en “Fly With Me”. De keelgaten werden nu wel opengezet. Het publiek genoot voor een laatste keer.
Hoewel de overgangen tussen verschillende nummers bijna onhoorbaar waren, kunnen we het concert moeilijk eentonig noemen. Twee uur lang werd er voortdurend tussen verschillende genres én autotunes gewisseld. Dub Fx is een man die weet wat performance is en een heel wijd publiek aantrekt. Een concert van deze man lijkt sterk op een trip door alle genres die muzikaal en dansbaar zijn. Leuk voor de liefhebbers en geniaal voor de echte fans.
Met dank aan Dansende Beren - http://www.dansendeberen.be/2016/10/23/dub-fx-ab-een-trip-door-het-muziekspectrum/
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dub-fx/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
In 2012 wist de jonge nobele onbekende Compact Disk Dummies van de broers Janus en Lennert Coorevits uit Desselgem, amper 19 en 17, de Humo’s rock rally met een dikke streep electropop te winnen . Na de EP verscheen onlangs het grote werk in het debuut ‘Silver Souls’. Een clubtour is het gevolg en eerder waren ze al te zien in de AB en in de Handelsbeurs. Vrijdag ll stonden ze in een zo goed als uitverkochte Kreun. Aan het vele ‘West-Vloams’ te horen moest dit een thuismatch worden. Tja, Desselgem is amper een boogscheut van Kortrijk …
Het duo spreekt een breed publiek aan , van de schoolgaande jeugd, de jeugdbeweging, de jonge koppeltjes tot een ouder publiek. Ze brachten iedereen in vervoering en aan het dansen . Mooi zoiets!
Vanaf de eerste beats werd het duidelijk dat dit een dansparty werd. Janus was begeesterend bezig op de elektronica en Lennert stal de show op het podium en zelfs tussen het publiek. Hun muziek is zo meeslepend dat je niet kan blijven stilstaan. Lennert gaf het grote voorbeeld. Zijn moves zijn superieur, sexy en ongemeen uitnodigend. Op en af het podium, zowel met micro als met gitaar, zijn voor de spring in ‘t veld geen probleem. Hij krijgt iedereen meteen mee op de electrodance van “Silver” en “What you want” . Hun versie van “Let is happen” van Tame Impala klinkt super maar vooral Prince’s “Controversy” is blijkbaar op zijn lijf geschreven. Een ware Vlaamse Purperen ( vanavond traditioneel in het rood) hoogheid is in de maak. Wat een charisma en lichaamsbeheersing heeft die Lennert toch. Zanger, entertainer en multi-instrumentalist. Gitaar, synthesizer, percussie , hij kan het allemaal precies zoals Prince zaliger.
Het dansfeest gaat na een uur naar een hoogtepunt met die eerste single “The Reeling”. Iedereen danst, klapt, springt … komt gek. De Kreun wordt een broeierige, dampende, zwetende discotheek. Na de afsluiters “Feers” en “Remain in light” moet iedereen bekomen van de voorbijgetrokken donderende danswolk. Een drankje en de frisse buitenlucht zijn een dankbaar geschenk.
Het duo is sterk bezig . Prachtsingles, optredens vol overgave en een overtuigend debuut tekenen voor een mooie toekomst . Grootse band!
De CDD had als support een trio uit Gent mee Blow, geen zanger of gitarist , maar een drummer en twee saxofonisten. Bezwerende , ritmische saxen met een drummer die het tempo dicteren.
We meenden bekende begintunes als van Dire Straits (“My latest trick”) en Madness (“One step beyond” en “Nightboat to Cairo”) te herkennen. Toch iets bijzonders in dat halfuurtje om net de aandacht te behouden …
Dank aan Ann – Luminous Dash voor pics homepag
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Sophia – Intimiteit en extravertie samen!
Sophia + Barely Autumn
Ancienne Belgique
Brussel
2016-10-21
Didier Becu
Het muzikale genie Robin Proper-Sheppard uit San Diego heeft altijd een speciale band met België gehad. Niet alleen op professioneel vlak, sinds hij met The God Machine begon, werd de man ook hier een waar cultfenomeen. Een man ook die steeds oor heeft gehad naar het muzikale kunnen van anderen (het minste wat je verwacht van iemand die zelf ook een platenlabel heeft). Een half jaar geleden trakteerde hij de Belgische fans op de knappe indiepop van Few Bits, en ook in de AB had Robin een Belgisch talent voor ons klaar: Barely Autumn.
Het sprookje begon toen Nico Kennes (Illuminine) op zijn kamertje wat songs bijeen schreef en het vakkundige advies kreeg van Pascal Deweze wat ermee te doen (een naam die net als die van Koen Gisen altijd opduikt als je het over kwalitatieve Belgische muziek hebt). Het soloproject werd een hele band, en met de simpele woorden van Robin Proper-Sheppard (‘this sounds pretty fucking cool!’) belandde de band in de glorieuze AB. De foto’s op de sociale media spraken boekdelen: Barely Autumn kon het zelf nauwelijks geloven. En tja, geloven of niet, ze stonden er wel op hun plaats. Nico’s stem lijkt wel wat op die van Robin, en je hoort natuurlijk dat deze jongens naar platen als ‘The Infinite Circle’ of ‘Fixed Water’ hebben geluisterd, maar hun melancholische indiepop staat als een eigen huis. De songs en de uitvoering ervan zijn ijzersterk, en het zou ons ten zeerste verbazen mocht “All My Heroes Are Dead” geen klassieker worden. Niets is zeker in het leven, maar Barely Autumn mag er gerust in zijn: ooit staan ze terug op dat podium en in hun geval zal ‘ooit’ niet eens zo lang duren.
‘As We Make Our Way (Unknown Harbours)’ is ongetwijfeld één van de mooiste platen van het jaar, voor Sophia zonder meer de moeilijkste uit de carrière. De meest intieme (de meeste teksten gaan over het feit dat Robin geen land meer had en door het gebrek aan de nodige documenten ook hiermee zijn eigen dochter niet kon zien), maar ook omdat de vorige studioplaat zeven jaar geleden was uitgebracht. Belgen vergeten Sophia nooit, en de AB was dan ook zeer goed gevuld met een publiek dat smachtte om zijn held opnieuw te kunnen begroeten.
Robin Proper-Sheppard is wel een troubadour, maar met The God Machine was hij ook één van de uitvinders van het shoegazegeluid, twee stijlen die in een perfect afgemeten balans de setlist van het optreden vormde. Al vanaf de opener “Resisting” werden alle gitaareffecten maximaal benut en werd de Brusselse rocktempel in een melodieus gitaarlawaai ondergedompeld.
Geen mens die wat anders dacht, maar Sophia is een band die steeds alles onder controle heeft, en van het ene hoogtepunt naar het andere gaat. Soms ontzettend ontroerend (3Baby Hold On” of “The Drifter”), dan weer een smak in je gezicht (“It’s Easy To Be Lonely”) of gewoon verrassend toen tijdens “You say It’s Alright” een koor op het podium verscheen.
De altijd zo vriendelijke Robin was in Brussel eerder ingetogen . Af en toe grapte hij wat (natuurlijk was die Donald Trump weer de verdiende pineut), ook vroeg hij zich af waarom iedereen hem steeds maar vraagt wanneer die reunië van The God Machine er eindelijk komt. Beter geen mooie herinneringen stukmaken, aldus Robin, wel via “So Slow” een prachtig eerbetoon aan Jimmy Fernandez brengen: de God Machine-bassist die op prille leeftijd aan een hersenbloeding bezweek.
Iedereen zal wel zijn eigen favoriet hebben gehad (voor deze enthousiaste jongen was dat “Bastards”) en jammer genoeg zijn negentig minuten absoluut niet genoeg om het beste uit Sophia te brengen. Dat ondervond Robin Proper-Sheppard zelf ook die na het spelen van “The River Song” ruim over tijd zat en daardoor niet meer kon terugkeren. Geen nood, de fans keerden tevreden naar huis, helden stellen dan ook zelden of niet teleur.
Dank ook aan Luminousdash.com
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
