Soldier’s Heart – Let it all end – Hun Laatste Dans!
Soldier’s Heart + Schaduwland
Vooruit (Balzaal)
Gent
2016-12-21
Didier Becu
Lelijke kerstballen worden het straatdecor, de verkooppiek van geschenkpapier bereikt zijn jaarlijkse hoogtepunt en op het dorpsplein maken kerststallen hun intrede (hoewel). Het zijn niet alleen de signalen dat het jaarlijkse feestgewoel eraan komt, ook het einde van een concertseizoen. Bij Democrazy eindigden ze (wat had je anders verwacht) in schoonheid, en nog wel met het allerlaatste optreden van Soldier’s Heart.
Voor de band van Sylvie Kreusch was 21 december een eindpunt, voor Frederik Poisquet en Jelle Hermans bijna een beginpunt want dit was pas hun derde optreden. Nu al in de Vooruit, maar goed, Jasper Segers van Soldier’s Heart deed de productie van hun single “Melody For The Sun”, wat veel verklaart. Live krijgt het duo er nog eens de steun van Thomas Lauwers bovenop en hoe clichématig het ook klinkt, een betere naam dan die van Schaduwland konden de Gentenaren voor hun muziek niet bedenken. Duistere elektronica, maar met veel psychedelica. Luistermuziek waarbij je je dansschoenen niet mag vergeten. Hoewel het technisch wat aftasten was, zag de uitverkochte Balzaal een drietal aan het werk waarvan men wist dat ze er beslist nog een keer zullen staan. Tot binnenkort!
Tijd voor nieuwe uitdagingen. Sylvie Kreusch wil naar verluidt het solopad op, of doet deze dagen zeer mooie dingen met partner Maarten Devoldere in Warhaus, en Benjamin Cools en Ferre Marnef hebben hun zinnen gezet op Glints waarvan zeer veel wordt verwacht. Ondanks het feit dat Soldier’s Heart nog tot veel meer in staat was, nodigden de vijf ons uit voor een allerlaatste dans. Let it all end…
Zagen we gisteren in datzelfde gebouw ook bij Wallace Vanborn een heleboel sterren uit de alternatieve muziekwereld, was dat bij Soldier’s Heart niet anders…Tsar B., Lennert Coorevits van de Compact Disk Dummies of (hoe kon het ook anders) Maarten van Balthazar, ze waren er allemaal!
Niemand die het zal ontkennen, maar de magneet van Soldier’s Heart is Sylvie (probeer maar eens één seconde niet te kijken naar deze schoonheid!), gelukkig zit ook op muzikaal vlak alles snor. Het is natuurlijk wel vijgen na Pasen (hoewel alle goede bands op een dag zich herenigen), toch hebben de vijf met hun songs de ideale combinatie tussen heerlijke radiopop en shoegaze gevonden, en dankzij Ferre ook een flinke pak funk.
Dansen op het graf van je lievelingsband, zo leek het wel voor de uitbundige fans die tijdens “Savage” papieren harten bovenhaalden. Een melodie met de woorden “Don’t fuck it up”, je deed het Sylvie, en was dat een traan die de blondine wegpinkte toen een paar uitbundige fans rozen op het podium wierpen? Muziek is ook emotie.
Sylvie is er zich maar al te goed van bewust dat ze de ceremoniemeester is en met één vingerknip meer kan bereiken dan de meeste stervelingen onder ons, maar iemand die pop als “Ears & Eyes” kan neerpennen of een song van Gabriel Rios (“Broad Daylight”) tot het zijne kan omtoveren is die macht van harte gegund.
Soldier’s Heart verdween zoals ze gekomen was (vanuit het niets). Op een wit doek werden de mooiste momenten van 4 jaar ultieme pop geprojecteerd, de dj speelde het thema van Twin Peaks en plots beseften we dat het afgelopen is… Bedankt voor de laatste dans!
Dank aan Luminousdash.com
Pics optreden Crammerock 2016 http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/soldiers-heart-2-9-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
De Brits klinkende Amerikanen van de Dandy Warhols hebben iets te vieren . Zij zijn al zo’n vijfentwintig jaar bezig. Ze hebben zelfs een nieuwe plaat uit ‘Distortland’ , die drie jaar na ‘This machine’ verschijnt . De band van Zia Mccabe en Courtney Taylor-Taylor is er eentje die een hobbelig parcours achter de rug heeft ; een muzikale carrière van ups & downs door het intensieve druggebruik en dito levensstijl . Hun sound ligt er natuurlijk ook wel voor iets tussen . Ze brengen 70s retro psychedelica, die zweeft , popt en rockt .
Door de jaren is het materiaal afwisselend als inwisselbaar geworden . Het beste werk ligt al in die nineties en beginjaren 2000 met classics “Every day should be a holiday”, “Not if you were the last junkie on earth”, “Boys better”, “Bohemian like you” en “We used to be friends” .Op hun platen zijn er dus altijd wel een paar leuke nummers.
Er is de indruk dat het kwartet er twee gezichten op nahoudt, de aangename , alternatieve psychedelische kant en de commerciële, die enkele sfeervolle , ontspannende popsongs bevat. Daartussenin wat donker romantische ballads. Die elementen zijn het handelsmerk van de Dandy Warhols nu .
Voor hun doen hebben ze een relatief korte plaat uit , popgeoriënteerde psychesongs , die dromerig , relaxt of rockend, dansbaar zijn . We horen de afwisseling in de rockende “Search party” (opener), “Pope reverend jim” en “You are killing me”; de dansbare grooves van “Semper fidelis”, “Doves” , en de indiedromerige aanpak van “Styggo” tonen het breder aspect in het genre. Onderhuids zijn er die kenmerkende repetitieve Feelies/Chills gitaarmotiefjes en ervaren we onderkoelde cocktails na een dagje strandgenieten. De groep intrigeert door de repetitief slepende opbouw en de fijne synthklanken, die tot inspiratie, verbeelding roept.
The Dandy Warhols zijn (nog steeds) goed , zondermeer , beetje schizoïde door de lekker wegdromende onthaastingstunes , niet van deze wereld, om dan te worden wakker geschud in deze dagdagelijkse realiteit door een directer poprockend geluid . De cirkel is rond - The Dandy Warhols hebben na al die jaren hun naam niet gestolen …
Das Pop mag dan nu op non actief staan , Bent Van Looy is een multi-instrumentalist en getalenteerd artiest die met ‘Pyjama days’ aan z’n twee soloplaat toe is . Een muzikale kameleon die lucratieve tv klusjes opknapt en ook nog te zien was als Soulwax drummer . We krijgen sfeervolle pop achter zijn piano, die klein gehouden worden , meer weelderig gearrangeerd zijn of met een (ruwer) randje zijn. “One way dialogue” is er eentje met een dampend funky tune. Hij kon beroep doen op producer/muzikant Jason Falkner.
Een mooie afwisseling horen we waar z’n begeesterend pianospel en innemende, heldere vocals bepalend zijn. Een elegante stijl. Hij is met zijn gezin nu gehuisvest in Antwerpen.
Hij heeft een pak overtuigende nummers klaar op de plaat als “High and dry”, “Downtown train, “My escape” en “Mr. Fletcher’s song” .
Impressies van zijn verblijf Parijs-Antwerpen , pure liefdessongs en – verklaringen sieren de soloplaat.
Live weet hij het publiek te entertainen met deze dromerige pop . Een plaattitel op zijn plaats.
De populaire soul- en jazz zanger heeft er tal van samenwerkingen opzitten (o.m. Disclosure, Claptone, Van Morrison) en is nu toe aan zijn vierde plaat . ‘Liquid spirit’ zorgde voor een grammy als ‘Best jazz vocal album’ een paar jaar terug . ‘Take me to the alley’ is een sfeervolle , dromerige , aangename loungy plaat in het genre , die een punch krijgt door zijn (vertrouwde) warme, emotievolle baritonzang. “Holding on” (in een forse , krachtige groove door het Disclosure duo) , “Don’t lose your steam”, “In fashion” en de titelsong zijn sterkhouders .
Zijn stem wordt al eens aangevuld met de suikerzoete vocals van Alicia Olatuja . Ook “More than a woman” is er eentje die blijft plakken . De sax , piano geven kleur aan de nummers . De nummers zijn allemaal wel gedrenkt in hetzelfde vaarwater , maar wat een genotvolle trip krijgen we hier aangeboden van het Amerikaans multi-talent.
Driewerf hoera! Opnieuw een plaatje van Church Of Ra, het collectief rond het iconische Amenra. Dit keer gaat het om Syndrome, het solo-project van Amenra-gitarist Mathieu Vandekerckhove. ‘Forever And A Day’ is al zijn tweede werkstuk na debuut ‘Now And Forever’. Verwacht geen mokerslagen zoals dat bij Amenra het geval is maar wel meditatieve drones en subtiele melodieën die ergens het midden houden tussen ambient en postrock. Dit album telt trouwens ook maar 1 nummer maar dat klokt wel af op iets meer dan dertig minuten. “Forever And A Day” is een melancholische, filmische track die laagje per laagje wordt opgebouwd en die je als luisteraar meeneemt op een bijzondere trip.
Zelf beluisteren we ‘FAAD’ het liefst met een koptelefoon, het geeft nog iets meer cachet aan deze plaat van Mathieu Vandekerckhove. Prachtplaat!
Het vorige XL feestje georganiseerd door Wallace Vanborn was om de komst van een nieuwe cd te vieren. Hoewel ze bezig zijn met deze nieuwe plaat, is er nog niet geweten wanneer deze zal uitkomen. Deze Wallace XL is dus ‘een zomaartje extra’ want welke reden heb je nog meer nodig om eens stevig uit je dak te gaan?
Eerste halte van de avond was Last Train een Franse band met een zeker ‘je m’en fous’ gehalte. De vette baslijnen en de harde gitaarrifs deden hier en daar wel wat denken aan Wallace Vanborn. Een perfecte opener voor wat zou blijken, een schitterende avond.
Exit Last Train.
Enter Wallace Vanborn en je mag het vrij letterlijk nemen. Sylvester Vanborm wandelt het podium op, neemt het publiek in zich op alvorens hij op zijn drum troon kruipt. Openen deden ze met “Wizard Casts Blizzard” eentje uit de recentste plaat. Van XL is hier nog geen sprake. Het schitterende “Cougars” en “Atom Juggler” volgden elkaar snel op. De toon was gezet. Ze hadden er duidelijk zin in, de zaal nog meer.
Toen de leden van Brutus het podium betraden wisten we hoe laat het was. Een vorige passage in Leuven had de connecties tussen deze bands duidelijk gesmeed (een limited cassette). “Violet” van Hole was de eerste cover van de avond. Alvast beter dan het origineel bedankt Brutus!
Tijd voor een nieuw nummer , de titel was wat onduidelijk, deze laten we in het midden. Wat we wel kunnen zeggen is dat het meer in de lijn van ‘The Orb We Absorb’ ligt en dit kan alleen maar positief zijn.
Tijdens “Welcome to the Wastelands” kregen we een knap staaltje sax te horen van Matthias De Craene. De sax solo’s doorheen het harde gitaarwerk creëerden een speciale sfeer op het podium.
De resem artiesten volgden elkaar snel op. Tussen de wissels door kregen we duidelijk te zien waar het deze avond om draaide, plezier maken!
De connectie tussen Lara Chedraoui en Ian Clement zorgden voor een aantal mooie vriendschappelijke en muzikale momenten op het podium. “Red Eyes And Tears” werd gedaan met behulp van wat lyrics en het nodige gelach op podium.Chris Isaak’s “Wicked Game” was dan weer een subliem staaltje van vakmanschap. Net zoals de samenwerking tussen Johannes Verschaeve en Mario Goossens die ons “Cold Turkey” van John Lennon voorschotelden.
Hoogtepunten van de avond?
Flip Kowlier’s “Grootste Lul Van’t Stad” opgesmukt met het stevige gitaarwerk van Wallace. En laat ons zeker niet de cover van de Beastie Boys vergeten. “Sabotage” klonk nog nooit zo vet als die avond. Zeker te wijden aan Dries van Hoof’s kunsten op de bas en Thomas Van Dingenen (Bulls on Parade) zangkunsten.
T. Raumschmiere die halfbezopen het podium opwandelt en hetgeen nadien volgde zal ik nooit meer kunnen vergeten. “Sick Like Me” en “Monstertruckdriver” gaven hem de gelegenheid om de Vooruit uit zijn dak te laten gaan. Stagedives, water, een lastige microkabel en een uitzinnig publiek waren het gevolg. Net toen ik dacht, dit kan niet harder smeten ze nog Steak Number Eight met “Future Sky Batteries” op het podium om de laatste muren die nog rechtstonden in de Vooruit met een sloophamer te vellen. Een waanzinnig tafereel dat afgesloten werd met “Cowboy Panda’s Revenge”. Hoe voorspelbaar dit ook is, het blijft nog altijd de beste afsluiter.
Stiekem hoop ik dat heel dit concert opgenomen is geweest en ooit gereleased zal worden met record store day. Kunnen we dat afspreken? En anders doen we het volgend jaar gewoon nog eens over!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wallace-vanborn-20-12-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/last-train-20-12-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
Interview Michael Sele, Beauty of Gemina
Na tien jaar muziek maken voor The Beauty of Gemina heb ik het gevoel dat op ‘Minor Sun’ alles mooi samenkomt. Het voelt als thuiskomen.
Na het optreden van The Beauty of Gemina op Dark Xmas mocht ik Michael Sele, zanger en songschrijver, interviewen. Je weet vooraf nooit hoe zoiets zal verlopen maar het bleek een innemende en aangename man te zijn.
1. Hoe vond je het optreden? Tevreden?
- Ja, ik ben tevreden. Het is toch telkens een beetje een avontuur. Je begint en je weet nooit hoe het zal verlopen. Je krijgt soms verrassingen op het podium, veel of weinig publiek, technische euvels… Maar vandaag was het vrij goed en ik denk dat het publiek mee ging in onze wereld. Ze waren klaar voor ons. Het gaf mij achteraf een goed gevoel.
2. “Minor Sun” is anders dan het vorige album ‘Ghost Prayers’. Was dat de bedoeling of groeide dat zo tijdens het maken?
- Het is altijd een proces maar ‘Ghost Prayers’ was voor mij meer een tussendoor-project. Ik probeerde er veel akoestische songs op uit. Toen ik startte met werken aan ‘Minor Sun’ was het van meet af aan duidelijk dat ik een grootser album wilde. Als ik het vergelijk met een klassiek album dan is ‘Ghost Prayers’ gemaakt voor een kamerorkest en ‘Minor Sun’ is dan meer een symfonie.
3. ‘Ghost Prayers’ is introverter…
- Inderdaad, maar tijdens het werken aan ‘Minor Sun’ was het voor mij snel duidelijk dat ik het grootser, spacier en met meer gitaarsounds wilde. Ik ben natuurlijk erg tevreden met het resultaat. Het is een erg persoonlijk album geworden. Ook over de teksten waar ik veel tijd en energie in heb gestoken. Ik heb er geen compromissen voor gemaakt.
4. Wanneer ik naar je artwork, optredens, teksten etc kijk dan denk ik dat er hier een perfectionist voor mij zit. Klopt Dat?
- Wat kan ik zeggen? Je kan mij een beetje vergelijken met een kapitein op een boot die invloed heeft op elk gebeuren op zijn schip. Zo ook wanneer ik een album maak. Het is niet alleen het album dat belangrijk voor mij is maar ook het hele pakket: de cover, de teksten, … Maar als ik in de studio werk en we nemen een gitaarlijn op die gevoelig en erg goed klinkt, maar technisch misschien iets minder goed, dan zal ik toch voor die minder perfecte maar gevoelige gitaarlijn kiezen. Op dat vlak ben ik dan niet zo perfectionistisch. Liever dat, dan perfect en zonder gevoel. Muziek moet je aangrijpen. Het mag niet te clean klinken.
5. Muzikaal vind ik dat ‘Minor Sun’ een beetje als een synthese van je vorige album klinkt en dat het daardoor ook iets beter is dan de vorige.
- Ik ben erg blij om je dat te horen zeggen want het is nu tien jaar dat ik bezig ben met de band en nu heb ik het gevoel dat ik met de muziek ben waar ik wil zijn. Ervoor probeerde ik op elk album iets anders uit. Nu heb ik het gevoel dat alles samenkomt. “Minor Sun” klinkt voor mij alsof ik thuiskom. Ik kan het moeilijk anders uitleggen. Dus, ik ben akkoord met wat je erover zegt.
6. Het album bevat terug donkere en soms zware teksten maar de muziek waarin je hebt verpakt klinkt bij momenten iets lichtvoetiger. De muziek heeft soms iets zweverig en ongrijpbaars zoals bv “Waiting in The Forest” met zijn impressionistische gitaarrifjes. De muziek is moeilijk te definiëren.
- Ja daar kan ik inkomen. Het heeft misschien ook wat met mijn stem te maken. Ik durf nu iets meer op dat vlak. Ik heb een breder spectrum aan emoties die ik met mijn stem kan bespelen. Op dat vlak vind ik het album het beste dat ik al gemaakt heb. De muziek bezit inderdaad veel licht en optimisme. In elke song zit een sprankeltje van hoop. Het is daarnaast de Minor en niet Major Sun. Het bevat daarom veel melancholie en gevoel.
7. Zijn je teksten een veruitwendiging van wat er binnenin je leeft of eerder het resultaat van wat je rondom jou ziet?
- Beiden denk ik. Ik ben een songschrijver in de klassieke manier van werken. De teksten zijn heel belangrijk voor mij. Als ik een melodie of een akkoordenschema heb en het vind niet de gepaste tekst dan komt het niet op de plaat. Zo simpel is het. Het is niet zo gemakkelijk om na 80 songs nog nieuwe invalshoeken en onderwerpen te vinden. Ik wil mezelf niet herhalen. Ik maak bv geen twee nummers over de “Suicide Landscape”. Ik heb er een foto of beeld over geschetst en nu wil ik dat over iets anders doen. Ik probeer een song te schrijven waarin ik de luisteraar een kamer aanbied en die luisteraar moet dan zelf vorm geven aan die kamer: het interieur, de meubels… Begrijp je?
8. Naar welke muziek luister je zelf?
- Naar veel en verschillende muziek. Ik groeide op met muziek. Mijn grootvader was een klassiek componist en ik was enorm gefascineerd door de instrumenten, de noten… Hij vertelde mij veel over Wagner, Bach en al die grote componisten. Mijn eerste plaat was één van Richard Wagner: The Flying Dutchmen. Ik denk dat ik tien jaar was of zo. Tot op heden hou ik van klassieke muziek. Daarnaast luister ik ook naar David Bowie, Pink Floyd, Kraftwerk en Mike Oldfield in zijn beginjaren. Ik was een grote fan van Mike Oldfield toen ik jong was. Nog altijd. Hij is nog steeds een groot artiest. Maar ook muziek zoals industrial, metal of electro vind ik goed. Zolang het mij maar raakt en dat de zanger een persoonlijkheid is met een bepaald charisma.
9. Ik vind het niet gemakkelijk om je muziek in een vakje te stoppen. Het is niet echt gothic rock, darkwave of alternatieve pop/rock. Ik vind dat je muziek wat buiten die hokjes valt en dat is als een compliment bedoeld. Hoe zou jij je muziek omschrijven?
- Je zei het vrij goed. In Zwitserland hebben we een vrij gemengd publiek. Het publiek bestaat niet alleen uit mensen die van de donkere scene houden. Maar mensen die ook naar Interpol, Muse of The Editors luisteren om maar iets te noemen. Maar internationaal, zoals in Duitsland en hier, zitten we voornamelijk in de zwarte scene omdat het niet zo gemakkelijk is om een ander publiek te bereiken. Het was zeker niet mijn plan om alleen een gothic muzikant te zijn. Ik hou enorm van de sfeer op dit festival hier maar ik wil mij niet laten begrenzen. Ik heb daarvoor een te ruime blik en geest.
10. Hoe ontstaan nummer meestal?
- Op alle mogelijke manieren. Bijvoorbeeld voor de allereerste song die ik schreef voor The Beauty of Gemina had ik al een tijdje de melodielijn liggen totdat ik er de gepaste klanken en woorden bij vond. Ik schrijf dikwijls met mijn acoustische gitaar of op de piano. Soms ook op de computer. Ik start dan met een geluid of een keyboard idee. Het is een beetje zoals eten klaarmaken. Ik koop ook veel instrumenten want dat vind ik inspirerend. Voor ‘Minor Sun”’kocht ik bijv. een Dobro gitaar en het was heel belangrijk voor het album. De kleur en de klank die het eraan gaf. Het is een gitaar die niet meteen in een gothic sfeer gebruikt wordt maar dat vind ik dan juist boeiend om uit te proberen. Net zoals de mix van een album. Het is net als een kleed dat je past. Je hebt je basis en welk kleedje zal je erom heen hangen?
Bedankt voor je boeiend gesprek!
Trixie Whitley doet alle concertzalen vollopen. In Gent moest zelfs een extra show worden ingelast om iedereen van haar stem te kunnen laten genieten. Gelukkig, want haar tweede optreden in de Vooruit was een voltreffer van formaat.
Sinds 2013 en haar langspeeldebuut ‘Fourth Corner’ worden de songs van Trixie Whitley internationaal geroemd. Met opvolger ‘Porta Bohemica’ gaat de Gent-Newyorkse Whitley nog een stap verder.
Trixie Whitley begon haar set met “Faint Mystery”, waarmee ze het publiek poeslief meenam in haar set. Trixie toonde zich als een gerijpte artieste en liet zich perfect dragen door haar band die ze had meegenomen uit New York. Zij speelden fantastisch in op hun ‘spits’, met name de stem van Trixie Whitley. Het is die stem die het optreden zo betoverde. Beheerst haalde ze uit in de hoogte, steeds in functie van de song. Dat was het geval in “A Thousand Thieves” en “Gradual Return” waarin de zangeres haar ongelooflijke vocale kracht etaleerde. Ook haar rauwe gitaarspel mocht er zijn.
Daarna was het tijd voor de iets tragere nummers. We zagen een koppel slowen tijdens “Fourth Corner”, de liefde hing duidelijk in de lucht. “Pieces” en “New Frontiers” klonken eerder zweverig. Tijdens “Oh, the Joy” ging Trixie Whitley even helemaal alleen op het podium staan, en kwam ze heel erg breekbaar uit de hoek. Het zorgde voor kippenvel bij het publiek, waarna iedereen even naar adem moest happen. Daar kregen we niet al te veel tijd voor. Met het langs alle kanten vliegende nummer “The Shack” ging Trixie er weer vandoor. Na een erg experimenteel “Hotel No Name” ging de band helemaal los. “Oeps, dit had meer weg van een ejaculatie dan van een song”, klonk het bij Trixie Whitley. Dat was helemaal niet zo erg, al zullen sommigen zich andere hoogtepunten herinneren.
Zo hadden we bijvoorbeeld het afsluitende “Breathe You In My Dreams”, waarin Trixie zich ontpopte als een erg volwassen artieste. Alles zat goed, de zangeres deed het allemaal simpel lijken, maar weinig zullen het haar nadoen. Ten slotte konden we nog nagenieten met bisnummers “Surrender” en “Eliza’s Smile” en konden we gelukkig terug naar huis. Trixie Whitley heeft alles uit de kast gehaald om ons te plezieren, en we moeten zeggen: dat is meer dan gelukt.
Setlist:
Faint Mystery/A Thousand Thieves/Irene/Gradual Return/Fourth Corner/New Frontiers/Soft Spoken Words/Pieces/Oh, The Joy/Salt/Closer/The Shack/I Need Your Love/Hotel No Name/Breathe You In My Dreams/Surrender/Eliza’s Smile.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/trixie-whitley-18-12-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
De AB werd omgetoverd tot een bruisende danstempel! We werden ondergedompeld in de weerspattende geluidsgolven die door de grote zaal rondvlogen van het Canadese duo Crystal Castles Edith Frances en producer Ethan Katz. Ze zetten , aangevuld met een drummer, een hevige show neer.
Alice Glass, Crystal Castles’ voormalige zangeres, verliet eerder in 2014 de groep en werd vervangen door Edith Frances. Ethan liet het eerder niet aan zijn hart komen en liet Edith haar intrede maken als nieuw geweld in de groep. We vinden het spijtig dat onze vertrouwde Alice de groep heeft verlaten maar moeten toegeven dat Edith het plaatje minstens even compleet maakte.
‘Amnesty’ , de nieuwe plaat van het duo , kwam eerder dit jaar uit en liet niets aan het toeval over. De hevige bassen en de vertrouwde stuiptrekkingen waren aanwezig. Ook live wisten ze het ontregeld zootje te verkopen, springend, huppelend en schreeuwend
De ‘gameboy’ geluiden van het debuut vonden we terug op “Crimewave” en “Untrust us” en voor wie meer fan is van de duistere kant van deze band was er “Plague” en “Wrath of God”. Ook “Femen” die de bisronde mocht aanvullen was een mooi schot in de roos die het publiek duidelijk niet van hevig springen onthield.
Gedurende de volledige show zat de sfeer er dik in en ondanks het feit dat de AB niet uitverkocht was , was er een kolkende massa die een fantastisch feest neerzette.
Het was moeilijk afscheid te nemen van dit feestje maar we voelden ons helemaal voldaan, compleet en volledig uitgeput! We kunnen niet wachten tot ze de festival zomer terug onveilig komen maken!
Pics homepag – dank aan Ann Cnockaert - Luminousdash.com
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Dark X-Mas Show 2016 – Gothic Treffen - goede line-up, geslaagde optredens
Dark X-Mas Show 2016
Expo
Waregem
2016-12-17
Wim Guillemyn
Dit jaar was er terug een Dark X-Mas Show in Waregem. Een festival met een puike line-up die mensen met een liefde voor donkere muziek zeker en vast aansprak. De Expo was sfeervol aangekleed en voorzien van de nodige belichting, screens en P.A. om er een goede dag van te maken. Na het forfait van Apoptygma Berzerk werd de line-up doorgeschoven en werd Clan of Xymox de afsluiter.
Door mijn werk moest ik opener Cheshire Cat en Jacquy Bitch missen. Zo te horen was vooral die laatste het interessantst.
Daarna was het de beurt aan Grausame Töchter. Aranea Peel en de haren kwamen hier hun laatste album ‘Vagina Dentata ‘ voorstellen. Ze hadden , zoals steeds, voor een goed uitgewerkte show gekozen met visuals, een mooie lichtshow en flink wat theatrale poses. Wie hen al eens aan het werk zag , weet ook dat een flinke dosis naakt, al dan niet functioneel, tot de vaste ingrediënten behoren. Het moet gezegd worden dat ze er een degelijke show van maakten en dat er niets op aan te merken viel. De BDSM-electro is nu niet meteen van het hoogste niveau maar je moet hen vooral als een totaalpakket zien. Ze trokken voldoende de aandacht en hun missie was dus geslaagd.
Ook de Zwitsers van Beauty of Gemina hebben een nieuw album uit. De kritieken op hun laatste album ‘Minor Sun’ zijn algemeen positief en het was dan ook uitkijken hoe ze die live zouden brengen. Het werd een eerste hoogtepunt van het festival. Michael Sele en band slaagden erin om het merendeel van het publiek mee te krijgen in hun fabelachtige wereld. Zowat iedereen was de zaal in gekomen om de band aan het werk te zien. We kregen sfeervolle filmbeelden van een witte pauw (zie ook het artwork van ‘Minor Sun’) op het grote scherm te zien. Daarna werd er geopend met “End” (ook de opener op het album) en “Bitter Sweet Good-Bye”. Het geluid zat meteen goed. Er werd stevig gerockt zonder de subtiele geluidjes achterwege te laten. De zanger straalde ook meer energie uit dan wanneer je hem op plaat hoort.
Er werden behoorlijk wat nummers uit het nieuwe album gespeeld: o.a. “Crossroads”, “Down on the Lane” en “Endless Time To See”. “Are you ready to rock n roll?” riep Michael Sele waarop hij de eerste tonen van “Hunters” inzette om daarna met “Suicide Landscape” de zaal voor zich te winnen. Er werd afgesloten met “The Lonesome Death of a Goth DJ”. Dood was deze goth band allesbehalve.
Een niet te missen optreden. In strict Confidence mocht daarna het opgewarmde publiek verder entertainen. Deze Duitse electro band draait al bijna een kwart eeuw mee. Ze gaven dan ook een heel degelijke show met mooie screens en een danseres met kerstversiering in haar kleed. Zo begeesteren als Beauty of Gemina deden ze niet maar er viel niet veel op hun prestatie af te dingen.
Garden of Delight kwam hun tournee ter gelegenheid van hun 25-jarig bestaan in Waregem afsluiten. Deze gothic rockband was de voorloper van The Merciful Nuns en in 2009 werd de stekker uit het project getrokken. Dus hier was wellicht de laatste kans om ze ooit nog eens aan het werk te zien. De show werd indrukwekkend geopend met wit licht, rook en Artaud die met een vlag het podium optrad. Bij elk nummer zagen we een andere visual op het grote scherm. Het geluid was loeihard en je voelde de bassen doorheen je lichaam dreunen. Het enige dat soms wat stoorde , was het veelvuldig gebruik van de stroboscoop. Dat bemoeilijkte soms het kijken naar het podium. De band speelde goed en vooral de snellere nummers kwamen heel goed uit de verf. We hoorden onder andere “The Seal”, “Spirit Invocation”, “The Lost Gods”, “Levitation” en “Transmission-Necromanteion”. Na dit optreden kunnen ze GOD met een gerust gemoed ten grave dragen… Wie er nog niet genoeg van heeft gekregen kan nog de live cd van hun optreden deze zomer in Polen aanschaffen.
The Invincible Spirit is een vrij bekende naam in de electro-wave/electro pop scene die al sedert 1986 (met een onderbreking in de jaren 90) bestaat. In de jaren 80 had de band rond Thomas Lüdke een grote hit met “Push”. Vorig jaar hadden ze nog een nieuw album ( ‘Anyway’) uit dat meer dan behoorlijk was. Onvergetelijk waren ze niet maar ze slaagden er toch om het publiek te blijven boeien. Het vormde een mooie afwisseling tussen de andere bands.
Ik keek erg uit naar Goethes Erben. Henke staat namelijk bekend om zijn intense live shows. Het leek dat ook het grootste deel van het publiek voor deze band was gekomen. Centraal op het podium stond een box klaar met een pop en een kroon op. Typisch Henke dus. Er werd geopend met het pianospel van “Lilien” en daarna de zang van Sonja Kraushofer. Dan was het tijd voor de ganse cast die ons gedurende een vol uur meenam in een show tussen cabaret en rock. De band speelt de pannen van het dak, Henke was in vorm en we wisten al dat Sonja een fantastische stem had. Het werd dus genieten. Henke riep, fluisterde, tierde, sloeg en zalfde. Hij sprong ook nog eens tussen het publiek en liet een magnifieke versie van “Heroes” van David Bowie horen. Hier in het Duits: “Helden”. Tijdens de bisronde werd afgesloten met “Liebling der Götter”. Goethes Erben was een trip vol emoties en mocht wat mij betreft gerust de afsluiter geweest zijn.
Setlist: Lilien, Traumsuche, Märchenprinzen, Iphigenie, Das schwarze Wezen (piano), Ganz Sanft, Himmelgrau, Nichts Bleibt wie es War, Vermisster Traum, Glassgarten, Helden, Ich Bin Lazarus, Mit Dem Wissen, Kopfstimme en als bis Liebling der Götter.
Na het vele moois dat we al mochten aanschouwen kregen we nog Clan of Xymox als afsluiter. Een veel ingetogener performance dan een act als Goethes Erben. We kregen een mooie set waarin songs gespeeld werden uit diverse periodes van hun carrière. Songs zoals: “Stranger”, “Muscoviet”, “Musquito”, “Hail Mary”, “In Love We trust”, “Louise” … Een romantische en melancholische set met telkens een mooie bijpassende afbeelding op het grote scherm. Een fijne lichtshow en een ingetogen afsluiter van een geslaagd festival.
Een festival dat goed in elkaar stak, met een goede line-up en met geslaagde optredens. Jammer genoeg was dit, zo te horen, de laatste editie van Dark X-Mas. Maar, we hebben ervan genoten!
Organisatie: Purple Moon Productions
Goede NEON-voornemens voor 2017 – Sfeer-Beleven
NEON - Etienne de Crécy, Cassius en Claptone
Ancienne Belgiue
Brussel
2016-12-16
Hilde Snauwaert
Het was tijdens NEON even de ogen goed uitwrijven bij het binnenkomen van de concertzaal in de Ancienne Belgique. Het bekende podium was niet meer, een dj-boot in kubus was tijdens het minifestival richting het publiek geschoven, inclusief twee wanden die tot in de nok van de zaal het volk konden doen oplichten. Simpele architectuur : zeer doeltreffend, clean en professioneel.
Deze drie woorden waren direct ook de hoofdingrediënten voor de hele nacht. Deze tweede editie van NEON was vrij snel uitverkocht en dat kon je het publiek in eerste instantie enkel maar gelijk geven. De namen waren niet van de minsten – Etienne de Crécy, Cassius en Claptone als dancetriumviraat in de grote zaal – en de promotiecampagne via de social media werkte de voorafgaande weken zeer efficiënt toe naar de avond als ultieme climax. Op de avond zelf werd je van bij het afgeven van je tickets warm verwelkomd door zeer bevallige hostessen en was de hele crew gekleed in NEON-tshirts. Geen moeilijke dingen allemaal, maar door de elementen correct op elkaar af te stemmen werd je richting een memorabele dancenacht gemasseerd.
Ook de demografie van het publiek hanteerde een drieluik : je vond naast de echte dancingbezoekers met verwijde pupillen en de hipsters ook een groot aantal mensen van oudere leeftijd die opvallend het meeste aan het dansen sloegen. Voor hen waarschijnlijk een trip richting 10 jaar geleden en hopelijk een aantal onvergetelijke jonge nachten, nu een samenkomen in witte en blauwe hemden maar altijd met een gelukzalige glimlach.
Nog niet veel over de optredens zelf gelezen in deze recensie? Helemaal juist, want het was alsof de dj-sets eerder een bijkomend voordeel waren. Tijdens alle dj-sets was het een constant komen en gaan. Er werd voortdurend gewisseld tussen de grote zaal en de kleine club waar het Gentse platenlabel Moodfamiliy de line-up bepaalde. Op sommige momenten had je ook het gevoel dat een derde van het publiek buiten een praatje stond te maken en te roken. En je kan hen geen ongelijk geven.
Waar er in de kleine zaal de vibe van een broeierige club met minimal techno van AMyn en Harted hing, kreeg je in de concertzaal geen vernieuwende dingen te horen. Er waren beloftevolle openers bij iedere artiest in de line-up, maar het verzandde telkens na een tiental minuten tot vrij eentonig hard technomateriaal. Slecht, dat helemaal niet, maar bevlogenheid en inspiratie hingen die nacht niet in de lucht. Goede intenties, nu nog de muziek op het voorplan krijgen voor de volgende editie. Laat dit de voornemens voor de derde NEON-editie in 2017 zijn.
Organisatie: Neon + Ancienne Belgique, Brussel
In één van die grauwe winterdagen kwam de sound van Dans Dans niet ongelegen . We konden ons opwarmen aan hun hypnotiserende , bezwerende , bedwelmende instrumentale trip .
Dans Dans is het collectief rond multi-fenomeen Bert Dockx , een begenadigd songschrijver, muzikant en uitmuntend gitarist die al respect afdwong met projecten Flying Horseman en Strand. Hij deelt het samen met Fred Jacques (Lyenn) en Steven Cassiers (Dez Mona) en is al toe aan het vierde album ‘Sand’. Het is een filmisch, atmosferisch concept , die op inspiratievolle wijze de paden van allerhande stijlen verkent van rock , jazz , postrock , math, psychedelica en het in allerhande windrichtingen blaast. Een eclectisch geheel, ingetogen, meeslepend , subtiel geraffineerd en wild explosief!
Hier druipt klasse , finesse af . Eigenzinnige bewerkingen van andermans werk en eigen composities kruisen elkaar . Dockx zet zijn gitaar onder spanning. Hij durft scherp, snedig, heftig door te rocken of laat net die intieme , gevoelige kant horen . Een surfgitaartje of Morricone motiefje (o.m. “The sicilian”) komt bovendrijven. De andere twee heren spelen er op in , een blik , een hoofdknik en hop … vooruit! Fantastisch hoe het ritmisch aanstekelijk onderbouwd is , om al improviserend een ongehoord spectrum aan muzikale landschappen en emoties te verkennen , innemend , zacht , zalvend en fel gedreven. “TV Dreams” , “Cargo”, “Vluchtheuvel” en “Remnant of a dream” waren treffende voorbeelden .
In het tweede deel van de set zijn volgen de tempowissels elkaar op en galmen, dringen de (gitaar) effects door . Dockx is gefocust op z’n gitaar , zet zich neer op de grond en bedient gretig de pedaaleffects , wat een extra tintje , kleur geeft . “Feline” en “Coffee grounds” zinderden na …
Dans Dans - Drie gewone gasten , die raken zondermeer en tekenen voor een intrigerend, avontuurlijk , boeiend geluid, naar een ongekende eindbestemming, zonder ook maar pretentieus te klinken.
Heb je hen in het najaar niet gezien, check hen nu nog in het clubcircuit.
Organisatie: Botanique , Brussel
Opwarmers van de avond : Valient Thorr. Leuk voor eventjes. Een band die we een beetje mogen beschouwen als een grap in de trend van Steel Panther, The Darkness of Airbourne, maar dan iets rauwer. Een handvol clichés op een hoopje gesmeten, langharig tuig, piepende gitaarsolo’s, wijdbeense rock’n’roll poses en een zanger gehuld in boksbotjes en bloot bovenlijf. De kerel, die ons een beetje deed denken aan Blaine Cartwright van Nashville Pussy, zong constant uit de maat maar zijn enthousiasme werkte enorm aanstekelijk.
Valient Thorr nam zichzelf niet al te serieus en was daarom best wel te pruimen.
Mocht u van Clutch nog nooit gehoord hebben, dan is dat nog zo abnormaal niet, wel des te jammer. De stevige Amerikaans band is al een dikke twintig jaar actief en heeft in die periode al een deftige hap krachtige rockplaten uit de grond gestampt, maar door de Europese media werden die allemaal straal genegeerd. Clutch bouwde hier toch gestaag een trouwe aanhang op, en dat is volledig te wijten aan hun formidabele live reputatie. Wie Clutch voor de eerste keer live heeft gezien schreeuwt het gewoon van de daken en brengt de volgende gegarandeerd keer een stel nieuwe gegadigden mee.
Clutch plukte vanavond royaal uit hun laatste twee voortreffelijke platen ‘Earth Rocker’ (2013) en ‘Psychic Warfare’ (2015). De band stak furieus van wal met daaruit een kwartet extreem potige hardrock-songs als “Cyborg Bette”, “Decapitation Blues”, “Crucial Velocity” en “Firebirds”. Songs die live stuk voor stuk nog heftiger, heter en kordater klonken dan de albumversies. Een moordende inloopronde was het, met de deur in huis vallen noemen ze dat.
Dat Clutch ook met glans uit een andere vaatje kon tappen ondervonden we toen zanger Neil Fallon een gitaar omgorde en daarmee de geweldige gortige blues ‘Gravel Road’ uit zijn mouw schudde. Ietwat verder zette Clutch dan de meest vette funk neer in “Struck Down” waarmee ze groovy as hell klonken. In “10001110101” kwamen ze met een heuse portie kwieke southern rock opzetten, inclusief een lekker seventies orgeltje. Al die songs ontpopten zich tot heuse publiekslievelingen, hier stond duidelijk een bende trouwe aanhangers in de zaal. Fans die ook nog eens volledig uit de bol gingen op de gloeiende rock van “The Mob Goes Wild”, “Earth Rocker”, “X Ray Vision” en “A Quick Death In Texas” dat bruiste als het vetste van Monster Magnet.
Anderhalf uur raasde Clutch lustig door, ze gunden ons maar weinig tijd om te ademen, laat staan om te gaan pissen. Hun meest bronstige bluespaard hadden ze bewaard tot op het laatste. In de ultieme kraker “Electric Worry/ One Eye Dollar” zette Clutch nog eens alle deuren en versterkers wagenwijd open en ging de zaal compleet overstag. “De beste bluessong die je ooit op een podium kan meemaken”, hadden we ons door een ingewijde laten vertellen, en wie zijn wij om dat te ontkennen?
Clutch ! Machtige band.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Eén van de opwindendste bands binnen de hardere scene is het Noorse Kvelertak , die put uit de vijver van (black) metal , rock’n’roll en punk . Ze zijn toe aan hun derde cd , energiek, gedreven materiaal , dat hitsend als vernuftig klinkt . Gortige riffs , vinnig soleerwerk , mokerslagen van drums , zorgen voor verrassende wendingen en snelvaart. De groms en de rochelende agressieve zang zijn een kenmerk en dragen hier hun steentje bij.
We houden persoonlijk meer van de slepende nummers als “1985” en “Ondskapens galakse”, aanstekelijke , broeierige nummers die de classic rock van een AC/DC benaderen. Jawel stoner en hardrock dringen zich op .
We voelen , ervaren, ondergaan de tomeloze energie , zeker als een “Heksebraun”, een episch opgezet nummer van negen minuten ons passeert en “Nekrodamus”, een ‘stoner’ beest van een afsluiter .
Kvelertak is na drie cd’s nog even onvervalst Kvelertak, hard, wild, meedogenloos, sprankelend , dynamisch én bijzonder pakkend .
Will Toledo is een van de paradepaardjes van de huidige indiescene. Op ‘Teens of style’, geïnterpreteerd als een compilatie van zijn talent als sing/songwriter , onderstreepte hij zijn excentriek talent als een rammel –Beck met knappe ‘ruwe’ songs, die even knappe wendingen ondergingen.
Op ‘Teens of denial’ toont hij wat hij verder in zijn mars heeft; het is ‘voor zijn doen, normen’ een hi-fi opgenomen plaat . De meeste nummers gaan niet onder de zes minuten en met “Vincent” , “Cosmic hero” en “The ballad of the costa concordia” gaat hij diep , erg diep. Ze hebben een intense spanning, zijn speels , broeierig , rauw , emotievol en bengelen tussen Pavement en Weezer. Ook de relatief kortere nummers als “Fill in the blank” , “1937 state park” zijn sterk .
Als potentiële sensatie bevestigt hij nu op deze langspeelplaat.
Ry Cunning ontpopt zich het sterkst in sing/songwriting . In de afgelopen drie jaar was hij in tal van muzikale projecten als The Howling, minimalistische electro en was er het half- experimenteel, elektronische popgroepje The Acid . Eerder hadden we al een EP waarop het sterke nummer “Berlin” te horen was. De Australiër siert met sober, dromerig materiaal, intieme liedjes die fonkelen achter de piano of met akoestisch gitaargetokkel . “Shortline” dompelt ons meteen onder in deze intieme sfeer . Ook “Howling” neemt in met die repetitieve ritmiek . Soundscapes , keys , een lichte , broeierige percussie en zijn hemelse zang zweven eroverheen als op “Only”, “Beacon”, “Deliverance” , “Haste” en “Sweat”.
Twaalf songs die vol prachtige nuances zitten door de slepende ritmiek en de sobere elegantie. Sjieke plaat!
Nieuws van Trix in Antwerpen
*New
- 15 dec: Schaduwland, Rince-Doigt
- 17 dec: Hospitality Belgium (ism Hospital records)
- 21 dec: Eigen Makelij – Pepe, Safi, Hakim, Porto
- 21 dec: Stealth Bombers invites Skank n’bass
- 23 jan: Pup
- 31 jan: Astranautalis
- 04 febr: Smile
- 10 + 11 febr: We Are Open 2017 – Belgisch showcasefestival 2017 – zie verder
- 14 febr: Wild Nothing
- 17 febr: Bliksem ‘Final strike’, Distillator, Bark
- 20 febr: Anthrax
- 21 febr: D.R.A.M.
- 22 febr: Cherry Glazerr
- 25 febr: Rivals ons
- 02 maart: July Talk
- 09 maart: The Underground Youth
- 10 maart: Fenech-Soler
- 11 maart: Methyl Ethel
- 21 maart: Palace
- 30 maart: Kid Ink
- 30 maart: Moss
- 13 april: My baby
- 14 april: Cigarettes after sex
- 19 april: Einar Stray Orcestra
- 01 mei: The Japanese House
- 07 mei: Jake Isaac
- 18 mei: Periphery, The Contortionist, Destrage
* Concerten
- 22 dec: Saxon, Girlschool (ism Rocklive)
- 17 jan: Hammerfall (ism Biebob)
- 17 jan: Hammerfall
- 20 jan: Touché Amoré, Angem dust
- 28 jan: Devin Townsend Project, Leprous (ism Rocklive)
- 7 febr: Tegan and Sara
- 23 febr: Sleepers’ Reign
- 28 febr: Asking Alexandria (ism Biebob)
- 06 maart: Drive-By Truckers
- 07 maart: State champs (ism Heartbreaktunes)
- 12 maart: Tove Lo, Broods (ism Live Nation)
- 22 maart: Gregory Alan Isakov
- 25 maart: Trivium (ism Biebob)
INFOS
Artists in residence : Oaktree
Samenwerkingen met De Roma
FRAPPANTPOP
ACTIVITEIT - Workshops
WE ARE OPEN 2017 - 'BELGISCH SHOWCASE FESTIVAL'
Op vrijdag 10 en zaterdag 11 februari organiseren we de achtste editie van We Are Open. Gedurende twee avonden tonen we uitsluitend Belgische bands en dat op maar liefst vier verschillende podia. Zowel interessante nieuwe bands als bekendere acts met nieuw werk komen aan bod. Daarmee krijg je een staalkaart van wat er in de vaderlandse muziekscene leeft. We kiezen er expliciet voor om ook over de taalgrens te kijken en ook een aantal groepen uit Franstalig België naar Antwerpen te halen.
De editie van 2016 was volledig uitverkocht. Met onder meer Bazart op de affiche, net voor de grote doorbraak, bewezen we de vinger aan de pols te hebben in het hedendaagse poplandschap. Wie er vroeg bij wil zijn om nieuwe ontdekkingen te doen, krijgt op We Are Open 2017 opnieuw de kans.
BEVESTIGDE BANDS
Amongster - Brihang - Darrell Cole - DELV!S - Glints - Hydrogen Sea - Hypochristmutreefuzz - Kapitan Korsakov - LA Jungle - Mont-Doré - Newmoon - Pomrad - Robbing Millions - Rumours - WWWater - Zimmerman - Zwangere Guy
Meer info op trixonline.be of heartbreaktunes.com
TRIX ZAAL = voormalig Hof ter Lo !!
Info: www.trixonline.be
MTV’s Headbangers Ball 2016 – Iced Earth – Ensiferum – Kataklysm – Unearth
Headbangers Ball 2016
De Mast
Torhout
2016-12-11
Stijn Raepsaet
Strike strikes back, en hoe! De Torhoutse VZW (in samenwerking met Biebob Concerts) verwelkomde afgelopen zondag namelijk niemand minder dan de MTV Headbangers Ball karavaan in De Mast, Torhout. Op het programma stonden enkele klinkende namen uit de metalwereld: Unearth, Kataklysm, Ensiferum en Iced Earth.
Opener van de avond is de metalcoreband Unearth. Dat de Amerikanen lak hebben aan ‘zondag rustdag’ is een understatement. De Mast wordt stevig wakker geschud door brulboei Trevor Phipps die met “The Great Dividers” het optreden brutaal start. De energie die de mannen aan boord leggen is aanstekelijk en het duurt dan ook niet lang voor de eerste hoofden het ritme proberen te vinden. Op de playlist staan o.a. nog “The Swarm”, “Never Cease” en “My Will Be Done”.
Omstreeks half acht is het de beurt aan Kataklysm. De Canadese band die hun muziekstijl als ‘northern hyperblast’ definieert omwille van de extreem snelle, chaotische melodieën, is beslist niet van plan om onder te doen voor hun Amerikaanse collega’s. Tja, Canadezen en Amerikanen, het ligt soms gevoelig…
Opener is “Breaking the Asylum” dat als de snavel van een spastische specht in de hersenpan geslagen wordt. De ganse set wordt vlot gespeeld en is muzikaal-technisch een hoogstandje. Uiteraard moet je fan zijn van het genre om dat te beseffen, anders is het hoogtijd om een kleintje met samuraisaus te gaan bestellen buiten. Verder worden nog o.a. “As I Slither”, “It turns to Rust” en “The World is a Dying Insect” op ons losgelaten.
Metal en Folk, net zoals bruine suiker op spaghetti blijft het een vreemde combinatie. Toch is het eveneens makkelijk te behappen. Dat bewijst het Finse Ensiferum. Een Schotse rok, zwarte strepen op het hoofd, een ontblote arm… Het mag allemaal om toch maar die ‘volksheid’ over te brengen, moeten de Finnen gedacht hebben. Gelukkig is een concert van Ensiferum meer dan alleen maar een sober verkleedfeestje. Er wordt verdomd goede muziek gespeeld: opzwepende folk metal met een zwart kantje.
De Finnen openen met “From Afar” uit het gelijknamige album van 2009, gevolgd door “Warrior without a cause”. Een eerste collectieve zangstonde komt er met “In My Sword I trust”. Ensiferum weet De Mast te bekoren en brengt na de destructieve wervelwind van Unearth en Kataklysm wat vrolijkheid in de zaal. De recente toevoeging van accordeoniste Netta Skog is zowel muzikaal als visueel een enorme meerwaarde voor het optreden. Vooral tijdens het laatste nummer “Lai Lai Hei” brengt de toetseniste het publiek in vervoering.
Afsluiter op de affiche is Iced Earth, (Pics homepag) de headliner van vanavond. De Amerikaanse power metalband die vooral omstreeks de eeuwwisseling enorm populair was, opent met “The Great Heathen Army” uit het nieuwe album Incorruptible dat pas in mei 2017 zal uitkomen. Een gewaagde zet, maar de song bevat genoeg pit om het vuur aan de lont te brengen om vervolgens klassieker “Burning Times” met een knal te beginnen. Zanger Stu Block is geen Matthew Barlow, maar moet zeker niet onderdoen. Iced Earth brengt een strakke set, zoals we dat van bezieler Jon Schaffer en de zijnen gewend zijn, maar krijgt vooral bijval tijdens het spelen van de oudere klassiekers als “Vengeance is Mine”, “The Hunter” en “Pure Evil”. Na elf nummers volgt de emotioneel beladen hit “Watching over Me”, dat door de ganse zaal luidkeels meegekweeld wordt, en dan valt het doek. Voor velen mocht dit optreden gerust nog iets langer geduurd hebben, op een zondagavond denkt men immers nog niet aan de werkdag erna.
Wat ons echter betreft, is de Headbanger’s Ball karavaan meer dan welkom volgend jaar, moest die opnieuw Europa rondtrekken natuurlijk. Wij zullen er zijn!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/headbangers-ball-2016/
Organisatie: Vzw Strike, Torhout
Whispering sons – Afsluitend AB concert als Kroonstuk Rock Rally Winnaars
Whispering sons , Newmoon
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-12-10
Didier Becu
Soms sta je er niet bij stil hoe vlug het leven wel voorbij gaat. Net geen jaar geleden keken een paar mensen in de Gentse Kinky Star naar een nieuwe band die eigenlijk toen geen kat kende. De reden waarom ze daar wel waren was omdat op de sociale media een handvol fans en een klein Gents platenlabel (Wool-E Tapes) er niet raakten over uit gepraat.
Whispering Sons moest je gewoon zien indien je door je alleswetende muziekvrienden serieus genomen wilde worden. Dertig optredens en vier maanden later (we overdrijven zelfs niet) werden de vijf Limburgers overdonderd met het feit dat de belangrijkste rockprijs die een Belgische band kan krijgen binnen was.
Het was de dag waarop Fenne Kuppens, Kobe Lijnen, Sander Hermans, Lander Paesen en Sander Pelsmaekers beseften dat het menens was geworden. De grap (kijken hoe ver we geraken) was bittere ernst geworden. Dit was niet langer een bandje met trouwe fans, het Belgische publiek verwachtte gewoon het allerbeste, een Rock Rally-winnaar word je niet zo maar.
Ze deden het op hun manier. Niet naast de schoenen lopen, lekker zichzelf blijven en niets overhaast doen. En de strategie werkte. De zalen waarin ze spelen worden alsmaar groter, de band alsmaar beter en stilaan heeft iedereen door dat Whispering Sons meer is dan een band die het beste uit de postpunk van de jaren 80 en 90 haalt.
Whispering Sons beseft maar al te goed waarmee ze bezig is, een band met een frontvrouw die met haar aparte stem één van de strafste madammen uit de huidige Belgische muziekscène is en, vooral, bij iedere song worden ze meer en meer…Whispering Sons.
Het gekke jaar dat 2016 voor hun was, werd afgesloten in de zaal waarin ze het mooiste moment uit hun jonge leven hadden meegemaakt.
En je zag het, dit deed hun wat. Meteen met opener “Shadow” zat alles goed. Fenne, in het wit (het oog wil ook wat) straalde toen ze met “Midlife” begon. De fans van het eerste uur moesten ze niet meer overtuigen, maar degene die voor Newmoon waren gekomen, bleven staan en hiermee wisten ze dat ze alweer wat harten hadden veroverd.
Dacht ik zelf een jaar geleden dat Fenne Kuppens de Vlaamse evenknie was van Nico, dan is ze 365 dagen later (of zoiets) gewoon Fenne Kuppens die omringd wordt door vier geweldige muzikanten waarvan de goesting afdruipt. Mensen die een song als “Never Here” kunnen neerpennen of het trieste walsje “Performance” dat onlangs op Weyrd Son Records als single verscheen.
Tijd voor “Skin”, een trage song die ons aan (tja) aan The Doors doet denken (geen toeval, want later zou (“Break On Through) To The Other Side” door de speakers knallen) en ook een gloednieuwe song die tot op heden zelfs nog geen titel heeft. Het staat mijlenver van hun geluid op “Endless Party”, anderzijds zeer dicht tot datzelfde adjectief (subliem dus). Misschien ligt het aan de titel, misschien niet, maar het uptempo “White Noise” herinnert mij steeds aan The Velvet Underground. Een perfecte single die er geen is, wie weet wordt het dat ooit wel.
Over singles gesproken… “Strange Identities”. Meer dan eens bewierookt op onze pagina’s, maar dat komt ervan als je de perfecte shoegazepopsong kan schrijven. Een vreemde clip, dat wel, maar in de AB het moment waarop je beseft dat Whispering Sons het beste is wat de Belgische muziekscène heeft te bieden. En als dat niet zo is, behoren ze sowieso tot het beste ervan.
Nog drie songs te gaan. Juist, die cover van The Doors en daarna “Wall” … een dijk van een song, dat wel, maar als je de nieuwe songs hebt gehoord, besef je dat dit niet meer dan de start was. Van start naar einde. “Insights” natuurlijk, het moment waarop Fenne je bij je nek grijpt, je wakker schudt en bevrijdt van alle demonen. Als exorcisme in muziek bestaat, dan zijn het de vier minuten van “Insights”.
Hoewel deze editie van The Coca Cola Sessions een hoogmis voor goede muziek was, bleek het tevens een avond vol ontroering. Ging het snel voor Whispering Sons, dan was dat ook het geval voor Newmoon. Een plaat op Pias, lovende recensies, een paar weken geleden nog het voorprogramma van Minor Victories in de Botanique, en nu stonden de Kempenaren in een uitverkochte AB. De band was net terug van een Europese toer, en zanger Bert Cannaerts kon het nauwelijks geloven toen hij de stampvolle zaal zag. Onbeschrijfelijk, waren zijn woorden, en het leek wel alsof hij het na iedere song opnieuw wilde zeggen.
Het recept van dit succes? Zeer eenvoudig, shoegaze, ook al houdt Bert vol dat vooral Oasis zijn grote voorbeeld is. Toen twee jaar geleden de EP ‘Invitation To Hold’ uitkwam, zullen de vijf nooit één seconde hebben gedacht dat een AB zou zwichten voor hun niet te stuiten geluidsmuur van gitaren. Het volume ervan staat zo hoog dat je nauwelijks Berts stem hoort, maar dat is nu eenmaal de magie van noisy shoegaze, en stoort geen seconde. Integendeel, dit is lawaai dat als het beste orgasme aanvoelt.
Net zoals ze dat op hun (excellente) plaat ‘Space’ doen, krijg je er ook live geen speld tussen. Loeiharde gitaren (zonder dat het een brij wordt) en als de geluidsaanval eens onderbroken wordt, dan is dat gewoon omdat bijv. Bab Buelens (ja, uit Familie) het podium wordt opgeroepen zodat “Skin” het Slowdive-moment van de avond wordt.
Wie Newmoon omschrijft kan niet anders dan met oude shoegazegoden goochelen, maar op één of andere manier slaagt de band er wel in om dit genre nieuw leven in te blazen, en boort daarmee tevens een horde nieuwe fans aan. Wat neen, Newmoon puurt wel uit de nineties, toch spreken de jongens die in een vorig leven met Midnight Souls hardcore uit hun instrumenten haalden, overduidelijk een jong publiek aan.
Origineel? Niet echt, dat zullen ze zelf wel toegeven, maar verdomme één van de strafste bands van dit moment!
Met dank aan Luminousdash.com
Neem gerust en kijkje naar de pics van het optreden in Kreun, Kortrijk oktober ll
http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/news/divers/whispering-sons-de-portables-kreun-kortrijk-op-28-oktober-2016-pics/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Deze zomer kregen we al een voorproefje van de tour, Clouseau Danst! voorgeschoteld. Echter in een intieme setting op het festival Zomerfestival Buggenhout en iets uitgebreider op Rock For Specials. Uiteraard zagen we ze deze zomer ook op diverse andere locaties. We schreven over de passage te Buggenhout: "Zonder meer bewijst Clouseau, na al die jaren ,nog steeds jong en oud te kunnen bekoren. En bovendien een show neer te zetten waarbij we niet alleen met een brede glimlach het festivalterrein verlaten, maar ook met een meer dan gelukzalig gevoel vanbinnen. Meer hebben we dan niet nodig om over de streep te worden getrokken."
Na die drukke zomer, om hun nieuwste schijf Clouseau danst! te promoten, staan Clouseau nu ook drie avonden in het Sportpaleis. Dit op vrijdag 9 en zaterdag 10 december. Alsook zaterdag 7 januari. Bij het schrijven van deze recensie, waren er van die laatste datum nog tickets beschikbaar. Deze kosten 24 euro (staanplaats balkon) 30 euro (staanplaats middenplein) 34 euro (zitplaats balkon) 44 euro (zitplaats 2de categorie, tribune en rolstoelplaats) en 49 euro (zitplaats 1ste categorie, tribune). Wij waren aanwezig op vrijdag 9 december en stellen vast dat Clouseau zelfs in een overvol Sportpaleis een intieme sfeer kan scheppen, alsof hij in je huiskamer staat op te treden.
Kris en Koen Wauters hadden het al aangegeven, we citeren. ''We gaan dansen, en tegelijk ook iedereen in de zaal aan het bewegen brengen. Bij de voorgaande concerten in het Sportpaleis hebben we telkens met technologische hoogstandjes uitgepakt, maar het succes kwam er ook en vooral door het enthousiasme van ons publiek. Die lijn trekken we nu verder met lichtgevende polsbandjes die we uitdelen aan de bezoekers. Met deze polsbandjes worden de fans zelf een wezenlijk onderdeel van de lichtshow'' En inderdaad, de heren hebben woord gehouden. Zo bleek al vanaf het begin van de set. Die lichtgevende polsbandjes zorgden voor een krop in de keel bij “Nobelprijs”. Waarbij zelfs Koen zijn tranen moeilijk kon bedwingen. Eveneens zorgde het voor een extra feestelijke sfeer, bij de eerder dansbare songs die Clouseau naar voor bracht. Uit die laatste categorie songs, werd trouwens het meest gegrabbeld. De grote sterkte van Clouseau zijn verschillende aspecten. In de eerste plaats is Koen Wauters niet alleen een klasse entertainer, beschikt hij over een enorme hoge dosis charisma. Hij zoekt zijn fans op, ook in een overvol Sportpaleis gaat hij meermaals gewoon in de tribunes de mensen opzoeken, of op de foto staan. Het siert hem!
Ten tweede zijn er de rasmuzikanten. Bij elke gitaar solo van Kris Wauters, Tom Lodewyckx & Eric Melaerts stroomden golven van kippenvel over de duizenden hoofden heen. Meerdere keren bezorgden diezelfde riffs ons een krop in de keel, en deden ons bovendien met verstomming slaan. Bijzonder indrukwekkend waren die momenten als de drie gitaristen samen de strijd aangingen. In duo, of trio. Herman Cambré (drums), Frank Michiels (percussie), Vincent Pierins (bas), en de muzikanten die blaasinstrumenten bespeelden. Ze brengen niet alleen de songs op technisch enorm hoogstaand niveau, maar bovendien met een dosis spontaniteit, waardoor iedereen prompt overslag gaat.
Echter het allersterkste punt van een band als Clouseau .... is het raken van de gevoelige snaar bij het brengen van een bonte variatie aan songs die diepe emotie weergeven. Zoals bij het hemels mooie “Domino” of “Altijd heb ik je lief” of ook het eerder vernoemde “Nobelprijs”. Daarnaast zorgen Clouseau van het prille begin tot het bittere einde van hun set, voor een feestelijke stemming. We zagen boven, onder, links en rechts de gehele set - en die was toch circa twee uur dertig lang. Mensen dansen, genieten, meebrullen. En vooral er mede voor te zorgen dat het dak van het Sportpaleis er uiteindelijk compleet afging. “Swentibold, “Geef het op”. Maar ook de songs uit hun recente plaat zoals opening song “Droomscenario” of “Lustobject”, met een vette knipoog daarbij, worden heel goed ontvangen door het publiek. Telkens leggen de heren de lat daarbij enorm hoog en slagen erin iedereen aan het dansen te krijgen. Bovendien zijn er ook van die songs die schipperen tussen beide aspecten, feestelijk en de gevoelige snaar raken zoals “Ik, Jij, Hij of Zij”. Want ja, iedereen heeft wel iemand nodig.
Als klap op de vuurpijl was er ook een verrassing optreden van Gers Pardoel. Deze Nederlandse artiest werd in 2009 in Nederland en Vlaanderen bekend vanwege zijn succesvolle samenwerking met The Opposites op de single “Broodje Bakpao”. Hij bewees met zijn heel aangename performance, dat dit succes niet gestolen is en deed een vol sportpaleis gewillig uit zijn hand eten.
Naast de muzikale aanpak, en show elementen daarbij, was er ook plaats voor visueel spektakel. Die polsbandjes, daar hadden we het al over gehad. Maar ook de lichtshow was telkens overweldigend. Echter het misschien wel meest interessante aan dit optreden waren de beweegbare podiums. Waardoor het vaak leek alsof Koen en ook de muzikanten, boven de hoofden van de aanwezigen zweefden. Letterlijk. Wat die eerder genoemde intimiteit zelfs nog bevorderde. Bovendien werd de nadruk telkens dus gelegd op 'dansen'. Met een groep dansers, die hun kunsten tonen op onaards hoog niveau. Op het einde van de set was er zelfs zo een 'break dance contest' tussen de groep dansers van Kris en deze van Koen. Hilariteit alom, maar bovendien bleek daaruit dat Clouseau zich niet alleen laat omringen door klasse instrumentalisten, de dansers die ze meebrachten moeten niet onderdoen voor menig internationaal vermaarde dansgroep. Op het einde van de regulaire set, stelde Koen alle muzikanten één voor één voor, en moesten daarbij een dansje plaatsen. Bij de ene was dat al beter geslaagd dan de andere, maar elk deed het op zijn eigen - vaak grappige - manier. Wat weer tot hilariteit en een daverend applaus leidde.
Kortom: Clouseau Danst! was vooral een aanstekelijke show. Waarbij een combinatie tussen een frontman met een natuurlijke charisma, zijn publiek - bij wijze van spreken - persoonlijk aansprak van man tot man, tot vrouw en kind. Bovendien waren we weer enorm onder de indruk van de overweldigende, adembenemende lichtshow, die beweegbare podia zorgden daarbij voor een extra adrenalinestoot.
Als klap op de vuurpijl willen we toch een pluim op de hoed steken van elk van de muzikanten, die ons bij elke riff, elke trompet geluid en elke drum tot keyboard klank koude rillingen bezorgden van puur genot. Dansen werd er zeker gedaan, want ook het publiek zorgde ervoor dat dit een feest werd om nooit meer te vergeten. Wie nog geen kaarten heeft voor zaterdag 7 januari? Wacht niet langer! Het loont de moeite!
Dank aan Snoozecontrol – Erik Vandamme http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Sportpaleisgroep
Bijna exact twee jaar terug was Marillion ook live te zien in Lille. Toen in de kleinere en gezelligere ‘Le Splendid’ voor een kersteditie tijdens de ‘Sounds That Can’t Be Made’ tournee. Deze keer werd gekozen voor de grotere l’Aéronef en dat was toch wel een opvallende keuze. Doch aangekomen zagen we dat de zaal zo goed als volliep en kunnen we dus bevestigen dat de belangstelling in Marillion sinds lange tijd nooit zo groot is geweest. De vele (overwegend positieve) reviews van het nieuwe album ‘F.E.A.R.’ zorgen dat er ook daadwerkelijk nieuwe fans bijkomen…en die vonden samen met heel veel Vlamingen (want wij Vlamingen hebben ons er al lang bij neergelegd dat de band nooit meer ons Belgenlandje aandoet) de weg naar de l’Aéronef waar de Britse Progrockers hun achttiende studioalbum kwamen voorstellen.
Als opwarmact had de band Wes aka John Wesley meegenomen. De aardige man is geen onbekende want we zagen hem in het verleden reeds aan het werk als gitarist van o.a. Fish maar ook vooral als gitarist/zanger van Porcupine Tree tijdens de ‘In Absentia’, ‘Deadwing’, ‘Fear Of A Blank Planet’ & ‘The Incident’ tours. John Wesley brengt met regelmaat echter ook nieuw solomateriaal uit, zoals het net uitgebrachte: ‘A Way You'll Never Be’. Op zijn laatste albums koos Wesley voor een meer donkere progressieve rocksound die niet meteen voor het grote publiek is weggelegd. In tegenstelling tot zijn toegankelijke debuutplaat: ‘Under The Red And White Sky’ uit 1994 , die we nog steeds koesteren (een album waar ook Marillion bandleden Kelly, Mosley & Rothery aan meewerkten!). Uit deze debuutplaat kregen we trouwens live: “Rome Is Burning”, dat jammer genoeg bijna onherkenbaar was. Daarnaast schotelde Wes ons vooral recenter werk voor waarin de nadruk lag op stevig gitaarwerk, bijgestaan door drums en bas samplers via een backgroundtape. Live werkt zoiets niet en meer dan een beleefdheidsapplaus kreeg John Wesley dan ook niet.
Marillion heeft met ‘F.E.A.R’ (Fuck Everyone And Run) misschien wel niet de beste progrockplaat van het jaar gemaakt, het is zonder twijfel de belangrijkste. Een welgemeende ‘Fuck You’ plaat die zowel de politieke, ecologische, culturele als financiële aspecten in onze huidige maatschappij stevig op de korrel neemt. Voor de ene fan een absoluut meesterwerk, voor de andere fan een uitgeblust veel te lang uitgesponnen epos. ‘F.E.A.R’ behaalde de hoogste positie in de UK Charts sinds het succesvolle ‘Clutching At Straws’ (1987) uit de Fish periode. Hoe dan ook de band heeft een erg trouwe fan basis die niet meteen afhaakt als een album niet helemaal ‘the new masterpiece’ is. Trouwens in afwachting van de band op het podium werd er als één grote familie stevig gediscussieerd over ‘het nieuwe meesterwerk’ en de te verwachten setlist.
De set werd geopend met het imposante en donkere: “The Invisible Man” uit ‘Marbles’. Geen verrassende opener maar wel zorgde deze 14 minuten durende Marillion klassieker er meteen voor dat alle aandacht gericht was op ‘meester’/frontman Steve Hogarth. De schitterende visuals zorgden ervoor dat het verhaal nog werd versterkt. Gelukkig werd het daarna iets luchtiger met het schitterende: “Power” & “Sounds That Can’t Be Made”. Hogarth bleek in bloedvorm te zijn en ook de andere bandleden hadden er zichtbaar veel zin in. “Fantastic Place” blijft een wondermooi liedje, al kan de live versie mij nog steeds iets minder bekoren. Daarna kregen we met: “Living In F E A R” eindelijk een song uit het nieuwe album. Duidelijk een blijvertje! Na de song liet ex-patriot Hogarth zich volledig gaan en excuseerde hij zich meermaals voor de verkeerde keuzes (Oorlog in Irak, Brexit,…) die zijn land maakte. Het leverde unieke live momenten op die je alleen op een Marillion gig kan meemaken. De woede, angst en verontwaardiging liet zich ook horen tijdens het epos: “The New Kings”; het belangrijkste luik uit ‘F.E.A.R.’
Met de karaoke versie van: “Sugar Mice” kregen we ook een song uit het Fish tijdperk. Nog steeds een lust voor het oor en een meezinger van jewelste. Net zoals: “Easter” dat misschien wel de allermooiste song is die de band ooit componeerde. De finale met: “King” en “Neverland” was dan weer minder verrassend doch daarom niet minder indrukwekkend. De ganse tijd was het genieten van het vakmanschap en de ongelofelijke grandeur van frontman Steve Hogarth, de waanzinnig melodieuze gitaarsolo’s van Steve Rothery die steeds ten dienste staan van de song, de zweverige en bombastische capriolen van toetsenist Mark Kelly tot de podium energieke basloopjes van Pete Trewavas. Dan vergeet ik nog het uiterst efficiënte doch onopvallende drumwerk van de onzichtbare Ian Mosley te vermelden.
De band benaderde de perfectie en het is verbluffend dat met ouder worden ze live nog steeds beter worden.
Helaas is ook Marillion niet feilloos want tijdens de eerste toegift ging het volledig mis. Tijdens het tweede stuk in: “El Dorado” ging de band volledig de mist in; raakte men het ritme kwijt en werd de song abrupt afgebroken. Ongezien tijdens een Marillion optreden!! Zanger Steve Hogarth verliet als eerste geïrriteerd het podium waarna de andere bandleden volgden. Steve Rothery deed echter wel de moeite om zich te excuseren: "We are sorry about that and we are going to discuss behind the curtains what to do now. Start all over or doing something else". Mijn conclusie: “They are human after all”! Toch blijft dit een opmerkelijk feit zeker als je weet dat enkele dagen ervoor in Utrecht tijdens “Goodbye To All That” een identiek incident zich voordeed. Doch enkele ogenblikken later hernam de band met een waanzinnige live versie van “Ocean Cloud” en werd meteen alles weggespoeld.
Vanuit puur professionalisme en perfectionisme liet de band in de tweede encore ronde horen en zien dat ze het volledige “El Dorado” toch perfect live kunnen brengen. Het werd op veel gejuich onthaald.
Een lange, fantastische concertavond werd het daar in Lille. Niet mijn favoriete Marillion gig ooit maar wel verdomd sterk! Vrijwel iedereen was het volmondig eens. Met de release van ‘F.E.A.R.’ heeft de band een nieuwe schwung gevonden en is de ambitie om eindelijk nog eens echt door te breken bij ‘het grote publiek’ nooit zo hoog geweest. Of zoals Steve Hogarth het zelf verwoordt: “Het voelt goed om eindelijk eens wat geld te verdienen”. Bewijs daarvan werd deze week geleverd toen de band binnen slechts enkele muisklikken een concert voor volgend jaar in oktober (in de legendarische Londense Royal Albert Hall) al helemaal uitverkocht.
Gold = Fear
F.E.A.R. = Gold!
Setlist:
*The Invisible Man *Power *Sounds That Can't Be Made *Fantastic Place
*Living In F E A R *Sugar Mice *The New Kings: I. Fuck Everyone And Run
*The New Kings: II. Russia's Locked Doors *The New Kings: III. A Scary Sky
*The New Kings: IV. Why Is Nothing Ever True? *Easter *King *Neverland
----------------------------------------
(*El Dorado: I. Long-Shadowed Sun
*El Dorado: II. The Gold)
*Ocean Cloud
----------------------------------------
*El Dorado: I. Long-Shadowed Sun *El Dorado: II. The Gold *El Dorado: III. Demolished Lives *El Dorado: IV. F E A R *El Dorado: V. The Grandchildren Of Apes
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/marillion-09-12-2016/
Organisatie: Aéronef, Lille
Een Franse band met dezelfde klasse als iconische groepen als Soundgarden, Audioslave, Queens Of The Stone Age en Nine Inch Nails? Het zou zo een van de vragen zijn op een muziekquiz van het betere jeugdhuis. Het antwoord luistert naar de naam 7 Weeks, een duo uit Limoges dat al sinds 2006 aan de alternatieve rockweg timmert.
De formatie kende vooral sinds 2013 met de release hun tweede full album ‘Carnivora’ een enorm piek in haar populariteit. De band trad een paar keer op het grote Hellfest op en opende de bühne voor Suicidal Tendencies, Placebo, Triggerfinger, The Datsuns en andere Infectious Grooves.
‘A Farewell To Dawn’ is het derde full album en is met negen heerlijke tracks een verbluffend werkstuk. Melodieuze stonerrock is de basis die wordt afgewisseld met grunge, blues, metal, alternative en klassieke hardrock. 7 Weeks komt bijwijlen zeer stevig uit de hoek maar brengt simultaan de nodige finesse, subtiliteit en heerlijke melodieën aan de dag.
Op een aantal songs refereert men sterk aan de genoemde bands (“January” zou zo uit de koker van Trent Renzor kunnen komen terwijl “A Well Kept Secret” vintage Queens Of The Stone Age is) maar 7 Weeks is dermate origineel en verfrissend dat dit geen seconde stoort.
Dit is absoluut een van onze favoriete platen van 2016!
Zeer recent bezongen we hier de lof over 7 Weeks, een Franse stonerband die probleemloos wedijvert met de grote namen uit het genre en nu is er opnieuw een band uit datzelfde buurland die ons van de sokken blaast. Arkan is een formatie die ontstond in 2005 en met ‘Kelem’ al aan haar vierde full album toe is. De Fransen namen voor deze plaat afscheid van hun zangeres en namen met Manuel Munoz van The Old Dead Tree een nieuwe frontman onder de arm.
Nu hebben we al verschillende crossover bands gehoord, maar de sound van Arkan is wel zeer bijzonder. Het vijftal maakt een mix van death metal, nu metal, folk, alternatieve rock, doom en muziek uit het Midden Oosten. Daarbij worden stevige grunts afgewisseld met cleane vocalen, de succesvolle combinatie van stevig en melodieus is trouwens de constante op ‘Kelem’. De exponent van deze gevarieerde plaat is de single “The Call” waar oriëntale klanken gecombineerd worden met stevige death metal, een streepje posthardcore en enkele vernuftige gitaarsolo’s. Hoewel ‘Kelem’ niet commercieel klinkt, is de plaat wel zeer toegankelijk voor de liefhebbers van het betere, alternatieve genre.
Veel kans dat het Franse vijftal hiermee heel wat nieuwe zieltjes zal winnen ! Zelf ontdekken kan via www.arkan.fr .
Vier jaar terug wonnen twee jonge gasten , twee broers, Janus en Lennert Coorevits uit Desselgem de Humo’s Rock Rally , met een flinke hap electrorock . De EP intrigeerde met de single “The reeling’ een jaar later . Intussen werd gewerkt aan een full cd , die heel wat dansbare elementen samenbrengt van electropop , power, disco en dampende funk . De hyperkinesie van de twee op een podium injecteert de nummers .
We ervaren stadsgenoten Goose in het genre , en net als hen proberen ze een kleurrijke sound te creëren en krijgen we naast de kenmerkende synthpop , een boeiende toevoeging van blazers en een kinderkoor . Een aangenaam , groovy en sfeervol geheel. “Silver”, “Girls keep drinking” en verderop “Holy love” en de titelsong zorgen voor dansbare moves .
Jawel , de nummers zijn aanstekelijk , fris , dansbaar en werken verslavend in op het gemoed . “Remain in light” , knipoog naar Talking Heads, is er zo eentje van . Catchy materiaal horen we, een verdiende doorbraak wenkte. Sjeik!
Op de avond dat een of andere rare kwast gekleed in een rood kleed over de daken met een wit paard schuurt en brave kindjes met lekkere dingen verwent, werden de muziekliefhebbers door de Hasseltse Muziekodroom getrakteerd op een stukje onvervalste muziekgeschiedenis waarover sinds 38 jaar menig fan nog steeds niet is uitgepraat: Killing Joke.
Of men over vier decennia nog over Death Valley High, die de support act was, nog zal spreken is een zeer twijfelachtige zaak. De Californische act lijkt qua looks wat op de vergane glorie Gene Loves Jezebel en tapt schaamteloos uit de allergrootste clichés van de glamrock. Ze hebben wel meesterproducer Ulrich Wild (White Zombie en Deftones) kunnen strikken voor hun album ‘CVLT [AS FVK]’, helaas vertaalt dat zich niet in goede songs. Laat staan een origineel geluid, en dat is nou net waarin de hoofdact altijd in heeft uitgeblonken…over tegenstellingen gesproken!
De reden waarom Killing Joke al die jaren is blijven meedraaien , is zonder meer te danken aan het feit dat de Britten nooit twijfelden om te experimenteren, zonder daarbij ooit hun eigen oergeluid te hebben moeten prijs geven. Soms ging dit vrij ver, zo werd er midden jaren 90 met nu-metal geflirt of klonken ze op de onvolprezen ‘Brighter Than A Thousands Suns’ eerder als een bombastische apocalyptische synthpopband.
Met hun laatste studio-album ‘Pylon’ die ontzettend goed aansloeg bij de trouwe fans, werd resoluut gekozen voor een terugkeer naar hun oude punkroots, in Hasselt werd dat na de eerste decibels onmiddellijk overduidelijk. Ook wat de bezetting betreft. Tijdens de begrafenis van bassist Paul Raven die op 46-jarige leeftijd aan een hartstilstand overleed, werd het duidelijk dat de mannen die Killing Joke hadden opgericht (zelfs de meeste trouwe fans kunnen de verschillende line-up’s niet bijhouden), opnieuw bij elkaar moesten komen. Zo geschiedde, en ook in de Muziekodroom waren het zanger Jaz Coleman, gitarist Geordie Walker, bassist Martin ‘Youth’ Glover en drummer Paul Ferguson die in hartje Limburg stonden.
Jaz Coleman was er in 1982 al rotsvast van overtuigd dat de wereld zou vergaan, en ook al lijken zijn onheilspellende woorden van toen niet meer als een goedkope Nostradamus-nepprofetie, is hij in tijden dat Trump aan de macht is, de gedroomde entertainer om zijn buigzame publiek voor een anderhalf uurtje naar diens inferno te leiden. Ooit zal hij toch wel gelijk krijgen, dus laten we gewoon dansen op de laatste stuiptrekkingen van een planeet die zich heeft neergelegd bij zijn eigen ondergang.
“It’s the end of the world and I feel fine” (juist Michael Stipe) en Coleman kan het weten, want bijna al zijn songs gaan er over. De tour zat er met het Belgische optreden op, en hoewel de band een wat vermoeide indruk gaf (de mannen naderen nu eenmaal de grens van 60), werd iedere Killing Joke-fan ontroerd toen hij zag hoe op het einde de leden in elkaars armen vielen. Bijna veertig jaar een punkfenomeen zijn en op handen gedragen worden door de fans, het is een plezier dat niet iedereen wordt gegund.
Een loeiharde klank geleid door een set die een briljante potpourri was waar iedere Killing Joke-fan zich wel kon in vinden. “Love Like Blood” (verguisd door heel wat Killing Joke-fans, desalniettemin één van de beste songs ooit) zette als tweede track de zaal niet onmiddellijk in vuur en vlam, maar dat veranderde eens de intro hoorden van “Eighties” door de Muziekodroom galmde. Het klinkt inderdaad best lullig om in een concertzaal “we’re living in the eighties” in 2016 te staan brullen, maar bij Killing Joke vergeet je dat. Hun geluid is nu eenmaal één van de bouwstenen van de zwarte jaren 80-muziek, en klinkt geen noot gedateerd.
Aan crowdpleasers geen gebrek. Het hypnotiserende “The Wait”, de psychotische meezinger “Unspeakable”, de song waarop de hele moshpit wachtte (“Wardance”), het betoverende “Requiem”, het onverwoestbare “Complications” en zelfs die eerste door John Peel gelanceerde hit (“Turn To Red”). Een voor een werden ze gespeeld, en één voor één met gejuich onthaald. De rimpels en de haaruitval worden meer en meer merkbaar bij Killing Joke, maar de band die zijn naam uit een Monty Phyton-sketch haalde, staat er anno 2016 nog steeds. Dat we dit nog mogen meemaken, niet waar doemdenkertjes?
Met dank aan Luminousdash.com
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
De derde keer was het al dat Schoolboy Q in ons land optrad en ook deze passage ging niet onopgemerkt voorbij. De reden dat Schoolboy Q ons land passeerde was niet enkel omdat hij een nieuw album uit heeft. De Amerikaan houdt enorm veel van ons land en dat liet hij maandagavond als geen ander merken in de Ancienne Belgique.
De sfeer zat er vanaf het eerste moment in. Het publiek werd al vanaf bij de eerste noten laaiend enthousiast en ook Schoolboy Q zag de avond enorm zitten. Al hoefden we dat zitten niet te letterlijk te nemen, want halverwege zijn show richtte Q een ode tot de zittende mensen achteraan in de zaal. Hij verzocht de saaie mensen naar huis te gaan. “Ga naar huis, mensen! Dit is geen café maar een rapshow”. Ook haalde de rapper even uit naar collega Drake, die volgens hem geen rapper is en die wel concerten geeft waar je mag gaan zitten. Zijn rant sloot hij af met de woorden “Don’t buy my records! Go the fuck home”.
Vier albums heeft de man op zijn palmares staan, dus een breed aanbod waaruit hij kan kiezen. Al waren wij toch vooral aan het wachten op de nummers van zijn laatste, en toe nu toe meest legendarische, plaat ‘Blank Face LP’. ‘Gangsta, gangsta, gangsta, gangsta, gangsta’, met dit nummer was de toon meteen gezet in de AB. Nummers die volgden, waren o.a. “By Any Means”, “Collard Greens” en “Blessed”. Schoolboy Q speelde ook “Alright” en “m.A.A.d City”, twee nummers van ‘homie’ Kendrick Lamar.
Q had duidelijk niet veel zin om te stoppen met zijn set. Wanneer zijn tourmanager kwam zeggen dat hij moest afronden, kreeg hij een “fuck you, white skinned nigga” terug. Hierna begon Q dan toch, gewoonweg omdat het moest, aan zijn bisronde.
De bisronde bestond uit twee monsterhits “Man Of The Year” en “That Part”, waarop iedereen voor een laatste keer volledig tekeer ging.
Schoolboy Q zette maandagavond een van de dikste AB shows van het jaar neer. Muzikaal sterk was hij niet persé, maar het amusement dat deze show meegaf , tilde alles naar een hoog niveau. Q weet als geen ander hoe hij een concertzaal op zijn kop moet zetten en dat kon het publiek van de Ancienne Belgique duidelijk smaken.
Organisatie: Greenhouse Talent
Voor een stukje nostalgie moest je zaterdag in Deinze zijn. Soulsister vieren hun dertig jarig bestaan onder het motto: '30 jaar Hits, 30 concerten'. De generatie van plus vijftigers herinneren zich nog levendig hoe Soulsister , samen met die andere Vlaamse trots Clouseau, menig harten van duizenden muziekliefhebbers kon bekoren.
We herinneren ons dat eerste concert, medio 1987, toen ze optraden in het voorprogramma van Elisa Waut - eind januari 2016 te bewonderden we ze in de Stadsschouwburg, Sint-Niklaas en Raymond van het Groenewoud nog levendig. Toen de jonge wolven, die deze heren nog waren, iedereen uit hun hand deed eten als openingsact van die Lokerse Feesten avond. Dertig jaar later zijn Leyers en Michiels uitgegroeid tot gewaardeerde artiesten, die zowel binnen de band als met andere projecten, op heel wat bijval kan rekenen. Uiteraard is Soulsister veel meer dan enkel Leyers en Michiels. Met Hervé Martens op keyboard, zien we een oudgediende terug. Ook Patrick Dorcea (drums) is geen onbekende in de Belgische muziekwereld. Wie we wel misten, dat geven we ruiterlijk toe, was Eric Melaerts. Die met zijn toch wel vrij unieke inbreng, vaak dat iets meer vuur-kracht bracht in het verleden bij Soulsister.
Eric is echter volop op tour met Clouseau , die volgende week zaterdag spelen in het Sportpaleis. Deinze was gevuld met een publiek dat vooral op zoek was naar een portie nostalgie, wat ze ook voorgeschoteld kregen.
Bij de start van de set leek alles wat routineus te verlopen. “Talk about it”, “Wishing”, “Simple rules” het zijn echter songs die geen introductie meer nodig hebben. Het publiek genoot, ingetogen, maar zichtbaar hiervan. Gaandeweg begonnen ook Leyers en Michiels verhalen te vertellen rond het ontstaan van de band, en enkele gezapige anekdotes daarover. Waardoor we nog meer in een nostalgische bui terecht kwamen. Hoewel dat laatste eerder in het tweede deel van de set het geval zou zijn.
In het eerste deel lag de focus op songs die Soulsister groot hebben gemaakt. “Changes”, “Through before we started” . Het indrukwekkende mooie “So Long ago” tot “Locks and Keys” zorgen voor een ware krop in de keel, tot golven van kippenvel doorheen de zaal. Bovendien brengen zowel elk van de vier muzikanten die songs met nog steeds even veel vuurkracht dan circa dertig jaar geleden.
Als klap op de vuurpijl, was Paul Michiels enorm goed bij stem, en deden Jan Leyers zijn geweldige solo's ons verstomd staan. Die spontaniteit is dus gelukkig niet verloren gegaan door de jaren heen.
In het tweede deel werden dus meer songs gebracht die het ontstaan van de band uit de doeken deden. Daarbij werden soms lange, maar nooit saaie, verhalen verteld rond dat thema. Waarna prachtige tot verrassende songs werden ingezet. Zo was er ook een ode aan Toots Thielemans, op “Blame You”. Je voelde hierbij de geest van Toots regelmatig over de zaal waaien, bij de meesterlijke mondharmonica inbreng van PP Michiels. Een andere totale verrassing in de set was “In Love”, een liedje dat ze voor Robbe De Hert z’n filmklassieker ‘Blueberry Hill’ componeerden. Volgens mensen rondom ons een song die ze zelden live brengen.
Het publiek was tot op heden vrij rustig gebleven, al zagen we mensen genieten op een ingetogen manier en gaven ze de band telkens een warm applaus. Plots ging iedereen rechtop staan en dansen op “The Way to you heart”. Net op tijd om deze 30ste verjaardag met een knaller van formaat af te sluiten.
Na een beklijvend mooie “Land of Broken shadows” volgde nog een bisronde, waarbij Soulsister zowel de dansmoves – “Tell me what it takes” - als de songs die harten raken “Fallen Angel” boven haalden.
Waarmee prompt de sterkte van Soulsister 'live' kan worden aangegeven. De band slaagt er medio 2016 nog steeds in de gevoelige snaar te raken, met soulvolle songs - mede door die bijzondere stem van PP Michiels - en songs die op menig dansvloer voor een wervelend feest zorgen.
Kortom, het publiek kreeg waar het voor kwam. Een potje pure nostalgie, en een band die ook na 30 jaar nog steeds muziek brengt vanuit het hart, met de nodige spontaniteit van jonge wolven die nog alles moeten bewijzen.
De tournee is nog niet gedaan, we kunnen alleen maar aanraden, mis dit niet als fan en liefhebber van Soulsister. Want ze zijn gewoon in bloedvorm! We willen eveneens nog even verwijzen naar de opkomende shows die Miracle VZW zal organiseren in 2017.
We sommen ze even voor u op:
Zondag 15 januari 2017: Kommil Foo | In Concert – Brielpoort Deinze
Vrijdag 3 maart 2017: Sarah Ferri – CC Palace Deinze
Zaterdag 18 maart 2017: Milo Meskens – CC Palace Deinze
Zaterdag 25 maart 2017: Bony King (Solo) – CC Palace Deinze
Setlist
Deel 1: Talk About it – Wishing - Simple Rules - Ain't that simple – Changes - Through before we started - Back in a Minute - Last Call - So Long Ago - Locks and keys – Broken
Deel 2: Promises - Facing Love - Well Well - Sign of Emotion – Downtown - Like a Mountain - In Love (The Blueberry Hillbillies) - Het kan niet zijn (Cover: Will Tura) - Blame You - She's Gone – Company - The Way to you Heart - Land of Broken Shadows
Bis: You get to me - Fallen angel - Tell me what it takes
Dank aan Snoozecontrol – Erik Vandamme http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: Miracle VZW
Eén man, één gitaar. De formule is poepsimpel, doch het is maar weinigen gegeven om op die manier een volle zaal een avond lang te kunnen animeren. De immer sympathieke Ier Luka Bloom is één van die zeldzame artiesten die dat kan, getuige een volle Roma die twee uur lang aan zijn lippen hing. Jonge gezichten hebben we hier niet gezien, Luka Bloom is niet het soort hippe vogel die met alle mogelijke middelen naar nieuwe fans hunkert, het ganse mediacircus kan hem gestolen worden. Hij zet gewoon telkenmale zijn allerbeste beentje voor om zijn trouwe aanhang te begeesteren. En altijd weer slaagt hij daar in met verve.
Gezien de Roma bovendien zijn geliefkoosde zaal in België is, deed Luka Bloom nog eens extra zijn best om er een onvergetelijke avond van te maken. Hij stak niet onder stoelen of banken dat hij weken had uitgekeken naar deze speciale avond, “I’m So excited about this evening that I even bought my own ticket” grapte Bloom als welgemikte openingsquote, de zaal at al uit zijn handen nog voor hij één noot had aangeslagen. Zijn typische humor fungeerde trouwens gans de avond als ideale bindmiddel voor de excellente songs. Luka Bloom manifesteerde zich wederom als een geboren storyteller, en dat dus niet alleen in de songs. En die songs waren talrijk in aantal en bloedmooi in uitvoering. Het publiek werd uitgebreid op zijn wenken bediend, quasi alles wat men wou horen passeerde de revue.
Bloom speelde al die prachtige liedjes met gevoel, passie en liters bezieling, alsof het de eerste keer was dat hij ze bracht, ook al waren enkelen onder hen al meer dan 25 jaar oud. Sommigen waren dan weer nog piepjong, Luka Bloom had namelijk een kersvers album ‘Frugalisto’ onder de arm, eentje die alweer een handvol pareltjes herbergt. Kleine liedjes die groot zijn in al hun eenvoud zoals “Frugalisto”, “January Blues”, “Warrior” en vooral “Isabelle” dat hij vorig jaar speciaal geschreven had toen Vlaanderen hem uitnodigde om te komen spelen ter nagedachtenis van de slachtoffers van WOI. Die nieuwe pareltjes mochten mee schitteren tussen al die klassiekers uit Bloom’s omvangrijke repertoire en vertoefden daar in groots gezelschap.
Luka Bloom wisselde meezingmomenten af met echte kippenvelmomenten. De fans haalden hun beste zangkwaliteiten boven in “Fertile Rock”, “Sunny Sailor Boy”, “Rainbow Day” en “Don’t Be Afraid Of The Light That Shines Within You”, muisstil was het dan weer tijdens bloedmooie juweeltjes als “Exploring The Blue”, “Make You Feel My Love”, “City Of Chicago”, “True Blue”, “The Man Is Alive” en het ultieme toemaatje op verzoek van een smekende toeschouwer “Black Is The Colour”.
Via maar liefst 29 tracks wandelde Luka Bloom samen met ons doorheen zijn volledige carrière. Een setlist om in te lijsten, songs om verliefd op te worden, een gitaar om te strelen, een songwriter om te knuffelen.
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Puur Belge 2016: Cocaine Piss – It It Anita – My Diligence, Massis
Puur Belge 2016
VK
Sint-Jans Molenbeek
2016-12-02
Didier Becu
Puur Belge. Zo stond het geschreven, en zo kregen we het in de VK: vier Belgische topbands in de glorie van hun kunnen, vier bands die de geluidsmuur doorbreken, vier bands die op handen worden gedragen door hun fans en die via een eigen weg het hart van de muziekfan hebben bereikt. Puur Belge dus.
We hebben ze het nog niet gevraagd, komt ooit wel, maar we zijn er vrij sterk van overtuigd dat Massis vernoemd is naar een Gentse krachtpatser met een ijzeren gebit. Kon Wilfried Morbée met zijn tanden een tram voorttrekken, dan kunnen de vijf heren met hun door snaren en drums gemaakte decibels de trommelvliezen doen bloeden. De muziek van Massis is zonder zang, maar de composities van Andy Heurckmans, Werner Sempels en de drie Reynders-broer vervelen geen seconde. Je wil referenties? We hebben er geen, behalve misschien dat Massis het beste uit de No Wave, punk en noise haalt en daarmee soundtracks voor geprojecteerde filmpjes maakt. Luid, zeer luid. Noise, zonder in een geluidsbrij te vervalen. Uniek in Vlaanderen. Neen, sorry België. Pure Belge.
Van Leuven (of zoiets) naar Brussel, in de VK duurt dit maar tien minuten. In een recordtempo werd het podium klaar gezet voor My Diligence, een band die je gerust mag omschrijven als de Vlaamse evenknie van Queens of The Stone Age. Als we je zeggen dat hun debuut werd geproducet door Dee-J van La Muerte, weet je meteen wat je op je bord krijgt: een niet te stoppen rock ’n rolltrein vol snedige riffs. De stonerrock met bombastische gitaarlijnen is zeker al eens eerder gedaan, maar wie op zoek is naar dat nodig stukje rock ’n roll van de dag vond het bij John Sailor, François Peeters en Gabriel Marlier. De band heeft net een nieuwe single uit (“Aliens On The Moon”) en de bewegende hoofden in de Molenbeekse zaal gaven aan dat My Diligence op het goede spoor zit.
Eindigen doen we in Luik, de stad waar je tegenwoordig moet wezen als je hart sneller bij noiserock gaat slaan. Wat voor Cocaine Piss kan, kan beslist ook voor It It Anita: doorbreken in het hele land. Met de fantastische nieuwe plaat ‘Agaaiin’ (neen, de a- en de i-toets bleef niet hangen) kan dit zeker lukken, ofschoon It It Anita op een podium nog een noot sterker klinkt. Het is tegenwoordig een (fantastische) rage, maar bands weten blijkbaar niet meer waarvoor een podium dient en dus gaan ze maar lekker het publiek in. Niet alleen zanger Damien Aresta stond tussen de fans zijn ziel uit zijn longen te persen, ook het drumstel stond plotseling middenin de zaal. Gasten die verliefd zijn op de gitaarsound van de jaren 90, maar die daar dankzij hun vindingrijkheid toch een zeer eigen gezicht aan geven. Niemand die het ooit dacht, maar een band die voor Anita koos zal ons nog vele schitterende rockmomenten schenken. Ga ze zien, Puur Belge en aardig op weg om één van de beste rockbands van dit land te worden.
Cocaine Piss. Als we deunnamed (15) statistieken bijhouden dan is het de band waarover het meest is geschreven op onze site. Terecht, vinden we en ook de fans schenken met plezier hun hart aan de Luikse punkers. De vier weten nog altijd nog niet wat hun overkomt, maar door een pure DIY-mentaliteit lijkt de hele wereld op de knieën te gaan voor Aurélie, Julien, Mathias en Yannick. Het optreden in de VK is meteen hun laatste van België dit jaar, want Cocaine Piss zal in december de rest van Europa tonen waarom ‘The Dancer’ de plaat van het jaar is.
Het recept van dit alles? Eerlijkheid. Songs van twee minuten (of minder) die recht in je gezicht worden gebruld. Cocaine Piss is een band die punk weer punk doet voelen. Lekker doen wat jezelf wil, en zoals altijd (ook in de VK) het publiek meesleuren in hun feestje. Na een paar songs is het zoeken naar Aurélie. Je hoort haar wel, maar ze staat iedere seconde ergens anders in de zaal. De woorden verspreiden zich snel en op ieder concert kom je mensen tegen die zich een eerste keer aan Cocaine Piss wagen en tevreden naar huis keren, en plots een liedje lopen mee te zingen over een duif. Elegance is overrated, Cocaine Piss niet, ze zijn gewoon één van de beste bands van dit moment…en ja Puur Belge!
Met dank aan Luminousdash.com
Organisatie: VK, Sint-Jans Molenberek
The Amity Affliction – Northlane - Boeiend hardcore duel tussen Australië en de US
The Amity Affliction + Northlane + Stray From The path + Wage War
Trix
Antwerpen
2016-12-02
Hans De Lee
Opener Wage War (US) stond net iets te vroeg geprogrammeerd en hebben we helaas gemist. Maar bij navraag bleken de heren uit Florida een stevige pot metalcore te hebben gespeeld met nummers uit hun debuutalbum ‘Blueprints’ met als meest gekende song “The River”!
Gelukkig waren we precies op tijd om Stray From The Path (US) een knal van een optreden te zien geven. De band uit Long Island New York timmert al zo’n 15 jaar onvermoeid aan de weg en blijft ook al die tijd hun sound van retestrakke hardcore trouw. Frontman Drew was weer één brok energie en betrok het publiek in zijn gekende stijl bij de set. Ouder werk werd afgewisseld met nummers uit de recenste CD ‘Subliminal Criminals’ en er werd ook al een gesmaakt voorproefje gegeven van de nieuwe schijf die in het voorjaar van 2017 zou moeten verschijnen. Het nummer “The House always wins” laat er alvast geen twijfel over bestaan : die nieuwe CD wordt alweer een knappe splinterbom vol pittige hardcore met ook nu die herkenbare groove (à la Rage Against The Machine) in hun sound en een spervuur aan kritische teksten. Kort maar knap optreden!
Northlane (AU) was voor mij een ‘nieuwe’ band. Nooit eerder zag ik dit heerschap uit Sydney aan het werk maar de eerste kennismaking viel heel goed mee…De bandnaam zou een link hebben met de metalcore collega’s van Architects (song van) en dat was ook heel duidelijk te horen. Metalcore in een modern jasje met knalharde gitaar- en vocale uitbarstingen, afgewisseld met breaks en meer ‘rustige’ stukken die me af en toe aan oppergoden Deftones deden denken. Niet te geloven wat die frêle zanger Marcus Bridge (sinds eind 2014 de vervanger van Adrian Fitipaldes) uit zijn strot krijgt en hoe gemakkelijk hij switcht van felle screams en grunts naar ingetogen, glasheldere en cleane vocalen. De set duurde een ruime 40 minuten en er werden vooral songs geput uit de CD’s ‘Node’ en ‘Discoveries’. Het nummer “Leech” kon mij persoonlijk het meest bekoren en kende heel wat bijval in de voor 2/3 gevulde zaal. Afsluiters “Quantum Flux” en “Obelisk” werden moeiteloos luidkeels meegebruld door de fans en sloten een puike set heel krachtig af.
Tenslotte was het de beurt aan hoofdact The Amity Affliction (AU) een hardcore gezelschap dat werd opgericht in 2003 en sindsdien gestaag hun aantal fans en de bijhorende populariteit zag groeien. Vorig jaar stonden ze ook al op de affiche van Graspop. Stipt om 22u10 kon het publiek de band toejuichen en de 5 leden een warm onthaal aanbieden. TAA bedankte door er meteen fors in te vliegen met het gekende “I bring the weather with me” uit de recentste CD ‘This could be heartbreak’. Gans de set werd trouwens opgebouwd met nummers die voornamelijk uit de laatste 2 (en meest succesvolle) van de in totaal 5 CD’s kwamen. Het eerder genoemde “This could…” en het in 2014 verschenen ‘Let the ocean take me’.
TAA speelt een mix van metalcore en hardcore die zich hoofdzakelijk kenmerkt door de zeer catchy en meezingbare refreinen en door de complementaire zangpartijen van enerzijds brulboei Joel Birch en anderzijds ‘cleane’ zanger en bassist Ahren Stringer. De heren hun stemmen vullen elkaar wonderwel aan en zorgen voor het typische geluid van de band. Niet dat ze de enige zijn in het genre die op die manier de zangpartijen ‘verdeeld’ maar ze mogen zich op dat vlak toch wel tot de besten van de klas rekenen wat mij betreft. Luister maar eens naar nummers als “Lost & Fading” en “Never alone” (inclusief beats en samples). Extreme muziek en toch met een poppy en heel genietbaar refrein. Mooi.
“We’re all fucked up” werd aanvankelijk akoestisch ingezet en het leek erop dat de band even wat gas zou terugnemen maar dat bleek maar schijn want al snel kwam in het midden van het nummer het eerste meebrul moment van de dag. Tijdens “Death’s hand” ontspon zich een heuse mega circlepit en maakte het publiek zich op voor de grote finale.
De bisronde bestond namelijk uit de 3 grootste successen van TAA en dat was ook duidelijk merkbaar in de zaal : “Pittsburgh”, “Don’t lean on me” en “This could be heartbreak” zorgden voor wilde taferelen onder de fans en voor een bruisend einde van een uitmuntend avondje moderne hardcore.
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix, Antwerpen)
Alle meisjes aan de macht, en ook wij jongens voelen die kracht, of zoals ze tegenwoordig in Gent zeggen ‘Girls Go Boom’. Op de laatste dag van november werd de Brusselse Botanique tot een ladyfest omgetoverd. Geen treurige herfstavond, wel een bijna twee uur durend muziekfestijn met als leidinggevende kapitein de vrouw die het lont van de Riot Grrrl-beweging aanstak: Kathleen Hanna.
Maar laten we eerst maar eens naar twee andere vrouwen luisteren: Katharine Eira Brown en Theresa Wrigley. De twee uit Nottingham verlieten eventjes hun bands Kogumaza en Fists om samen met Rattle (tja) te gaan rammelen, want drums zijn de enige instrumenten die deze Britse dames gebruiken, en natuurlijk hun stem. De lp noemt Boom (tja, girls go boom, we zegden het al) en hun geluid is tamelijk uniek. Als je het vergelijkt met de gouden punkpop is het best eventjes wennen, en zelfs inspannen geblazen bij Rattle, maar hun geluid dat ergens tussen Dry van PJ Harvey en het minimale geluid van Terry Riley ligt, imponeerde de Rotonde. En ons ook. Boom boom, juist dat hart dat sneller gaat kloppen voor de koningin van de queerpunk die weldra onze netvliezen zal betoveren. Kathleen…
Het blijft moeilijk om schrijfsels neer te pennen over helden (in dit geval een heldin) zonder objectief te blijven. En jawel, ik beken, zelden keek ik zo uit naar een optreden als dat van The Julie Ruin. Gewoonweg omdat deze dame uit Portland een immense rol op mijn leven heeft uitgeoefend, en je kan er donder op zeggen dat dit tevens voor alle aanwezigen in de Rotonde het geval was.
Sommigen vinden misschien wel dat Kathleen Hanna wat overdreef met haar feministische overtuigingen, maar iemand moet de stinkende zaakjes (het recht op gelijkheid) een naam durven te geven en voor wie het kan troosten, op 48-jarige leeftijd heeft het rockicoon geleerd alles te relativeren, zelfs zichzelf.
Niet voor deze jongen. Mensen mogen gerust tegen de wereld schreeuwen, en niemand die dat destijds beter deed dan Kathleen Hanna met haar Bikini Kill. De waarheid is dat Kathleen sinds de oprichting van Le Tigre wat braver is geworden, toch bewees de Amerikaanse in Brussel dat ze nog altijd één van de fijnste rocksterren is die een muziekliefhebber zich maar wensen kan. Ontroerend, grappig, sexy, energiek en vooral toonde Kathleen met The Julie Ruin dat pop nog lang niet dood is.
Want, jawel er wordt geschreeuwd en zelfs haar Bikini Kill-maatje Kathi Wilcox zit bij The Julie Ruin, toch blijven de meeste songs pure pop (dit terzijde, heb ik dat ook steeds van Bikini Kill gedacht), wel is het pop met een boodschap!
Een boodschap, in onversneden Hanna-stijl, die meteen bij de eerste song hoorbaar was: “I Decide”. Punk verpakt met de frisheid van Toni Basil, The B52’s en vooral het genie van Kathleen Hanna die vanaf de eerste seconde flink wat gymnastiekoefeningen tevoorschijn toverde. Hanna staat geen seconde stil, grapt over haar leeftijd, geeft op sarcastische wijze haar gedacht over het nieuwe Amerika. Na bijna iedere song haalt Kathleen herinneringen op uit het verleden. Van goede tot minder leuke, zo laat ze (opnieuw) de kans niet liggen om haar vader een motherfucker te noemen en draagt ze de paar penny’s die ze via Spotify verdiende aan hem op. En toch ondanks de trip down memory lane (het bisnummer was zelfs “Rebel Girl” van Bikini Kill), oogt en luistert The Julie Ruin als een frisse groep.
Keyboardspeler Kenny Mellman, uitgedost in een kleurrijk zomers T-shirt dat zelfs de selectie van de rommelmarkt niet haalt, geniet met volle teugen van de ontvangst van zijn fans. Alles is vergankelijk, niet één mens in de zaal die nog weet hoe de zanger van Extreme heet (wie heeft dat ooit wel geweten?), wel ging iedere aanwezige naar buiten met diezelfde onsterfelijke gedachte: Kathleen is God(in). Girls always go boom!
Met dank aan Luminousdash.com
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
