Deezee (Peter De Zutter) begon het project in 2012 als een éénmansproject. Na twee jaar werken en sleutelen aan zijn nummers in zijn thuisstudio vond hij het tijd om er wat vrienden bij te halen. In 2014 maakten ze een video voor het nummer “Leave”. Al vlug hadden ze een duizend hits op youtube. Niet slecht voor een onbekende beginnende Belgische band. Zo ontstond dus “Greyscale”. We krijgen op dit album progressieve metal met industrial invloeden. Daarnaast catchy refreinen, power metal riffs, sfeerrijke synths en speelse baslijnen. De ritme sectie zit stevig in elkaar en je mag ervan zeggen wat je wilt maar het rockt als de beesten. Elk nummer grijpt je wel bij je nekvel. Hetzij door de riff, de zang of het totaalconcept. Aan te bevelen zijn “Leave”, “Gasoline”, “Darkness Rules”, “Greyscale” en “Killing is a Virtue”. Maar eigenlijk kan ik alle tracks opsommen want haast alle songs zijn even sterk. Het cd-boekje is ook mooi uitgewerkt en voorzien van de lyrics.
Deze band en dit album verdienen de nodige aandacht want het is een heel fijn debuut dat het beste voor de toekomst doet vermoeden. Ik ben dan ook benieuwd om dit trio eens live aan het werk te zien.
Crooked Steps is een duo-band ‘by accident’ en niet ‘by design’. Ze hebben het sinds de start van de band in 2012 wel geprobeerd met extra muzikanten, maar uiteindelijk kozen ze toch voor de tweespan-formule om hun ei te leggen. Dat ei is de eind vorig jaar uitgebrachte EP ‘Fingers Crossed’. Voor deze uitgave in eigen beheer deden Lou en Thomas een beroep op Erik Van Biesen (Gorki, Biezen) als producer.
Zelf geeft de band uit Melle aan beïnvloed te zijn door o.m. Royal Blood, Arctic Monkeys, Queens Of The Stone Age, The Black Keys, Blood Red Shoes, Foo Fighters en Black Box Revelation. Die hoor je niet allemaal terug in de songs en daar mag je gerust ook nog de onstuimigheid van pakweg The Kinks en in mindere mate de geest van bv. John Lee Hoker aan toevoegen.
‘Fingers Crossed’ telt vier nummers. Openingstrack “Hello World” had met zijn catchy riffs en licks een minder kleffe titel verdiend. Het iets ingetogener “Blood, Tears, Sweat and Fears” leert ons dat deze jongelingen best al een boodschap kunnen brengen en dat dan ook nog eens in een song die ondanks de viool gelukkig eens niet aan mekaar hangt van de mierzoete melodramatische melodietjes. Sterk.
“Radiovoice” en “Massive Attack” zijn dan weer lekker energieke en bij momenten flink doorrookte bluesrockers die je niet meteen zou verwachten van twee twintigers. De eerste schuurt een beetje aan tegen de garage, terwijl de tweede een injectie swamp blues heeft gekregen.
Benieuwd wat voor moois Crooked Steps ons kan brengen als het leven hen al meer blutsen en builen heeft opgeleverd, maar als debuut kan dit al tellen.
http://vi.be/crookedsteps
James Leg - Nog steeds in bloedvorm
James Leg
Bar Live
Roubaix
2016-01-24
Ollie Nollet
Er diende voor dit optreden in allerijl een nieuwe locatie gezocht te worden daar El Diablo, waar James Leg oorspronkelijk ging spelen, enkele dagen voordien op politiebevel werd gesloten. Gelukkig vond men de Bar Live (voorheen le 301) bereid om hun deuren hiervoor open te stellen. Een zaaltje met een perfecte klank waar ik vroeger al eens Black Diamond Heavies aan het werk zag.
Wat kan ik nog schrijven over James Leg? Ik ben intussen al lang de tel kwijt geraakt hoeveel keer ik hem zag. Dat de Black Diamond Heavies nu toch tot een wel zeer ver verleden behoren? Slechts één song bleef er nog over : “Fever in my blood”, dat pas als allerlaatste bis werd prijsgegeven. Dat ook de gezondheidsproblemen definitief van de baan zijn? Onze held bleek in uitstekende conditie ondanks het eindeloze touren. Net als zijn ‘nieuwe’ Fender Rhodes piano trouwens, wat ooit anders is geweest. Of dat Mat Gaz, van nature uit een hardrock drummer, zich steeds beter weet in te leven in deze unieke mix van garagerock, gospel, blues en country?
De set bestond voor de helft uit nummers van de nieuwe plaat, ‘Blood on the keys’, en die klonken verrassend stuk voor stuk behoorlijk straf. Veel beter dan op de plaat, die ik trouwens erg teleurstellend vind. En dan zijn ze die songs nog ten volle aan het leren, aldus de man zelf, wat mijn vermoeden bevestigt dat ze veel te vroeg op plaat zijn gekwakt. Hier klonk alles zoveel strakker en meer vintage James Leg terwijl het op vinyl rammelt langs alle kanten.
Naast dat nieuwe geweld hoorden we onder andere nog het geweldig stompende “Do how you wanna” (te vinden op zijn eerste soloplaat) en gesmaakte covers van The Gories (“Can’t stop thinking about it”) en The Cure (“A forest). Ja, zelfs met dat laatste kon ik me verzoenen. Maar het hoogtepunt van de avond vond ik “Drink it away”, een feestelijk klinkende countryrocker, oorspronkelijk van ene Larry Doug Bales. Na wat gegoogle kwam ik te weten dat het hier gaat om een nummer van het mij totaal onbekende Uncle Lightnin’ (Bales is de drummer), een band uit Chattanooga, Tennessee, tevens de thuisstad van James Leg. Beiden werkten overigens ooit wel eens samen terwijl die Bales ook nog eens bijkluste bij Mark ‘Porkshop’ Holder van wie er één dezer dagen een plaat (‘Let it slide’) op Alive Naturalsound Records verschijnt en dat is echt iets om naar uit te zien.
Maar ik had het over James Leg in Roubaix. Wel, hij ‘stond’ er, net als in zijn hoogdagen en dat voor een uitgebreide, dolenthousiaste schare fans!
Pup – Poppunkrock in your face!
Pup – Newmoon
Trix
Antwerpen
2017-01-23
Didier Becu
Barrières doorbreken, daar draait het hem om. Het siert de jongens uit Toronto, Canada dat hokjesdenken niet in hun woordenschat zit. Hoewel ze zelf de kaart van de pretpunk trekken, kozen ze de Belgische Newmoon uit voor hun Europese toer uit.
Een wat moeilijke start die eerste dag, want de vijf jongens van Newmoon bleken ziek, niet dat je gesnotter kan horen door een zee van gitaren. Met een speelse blik keek zanger Bert Cannaerts het publiek aan. Hij wist ook wel dat de meeste hardcorepunkfans niet zaten te wachten op shoegaze, maar toch hoe groot het contrast tussen de twee muziekstijlen ook is, bleek alles aardig te lukken in de Trix.
Ergens logisch ook, want hoewel hun debuut ‘Space’ (uit op PIAS) wat draaibeurten vergt vooraleer de verslavingsfactor in werking treedt, is Newmoon een bom op het podium. Niet visueel, shoegazebands staren nu eenmaal graag naar de grond (en Newmoon is daar geen uitzondering op), maar het uitgebreide gamma aan gitaareffecten gekoppeld aan de mokerslagen van drummer Stef Gouwkens en de iewat ijle, dromerige stem van Bert zorgt voor melodische soundscapes waardoor het bijna Pink Floyd met shoegazegitaren wordt. Want jawel, kon je een halfuur later de teksten van Pup meebrullen (ten minste als je de teksten kent, maar dat deden de fans) dan kon je op Newmoon gewoon je ogen sluiten en wegdromen op een lawaaierig gitarentapijt.
Dat het een contrast ging worden, wisten we op voorhand en dat voelden we bij de eerste elleboog die vanaf de eerste noot de lucht in ging. Maar net zoals zanger Stefan Babcock kozen we voor een open muzikale geest!
Het gaat sinds kort vrij hard voor Pup. Stonden ze twee jaar geleden nog in de Charlatan als het voorprogramma van Psycho 44, kunnen ze nu op hun eentje probleemloos de Trix uitverkopen.
Het deed de kerels deugd, net zoals de fans die er een wild feestje van maakten. Tussen de catchy poppunksongs die wat weg hadden van Green Day (en zodoende ondergetekende niet over de streep kon krijgen) en meestal uit hun recente tweede album ‘The Dream Is Over’ kwamen, ook al zit er een stevige laag noise in verwerkt (zelfs geregeld met wat Fugazi-streken!) waardoor Pup uiteindelijk meer wordt dan de zoveelste punkband.
Simpele rock in your face, afgewisseld met grappige anekdotes over the Belgian way of pissing (die urinoirs dus!), op een vliegtuig spacecakes veroberen tijdens de vertoning van een Tom Hanks-film of de magneet van spot voor de komende vier jaar (Trump dus). Da’s punk dus!
Met dank aan Luminousdash.com www.luminousdash.com
Organisatie: Trix, Antwerpen
José Gonzalez & Göteborg String Theory - Leren doseren
José Gonzalez
Koninklijk Circus
Brussel
2017-01-22
Jasper Verfaillie
Als advertenties ons ooit iets echt belangrijks hebben opgeleverd, dan is het wel dat de Sony Bravia reclame ons in 2005 introduceerde aan José Gonzalez. Wereldwijd zullen er wellicht meer zieltjes dan televisies verkocht zijn aan de sympathieke Zweed. Dat “Heartbeats” dan ook fungeerde als hoogtepunt in zijn set was niet meer dan normaal. Zelfs twaalf jaar later zit er nog geen smet op Gonzalez’ recept van intieme folknummers op een Spaanse gitaar, dit keer bijgestaan van het twintigkoppig Göteborg String Theory orkest.
Een kwartiertje te laat stapte Gonzalez samen met het volledige orkest het podium op. Het luide en enthousiaste applaus maakte toen plaats voor stilte. Een minuut lang. Het publiek schuifelde wat ongemakkelijk op hun stoelen, maar eens het orkest inzette, smolt dat gevoel weg en kwam er bewondering voor in de plaats. De instrumentale en gevoelige intro ging naadloos over in “Every Age”, niet toevallig de eerste single van zijn ‘nieuwe’ plaar ‘Vestiges & Claws’, die ondertussen ook al meer dan een jaar oud is.
Enkele jaren geleden (in 2011 meer bepaald) trok de Spaans klinkende Zweed al eens op tournee met The Göteborg String Theory en wie ze toen zag, kan eigenlijk net zo goed de recensie van dat optreden eens herlezen. Enig verschil met toen is dat er ondertussen heel wat nieuwe nummers in een barok jasje zijn gegoten. Toch werden de meeste uptempo nummers gespaard voor de bisronde. En als je “Leaf Off/The Cave”, “Let It Carry You” en “Stories We Build, Stories We Tell” na elkaar hoort, kun je niet anders dan gelijkenissen horen. Zelfde handgeklap, zelfde groove en lyrics die eigenlijk onderling inwisselbaar zijn. Voor sfeer en gezelligheid een dikke 9, maar het mocht wat ons betreft wel wat meer zijn.
Toch viel er tussendoor heel wat te genieten. De strijkers en blazers van String Theory namen af en toe de spotlights af van Gonzalez en probeerden het publiek te imponeren met barokke en experimentele stukken. Dat lukte maar half want het orkest was veel effectiever wanneer het zich ondergeschikt stelde aan de Zweed en de gevoelige nummers met gepaste arrangementen inkleurde. Zo kreeg het al prachtige “Cycling Trivialities” er nog een gevoelige streep strijkers bovenop en verzorgde het orkest “Teardrop” van een nodige extra scheut punch. Helaas verdronk “Crosses” dan weer in wat te veel pathos en hadden die experimentele percussie stukjes ook niet echt gehoeven.
Leren doseren lijkt zo de belangrijkste les die Gonzalez en zijn orkest nog moeten leren. Ten gepaste tijde het gas pedaal indrukken en op tijd weer eens wat afremmen. Desondanks wist hij wel dik anderhalf uur te boeien. José Gonzalez is van nature geen charismatische zanger: zijn stem is wat nasaal en monotoon en zijn nummers durven nogal eens vaak over hetzelfde te gaan. Dat het Koninklijk Circus wakker bleef, was haast een mirakel.
Alhoewel, een groot deel van het publiek was wellicht fan en dan doen bovenstaande argumenten er allemaal weinig toe. Het Koninklijk Circus was niet uitverkocht, maar het scheelde niet veel. Het publiek dat duchtig meeklapte op “Leaf Off/The Cave” en zich liet ontroeren tijdens “Heartbeats” trok er zich weinig van aan. José Gonzalez deed dat ook, bedankte het publiek een paar keer en mocht toen samen met zijn orkest een staande ovatie in ontvangst nemen. Iedereen gelukkig, al is er nog veel plaats voor verbetering.
Setlist: Intro/Every Age/Down The Line/How Low/The Forest/Cycling Trivialities/Broken Arrows/Crosses/Abram/What Will/Heartbeats/Percussie/Teardrop//Leaf Off / The Cave/Let It Carry You/Molder/Stories We Build, Stories We Tell//
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Promised Land Sound - Sprankelende country – en rootsrock
Promised Land Sound
café de Zwerver
Leffinge
2017-01-21
Ollie Nollet
Opener van dienst was Nemo, de jongeman uit Zwevezele die vorig jaar Westtalent, die wedstrijd waar ook The Glücks eens de hoofdvogel afschoten, won. Moederziel alleen op het podium, totaal onbekend en dan nog in een voorprogramma en toch wist deze sympathieke kerel alle aandacht naar zich toe te zuigen. Niet onbelangrijk daarbij waren zijn ietwat onbeholpen bindteksten waarin hij zichzelf voortdurend relativeerde en zich voor alles en nog wat excuseerde (zowat iedere zin bevatte een “sorry”). Helemaal hilarisch werd het toen een luidruchtige tante aan de toog zei “je moet daar niet naar kijken, enkel luisteren” en hij dat nog eens met een verwonderde blik herhaalde. Maar ook muzikaal had Nicolas Vlaeminck (zo heet hij) wel wat te bieden. Deze eigentijdse singer-songwriter bracht zijn songs met een hoge, breekbare, ‘dreampop’ stem en een fraaie fingerpicking gitaar terwijl hij ook één keer zijn mondharmonica bovenhaalde. Niet alle nummers konden me evenveel bekoren maar dat hij talent heeft, laat daar geen twijfel over bestaan. En mocht het dan toch niet lukken in de muziek kan hij het nog altijd proberen als stand-up comedian.
Het titelloze debuut van Promised Land Sound uit 2013 beschouw ik nog steeds als een klein meesterwerkje. Het plaatje staat vol opwindende rootsrock met als grootste troef de adembenemende samenzang. Dat dit kwartet uit Nashville mijn hooggespannen verwachtingen niet volledig kon inlossen had dan ook alles te maken met het feit dat ze die plaat bijna compleet negeerden, enkel “Make it through the fall” werd me gegund.
Zo goed als alles kwam dus uit hun tweede plaat, “For use and delight”, die me vooraf onbekend was en waarop ze het roer volledig omgooiden. Er kwam een tweede gitarist, Peter Stringer-Hye, de gelederen versterken terwijl pianist Mitch Jones die er op de laatste plaat nog bij is intussen blijkbaar de groep heeft verlaten. Vreemd genoeg leidde die extra gitaar hen naar veel ingetogener songs.
Maar als die gitaren dan eens van de ketting mochten zorgde dat toch voor de meest begeesterende momenten. Zoals tijdens het eerste nummer, “Push and pull (all the time”) toen gitarist Sean Thompson een snaar brak, de drie anderen bijzonder intelligent verder improviseerden om uiteindelijk met een herstelde gitaar tot een heerlijke apotheose te komen. Wat een schitterende start.
Nadien bleef ik soms wat op mijn honger zitten en dat kwam vooral door de te ingehouden en zelfs ietwat bedeesde zang. Wat op hun debuut nog voor vuurwerk zorgde , bleek hier een klein pijnpuntje. Desondanks bleef er ruim genoeg over om hier met volle teugen van te genieten. Knappe songs bijvoorbeeld die me achtereenvolgens deden denken aan The Band, Crosby, Stills, Nash & Young, Syd Barrett, The Byrds en een recentere naam als Israel Nash. Vernieuwend kon je dit bezwaarlijk noemen en toch klonk het bijzonder fris. Hoogtepunt vond ik “Golden Child”, een uptempo song met een geweldige gitaarbreak die zo op een plaat van The Who had kunnen staan.
Eén cover ook en dat was er verrassend genoeg geen uit de jaren zestig of zeventig maar eentje van een paar jaar teug : “Easy ridin’” van de mij totaal onbekende The Avery Rose Band, een groep uit Los Angeles.
Mooi concertje, benieuwd of ze bij een derde plaat opnieuw voor een andere invalshoek zullen kiezen.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
UK Subs, TV Smith, Contingent - Tot volgend jaar is punk nog niet dood
UK Subs, TV Smith, Contingent
Magasin 4
Brussel
2017-01-19
Filip Van Der Linden
Het avondje old school punk in Magasin 4 begon met Contingent, de heropgestane Brusselse punkband die reeds in 1979 het licht zag en er in 1981 reeds de stekker uit trok. Onder impuls van de Britse bassist van Contingent, John Baine of Attila The Stockbroker, werkt de band sinds 2011 aan een comeback. Met het overlijden van gitarist Eric Lemaître leek ook dat verhaal vroegtijdig te stoppen, maar mee door toedoen van de ploeg van Magasin 4 wordt een nieuwe gitarist gevonden en vindt Contingent zijn derde adem.
De band speelt in Brussel dus een thuismatch, maar dat is er bij het begin van de show niet aan te merken. Contingent moet reeds om 19.20 u. het podium op voor een nagenoeg lege zaal. De Brusselse punkscene heeft er zo vroeg op de avond nog geen zin in. Ze hebben evenwel ongelijk. Contingent brengt een spervuur van gebalde punkrock, een beetje in de stijl van hun Vlaamse tegenhangers van The Kids maar dan met uitsluitend Franstalige teksten. De set is een doorsnee van hun carrière, met vooral oud werk en een paar nieuwe nummers, zoals “La Bêtise”. Van bij opener “Bruxelles” gooien de bandleden alles in de strijd en als ze hun finale inzetten met “Poupée Plastique” en “Police Control” is het publiek helemaal mee met Contingent. Zanger Bob Seytor bedankt het publiek uitvoerig, ook kort in het Nederlands, en belooft meer nieuw materiaal bij volgende shows.
Als tweede in de rij mag TV Smith het podium van Magasin 4 op. De Brit stond met zijn The Adverts in 1976 mee aan de wieg van de punk, maar echt doorbreken is nooit gelukt. Sinds het opdoeken van The Adverts tourt hij solo of met gelegenheidsbands de wereld rond. Het is reeds de derde keer in evenveel jaar dat de UK Subs hem meebrengen naar Brussel en dat maakt dat het publiek inmiddels vertrouwd is met zijn werk. TV Smith neemt als Brit de moeite om zijn bindteksten in het Frans te brengen en dat charmeert het Brusselse publiek van bij het begin. Hij start met een paar furieuze Adverts-klassiekers als “No Time To Be 21”, “Poor Teenagers” en “Gary Gilmore’s Eyes”, die ook in zijn solo-uitvoering nog als punk weten te overtuigen. Daarna is het tijd voor twee nieuwe songs met “No Control” en “The Keys To The World”. Daarna volgen nog o.m. “Immortal Rich”, “Generation Y” en – uit zijn voorlopig laatste album – “I Delete”. Voor het einde van de set krijgt TV Smith nog het gezelschap van Attila The Stockbroker (van Contingent) op viool. Samen brengen ze prachtige versies van “The Lion And The Lamb”, “Runaway Train Driver” en “One Chord Wonders”.
De UK Subs hebben dit jaar niet echt iets te vieren. Ze stonden vorig jaar 40 jaar op het podium en dus is hun set er een met zowel oud als nieuw werk. Het eveneens vorig jaar uitgebrachte ‘Ziezo’ werd aangekondigd als hun afscheidsalbum, maar live kan deze band misschien nog wel tien jaar mee. Opper-Sub Charlie Harper is in Magasin 4 opvallend goed bij stem en in een vrolijke bui. Voor en na het optreden gaat hij gewillig met al zijn fans op de foto en hij drinkt elk biertje op dat hem aangeboden wordt. Hij maakt grapjes over de t-shirts van andere punkbands die hij in het publiek spot en de fans mogen van hem gerust het podium op om mee te brullen of te stagediven.
De UK Subs openen hun set met “Emotional Blackmail”, “Kicks”, “Don’t Belong”, “Left For Dead” en een eerste hoogtepunt: “Rockers”. Alvin Gibbs, na Parker het lid dat het langst in de band is, laat zijn bas diep hangen en speelt zoals streetpunk hoort gespeeld te worden: wijdbeens en een beetje nonchalant.
Uit afscheidsalbum ‘Ziezo’ spelen de Subs in Brussel enkel “I’ve Got A Gun” en “City Of The Dead”. Daarna wordt de finale ingezet met “Tomorrow’s Girls”, “Teenage”, “Party in Paris”, het luid meegezongen “Warhead”, “Riot”, “Stranglehold” en “Disease”. Voor de bisnummers mag het publiek zijn lievelingsnummers scanderen en dus volgen nog een reeks nummers met “New York State Police” als afsluiter.
Magasin 4 verandert nog een laatste keer in een furieuze draaikolk. Harper neemt afscheid met “See you next year”. Tot volgend jaar is punk niet dood.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/uk-subs-19-01-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tv-smith-19-01-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/contingent-19-01-2017/
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Eurosonic - Noorderslag 2017 - The European Music Conference and Showcase Festival
Eurosonic - Noorderslag 2017 – 11 -14 januari 2017, Groningen
Diverse locaties
Groningen
2017-01-20
Adriaan Fillet, Kimberley Haesendonck en Masja De Rijcke
Ah Eurosonic, altijd een fijn weerzien. Vier dagen lang is Groningen , in het hoge noorden van Nederland, voor de 31ste keer dit jaar, even de belangrijkste stad in Europa. Hier wou je vertoeven als muziek je dagelijkse leven domineert.
Eurosonic Noorderslag is hét Europees-internationale showcase- en conferentiefestival. Niet your ordinary festival inderdaad, maar wel het traditionele begin van de 'festivalzomer'. Muziekprofessionals van over de hele wereld komen hier de talenten die ze morgen in hun eigen zalen en festivals willen boeken , ontdekken en netwerken dat het een lieve lust is.
De editie was opnieuw uitverkocht!
Tal van goede bands dus, alcohol dat rijkelijk vloeit en leuke cafétjes waar je tijdens en na de optredens kan binnenglippen. Wat moet een mens eigenlijk nog meer hebben?
Een duik in drie dagen Eurosonic-Noorderslag
woensdag 11 januari 2017
Eerste act die we gingen bezichtigen op Eurosonic was Communions. Britse bands beloven meestal veel goeds. Al moeten we toegeven dat onze eerste ervaring met dit soort op deze editie van Eurosonic best tegenviel. De beschrijving beloofde ons een mix van indie-pop, shoegaze en een beetje post-punk. Al moeten we eerlijk zijn dat we van die laatste 2 genres niet heel veel merkten. Muzikaal was het dus niet heel straf, en ook de zang die Communions presteerde op hun nummers was niet hoogstaand. Jammer! (Kimberley)
Na Communions snel nog een stukje van Newmoon meepikken. De tweede helft van de set van Newmoon kan je beschrijven als loeiharde maar tegelijk dromerige shoegaze. Over het eerste deel valt een stuk minder te zeggen. Toen geraakte je amper door de mensenmassa die zich met z’n allen door de ingang van De Spieghel probeerden te wurmen om een glimp van Newmoon op te vangen. De reacties over de Belgische band waren achteraf unaniem positief dus kan je concluderen dat het eerste deel ook goed moet geweest zijn. (Adriaan)
In tegenstelling tot de eerste Britse band van deze Eurosonic was Exmagician er dan wel weer boenk op. Catchy indie-pop uit Ierland, die ons volledig wist te overtuigen. De muziek van dit duo deed ons een beetje denken aan de muziek die The Shins maken, maar dan nog een pak beter. Ook elementen van Beck en Eels kwamen soms naar boven, wat het geheel nog een stuk straffer maakte. (Kimberley)
Nog meer Brits en één van de dingen die ons het meest overtuigde op deze editie van Eurosonic was het Britse en vrouwelijke duo EKKAH. Nineties R&B vermengd met Disco en Funk, waarop je instant de benen begon los te schudden. De nummers die ons het meeste bijbleven waren “Can’t Give Up” en “Small Talk”. Voor de meeste van ons nog totaal onbekenden, maar in de UK al een pronkstuk voor de muziekindustrie. Festivals en concertzalen, u weet wat u te doen staat. (Kimberley)
Wat Tommy Cash bezielde weten we ook niet. Dat deze act op niet veel trok, weten we wel. Rap die ver van goed was en eigenlijk maar gewoon afgerammeld werd zoals kleine kindjes dat doen met hun nieuwjaarsbrieven. Het enige wat je nog kon proberen was heel de act in het belachelijke te trekken, maar zelfs dat hielp niet. Afkomstig van Estland, en daar mocht hij van ons gerust gebleven zijn. (Kimberley)
Laatste Act van de avond was Gurr. Het was even geleden dat er een Berlijnse garagepop-band op Eurosonic stond, tegenwoordig worden in de Duitse hoofdstad namelijk vooral knopjes bespeeld en net wat minder snaren. Het gitaarspel van de drie Gurr-vrouwen rammelde langs alle kanten maar kwam perfect tot zijn recht in de propvolle Spieghel. Samen met enkele onschuldige zang melodietjes en die laatste “Hollaback Girl”-cover liet dat een behoorlijke indruk achter. (Adriaan)
donderdag 12 januari 2017
Op het lijstje ‘dingen waar we het meest naar uitkeken op Eurosonic 2017’ stond zonder twijfel J. Bernardt. Voor diegene dat nog nooit van dit verschijnsel gehoord hebben: J Bernardt is één van de 3 soloprojecten van de muzikanten van Balthazar. Dit keer waren het niet Maarten of Simon die met de pluimen gingen lopen, maar was het de beurt aan Jinte. Frontman bij Balthazar en ook in zijn solo project weet hij wat hem te doen staat. Eerste single “Calm Down” klonk razend sterk en ook over de rest hebben we niet te klagen. Concertaanrader voor het voorjaar van 2017. (Kimberley)
Tijd voor Alma dan. Groen is het nieuwe zwart blijkbaar, of toch bij de Finnen. Noem het haar van de zussen Mietinnen gerust een gimmick, de muziek doet er niet voor onder. Met “Bonfire” en vooral “Karma” heeft Alma drie rasechte popdeuntjes te pakken. Verschiet er dan ook niet van dat je “I’ll bring the karma” binnen enkele maanden onbewust meeneuriet met de radio. (Adriaan)
Nummer twee uit het lijstje ‘Balthazar solo-projecten’ was Warhaus. Dertig minuten hebben we moeten wachten tegen dat we de stadsschouwburg binnen konden. Conclusie: Warhaus is duidelijk al razend populair in Nederland. En dit is niet onterecht. Maarten Devoldere als frontman, lief Sylvie Kreusch als backing vocal en Jasper Maekelberg als gitarist vormde een perfect plaatje. ‘We fucked a flame into being’ werd bijna integraal aan het publiek voorgesteld en de reacties waren lovend. (Kimberley)
Grote verrassing van de avond was Hare Squead. En ja hoor die ‘e’ in squad is geen schrijffout, je spreekt het als ‘skwed’ uit. Op basis van wat er van hen op Youtube staat zou je eerder doordeweekse hedendaagse hiphop verwachten, op een podium komt het trio echt tot zijn recht. De Squead klonk als een mix van Frank Ocean met Chance The Rapper en D.R.A.M. Tegen het einde van het optreden bleek pas dat het trio nog in staat was om elk een instrument te bespelen, daar krijgen ze pluspunten voor. (Adriaan)
De mensen die de Bazart’s van deze wereld even beu waren konden gaan proeven van een prachtige traktatie van de Vera, IDLES! Ongetwijfeld het beste wat we op dit driedaags avontuur heb kunnen bewonderen. Hier kunnen de Belgische lapzwanzen van Balthazar en consoorten nog iets van leren! Een stevig potje Britse post-punk overgoten met sterk gepeperde gitaren die uw hersens in enkele seconden volledig door elkaar schudden. (Masja)
Enkele kopstoten en een gescheurd trommelvlies later begaven we ons terug naar de Vera voor de Viagra Boys. Op de website van Eurosonic werd de sound van deze band beschreven als een donkere, zieke, hypnotiserende danceparty. Klinkt als muziek in onze oren maar spijtig genoeg hebben wij door een lange wachtrij aan de ingang van de venue deze hoogstwaarschijnlijk spetterende show moeten missen. Diep teleurgesteld en met een in duizend stukken gebroken hartje liepen we nadien doelloos rond te dwalen door de straten van Groningen tot we opeens in de Eurosonic Air tent terechtkwamen. Daar werden we volledig ondergedompeld in de Afrikaanse geluidsgolven van Kuenta i Tambu. Deze mannen hebben ons gebroken hart terug weten te lijmen en ons met een grote smile weggestuurd naar de volgende stop. (Masja)
Tijd voor een beetje rust, want dat is ook af en toe nodig. Even binnenspringen bij L.A. Salami, Voluit Lookman Adekunle Salami, een Engelse singer-songwriter die perfect in het rijtje Bob Dylan, Neil Young en Michael Kiwanuka te plaatsen valt. De Londenaar mocht nog zo zijn best doen, zijn optreden in de kelder van het Newscafé was al gedoemd om te mislukken voor hij zijn eerste noot speelde. De reden: het stonk in die kelder, het stonk er naar een mix van kots, natte hond en andere minder goed thuis te brengen café geuren. Enkele dappere zielen hielden vol met een t-shirt als geïmproviseerd mondmasker, maar het overgrote deel van het publiek gaf er na een half nummer al de brui aan. Over de muziek niets dan goeds overigens. (Adriaan)
Genoeg gitaren en serieus gedoe. Om 1 uur ’s nachts was het tijd om brokken te maken. Perfecte band hiervoor waren de Parijzenaren van Salut C’est Cool. Ze maken een mengeling van gabber, gebrekkige ninetiesgeluiden, elektro-punk en Franse chansons en dit in combinatie met dadaïstische teksten. Je kan het je al wel voorstellen. Het klein zaaltje waarin we ons vertoefden werd omgetoverd tot een dansparadijs waar het onmogelijk was te blijven stilstaan. Van “Les Fleurs” en “Salam Aleykoum” tot “Techno, toujours pareil”. Onze tweede nacht in Groningen werd perfect ingezet. (Kimberley)
vrijdag 13 januari 2017
Vrijdag! Eerste stop: De Spieghel. Het Waals duo La Jungle mocht de spits afbijten. Zes snaren, een keyboard en een drumkit was alles wat deze mannen nodig hadden om enkele vette riffs door de zaal te gooien. Metal, noise, krautrock. Dit alles werd mooi samengesmolten en omgevormd tot een stevig showtje. We zagen deze twee al enkele keren eerder een podium betreden maar blijven toch steeds verrast. Een nieuw full album is dan ook meer dan welkom! (Masja)
Verrassingseffect troef wanneer Pink Oculus achteraan in de zaal staat als ze begint te zingen. De Nederlandse wordt al enkele edities van Eurosonic getipt als dé act van volgende zomer en criticasters twijfelen of ze deze verwachtingen ooit nog zal inlossen. In het platformtheater snoert ze alle twijfelaars de mond met een uiterst indrukwekkende set met invloeden van hiphop, funk en soul. Live wordt Pink Oculus bijgestaan door een duo dat eruit zag alsof ze er een weekendje coffeeshop op hadden zitten, het is een raadsel hoe ze nog zo konden grooven. Een aanrader! (Adriaan)
Ook Coely kwam, zag en overwon. De Antwerpse rapster toverde het afgeladen Platformtheater in een mum van tijd om in een feestje. Met nummers als “All I Do” en “Ain’t Chasing Pavements” was de klus snel geklaard. Tijdens laatste single “Don’t Care” brak de hel echt los, dit kan toegeschreven worden aan compagnon Dvtch Norris die een feature heeft op het nummer. Naast Dvtch nodigde Coely ook soulzanger Yann Gaudeuille vaak uit op het podium, deze twee heren brachten de nodige variatie in het optreden en hielden het zo fris. (Adriaan)
Tijd om de gitaren even in te ruilen voor wat Zweedse elektronica. Ooit al een dikke stamp in uw kloten gekregen door een witharige schoonheid die hyperkinetisch staat rond te springen op haar eigen electropunk beats? Wij wel! In De Grand Theatre vuurde REIN haar punkgerelateerde oerkreten op ons af. We hielden hier enkele bloedneuzen, een paar gekneusde ribben en lichaam vol blauwe plekken aan over. Deze hevige dame bracht onlangs ook haar debuutsingle “Missfit” uit en zo als jullie waarschijnlijk al doorhebben zijn wij vrij grote fan van deze excentrieke verschijning. Een plaatsje op Dour 2017 zou deze topmadam niet misstaan! (Masja)
LTGL, De Belgische wonder producer en protégé van Lefto draaide op Eurosonic een iet of wat teleurstellende set. De muziekkeuze was natuurlijk zeer degelijk maar over het algemeen was het niet echt dansbaar, wat wel de bedoeling van de zaal was. De beats gingen van her naar der en elke poging tot een ritmisch getimede beweging werd dan ook herleid tot een flop. LTGL reist vaak af naar LA om zijn draaikunsten te vertonen, waarschijnlijk kunnen ze daar ook beter dansen. (Adriaan)
Genoeg beats en elektronische muziek voor die avond. In de Spieghel was het te doen, voor een van de meest gewelddadige optredens van Eurosonic 2017. Waals, totaal losgeslagen, maar geniaal. We hebben het uiteraard over niemand minder dan Cocaine Piss. Al na 1 nummer ontstond er een reusachte circle pit in het midden van de zaal en de rest van de set was geschiedenis. De Walen kwamen nogmaals bewijzen dat ze ook op de meest vreemde manier muziek kunnen maken en een publiek kunnen overtuigen in minder dan 40 minuten. ‘The Dancer’, top album! Cocaine Piss, top band! Geslaagde voorlaatste band van de avond. (Kimberley)
Als we hard gaan, gaan we hard. Ook Brutus kon dus niet aan het rijtje ontbreken. De zaal stond stampvol en buiten stond een super lange rij van mensen die één voor één beseften dat ze het niet meer gingen halen tot in de zaal. Alsof ze nooit anders gedaan hadden betrad Brutus het podium. Met een nieuw album op komst had Brutus heel wat om voor te stellen. Mensen die er bij waren, hadden gelijk. Top band en perfecte afsluiter voor Eurosonic 2017. (Kimberley)
Organisatie: Eurosonic – Noorderslag
Deze band won de Rock Rally en ondanks weinig support van de radiostations slagen ze erin hoge ogen te gooien. Dit door hun intense live optredens en kwalitatieve songs. Na hun EP is er sedert kort een 7 inch uit. De nummers liggen in het verlengde van de EP en wanneer je hen de laatste maanden aan het werk hebt gezien dan zal je de twee tracks herkennen want ze maken al een tijdje deel uit van hun setlist. Twee goeie songs met de nodige melancholie, de galmende gitaren, de ronkende bas en de diepe stem.
Deze EP bewijst nog eens dat ze verdiend de rock rally wonnen. Tevens bouwen ze rustig maar gestaag aan hun carrière middels goed geplande optredens en releases. Wie hen live zag is meestal zwaar onder de indruk.
Een mooie 7 inch dat ons doet verlangen naar een volwaardig album.
De vorige release ‘The White Noise’ was grotendeels een gitaargedreven postpunk plaat. De aanpak voor hun nieuwste, vierde album is ditmaal synthesizer gericht. De manier waarop de songs in elkaar steken is grotendeels hetzelfde gebleven maar het zit gewoon in een ander jasje. En dat ander jasje geeft toch een andere invalshoek/beleving aan de muziek.
Eerlijk gezegd klinkt het geheel hierdoor een stuk origineler dan hun vorige release. De stem geeft ook een mooi contrast met de muziek. Alleen in “Wait Out” kan de zang mij minder overtuigen. “The Sorrow” is heel atmosferisch en doet aan darkwave denken. “Come On” begint zelfs als synthpop om dan over te gaan naar donkere electro. “Le Silence Des Autres” zit ergens tussen cold wave en dark wave in. De Franse tekst geeft er een mooie sfeer aan. De song ontpopt zich heel langzaam om dan terug weg te drijven. Ik hou van de aanpak en sfeer in dat nummer. Op “This Day” wordt dit kunstje nog eens herhaald. Met een mooi refrein trouwens. “Broken” sluit het album af en laat een degelijke indruk na.
Met dit album slaat The Insight een andere weg in. De gitaren worden achterwege gelaten en voor hun muziek is dit geen slechte zaak. De synths en keys sluiten mooi aan met de zang en alles klinkt iets luchtiger, origineler en toch donker genoeg om als een darkwave band te klinken.
Deze female fronted metal band speelt al vele jaren live. Herhaaldelijke line-up wissels zorgden er voor dat er tot op heden nog geen enkele release van hen uitkwam. Maar ze bleven erin geloven en met de huidige bezetting lijken ze op de goeie weg te zitten. Bewijs daarvan is het uitstekende debuut ‘Disenchantment’ dat werd opgenomen en gemixt in Finland.
De uitstekende zang van Amandine Rosselle zorgt voor de nodige melancholie en emoties gedurende de elf tracks. Vakkundig gitaar- en drumwerk zorgen naast de keys en de bass voor de nodige ondersteuning. “Sham Existence” is een mooi voorbeeld: Amandine zingt de pannen van het dak en naast een puike gitaarsolo krijgen we ook nog een solo op klassieke gitaar, door gastmuzikant Pierre Bensusan, dat samen met de onderliggende keys de song terug op gang trekt.
Veil of Mist zit muzikaal een beetje in hetzelfde straatje als Within Temptation, Epica, Nightwish, Evanescence …
Liefhebbers van dit genre kunnen het met hun ogen dicht kopen. Het is een heel degelijk en hoogwaardig debuut maar het is tevens een album dat het dezer dagen niet gemakkelijk zal hebben om aan de bak te komen vermoed ik. De hoogdagen van deze muziek is een beetje voorbij.
Opmerkelijke rockgroepen uit Zwitserland kan je makkelijk op één hand tellen, je mag zelfs een paar vingers mankeren. De enige band die wij ons zo direct voor de geest kunnen halen is The Young Gods, maar het is ook alweer jaren geleden dat die nog een teken van leven hebben gegeven, eerlijk gezegd vrezen wij zelfs dat ze morsdood zijn.
Er is echter beterschap op komst. Er komt nu bijvoorbeeld toch al een tijdje het puike bandje Peter Kernel van achter de bergen piepen, een duo die afgelopen december nog in de Brussels Botanique stond met hun landgenoten van Viruuunga als support Act.
Het is van het duo Viruuunga (neen, er scheelt niets aan ons toetsenbord, het wordt gewoon zo geschreven) dat er hier nu per postduif een EP’tje op onze desk is beland, en het dingetje is uw aandacht meer dan waard.
Twee heren en een ijverige drummachine houden ons klaarwakker met vijf avontuurlijke lappen gedreven rockmuziek. Viruuunga begeeft zich in 25 minuutjes op verschillende terreinen maar bewaart toch een boeiende eigen sound. Wij durven gerust beweren dat opener “Harry” een staaltje geslaagde hedendaagse krautrock is, dat “Catastrophe” een zinderende track is die zich kan meten met het betere werk van All them Witches, dat “Dissonant” sterk knipoogt naar Sonic Youth zonder daarbij op zijn bek te gaan en dat afsluiter “Going North” zich vrijblijvend bedient van eighties gitaartjes die bij Killing Joke zijn gaan solliciteren.
Het kan ook langzamer als het moet, het lange “Broken Glasses” sluipt tergend traag naar zijn prooi, maar doet dit met een constant aangehouden spanning dat we er draaierig van worden.
Zo zorgen vijf voltreffers voor een verduiveld sterk EP’ tje.
In hun concertplanning lezen wij dat de heren op 15/02 in Café Central te Brussel staan. Ze zijn maar met twee, dus je kan er nog wel bij.
E + FireFang - Vreemde combinatie, weidse schoonheid
E
4AD
Diksmuide
2017-01-13
Ollie Nollet
Nadat FireFang amper een achttal maanden geleden boven de doopvont werd gehouden kwam het Gentse drietal nu al haar eerste cd presenteren. Het moet blijkbaar vooruitgaan. Ergens las ik dat ze hun muziek zelf omschreven als powergrunge. Wat een gruwelijk label is dat! Alsof grunge alleen al niet erg genoeg is.
Anderen meenden dan weer het Gentse antwoord op MC5 in hen te horen wat me dan toch maar deed besluiten om hier niet in een grote boog om heen te wandelen. Gelukkig maar. Firefang bleek te bestaan uit drie stoere, langharige mannen, een imago dat mooi contrasteerde met het drumstel dat teder met lichtjes versierd was en zag ik daar geen konijntje, netjes gedrapeerd op de basdrum? Vanaf het eerste nummer, gezongen door een ouderwetse telefoonhoorn wist FireFang me buiten alle verwachtingen bij de keel te grijpen. Dit was bij momenten snoeiharde rock met inderdaad veel sporen uit de grunge maar ook met genoeg rock-‘n-roll in de poriën en stevige ballen aan het lijf.
Brulboei Steven De Poorter bleef ook tijdens de zachter gezongen passages pal overeind terwijl die oude telefoonhoorn veel meer dan zomaar een gimmick was, maar eerder een welgekomen afwisseling. Op die manier kregen we eigenlijk drie zangers voor de prijs van één. Een frontman ook zoals ik ze erg graag heb, die af en toe, al dan niet gewild, het publiek schoffeerde. Dan zou ik nog bijna vergeten te melden dat hij ook als gitarist tot wonderlijke dingen in staat was, daarbij stevig op de rails gehouden door de onwrikbare ritmetandem : Bram Lesauvage (bas) en Maarten Buyst (drums).
Tijdens een magistrale eerste helft hoorde ik opvallend knappe nummers terwijl ze zelfs met een Alicia Keys cover bijzonder goed wegkwamen. Daarna werd het iets minder, vooral door het teveel terugvallen op het zacht/hard contrast en een overbodige cover van John Lennon’s “God”. Hun onstuitbare geldingsdrang zorgde ervoor dat ze bijna een uur speelden en dat was duidelijk net iets teveel van het goede.
Met wat goeie wil zou men E (de letters waren duidelijk niet in de aanbieding toen ze hun naam kozen) een supergroep kunnen noemen. De drie leden van dit nieuwe project uit Boston hebben allen hun kunnen reeds bewezen bij andere groepen, de ene al succesvoller dan de andere.
‘Grootste’ naam is ongetwijfeld Thalia Zedek die een, intussen al imposante, discografie bij elkaar heeft gesprokkeld met bands als Uzi, Live Skull, Come en de Thalia Zedek Band. Drummer Gavin McCarthy maakte voorheen het mooie weer bij Karate (meerdere malen te gast in de 4AD) terwijl gitarist Jason Sanford actief was bij Neptune, een collectief dat zijn instrumenten zelf maakte uit schroot en die mijn oren schromelijk op de proef stelde zo’n acht jaar geleden in de Pit’s. Ook hier had de man een zelfgebouwde gitaar bij, dit keer een wat lichter exemplaar dat zonder klankkast gevlochten was uit ijzerdraad. Maar ik was vooral benieuwd in welke richting Thalia Zedek het deze keer zou zoeken na haar enkele maanden eerder verschenen en toch wat teleurstellende plaat ‘Eve’.
Dit was het eerste optreden van de tour en het was dan ook niet vreemd dat het optreden wat aarzelend van start ging. En toen la Zedek ook nog eens wanhopig en vergeefs begon te zoeken naar een verloren earplug was ik er plots niet erg gerust meer in. Maar uiteindelijk viel alles op zijn plaats en werd het een concertje om in te kaderen. Nochtans maakten ze het zichzelf niet gemakkelijk. De opstelling (twee gitaren en drums zonder bas) en de minimalistische, repetitieve nummers nodigden niet meteen uit tot dansen.
E moest het meer hebben van de klankkleur en de subtiel opgebouwde spanning. De op het eerste zicht vreemde combinatie van twee gitaren die elk uit een totaal andere wereld kwamen werkte wonderwel. Het hoekige en soms bijzonder vreemde klanken uitstotende exemplaar van Jason Sanford versus de meer rock georiënteerde en niet zelden van een melancholische ondertoon voorziene gitaar van Thalia Zedek : het zorgde voor een geraffineerd klankentapijt. Minstens even belangrijk hierbij was het ronduit schitterende drumwerk van Gavin McCarthy. Alleen de murmelende zang van Sanford (ze zongen alle drie) viel me wat tegen maar dit detail weegt niet op tegen de weidse schoonheid die hier erg bescheiden voor het voetlicht werd gebracht.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
De jonge popster had met “Another love” en “Can’t pretend” al meteen twee grote hits op zak van z’n debuut ‘Long way down’ , dat evenwichtig melodieus materiaal bevat , bepaald door z’n pianospel en z’n gevoelige, dromerige stem.
De nieuwe plaat bevat aanstekelijke en ingetogen popsongs , en kruist moeiteloos extravertie met intimiteit . “Magnetised” en de titelsong zetten onmiddellijk de toon van goed uitgewerkte pop en van ‘z’n big & dramatic’ aanpak , met piano en orkestratie . Verderop zijn we onder de indruk van “Silhouette” en “Here I am” .
Een zalvende , sfeervolle benadering , opbouwend van aard , stekelig , breder en meer dan de balladpop die we zouden denken. Beetje op z’n Elbows en Keane! De essentie en puurheid van een nummer horen we dan op “Constellations” , “Jealousy” en de bijkomende tracks “She don’t belong to me” , “Mystery” en “Entertainment” . “Daddy” is de meest rockende song .
Odell is talentvol , overgave en vakmanschap typeert hem , wat dus al twee puike platen oplevert. Live betrekt hij zoveel mogelijk zijn publiek en durft hij strak , gedreven te werk te gaan , wat het zeemzoete aspect voldoende opvangt .
James Blake is aan zijn derde cd toe , waar de kilte van electro en de warmte van soul dwarrelt in zijn klankenspectrum . Hij experimenteert met geluiden , het is geluidskunst geruggensteund van een tweede elektrotechneut en een drummer . Over elk geluidje is hier sterk nagedacht en het toont aan hoe sterk ze op elkaar zijn ingespeeld . Meer dan een uur lang worden we in een caleidoscoop van klanken van dromerige , onheilspellende songs gebracht .
We hebben hier een unieke trippop/postdubstep sound , een klanken- , kleurenpalet, die een aparte atmosferische trip biedt en schoonheid , weerbarstigheid samenbrengt. Dit concept wordt gelinkt aan z’n indringende , zweverige, nasale soms hoog uithalende vocals, die live kunnen geloopt worden . Knip- en plakwerk met pianoloops en vocals. Stem en instrument zijn in evenwicht .
We hebben een afwisseling van donkere, slepende, rustige voortkabbelende songs , gevoelig, innemend materiaal , af en toe aangevuld met dreunende, rollende club/dancehall beats. Elke song heeft zo z’n ‘klank’ verhaal , synths , drumcomputer, drums , piano , (geloopte) vocals beheersen de compacte , complete plaat . “Radio silence” is een bezwerende opener , die de toon zet , er zijn soulaspecten in het vurige , sobere klankenspectrum en op de single “I need a forest fire” is er het voorbestemd duet met Justin Vernon , falsetto partijen met Bon iver. Kortom , ‘The colour in anything’ is typisch James Blake- sfeer!
De Red Hot Chili Peppers hebben de chili en de peper terug gevonden, als we hen live aan het werk zien, deze was wat gesmolten op de tong en uitgezweet in de broek . De gekende sok over je-weet-wel-waar, hing/hangt halfstok de laatste jaren, het jonger maatje van Kiedis – Flea – Smith, Josh Klinghoffer, probeert het oude vuur aan te wakkeren.
Qua plaatniveau zit het wel goed , maar nu ook niet meer dan dat , want nergens kleurt het buiten de lijntjes .
‘The getaway’ bevat een rits sfeervolle, geraffineerde tracks; er zijn een paar nummers met adrenalinestoten door het schurend geluid, gedirigeerd door de diep funkende , dampende, grommende bas van Flea. “Goodbye angels , “Go robot”, “Detroit”, “This ticonderoga” geeft de kans de doortastende smaak van een chili peper te laten indringen. De single “Dark necessities” zit ergens tussenin en ook met “Sick love” hebben ze een sterke aangename track.
De stroop mag wel rijkelijk gesmeerd zijn , het zijn en blijven dolle vijftigers die een volgende jeugd beleven.
Ze deden beroep op Danger Mouse , die we kennen van werk van Gorillaz , Gnarls Barkley en Beck , die mede ervoor zorgt dat de arrangementen een zwierige , subtiele touch krijgen .
‘The getaway’ is een luchthartige, smaakvolle funky popplaat geworden. The RHCP geven zich nog niet gewonnen …
David Bowie - Radio 1 Bowie Sessies
David Bowie
Ancienne Belgique
Brussel
2017-01-09
Didier Becu
Tijd is een relatief gegeven. Vandaag is het exact één jaar geleden dat een kille radiostem vertelde dat Bowie zijn weg naar de sterren had gekozen. 366 dagen nadien (het jaar van het noodlot was een schrikkeljaar) voelt het verlies nog even erg aan. De leegte is nog steeds niet opgevuld, iemand die door zijn fans als onsterfelijk werd bestempeld , kan dat ook niet.
2016 was het jaar van de dood. Persoonlijk verloor ik mijn vader, maar het leek wel of iedere maand Magere Hein een popster van de aardbol kwam rukken, zelfs George Michael haalde het niet. Iedere fan kreeg er de krop van in de keel, maar het was starman die de dodendans van 2016 in gang trapte. En hoe kan het ook anders: hij was degene die het met veel stijl deed (ook al moeten we er eerlijkheidshalve aan toe voegen dat hij één van de weinigen was die wist dat zijn uur was gekomen).
Bowie maakte van de dood kunst. Hoe luguber de woorden ook klinken, Bowie gaf sterven een andere dimensie. Niemand die de clip van “Lazarus” kan bekijken zonder een traan weg te pinken, een held op een sterfbed. Niemand die begreep dat op dat moment het perfecte rockidool (hoe zou je Bowie anders omschrijven?) afscheid nam van de wereld, van zichzelf en van zijn fans. De man die altijd een ster wilde worden, maar zelf neerkeek op hun gedrag, liet een muzikaal testament na die niemand zal kunnen evenaren. Toen hij ‘Blackstar’ uitbracht, wist hij maar al te goed dat zijn nieuwe worp een nieuwe ‘Ziggy Stardust’ of ‘Low’ ging worden. Hoewel (ten onrechte) een beetje door zijn recentere platen vergeten (lees het woord genie werd iets minder gebruikt) is Bowie uniek, en hij zal dat altijd blijven.
De woorden die sommige azijnpissers (die zijn er altijd) gebruiken, doen me lachen (en wellicht Bowie nog veel meer), nl. die dat zijn dood misbruikt wordt om zo zijn muziek aan nieuwe fans te slijten. Niets is mooier dan dat zijn muziek aan een nieuwe muziekgeneratie wordt voorgesteld. Om een andere dode te citeren : “Iedereen is van de wereld, de wereld is van iedereen”…Bowie is van iedereen, gewoonweg omdat David Bowie (ook al was het met de hulp van vele anderen) de hele rockwereld veranderde, en die er zonder hem volledig anders zou hebben uitgezien.
Voor iedereen betekent Bowie iets anders, dat bleek zeer uitvoerig toen we rondvraag deden bij bekende en onbekende muziekfanaten. Voor de ene is dat het 80s beeld met zijn spierwitte haar, voor de andere is het Ziggy, anderen zijn dan weer tuk op zijn ‘drum ’n bass’-jaren, en er zijn er ook voor wie Bowie gewoon Jareth de Goblinkoning is. Inderdaad, Bowie is van iedereen.
Met deze instelling trok ik ook naar de AB om de Radio 1 Sessies van Bowie te zien. Collega Mark had iets meer geluk, hij mocht de première van’Lazarus’ in Londen bijwonen, deze jongen deed het met minder, maar genoot toch. Na afloop herinnerde ik me levend de woorden van moderator van dienst, Stijn Meuris, het moest een feest zijn. En ja, op de één of andere manier was Bowie in de zaal aanwezig. En neen laten we niet onnozel doen, als Bowie toch die ronddwalende ster is, dan zal hij die avond wellicht niet in Brussel neergedaald zijn, wel kon je Bowie horen in de liefde die iedere uitgenodigde artiest voor dit icoon uitstraalde.
Waren er missers? Natuurlijk waren die er (sorry Arno), maar geen enkele artiest had het één seconde gemakkelijk…in de voetsporen staan van de allergrootste en dat voor een publiek dat aan de voeten ligt van deze (muzikale) god. Inderdaad mijnheer, er zijn simpelere dingen in het leven. Samen met een begeleidingsband onder leiding van Serge Feys, coverden Arno, Piet Goddaer (Ozark Henry), Stefanie Callebaut (SX), Stef Kamil Carlens, Stijn Meuris, Johannes Verschaeve (The Van Jets), Noémie Wolfs, Tutu Puoane, BJ Scott. en Compact Disk Dummies de bekendste songs van ‘the thin white duke’.
Men koos inderdaad voor een selectie van de grootste hits (wat ook al geen sinecure is, want uiteindelijk zijn er dat meer dan 80). Hoewel ik het betreurde (weliswaar een tikkeltje voorspelbaar) dat de periode tussen ‘Let’s Dance’ en ’Blackstar’ bijna onaangeroerd bleef, boden de radiosessies een knap overzicht van de kameleon die Bowie was/is.
Iedereen was gewoon zijn eigen Bowie en dat gegeven maakte er een geslaagde versie van. Stijn Meuris mocht openen (en bijna) afsluiten. De Limburger deed dat op een bloedeerlijke manier door een gemeende rock ’n rollversie van “Rebel Rebel” en “Let’s Dance” neer te zetten. Bowie die een generatie(s) leerde wat rock’n’roll was.
Bowie hield van jazz en soul, en we zijn er van overtuigd dat het hart van David Robert Jones zou smelten indien hij de versie van de Zuid-Afrikaanse jazz-zangeres Tutu Puoane van “Wild Is The Wind” zou horen. Sorry voor de voorspelbare woorden, Tutu leek in Brussel op Nina Simone.
Dat Bowie van Ozark Henry hield is ondertussen al lang geen geheim meer. Hoewel ik geen zin heb om te redetwisten met mijn god, ben ik niet tuk op Piet Goddaers versie van “Heroes”, en ook “Boys Keep Swinging” kon me niet boeien, maar kijk: hij ging wel met de beste versie van de avond lopen! (“Suffragette City”). Geen seconde in mijn leven was ik een Ozark Henry-fan, maar als je voor vier minuten Bowie (bijna) kan wegblazen dan ben je een grote mijnheer!
Het stond in de sterren geschreven dat Stefanie Callebaut “Lazarus” zou vertolken. IJzig en kil, zo hoort het ook, de dood heeft niets charmants. Dat charmante heeft Noémie Wolfs wel en zij begaf zich op glad ijs (maar gleed niet uit) door één van de twee beste Bowie-songs ooit te kiezen (“Starman” en “Moonage Daydream”).
De vrouwen deden het gisteren trouwens bijzonder goed, ook de Texaans-Vlaamse BJ Scott die voor het heerlijke “5:15 The Angels Have Gone” en een zeer eigen interpretatie van “I’m Afraid Of Americans” koos (en natuurlijk weer met Trump als de kop van jut).
Compact Disk Dummies deden het op hun eigen manier: zeg maar het rebellerende. De twee trokken zich geen moer aan van de wetten die een klassiek eerbetoon voorschrijven. Tijdens “Fashion” kon Lennert het niet laten, en dook met gitaar het publiek in. Juist, het zorgde voor heel wat gemengde gevoelens (en het was voor mij niet echt nodig), maar ook de jonge generatie heeft recht op zijn Bowie. En dat was met respect gedaan, bewijs daarvan de elektronische beeps tijdens “Ashes To Ashes” die ondergetekende net niet melancholisch een traantje lieten wegpinken.
Afsluiten met de hoogtepunten van de dag? Behalve Bowie (hij was het genie de songs neerpende) waren zowel Stef Kamil Carlens en Johannes Verschaeve van The Van Jets dat. De waarheid is dat beiden een zeer hoog Bowiegehalte in zich hebben, wat de taak gemakkelijker maakt, maar wat we in de AB van hun zagen was zéér straf! Ze deden het beide op hun manier, en één voor één stonden ze, zonder zich te forceren of flauwe trucs te gebruiken, dichter bij Bowie dan ooit. Johannes Verschaeve zette het theatrale aspect van de held in de verf. “Fame” was grandioos, en “The Man Who Sold The World” grandioos en ooit door Jonas (net zoals bij zo veel jongeren) in zijn kinderjaren als het mooiste Nirvana-liedje ooit beschouwd. En dan was er nog “China Girl”. Het was ongewild, maar zijn versie kwam dichter bij de veel betere versie van Iggy Pops origineel (sorry Bowie).
There’s a starman waiting in the sky
He’s told us not to blow it
‘Cause he knows it’s all worthwhile
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Radio 1 + Ancienne Belgique, Brussel
Sabaton, Accept, Twilight Force – Totaal spektakel!
Sabaton
Lotto Arena
Antwerpen
2017-01-08
Stijn Raepsaet
2017 starten met een knal. Dat moeten de heerschappen van Sabaton gedacht hebben toen ze beslisten om een week geleden hun Europese rondreis te starten. De Lotto Arena in Antwerpen was de derde stop tijdens ‘The Last Stand tour’.
Opener van de avond is het Zweedse Twilight Force. De band die opgericht werd in 2011 brengt power metal afgekruid met een flinke portie magie magie, draken en toverkollen.
Gekleed als magiër, ridder, elf en nog enkele fantastische wezens bestijgen de bandleden de bühne en openen vervolgens met “Battle of Arcane Might”, de eerste track op hun nagelnieuwe cd ‘Heroes of Mighty Magic’ (2016).
Meteen valt de gelijkenis met Rhapsody (of Fire) en Blind Guardian op. Het enige verschil is dat deze band er nog een schepje bovenop doet wat betreft theatraliteit en muzikale frivoliteit. Dit maakt het geheel voor de doorsnee heavy metalfan bij momenten wat te druk . Het publiek is dan ook maar matig enthousiast, ondanks de fervente pogingen van zanger Chrileon de magie over te dragen.
Verder op de setlist: “To the Stars”, “Riders of the Dawn”, “Flight of the Sapphire Dragon”, ” Gates of Glory” en “The Power of the Ancient Force”.
Dat Accept een klinkende naam op de affiche is, getuigt het applaus waarmee de band onthaald wordt. De Duitse metaltrots antwoordt hard met “Stampede”, gevolgd door kraker “Stalingrad”. Dat de band na al die jaren nog steeds zin heeft in een stevig feestje, valt af te lezen van het gezicht van gitarist en stichtend lid Wolf Hoffmann. Zanger Mark Tornillo is graag gangmaker van dienst en probeert al knijpend in de micro de schelle noten van (Udo) Dirkschneider te evenaren. Een job waar hij wonderwel in slaagt.
Accept leert Antwerpen wat Duitse Metalgründlichkeit is en hun strakke set heeft ongetwijfeld enkele nieuwe fans opgeleverd.
Verder op de setlist: “Restless and Wild”, “London Leatherboys”, “Final Journey”, “Princess of the Dawn”, “Fast as a Shark”, “Metal Heart”, “Teutonic Terror” en “Balls to the Wall”.
Omstreeks 21.30 u. is het dan eindelijk tijd voor Sabaton. Hoewel de Zweden erom bekend staan om telkens een groot visueel spektakel te leveren - denk bv. aan de grote tank met vervaarlijke gatling guns die nog steeds de context vormt voor drummer Hannes van Dahl - gaan de Zweden tijdens deze tour nog een stapje verder: boven het podium hangt immers een groot lichtscherm dat ieder lied een extra dimensie geeft. Verder werd ook het persoonlijk vuurwerkarsenaal (nogmaals) grondig uitgebreid.
Terwijl iedereen de ogen naar de duisternis richt, weergalmen de deunen van “In the Army Now” gezongen door zanger Joakim Brodén. De herkenning van de typerende, norse stem is genoeg om de Lotto Arena in lichterlaaie te zetten.
Op de tonen van “Ghost Division” wordt het vuur vervolgens letterlijk en figuurlijk aan de lont gestoken. Het begin van een anderhalf uur durend spektakel. Op de tonen van “Sparta” uit het nieuwe album ‘The Last Stand’ (2016) verschijnen even later vier rasechte Spartanen gewapend met schild en speer. Ook Brodén heeft zich voor de gelegenheid Spartaans aangekleed, wat de totaalbeleving naar een hoger niveau brengt.
Na o.a. “Swedish Pagans”,” Carolus Rex” en “Winged Hussars” volgt een akoestische versie van “The Final Solution” waarbij kersvers gitarist Tommy Johansson zich profileert als prima pianist. Brodén is vol lof over de jongste telg en deelt hem mee dat hij weldra opnieuw op Belgische bodem mag spelen, namelijk op Graspop. Dit is een primeur, aangezien de GMM-organisatie dit nieuws zelf nog niet openbaar maakte.
Vervolgens krijgt het publiek nog volgende songs voorgeschoteld: “Night Witches”, “Resist and Bite”, “The Lion From the North”, “The Lost Batallion”, “Union (Slopes of St. Benedict”),” Primo Victoria”, “Shiroyama” en “To Hell and Back”.
Met een prima mix van goede songs, een charismatische zanger en visuele effects bewijst het Zweedse metalcommando nogmaals dat hun optredens totaalspektakels zijn die terecht tot de metaltop behoren. Hoewel het sterrendom van Iron Maiden nog lang niet bereikt is, is Sabaton toch aardig op weg een begrip in de metalwereld te worden. Primo Victoria!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/twilight-force-08-01-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/accept-08-01-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sabaton-08-01-2017/
Organisatie: Rocklive
Paul Simon mag dan de 70 halfweg zijn , met regelmaat brengt hij een plaat uit , die achterna gezien nog steeds de moeite is . Jawel dertig jaar na de instant klassieker ‘Graceland , slaagt hij erin meerdere generaties te bekoren . Hij heeft een succesvolle solocarrière uitgebouwd en met deze nieuwe toont hij nog altijd afrokantjes van vroeger .
‘Stranger to stranger’ bevat sierlijke songs , luister maar eens naar “Wristband”, “In a parade” of “Insomniac’s lullaby”, die mooi uitgewerkt zijn, een aangename groove hebben en die licht afrotintjes kenmerken . Daar zorgen de Peruviaanse percussie en elektronica voor . Het sing/songwriterschap zit ‘em in die (semi) akoestische gitaarstructuren .
‘Stranger to stranger’ telt negen sfeervolle tracks en 2 intermezzo’s. Opnieuw een mooi voorbeeld van de vele stijlen en invloeden die Paul Simon gedurende zijn ganse carrière beïnvloed hebben. Hij beschikt over uiterst getalenteerde muzikanten, de brede waaier aan muziekinstrumenten die ze bespeelden , zorgden voor een perfect uitgebalanceerde plaat. Een mooie aanvulling op z’n (reeds uitgebreide) oeuvre!
Het materiaal van het duo Jamie Hince en de bevallige Allison Mosshart is met de jaren minder rauw, doorleefd , en intussen zijn ze live met meer dan twee. De nieuwe plaat ‘Ash & Ice’ liet langer op zich wachten en verscheen pas vijf jaar na de vorige. Intussen werden we gesust met een Dead Weather album, één van de projecten van Mosshart . We hebben een intense plaat die vaardig , dromerig en gepolijster, melodieuzer is.
Het staaltje lofi garagerock’n’roll, de flirts en sexy loops zijn op het achterplan geraakt . Adrenalinestoten ervaren we nog op een “Doing it to death”, “Bitter fruit” , “Siberian nights”, “Impossible tracks” en “Whirling eye”, door die kenmerkende twinkelende , hakkende , dwarse ritmes. De twee pakken sober , gevoelig uit met “Hum for your buzz” , “That love” en “Echo home” .
Het broeit en knettert beduidend minder , The Kills zijn braver geworden …
Vorig jaar was er nog de heruitgave van hun memorabel debuut uit 95 , waaraan een tournee werd gekoppeld. Naast topproducer Butch Vig hadden ze een rockbitch , Shirley Manson. Garbage was geboren . Rock , grunge werd gekoppeld aan elektronica. De oude “Supervixen”, “Queer”, “Vow” en de handvol ijzersterke singles “Only happy when it rains” en het prachtige “Stupid Girl” waren in het geheugen gegrift. Live was er plaats voor opwinding .
In 2012 hadden we een blij weerzien met Garbage en de return ‘Not your kind of people’. Ook de nieuwe bevat een paar stekelige nummers , fris en geïnspireerd, gekenmerkt van nerveuze , gedreven ritmes als “Empty”, “We never tell” en “So we can stay alive”. De sfeer is meer gothic op opener “Sometimes” en “Even though our love is doomed”; de andere tracks zijn sensueler en intenser . Muzikaal zijn deze minder spannend , maar Garbage is net gretig genoeg om te zeggen van een goed album …
Fire Down Below komt sterk voor de dag met deze plaat , die zich een weg zoekt binnen de retro stoner rock’n’roll . “Through dust and smoke” en “Roadburner” zijn er al meteen twee , die zich opdringen in het genre . Ze zijn snedig, gedreven en hebben een stevige boost. Een ferme scheut psychedelica krijgen we er bovenop in het tweede deel “Universes crumble”, “Dashdard Jesus” en het afsluitende “The mammoth”, letterlijk een ‘mammoet’ van een song, ronkend tot op het bot uitgediept . De stoner van Masters of Reality, de QOSA , John Garcia , Kyuss leeft welig, een godvergeten band als Burning Brides borrelen terug eens op, en met huidige bands als Truckfighters, All them witches in het vizier tekenen we voor het kwartet een verdiende doorbraak !
Info - http://firedownbelow.bandcamp.com
Wiltman is het alter ego van de Gentse sing-songwriter Wim Kesteloot . Eerder plaatsten we hem in de spotlights met z’n ‘Lo-Files’ platen , uiterst genietbare donkere americana . ‘Amor Fati’ heeft natuurlijk diezelfde ‘fond’ . Het is een rauw , doorleefd album , die door de z’n authentiek geluid en de filmische soundscapes een druilerig decor oproept. Een gevoel van verlating ervaren we en zijn diepe , grauwe stem geeft zeggingskracht. De sound durft breder te gaan door de bluesy licks en de psychedelicatunes; in een nummer als “Irene” hebben we de desertblues van Tinariwen.
Wiltman is spannende, dampende , smachtende sing/songwriting en americana blues.
Info http://www.wiltman.com
Vijf gezinsleden en nakomelingen van Roots Rielemans hebben elkaar gevonden in dit familieproject . Ze zijn een hechte familie en een even hecht gezelschap die een unieke sound van rootsamericanablues en countryfolk spelen . De producer was Malcolm Burn, die al instond voor gerespecteerde artiesten in het genre als Daniel Lanois , Emmylou Harris , Neville Brothers en Bob Dylan.
We horen intens doorleefd materiaal , kleur gegeven door de wisselende en aanvullende vrouwelijke en mannelijke stemmen.
Dit Rielemans project verdient respect en airplay en toont dat rootsamericana levendig , fris , en ingenomen goed kan zijn …
Info op www.rielemans.be
De Amerikaan Ian Fisher heeft zijn koffer van nummers door de jaren uitgepakt en laat ze kennismaken met een breder publiek. We krijgen hier een spannende combinatie van rootsamericana , countryfolk en sing/songwriting . De trilogie “If you wanna stay”, “Candles for Elvis” en de titelsong gaan over in de intimiteit van “Thinking about it” en de sobere aanpak op “The way to go” en “Seriously who” .
Hij doet (muzikale) indrukken op tijdens zijn reis. “Hail mary” is doordrenkt van blues en doowop sijpelt door op het afsluitende “Nothing”.
Ian Fisher heeft een pak bagage meegebracht in zijn koffer . Die muzikale speeltjes hebben we nu gehoord in dit overtuigend album.
Deanmoore is een Nederlands trio uit Lichtenvoorde , die zich manifesteert binnen de progressive metal . De vijf tellende EP biedt voldoende afwisseling. Meteen wordt een stevig jasje aangemeten met “The progressionist” en “Waves” door een strakke , donkere ritmiek en een diepe bas. De titelsong is sterk door een meer zacht forsere aanpak, de spanningsopbouw en broeierige intensiteit. Zondermeer een spannend EPtje !
Info op https://www.facebook.com/deanmooreband
Kaytranada is het muzikale project van de Canadese Haïtiaan Louis Kevin Celestin . Hij is nog geen 24 jaar oud , maar heeft al een mooie reputatie intussen. Hij put uit een rits samenwerkingen, opende voor Madonna , heeft eigenlijk al een pak mixes en remixes uit en strikte voor zijn eigenlijke albumdebuut allerlei grote namen als Craig David, Litte Dragon , Rick Rubin , Badbadnotgood, AlunaGeorge, Anderson. Paak .
We horen licht groovende , loungy, dansbare tracks , badend in electro, hiphop en r&b sferen. Hij is een beatgoochelaar en verknoopt allerlei vocale partijen . “Together”, “Breakdance lesson n°1” en “Leave me alone” (verleidelijke zwoele zang van Shay Lia) zijn drie tracks om in te lijsten op dit fijne eigen debuut.
Samen met Geike Arnaert tekende zij voor vijf (lange) jaren samenwerking bij Hooverphonic. De bevallige vocaliste Noémie Wolfs neemt die ervaring mee in haar solocarrière . Ze balanceert tussen gevoelige droompop en popelektronisch gekleurd materiaal, waarrond haar innemende , indringende stem zweeft . De single “Burning” kon zo geplukt zijn uit het werk van Hooverphonic .
De plaat kwam tot stand met haar partner Simon Casier (bassist bij Balthazar ) en producer Luke Smith, gekend van werk met Crystal Fighters, Foals en Depeche Mode.
Het is een hartverwarmende plaat die verder sterkhouders heeft als “Lost in love” en de titelsong “Hunt you”. De andere songs zitten een beetje in hetzelfde vaarwater en raken minder . Melodieus zitten de songs goed in elkaar en bereiken ze een popminnend publiek.
Het Britse Wire zijn postpunkpioniers van het eerste uur . De heren zijn , tussenstops inbegrepen , al zo n veertig jaar bezig en brengen nog steeds platen uit . Toegegeven , de platen klinken zeker niet zo beklijvend meer als vroeger , maar we ervaren in de songs regelmatig het kenmerkende strakke kader van straffe , bezwerende melodieën , knipogend naar het verleden .
De nieuwe plaat is een EPtje van 8 nummers , die onder de 30 minuten klokt . Het bevat restmateriaal van het in 2015 verschenen album ‘Wire’. Hun snedige arty laat al jaren meer ruimte voor pop , stemmige sfeerstukjes en broeierige songs. Het zijn meer dromerige popsongs geworden , waar af en toe het tempo omhoog gaat.
Verrassen doet Wire niet echt meer , maar na al die jaren zijn ze nog steeds in staat om goede, pakkende, subtiele nummers te brengen.
Respect voor een band , die naast Pere Ubu , The Fall nog steeds actief is en naast hen bands als Gang Of Four en The Pop Group of FFS (Frans Ferdinand/The Sparks ) terug deed ophoesten .
Zanger George Michael is gisteren overleden. Dat meldt BBC News. "De zanger is vredig overleden in zijn woning," liet zijn woordvoerder weten. Michael werd 53. Hij stierf op kerstdag. Het was zijn echte 'Last Christmas', een van zijn allerbekendste songs. (Bron: HLN)
Gitarist Rick Parfitt van de Britse rockband Status Quo is overleden. Dat meldt de BBC op gezag van zijn manager. Parfitt stierf in een ziekenhuis in Spanje. Hij was 68.
Afgelopen donderdag is Parfitt met een ernstige infectie in een ziekenhuis in Spanje opgenomen. Die infectie was het gevolg van een verwonding aan de schouder. Vandaag is hij aan de gevolgen ervan overleden.
Parfitt is vooral bekend als gitarist van de Britse band Status Quo. Die kende hits als "Rockin' all over the world" (1977) en "Whatever you want" (1979). Normaal zou Parfitt in 2017 een soloalbum en een autobiografie uitbrengen.
Al verschillende jaren kende Parfitt gezondheidsproblemen. Zo onderging hij een ernstige hartoperatie in 1997. In oktober zei hij nog dat hij niet langer samen met Status Quo zou optreden nadat hij afgelopen zomer een hartaanval had gekregen.
"Piledriver"
Parfitt is geboren op 12 oktober 1948 in Woking in het Verenigd Koninkrijk. Hij begon gitaar te spelen toen hij 11 was en stopte met school toen hij 15 was. In 1965 ontmoette hij Francis Rossi. Twee jaar later vormden ze samen met Alan Lancaster, John Coghlan en Roy Lynes Status Quo. In 1972 kende de band de grote doorbraak met het album "Piledriver".
Het rock 'n roll-leven was Parfitt niet vreemd. In interview gaf hij later toe dat hij grote sommen geld uitgaf aan cocaïne en wodka. Samen met de tragische dood van zijn tweejarige dochter Heidi leidde zijn verslavingsproblematiek tot het einde van zijn eerste huwelijk met Mariette Broker.
Later huwde hij met Patty Beedon, zijn tienerliefde. Ze scheidden om later opnieuw een koppel te vormen. Uiteindelijk gingen ze toch elk hun eigen weg.
In 2006 trouwde hij opnieuw en wel met Lyndsay Whitburn, een fitnessinstructeur. Sinds 2014 leidde hij een rustig leven in Spanje. Daar is hij nu overleden. Hij was 68.
(Bron: De Redactie)
Recent optreden Status Quo, AB Brussel op 3 december 2016 – Pics – Musiczine.net http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/news/divers/status-quo-ancienne-belgique-brussel-op-3-december-2016-pics/
Nederlands 
Français 
