Heel wat van de releases die we de voorbije maanden van het alternatieve Consouling Sounds bestonden uit donkere, rauwe, atmosferische en bijwijlen geschifte muziek. Ook bij de nieuwe plaat van het Oost-Vlaamse Alkerdeel is dit het geval. Deze alternatieve band bestond in 2007 en is met ‘Lede’ naast een resem split cd’s al aan het derde full album toe.
Het werkstuk van de heren telt vijf composities waarvan de eerste drie “Regarded Ses Yeux”, “Regardez Ses yeux II” en “Regardez Ses Yeux III” eigenlijk een achttien minuten durend geheel vormen. Zowel dit drieluik als “Lede” en afsluiter “Grat Deleenaf” bestaan uit duistere, gevarieerde en vooral ruige black metal met hier en daar wat slugdge, doom en noise.
De repetitieve sound neemt de luisteraar letterlijk bij het nekvel en als toemaatje krijg je er de krijsende, helse vocalen van frontman Pede bij.
Wie zelf dit extreme werkstuk wil ondergaan of gewoon wil genieten van het prachtige artwork kan dat via http://www.alkerdeel.be/ .
Pukkelpop 2016 – donderdag 18 augustus 2016
Pukkelpop 2016
Festivalterrein
Haselt-Kiewit
2016-08-19
Masja De Rijcke en Johan Meurisse
Pukkelpop refresht … Vorig jaar dertig jaar oud … dus kwam er een avondje bij . Ook dit jaar kon de festivalliefhebber zich al opwarmen met Belgisch erfgoed.
Pukkelpop maakt na al die jaren z’n naam van drie-vierdaagse airshow meer dan waar: eigentijdse, opmerkelijke en progressieve muziek. De organisatie heeft een prachtige variatie klaargestoomd over de dagen , een lijst namen van beloftevolle ontdekkingen, gevestigde waarden en een rits artiesten en bands die de Belgische trots uitdragen.
De indeling en inkleding werd opgestoft . Een paar tenten erbij , een herschikking en een mooie inkleding van het terrein, met allerhande (drank) standjes , (eet)kraampjes maken van Pukkelpop opnieuw een belevenis en feest. Een ecologisch bewustzijn en een gevoel van samenhorigheid. Respect!
Een fijne affiche van ‘voor elk wat wils’ en ‘voor alle leeftijden’, verspreid over de vier! dagen om je ‘alternatieve’ ei kwijt te kunnen … 79000 unieke bezoekers. De jonge freaks en de doorwinterde liefhebber zijn bijeen en konden hun muzikaal hartje ophalen …
Wat viel muzikaal op?
De site van de Dance hall , Boiler en Castello wordt door het jonge volkje erg gegeerd. De site is kleurrijk ingedeeld door de dance acts en dj’s . In die beats werd attractief geïnvesteerd. De beats , welke – step zij luiden , bonken , drongen zich de voorbije jaren op en heeft een prominente plaats ingenomen en duwt de rockstages opzij. De jongeren dansen , genieten en de respons is bijgevolg veel groter geworden dan op de rock . Op die rocksite wil iedereen graag de bands , artiesten wel eens zien, volledig of ten dele , en laat het wat over zich heen gaan, wat de feedback reduceert .
pré-dag - woensdag 17 augustus 2016
Pukkelpop heeft er sinds vorig jaar een dag bij. Op woensdag zijn er nu ook bands te bezichtigen in de Castello om zo het publiek helemaal op te warmen. Allemaal Belgische bands, iets waar Pukkelpop voor staat: nieuw Belgisch talent promoten. Naast talent spotten, kon er ook gedanst worden aan het nieuwe Booth podium , volledig in een industrieel kleedje, of in de klassieke Boiler Room boordevol vlaggen.
Manoeuvres opent het festival in de Castello met een catchy set. Wat bij het begin vooral opvalt, zijn de verrassende blikken van verschillende toeschouwers: “Is dit nu Sean Dhondt die zingt?!”. Het publiek is duidelijk niet op de hoogte van het nieuwe project van deze presentator en blijft dus nieuwsgierig kijken. Manoeuvres doet goed zijn best om te lijken op bands die momenteel erg hip zijn, denk Bastille of The 1975. Veel bombast met weinig inhoud, maar wel met een Sean Dhondt als frontman. De meeste nieuwsgierigen verlaten vroegtijdig de tent, het is leuk voor één liedje. Manoeuvres is duidelijk geen Nailpin.
Faces On TV dan maar is het project van Jasper Maekelberg die ook in Warhaus zit en samenwerkte met Balthazar. De band schopte het tot Hotshot op Studio Brussel en dat was te merken aan het opgekomen publiek. Veel kijklustigen voor deze sfeervolle band met melancholische zang. Faces On TV zette een sterke set neer voor wie houdt van de betere indie. Dromerig, in een eigen wereldje , maar toch meezingbaar. Jasper Maekelberg is een genie , wat ook in zijn soloproject te horen is.
School Is Cool heeft zijn status als beloftevolle band helemaal waargemaakt en zit nu volop te werken aan een derde plaat.Ze hebben even de studio verlaten en komen optreden in de Castello . De groep geeft enkele nieuwe nummers een kans maar laat vooral het oude werk primeren. Het talrijk opgekomen publiek geniet en zingt uit volle borst mee met de vrolijke deuntjes. Verrassend sluit de band af met de cover van Belle Perez’ “Honeybee”, een hit voor frontman Johannes Genard toen hij deelnam aan Liefde Voor Muziek op VTM. Het publiek kent dit nieuw nummer razend goed en iedereen zingt dit verrassend goed mee. De nieuwe nummers? Die klinken weer zo opgewekt als op hun eerste plaat, een leuk vooruitzicht dus!
Admiral Freebee staat ieder jaar op verschillende Belgische podia. Dit jaar stond hij voor het eerst op Pukkelpop. Voor de vaste festivalgangers in Kiewit een unieke kans om hem aan het werk te zien. Admiral Freebee heeft al veel ervaring om zo’n groots publiek in te palmen, al komt hij wat traag op gang. “Einstein Brain” en “Rags 'N' Run” passeren in het begin van de set. Toch brengt de man een greatest hits set met alles wat het publiek verwacht. Het is pas bij “Oh Darkness” dat er wat vuur in het concert komt. “Bad Year For Rock ’n Roll” spint hij zoals gewoonlijk lang uit met monologen en verschillende chaotische teksten. Met “Let It Shine” komt er rust maar de meeste mensen zijn verward door dit concert. Dit was een beetje “Too Much Of Everything”.
Al bij al een goeie eerste dag voor de liefhebber van de betere Belgische bands. Na deze rocksite, verplaatsen de meeste festivalgangers zich om een dansje in de Boiler Room te wagen , waar het festival voor iedereen echt van start gaat …
(dank aan Niels Bruwier)
dag 1 – donderdag 18 augustus 2016
Pukkelpop mag het eindoffensief van de vakantie inluiden. We beleefden een aangename, sterke muzikale dag , behalve die laatste touch , de eindsprint, die frustreerde . Popsouldiva Rihanna , de topact van dit jaar , liet op deze uitverkochte dag vijftig minuten op zich wachten en speelde maar een ordinair, flets setje, die zeker niet in ons geheugen zal gegrift staan. Spijtig voor de organisatie , die het festival een zo breed divers mogelijk kader biedt , jaar na jaar .
Niet getreurd er was meer dan dat de moeite … Een overzicht van ons parcours
Mainstage
In de namiddag zagen we een overtuigend Tom Odell. Hij heeft een nieuwe plaat ‘Wrong crowd’ uit , de uitgelezen kans om daar al een voorproefje van te horen, Hij concerteert pas in het clubcircuit begin volgend jaar. De twee singles “Magnetised” en de titelsong onderstrepen de kwalitatieve sterkte van de sing/songwriter . Trouwens ze klinken stekelig , stevig, breder en zijn meer dan de balladpop die hij soms voorschrijft . Natuurlijk moet hij zich concentreren op zijn stem en is hij deels gekluisterd aan zijn piano , maar de uitgebreide band rond zich kruiste moeiteloos extravertie met intimitei . Beetje op z’n Elbows. De gevoeligheid, meligheid en gospel op “Sparrow” en “Can’t pretend” , die de man typeert, stoorde niet in het geheel . Ze brachten afwisseling in een anders strakke , gedreven set , het gekende “Another love” moest er ook aan geloven . Puik werk en een mainstage toppertje voor Werchter volgend jaar!
Het tempo werd hoog gehouden met de Aussies van Wolfmother rond Andrew Stockdale . Tevreden waren we dat het op het hoofdpodium nog eens ruig , zompig mocht klinken , als in de ‘old days’ van Pukkelpop. Wolfmother speelde een stevige set 70s retro , vermengd met een gekruide portie psychedelica. Invloedrijk waren Led Zeppelin , The Who, Black Sabbath. Wat een knap staaltje nostalgie als ze putten uit hun backcatalogue van “Joker & the thief” , “Woman”, “New moon rising” , “Dimension” en “Victorious”, van de onlangs verschenen nieuwe cd . Na de AB, dit voorjaar, Victorie alweer!
Wolfmother is een rechttoe/rechtaan rockband en wist deze stage even in vuur en vlam te zetten. Vooral hun Hits “Woman” en “Joker & The Thief” , met invloeden van Led Zeppelin, hebben de hardrockers onder het publiek hun honger gestild. De show omvatte vettige gitaarriffs die toch enigszins proper gebracht werden. Het publiek was niet rijkelijk gevuld maar vooraan gingen ze voluit uit de bol en enkele moshpits waren onontbeerlijk. De langharige leadzanger en gitarist Andrew Stockdale heeft een imago waar zelf Robert Plant jaloers op zou zijn en de dames konden dit ook aanzienlijk smaken. Verder werd de setlist gevuld met het nieuwe “Victorious” van het gelijknamige album dat eerder dit jaar uitkwam. Wolfmother kon overtuigen met een sterk optreden! (Masja De Rijcke)
De Eagles of Death Metal dragen we een warm hart toe . Hun optreden in de Bataclan deed iedereen opschrikken. Nu heeft de band de draad weer opgenomen en verwerken ze het muzikaal door een rits spannende rock’n’roll songs , met vanouds wat humor en grappige insteeks . Ze hadden een tijdje stilgelegen . “Complexity” en “Silverlake” waren er twee van de nieuwe plaat ‘Zipper down’, die tot stand met kwam met boezemvriend Josh Homme . Geen Duran Duran , maar een opvallend “Moonage daydream” van Bowie haalden ze op creatieve wijze boven. De rockclichés vlogen om de oren , pintjes gingen in t rond, kortom, rock’n’roll plezier is en blijft het motto van Jesse, al blijft zo’n tragiek hangen en werd hij na enkele venijnige, scherpe opmerkingen geweerd op de Franse festivals … Goed zondermeer maar ook niet meer dan dat!
In de Marquee hebben de jonge helden van Bazart de tent volledig op zijn kop gezet. Honderden tienermeisjes stonden tot buiten aan te schuiven om binnen te geraken. Deze vijfkoppige band heeft dit in minder dan een jaar allemaal voor elkaar gekregen. Een gillend publiek palmde de Marquee volledig in en iedereen was er duidelijk op voorbereid om alle Bazart nummers gezamenlijk mee te zingen. Ook wij waren sterk onder de indruk van wat deze band op zo een korte tijd teweeg heeft gebracht en hoe hun live prestaties een positieve wending hebben gekregen. Het alom bekende “Goud” werd hartelijk onthaald en luidkeels meegezongen door het voltallige publiek. Maar ook “Koortsdroom”, “Tunnels” en het nieuwe “Chaos” sloegen in als een bom. Zoals de rest van het Pukkelpop publiek zijn wij vanaf nu fan van Bazart. (Masja De Rijcke)
The Last Shadow Puppets , rond Turner – Kane , hadden al een puike, overtuigende set afgewerkt op Werchter , ook hier hadden we een uiterst genietbare set van hun melodieuze Britpop , verweven van orkestratie. PopRock zit de heren in de venen. Kane draagt zo’n beetje het project , rockt en staat het nauwst bij het publiek; Turner is alvast minder ingenomen dan bij Arctic Monkeys en profileert zich als een pretentieuze rockstar door z’n act en pose. Hier was hij meer op het achterplan , alsof hij er niet bij was vandaag . En toch, de twee vinden elkaar steeds opnieuw zoals op “The age of understatement” en “My mistakes were made for you”.
Een pak goede singles noteren we , die smaakvol ontvangen werden , maar , opvallend, iets te lauw soms voor een supergroep op dit niveau. We lieten het niet aan ons hart komen. “Aviation”, “Bad habits”, “Miracle aligner” en het orkestrale “Standing next to me” prikkelden en namen ons in . Referenties werden gerespecteerd en Ere wie Ere toekomt Mark E Smith’s The Fall met “Totally wired” is steevast op hun setlist te vinden . Een Beheerst Rommelig afwisselend setje …
The Last Shadow Puppets is voor ons ongetwijfeld de comeback van het jaar. Na acht jaar besloten de Britse helden Alex Turner (Arctic Monkeys) en Miles Kane (The Rascals) een tweede plaat te maken. De combo van deze twee luisterrijke platen zorgde voor een grandioze show. Het enthousiasme van beide frontmannen was duidelijk te zien. Alex wist zijn publiek royaal aan het lachen te brengen met zijn hilarische vertoningen op het podium. Een plezier om naar te kijken zeg maar. Natuurlijk waren we vooral omvergeblazen door hun prachtige show. De setting werd aangevuld door vier vrouwelijk strijkers die startten met een klassieke intro. Vanaf het moment dat het duo het podium kwam opgewandeld barstte het feest lost. We werden overspoeld met heerlijke songs overgoten van een symfonische toets. Zij zijn meteen gestart met “Calm Like You” en “The Age Of The Understatement”, twee van hun absolute toppers . De set werd verder aangevuld “Aviation”, het opzwepende en dansbare “Bad Habits” en het zwoele “Miracle Agliner” van ‘Everything you’ve Come To Expect’. Eindigen deden Turner en Kane met “In My Room”, een perfecte afsluiter trouwens. Dit was absoluut het optreden van dag één op Pukkelpop 2016. (Masja De Rijcke)
Het hoofdstuk Rihanna kwam al deels aan bod … We waren al blij dat ze ‘in Belg-i-um’ was én ‘op Pukkelpop’, andere artiesten kwamen er nog beschamender van af . De afwisseling van act en muziek kon er nog door , maar haar eigen niveau laten we in het midden . Als dan nog een deel wordt geplaybackt , dan heb je ‘t helemaal gehad . De meisjesharten zullen wel sneller gebonkt hebben op haar (fletse) présence en (even fletse) poptunes toen ze uiteindelijk bezig was ; wij hebben ze eens gezien , zullen het in ons archief plaatsen, maar zal niet in ons geheugen gegrift staan . Goed was de combinatie van “Under my umbrella” , “Man down” naar het drieluik “How deep is your love”, “Where have you been”, “We found love”, en de integere “Diamonds” en de feelgood van “Fourfiveseconds”. En daar mee is Rihanna hier op Pukkelpop verder vergeten …
Na The Last Shadow Puppets was het tijd voor de Absolute Headliner van de avond. Rihanna. Ongetwijfeld één van de grootste Popsterren van het moment maar die status heeft ze op Pukkelpop geen eer aan gedaan. Rihanna kwam zonder blikken of blozen 50 minuten te laat het podium opgewandeld. Wat de exacte reden daarvoor was zullen we wellicht nooit weten maar het getuigt wel van weinig loyaliteit naar haar fans toe. Eens de show gestart was kon Rihanna de bezoekers die al een uur aan het wachten waren niet meteen tevreden stellen. Al na het eerste nummer klonk er boegeroep vanuit het publiek en van applaus was er zeer weinig spoor. Het zingen liet Rihanna doorheen de show ook liever aan haar backing vocals over dan dat zelf te doen.
De Amerikaanse schone speelde al haar grootste hits met weinig enthousiasme waardoor de sfeer in het publiek ver te zoeken was. Haar veelbelovende setlist werd ongegeneerd ingekort en het viel haar duidelijk heel moeilijk om een paar woorden na elkaar te zingen. Wij zij nochtans fan van haar hits zoals “Stay”, “Bitch Better Have My Money”, “Rude Boy” en “Man down”. Maar zelf deze nummers waren tijdens deze vertoning niet te pruimen.
Ook de co productie met Calvin Harris is volledig de mist ingegaan, een totaal misplaatste remix was me het nummer “How Deep is Your Love”. De Tame Impala cover “Same ‘ol mistakes” die klakkeloos werd overgenomen zonder enige eigenheid kreeg ook een plaatsje in haar show. Wij hopen dat zij daarvoor alvast haar oprechte excuses heeft aangeboden aan Kevin Parker.
Kort samengevat was dit één van de meest beschamende optredens die we al hadden gezien. (Masja De Rijcke)
Wat hadden we nog meer?
De excentrieke Ezra Furman opende Pukkelpop voor ons, met een snedig rockend gruizig setje .Een nonchalante muzikale veelvraat die verder gaat dan sing/songwriterpop. Een heus collectief met een saxofonist maakte de set breed en kleurrijk. Waande hij zich vrouw of man? Afhankelijk van de stemming luidde het, maar in zijn rokje en gortdroge stem hadden we de twee … Pure geestdrift en schwung . “Your love keeps me higher” van Jackie Wilson, niet beter kon hij de verrassende set besluiten .
Het Canadese Half Moon Run bracht subtiliteit en finesse. Live krijgt hun stralende emotionaliteit een vurig randje , waar hun indie ‘onthaastings’ pop van in het begin omboog naar een gespierde , gedreven set, mede door de dubbele percussie. De nummers zitten verdomd goed in elkaar en op dit vroege uur konden ze rekenen op een sterke respons .
Iets verder stond het Belgisch-Nederlandse combo Drive Like Maria, die al een tweetal platen uithebben en het houden op intense , broeierige gitaarrock. Rock’n’roll spelplezier, zonder al te veel franjes en die zich niet verliest in allerlei tierlantijntjes.
Warhaus, het project rond Maarten Devoldere , ging met de debuutprijs lopen in een volle Club. Een sensueel prikkelende donkere sound ergens tussen de kenmerkende sound van Balthazar en Cave door de hakkende ritmes en de grauwe zegzang en vocals. Een sobere belichting , rookmachine , een verdwaalde blazer en heel wat voorgeprogrammeerde keys . Sylvia Kreusch van A soldier’s heart zat er ook voor iets tussen met haar erotiserende danspasjes. De combinatie riep een ‘Moulin Rouge’ sfeertje op. In september verschijnt het debuut ‘We fucked a flame into being’. Veelzeggend. Wat we hoorden was veelbelovend. De singles “The good lie” en “Memory” zijn sterkhouders.
Een tweede opvallende in de namiddag was Edward Sharpe . Met z’n Magnetic Zeros klonk de indie/freefolk uiterst spannend , inspiratievol en los uit de pols. Een plezierig , ontspannend setje , die positivisme en een feestgevoel uitstraalt . Hij, een Messiasfiguur, liet veel aan het toeval over , die door z’n band telkens heel netjes werd opgevangen . Hij betrok een drietal mensen uit het publiek , die zelf iets mochten spelen , zingen of een verhaal vertellen. Een neo-hippe wereld , die een beetje Woodstock schept . Toeters en bellen + blazers. Op het gevoel af dus. Ergens tussen Mumford & Sons , Devandra Banhart en Cocorosie te plaatsen .
Tijd voor ander soort ontspanning . De Ideale Wereld crew is gehuisvest op Pukkelpop , heeft een huisorkest mee, en zorgen voor humoristisch, satirisch vertier in de Wablief stage . Ze spelen in op de headliners op hun eigen unieke manier en ‘kijk op de artiest’ . De komende dagen zijn ze er ook en ze zijn een ‘must see’ om eventjes het muzikaal parcours los te laten .
De avond valt . Het Zweedse Blues Pills brengt met de jaren meer finesse in hun ruige 70s retro stoner/hardrock/blues/psychedelica . De solo’s zijn steeds graag meegenomen , maar het materiaal is intenser, opbouwender nu. Een oogverblindende zangeres Elin Larsson deed de temperatuur in de Shelter stage stijgen. Binnenkort in de AB samen met het Duitse Kadavar! Wat een welriekende patchouli-potpourri!
Strakker , potiger klonk het Amerikaanse Clutch, die eveneens uit hetzelfde potje graait als Blues Pills . Ze zijn al van in de 90s bezig btw, en ademen een desertbluesgevoel, gezien de blues/country sterk in hun sound is verweven.
Opvallend dat The Kills de Marquee niet vol kregen . Of had het jonge volkje toen al postgevat voor Rihanna?! Het materiaal van het duo Jamie Hince en de bevallige Allison Mosshart mag met de jaren minder rauw, doorleefd zijn, live zijn het (jonge) wolven die hun publiek willen oppeuzelen. De nieuwe plaat ‘Ash & Ice’ liet langer op zich wachten en verscheen pas vijf jaar na de vorige. Intussen werden we gesust met een Dead Weather album, één van de projecten van Mosshart . De nummers kregen een stevige boost mee en stralen een heerlijk staaltje sexy garagerock meets sixties uit , op de leest van de onderschatte Cramps. “No wow”, “U.R.A. fever” en “Kissy kissy” waren al meteen drie knallers . Adrenalinestoten ervaarden we door de twinkelende , hakkende , dwarse ritmes . Electro sijpelt door en er wordt wat gas teruggenomen . “Black balloon” roept fantasietjes op en koesteren we.
Zij zullen de Arenberg en de VK doen daveren . Wie hier nog stilzit , weet niet wie The Kills zijn …
We keken sterk uit naar het optreden van The Kills . Eerder dit jaar kwamen ook zij met een nieuw album op de proppen. De nieuwe songs omvatten een aanstekelijke sound maar zijn lang niet zo vurig als daarvoor. Hun show openen deden ze met “No Wow” wat ons meteen het gevoel gaf dat we een stevig setje voorgeschoteld zouden krijgen. Toch niet. De show was goed maar de power van vroeger was iets verder te zoeken. Nieuwe songs als “Doing It To Death” en “Heart of The Dog” konden ons nog steeds overtuigen. Maar ik moet zeggen dat we vettige riffs en het stevig rock’n’roll gehalte van een nummer als “Cat Claw” te horen op de debuutplaat, wel misten. (Masja De Rijcke)
Het Schotse Chvrches kon vorig jaar de set niet afwerken, nadat hun materiaal anderhalve song ver het begaf . Het trio , rond de mooie powervrouw Lauren Mayberry maakte het nu volledig goed. Ze konden op een ruimere belangstelling rekenen in de Marquee . Hun electro pop klinkt catchy , sfeervol , vinnig , scherp , en kreeg live een krachtige, heavy boost . De nummers zijn goed verpakt en haar stem is helder , indringend . De Mondriaanse projecties maken de sound nog aangenamer . Het zit allemaal goed vandaag , de pophooks , de refreinen , de beats . Oudjes “Gun” en “Mother you share” , a capella geïntroduceerd , worden gekoesterd , maar de klemtoon kwam op de nieuwe plaat ‘Every open eye’ die verdomd sterke songs heeft als “Never ending circles” , “Clearest blue” , “Keep you on my side”, “Empty threat” en “Make them god”, met een dreunende, zalvende electrobeat en telkens warm onthaald werden .
Even dwars is de mishmash ‘mathrock’ van Battles … In acht jaar tijd zijn ze nog maar toe aan de derde plaat en werden ze een strikt instrumentale aangelegenheid . In die dwarse sound horen we een unieke klankkleur, vernuftig , doordacht in elkaar gestoken, die ruimte laat voor improvisatie . Battles prikkelt, klinkt groovy en is dansbaar. “Atlas” is daar het mooie voorbeeld van. Wat dit trio op gitaar/keys, bas en zeker op drums verwezenlijkt, is ongelofelijk, creatief , opwindend . Een instrumentbeheersing vs programmeerkunsten. Het drumstel van John Stanier met die metershoog geplaatste cimbaal is het handelsmerk . Kortom, Battles was steengoed!
‘Black is the color’ , inderdaad laat op de avond was dit op zijn plaats door de slepende donkerte van Neurosis van Scott Kelly en C° . Al dertig jaar zorgen zij voor een aparte sound als vaandeldragers van de post- sludge en experimental metal , die hier bij ons bands als Amenra en Oathbreaker opleverde . Ze hebben een nieuwe plaat afgeleverd . We horen een aanhoudend spannende dreiging, werkstukken die het daglicht moeilijk verdragen , net als Swans , Isis en Sunn O))). De hypnotiserende , bedwelmende ritmes en de tempowissels vuurden ze op ons af .
We konden in de Club terecht waar de vierkoppige vrouwenband Warpaint moest spelen. Deze overtuigende indie-rock band heeft een overweldigende en dansbare show neergezet. Startten deden zij met “Elephants” gevolgd door “No Way Out”, “Keep It Healty”, “Bees” en “Biggy”. Stuk voor stuk stevige, sfeervolle en dansbare rocknummers met een passende vrouwelijke toets. Deze dames zijn ook muzikanten om U tegen te zeggen en wisten hun publiek in een blijvende flow te brengen die de heupen steeds meer heen en weer deden wiegen. Ze sloten hun show af met “Disco/Very” , te vinden op het album die ook eerder dit jaar uitkwam , en zeker en vast zijn naam niet gestolen had. De vibe bleef de hele set aanhouden en ze zorgden voor een geweldig optreden. Dit is het soort band dat de line-up van dit jaar een grote eer aandoet en voor de nodige girlpower zorgt!
(Masja De Rijcke)
Hard , verbeten fel , compact , strak , dit zijn woorden die we over hebben voor de diehard van Mastodon. Zonder al te veel poeha ging het kwartet dwars door alles heen . “Oblivion”, “Blood & Thunder” en “The Wolf loose” tekenen voor hun uitzinnig harde set. Een voortdenderende machine , die beheerst , vakkundig , uiterst geconcentreerd te werk ging.
Letterlijk werden we uitgewuifd door het Zuid-Afrikaanse Die Antwoord , één van de verrassingen een paar jaar terug met hun neurotische erotiserende dance , die nog steeds op ruime belangstelling kan rekenen, ook al was het toen ruim 1h30, toen ze konden beginnen . “Rihanna was fokking late, fuk julle naaiers” spuwde Ninja excuserend uit . A capella zong hij nog een stukje om te bewijzen dat die Antwoord niet aan lipsync of playback doet . De energie van Yolandi en Ninja is oneindig, de woede groot , de sound explosief.
Hij bijt van zich af , zij vlindert over de songs , die in een razend tempo op het publiek afgevuurd werden. Vooraan ging het publiek loos op die rollarcoaster . “Pitbull terrier”, Babe’s on fire”, “I fink u freaky” , “happy go sucky fucky” en “Enter ninja” zijn spraakmakend , roepen tot de verbeelding en waren het krachtige antwoord op Rihanna - Puike afsluiter!
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands 2016
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2016/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Pukkelpop 2016 – vrijdag 19 augustus 2016
Pukkelpop2016
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2016-08-19
Masja De Rijcke en Johan Meurisse
Aan de tweede Pukkelpopdag houden we fijne muzikale herinneringen over. Een gemoedelijke start, met rustige, sfeervolle acts, meer dynamiek door gevestigde waarden op de Mainstage, Marquee en aangename ontdekkingen op de kleinere stages.
Een overzicht
Op de mainstage hadden we Lukas Graham , die op korte tijd pijlsnel de hoogte is gegaan met “7 years old” , die op de valreep als afsluiter te horen was. Het jonge publiek smulde van de charismatische zanger , die de invloed van zijn ouders en de verlieservaring van z’n pa deelde met zijn publiek . Melodieuze pop , subtiel uitgewerkt , prikkelde, rockte live. Een sympathieke band met piano/keys , blazerssectie , veel ontblote bovenlijven, die het jonge publiekje op handen draagt , en omgekeerd erg warm werd onthaald . Een ‘Grahammania ervaarden we. Het optreden werd verhuisd naar het hoofdpodium en niemand zal het zich beklaagd hebben . Heel wat hitpotentieel hoorden we op de leest van Sam Smith , met “Mama said” als volgende topper .
The Lumineers hadden eerst af te rekenen met een fikse regenbui . Hun campfire indiefolk gaf de indruk bij de start uitgedoofd te worden , maar de vrolijke , relaxte deuntjes en het bandcharisma bevorderde de samenhorigheid. Trouwens, ze zorgen ervoor dat het genre naar een (hoger) popniveau wordt getrokken . Speelplezier ervaarden we, met een knipoog naar CCR’s “Have you ever seen the rain” en “No rain” (Blind melon) ; verder ook een Dylan als één van hun meest gerespecteerde sing/songwriters (“Subterrannean homesick blues”). Al meteen vielen een reeks sterke singles “Ophelia”, “Cleopatra” en “Hey ho” als regendruppels op ons neer. De betere regendans! Hun roots werden nooit verloochend en dat maakt hen zo lieflijk, onschuldig , goed .
Meer rock ? Jawel , Noel Gallagher heeft een sterke band achter zich High Flying Birds . “This one’s for the best footballer in England , Kevin de Bruyne!” . We wisten het snel , Gallagher is een groot fan van Manchester City. Ondanks het feit dat de Oasis songs (“Champaign supernova”, “Wonderwall” , “Don’t look back in anger”) zich hier het sterkst profileerden , en luidkeels werden meegezongen , heeft hij voldoende eigen overtuigende Britrockende nummers en bewijst hij wat een sterk songschrijver hij wel is . Het publiek geniet van die wisselende aanpak van sfeervolle , broeierige en aanstekelijke rock’n’roll/pop ondersteund van keys , piano en sax. ‘Chasing yesterday’ , de vorig jaar verschenen nieuwe plaat kwam vooral in de picture met de rockende “Lock all the doors” en “You know we can’t go back” en prachtsingles “In the heat of the moment” en “The ballad of the mighty I“. Ook “AKA what a life” van een paar jaar terug , onderstreept met een vette streep zijn talent. Soms misten we wat bezieling , maar coolness is nu net één van Gallaghers eigenschappen . Af en toe kon het vocaal bij gescherpt worden , maar in één adem besluiten we ‘Brit- pop’ rockt !
The Chemical Brothers van de electrowizzards Ed Symons en Tom Rowlands hadden iets te vieren vorig jaar , ze bestonden twintig jaar , hadden nieuw werk en trokken op festivaltour . Vorig jaar op Werchter , dit jaar op Pukkelpop; een greatest hits , verweven met een soort DJset, hoorden we. Tot slot vuurden ze nog enkele classics op ons af . De prachtige projecties en beelden gaven elan aan de bigbeats. “Hey boy , hey girl” is intussen de vaste openingstreffer , de “Chemical beats” hun vertrouwd geluid , en verder pompten ze een “Do it again” en “Go” in het eerste deel . “Setting sun”, met Noel’s galmende gitaar, zat middenin de set. Kwalitatieve sterkte die ze moeiteloos verder zetten in “Star guitar” , New Orders “Temptation” en “Elektrobank”. Veel moois zat verweven in de collage van hun DJset , die hun psychedelica roots niet verloochent.
Ze hebben opnieuw aansluiting gevonden bij de jongeren , een volle wei ging hier uit zijn dak. Velen verlieten even de Dance hall en andere Boiler toestanden om deze pioniers aan het werk te zien . “Leave home”, “Galvanize” , “Block rocking beats” maakten van hun party een stomend feestje , die verder werd gezet met de Nieuwe Lichting Chase & Status .
En verder?
In de vroege namiddag hadden we een drie- ineen, de electropop van Anne-Marie , die al tweetal hits te pakken heeft , “Do it right” en “Alarm” . Net als onze Billy , moeten we haar talent nog afwachten . We lieten de sound van het popsterretje graag over ons heen komen. Goed dus, maar nog niet voldoende om te blijven hangen , maar de jonge spring-in-t veld deed zeerzeker haar best .
The DMAs zijn opkomend talent uit Australië . Ze worden wel de Aussie-Oasis genoemd . Die invloed is onmiskenbaar , maar reken een Ride in gedoseerde pedaaleffects er ook maar bij . De shoegaze was dus uiterst beheerst in hun fijngevoelig, zoetgevooisd geluid .
Tot slot Hypochristmutreefuzz, een bijna onuitspreekbare bandnaam uit ons eigen Belgenlandje , met zes op het podium , houden het op tegendraadse , noisy ritmes. “Schizophrenic blues” is een van de songs en daarmee is alles gezegd, die ergens Sonic Youth en Birthday Party samenvoegt .
Een relaxte namiddag ervaarden we met Astronaute , de volgende op de Wablief stage .Net als hun projecties zagen, hoorden we in alle rust de golven van de zee . Een melancholisch Duyster concept , langzame pracht , gebaad in gedoseerde effects, raakte , maar net niet diep genoeg.
Ook het beloftevolle Zwitsers – Duitse popduo Boy van de bevallige dames Aleska Steiner en Sonja Glass, speelde lichtvoetig werk , die ergens Haim, Cranberries en het oude onderschatte Sundays (remember Harriet Wheeler als zangers!) deed opborrelen . 2 drummers gaven meer diepte om het deels semi-akoestisch materiaal sterkte te geven . Apero-time dus met Boy , die Robin Proper-Sheppard van Sophia achter zich hadden als producer.
Een nieuw Belgische upcoming star is TSAR B. Je kent de dame wellicht van de Amy Winehouse cover “Back to Black” in samenwerking met Oscar and The Wolf. Dit nummer werd gebruikt voor de soundtrack van Adil El Arbi’s filmdebuut ‘Black’. Een groot repertoire heeft zij nog niet maar haar reeds uitgebrachte nummers “Myth”, “Escalate” en de laatste nieuwe single “Swimm” zijn alvast veelbelovend. Op podium werd ze vergezeld door twee toetsenisten en een drummer, zelf vult zij haar set af en toe aan met haar viool. TSAR B maakt diepgaande elektronische muziek die een internationale klank beheert. Ook beschikt deze zangeres over een rustgevend stemgeluid dat perfect aansluit bij de diepe baslijnen. Wij hopen in de toekomst nog veel van haar te horen en wachten alvast in spanning af. (Masja De Rijcke)
Volgende op onze lijst was Show Me The Body. Zij waren te bezichtigen in Pukkelpops’ kleinste tentje De Lift. Wij kregen van deze mannen een stevig setje voorgeschoteld met veel gitaargeweld en loeiharde noise geluiden. De hevige vertoning was echter wel van korte duur want het optredentje heeft amper 25 minuutjes geduurd. De single “Body War” , titelnummer van het debuut wist hun het meest van al te overtuigen , een fors, robuust nummer dat een perfecte samenvatting was van het volledige optreden. Stiekem waren wij wel een beetje teleurgesteld dat “Bone Soup” ,die op hun EP te vinden is, geen plekje bemachtigde in de setlist maar ons hoort u niet klagen. Kort en krachtig was het motto van deze mannen maar wij hopen wel binnenkort een iets rijker gevulde setlist. (Masja De Rijcke)
We zijn niet direct een jazzliefhebber , maar al enkele bands, artiesten weten het te integreren in een popconcept . Jaga Jazzist , Badbadnotgood , Tortoise en ons Taxiwars, Jeff Neve zijn er zo een paar en zorgen voor een andere, brede invalshoek . Graag voegen we Gogo Penguin in het rijtje toe . Wat waren we hier onder de indruk van de drie uit Manchester. Vakmanschap en beheersing door volgende instrumenten , drums, contrabas en vleugelpiano. De sound was cinematografisch en groovy. Ondanks het feit dat ze al een pak jaar bezig zijn, worden ze pas nu ontdekt .
In de Club staat GoGo Peguin. De Britten worden de nieuwste jazzsensatie van het moment genoemd en zij hebben deze status alle eer aangedaan. Hun jazzy sound beschikt over een heel rustige vibe die tegelijk ook dansbaar is. Op het podium was er een pianist , drummer en bassist aanwezig, wat net genoeg was om een indrukwekkende show neer te zetten. Het trio wordt weleens vergeleken met Kamasi Washington en Kendrick Lamar maar wij zijn toch vooral fan van GoGo Penguin zelf. Deze future jazzband is zeker eentje om in de gaten te houden en een volgende optreden zouden wij zeker zien zitten. (Masja De Rijcke)
Na de geweldige future jazz van GoGo Penguin begeven we ons naar de Shelter waar de hardcore punk van Stick To Your Guns loeihard door de boxen werd geramd. Zij zijn een begrip in dit hardcore wereldje en hun performance laat niets aan de wensen van hun fans over. Hits als “We Still Believe” en “Against Them all” werden luidkeels meegebruld en zorgden voor een moshpit van jewelste. Gewelddadige gitaren en screams weerklonken als een bronstige beer. Ze werden hier tijdens elk nummer boven gehaald en bleven het publiek telkens meer en meer opjutten. Je moet er voor zijn maar wij hebben ons alvast heel goed geamuseerd en zijn blij dat we tent heelhuids verlaten hebben. (Masja De Rijcke)
Mura Masa moest last instant cancellen , maar de plaats werd goed ingevuld door Jamie Woon . Het nieuwe materiaal liet een tijdje op zich wachten , maar de donkere trippende dubstepsound , is meer doordrongen van soul , funk, jazz en pop . Een breder klankenpalet , aangename, swingende grooves die het ‘nightclubbing’ gevoel overstijgen. Het komt het materiaal ten goede en tilde nummers als “Movement”, “Night air”, “Celebration” en “Sharpness” met soulfulle backing vocals naar een hoger niveau .
Eenvoud siert het Britse duo Jason Williamson en Andrew Fearn , Sleaford mods , die het moet hebben van onnavolgbare, verbeten rappende streetpunk (in Nottinghams dialect) en een drumcomputer. Op z’n John Lydon’s en The Streets , met een dreunende , dansbare, pompende beat, wordt de klok tekstueel teruggedraaid naar de punk van 76 en de huidige Brexit shits. Williamson rapt , spuugt over de lekker groovende , bonkige beats van bas en drums op de laptop van Fearn heen . En die Fearn , de pet wat voorover, hoeft niet meer te doen dan de startknop van z’n laptop in te drukken, die op een tafeltje of enkele omgekeerd gestapelde lege bakken staat; hij staat er stilzwijgend mee te rappen , de ene hand in de zak en met de andere blikjes bier achterover kiepen, het publiek enthousiasmerend.
We kregen een rollercoaster van korte , kernachtige , rauwe, dansbare tracks , die durven te dreunen op een repeterende Suicide beat , een diepe basstune kunnen hebben en dus op die manier traag, loom , slepend en meer uptempo kunnen klinken . Met songs als “Bronx in a six”, “Face to faces”, “Arabia”, heeft het duo een handvol sterke tracks uit . Ondanks de opgeheven vuist en de opgestoken middelvinger , schuilt er wat humor in dat protest. En ze stelden een paar ‘new ones’ voor , waarover ze zich, schijnt, de komende periode gaan bezinnen . Iets bijzonders, apart . Kon op heel wat belangstelling rekenen.
Jack Garratt is één van die fijne nieuwe ontdekkingen , waarvan je afvraagt waar die man je hele leven was . Hij doet het op z’n eentje , elektronica , gitaar staat allemaal bij z’n imposante drums. Moeiteloos speelt hij de instrumenten bij elkaar . Als snel liep de Marquee vol voor het multi-talent of zat de regenbui er voor iets tussen ? We hoorden indie , pop , r&b, triphop , drum’n’bass . Je zegt het , hij doet het . “Breathe Life” , “Weathered” , en de pas afgewerkte track “Far cry” zijn er maar een paar van die heerlijke motiefjes wat deze know-it-all kan . En trouwens , hij beschikt daarenboven nog over een sterke stem , een meerwaarde.
Andere koek hadden we van het Canadese Crystal castles , die hun neurotische loeiharde elektronica/electroclash/hardcore/noise deed knallen. De drilboor gekenmerkte sounds (vroegere referentie Atari teenage riot/Otto von Schirarch, Alec Empire) zijn minder heftig , indringend en ontspoord. Ze steken er een melodieus, bezwerende dansbare groovy beat in . Ze zijn gematigder geworden . Ze hebben een nieuwe zangeres , Edith Frances, die minder wild tekeer gaat . Haar stem zweeft over de nummers en af en toe gilt, schreeuwt ze. Een mistig decor en stroboscoops sieren . Crystal castles is nu meer en meer doordrongen van tech/house, maar blijft wel een uniek plaatsje innemen.
Terug van weggeweest zijn Crystal Castles. De Canadezen mochten de Marquee onveilig maken met hun extravagante en experimentele elektronische muziek. Gek genoeg gebruiken zij daarvoor samples van computerspelletjes uit de jaren tachtig. Vanaf het eerste geluid dat uit de boxen weerklonk hadden wij dik spijt dat we onze oordoppen vergeten waren. De Beats die uit deze boxen klonken , deden namelijk onze trommelvliezen ogenblikkelijk springen. Het duo zorgde voor een muzikale ontploffing van jewelste en liet ons kennismaken met hun nieuwe bombastische songs die te horen zullen zijn op de komende nieuwe plaat. Eerdere nummers klonken bekend in de oren van het publiek en lieten hen meteen meters de lucht in springen waardoor de Marquee een heuse aardbeving meemaakte. Voor al degenen die deze gewelddadige show hebben moeten missen. Crystal Castles zal op zaterdag 17 december te zien zijn in de Ancienne Belgique , Brussel. (Masja De Rijcke)
Roisin Murphy heeft haar set aangepast op de festivals . Oude Molokokrakers als “Forever more” , de opener vanavond , en “Sing it back” afgewisseld met haar solomateriaal , worden gespeeld . Haar songs zijn met de jaren grilliger . “Overpowered” , “Cannot contain this “en de nieuwe “Explotation” liggen ook al ver uit elkaar door haar experimenteerdrift. Live worden haar songs hertimmerd, ondergedompeld in elektronica en in een dampend , funkende groove gestoken. Haar band is perfect op haar ingespeeld . De kledijwissels , de maskers , de acts , de projecties , kortom het visuele schouwspel , het toont aan dat Grace Jones hier in de buurt was …
De avond besloten we met het dromerige , sfeervolle Marble sounds , rond Pieter Van Dessel, één van ons best bewaarde geheimen , die de kunst van het songschrijven en de pop goed beheersen ; hartverwarmende, melancholische droomsongs dus. Met zes op het podium en een backing vocaliste . Songs van een ongebreitelde schoonheid . Live krijgen de songs een boost , maar de finesse en fijngevoeligheid blijven . “The first try”, “Leave a light on” … Zeker weten!
Dat lichtje werd al snel gedoofd door de opwindende garagerock’n’roll van The Oh Sees . Twee drummers mepten er synchroon op los , de gitaren klonken scherp , strak. Een vuil , vunzig, smerig , vettig , prettig geluid met een bluesy , psychedelische tune! Een stomend concertje , waar iedereen naar adem hapte! Wat een dynamiek, dansende mensen vooraan en pintjes in ’t rond.
De absolute top performance van dag twee op Pukkelpop is ongetwijfeld die van The Oh Sees. Hun muziek kan in verschillende rock genres omschreven worden als garage rock, psychedelic rock, art punk, ... maar dan wel van de bovenste plank. Deze band heeft al een zee van albums op hun naam staan en wisten hier nog steeds ruimschoots mee te overtuigen. Hun hits als “Toe Cutter/Thumb Buster”, “Flood’s New Light” en “Lupine Dominus” vielen in de smaak. Maar vooral de tracks van hun Album ‘Carrion Clawer/The Dream’ komen in grote mate aan bod en wisten het publiek zodanig op te hitsen , dat er af en toe eens een moshpit aan te pas kwam. Stilstaan op dit optreden was praktisch onmogelijk en ook zanger John Dwyer dacht er hetzelfde over. De sfeer zat goed en dat was ook duidelijk te zien op podium. Een dikke 10/10 als je het mij vraagt! (Masja De Rijcke)
De progressive metal van het Zweedse Opeth klinkt en is erg creatief . Ze zijn een graag gezien band op Pukkelpop. De songs ondergaan verrassende wendingen , tempowissels en zijn hard – zacht; psychedelica , blues, jazz, grindcore sijpelen door en vocaal gaan de zangpartijen van Mikael Akerfeldt samen met grunts . De ene keer klinkt hij even zoetgevooisd als een zondagse koorzanger, de volgende seconde als grafstem uit een slechte horrorfilm.
De nummers van deze sympathieke band worden tot op het bot uitgediept; het is dan ook geen wonder dat je tien minuten lang een song letterlijk ondergaat . Het lijkt wel een mini-opera met onverwachte tempowisselingen en symfonische intermezzo’s. Puik werk!
Op de tonen verderop van Chase & Status konden we sterke tweede Pukkelpopdag besluiten.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands 2016
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2016/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Pukkelpop 2016 – zaterdag 20 augustus 2016
Pukkelpop 2016
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2016-08-20
Masja De Rijcke en Johan Meurisse
We hadden een evenwichtig parcours uitgestippeld van verschillende podia . Dance en rock waren vandaag sterk verenigd, van LCD Soundsystem , Jamie Lidell , Anderson. Paak , naast een Marky Ramone en Minor Victories; ook veel goeds in de dancehall met Dua Lipa en Soulwax .
Die Boiler, Castello en Dancehall nemen een prominente plaats op Pukkelpop in en duwen de andere stages in de back . Het siert de programmatoren dat zij door de jaren hier veel in geïnvesteerd hebben .
Vandaag was het een dagje Pukkel ten top …
Een overzicht van het parcours
Dancehall zei U? Jawel , Al vroeg in de namiddag stond AlunaGeorge , rond de bevallige schone Aluna Francis en de elektrotechneut George Reid . De r&b , soul, funk en hiphop werd in groovy, zwierige dansbare electrobeats en dubstep geplaatst. Een fris twinkelende sound , die ergens Moloko verraadt en waar tussen in Aluna (vocaal) hotst . Al heel wat volk vroeg geniet , heupwiegt , danst op deze dampende ritmes; een broeierige, hotte , toegankelijke sound met duidelijk hitpotentieel . Een ‘Body Music’ door songs als “You know you like” , “I’m in control” , de nieuwe sterkhouder “Mean what I mean” en de doorbraak “White noise”. Al meteen een fijne performance van deze heerlijk verschijning , die in de picture kwam met haar gastbijdrage bij Disclosure “. In het najaar ‘een must see’ in de Bota!
Een nokvolle tent hadden we voor de Brits –Kosovaarse jonge Dua Lipa , die ons door het voorjaar loodste met de schitterende single “Be the one” . Een heuse band had ze achter zich , en zelf was de schone te zien in haar Raptor t-shirt en rodeobroek . Heel wat jong volk droeg de charismatische artieste op handen . Ze was sterk onder de indruk . Het materiaal is niet allemaal op het niveau van een zwierige , dansbare ritmiek, ze heeft ook een rits slepende , donkere, tragere nummers op de leest van London Grammar gedragen door haar diepe , indringende stem . “Good times” (in Jamie xx remix), “Hotter than hell” en haar doorbraaksingle deden de Dance hall daveren. Op het ontdekkingsfestival Eurosonic werd ze gekoesterd en veelbelovend onthaald , in het najaar kan dit voor een breder publiek in de AB!
“Welcome to our birthday party …” Ons eigen The Subs heeft iets te vieren. Ze bestaan tien jaar. De eerste tunes van “Are you excited“ (“Music is the new religion”) staan garant voor een stomende party . De Pessemier is bij zijn fans te vinden , crowdsurft en baant zich letterlijk een weg door de mensenzee. Het publiek hotst , botst , danst , handjes in de lucht , ‘de oohoohs’ galmen op de bonkende , pompende electrobeats en schurende , scheurende gitaren.
De beatbastards zijn en blijven populair met hun geflipte electro/house/techno/wave , “Kiss my trance” , “Fuck this shit” , “Face of the planet” en de dolle gekte met een verwaaide Franstalige “ Pope of dope” waren zondermeer treffers . Het feestje werd nog completer met oud lid Stefan Bracke en een metalgitarist , die de sound nog heftiger maakte. The Subs – wat een pletwals!
Kroonstuk was Soulwax van de Dewaele Broertjes, die begonnen na de set van LCD Soundsystem , van onmiskenbare invloed op hen . De retroSoulwax is definitief opgeborgen . Met de jaren deden ze DJ ervaring op , kregen we het succesvolle 2 Many DJs dat evolueerde naar een Soulwax Nite versions, welke ‘.0’ ook . Ze verwerken die punkfunk in een potpourri van elektronica, elektro, breakbeats, neurotische trance en vervormde vocals opgezweept door een diepe bas en drums.
Ze werden aangekondigd als een project met ‘three staccato drums and analogue synths’ . Iets speciaals verwezenlijkten ze , met een combo van (jawel) drie drummers ( metaldrummer Igor Cavalera btw!), een bassist en backing vocalistes. De broers staan rechtover elkaar omgeven van immense elektronica, en gaan diep, rauw, knallend, schurend en dreunend . Een hectische, chaotische gekte! Vroegere nummers worden herwerkt , her geïnterpreteerd, lopen over elkaar en door elkaar met nieuwe nummers . “E-talking”, “Miserable girl” herkennen we ergens; de driedubbele drumsalvo’s op “NY excuse” , vormt een ongelofelijke apotheose. Wat een samenspel van de broers met de band! Iedereen was verbaasd , onder de indruk en ging overstag op die unieke elektrorock . De dance hall ontplofte . Wat een terugkeer. Nu zien hoe ze dit ooit op plaat krijgen …
Eerder op de mainstage hadden we ook iets lekkers zoets en dansbaars met LCD Soundsystem en in de vroege namiddag Anderson .Paak and The Free Nationals.
Het NY-se LCD Soundsystem , rond de excentrieke spil James Murphy, heeft na vijf jaar elkaar opnieuw gevonden . Tien jaar terug lanceerden zij punkfunk in dansversie , hypnotiserend, bedwelmend , bezwerend, ritmisch , melodieus .
LCD Soundsystem was hier één van de headliners , maar bij het jonge volkje zijn ze niet echt gekend om de andere dansbare site van het terrein te verlaten . Op de koop toe begint het dan nog te regenen midden de set , waardoor enkel de ‘die-hard’-LCD’s fans overblijven . We zagen Murphy, zijn rechterhand Whang en de band op hun best, scherp , strak , groovy en innemend . Heel wat elektronica, synths , drumkits en versterkers stonden opgesteld op het podium . Jawel , negen man zagen we daar wel bezig .
Anderhalf uur kregen we een backcatalogue , in een compacter rockend jasje, gekenmerkt in repeterende , melodieuze en ontspoorde ritmes. De LCD punkfunk werd een gegeven door de gitaarriedels, de diep dreunende basses, de doortastende bleeps en de opbouwende groove. Murphy spuwt z’n praatzang in een overgemoduleerde microfoon.
Een losgeslagen gekte, zeker als klassesongs “Get innocuous” , “Yeah yeah” , “Losing my edge” werden afgevuurd . Hier werden de dansspieren getriggerd en werden we letterlijk meegesleept en -gezogen. “The time has come” , inderdaad . “Us vs them” en “Daft punk is playing at my house” zorgden voor een heerlijk rock-elektronische start. Popelektronica van een meer gewoon afgelijnd niveau zat er tussen met o.m. “Tribulations”, of lichtvoetiger door “You wanted a hit” en “NY , I love you but you’re bringing me down” , lounge/nightclubbing, in een decor op z’n Jimmy Fallons; Murphy ging vocaal door merg en been. Frank Sinatra zou jaloers zijn. Hij mag er dan verwaaid, warrig uitzien , een paar flessen wijn achterover gekieperd hebben , live zagen we professie en een aardige , sappige , spannende , venijnige en stekelige band .
Het liedje van LCD lijkt nog niet uitgezongen . De 90s ravers beleefden ‘the time of their life’ hier . Benieuwd wat de toekomst brengt .
Een ander hoogtepunt noteerden we in de vroege namiddag met de Californische singer/rapper Anderson .Paak . Hij kon al op een volle wei rekenen en blaast het hiphopgenre nieuw leven in . Jawel, met een band achter zich , die meer diepgang brengt en soul, r&b voller , steviger laat klinken in een groovy ritmiek. Zeker ook als we de man zelf achter de drums zien en hij rapt en zingt . Het jonge volkje smelt voor die genietbare , zwoele, aanstekelijke , dynamische sound , scherp , relaxt , dansbaar . De band is perfect op .Paak ingespeeld . Het soult , funkt , groovet, een The Roots op hun best; een stikjaloerse Kendrick Lamar valt voor zo’n beloftevol artiest . Kan ook niet anders als je de doorbraaksingle “Am I wrong/luh you” een Bowie’s “Let’s dance” tune geeft ; verder klinkt hij even overtuigend op “Come down of tracks” , “Heart don’t stand a chance” en “The season/carry me”. In het voorjaar was de Bota al uitverkocht , na vandaag lonken de grotere clubs . Schitterend vieruurtje!
Een aanstekelijk luik dus met deze twee , dat inwerkte op de dansspieren , maar Pukkelpop had vandaag nog veel schoons geprogrammeerd – Een overzicht …
Kort na de middag hadden we de jonge UK belofte Vant , die nauw verwant zijn met het oude Subways. Het stof werd uit de oren geblazen door hun rauwe , gruizige garage rock’n’roll. Het is altijd aangenaam zo’n bandje te zien dat rockt , knalt!
Iets later stond op dezelfde mainstage Gnash , de uit LA afkomstige 22 jarige producer; hij had een DJ mee en bracht minimal lounge soul/r&b beats’n’grooves . Een zonovergoten Pukkelpop onderging de aangenaam lome beats en genoot. Terrasjesweer met een onderkoelde cocktail was het beeld dat zich opdrong . Het hitsingletje “I hate I love you” (op plaat met Olivia O’Brien) zorgde voor de doorbraak , wat al een ruime belangstelling opleverde . Niet echt verrassend , maar uiterst genietbaar; het publiek liet zich meeslepen in ‘oohoohs’ en handjes zwaaien …
Niet enkel Bazart heeft België in zijn broekzak zitten maar ook voormalig Rock Rally- winnaar Warhola is goed op weg. Zij hebben dit jaar een mooie EP de wereld ingestuurd die zij met volle overtuiging voor een zo goed als volle tent brachten op de wei van Pukkelpop. Hun bekendste nummer “Unravel” deed ons even zweven maar ook “Lady”, “Red” en “Reshape” vielen bij ons en bij de aanwezige festivalgangers in de smaak. De melancholische dreampop en de hoge noten van Oliver Symons brachten ons gedurende volledige setlist naar hogere sferen. Een leuke trip naar betere oorden. Wij kijken zeker uit naar het debuut en een volgend concert. (Masja De Rijcke)
Vanthilt’s Arbeid Adelt! is al vijfendertig jaar bezig en stond nog nooit op één van de Pukkelpopstages . Hij was hier al eens presentator en kon zich met nu met Jan Van Roelen en Luc Van Acker uitleven op het podium . Drie verschillende personalities, even verscheiden gekleed (een Van Acker in camouflagepak op deze hete namiddag!) , dwarsten hun oude hits met nieuw werk uit de nieuwe plaat ‘Slik’ . Nederlandstalige minimal, wave en elektropop , in een anarcho- absurdistisch karakter en vrolijke chaos, lokte een volle Wablief tent. Arbeid Adelt! was hier populair en trok een divers publiek aan. De set was energiek, dynamisch , leuk , speels , doordacht van de nodige flair, charme en humor … In die elektro/wave werd de subtiliteit en finesse niet het oog verloren! “Popcornmario”, “50000 hats” , “Het systeem“, ze nestelden zich moeiteloos naast die intrigerende opgestofte “Jonge helden”, “De man die alles noteert”, “ Ik sta scherp” , “Lekker westers”, “De dag dat het zonlicht niet meer scheen” en een verbasterd “Death disco” . Op het einde jamde het trio lekker door . Arbeid Adelt! stond verdomd scherp!
De iets jongere bompa’s van Grandaddy speelden in 2012 al een eerste comeback op Pukkelpop. De band rond Jason Lytle breit er een staartje aan en keert nu terug , waarbij een nieuwe plaat in ‘t verschiet ligt . De houthakkershemden zijn opgeborgen, de baarden bijgeknipt , maar ze zijn nog steeds onder een petje te bewonderen . De catchy psychedelische ‘wegdroom’ pop is bezwerend, meeslepend , opzwepend en blijft na al die jaren overeind . Lytle zweeft vocaal over de nummers heen. De gitaar- orgelpartijen zijn iets unieks en kregen een dosis galm mee. Ze speelden sterk materiaal als “Hewlett’s daughter” , “El caminos in the west” , “The crystal lake” en “A.M. 180” , voorzien van een rits weirdo projecties en beelden, uit de oude doos, vloeistofdia’s gecombineerd met shoppingcentra, gekke tractorpullings , accidenten op een crossparcours … “Only one new one” scandeerde hij braafjes, “Way we won’t”, die hun rootspsychedelica met een groot uitroepteken bevestigt.
King Gizzard and the Lizard Wizard zijn Australiërs met een missie, namelijk hun fans meenemen op een psychedelische trip terug in de tijd van 70’s psychedelica. En daar zijn zij heel goed in geslaagd. Een opzwepende band die beschikt over twee drummers die er beiden voor zorgen dat hun sound sterker wordt gemaakt en hen onderscheidt van andere soortgelijke bands. Ook de rest van de muzikanten spelen op hoog niveau en weten hun publiek met open mond naar het podium staren. Wat hen ook speciaal maakt , is dat zij enkel hun laatste nieuwe plaat ‘Nonagon Infinity’ volledig hebben gespeeld en nummers van hun vorige platen achterwege laten. Dit kan voor sommigen misschien teleurstellend zijn maar wij zijn 100% overtuigd van hun aanpak en hebben met volle teugen genoten. (Masja De Rijcke)
De funkende soulpop van Jamie Lidell tekende voor de ideale zonsondergang op Pukkelpop . We zagen de getalenteerde Brit al in allerlei gedaantes. Hij heeft nu een full live band achter zich, materiaal en een singer op hun best . Wat een dampende groove , vol geluid dat triggert en happy feelings verwezenlijkt . Hij profileert zich ergens tussen Stevie Wonder, Prince en Jamiroquai in . In oktober komt de nieuwe plaat uit, ‘Building a beginning’ ; de single “Walk right back” meet zich naast de oudere “Multiply” , “Another day” , “Little bit of feel good” en “When I come back around” . Even konden we op adem komen op het innemende , ingetogen “I live to make you smile”, dat hij schreef voor zijn tweejarig zoontje . Lidell geeft z’n materiaal een live boost. De blanke soulzanger pakte ons volledig in . Sterkhouder! In het najaar in de AB.
In de Lift konden wij de meest beloftevolle band van Denemarken zien spelen. Althans zo wordt de band Liss omschreven. Wij hadden hier echter onze twijfels bij en vonden deze band allesbehalve. Het Justin Timberlake gehalte liep naar mijn bescheiden mening hoog op en deze band kon mij helemaal niet overtuigen. Het publiek dacht daar echter anders over en we moeten eerlijk toegeven dat de sfeer er goed inzat. De aanwezigen hebben ruimschoots gedanst en genoten. We zien een mooie toekomst voor deze elektroniche soul popband, gezien de omstandigheden . (Masja De Rijcke)
Taxi Wars, het jazzproject van Tom Barman (dEUS) en saxofonist Robin Verheyen was de laatste avond te zien in de Wablief!?. Het is een veelbelovend project dat live zeker kan overtuigen maar door het geroezemoes in de tent van de voorbijgangers die kwamen schuilen voor de regen was Barman toch even van zijn melk. Hij wees iedereen erop ‘respect te moeten hebben voor de band en de mensen die echt van het concert wouden genieten: “Het zijn hier geen laptops op het podium … Het is gevoelige muziek”. Desondanks was dit een heel goede , gevarieerde show. Zowel rustige gevoelige songs als dansbare zweverige jazz kwam hier aanbod. En wij hebben er zeker van genoten. (Masja De Rijcke)
De existentiële pop van Oscar & The Wolf moesten we genoodzaakt aan ons voorbij laten gaan door het boeiend slotoffensief van Marky Ramone ’s Blitzkrieg, één van de Ramones drummers , die het muzikaal erfgoed van veertig jaar terug in bijna evenveel nummers ( lees: zeker de helft!) speelde . Joey, Johnny en Dee Dee worden op zo’n momentum op handen gedragen . Maar ook Lemmy werd geëerd.
“ One –Two –Three – Four” , in een sneltempo vuurde Ken Stringfellow (jawel van The Posies) samen met een gitarist, een bassist en Marky , de rits nummers op ons af , “I Don’t Care”, “Sheena Is a Punk Rocker”, “I Wanna Be Your Boyfriend”, “ Rock’n’roll highschool”, “The KKK Took My Baby Away”, “Pet Sematary” … Ze flikten het , ‘Blitzkrieg punk stills alive’!
Voor we de Boilerroom en soortgelijken onveilig gingen maken namen we nog even een kijkje in de Shelter voor Marky Ramone’s Blitzkrieg. Deze enige overlevende Ramone en plaatsvervanger van voorganger Tommy kwam met Ken Stringfellow (Posies) en Captain poon (Gluecifer) alle legendarische Ramones hits voor ons brengen. Duidelijk dat je dit niet mocht missen. Punk herleefde, net zoals de oude punkers die aanwezig waren in de Shelter. Ruim twintig Ramones nummers werden hier door de boxen geramd waaronder “I don’t Care” , “Sheena Is a Punk Rocker”, “I Wanna Be Your Boyfriend”, “Gimme Gimme Shock Treatement”, ... Te veel om op te noemen zeg maar. Eindigen deed de legendarische drummer uiteraard met “Blitzkrieg Bop”. Deze show werd opgedragen aan zijn voormalige collega’s Dee Dee, Johnny en Joey die al enige tijd een rockende ster aan de hemel zijn en Lemmy die ons nog niet zo lang geleden heeft verlaten. Voor hem speelde Marky het nummer “R.A.M.O.N.E.S” van Motörhead maar ondertussen waren er nog enkele andere covers in de setlist opgedoken zoals de punkversie van Louis Armstrong’s “What a wonderfull world”. Het was een show om nooit te vergeten! (Masja De Rijcke)
Het gelegenheidscombo Minor Victories houden we maar best in ‘t oog , zeker voor wie houdt van een potje Slowdive – Swervedriver – Loop - My Bloody Valentine - Ride – Jesus & Mary Chain en Mogwai . Een Muzikale Schoonheid wordt hier samen geperst in een reeks stekelige, stevige songs met een gepaste , beheerste dosis effects , fuzz, galm en noise . Minor Victories is het bizar getalenteerde Rachel Goswell (Slowdive), Justin Lockey (Editors) , Martin Bulloch en Stuart Braithwaite (Mogwai). Samen klonken ze gedreven, behielden een intense spanning en zorgden voor een intens beleven; ze dienden stroomstoten toe en feedback explosies . Ride , die hier vorig jaar maar een matige set speelde, werd weggeblazen.
Pukkelpop kon voor de alternatieveling niet beter eindigen …
Op die manier besloten we Pukkelpop 2016 - Een gevarieerde Pukkelpopaffiche , die de kaart van gezelligheid meer dan ooit trok en op de verschillende stages voldoende moois van genres en ontdekkingen te bieden had. Tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands 2016
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2016/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Jazzmuzikant en componist Toots Thielemans overleden
Jazzmuzikant en componist Toots Thielemans is vanmorgen overleden. De mondharmonicaspeler was 94 jaar. Dat heeft zijn management aan Belga gemeld.
Thielemans overleed in het ziekenhuis, waar hij verzorgd werd na een val vorige maand. "Toots Thielemans is deze ochtend in het ziekenhuis in zijn slaap overleden", zegt zijn manager Veerle Van de Poel. "Hij lag sinds vorige maand in het ziekenhuis, nadat hij ten val was gekomen, maar het is niet zo dat er complicaties waren opgetreden. Hij is overleden door ouderdom, zijn lichaam was gewoon op."
Toots Thielemans werd als Jean Baptiste Frédéric Isidor Thielemans geboren op 29 april 1922 in de Brusselse volkswijk Marollen. De jazzlegende werd in 2001 door koning Albert II tot baron verheven.
Thielemans stopte zijn muzikale carrière in maart 2014. Alle geplande concerten werden afgelast omdat de muzikant zich niet meer sterk genoeg voelde om nog een volledig optreden te spelen.
Vlamerikaan
Thielemans speelde met de grootste jazzmuzikanten, zoals Miles Davis, Chet Baker, Charlie Parker, Benny Goodman, Ella Fitzgerald, Peggy Lee en Billy Joel.
Thielemans begon in de jaren 30 mondharmonica te spelen om zijn longen te trainen, omdat hij last had van astma. Zijn artiestennaam Toots is een verwijzing naar de muzikanten Toots Mondello en Toots Caramata. In 1964 kocht de Belg een huis in Amerika en vanaf dat moment woonde hij daar ook het grootste deel van de tijd.
Hij behield een groot huis in Brussel. Door die combinatie werd hij ook wel een 'Vlamerikaan' genoemd. Later kreeg hij twee eredoctoraten aan de universiteit van Brussel, zowel Franstalig als Nederlands. (Bron: HLN)
Pukkelpop 2016 – vrijdag 19 augustus 2016 – impressies dag 2
Aan de tweede Pukkelpopdag houden we fijne muzikale herinneringen over. Een gemoedelijke start, met rustige, sfeervolle acts, dan meer dynamiek door gevestigde waarden op de Mainstage, Marquee en aangename ontdekkingen op de kleinere stages.
Een overzicht
Op de mainstage hadden we Lukas Graham , die op korte tijd pijlsnel de hoogte is gegaan met “7 years old” . Het jonge publiek smulde van de charismatische zanger , die de invloed van zijn ouders en de verlieservaring van z’n pa deelde met zijn publiek . Melodieuze pop , subtiel uitgewerkt , rockte live. Een sympathieke band , veel ontblote bovenlijven, die het jonge publiekje op handen draagt , en omgekeerd erg warm werd onthaald . Het optreden werd verhuisd naar het hoofdpodium en niemand zal het zich beklaagd hebben . Heel wat hitpotentieel hoorden we op de leest van Sam Smith , met “mama said” als volgende topper .
The Lumineers hadden eerst af te rekenen met een fikse regenbui . Hun campfire indiefolk kon de samenhorigheid maar bevorderen op dat moment. Trouwens ze zorgen ervoor dat het genre naar een (hoger) popniveau wordt getrokken . Speelplezier ervaarden we, met een knipoog naar CCR’s “have you ever seen the rain” en “no rain” (Blind melon) ; verder ook een Dylan als één van de meest gerespecteerde sing/songwriters (“subterrannean homesick blues”). Al meteen vielen een reeks sterke singels als “ophelia”, “cleopatra” en “hey ho” als regendruppels op ons neer. Hun roots werden nooit verloochend en dat maakt hen zo lieflijk, onschuldig , goed .
Meer rock ? Jawel , Noel Gallagher heeft een sterke band achter zich High Flying Birds . Ondanks het feit dat de Oasis songs (“champaign supernova”, “wonderwall” , “don’t look back in anger”) luidkeels werden meegezongen , heeft hij voldoende eigen overtuigende Britrockende nummers en bewijst hij wat een sterk songschrijver hij wel is . Af en toe kan het vocaal bij gescherpt worden , maar in één adem besluiten we ‘Brit- pop’ rockt !
The Chemical Brothers van de electrowizzards Ed Symons en Tom Rowlands hadden iets te vieren vorig jaar , ze bestonden twintig jaar , hadden nieuw werk en trokken op festivaltour . Vorig jaar op Werchter , dit jaar op Pukkelpop; een greatest hits , verweven met een soort DJset, hoorden we. Tot slot vuurden ze nog enkele classics op ons af . De prachtige projecties en beelden gaven elan aan de bigbeats. “Hey boy , hey girl” is intussen de vaste openingstreffer , de “chemical beats” als vertrouwd geluid , en verder pompten ze een “do it again” en “go” in het eerste deel . “Setting sun”, met Noels galmende gitaar zat middenin de set.
Ze hebben opnieuw aansluiting gevonden bij de jongeren , een volle wei ging hier uit zijn dak . Velen verlieten even de Dance hall en andere Boiler toestanden om deze pioniers aan het werk te zien . “Leave home”, “galvanize” , “block rocking beats” maakten van hun party een stomend feestje , die verder werd gezet met de Nieuwe Lichting Chase & Status .
En verder?
In de vroege namiddag hadden we een drie- ineen, de electropop van Anne-Marie , die al een hit te pakken heeft , “do it right” . Net als onze Billy , moeten we haar talent nog afwachten . Goed , maar nog niet voldoende om te blijven hangen , maar de jonge spring-in-t veld doet haar best . The DMAs zijn opkomend talent uit Australië . Ze worden wel de Aussie-Oasis genoemd . Die invloed is onmiskenbaar , maar reken een Ride in gedoseerde pedaaleffects er ook maar bij . De shoegaze was dus uiterst beheerst in hun fijngevoelige sound . Tot slot Hypochristmutreefuzz, een bijna onuitspreekbare bandnaam , met zes op het podium , houden het op tegendraadse en noisy ritmes . “schizophrenic blues” is een van de songs en daarmee is alles gezegd van hun boeiende muziek , die ergens Sonic Youth en Birthday Party samenvoegt .
Een relaxte namiddag ervaarden we met Astronaute , de volgende op de Wablief stage .Net als hun projecties zagen, hoorden we in alle rust de golven van de zee . Een melancholisch Duyster concept , langzame pracht , die deels raakte .
Ook het beloftevolle Zwitsers – Duitse popduo Boy van de bevallige dames Aleska Steiner en Sonja Glass, speelde lichtvoetig werk , die ergens een Haim, Cranberries en het oude onderschatte Sundays (remember Harriet wheeler als zangers!) deed opborrelen . 2 drummers gaven wat meer diepte om het deels semi-akoestisch materiaal sterkte te geven . Apero-time dus met Boy , die Robin Proper-Sheppard van Sophia achter zich hadden als producer.
We zijn niet direct een jazzliefhebber , maar al enkele bands, artiesten weten het te integreren in een popconcept . Jaga Jazzist , Badbadnotgood , Tortoise en ons Taxiwars en Jeff Neve zijn er zo een paar en zorgen voor een andere, brede invalshoek . Graag voegen we Gogo Penguin in het rijtje toe . Wat waren we hier onder de indruk van de drie uit Manchester. Vakmanschap en beheersing door volgende instrumenten , drums, contrabas en vleugelpiano . De sound was cinematografisch en groovy. Ondanks het feit dat ze al een handvol jaar bezig zijn, worden ze pas nu ontdekt .
Mura masa moest last instant cancellen , maar de plaats werd goed ingevuld door Jamie Woon . Het nieuwe materiaal liet een tijdje op zich wachten , maar de donkere trippende dubstepsound , is meer doordrongen van soul , funk, jazz en pop . Een breder klankenpalet , aangename grooves die de nightclubbing overstijgt, de singles “night air” en “sharpness” met soulfulle backing vocals , komt bde songs ten goede .
Eenvoud siert bij het Britse duo Sleaford mods , die het moet hebben van onnavolgbare, verbeten raps en een drumcomputer … op z’n John Lydon’s en The Streets , met een dreunende , dansbare, pompende beat. Iets bijzonders , apart . Kon op heel wat belangstelling rekenen.
Jack Garratt doet het op z’n eentje , elektronica , gitaar staat allemaal bij z’n imposante drums . Moeiteloos speelt hij de instrumenten bij elkaar . Als snel liep de Marquee vol voor het multi-talent of zat de regenbui er voor iets tussen ? We hoorden indie , pop , triphop , drum’n’bass . Hij beschikt dan ook nog over een sterke stem , een meerwaarde .
Andere koek noteren we van het Canadese Crystal castles , die hun neurotische elektronica deed knallen en een dansbare melodieuze boost gaven . De drilboor gekenmerkte sounds zijn minder heftig , indringend en ontspoord. Ze hebben een nieuwe zangeres , die minder wild tekeer gaat . Haar stem zweeft over de nummers en af en toe gilt, schreeuwt ze. Een mistig decor en stroboscoops siert . Crystal castles blijft wel een uniek plaatsje innemen , maar tech/house is nu meer en meer doordrongen .
Roisin Murphy heeft haar set aangepast op de festivals . Oude Molokokrakers als “forever more” , opener, en “sing it back” wordt afgewisseld met haar solomateriaal , die met de jaren grilliger . “Overpowered” en de nieuwe “explotation” liggen ook al ver uit elkaar door haar experimenteerdrift. Live worden ze in een dampend , funkende groove ondergedompeld . De kledijwissels , de maskers , de acts , de projecties , het toont aan dat Grace Jones hier in de buurt was …
De avond besloten we met het dromerige , sfeervolle Marble sounds , één van ons best bewaarde geheimen , die de kunst van het songschrijven en de pop goed beheersen . Met zes op het podium. Live krijgen de songs een boost , maar de finesse en fijngevoeligheid blijven . “Leave a light on” … Zeker weten !
Dat lichtje werd al snel gedoofd door de opwindende garagerock’n’roll van The Oh Sees . Twee drummers mepten er synchroon op los , de gitaren klonken scherp , strak. Een vuil , vunzig, smerig , vettig , prettig geluid met een bluesy tune! Heel wat dynamiek van het kwartet zagen we , dansende mensen vooraan en pintjes in ’t rond.
De progressive metal van het Zweedse Opeth klinkt en is erg creatief . De songs ondergaan verrassende wendingen , tempowissels en zijn hard – zacht; psychedelica , blues, grindcore sijpelen door en vocaal gaan zangpartijen samen met grunts . De nummers worden tot op het bot uitgediept; het is dan ook geen wonder dat je vijftien minuten lang een song letterlijk ondergaat .
Op de tonen verderop van Chase & Status konden we sterke tweede Pukkelpopdag besluiten …
Org : Pukkelpop
Pukkelpop 2016 – donderdag 18 augustus 2016 – impressies dag 1
Pukkelpop mag het eindoffensief van de vakantie inluiden. We beleefden een aangename, sterke muzikale dag , behalve de eindspurt, die frustreerde . Popsouldiva Rihanna , de topact van dit jaar , liet op deze uitverkochte dag vijftig minuten op zich wachten en speelde maar een ordinair, fletse set, die niet direct in ons geheugen zal gegrift staan. De jonge meisjesharten sloegen sneller op haar présence en die poptunes, wij besloten dat er meer dan dat de moeite was …
Pukkelpop refresht … Vorig jaar dertig jaar oud … dus kwam er een avondje bij . Ook dit jaar kon de festivalliefhebber zich al opwarmen met Belgisch erfgoed.
De indeling en inkleding werd opgestoft . Een paar tenten erbij , een herschikking en een mooie inkleding van het terrein, met allerhande standjes en kraampjes maken van Pukkelpop opnieuw een belevenis en feest.
En muzikaal? Een overzicht van ons parcours
Mainstage
In de namiddag zagen we een overtuigend Tom Odell, een nieuwe plaat , en daar werd gretig uit geput . Songmateriaal , deel geleest op stem en piano ; de uitgebreide band rond zich kruiste moeiteloos extravertie met intimiteit . Beetje op z’n Elbows. Zelfs “another love” klonk strakker en feller . Mooi.
Het tempo werd hoog gehouden met de Aussies van Wolfmother rond Andrew Stockdale . Tevreden waren we dat het op het hoofdpodium nog eens ruig , zompig mocht klinken , als in de ‘old days’ van Pukkelpop. Wolfmother speelde een stevige set 70s retro , vermengd met een gekruide portie psychedelica. Wat een knap “joker & the thief” , “woman” en “victorious”, van de onlangs verschenen nieuwe cd – Na de AB, dit voorjaar, Victorie alweer!
De Eagles of Death Metal dragen we een warm hart toe . Hun optreden in de Bataclan deed iedereen opschrikken. Nu wordt dit muzikaal verwerkt door een een rits spannende rock’n’roll songs , met vanouds wat humor en grappige insteeks . Rock’n’roll plezier is en blijft het motto van Jesse, al blijft zo’n traumatische gebeurtenis hangen …
The Last Shadow Puppets , rond Turner – Kane , hadden al een puike , overtuigende set afgewerkt op Werchter , ook hier hadden we een uiterst genietbare set van hun melodieuze Britpop , verweven van orkestratie. PopRock zit de heren in de venen. Kane staat het nauwst bij het publiek en Tuner is alvast minder ingenomen dan bij Arctic Monkeys . En verdomd wat hebben zij een pak goede singles uit , die smaakvol ontvangen werden , maar nog iets te lauw soms voor een supergroep op dit niveau.
Het hoofdstuk Rihanna kwam al deels aan bod … We waren al blij dat ze ‘in Belg-i-um’ was én ‘op Pukkelpop’, andere artiesten kwamen er beschamender van af . De afwisseling van act en muziek kon er nog door , het niveau laten we in het midden . De meisjesharten zullen sneller gebonkt hebben toen ze uiteindelijk bezig was , wij hebben ze eens gezien en kunnen het in ons archief plaatsen. We hoorden een combinatie van “under my umbrella” , “man down” naar het drieluik “how deep Is your Love”, “where have you been”, “we found love” , en de integere “diamonds” en de feelgood van “fourfiveseconds”.
Wat hadden we nog meer?
De excentrieke Ezra Furman opende Pukkelpop voor ons, met een snedig rockend gruizig setje , anders dan dat we van de man gewoon zijn. Geen sing/songwriterpop , mar een heus collectief met een saxofonist maakte de set breed, kleurrijk. “your love keeps me higher” van Jackie Wilson besloot de verrassende set.
Half moon run bracht subtiliteit en finesse samen. Live krijgt hun stralende emotionaliteit een vurig randje . Drive like maria speelde een broeierige rockset . Warhaus , rond Maarten Devoldere , ging met de debuutprijs lopen in een volle Club. Een sensueel prikkelende donkere sound ergens tussen de kenmerkende sound van Balthazar en Cave . En daar zat Sylvia Kreusch van A soldier’s heart wel voor iets tussen met haar erotiserende danspasjes . “The good lie” is maar één van de sterkhouders , die op de binnenkort te verschijnen plaat zal te horen zijn.
Een tweede opvallende in de namiddag was Edward Sharpe . Met z’n Magnetic Zeros klonk hun indie/freefolk uiterst spannend , inspiratievol en los uit de pols. Een plezierig , ontspannend setje , die positivisme en een feestgevoel uitstraalt . Hij betrok een drietal mensen uit het publiek , die zelf iets mochten spelen , zingen of uitspreken. Op het gevoel af dus en ergens tussen Mumford & Sons , Devandra Banhart en Cocorosie te plaatsen .
Tijd voor ander soort ontspanning .De Ideale Wereld crew is gehuisvest op Pukkelpop , heeft een huisorkest mee, en zorgen voor humoristisch, satirisch vertier in de Wablief stage . De komende dagen zijn ze er ook en ze zijn een ‘must see’ om eventjes het muzikaal parcours los te laten .
De avond valt . Blues Pills brengt met de jaren meer finesse in hun ruige 70s retro /stoner/hardrock . De solo’s zijn steeds graag meegenomen , maar het materiaal is intenser, opbouwender nu. Een oogverblindende zangeres deed de temperatuur in de Shelter stage stijgen. Binnenkort in de AB!
Strakker klonk Clutch . Een potig setje onder dezelfde noemer , ergens een desertbluesgevoel ademend , gezien blues/country in hun sound is verweven.
Opvallend dat The Kills de Marquee niet vol kregen . Of had het jonge volkje toen al postgevat voor Rihanna?! Het materiaal van het duo Jamie Hince en de bevallige Allison Mosshart mag met de jaren minder rauw, doorleefd zijn, live zijn het jonge wolven die hun publiek willen oppeuzelen. De nummers kregen een stevige boost mee. Adrenalinestoten ervaarden we door de twinkelende , hakkende , dwarse ritmes . Zij zullen de Arenberg doen daveren . Wie hier nog z’n stoeltje zal zitten , weet niet wie The Kills zijn …
Even dwars is de mishmash van Battles … Dwars, maar evengoed groovy, dansbaar … Wat dit trio op gitaar/keys , bas en drums verwezenlijkt, is ongelofelijk. Door de jaren zijn ze nog even creatief , opwindend , kortom , Battles was steengoed!
‘Black is the color’ , inderdaad laat op de avond was dit op zijn plaats door de slepende donkerte van Neurosis . Al dertig jaar zorgen zij voor een aparte sound , die hier bij ons bands als Amenra en Oathbreaker opleverde . De hypnotiserende , bedwelmende ritmes en de tempowissels dwarrelden over ons heen .
Hard , verbeten fel , compact , strak , dit zijn de woorden die we over hebben voor de diehard van Mastodon. Zonder al te veel poeha ging het kwartet dwars door alles heen .
Letterlijk werden we uitgewuifd door Die Antwoord , één van de verrassingen een paar jaar terug met hun neurotische erotiserende dance , die nog steeds op ruime belangstelling kan rekenen, ook al was het toen ruim 1h30, toen ze konden beginnen . “pitbull terrier”, “I fink u freaky” , energiek , ze waren het krachtige antwoord op Rihanna - Puike afsluiter!
Uitgebreide reviews volgen
Org: Pukkelpop
Begin deze zomer overleed Erik Petersen, de frontman van de Amerikaanse punkband Mischief Brew. Als wijze van eerbetoon zetten we de laatste plaat van de formatie uit Philadelphia nog eens in the picture. Dit werkstuk is bijna een jaar oud maar mag je beschouwen als het laatste kunsstukje van een getalenteerde anarchist die zich op amper 38*jarige leeftijd van het leven beroofde. Op ‘This Is Not For Childeren’ horen we een authentieke en originele band die op lumineuze wijze punkrock, rock, folk en swing combineert. Maakte deze band voorheen gebruik van een rijk instrumentarium (trompet, accordeon, viool, manoline, vibrafoon…) dan wordt op dit album voornamelijk geopteerd voor catchy gitaren, sober drumwerk en de rauwe strot van Petersen.
De tien songs halen een consistent niveau waarbij vooral catchy singalongs als “Bad Heart”, het bluesy “Lancaster Avenue Blues” en voetestamper “O, Penssyltucky excelleren. Verder valt ook “City Of Black Fridays” op dat zo uit de koker van singer songwriters als Dave Hausse of Frank Turner zou kunnen komen. ‘This Is Not For Children’ is zo een heerlijk feelgood album, het maakt het veel te vroege heengaan van Petersen er alleen maar wranger op.
De Californische singer/rapper Anderson .Paak kwam in de belangstelling met het laatst album van Dr Dré’s ‘Compton’. De hiphopmaster scoutte dit talent. Op korte tijd heeft hij zich weten te ontpoppen en blaast hij het hiphopgenre nieuw leven in . Hij brengt een sfeervol , gepolijst geluid in het genre en voegt er soul, r&b, p-funk Clinton , Prince, jazz aan toe , wat meer diepgang brengt en de sound voller , steviger maakt in een groovy ritmiek.
We hebben een pak songs , waarvan de helft ons zeker weten te raken , de anderen zitten in een beetje in dezelfde (lome) groove . De afwisseling met een poprockend concept siert .
Live beschikt hij over een heuse band The Free Nationals , is hij te zien op de drums , zingt, rapt hij en dweept hij het publiek op . Sjiek.
We hebben een genietbare , zwoele, aanstekelijke , dynamische sound , scherp , relaxt , dansbaar . Het soult , funkt , groovet, een beetje The Roots met een stikjaloerse Kendrick Lamar achter zich .
Ook hier zijn er verschillende samenwerkingen . De doorbraaksingle “Am I wrong” is er eentje om in te lijsten , verder klinkt hij even overtuigend op “The waters”, “Put me thru”, “Parking lot” , “Come down of tracks”, “Lite weight” en “Heart don’t stand a chance” . Interessante artiest hier met dit plaatje!
Field Music, de band uit Sunderland UK, van de broers David en Peter Brewis, verwerken hun muzikale ideeënrijkdom in een geheel van indie, progrock en droompop. De broers zijn studiotechneuten en meesters in het brengen van ingenieus , knappe songs door fijne , meesterlijke arrangementen . Een sterk staaltje songschrijverstalent die een toegankelijke als grillige sound produceren . Hun materiaal wordt gekenmerkt van een dromerige inhoud, heeft een lichte groove of ondergaat onverwachtse wendingen en houden van een vleugje experiment . Diverse stijlen kruisen elkaar in een funkend dampend ritme .
Op die manier komen we hier beetje XTC , Prince, Bowie en Television tegen. “The noisy days are over” , is er al meteen eentje om te lijsten, en iets verder koesteren we het smachtend funkende “Same name”. Fascinatie alom , een uurtje lang , waarbij je hun muzikale rijkdom over je heen moet laten gaan.
Het Britse Kula Shaker maakte halverwege de 90s furore als psychedelische rockgroep . Een rits radiovriendelijke singels “Tattva”, “Hey dude”, “Govinda” volgden en het ijzersterk debuut ‘K’ werd een groot succes . Met Cornershop waren ze een nieuwe lichting in het genre, met toevoeging van die Oosterse/Indiase elementen . Ook de cover “Hush” gaf wat elan aan hun werk .
Op de tweede ‘Peasants, Pigs & Astronauts’ kwamen er barsten in hun retrorock en viel de band uit elkaar . Soloprojecten en pogingen tot een comeback mislukten . Een eerste echt resultaat was er in 2007 met de best aardige return ‘Strangefolk’ , maar spijtig genoeg bleef de klik uit en kwam er geen vervolgverhaal .
Terug zovele jaren later gaat het beter , is er de klik en heeft de band rond Crispian Mills er meer zin in . Ook de liefde voor die sound zit er wel voor iets tussen. De band gaat op deze return verder op hun debuut . Eerlijkheidshalve moeten we zeggen dat we een goed album hebben. De groep toont z’n retro psychedelisch gelaat van weleer , en er sijpelt rootscountry en melodieuze 60s motiefjes door . Een afwisselend album in het genre , “Infinite sun” als sterke opener en de gekende sitar op “Oh Mary”, en “Hari bol (the sweetest sweet)” . “Love B” en “Get right get ready” zijn er dan twee , gekenmerkt van broeierige uptempo’s karakter. Op “High noon” horen we een Morricone inslagje , net als op “Death of democracy”, die verdomd “Camouflage” van Stan Ridgway verraadt . Een stel markante liedjes horen we , die de belangstelling hernieuwt in psychedelische rock.
Ieperfest 2016 – Ieper Hardcore Fest – van vrijdag 12 augustus t/m 14 augustus 2016
Ieperfest 2016
Festivalterrein
Ieper
2016-08-12 t/m 2016-08-14
Jens Heyerick
De weergoden waren ons goed gezind voor het Hardcore Fest dat met stip stond genoteerd in de agenda van al wie van het zwaardere genre houdt. De zaterdag en de zondag noteerden we Zuiderse temperaturen. Een prachtig weekend vol steengoede bands. En natuurlijk vergeten we de vegan-gerechten en de propere festivalwei niet. Let the games begin!
dag 1 – vrijdag 12 augustus 2016
Nadat ik mijn bandje had, was het tijd om de eerste band te bekijken in de Marquee tent. Een band van eigen bodem, beter kon de dag niet beginnen met de mannen van Eleonora. Met hun emo/sludge/hardcore brachten ze een duistere atmosfeer in de deels lege tent. De zanger kreeg de eerste knikkende kopjes in beweging . Ik vond hen zeker en vast de moeite waard .
Higher Power was de band die de Mainstage mocht inwijden, maar aangezien het vroege uur was er nog niet veel volk. Muzikaal zat het goed bij deze band maar de stem van de zanger was voor mij wat te saai en het kon mij niet echt overtuigen om de hele set te luisteren, dus besloot ik maar achter een frisse pint te gaan en al post te vatten in de Trench.
Wel best gezellig daar in de Trench tent, dus hopen dat Violent Stomp wat leven in de brouwerij zou krijgen. Vergeleken met de vorige band brengen zij datgene waar ik op zoek naar ben. De band brengt een aangename pot groovy New York Hardcore die ik zeker en vast kon smaken, met een kleine knipoog naar Rage Against The Machine.
Dan terug naar de Mainstage om te zien hoe Wolfpack het er vanaf zou brengen. De Parijzenaren spelen een goede set, wel spijtig dat ze niet iedereen meekregen. Dikke beatdowns en een verschroeiende stem waren de ingrediënten in deze set. Beatdown hardcore op zijn best, jammer dat ze zo vroeg speelden , het had voor mij wel nog iets langer mogen duren!
Lifespite is een band van onze Noorderburen en die mochten zichzelf helemaal geven in de Trench tent. Iedereen kon zich volledig laten gaan op hun rap negative hardcore. De tent stond aardig vol. Voor mij persoonlijk was het iets te chaotisch.
Het was nu toch al een enige tijd geleden dat ik Headshot nog eens aan het werk had gezien en tuurlijk mochten ze niet aan deze affiche ontbreken dus vlug naar de Mainstage. En nog alltijd zijn ze de moeite om te bekijken, alleen vond ik de ene zanger zijn stem niet goed door komen maar dat ter zijde , wat een strakke show speelden ze; voor hun 10 jarige bestaan knalden ze o.a “Grown To Hate”, “Unbreakable” en “Skin Disease” op ons af. Doe er nog maar minstens 10 jaar bij zou ik zeggen!
Armsrace set was al begonnen toen ik kwam in de Trench tent, en wat voor verwoestende stem heeft die zanger. De hardcore van deze mannen gaat door merg en been. Lekker hard rammen en de gevulde tent geven waarvoor ze gekomen waren , dat was de bedoeling van deze band en dat hebben ze met grote onderscheiding gedaan.
Burning Down Alaska werd last minute nog geboekt om een van de gecancelde bands te vervangen en dus mochten ze de Mainstage betreden. Jammer genoeg voor de band werden ze niet echt met open armen ontvangen. Het grote deel van het publiek bleef zitten ; vóór het podium was er een grote leegte, ook na meermaals vragen. Toch speelden ze in mijn ogen een goeie set, met wat ze zelf omschrijven als New Wave Hardcore. Nummers als “Clockwork”, “Savior” en “Panthoms” waren sterk . Een handvol mensen, waaronder Roger de festivalman (die juist gearriveerd was) en ook beetje mezelf, staken de band een hart onder de riem. Goede band en show maar misschien niet wat ze hier wilden horen.
Keuzes maken tussen deze bands is niet gemakkelijk, dus besloot ik van alle twee een stukje mee te pikken. Eerst naar de Trench tent waar Violent Reaction de tent onveilig maakte. Ook hier was de tent goed gevuld. En dit is wat ik no bullshit hardcore noem, rappe nummers en continu stagedives , gekke toestanden vóór het podium. Violent as hell! Na enkele nummers besloot ik naar de Marquee tent te gaan om de laatste nummers van Wiegedood mee te maken. Met hun ellenlange rauwe blackmetal brachten ze de duisternis in de tent.
Polar kende ik niet echt goed , dus was het vandaag de ideale kennismaking met de Britse band. Ook hadden ze in het begin niet veel geluk, een beetje hetzelfde verhaal als de vorige band die op de Mainstage stond. Maar naar gelang ze bezig waren, veranderde dit, de band gaf het beste van zichzelf en werd beloond met een paar moshpits. Of het nu metal- of hardcore was , dat maak je best voor je zelf uit , maar aanstekelijk klonk het in ieder geval. De zanger sprong van de ene kant naar de andere kant en worstelde af en toe met de kabels van zijn micro. Zeker een aanrader en mij zien ze zeker terug op hun Never Say Die! Tour.
Nu terug naar de Trench tent om Black Heart Rebellion aan het werk te zien. De Belgen staken afwisseling in hun stijl. Het blijft een plezier om ze te gaan bekijken. Met hun expirementele, duistere en technische sound brengen ze een aparte sfeer in de tent, die aardig gevuld was. Wie de Gentenaren nog niet gezien heeft , heb ik een tip , ga ze zien.
Nadat ik Broken Teeth op Groezrock zag, beloofde het vuurwerk op de Mainstage. 'Lets go fucking crazy' zei de zanger en dat werd het ook. Ze waren duidelijk niet gekomen om veel te praten maar gewoon de wei op een hoopje te spelen. Recht door zee en de mensen laten genieten. De setlist heb ik niet kunnen onthouden, maar wel dat deze band Terror achterna gaat qua energie en support.
Nu moest ik opnieuw een moeilijke keuze maken en besloot ik zowel van Repproach als van King Dude een stukje mee te pikken. Eerste stop was de Trench tent waar Repproach speelde en er al veel beweging was voor het podium. Een mix van trashy hardcore/punk is altijd aangenaam om naar te luisteren en dat was nu niet anders. Na een paar nummers besloot ik nog vlug even naar de Marquee te gaan om een stuk van King Dude mee te pikken. Een unieke ervaring. Aangenaam om naar te luisteren. In hun donkere meeslepende stijl, die folk/blues/country kenmerkt, lijken ze op een duistere versie van Johnny Cash.
The Black Dahlia Murder is een band die je ooit eens moet gezien hebben. Hun deathmetal kreeg de ganse wei mee . Ze maakten er een dik feestje van. Technisch, dikke blastbeats en ellenlange gitaarsolo's galmden over de wei . Echt een top band. En de festivalman wou even een praatje maken met de gitaristen , maar werd vriendelijk verzocht het podium te verlaten. Het werd een mengeling van oud en nieuw werk.
Sick Of It All besloot de eerste dag op de Mainstage. Iedereen weet ondertussen dat ze al 30 jaar bestaan ; na hun passage op Graspop en Groezrock mochten ze dit nog eens over doen op Ieperfest. Het verveelt nooit. De broertjes Koller maken van elke show een volksfeest. New York Hardcore van de bovenste plank. Met nummers als “My Life”, “Us vs Them”, “Sanctuary” en “Build To last” brachten ze de wei naar een hoogtepunt. De gekste dingen gebeurden vooraan, stagedives en moshpits bij de vleet. Ze zijn het nog niet verleerd en er zijn veel bands die een voorbeeld mogen nemen aan Pete Koller die nog altijd één brok dynamiet is . Dat maakt dus 3 op 3 en weer een top show!
Dag 1 van Ieperfest zat vol verrassingen. Ik leerde nieuwe bands kennen. We genoten van al die acts met het goede weer en de toffe sfeer bovenop!
dag 2 – zaterdag 13 augustus 2016
Zomerse temperaturen noteerden we op de tweede Ieperfest dag . De eerste band op de Mainstage stak er nog een paar graden bij. Stab bestaat al 10 jaar en dit was voor hen waarschijnlijk het hoogtepunt in al die jaren. De zanger was de organisatie eeuwig dankbaar en de band zette de toon . “Betrayal”, “Today” en “Open Your Eyes” en de vele breakdowns lieten een goed gevulde wei de eerste moshpits van de dag zien, dit belooft dus!
Dan naar de Trench tent, de Luikenaren Cocaine Piss vlogen uit de startblokken. Dit was niet my cup of tea, met alle respect voor de band , maar de zangeres haar stem was echt niet om aan te horen. Dus besloot ik vlug naar de Marquee tent te gaan om de rest van de show van Goatwhore te checken. Daar kreeg ik een vettige dosis deathmetal naar mijn hoofd , die aanstekelijk klonk . “Fucked by Satan” is één van de nummers; verder geen commentaar zeker?!
Desolated stond klaar op de Mainstage en dat hebben we allemaal geweten. In no time zat de vlam in de pijp. Opzweppende, harde beatdown recht uit de UK. Geen moment was het veilig aan het podium. Nummers als “Death By My Side”, “Suffering” en “End Of The Line” passeerden de revue en maakten van deze show een plezier.
Als je van ‘oi/punk’ houdt, ging je maar beter vlug naar de Marquee tent om de show van Bishop Green te zien. Het was duidelijk dat velen hun show van twee jaar terug nog niet vergeten waren. Een pak volk dus. Een uiterst genietbare set hadden we van begin tot eind , met vele singalongs en danspartijtjes.
H2O bestaat nu al meer dan 20 jaar; er zit nog steeds geen sleet op deze band. Begin af aan was het duidelijk dat ze een energieke set op de Mainstage zouden spelen. De skatepunk/hardcore verveelde geen seconde, “One Life”, “One Chance”, “Sunday” en “Nothing To Prove” waren enkele voorbeelden. Tijdens “What Happened” werd het podium bestormd en werd er in de micro aardig meegebruld "What happened to the passion?"
Ik besloot opnieuw een blackmetal band mee te pikken, dus ging ik van de Mainstage naar de Marquee tent waar Der Weg Einer Freiheit van jetje gaf. Dit genre is niet echt mijn ding maar ik kon het wel smaken. Een rauwe, sferische, melodieuze sound is samengevat wat de band speelt.
Cold Hard Truth is terug van weg geweest. Van zodra de 'Hulk' de Mainstage opkwam werd het even oorlogsgebied in Ieper. Ze overtrefften elke beatdown hardcore band die tot nu toe op de wei was . Op nummers als “20 Yard Hero” en “Trust In Few” was het oppassen geblazen in de pit. Binnenkort komt nieuw werk van de band; als voorsmaakje kregen we “C4-26”. Aftellen dus!
Terug naar de Marquee tent om de mannen en vrouw van Gruesome te zien. Wat begon als Death coverband nam een andere wending. Als deathmetal band zijn ze met eigen nummers als “Forces Of Death”, “Raped By Darkness” en “Open Casket” een hele stap voouit. En natuurlijk speelden ze “Closed Casket” van Death. Een lekker sfeertje voelden we , genietend tot het eind!
MDC ging op de Mainstage van start. Ik besloot de show aan mij voor bij te laten gaan. Aan de reactie te horen, was het niet echt de moeite . Dus ging ik plaats nemen in de Trench tent waar xBishopx hun straight edge hardcore losliet. Rauwe, stugge, harde teksten werden uitgespuwd en ‘violent dancing’ in de moshpit was schering en inslag. 7 jaar waren ze niet in Europa. Ze braken de tent bijna af en hebben de mensen gegeven waar ze voor gekomen waren.
Nu was het tijd voor één van de bands waar ik het meest naar uitkeek. Op de Mainstage kwam I Killed The Prom Queen . Hun vorige passage was nog met JJ Peters aan de drums maar hem zal je morgen aan het werk zien met zijn band Deez Nuts. Het was genieten van begin tot eind. Met hun metalcore brachten ze de wei naar een volgend hoogtepunt. Ze speelden “Thirty One & Sevens”, “Sharks In Your Mouth” en “Your shirt Would Look Better With A Columbian Necktie” , bekende , steengoede nummers, jammer dat het zo vlug afgelopen was.
De opapunks UK Subs bestaan al meer dan 40 jaar, maar dat neemt niet weg dat hun enthousiasme is afgenomen. Charlie Harper , de blauw geverfde haren, speelde in een volle tent klassiekers als “Emotional Blackmail”, “Young Criminal”, “You Don't Belong” en “Hell Is Other People”. De pioneers van de streetpunk mogen op leeftijd zijn, aan hun muziek en show is dat zeker en vast niet te merken, wat een energie in de tent ! Ze verdienden een plaatsje op de Mainstage. Wel jammer dat het geluid even wegviel, maar dat kon de pret niet bederven. “Emotional Blackmail, Emotional Blackmail, Emotional Blackmail, Eotional Blackmail”!!! Yes! '
Cro-Mags is een band met vele gezichten (letterlijk dan) . Ze maakten eindelijk nog eens de trip naar België, en wat voor een show speelden ze op de Mainstage. Ze hadden er duidelijk zin in en … het publiek ook. Ze werden verwend met de nummers “We Gotta Know”, “Show You No Mercy”, “Malfunction”, “Street Justice” en ga zo maar door. Wat een moois hoorden we in hun gekende stijl. Het mocht nog wat langer geduurd hebben, met afsluiter “Don't Tread On Me” brachten ze een einde aan hun dikke, vette show …
Tijd voor iets helemaal anders, een vreemde eend in de bijt. Overal waar ze komen wordt de sfeer wat grimmiger en dat was nu niet anders. Atari Teenage Riot besloot als laatste 'band' de Marquee en deed deze daveren op z’n grondvesten. Alec Empire en C° brachten een onvergetelijke set en te gek voor woorden! Met hun digital hardcore zorgden ze voor een echt feestje in Ieper en de tent was bijna volledig gevuld. Je bent er voor of niet maar met een nummer als “Reset” (het enigste nummer dat ik zelf ken) en de rest was het er boenk op.
Jellof Biafra And The Guantanamo School Of Medicine hadden de eer om de tweede dag van het festival te besluiten op de Mainstage. In het begin was ik niet echt overtuigd en dacht ik huiwaarts te keren, maar ik wou het niet opgeven. Best dat ik het niet gedaan heb. Misschien waren zij niet de band voor me die ik verwachtte op dit uur, maar ze hebben toch de juiste muzikale schwung om er een feestje van te maken, al vond ik Biafra’s gepreek soms iets te lang duren; ok, dat was bijzaak. Anti Trump (wie niet?), anti rascisme, verdraagzaam zijn ... allemaal een deel van Biafra zelve alsook “Nazi Punks Fuck Off”, “Satan's Combover”, “Holiday in Cambodia” en “Riot”. De oude Dead Kennedy is een echte showman. Hij bevestigde het door in het publiek te springen en even te crowdsurfen!
Dag 2 was evenwichtig , bracht verrassingen, maar ook een aantal teleurstellingen. Normaal zeker als je vele bands ziet en ontdekt . Op naar dag 3 van dit mooie festival!
dag 3 – zondag 14 augustus 2016
Het beloofde (weer) een warme dag te worden, even bewolkt, maar in no time werd de wei getrakteerd op de zon … Tijd om de laaste dag in te zetten. Benieuwd!
Net op tijd voor xViciousx op de Mainstage. De straight edge hardcore/ Beatdown is niet slecht maar ik bleef wat op mijn honger zitten. Door je te verkleden in een dino maak je het andere niet goed. Eenvoudig goed, maar geen hoogvlieger.
Get The Shot ging van start in de Marquee tent. Een harde pot hardcore met een stem om van over te vallen , is de beste omschrijving. Ik kende de band totaal niet , maar dit was een aangename ontdekking hoor!
Deze band had een plekje verkregen op de Mainstage. Misschien was het wel ongewoon zo vroeg op de dag Deez Nuts aan het werk te zien. Er was nog niet zoveel volk na een zware nacht. Ze speelden een solide show en maakten er het beste van. “I Hussle Everyday”, “Stay True”, “Face This On My Own” en “Band Of Brothers” schudden ons wakker; het startschot voor een top dag.
Ashes was de volgende in de Marquee. De band uit Leuven speelde een super dikke show. Strakke, opzwepende en agressieve hardcore die echt in de oren bleef hangen. Oud en nieuw hoorden we, “Losing Faith”, “Jealous Souls” en “Certain Death” maakten van deze show eentje om niet te vergeten.
Terug naar de Mainstage voor Ironed Out . Deze band kan je lichtjes vergelijken met Knuckledust (hoe kan het ook anders want Wema staat hier ook met een gitaar in zijn handen). Hun rap/hardcore was hier zeker ook op zijn plaats. Binnenkort nieuw werk, nu moesten we het doen met “Us And Them”, “A.C.A.B” en “Bloodlines” en dat smaakt naar meer.
World Eater was nog zo'n band die ik niet echt goed kende , dus hoopte ik op een leuke verrassing in de Marquee tent. Een aangename show en dikke no nonsense hardcore. “Lost”,”Never Cared”, “Wormfeast” waren enkele overtuigende nummers voor me. Ik was aangenaam verrast.
Door enkele cancels mocht Risk It! naar Ieper afreizen om de Mainstage in hogere sferen te brengen. Het was niet de eerste keer dat ze hier speelden en ze hadden direct het publiek mee. “Getting Low”, “Balance Of Power”, “Dissapear” en “Who' Fooling Who” , het zijn enkele nummers in hun brede repertoire die vlijtijg meegezongen werden en zorgden voor de nodige moshpits.
Veel tijd was er niet want Iron Reagan zou binnen enkele minuten in de Marquee tent trakteren op een pot trashy hardcore/punk. En dat kon niet anders dan een succes worden. “Skulls Of Maggots”, “Get The Ruler Out” en “Miserable Failure” klonken bekend in de oren. Vergeten we vooral niet “Your Kid's An Asshole”!
Knuckledust was de band waar iedereen ongeduldig op wachtte . Voor de Mainstage was het op de koppen lopen ', wat letterlijk ervaren werd tijdens de show. Oldschool hardcore waar je van begin tot eind aan de grond genageld werd . 20 jaar staan ze op de planken , nog altijd solide als geen ander. Voor de liefhebbers kwamen “Dust To Dust”, “Lost Politics”, “Two Faced”, “Humanity Nightmare” en “Life Struggle” aan bod en het was aardig wild daar vooraan!
Na al dat geweld, besloot ik gewoon te wachten tot Dying Fetus . Na een uurtje was het zover en ze begonnen aan de brutaalste set van het weekend. De deathmetal van de mannen scheurde door elk hoornvlies. Technisch top, en de wisselende zangpartijen maakten het meer dan af. Voor het eerst werd er aardig mee geheadbanged op “One Shot, One Kill”,”Your Treachery Will Die With You”, “From Womb To Waste” en ga zo maar door. Afsluiten deden ze met “Killing On Adrenaline” en snoerden ze net als de vorige keer de 'haters' de mond.
Pro-pain sloot af in de Marquee tent. Dit was to-the-bone! Strakke show, echte sfeermaker en wel de beste band die ik dit weekend heb gezien. “Unrestrained”, “Standtall”, “Voice Of Rebellion”, “The Kill” en als afsluiter “Fool Taste Of Freedom” waren de klassiekers die de temperatuur deed stijgen!
Dan was het tijdstip aangebroken om de band te zien die Ieperfest 2016 besluit , Agnostic Front. De Mainstage werd in vuur en vlam gezet door deze 'oude garde'. Dat ze er nog altijd staan verwondert mij niet want ze brengen hun shows nog altijd met de zelfde passie. Vinnie Stigma is op het podium een dartelend veulen en Roger Miret zijn stem verveelt geen seconde. “My Life”, “Police Violence”, “Friend Or Foe”, “For My Family” ontbraken niet, net als “Gotta Go” met een stormloop op het podium als gevolg. Wat een afsluiter!
Ieperfest 2016 was er eentje om niet te vergeten. De weergoden waren ons gans het weekend goed gezind.
De organisatie heeft ons een line-up voorgeschoteld waar je niets kon op aanmerken. Ik heb veel nieuwe bands leren kennen, veel verrassingen , maar ook enkele mindere.
Wat mij op viel was dat de festivalwei altijd, maar dan ook altijd , proper lag en dat er veel aandacht werd geschonken aan het ecologische. En zonder er bij na te denken volg je dit gewoon, al was het maar je sigarettenpeuk in de bijhorende 'asbak te gooien'. Hier mogen velen een voorbeeld aan nemen.
Ook dacht ik eerst, o nee toch niet alleen vegan eten, maar dit was een sterke meevaller. Lekker eten van pizza tot wraps tot ijsjes , tot 'gyros'.
Aandachtspuntje is wel dat er een extra bar wordt voorzien, want je moest iedere keer naar de Marquee tent gaan maar dit was geen reden tot klagen.
Dank voor de mooie tijd en tot volgend jaar!
Organisatie: Ieperfest, Ieper
Melkrock Tielt 2016 - Het sympathiekste festival van Vlaanderen vol topacts
Volgens presentatrice Sofie Engelen is Melkrock het sympathiekste festival van het land. Na afloop bleken haar lieve woorden meer dan waarheid. Het Tieltse festival bevindt zich op een leuke locatie, kindvriendelijk met de nodige animatie, een uiterst vriendelijke en behulpzame crew, technisch alles perfect en vooral een affiche om de vingers bij af te likken. Alleen maar Belgische acts, maar wel met de uiterste zorg geselecteerd en enorm gevarieerd.
De nodige verkeersellende van dagjestoeristen zorgde ervoor dat we opener Hands Off The Barmaid uit Tielt moesten missen (maar dat maken we bij een volgend wederzien goed!). Dan maar beginnen met The Guru Guru, en wat een start!
Met een naam als The Guru Guru lijkt het wel of we iets met yoga op het podium zullen zien, gelukkig is de naam is al lang geen onbekende meer voor muziekfans die een boontje voor melodieuze noiserock hebben. Het festivaldomein was dan ook, ondanks het vroege uur, aardig gevuld. De band goochelt met voor de hand liggende invloeden als Sonic Youth of The Jesus Lizard, maar ze brouwen er hun eigen geluid mee dat wordt voortgestuwd door de energieke zanger Tom Adriaenssens die met een psychotische blik en volle overgave iedere zin uit zijn longen perst. Gespeeld met overgave en heerlijke gezonde waanzin, zeker wanneer hij op het einde van de set als een bezetene over het festivalterrein holt. Een beest dat is losgelaten, geïnjectererd met de rock ’n roll-adrenaline. Knap en intrigerend genoeg om de concertkalender in het oog te houden voor een nieuwe afspraak.
Bezeten performers? Het lijkt wel of het dit jaar de voorwaarde was om op het podium van Melkrock te mogen staan. Gelukkig maar, en als maniakaal rock ’n rollgedrag in Tielt de te volgen regel is dan kan Cocaine Piss niet op het appel ontbreken. Noisekoning Steve Albini is fan (en produceerde hun binnenkort te verschijnen album ‘The Dancer’) en niemand die de legende kan tegenspreken. Zelden zagen we zo’n vitale bende op een podium. Oorverdovende (melodieuze) hardcore met een schreeuwerige vrouwenstem. Ofwel laat het geheugen ons in de steek, maar een frontvrouw als Aurélie Poppins hadden we nog niet eerder in België. Het podium inpalmen is voor haar niet genoeg, ze loopt als de waanzinnige dochter van Kathleen Hanna tussen het publiek door. Soms zie je verbaasde blikken van toeschouwers. De band gaat geen onderwerp uit de weg, rock ’n roll dat als een kopstoot aanvoelt. Shockerend? Neen. Confronterend? Ja. Cocaine Piss is het uitkotsen van je ziel. De set duurt amper twintig minuten (of waren het er achttien?), een tijdspanne waarin de Luikse band veertien smerige punksongs bracht die je niet snel zal vergeten. Cocaine Piss is de livesensatie van het moment, deze band niet zien komt overeen met het missen van essentiële rock ’n roll-momenten.
Datzelde Albini geluid hoorden we ook in Hypochristmutreefuzz. De groepsnaam doet je wel eerder aan één of ander free jazz-collectief denken waaraan geen touw vast te knopen is, nochtans is de band van Ramses Van den Eede (inderdaad, zoon van acteur Peter) wel degelijk gebeten door het rock ’n rollvirus, maar dan wel van de experimentele soort. De muziek van Hypochristmutreefuzz is al even moeilijk als het uitspreken van de naam zonder dat je tong zich verslikt, maar de bizarre (zeg maar eigenwijze) mix van The Birthday Party en Zappa-invloeden leent zich uitstekend voor een festival en daar zit het innemende podiumgedrag van Ramses voor veel tussen. De muziek van Hypochristmutreefuzz is voor muziekfans die net dat tikkeltje extra verwachten, het publiek van Melkrock dus.
Wedden doe je in de muziekindustrie door zijn wispelturig gedrag maar beter niet, niettemin zouden we dat wel met Glints durven. De Antwerpse band ging op hun debuut-ep al in zee met Jergan Callebaut die al met School Is Cool en Oscar And The Wolf samenwerkte, en eens je ze op een podium ziet, weet je meteen waarom. Alternatief maar met veel hitpotentie, en vooral veel variatie en een sound die naar The Streets neigt. Zeg maar hoe hiphop indie en psychedelica omarmt. Het is niet alleen de aparte stem van Jan Lemmens die opvalt, ook het furieuze baswerk van Ferre Marnef (van Soldier’s Heart) imponeert. Nu nog die ene song componeren die aan de broek blijft plakken en Glints is niet meer van de radio weg te slaan.
Faces On TV wordt zowat door iedereen als de revelatie van het jaar beschouwd. Terecht, het is dan ook geen wonder dat “Love/Dead” wordt platgedraaid op de radio. Voor de band was het optreden op Melkrock een soort van generale repetitie, volgende week staat Jasper Maekelberg immers met zijn troetelkind op het Pukkelpop-podium. De biografie van Jasper aanhalen zou ons net iets te ver brengen, de Gentenaar is eigenlijk bij zowat alles betrokken (Warhaus met Maarten Devoldere van Balthazar bijvoorbeeld). Toch is het duidelijk dat de melancholische psychedelica van zijn eigen band hem op het lijf geschreven is. Faces On TV is een collage van minimale superbe geluidjes (van subtiele shoezgazegitaartjes tot verslavende synthstukjes van Dienne Bogaerts) die samengepropt zijn in heerlijke radiovriendelijke, maar uiterst intelligente indiepop. Muziek die ongetwijfeld perfect is voor een warme concertzaal (rep je kans op 27 september in de AB), maar op Melkrock liep alles gesmeerd. Een uiterst geconcentreerde Jasper zorgde voor een concert waarvan je na afloop alleen maar gelukkig van wordt. Jasper zingt wel “Run Against The Stream”, iedereen heeft ondertussen begrepen dat deze band zeer groot zal worden.
Izegem ligt zo’n kleine twintig kilometer van Tielt. Mits wat goede wil kun je stellen dat het optreden op Melkrock een thuismatch was voor Filip Kowlier die samen met Peter (van Gabriel Rios) en rapper Jeffrey Bearelle al maandenlang met Ertebrekers op Vlaamse podia staat. Het is geen pretje om Limburgers West-Vlaamse teksten te laten meezingen, aldus Kowlier, maar in Tielt lukte dit aardig. Ertebrekers was met zijn commerciële good feel pop (nou neen, good feel soul) dat wordt aangevuld met het nodige cynisme die we van Kowlier gewend zijn het buitenbeentje op dit alternatieve festival. Niet getreurd, samen met de blakende zon en dat frisse briesje leek het wel of we ergens op het strand van De Panne stonden, weliswaar zonder die frisco, wel met de aanstekelijke popmuziek van Ertebrekers.
De ruigste band van de avond was zonder twijfel Vandal X. Deze twee Limburgers zijn ondertussen al twintig jaar bezig en geliefd door Steve Albini (ja, hij weer). Het ging er behoorlijk zwaar aan toe in de kleine tent die als zijpodium fungeerde. Je zag lichamen van dansende noiseliefhebbers van links naar recht bewegen, en er was geen speld tussen hun loeiharde noise te krijgen. Onvoorstelbaar wat een lawaai (en vooral energie) Bart Timmermans en Günther Liket uit een gitaar en een drumstel kunnen krijgen. Muziek zonder toegevingen, een aanval op de trommelvliezen, wel heerlijke oorsmeer. Met verve de luidste band op Melkrock, minder hadden we Vandal X eigenlijk niet verwacht.
Als je de beats van de loeiharde beats van Skyve ft. Mc Miyagi & Radikal niet meerekent, was Fifty Foot Combo de hoofdact. Voor zanger Jens de Waele was het beslist eventjes wennen dat hij tijdens zijn geliefde Patersholfeesten op een podium in West-Vlaanderen stond, maar voor het publiek (en voor de band) werd het van de eerste tot de laatste seconde genieten. We hebben er meer dan twaalf jaar op moeten wachten, maar de Gentse surfgitaarlegende is er opnieuw met een gloednieuwe plaat die hun terug op de podia van de clubs, en dankzij Melkrock ook op dat van festivals, bracht.
Fifty Foot Combo is zonder twijfel de enige band met conga’s die zo rauw klinkt. Verwijzingen naar Dick Dale (en dus naar ‘Pulp Fiction’) keren altijd terug als je het over Fifty Foot Combo hebt, maar deze band is in de eerste plaats een perfect geoliede rockmachine waarin alle stijlen verwerkt zitten. Wie de vetkuiven ooit zag, wist het natuurlijk, deze heren (en dame Sandra Hagenaar) zijn geboren voor het podium. Muzikanten die perfect weten wat je dient te doen om een publiek een uur lang te boeien. Respect, en meer dan dat!
Tja, Melkrock 2016 zit erop. Het sympathiekste festival van België? Jawel, Sofie Engelen: je hebt gelijk!
Organisatie: VZW Heelal, Tielt
Alcatraz Metal Festival 2016 – dag 1 - zaterdag 13 augustus 2016
Alcatraz Metal Festival 2016
Lange Munte
Kortrijk
2016-08-13
Stijn Raepsaet en Frederik Lambrecht
Het weekend van 13 en 14 augustus kon niet beter beginnen, de zon was prominent van de partij en er stond een metal festival geprogrammeerd in Kortrijk. Jep, Alcatraz Festival stond voor de deur en dus sprong ik in mijn korte broek, wurmde mij in één van mijn metalshirts en vertrok ik goede moed richting ‘De Lange Munte’. Aangekomen op het parkingcomplex van de Expo Kortrijk stonden enkele shuttlebussen de gearriveerden op te wachten zodat ik vlot en veilig afgezet werd aan het festivalterrein. Puik werk en het strakke schema van de shuttlebussen werd nauwgezet gerespecteerd! De eerste punten voor de organisatie waren alvast binnen. Helaas moest ik al direct een pluim van hun hesje aftrekken, want de toegang voor de vips, guests en pers was helaas een ramp. Toeschouwers met een gewoon ticket konden zichtbaar zonder moeite de weide op, terwijl ik samen met een honderdtal personen stond aan te schuiven aan een tentje zodat de registratie kon gebeuren. Neen, gelieve volgend jaar een apart tentje te voorzien voor de mensen van pers, want ik moest de dames van Thundermother met hun rockmuziek aanhoren vanachter enkele hekkens…zonder zicht op de decolletés van muzikanten!
Soit, mijn goed humeur was al een beetje vervaagd, maar gelukkig stonden er nog tal van goeie acts geprogrammeerd op de affiche voor het komend weekend. Ik kroop wat dichter richting podium en de mannen van Metal Church werden door een ferm getatoeëerde dame en haar metgezel aangekondigd. Met oudgediende Mike Howe die opnieuw heeft plaatsgenomen achter de microfoon werd al een eerste kwaliteitsinjectie aan de band toegevoegd en live stond hij dan ook paraat. In een rode broek en zwart shirt bleek hij zo uit een punkband te komen, maar eenmaal hij zijn stem losliet op de weide was er geen houden meer aan. Wat een mooie strot heeft deze man toch. De gitaren en drum kwamen goed uit de verf en meebrullen met openingsnummers “Fake Healer “ en “Start de Fire” was het plan. Persoonlijk ben ik meer fan van hun oudere werk dus ging ik headbangen tijdens de krakers “Beyond the Black” en “Badlands”. Lekker optreden en nu werd het al duidelijk dat de klank en volume op Alcatraz Festival van een hoog en vooral luid niveau was.
Tja, een metalfestival waarbij de muziek uit de boksen springt zou nu eenmaal een verplichting moeten zijn. Andere festivals mogen hier een puntje aan zuigen.
Als je al het podium hebt gedeeld met AC/DC, Deep Purple, The Who, Rolling Stones, Paul Rodgers en Whitesnake, dan wil dat zeggen dat er potentieel in een band zit. Dit is het geval met The Answer, zeker als je dan nog weet dat David Coverdale Alcatraz smeekte om deze band aan de affiche toe te voegen. De aanstekelijke rock van deze Noord-Ieren zorgde voor een lekker klein uurtje aan ambiance en er zat heel veel fut in deze band. Qua nummers was ik niet echt bekend met deze band, maar alleszins een leuke band om op je festival te hebben. Om het over een andere boeg te smijten stond ook een portie doom metal op het programma.
De Zweden van Candlemass kregen in een mum van tijd ondergetekende aan het glimlachen want deze mannen speelden een portie harder dan de vorige bands. De slepende riffs waren een beloning om te aanhoren! Op het einde werd hun debuutplaat ‘Epicus Doomicus Metallicus’ vertegenwoordigd met “Crystall Ball” en “Solitude” die de vuisten in de lucht liet reiken, maar voor mij was het hoogtepunt ongetwijfeld “At the Gallows End” van hun 2e studioalbum ‘Nightfall’. Goed gedaan jongens!
Volgende groep die de bühne betrad, was Avatar. Dat de Zweden de weg naar the prison ground gemakkelijk vonden was te danken aan het feit dat het reeds de vierde keer in een paar jaar tijd was dat ze op Kortrijkse bodem stonden. De formule van het vijftal was nog steeds dezelfde: clownesk gekostumeerd knallen. Een formule die ook deze keer leek aan te slaan.
Zanger Johannes Eckerström wist het publiek aardig op te zwepen en paradeerde met groteske stappen, die zelfs John Cleese jaloers zouden maken, op het podium. Naast werk uit voorbije albums werd vooral veel aandacht besteed aan het nieuwe album ‘Feathers and Flesh’ (2016) dat dag op dag 3 maanden geleden uitgebracht werd. Nummers die het publiek te behappen kreeg, waren o.a. “For the Swarm”, “House of Eternal Hunt”, “One more Hill”…
Hoewel Avatar geen konijn uit de muzikale hoed toverde, brachten de Zweden een meer dan degelijke set en wisten ze het publiek te bekoren.
Opnieuw een totaal andere soort muziek stond ons te wachten met de Zwitserse band Triptykon. Om de mix van gothic, doom, black en death metal te smaken heb je een sterke maag nodig, en op voorhand twijfelde ik of de toeschouwers hier wel klaar voor gingen zijn. Qua enthousiastelingen bleek er toch minder in aantal vooraan het podium te staan, maar diegenen die er stonden hadden zichtbaar plezier. Maar na enkele nummers viel er mij al iets op…neen, het repertoire van Triptykon had heel veel gelijkenis met deze van Celtic Frost, de band van Tom G.Warrior, eveneens de zanger van deze band. Dusja, de mensen die Celtic Frost een warm hart toedragen konden hoogstwaarschijnlijk hun vreugdetranen met moeite verbergen en met nummers als “Procreation”, “Dethroned Emperor”, “Obscured”, het machtige “Circle of the Tyrants” en het onverwoestbare “Morbid Tales” kan ik hen begrijpen. Helaas snap ik niet dat ze dan niet onder de naam Celtic Frost opereren, want er waren ocharme een stuk of 3 nummers van Triptykon zelf op de setlist geprogrammeerd. Soit, ik had er mijn leute in, vooral omdat ik denk dat vele mensen hierdoor zullen misleid zijn. Wel een topset, maar geef mij dan maar een show van deze mannen in een kleine kroeg of kraakpand!
Een feestje bouwen? Geen tijd te verliezen dan want ik haastte mij richting podium om Anthrax van dichtbij mee te maken. De sfeer werd direct losgelaten op de weide want na intro “Impaled” gevolgd door “You Gotta Believe” van hun nieuwe plaat getiteld ‘For All Kings’ werd direct de eerste bom gelost met het aanstekelijk nummer “Caught in a Moss”. Niet dat het materiaal van de nieuwe plaat slecht is, maar ja, de oude nummers blijken nog altijd de mooiste momenten tijdens een Anthrax optreden. Het tempo ging nog wat hoger met “Got the Time” en de gitaarsolo’s in “Madhouse” schalden uit de boksen als een tornado over de weide. Ik amuseerde mij rot en met meezinger “Anti-Social” (meestal op het einde hoorbaar van hun sets), “Fight Em Till You Can” en afsluiter “Indians” kreeg het publiek een spetterend optreden voorgeschoteld. Zanger Belladonna zal na afloop ook moeten napuffen hebben, want hij holde van links naar rechts op het podium. Van interactie gesproken. Anthrax deed wat van hen verwacht werd en zoals het hoort te zijn! Dikke pluim voor dit BIG-4 collectief.
Fan van Industrial Metal? Geen nood, want Al Jourgensen en vrienden stonden al paraat. Op muzikaal gebied ben ik niet zo’n fan van deze Amerikaan, maar als de muziek niet jou dada is, dan zorgen de videoclips die zichtbaar waren op het scherm wel voor jou aandacht. Politiek getinte clips, waarbij vooral Trump veel vuistslagen in zijn smoel te verwerken krijgt, werden samen met samples aan de man gebracht als vermaak. En ik moet zeggen dat dit een uitstekend idee was van Jourgensen. Nummers die mij bijgebleven zijn, waren “Hail to his Majesty” (Al Jourgensen is dit blijkbaar aan de teksten af te leiden), “Punch in the Face” en het gekende “Just one Fix”. Neen, Ministry zal niet veel nieuwe zieltjes gewonnen hebben, maar Alcatraz kan deze naam nu aan hun artiestenlijst over de jaren heen toevoegen. Voor mij persoonlijk was ik content dat er voldoende ‘special effects’ waren om mij doorheen dit optreden te loodsen.
Als roadies een sound wall van Marshall op het podium bouwen, dan verwacht je dat een groep wil ‘blazen’. En dat deed Airbourne ook. De Australische hardrockband rond de gebroeders O’ Keeffe is opgericht in 2003 en bouwt sindsdien met hun recht-voor-de-raap-muziek een serieuze (live)reputatie op.
Met knalopener “Ready to Rock” slaagden ze er in het merendeel van de hoofden richting podium te draaien. Dat de band er duidelijk zin in had, was te merken aan zanger Joel O’Keeffe die straalde als een Brabantse reus in een wortelverwerkend bedrijf. Naast het AC/DC-gehalte van de man viel ook het ADHD-gehalte op: tijdens de set sloeg O’ Keeffe enkele blikken bier open tegen het hoofd en baande hij zich solospelend op de schouders van een medewerker een weg naar het podium van de mindervaliden tijdens “Girls in Black”.
De strakke (hard) rock ’n roll in combinatie met dergelijke frivoliteiten zorgde alvast voor een eerste hoogtepunt op Alcatraz. Hoewel de vergelijking met AC/DC zeker opgaat, kan men Airbourne niet als een afkooksel van de Aussie grootvaders zien. De volgende generatie dan? Dat valt te bezien, maar dit optreden was alvast veelbelovend.
Zanger David Coverdale liet de organisatie van Alcatraz persoonlijk weten dat Whitesnake op het festival zou spelen met hun ‘Greatest Hits World Tour’. Verder deelde hij mee dat deze world tour wellicht ook zijn persoonlijk afscheid van het tourleven zou zijn na 40 jaar rocken.
Of dit afscheid te vroeg of te laat komt, daar valt over te discussiëren. Hoewel het optreden van Whitesnake technisch en muzikaal hoogstaand was, zat er duidelijk sleet op de stem van Coverdale. Vooral bij de nummers “Judgement Day” en evergreen “Here I Go Again” viel dit op. Het inlassen van de 3 (!) gitaarsolo’s tijdens de set zal hier waarschijnlijk mee te maken hebben, want bevorderlijk voor de schwung van het optreden was het niet.
Ondanks de mindere stem van Coverdale wist Whitesnake toch het publiek te omarmen, zij het wel zacht en afstandelijk, met hits als “Slide It In”, “Slow an’ Easy”, “Is This Love”, “Still of the Night”… Hier en daar slaagden de hardrockiconen er zelfs in de ruwe bolster van een (oude) rocker te doorprikken.
Als je het ons vraagt: een mooie groep op de affiche, strategisch en terecht geplaatst als co-headliner.
Hoewel Within Temptation eind jaren ’90 vooral eufore maakte in de underground metalscene, veranderde dit abrupt in 2000. Het gehypete album ‘Mother Earth’ zorgde er toen namelijk voor dat de band sinds de kortste keren aan de top van de symfonische metalpiramide prijkte. Dit succes dat voornamelijk via de charts bereikt werd, zorgde wel voor verdeelde meningen op de weide. Een prima headliner volgens de ene, een band die niet thuishoort op een waar metalfestival volgens de andere.
De Hollanders kozen in Kortrijk voor een podiumopstelling met een verdieping waarop plaatsgemaakt werd voor drummer Mike Coolen en toetsenist Martijn Spierenburg. Dit alles zorgde voor meer beweegruimte op het gelijkvloers. Verder hingen overal lichtschermen: één groot achteraan en verschillende tussen de beneden- en bovenverdieping. Hierop werden regelmatig romantische elementen (engelenkoor, natuurfenomenen…) en fragmenten uit music clips geprojecteerd die een extra dimensie gaven aan het optreden en zorgden voor een letterlijk fantastische show.
Bombastische opener van de set was “Our Solemn Hour” uit het album ‘The Heart of Everything’ (2007). Al snel werd duidelijk dat onze Noorderburen er zin in hadden en er werd dan ook aardig meegezongen met het refrein dat op het lichtscherm verscheen.
Een stevig ingesnoerde Sharon Den Adel ontbond vervolgens haar duivels en liet het publiek met hits als “Faster”, “Stand My Ground”, “Mother Earth”… uit haar fluwelen hand eten. Voor de duetten deed de Hollandse schone beroep op de lichtschermen. Zo verschenen o.a. een digitale Tarja Turunen (“Paradise (What About Us?”) en Xzibit (“And We Run”). Afsluiter van de avond was – hoe kan het ook anders – “Ice Queen”, het lied dat Within Temptation voor het eerst in de charts joeg. Een laatste collectieve zangstonde was dan ook het gepaste antwoord vanuit het publiek.
Het viel op: Within Temptation speelde strak en Den Adel was akelig helder bij stem. Dit optreden was smullen voor de fans en misschien wel een openbaring voor de nog aanwezige metalpuristen.
Iets na één uur schoten enkele vuurpijlen de eerste dag van Alcatraz 2016 naar het verleden. De eerste dag van deze editie was alvast meer dan geslaagd en de 7000-tal festivalgangers dropen dan ook tevreden af richting huis, tent of pint.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-festival-2016/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Alcatraz Metal Festival 2016 – dag 2 - zondag 14 augustus 2016
Alcatraz Metal Festival 2016
Lange Munte
Kortrijk
2016-08-14
Stijn Raepsaet en Frederik Lambrecht
Op de 2e festivaldag van Alcatraz stak de zon zich in het begin nog een beetje weg, en onderweg met mijn auto naar het parkingterrein van Expo Kortrijk begon het dan ook nog te regenen. Gelukkig gingen de donkere wolken de andere kant op en waren de zonnestralen opnieuw van de partij bij aankomst via de shuttlebus.
En bij aankomst moest ik niet meer aanschuiven en kon ik met mijn bandje via de fastlane vlotjes richting Flotsam and Jetsam. In het verleden hadden deze Amerikanen helaas de bus gemist, waardoor ze niet het verhoopte succes hebben gekend. Niettemin hebben ze in de jaren 80 toch wel enkele goede platen gecreëerd waaronder ‘Doomsday for the Deceiver’ en ‘No Place for Disgrace’. Uit deze albums werden dan ook de sterke nummers “Desectrator” en het titelnummer “No Place for Disgrace” live gebracht deze dag. In mei dit jaar hadden ze hun 13e studioalbum gereleased die als titel de bandnaam heeft verkregen. Een stevig album en live klonken “Seventh Seal” en “Life is a Mess” dan ook lekker in mijn oren. Het is nooit makkelijk om als openingsband een 2e festivaldag aan te vatten, maar blijkbaar stond iedereen al vroeg paraat om deze mannen aan het werk te zien. Groot optreden!
Nog geen gehoorschade opgelopen? Geen probleem want thrash icoon Exodus ging daar wel iets aan veranderen. De soundcheck werd minutieus uitgevoerd en de gitaren werden met precisie afgestemd zodat ze konden aanvatten met hun recentste (uit 2014) single “Blood in, Blood Out” van het gelijknamig album. De pletwals was gestart en ging vlotjes op zijn elan door met het furieuze “A Lesson in Violence”, het vlugge “Bonded by Blood” en moshpareltje “The Toxic Waltz”. Frontman Steve Souza maande het publiek aan om de eerste wall of death op Alcatraz aan te vatten en deze oproep werd direct door menig man/vrouw aangegrepen. Al gauw volgden de crowdsurfers op de tonen van “Blacklist” en werd een circlepit begonnen bij “War is My Shepherd”. Naar mijn gevoel stond het volume een tandje minder dan de dag voordien, maar het klonk nog hard genoeg om mijn hart te voelen bonken in mijn keel. Dit optreden was veel te vlug gedaan, maar was zeker één van de betere van Exodus die ik de laatste jaren heb gezien.
Dez Fafara en zijn band Devildriver waren nu aan de beurt en ik kon al vlug concluderen dat de klank wat minder goed zat. Het klonk allemaal wat meer onzuiver naar mijn gevoel, waardoor ik al een wat wrange smaak had tijdens hun optreden. Als ik keek naar het podium zag ik ook een 2e Max Cavalera staan, want frontman Dez was sinds enige tijd blijkbaar ook enkele kilootjes bijgekomen. De fans gingen uit hun dak bij “I Could Care Less” en het gekende “Clouds over California”. Circlepits en moshpits, gevolgd door een heuse wall of death werden vlijtig door de camera’s op beeld vastgelegd, maar spijtig genoeg een optreden die mij niet lang zal bijblijven.
Folk en metal…een combinatie die mij nog altijd onverschillig laat, ondanks de belofte dat zelfs iedere criticaster onbevreesd zou deelnemen aan de danspassen van deze Finnen van Korpiklaani. De gewaden waarin sommige bandleden getooid waren deden ook pijn aan mijn oogvliezen, en bij het aanhoren van de eerste melodie via een accordeon kreeg ik een kleine oprisping. Neen, niet mijn smaak, maar aan de diverse danscombinaties van koppeltjes, vrolijke gezangen van een groepje vrienden en de vele bandpatches die op de jeansvestjes waren gestikt, blijkt dat er toch veel Korpiklaani-fans rondliepen in Kortrijk. Hopelijk hebben zij zich geamuseerd, maar ik waag mij niet aan een oordeel over deze band omdat ik al de afloop ken. Ik begaf mij richting de bar van “El Presidio” (die overigens als een sauna aanvoelde), want daar kon ik mij concentreren op een deuntje van Metallica, hehe.
Lita, wie(ne)? Lita Ford! Bij velen – vooral de jongere metalheads – doet ze wellicht geen belletje rinkelen, maar miss Ford is geen onbekende in het wereldje. Ze begon haar carrière als gitariste bij meidenrockgroep The Runaways in de jaren ‘70, maar ging al snel solo. De laatste keer dat ze in België te zien was, was in 1988, samen met Bon Jovi. Voor haar set op Alcatraz putte ze uit haar repertoire van 8 studio-albums (archiefschijf ‘Time Capsule’ (2016) buiten beschouwing gelaten), waarvan het eerste dateert van 1983 (‘Out for Blood’).
Opener was het catchy “Gotta Let Go” dat de wei onmiddellijk liet kennismaken met de typische eighties hard rock sound van Ford. Alvorens “Living Like a Runaway “(uit het gelijknamige album uit 2012) in te zetten, moest het de Amerikaanse toch van het hart dat ze blij was om zoveel vrouwen in de zee van ‘denim and leather’ te zien. Iets wat in haar tijd blijkbaar niet zo was. “Can’t Catch Me” droeg de bijna 58-jarige zangeres (!) op aan Lemmy Kilmister, die het lied samen met haar schreef. De metal horns van menig Motörheadfan sierden dan ook de lucht tijdens dit nummer. De grootste hit die gespeeld werd, was echter wel “Close My Eyes Forever”. Man van dienst voor het duet, normaal gezien Ozzy Osbourne, was deze keer gitarist Patrick Kennison, die zeker niet slecht klonk.
Al bij al verzorgde de Amerikaanse blondine een mooi optreden dat bij de liefhebbers van het genre zeker zal blijven nazinderen.
Toen ik een oude rocker vroeg of hij Children of Bodom kende, keek hij me vreemd aan. De man had er nog nooit over gehoord en kon dan ook niet weten dat een golf snoeiharde melodieuze metal zijn trommelvliezen zou overspoelen het komende uur. De kinderen van het Finse Bodommeer deden wat van hen verwacht werd en mismeesterden op professionele wijze hun V-gitaren. Er werd gretig meegezongen en geheadbangd op hits als “Everytime I Die”, “Hate Me” en “Downfall”.
Zeggen dat zanger Alexi Laiho goed bij stem was, is hetzelfde beweren als dat men op een oude fiets moet leren rijden. Dergelijke uitspraken zijn immers voor interpretatie vatbaar. Feit is wel dat de Fin opnieuw de ziel uit zijn lijf schreeuwde.
De Finnen lieten tijdens de set weten dat de zon in hun ogen scheen, waarmee ze de organisatie wilden duidelijk maken dat ze graag wat later geprogrammeerd stonden. Begrijpelijk, maar ook onmogelijk als je zag welke groepen vervolgens ingepland stonden.
Eén van die groepen is het geesteskind van metal god Max Cavalera. Soulfly opende hard met “We Sold our Souls to Metal” en een eerste moshpit werd dan ook geëist van de dreadlockminnende Braziliaan. Met het tweede lied op de playlist, “Refuse/Resist”, braken de eerste rijen pas echt open. Niemand die er om maalde dat Cavalera af en toe putte uit het rijke repertoire dat Sepultura hem toendertijd opleverde. Hits als “Roots Bloody Roots” en “Arise” kan en mag je immers niet achter de hand houden, maar moet je uitspelen. Naar het einde van de set toe hees Cavalera zich traditiegetrouw in een voetbal jersey van het gastland, wat uiteraard op heel wat gejuich kon rekenen. Het ideale moment om nog eenmaal een mokerslag uit te delen met “Jumpadafuckup/Eye for an Eye”.
Drummer van dienst was Cavalera’s 23-jarige zoon Zyon die op enkele foutjes na het eenvoudige drumstel goed wist te temmen. Soulfly leverde zoals altijd een oerdegelijke, stevige set. Niets meer, niets minder.
Next on stage was Kreator, het trash collectief dat na hun doortocht in 2010 voor de tweede keer het Alcatrazpodium mocht bestijgen. Dat de Duitsers dit niet zomaar gingen laten voorbijgaan, bewees de podiumopstelling. Voor het eerst deze dag werden grote podiumstukken aangevoerd. Resultaat was een groteske TL-muur die niet echt trashy aandeed, maar eerder ontvreemd leek te zijn uit de garage van Gene Simmons (Kiss).
Kreator opende sterk met “Choir of the Damned” en “Enemy of God”. Een confettiregen en rookfonteinen zetten het geheel kracht bij. Showelementen die heel ‘untrashy’ aandeden, maar die zeker gesmaakt werden door het publiek. Zanger Mille Petrozza en co. zagen dat het goed zat en trakteerden de weide op agressieve trash pur sang. Hits als “Phobia”, “Warcurse”, “Civilization Collapse”… konden rekenen op heel wat bijval en de groep die al sinds begin jaren ’80 ‘trash land’ verwondert, deed dat zeker opnieuw. Een opvolger voor hun laatste album ‘Phantom Antichrist’ (2012) is meer dan gewenst!
Terwijl velen na zo’n headbangersfeestje wat bier (en misschien Perdolan) bijtankten, werd alles in gereedheid gebracht voor Avantasia. Deze band werd iets voor de millenniumwisseling opgericht door Duitser Tobias Sammet (Edguy) en is in wezen een project met tal van gastzangers dat symfonische metalopera’s brengt. ‘Ghostlights’ (2016) is hun laatste schijf en werd enkele maanden geleden uitgebracht.
De immer enthousiaste Tobias Sammet opende met Avantasia’s laatste single “Mystery of a Blood Red Rose “ en deed voor de rest van de setlist beroep op enkele gastzangers. Van de partij waren Ronnie Atkins (Pretty Maids), Michael Kiske (ex-Helloween, Unisonic), Jorn Lande (ex-Masterplan, Jorn), Bob Catley (Magnum) en Eric Martin (Mr. Big). Oude knarren die stuk voor stuk nog een aardig mondje kunnen zingen. Bijzondere meerwaarde aan dit optreden was ook de muzikale omlijsting verzorgd door meestermuzikanten als drummer Felix Bohnke ( Edguy) en gitarist Bruce Kulick (ex-Kiss, Grand Funk Railroad).
Opvallend was wel dat het nieuwe album Ghostlights nog niet echt doorgedrongen was tot de Groeningestad, want vooral oudere nummers als “The Scarecrow”, “The Story ain’t Over” en “Sign of the Cross” zorgden voor een ontlading bij het publiek.
Persoonlijk vond ik dit optreden, als fan, een hoogtepunt van de avond, hoewel ik me ook wel kan voorstellen dat leken dit een vervreemdende en misschien wel misplaatst collectief vonden als co-headliner.
Eindelijk was het dan tijd voor de ultieme headliner en afsluiter van het festival : Twisted Sister. De Amerikaanse heavy metalband palmde met hun ‘Forty and Fuck It’ Tour voor de laatste maal een podium in Europa in en dat zal de Alcatraz weide geweten hebben!
Twisted Sister opende met “What You Don’t Know”, “Sure Can’t Hurt You”, “The Kids Are Back” en “Burn in Hell”. Meer was er niet nodig om de toon te zetten. Leadzanger van de partij was nog altijd Dee Snider en bewees met zijn bindteksten en opmerkingen dat hij nog altijd het enfant terrible is van toen. Hij eiste dan ook de hashtag #FuckYeah als bijschrift bij iedere uitspraak en foto.
Daarenboven benadrukte hij dat dit wel degelijk het afscheid van Twisted Sister is en geen reden tot comeback zoals bij The Scorpions, Kiss, Judas Priest… Desalniettemin mochten we dit moment niet opvatten als iets triests, maar als een Ierse begrafenis. Een reden om te feesten dus! Met knallers als “You Can’t Stop Rock ’n Roll”, “I Wanna Rock” en “I Believe in Rock ’n Roll” was dit overigens geen enkel probleem.
Dat Twisted Sister na 40 jaar nog altijd op handen gedragen wordt, bewees ook de 5-malige reprise van het refrein van “We’re Not Gonna Take It”. Woorden die volgens Snider niet religieus of politiek op te vatten zijn, maar eerder te maken hebben met zijn wie je bent en met opkomen voor jouw (muziek)smaak. Velen vatten dit ongetwijfeld op als een reactie tegen moslimterrorisme in de westerse wereld en , driewerf helaas, ook als vrijgeleide om eens onbezonnen “FUCK YOU” te zeggen tegen de vluchtelingenstroom.
Twisted Sister, dat in 2014 al bewees op AMF dat ze een ijzersterke live reputatie hebben, leek zich voor een allerlaatste keer te willen overtreffen, en wat ons betreft lukte dit ook! De band speelde loepzuiver en Dee Snider ging tekeer als een ragebol in een spinnenweb. Dit was een optreden om duimen en vingers bij af te likken. Vuurwerk en een uitgebreid applaus was dan ook een meer dan verdienstelijke beloning voor de afzwaaiende rockers.
Als we moeten terugblikken op Alcatraz Hard Rock & Metal Festival 2016 dan kunnen we niet anders besluiten dan dat dit festival terecht geprezen mag worden. Het festival bood met de gevarieerde affiche, het prachtige decor met ‘vuurtorens’ en de gezellige rockkroeg ‘El Presidio’ een totaalbeleving die internationaal gehoord mag en zal worden! Om dan nog maar te zwijgen van de organisatie en crew die van dit alles een familiaal metalgebeuren maken. Op naar 2017 (#fuckyeah)!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-festival-2016/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Eurosonic Noorderslag – latest news
Eurosonic Noorderslag gears up for most dynamic and varied edition yet - band application deadline approaching
European showcase event Eurosonic Noorderslag is getting ready for its most dynamic and varied edition to date. The event takes place on January 11th – 14th, 2017, in Groningen, The Netherlands, and features four days and nights of live music, conferences, networking and innovation. Over its 30 year history, Eurosonic Noorderslag has consolidated its position as the stand-out get-together for the European live music industry, while expanding in the fields of digital business and live music innovation. Bands and acts wanting to showcase at the event must apply before September 1, 2016.
Dedicated to the better circulation of European music, Eurosonic Noorderslag has a proven track record for helping break new artists on the international live music scene, kick-starting the careers of European acts such as Ásgeir, Aurora, Birth of Joy, Christine and the Queens, De Staat, Dua Lipa, First Aid Kit, Hozier, James Blake, Franz Ferdinand, Milky Chance, My Baby, Royal Blood and Seinabo Sey. Focus country for the upcoming edition is Portugal, in co-operation with WhyPortugal: www.whyportugal.org
Ticket sales surge
Eurosonic Noorderslag features 340 performing bands and solo artists, over 4,000 delegates including venue bookers and representatives of more than 400 music festivals, as well as 175 panels, meetings, workshops and presentations. A surge in ticket sales for the conference has occurred, signalling a significant increase in interest in this year’s conference. The medium rate of 298 Euros now applies, and tickets at the current rate are expected to sell out in a matter of weeks. Bands and acts applying for a spot at Eurosonic Noorderslag 2017 need to send in material before September 1st, 2016.
ETEP
ETEP, the European Talent Exchange Programme that supports upcoming live talent in Europe - initiated by Eurosonic Noorderslag and sponsored by the European Union - has resulted in 301 confirmed shows by 122 artists from 27 different European countries, performing at over 100 European festivals throughout the summer season. Among the best scoring European artists were Aurora (no), Blossoms (uk), My Baby (nl), Lost Frequencies (be) and Dubioza Kolektiv (ba). ETEP has been instrumental in a significant increase in European talent performing at European festivals, with a total of 2690 shows by 972 artists between 2003 and 2015 (and counting).
EBBA and EBBC
At Eurosonic Noorderslag, the European Border Breakers Awards (the EBBAs) will once more be handed out to new European artists who have been successful outside their home countries. The new European Border Breakers Chart (EBBC) keeps a weekly track of new artists scoring hits outside their country of origin and reveals new talent with exciting repertoire crossing borders.
Lokerse Feesten 2016 – DAG 08 - Alice On The Roof – Bazart - Christine And The Queens
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
2016-08-12
Didier Becu
Alice On The Roof – Bazart - Christine And The Queens - Belgen redden popavond
Mits wat puzzelwerk kun je iedere avond op de Lokerse Feesten met een muziekgenre verbinden. Vrijdagavond valt best te omschrijven als pop, en zo je het wil de betere pop. Deze benaming past uitstekend bij Alice On The Roof. Zo’n twee jaar geleden kende niemand Alice Dutoit, het verlegen meisje uit Bergen dat in een recordtempo één van de Belgische popfeeën werd. Aangekomen op de Grote Kaai vertoonde het immense concertplein een wat verlaten indruk, maar eens de Waalse band begon, zag je de mensen toestromen. En vooral, ze bleven staan. Met haar vreemde pak en dito schmink lijkt ze wat op een dromerig gothicmeisje, maar Alice valt vooral voor popmuziek.
Voor een Waalse band is het nooit een sinecure geweest om Vlaamse harten te veroveren, blijkbaar heeft de blondine daar geen probleem mee. Misschien heeft ze nog wat meer zelfvertrouwen nodig als ze een Vlaams podium betreedt, want ze zegt net iets te veel in schattig Nederlands dat ze het allemaal zelf nog niet kon geloven.
Gisteren bewees de band dat meer in zijn mars heeft dan die ene superhit (“Lucky You”). De meeste songs uit hun aanstekelijke debuut ‘Higher’ werden gespeeld met als hoogtepunten “Easy Come Easy Go” dat ons bij momenten deed vermoeden dat Bergen ergens in IJsland ligt of het verterende “Mystery Light”.
Minpuntje? Nou ja, laat die cover van ABBA’s “Dancing Queen” maar achterwege, voor de rest zagen we een band die beslist een blijver zal worden.
De organisatoren konden het natuurlijk niet weten, maar (hoewel het voor een uiterst jong publiek was) bleek de hoofdact van vrijdag wel degelijk Bazart te zijn. Tegenwoordig gaat het snel in de muziekbusiness, volgens Shirley Manson van Garbage die maandag op datzelfde podium stond, zelfs te snel. Een paar maanden geleden kon niemand vermoeden dat het zo’n vaart zou lopen voor zanger Mathieu Terryn , gitarist Simon Nuytten en keyboardspeler Oliver Symons. De band die ooit op Junior Eurosong (jawel) begon, heeft alleen nog maar een EP uit. Twee keer niks dus, maar ze verkochten zonder veel moeite groten zalen uit en ons op baserend op wat we gisteren zagen, zijn ze er ook in geslaagd om alle Vlaamse meisjesharten op hol laten slaan.
Het concept van de boezemvriend van Max Colombie is nochtans simpel: folktronica met Nederlandse teksten. Simpel, maar voor het jonge publiek effectief. Niets mis mee, alleen was het misschien nog leuker geweest mochten diezelfde fans ook eens hun mond houden als hun idolen op het podium staan, dan hadden wij ten minste ook kunnen meedromen op Mathieus mijmeringen. Maar goed waarom klagen, als de band er in slaagt om de hele kaai te doen springen?
Ook tijdens Christine And The Queens zagen we nog een heleboel spandoeken die de liefde voor Bazart uitschreeuwden (de overige fans moesten wellicht tegen middernacht thuis zijn), en bij de slotact merkten we meteen een ander publiek op: één met hoge verwachtingen. Het is moeilijk om een oordeel te vellen over dit Frans collectief, feit is dat je voor een dansspektakel moet te vinden zijn, want de beweging van het lichaam is bij Christine And The Queens minstens even belangrijk als de muziek. De stem van Christine voelt warm aan, en ze toont zich zelfzeker op een podium. Zelfs iets te zelfzeker, want die sneer naar Rihanna en Beyoncé konden we echt wel missen. Technisch valt er weinig op te merken aan deze act: een goed geoliede hitmachine waar iedere dans tot in de puntjes is ingestudeerd, wel kon de muziek wat meer variatie gebruiken en hadden we geen behoefte aan de muzikale interludes van “Pump Up The Jam” en “I Feel For You”.
We zagen dan ook een publiek met gemengde gevoelens. Op de glimlach van sommige bezoekers zagen we dat die het muziekspektakel van het jaar beleefden, zij die huiswaarts trokken wilden waarschijnlijk muziek met meer ballen. Een ding staat buiten kijf: deze Fransen zijn geen eendagsvliegen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2016 – DAG 07 – Selah Sue – Fat Freddy’s Drop – Tsar B – House Of Pain
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
2016-08-11
Johan Meurisse
Het was vandaag een rustige avond op de Grote Kaai . Eén van die avonden ook waar het zomerweer uitbleef . Hoogstens een goed gevuld half plein, waarbij de programmatie weinigen kon warm maken. De populariteit van de House of Pain is geenszins van het niveau Cypress Hill , een tweede sterkhouder bleef uit en vreemd genoeg afsluiter Selah Sue , in Vlaanderen in het hart gedragen, wordt in Wallonië en Frankrijk steeds populairder … Zo zie je maar …
The House Of Pain - Volgend jaar viert spil Everlast feest , House Of Pain bestaat dan vijfentwintig jaar . Drie platen verschenen er midden de jaren 90 . Met regelmaat was hij op tournee en deze zomer klopte hij bij verschillende festivals aan.
Hiphop blijft een gegeerd genre . Anderhalve maand zagen we nog generatiegenoot Cypress Hill schitteren in de AB, Brussel. House Of Pain had het in Lokeren lastiger, en kon minder rekenen op handclaps , ‘oohoohs’ en de ‘are feeling fines’. Minder volk vooraan en dan is alles zo immens, het plein , het podium en op de koop toe hun optreden vóór valavond …
In de originele bezetting alvast waren ze hier te zien met de tweede MC Danny Boy en DJ Lethal , verder live aangevuld met drummer en keys . Zanger en frontman Everlast, al serieus getekend door het leven, houdt van zijn compagnons Cypress Hill, Public Enemy, Snoop Dogg en Fun Lovin’ Criminals, wat doorklonk in de hiphopsounds, samples, scratches en de rhymes.
Een goede 45 minuten kregen we materiaal , netjes verdeeld van HOP en Everlast solo. “Back from the dead” ,” Put on your shit kickers” waren twee straight-in-your-face mokerslagen. “Same as it ever was” was de aanloop naar de band van z’n muzikaal idool Johnny Cash, “Folsom prison blues” en “What it’s like”, die tot op het bot werd uitgediept . Geen raps , maar een sterk doorleefde rauwe zang en een repetitief bluesy semi-akoestisch gitaarmotiefje en - getokkel sierden de twee nummers .
Een goede, gevarieerde set , niet meer, kregen we tussen pop, hiphop , blues en country. En tot slot zorgde de instant klassieker “Jump aroud” voor de eerste echte danspasjes en moves!
Een paar jaar terug leerden we het Nieuw-Zeelandse collectief Fat Freddy’s Drop kennen op Couleur Café , die een potpourri soul , jazz, pop, electro, reggae, dubsounds serveerden. Het klonk aangenaam , zomers , zwoel , sfeervol , loungy. Vanavond viel de kilte over de band en het publiek , het was allemaal wat braafjes , en even dachten we dat het vuur kon ontstoken worden op het podium, door o.m. de bijhorende blazerssectie , maar de lont bleef gedoofd , waardoor zij stilletjes aan ons voorbij gingen . Iets te loom om te triggeren …
Dan maar naar de Red Bull Elektropedia room. Heel erg mooi ingericht om eigen talent een kans te geven . We checkten Tsar B aka Justine Bourgeus, de violiste van School is Cool – die in de spotlights kwam met de “Back to black”- cover met Max Colombie van Oscar and The Wolf eind vorig jaar. Binnenkort verschijnt de EP. Heel wat keys /programming, electrodrums stonden op het kleine podium , waarrond de jonge dame in aparte kledij bewoog en zweefde. Muzikaal zitten we in de trend van FKA Twigs , Poliça, Portishead, Lamb, Tricky en de postdubstep van James Blake. Je hoort het, een triphopsound met een mishmash aan invloeden , onverwachtse , verrassende wendingen , tempowissels, basstunes, tegendraadse geluidjes en fijne melodieën, die dwars door je lichaam trillen .
Een hobbelig muzikaal geluid waar kilte , donkerte, warmte en sensualiteit elkaar kruisen, uniek en goed …
Tot slot Selah Sue die vanavond de LF marathon kon besluiten. Niet onverwachts op de affiche trouwens, gezien ze in een ver verleden hiphop in de aderen had. Na haar debuut , nam ze de tijd voor de tweede cd ‘Reason’. Ze had zichzelf tegenkomen, maar stelt het goed nu, ze was extravert, maakte heel wat onderhouden danspasjes en hield het publiek goed bij de leest .
Een paar festivals worden aangedaan als Couleur Café en de Lokerse Feesten. Een heuse band hadden we op het podium , met backing vocalistes en blazerssectie . Een warm aandoenlijke emotievolle set ervaarden we . Kon ook niet anders, haar songs zijn een dampende, swampende fusie van stijlen , hebben een geraffineerde opbouw, zijn spannend en ze zijn mooi uitgewerkt. Zij valt op door haar een unieke , indringende doorleefde soulstem en steekt gerespecteerde souldames naar de kroon .
We kregen een afwisselende set , van ingenomen, breekbare nummers tot meer uptempos door de grooves en een zangrap . Twee van haar favorieten kwamen aan bod , eentje van Lauryn Hill en eentje van Billie Holiday. “Alive” en “Reason” staken op sfeervolle wijze de set op gang .
Emotionaliteit is en vormt de rode draad doorheen haar materiaal . Eentje met haar vriend nam het plein pakkend in . Een mooie reeks songs volgden , die het genre afwisselden o.m. “In this world” , “Raggamuffin”, “Fear nothing” , “Alone” en afsluiter “Together” , samen met Woodie Smalls (trouwens opener van de avond) . Hier zat pit in , wat de menigte ophitste.
Selah Sue overtuigde , speelde een erg evenwichtig optreden en zorgde voor heel wat variatie, intimiteit en dynamiek .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2016 – DAG 06 – The Sore Losers – Richard Ashcroft – Balthazar - Magnus
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
10-08-2016
Astrid De Maertelaere
dag 6 – Halfweg de Lokerse Feesten! Na Suikerrock, Kneistival, Rock Herk en Rock Zottegem kunnen we The Sore Losers vanavond ook bewonderen op de Lokerse Feesten. Ze hebben de afgelopen maand heel wat Belgische festivals afgeschuimd. Zoals gewoonlijk is het voor de starter van de avond niet evident om het publiek op te warmen. Al hebben we wel het gevoel dat ze er zin in hebben. The Sore Losers vliegen er in met “Blood Moon Shining”, “Got It Bad” en “Cherry Cherry”. Vervolgens was het tijd voor “Emily”, nog zo een pareltje uit hun derde album ‘Skydogs’ dat in maart dit jaar werd uitgebracht. “Dirty Little Pretty Thing” wordt gladjes aangelengd met een korte cover van Golden Earring hun grote hit “Radar Love”. Geen slechte combinatie. Al snel volgt hun eigen hit “Beyond Repair”. Eén van de nummers die het meest bleef hangen was hun versie van MC5’s “Kick Out the Jams”. Het bewijs dat The Sore Losers wel nog even kunnen meegaan in het rock ’n roll circuit.
Terwijl de zon ondergaat in Lokeren, kunnen we aftellen naar Richard Ashcroft. ‘The Verve’ klinkt waarschijnlijk bekend in de oren? Wel, 20 jaar later staat deze Britse singer/songwriter nog steeds op het podium als soloartiest. Na zijn opener “Out Of My Body” maakt hij in zijn setlist al snel plaats voor “Sonnet”. Niet het enige The Verve - nummer dat tijdens zijn set naar boven kwam. Andere successen zoals “Bitter Sweeth Symphony”, “The Drugs Don’t Work” en “Lucky Man” kon Richard toch ook niet laten liggen. Om het met zijn woorden te zeggen “Zet de akkoorden A, E en G in een random volgorde en je kan iets maken waar mensen gelukkig van worden”.
Fijn dat we nog even konden genieten van deze nineties meezingers. Richard bleef echter niet hangen in zijn nostalgisch repertoire, maar stelde ook zijn nieuwe soloplaat ‘These People’ voor. Het sentimentele “This is How It Feels” en “They Don’t Own Me” konden ons wel bekoren. Singer/songwritergehalte, check!
Toch nog een puntje van kritiek. Iets oudere nummers zoals “Music is Power”, “Break The Night With Colour” en “New York” werden helaas wat te lang uitgerokken waardoor het optreden halverwege de set wat langdradig werd. We moeten toegeven: the voice, the looks, the attitude – Richard still got it.
Tijd voor de headliner van deze avond, Balthazar. Reeds de derde keer dat deze band de Grote Kaai van Lokeren mag inpalmen. We hadden het gevoel dat de akoestiek hen af en toe wat in de steek hield, maar hun vertrouwde sound ging zeker niet verloren. Het zelfvertrouwen dat Balthazar uitstraalt, uit zich elke keer weer in sterke nummers. “Then What”, “The Oldest of Sisters”, “The Boatman”, “Fifteen Floors” blijven ons hart veroveren. Bovendien zijn we ook grote liefhebbers van de viool van Patricia Vanneste die in “Decency” en “Bunker” een prachtige rol speelt. ‘Raise your glass to the nighttime’, want zo’n avonden willen we nog meer beleven.
Tom Barman, Tim Vanhamel en CJ Bolland staan al te wachten om deze zesde dag af te sluiten. Magnus is het soort dance-electroproject dat Lokeren zou moeten doen feesten tot in de vroege uurtjes. Al zagen wij de dansvloer helaas al snel leeg lopen. Was het de werkdag die we donderdag nog moesten overwinnen? Of waren we niet helemaal fan van de bizarre klanken die op ons af kwamen? We kunnen niet voor iedereen oordelen, maar wat ons betreft was het toch dat laatste. Met “French Movies” leek de set catchy te beginnen. Het enthousiasme van Tom zorgde tijdens “Jumpneedle”, “Soft Foot Shuttle”, “What It Is” ook voor enkele opflakkeringen. Toch verloor Magnus onze aandacht waardoor we het einde van de avond niet haalden. Sorry Magnus, volgende keer beter?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
In de tienjarige carrière heeft de Australische Wolfmother rond Andrew Stockdale een nogal hobbelig parcours afgelegd . Een pracht van een debuut die de 70s retrorock van Led Zeppelin en Black Sabbath nieuw leven inblies , een moeilijke tweede ‘Cosmic egg’ , al ruim zes jaar terug, was ook niet zonder slag of stoot. Na hun tweede cd ging de band weeral uit elkaar. Ze brachten een obscure ‘New Crown’ uit, die intens in de seventies groef.
En enfin, nu opnieuw op de front , sterker dan ooit. De nieuwe vierde, ‘Victorious’, is een nieuwe band. Maar Wolfmother is Andrew Stockdale. Punt . De plaat leunt nauw bij hun meesterlijke debuut aan . Vuige retrorock , tien songs in een goed halfuur , die raken en refereren aan vooropgenoemde bands , verder wat psyche ademt van Pink Floyd, glam op z’n Guns’n’Roses en hardrcok van AC/DC integreert .
We voelen het, het zijn allemaal sterke songs ; de openers “The love that you give” en de titelsong tonen al meteen hoe goed deze band bij de leest is en hoe scherp ze klinken. Af en toe sijpelen de keys door of wordt wat gas teruggenomen , maar wat is het heerlijk als Stockdale en C° onder stoom staan, verder op de plaat met “The simple life”, “Gypsy caravan”, “Happy face” en “Eye of the beholder” , die als afsluiter nazindert … Energiek , strak , gedreven , opwindend . Wolfmother is back!
DMA’s worden wel eens de Aussie Oasis genoemd . Hun debuut heeft er inderdaad veel van mee in de melodieën. Je hoort het in het gitaarspel , de tempowissels , de broeierige intensiteit en dat snerend stemgeluid en de zanglijnen . Het zal de Gallaghers waarschijnlijk worst wezen wat ginder gebeurt , maar hun muziek zit alvast goed in elkaar en boeit door de variaties. Britpop, - rock , een sierlijke, subtiele sound , pittig gekruid door een shoegazegeluidje.
Op die manier gaan we leuk en uiterst genietbaar door de plaat heen. “Timeless” is een sterke opener , “Delete” en “So we know” hebben een intrigerende , spannende opbouw , en de Oasis intimiteit hoor je op een nummer als “Step up the morphine” . Fijn debuut!
Primal Scream van Bobbie Gillespie is een apart bandje binnen de Britscene . Door de jaren gaat Primal Scream alle windrichtingen uit , muzikaal alle kleuren van de regenboog. Ook hier word je uitgenodigd op een aangename luistertrip, die ver weg is van hun 90s caleidoscopische werkjes . Aangename groovy poprock staat naast electropop op z’n New Orders en verder wisselen ze het af met ingetogen, sober, sfeervolle nummers en uptempo’s. “Trippin’ on your love”, “100% or nothing” en “Golden rope” (hier Primal Scream op z’n best! met toevoeging van Indiase elementen) staan naast een intiem “Private wars” en het snedig kort rockende “When the black out meets the fallout” .
Op die manier komen we uit op een uiterst boeiend album. Op de cover siert een 20 jaar oude foto van Gillespie, wat toont hoe jong en goed ze zich (nog) in hun vel voelen …
Lokerse Feesten 2016 – DAG 05 – Van Morrison – Arno – Kitty, Daisy & Lewis
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
2016-08-09
Sam De Rijcke
Een familiefeestje in de zon, dat was Kitty, Daisy & Lewis. Zo’n een muzikale familie kom je maar zelden tegen, broer Lewis Durham die het podium deelt met zijn zusjes Kitty en Daisy (2 bevallige sexy dames, als je ’t ons vraagt, doch dit volledig terzijde) én met moeder op basgitaar en vader op ritmegitaar. De muziek zit duidelijk in de genen. Bovendien wisselden Kitty, Daisy en Lewis voortdurend van instrument. Piano, gitaar, harmonica en drums, het maakte hen niet uit, ze hanteerden het allemaal met de vingers in de neus. En die muziek dan. Hoewel er op hun laatste plaat wat meer pop is naar binnen geslopen, grossierde het gezelschap nog grotendeels in lekkere en authentieke retro muziek, frisse rockabilly en vintage blues. Met sprankelende songs als “Baby Bye Bye” en “It Ain’t Your Business” brachten ze het zonnetje binnen in Lokeren. Toen ze er de ouwe Jamaicaan Eddie ‘Than Than’ Thornton bij haalden werd het al helemaal een zomers feestje met een bekoorlijk reggae tintje. De ouwe snoeperd genoot met volle teugen van de aandacht die hij kreeg en speelde ondertussen een set aardige trompetpartijtjes bij elkaar, de dansspiertjes tintelden gretig.
Kitty, Daisy & Lewis eindigden hun geanimeerde set met hun bijzonder aanstekelijke versie van “Going Up The Country”, u weet wel, die Canned Heat klassieker die voor het leven vereeuwigd is met Woodstock.
Met Van Morrison weet men nooit. De man heeft de reputatie van eeuwige brompot en staat regelmatig flink tegen zijn zin op een podium wat al eens resulteert in tegenvallende concerten. Maar in Lokeren hadden we geluk. Niet dat hij nu plots de wilde publieksentertainer ging uithangen maar hij focuste zich vooral op de muziek, en alleen maar dat. Bindteksten ? nooit van gehoord. Geen tijd verliezen en spelen was de boodschap.
Eén van de allergrootste klassiekers “Moondance” mocht de aftrap verzorgen, toen wisten we al dat het goed zat.
Van Morrison en zijn voortreffelijke band wandelden doorheen diens indrukwekkende repertoire met fluwelen versies van onder meer “The Way Young Lovers Do”, “Someone Like You”, “Cleaning Windows”, “Have I Told You Lately”, “Here Comes The Night” en uiteraard een stevig rockend “Gloria”.
De ouwe knorpot had er duidelijk voor gekozen om zijn publiek te vermaken met een ‘best of’ en natuurlijk was er geen mens die daar om maalde. De melige country die hij op zijn meest recente platen bovenhaalde, was gelukkig nergens te bespeuren. Vandaag stonden subtiele blues, glooiende jazz en glansrijke soul op het programma. Het enige bezwaar dat we konden inroepen was dat het geluid wel heel stil was afgesteld. Wie niet vooraan had postgevat kon de muggen nog rond zijn oren horen zoeven. En dan nog bespeurden we fans met oordopjes in hun flappers, geen idee of die eigenlijk wel iets gehoord hebben.
Alles klonk heel netjes en beschaafd, geen wilde rockshow dus, maar wel een uitmuntende muzikale hoogmis. De bandleden zagen er ook niet bepaald rock’n’roll uit (eerder een verzameling Ierse pastoors) maar ze waren werkelijk op geen foutje te betrappen en speelden akelig perfect.
Van The Man stond ook prachtig te zingen. Zijn stem, waar de leeftijd duidelijk nog geen vat op gekregen heeft, was vanavond één van de hoofdrolspelers. De vocale hoogstandjes werden dan nog eens aangedikt met een heerlijke backingzangeres. Hier werd echt niets aan het toeval overgelaten, dit was een meer dan geslaagd Van Morrison optreden. Nauwelijks of geen interactie met het publiek (op een zeldzame ‘thank you’ na), wel non stop uitstekende muziek van een torenhoog niveau.
De fans smulden er van, maar wie niet vertrouwd was met Van Morrison’s muziek, was hier waarschijnlijk in een diepe slaap verzonken of zat achteraan op het terrein gretig aan de Lokerse paardenworsten.
Ons eigen rock’n’roll icoon Arno kwam dan een goede snok naar rechts geven aan die volumeknop. De man was weer volledig zichzelf en speelde een verdomd strakke set met alle typisch Arno ingrediënten en een reeks onvervalste klassiekers. Wederom liet hij zich hier omringen met die geweldige band waar hij nu al enkele jaren de hort mee opgaat. Zij lieten Arno’s songs, inclusief een stel onsterfelijke TC Matic klassiekers, verduiveld smerig en stevig klinken. Natuurlijk was het allemaal een beetje voorspelbaar, we wisten wat ons te wachten stond, maar toch overdonderde Arno ons nog maar eens met zijn gekende act die overliep van intensiteit, power, humor en rock’n’roll. En we weten intussen al lang dat hij een kleintje heeft, meer ‘t schiet godverdomme nog altijd VERRRREEE !!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2016 – zondag 7 augustus 2016
Festival Dranouter 2016
Festivalterrein
Dranouter
2016-08-07
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Even genietbaar was het op de afsluitende dag. We kregen op de Mainstage een breed gamma, de Nederlandstalige pop van Yevgueni , de vrouwelijke sing/songwriting van Suzanne Vega, de soulrootspop van Michael Kiwanuka en tot slot de Franse huppelende chansonpop van de spring-in-t-veld Zaz.
Een overzicht
Yevgueni kreeg verdiend al de prijs van de Vlaamse Cultuurprijs voor Muziek in het Nederlandstalige Lied. De band rond Klaas Delrue en Geert Noppe (zie ook Walrus) hebben hun roots in West-Vlaanderen. Al een handvol platen verschenen, een uitgelezen kans om het oeuvre aan een goed opgekomen publiek in de namiddag voor te stellen.
Yevgueni debuteerde ooit in 2005 op Dranouter , maar als full band was het intussen zeven jaar geleden dat ze hier nog stonden . Ze waren natuurlijk in andere gedaantes wel eens te zien. ‘Van Hierboven’ is de recentste cd (anderhalf jaar oud), een uitgebreide club/theatertour volgde . De inspiratie werd opgedaan via een reis in Zuid-Afrika.
Eerder het weekend waren ze al in sobere bezetting te zien in de Kerk; in de Voute trad ook al Walrus op . Subtiel uitgewerkte popsongs , ingetogen als rockend kregen we te horen . Die Delrue is een ingenieus songschrijver, fascineert en raakt . Het publiek werd nauw betrokken in de set . Iedereen wiegde mee, klapte in de handen of zong het refrein mee van hun parels als “Niet met mij”, “Kom met me mee”, “Aan de arbeid”, “Man zijn” en “Als ze lacht”. En intimiteit troef als hij alleen met Geert op piano/keys is te horen .
Ze trakteerden ons op een fijngevoelig sterk concert , met een knipoog naar Suzanne Vega, de artieste na hen , door een interpretatie van “In Liverpool”. Een innemend “Sarah” besloot de set van deze Vlaamse band , kwalitatief overtuigend.
Een graag gezien artieste op het festival is Suzanne Vega , die al een paar keer te zien was op Dranouter . De New-Yorkse sing/songschrijfster kwam al in verschillende gedaantes met full band, elektronica vernuft , solo als in sobere begeleiding . Ze is nu op tournee met een Ierse gitarist Carson McCullers. De melodieus folky popsongs kwamen op die manier nog beter tot hun recht .
Als een cabaretier in pak en met tovenaarshoed , kwam ze het podium op. Een spaarzame, boeiende set van korte , kernachtige songs hoorden we . “Marlene on the wall” en “Caramel” scherpten al meteen het concert . Het akoestisch, elektrisch gitaarspel en het -getokkel , samen met haar lichthese, innemende melancholische vocals , sieren het materiaal. Ze heeft een nieuwe plaat uit ‘Lover, Beloved: Songs from an Evening’; die ervaringen deelde ze met het publiek . “Fool’s complaint” en “Crack in the wall” daaruit klonken meer uptempo dan we van Vega gewoon zijn.
Bijna twintig songs in een afwisselend timbre noteerden we. Een ingehouden “Left of centre”, een ontroerend “Gypsy” en een aangenaam “Luka” volgden . Tot slot speelde ze samen met haar compagnon een apart mooi uitgesponnen versie van “Tom’s Diner” door de fingertics op gitaar , de soundscapes en beatbox .
Een puike liveset dus van een vastberaden dame op het podium, die een opgestoken kampvuur in onze gedachte kon doen knetteren.
Een midzomeravond gevoel hadden we bij de sfeervol , warm aandoenlijke set van Michael Kiwanuka , die in 2012 ‘de BBC Sound’ won . Je wordt meegevoerd naar een droomwereld op die heerlijk aangename soulrootspop. In de intro werden we ergens gedropt in 70s Jimi en Pink Floyd door de space/psychedelica geluiden en z’n gitaarspel . De singles zaten goed verdeeld , “Tell me a tale” uit het debuut zat vooraan , het nieuwe “Black man in a white world” kreeg wat feedback mee , klonk snedig middenin en tot slot “Home again” wuifde je bijna letterlijk huiswaarts toe .
Het optreden kon ons niet ten volle overtuigen , teveel zakten we eventjes te diep in die intense, rustig voortkabbelende melodieën . Voor een Mainstage mocht het pittiger gekruid zijn!
In het voorjaar kon je niet omheen de Franse pop van Zaz aka Isabelle Geffroy, die op radio 1 werd bejubeld, met haar album ‘Sur la route’ . Opgelet om misverstanden te vermijden, je hebt de Franse zangeressen Zaz en Zazie . De een is bijna twintig jaar jonger dan de andere , maar beiden worden in Frankrijk alvast enorm gerespecteerd .
De jonge spring-in-t-veld , hoewel , de dertig voorbij, combineert de Franse pop en chanson met jazz, cabaret , soul, electro en swing, die een typisch ‘Paris-iènne’ sfeertje ademt . Een heuse band staat dan ook achter haar , met een breed instrumentarium en zeerzeker de blazerssectie! “Paris sera toujours Paris” en “Sous le ciel de Paris” gaven al meteen de toon. De voorliefde aan Edith Piaf stak ze niet onder stoelen of banken . In het plaatselijk dialect voerde ons mee op een enthousiasmerend, leuk , ontspannend , groovy concert. “Si” en “Si jamais j’oublie” , “On ira” en “La légende des colibris” klonken speels , huppelend, bruisend, onschuldig, gevoelig. Ze dartelt op het podium , maakt allerhande bewegingen, houdt het publiek bij de leest en trekt hen mee. Het podium werd door de visuals op de verschillende songs mooi gedecoreerd , die het oude Parijse stadsgevoel beklemtoont.
Een erg meeslepende , indringende set noteerden we van Tout va bien , rond Jan-Wouter Van Gestel, in de Club , een Nieuwe Lichting winnaar een paar jaar terug. De sferische pop werd in finesse en grimmigheid ondergedompeld . Een mishmash wordt verwerkt , pop, elektronica, krautrock , postrock , barok , bombast, gospel , elk geluidje heeft z’n plaats en in z’n totaliteit is het materiaal live niet vies van een rockjasje en Sigur Ros effects . Ook de vocals zijn een belangrijke speler, de ene keer hoog uithalend op z’n Antonys , de andere keer gewoon. Apart bandje toch.
De bittere romantiek van Tout va bien huiverde na , maar wat An Pierlé in de Kerk van Dranouter bracht , fronste evenzeer de wenkbrauwen en had diezelfde broeierige; donkere intensiteit. Door de nieuwe plaat ‘Arches’ zijn heel wat nummers op elektronica/keys/piano/drumcomputer geleest. Met vijf zaten ze waar het altaar staat, twee vocalistes stonden haar bij . We voelden een organisch geluid en een beheerste pathos. De getormenteerde zwaarmoedige stemming die Pierlé wenst uit te stralen met instrument en stem was passioneel en sensueel , treurnis en swing , krachtig en ontroerend en verrassend sober, aanstekelijk .
Net als Tout va bien hadden we hier twee artiesten die een bijzonder plaatsje innemen in onze Belgenpop …
Festival Dranouter kon terugblikken op drie heerlijk dagen en we zullen die feeërieke omgeving in al zijn vriendelijkheid, bedrijvigheid en diversiteit missen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2016/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2016 – DAG 03 – Metal-dag! - Loeiharde gitaren, gebrul en ontblote boezems!
Lokerse Feesten 2016
Grote Kaai
Lokeren
2016-08-07
Jens Heyerick
Elk jaar wordt er op de Lokerse Feesten een dag vrijgehouden voor de liefhebbers van de iet wat heavy muziekliefhebbers. Dit jaar hadden ze toch enkele mooie namen kunnen strikken voor hun affiche, die er voor zorgde dat het helemaal uitverkocht was. Inglorious, Red Fang, Suicidal Tendencies, Parkway Drive, Steel Panther, Slayer en jawel Limp Bizkit hadden de eer om dit jaar het podium onveilig te maken. De omroeper beloofde dat het een gitzwarte avond zou worden ...
… Hoewel het weer eerst niet wou meewerken … Iets na 16u werd de metaldag op gang getrapt door Inglorious. Mij zei deze band eigenlijk niets, maar in de England zijn ze toch wel gegeerd. En dat hebben ze zeker en vast niet gestolen, we kregen een lekkere pot hardrock/metal die geen enkele minuut verveelde. Het terrein was nog niet helemaal gevuld maar dat deerde de zanger niet. De trekjes van de gitarist leken toch wel verdacht veel op die van Slash en de stem van de zanger deed denken aan een mix van Axl Rose, Bruce Dickinson en Mattt Barlow, terwijl hun muziek meer naar de kant van AC/DC ging, wat werd gesmaakt door het merendeel van het publiek. Eigen nummers als “High Flying Gypsy”,”Holy Water” en “Girl With A Gun” passeerden de revue en ze waagden zich ook aan een cover van Rainbow “I Surrender” die ze tot een goed eind brachten en zo was de toon van de dag gezet.
Red Fang was de tweede; de Amerikanen mochten voor het laatste optreden van hun tour nog eens van jetje geven. De speed/stonerrock werd door het publiek met open armen ontvangen. Het muzikale was technisch erg goed, maar wat opviel was dat de stem van de zanger op bepaalde momenteel nauwelijks hoorbaar was. Nummers als “Dirt Wizard”, “Malverde” en “The Smell Of The Sound” overtuigden, maar persoonlijk was dit niet echt my cup of tea .
Toen was het de beurt aan Suicidal Tendencies; voor velen onder ons waren zij de band van de dag, wat je kon zien aan de vele t-shirts. Van zodra ze begonnen , vroeg ik mij af of die zanger weggelopen was uit een psychiatrisch ziekenhuis, zijn bewegingen op het podium waren op sommige momenten echt zo overdreven dat het grappig werd. Maar vanaf minuut 1 hadden ze het ganse publiek mee. Hun trashmetal scheurde als een rallywagen over het terrein en maakte van de meesten in de moshpit monsters. Uit volle borst werden nummers als “You Can't Bring Me Down”, “Trip At The Brain” en “Freedumb” meegeschreeuwd.
Toch vermoed ik dat Mike Muir , beter bekend als 'Cyco' zijn beste tijd heeft gehad, maar dat deerde niet veel mensen zo te zien. Wat irritant was het bijna-gesmeek van de band achter 'ST' of 'Suicidal Tendencies' aan het publiek en dat toont voor mij toch dat ze het iet wat te hoog ophebben van zichzelf; trouwens de leden hadden een eigen ‘ST’ t-shirt aan. Deze gegevens terzijde was het een aangename belevenis.
Kort daarna begonnen de mannen van Goe Vur In Den Otto hun plaatjes te draaien, dit deden ze tijdens elke pauze en er werden heel wat klassiekers gedraaid. Het terrein werd meer en meer gevuld en iedereen was klaar voor de Aussies uit Byron Bay. Parkway Drive is niet een van de minste metalcorebands. Ze zitten ondertussen al aan hun 5de album en zijn niet meer weg te denken uit het wereldje, en dat bewezen ze nu weer eens. Beginnen deden ze met “Destroyer” en direct was het koekenbak. Ik vraag mij toch af of Winston Mccall ooit eens niet lacht, en waar hij al die energie blijft halen. Iedere minuut dat er niet wordt gespeeld , is de zanger dankbaar dat hij hier mocht staan en dat we naar hem kijken. Hij vroeg om de haverklap om crowdsurfers en moshpits. En die kreeg hij direct. De show was nog beter dan in Brussel (januari ll) toen ze hun nieuwe album 'IRE' kwamen voorstellen. Met vlammenwerpers, confettie en ontploffingen maakten ze er een spektakel van, al had het nog beter geweest later op de avond. “Carrion”, “Crushed” en “Dedicated” waren enkele nummers die ze speelden. Enig minpuntje was dat het bijna dezelfde playlist was als in de AB en dat ik liever wat meer oudere nummers had gehoord. Toch was het weer een knaller van formaat!
Even gaan rusten na deze set en dan was het tijd voor de volgende band. Deze glamrockers zijn het levende bewijs dat je glamrock niet te serieus mag nemen, met een bassist die zich in elke pauze met een barbiespiegel zijn lippen bijkleurde en zijn haar met wat haarlak bijwerkte. Een hele bende mensen kwamen met plezier deze band bekijken. Overal waar Steel Panther komt , zit er wel kans in dat je een of andere ontblote boezem ziet in het publiek en nu was het niet anders. Ook wanneer de band vrouwen op het podium liet komen waren ze niet verlegen om wat bloot te tonen, het zal maar je dochter of vrouw zijn. Ondanks alles een hoogtepunt in de set, ook muzikaal zat het zeer goed met nummers als “Fat Girl”,”'Party Like Tommorow Is The End Of The World”, “Gloryhole” en “Girl From Oklahoma” als ballad.
Het was een soort talkshow waar er heel de tijd in gepraat werd, nu ja typisch Amerikaans. Maar het publiek liet het niet aan zijn hart komen …
De avond viel en dan was het tijd voor de oude rotten van Slayer. Ruim 30 jaar staan ze er. Na hun passage op Graspop kwamen ze dit nog eens overdoen in Lokeren. Geen overdreven gepraat, nee, gewoon knallen , dat is de formule die Slayer al jaren lang hanteert. Technisch een top band! De stem van Tom Araya klonk sterk en de loeiharde gitaren van Kerry King en Gary Holt keihard. Op hun setlist stonden nummers als “Postmorte”, “War Ensemble", “Dead Skin Mask” en “South Of Heaven”. En of dat nog niet genoeg was , werd na de laatste tunes van “Angel Of Death” hun meestergitarist Jeff Hanneman, die sinds 2013 niet meer onder ons is , geëerd. Met een banner van Heineken was de naam van het biermerk vervangen door Hanneman.
Voor velen was Slayer waarschijnlijk de afsluiter maar dat was buiten Fred Dust en Limp Bizkit gerekend. Fred Durst die zijn omgekeerde rode pet nu had vervangen door een vissers hoedje, staat altijd in de picture en de rest is bijzaak. Toch blijft het voor de meesten onder ons jeugdsentiment en dat zag je duidelijk aan de voorste rijen. Met klassiekers als “My Generation”, “Nookie”, “My Way” en “Take A Look Around” kregen ze de moshpit in beweging. Ook waande Fred zich even in Mexico en in zijn beste Spaans zei hij 'Mucha gracias. We're so happy to be here, Mexico' wat de meesten niet konden smaken op het terrein.
Verder kwamen er nog samples en half gespeelde covers van Pantera, Ministry, Rage Against The Machine en Metallica en volledig gespeelde covers van The Who “Behind Blue Eyes” en George Michael’s “Faith” aan bod , die vooraan op appreciatie konden rekenen. Ondertussen had al een groot deel mensen het terrein verlaten.
Conclusie you hate him or you love him. En na Limp Bizkit zetten de mannen van Goe Vur In Den Otto de feest nacht verder in , samen met de overgebleven zielen op de Grote Kaai.
Het was zeker en vast de moeite waard. Ik heb wel een paar vreemde dingen gezien maar dat kon de pret niet bederven. Goede bands en een leuke sfeer maakten van deze zondag een top dag. Meer dan ooit voor herhaling vatbaar en dus wordt het weer aftellen tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2016/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2016 – vrijdag 5 augustus 2016
Festival Dranouter 2016
Festivalterrein
Dranouter
2016-08-05
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter borduurt voort op de veranderingen van vorig jaar … Festival Dranouter verhuist naar … Dranouter dus . Een kleiner terrein en tenten, kraampjes die iets dichter bij elkaar staan , wat de gezelligheid bevordert . De vernieuwde formule in combinatie met verrassende randanimatie , leuke kinderprogrammatie en veelkleurige foodstands maakt het festival (kleur)rijker.
Dit jaar heeft de organisatie wat gesleuteld aan de ruimte tussen de verschillende tenten en kraampjes. Het zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Kerk en de Voute stage (de Nekka stage van vorig jaar met een grotere capaciteit nu) aan de overkant erbij, brengt men goede muziek uit alle windstreken. De aanpassingen tekenen voor een geslaagde intimiteit. Goed uitgedokterd en goedgekeurd!
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. De terreinaankleding mag soberder zijn , het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek .
Het festival staat in het teken van de ecologie , nieuwe milieu uitdagingen , een goede traditie die ze in ere houden.
Over het hele weekend van de 42ste editie werden ruim 45000 bezoekers geteld . De nieuwe formule, met de heroriëntering en z’n verhuis vorig jaar slaat aan. Kortom, een zonnige toekomst voor Festival Dranouter!
Muziek?
dag 1 – vrijdag 5 augustus 2016
Op de eerste dag kwamen al twee gerespecteerde artiesten , Afro Celt Sound System en Arno …
De Afro Celts is een graag geziene weerkerende band voor de organisatie. Ze bestaan dit jaar 20 jaar . Het Britse gezelschap - met alle nationaliteiten - is een avontuurlijke versmelting van Keltische traditionele muziek, West-Afrikaanse ritmes en pop met de huidige elektronische danssnufjes, die ergens in die elektronica een link hebben met Senser uit de 90s (check die band maar eens btw!). De raps en soulfulle vrouwelijke backing vocals duwen de vroegere Keltische zangpartijen op het achterplan . Het publiek werd nauw betrokken in de kleurrijke set . Worldpop ten top in een hypnotiserend , bedwelmend dansbaar concertje .
Arno doet dit jaar maar een paar festivals aan en hij koos dit jaar voor de kleurrijkste. Eerder was hij op Couleur Café , nu was hij er voor een adembenemend, strak concert in Dranouter . Arno klinkt als een TC Matic in zijn hoogdagen , door de hoekige hitsige ritmes en de funky loops, gedragen door z’n rauwe , doorleefde zang. Hij voegt er nog een juiste dosis melange aan invloeden toe. In de set komen zijn andere vroegere projecten (Arno & Subrovniks, Charles & White Trash European Blues Connection) aan bod . Zijn classics (“Vive ma liberté”, “Oh la la la”, “Putain Putain” , “Les filles du bord de mer”) zaten deze keer mooi verdeeld in de set , Arno’s credo , de Frans , Engelse teksten en in ‘Ostends’ dialect , met de obligate ‘godverdommes, kust min kloten’ tussenin, vloog om de oren.
De godfather van de Belgische rock mag misschien uitschijnen dat hij een ‘lonesome old motherfucker’ is op die laatste ‘Human incognito’ , hij bijt sterk van zich af in maatschappijkritiek (o.m. de Brexit of “Brussels” met het addertje “Dancing in the streets of Molenbeek”) verpakt in een stevige rockset. “Bathroom singer” uit zijn debuut mocht de uiterst geslaagde set besluiten . Met plezier hebben we deze 67 jarige freak ontmoet! Top!
Hayseed Dixie heeft een rits aan akoestische , elektrische gitaren, banjo , mandoline, bas en viool. Het kwartet wenst zich niet al te ernstig te nemen en is gericht op ambiance en humor . Grappig geslaagd spelen ze , in hun getokkel , bekende (hard) rock nummers in een hillbilly versie . Ze ontdekten de Vlaamse St-Bernardus en weg waren we voor een goed uurtje fun , bier en muziek. Motorhead , AC/DC , Billy Joel , Queen , Survivor , Bob Marley , Bruce, het zijn gegeerde artiesten en bands in hun coveraanbod . De Broken Circle Bluegrass Band hadden we hier in een nauwgezet rockgrass concept.
De folktraditie werd bij de openingsacts opgestoft door Habadekuk uit Denemarken , die nog meer dan Hayseed Dixie (ze waren dan ook met wel negen mensen op het podium!) een arsenaal aan instrumenten mee hadden als accordeon, viool , gitaar, piano, blazers en drums. Een aangenaam klankenpalet en een uiterst genietbare set kregen we.
Ook Wör in de Clubstage was er zo eentje die de folktraditie behield met hun instrumenten en geluid .
We genoten de eerste uren van het festival van deze fijne geluidjes.
Das Pop mag dan nu op non actief staan , Bent Van Looy is een multi-instrumentalist en getalenteerd artiest die met ‘Pyjama days’ aan z’n twee soloplaat toe is . Sfeervolle pop met een ruwer randje. Z’n begeesterend pianospel en innemende, heldere vocals zijn bepalend . Een elegante stijl. Hij staat hier als kwintet op de stage en heeft al een pak overtuigende singles uit als “High and dry”, “Shadow of a man” ,”Shoulders” en “My escape”, die niet werden vergeten. Het publiek weet hij te entertainen en op het eind dwarrelen ‘de oohoohs’ over de tent …
Over Nive Nielsen en haar Deer Children kunnen we maar weinig zeggen , de artieste arriveerde te laat … en dat was het net tijd voor de Afro Celts …
Berlaen wist ‘s avonds de Voute op z’n kop te zetten. Mijn streekgenoot zingt en enthousiasmeert in het Zults dialect en heeft net z’n derde plaat uit , ‘Van mij erf’ . Op radio 1 breekt hij door met die pientere single “Z’he mij zoeu g’had” . Hij voegt graag deuntjes van andere bands toe als Sly Fox of RHCP in zijn nummers . Hij rockt , groovet en danst met een erg clevere set , o.m. “Brengt ui zuster mee” , “‘K ben nie schui van ui” en “Ge zijt were zat”. Ook Oost-Vlaanderen heeft z’n artiesten met Wim Claeys en deze Berlaen !
Tot slot namen we nog een stukje mee van Emiliana Torrini die in zee ging met het Belgische The Colorist , van enkele gerespecteerde muzikanten als Aaron Jespers (Zita Swoon) en Kobe Proesmans (Gabriel Rios). Vorig jaar nog in de AB, Brussel , nu op Dranouter toont De IJslandse dat ze geen eendagsvlieg was van die doorbraaksingle “Jungle drums”. Enthousiast horen we haar songs in een nieuw kleurrijk kleedje, een breed uitwaaierende, uitgebalanceerde klankkleur en sound van subtiele geluidjes en aanstekelijke grooves in een bezwerende trance. Ze werden in een fleurige outfit geplaatst . Een unieke samenwerking die uitermate mooi was !
Meer dan vermeldenswaard waren de pittige insteeks van Radio Fresnel , aan de ingang!
Een geslaagd, gemoedelijk folkrockend parcours hadden we afgelegd op deze eerste dag …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2016/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2016 – zaterdag 6 augustus 2016
Festival Dranouter 2016
Festivalterrein
Dranouter
2016-08-06
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Een zonovergoten Festival Dranouter geniet van een uitverkochte zaterdag , met maar liefst 15000 bezoekers . De gemoedelijkheid , de gezinsvriendelijkheid , de randanimatie neemt op zo’n dagje een voornaam plaatsje in het muzikaal gebeuren. Het publiek ‘ontmoet elkaar’ en geniet met volle teugen van de kleine dingen. Heerlijk zoiets.
En muziek? Jawel BELGENpop op de mainstage met kleppers Tourist Lemc en Balthazar.
Overlopen we eens ?
Tourist Lemc , de Antwerpse stadstroubadour, brengt ’t Stad een beetje dichter naar West-Vlaanderen of … vinden de West-Vlamingen nu net Antwerpen?! Niettemin , met de tweede plaat ‘En route’ slaat hij de brug tussen beiden; muzikaal hebben we een homogene mengeling van Nederlandstalige pop , folk , hiphop en raps . Hij heeft al een uitgebreide tour achter de rug en ook op de festivals palmt hij iedereen in . Hij beschikt over een erg goed op elkaar ingespeelde band , die aanvult in de zangpartijen . “Koning Liefde” en “Horizon” doen de harten sneller slaan en worden luidkeels meegezongen .
Een ode aan de kleinkunst en de streek wordt niet links gelaten door Willem Vermandere’s “Blanche en zijn peird”. In Antwerpen zou Wannes van de Velde gehoord worden … Tourist Lemc verovert en je moet geen Antwerps verstaan om het goed te vinden …
West-Vlaanderen aan de top ... Balthazar! Hun plaat ‘Thin walls’ vorig jaar , werd succesvol binnengehaald, een kroonstuk in hun tienjarige carrière en een definitieve doorbraak. Een jaar later zijn groepsleden actief in andere projecten als Warhaus en Zimmerman , wat het aantal Balthazar optredens reduceert. Enkele festivals worden aangedaan , Dranouter ontbrak niet en kreeg een ferm gesmaakt , snedig rockoptreden . Een enthousiaste band en een erg uitgekiende set, die grilligheid en melodie samenbrengt, gedragen door de afwisselende en meerstemmige zweverige en diepgrauwe zang. Verdomd , die songs zitten ingenieus in elkaar, geslepen, veelkleurig en van finesse getuigen door het instrumentarium (de viool/keys zijn een grote meerwaarde), de experimentjes en de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervolle ritmes. De nieuwe “Bunker” , “Wait any longer” klonken even sterk en scherp als de oudere “Fifteen floors” , “Nightclub” , “Sinking ship” en de instant killer “Do not claim them anymore”. ‘Raise your glass to the nighttine’.
Balthzar was samen met Tourist Lemc een absolute voltreffer .
Meer Belgen?
Eerder ontroerde en pakte Patrick Riguelle het publiek in met een best Jacques Brel . Met zijn band (o.m. Jan Hautekiet) kruisten chanson , cabaret en integere , gevoelige pop elkaar in een reeks nummers als “Rosa” , “Mathilde”, “Bxl”, “On n’oublie rien”, “Amsterdam” en “Vesoul” . Het zijn maar een paar classics en minder bekende, waar extravertie en intimiteit elkaar vinden in een volle en sobere instrumentatie . Ook Klaas Delrue kwam eens aankloppen.
In de Voute hadden we het beloftevolle Walrus , de band rond Geert Noppe die ook nog deel uitmaakt(e) van Delrue’s Yevgueni . Walrus is een uitgebreid combo van vijf , en speelt fijngevoelig, stekelig als stevig Nederlandstalige pop, die charmeert door een muzikale rijkdom en beheerste orkestratie. Vocaal niet steeds even scherp vandaag , maar songs als “Op de valreep”, “Maat van de vaat” , “Brakke grond” , “Benjamin en “Iemand moet de slimste zijn” raakten en fascineerden.
Muzikale rijkdom siert ons landje. Later op de avond hadden we Dez Mona, een goed bewaard geheim, onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas); ze vielen op met een sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde van o.m. Gavin Friday, Antony & The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr.
Er sluimert steeds iets mystieks, ook bij valavond . De band mocht liefst nog iets later worden geprogrammeerd. Ze zijn al zo’n tien jaar bezig en de veelzijdigheid is een straffe troef . Kwalitatief en creatief sterk dus , gevoeligheid en ontroering als rode draad, en met een nieuwe plaat ‘Origin’ , die op de achterplan geprojecteerd stond .
Een pop noir, vaudeville ervaren we . Songs met sierlijke , broeierige melodieën, een donker romantische inhoud , kortom, een gevoeligheid met weerhaken . Zeker naar het eind met een “Get out of here” en “Lack of love” intrigeerde het gezelschap, de nummers werden volledig tot op het bot uitgediept … Gecombineerd met het apart kitscherig pakje , die stem en de theatrale voordracht van Frateur was dit een sterk staaltje .
En Trixie Whitley? jawel hoor , De Belgisch –Amerikaanse is een graag gezien artieste op de Belgische podia . Ze is een grootse artieste geworden . Bitterzoete romantiek , sentiment in een donker kleedje. Het tengere , schuchtere meisje bijt nu van zich af , klinkt zelfverzekerd en gaat met haar band gretig te werk . Een gebalde woede ervaarden we met momenten door een verschroeiende sound, maar evenzeer kenmerkt een bij het nekvel grijpend geluid, die haar gekende intimiteit niet uit het oog verliest. Het puike nieuwe ‘Porta Bohemica’ kwam vanavond natuurlijk in de spotlights te staan. Haar elektrisch gitaarspel tintelde . . Een Trixie op z’n Polly Harvey’s!
In de interacties was Trixie gul en in goede doen . Ze was zelfs op het eind bij haar publiek te vinden .
De songs konden we ten volle beleven , met haar geoliede band . Nummers , singles als “Breathe you in my dreams” , “ The schack” , “Hotel no name” , “Soft spoken words” , “Closer“ klonken sterk en het afsluitende “Need your love” werd pittig gekruid . Enkele integer momenten noteerden we met het solo gebrachte “Oh the joy” en de emotievolle pianotunes van het ingenomen “Eliza’s silence” . Mooi hoe talent , gevoel en emotie allemaal samengingen in een rockende set!
Tot slot werden we in loop van de namiddag geraakt door de stemmenpracht van Le Vent Du Nord en Lynched.
De Frans Canadezen Le Vent Du Nord namen het publiek in met hun op elkaar afgestemde vocals . Een rits instrumenten ondersteunden hun Bretoense folk , o.m. een akoestische , elektrische gitaar , viool , accordeon , draailier , piano /keys met foottics en footdrums , die de nummers ophitsten . Sober , elegant en dynamisch!
Ook het Ierse Lynched in de clubstage zat in diezelfde sfeer, maar hielden het soberder qua instrumentatie . De samenzang was emotievol , pakkend en a capella zorgden ze voor een samenhorigheidsgevoel , hand in hand, op de stage . Fijn!
‘De leute’ staat er op ons festivalbandje . We ervaarden het door de gemoedelijke sfeer, de talrijke kraampjes , de randanimatie , … en de muziek …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2016/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
AB, Brussel programmatie + infootjes
New
18-09-16 – Global Street Sounds (info zie site) (Steenstraat + AB)
22-09-16 – Junius Meyvant (AB Club)
23-09-16 - Youngblood Brass Band (AB Box)
26-09-16 – Eric Frye, Jeff Witscher (aka Rene Hell @Huis 23
27-09-16 – Coca-Cola sessions: Faces on tv + Teme Tan (AB Club) (new date!)
28-09-16 – Mitski (AB Club)
29-09-16 – Warp presents Cavern of Anti-Matter (AB Club)
30-09-16 – Chad Lawson: Bach & Chopin Interpreted (AB Club)
01-10-16 - All Tvvins (AB Club) (AB + Liveurope)
01-10-16 – Lapsley (Org: AB + Live Nation)
02-10-16 – JMSN (AB Club)
03-10-16 – Mo (Org: AB + Live Nation)
04-10-16 – North Of North @Huis 23
06-10-16 – Hannah Epperson @Huis 23
07-10-16 – De Staat
07-10-16 – Sarah Ferri (AB Club)
08 + 09-10-16 – Bazart (Org: AB + Live Nation)
11-10-16 – Stars of the lid @Begijnhofkerk
13-10-16 – Amongster (AB Club)
14-10-16 – Dua Lipa
17-10-16 – Seasick Steve (Org: Live Nation)
20-10-16 – Jamie Lidell + The Royal Pharaohs (Org: AB + Live Nation)
21-10-16 - Sophia
21-10-16 – Jenny Hval (AB Club)
22-10-16 – Dub Fx
23-10-16 – In remembrance of David McComb – The Triffids play ‘Born sandy devotional’ – tribute tot he 30 th anniversary of a classic
25-10-16 – Crystal Fighters (Org: AB + Live Nation)
25-10-16 – Kara-Lis Coverdale @Huis 23
27-10-16 – Mira (AB Club)
28-10-16 – Glints (Artist in residence) – EP release (AB Club)
29-10-16 – Adia Victoria (AB Club)
30-10-16 – Whitney, Julia Jacklin (AB Club)
30-10-16 – Daniel Norgren
31-10-16 – Robbing Millions (AB Club)
31-10-16 - Death grips (AB Box ) (Org: AB + Toutartout)
01-11-16 – Dinosaur Jr
02-11-16 – Agnes Obel (Org: Live Nation)
03-11-16 – Badbadnotgood (Org: AB + Live Nation)
04-11-16 – Warhola (AB Box)
04-11-16 – Lil Dicky (AB Club)
05-11-16 – Sch (Org: AA Productions)
06-11-16 – Stormzy (AB Box)
08-11-16 – Jake Bugg (Org: Live Nation)
09-11-16 – Alter Bridge, Like a storm (Org: Live Nation)
10-11-16 – Ryley Walker (AB Club)
11-11-16 – Blues Pills + Kadavar (AB Box)(Org: AB + Liveurope)
11-11-16 – Fatima Yamaha (AB Club)
13-11-16 – Panic! At The Disco (Org: AB + Live Nation)
14-11-16 – The cinematic orchestra (Org: AB + Jazztronaut)
15-11-16 – Fakear (Org: Live Nation)
16-11-16 – Adrien Younge (AB Club)
18-11-16 – Shura (AB Box)
26-11-16 – Noémie Wolfs (AB Box)
26-11-16 – Leyla McCalla (AB Club)
28-11-16 – Tom Misch (AB Club)
30-11-16 – Zimmerman (Balthazar) (AB Club)
03-12-16 - Status Quo (Org: Live Nation)
10-12-16 – Coca-Cola Sessions: New Moon, Whispering sons (AB Club)
12-12-16 – Jain (Org: Live Nation)
15-12-16 – Eefje De Visser (AB Box)
17-12-16 – Crystal castles
20-12-16 – Doc Gynéco (Org: Nada Booking + AB)
21-12-16 – MHD (Org: AA Productions)
18-01-17 – The Scabs unplugged power off
18-01-17 – Echo Collective plays ‘Amnesiac’ @Huis 23
21-01-17 – Kommil Foo
28-01-16 – Kraantje Pappie (AB Club)
30-01-17 – The Felice Brothers, Horse Thief @AB Club
01-02-17 – Epica, Powerwolf (Org: Live Nation)
14-02-17 – A day to remember
20-02-16 – Tom Odell (Org: Live Nation)
22-02-16 – Benjamin Biolay (Org: Live Nation)
23-02-17 – Raymond Van Het Groenewoud @KVS (Org: AB + KVS)
24-02-17 – Kid Noize
26-02-17 – Band Of Horses (Org: Live Nation)
01-03-16 – Flying Horseman: Panama
10-03-17 – Efterklang & The Happy Hopeless Orchestra
15-03-17 – Tinariwen
18-03-17 - Jools Holland
24-03-17 – Chinese Man
01-04-17 – The Delta Saints, Josh Hoyer & Soul Colossal
02-04-17 – John Mayall
20-04-17 - Hooverphonic
Concerten
van 22 aug t/m 26 aug 2016 – Feeërieen – info zie site
van 22 aug t/m 26 aug 2016 – Boterhammen in het Park – info zie site
12-10-16 – Steel Panther (Org: AB + Live Nation)
13-10-16 – Arno (Org: AB + Live Nation)
24-10-16 – Poliça (Org: AB + Live Nation)
27-10-16 – Wilco (Org: Live Nation)
28-10-16 – Wilco (Org: Live Nation)
29-10-16 – Jeremy Loops (AB Box)
07-11-16 – Nathaniel Rateliff & The Night Sweats
10-11-16 – Europe (Org: Live Nation)
16-11-16 – Bear’s den
19-11-16 – Hyphen Hyphen (Org: AB + Progress Booking)
25-11-16 – Alice on the roof
28-11-16 – Beth Hart (Org: AA Productions)
30-11-16 – Tryo (Org: AA Productions)
04-12-16 – L.E.J. (Org: Live Nation)
06-12-16 – Wax Tailor (Org: AB + Jazztronaut)
09-12-16 – Suarez (Org: STLive + Nada Booking)
28-01-17 – K’s Choice
04-03-17 – Natalia (Org: Greenhouse Talent)
INFO http://www.abconcerts.be
Dirty Dancing – the classic story on stage
Dirty Dancing
Kursaal Oostende
Oostende
2016-07-28
Johan Meurisse
Voor de zesde jaar op rij haalde Kursaal Oostende een internationale show naar Oostende . Dit jaar viel de keuze op Dirty Dancing. De swingende musical gebaseerd op het tijdloze verhaal van de cultfilm, waar Patrick Swayze en Jennifer Grey in schitteren , toert ondertussen meer dan 10 jaar en was van 26 juli tot 7 augustus 2016 in Oostende voor in totaal 14 shows. Een musical trouwens van wereldformaat samengesteld met de allerbeste dansers. De hele film werd omgezet waarbij de songs en de bijhorende choreografie centraal stonden. Je wordt helemaal meegenomen in het verhaal en er was een knap staaltje dans . En voor de meesten puur jeugdsentiment. De musical werd een groot succes en er werd gedurende de 14 shows telkens gezocht naar vrijgekomen plaatsen. De organisatie was dik tevreden met ruim 20000 bezoekers.
Het is een livestory tussen een’ jong’ meisje Frances Baby Houseman en de ‘grote’ charismatische , sexy dansinstructeur Johnny Castle . Het meisje bewijst zich, komt op voor zichzelf , is lerend; Hij de macho , de vrouwenversierder, denkt alles te weten , die eerst neerkijkt , maar stap per stap in de musical groeit er iets tussen de twee en buigt , valt hij voor haar ; op die manier beleven ze de ‘Time of their Life’ .
Een bijzondere wereld van een leven vol dans en plezier opent zich , maar ook een groeiende liefdesrelatie en gelijkwaardigheid , wat de story zo fijn emotioneel sterk maakt.
Dirty Dancing - een voorstelling bol van nostalgie en dans!
Organisatie: Kursaal Oostende
Festival Dranouter 2016 – zaterdag 6 augustus 2016 – indrukken
Festival Dranouter 2016
Festivalterrein
Dranouter
2016-08-06
Johan Meurisse
Een zonovergoten Festival Dranouter geniet van een uitverkochte zaterdag , met maar liefst 15000 bezoekers . De gemoedelijkheid , de gezinsvriendelijkheid , de randanimatie neemt op zo’n dagje een voornaam plaatsje in het muzikaal gebeuren. Het publiek ‘ontmoet elkaar’ en geniet met volle teugen van de kleine dingen. Heerlijk zoiets.
En muziek? Jawel Belgenpop op de mainstage met kleppers Tourist Lemc en Balthazar.
Overlopen we eens ?
Tourist Lemc , de Antwerpse stadstroubadour, brengt ’t Stad een beetje dichter naar West-Vlaanderen of … vinden de West-Vlamingen nu net Antwerpen?! Niettemin , met de tweede plaat ‘En route’ slaat hij de brug tussen beiden; muzikaal hebben we een homogene mengeling van Nederlandstalige pop , folk , hiphop en raps . Hij heeft al een uitgebreide tour achter de rug en ook op de festivals palmt hij iedereen in . Hij beschikt over een erg goed op elkaar ingespeelde band , die aanvult in de zangpartijen . “Koning Liefde” en “Horizon” doen de harten sneller slaan en worden luidkeels meegezongen .
Een ode aan de kleinkunst en de streek wordt niet links gelaten door Willem Vermandere’s “Blanche en zijn peird”. In Antwerpen zou Wannes van de Velde gehoord worden … Tourist Lemc verovert en je moet geen Antwerps verstaan om het goed te vinden …
West-Vlaanderen aan de top ... Balthazar! Hun plaat ‘Thin walls’ vorig jaar , werd succesvol binnengehaald, een kroonstuk in hun tienjarige carrière en een definitieve doorbraak. Een jaar later zijn groepsleden actief in andere projecten als Warhaus en Zimmerman , wat het aantal Balthazar optredens reduceert. Enkele festivals worden aangedaan , Dranouter ontbrak niet en kreeg een ferm gesmaakt , snedig rockoptreden . Een enthousiaste band en een erg uitgekiende set, die grilligheid en melodie samenbrengt, gedragen door de afwisselende en meerstemmige zweverige en diepgrauwe zang. Verdomd , die songs zitten ingenieus in elkaar, geslepen, veelkleurig en van finesse getuigen door het brede instrumentarium (de viool/keys zijn een grote meerwaarde), de experimentjes en de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervolle ritmes. De nieuwe “Bunker” , “Wait any longer” klonken even sterk en scherp als de oudere “Fifteen floors” , “Nightclub” en de instant killer “Do not claim them anymore”. ‘Raise your glass to the nighttine’.
Balthzar was samen met Tourist Lemc een absolute voltreffer .
Meer Belgen?
Eerder ontroerde en pakte Patrick Riguelle het publiek in met een best Jacques Brel . Met zijn band (o.m Jan Hautekiet) kruisten chanson , cabaret en integere , gevoelige pop elkaar in een reeks nummers als “Rosa” , “Mathilde”, “Bxl”, “On n’oublie rien”, “Amsterdam” en “Vesoul” . Het zijn maar een paar classics en minder bekende, waar extravertie en intimiteit elkaar vinden in een volle en sobere instrumentatie . Ook Klaas Delrue kwam eens aankloppen.
In de Voute hadden we het beloftevolle Walrus , de band rond Geert Noppe die ook nog deel uitmaakte van Delrue’s Yevgueni . Walrus is een uitgebreid combo van vijf , en speelt fijngevoelig, stekelig als stevig Nederlandstalige pop, die charmeert door een muzikale rijkdom en beheerste orkestratie. Vocaal niet steeds even scherp vandaag , maar songs als “Benjamin en “Iemand moet de slimste zijn” raakten en fascineerden.
Muzikale rijkdom siert ons landje. Later op de avond hadden we Dez Mona, een goed bewaard geheim, onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas); ze vielen op met een sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde van o.m. Gavin Friday, Antony & The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr.
Er sluimert steeds iets mystieks, ook bij valavond . De band mocht liefst nog iets later worden geprogrammeerd. Ze zijn al zo’n tien jaar bezig en de veelzijdigheid is een straffe troef . Kwalitatief en creatief sterk dus , gevoeligheid en ontroering als rode draad, en met een nieuwe plaat ‘Origin’ , die op de achterplan geprojecteerd stond .
Een pop noir, vaudeville ervaren we . Songs met sierlijke , broeierige melodieën, een donker romantische inhoud , kortom, een gevoeligheid met weerhaken . Zeker naar het eind intrigeerde het gezelschap, de nummers werden volledig tot op het bot uitgediept … Gecombineerd met die stem en de theatrale voordracht van Frateur was dit een sterk staaltje .
En Trixie Whitley? jawel hoor , De Belgisch –Amerikaanse is een graag gezien artieste op de Belgische podia . Ze is een grootse artieste geworden . Bitterzoete romantiek , sentiment in een donker kleedje. Het tengere , schuchtere meisje bijt nu van zich af , klinkt zelfverzekerd en gaat met haar band gretig te werk . Een gebalde woede ervaarden we met momenten door een verschroeiende sound, maar evenzeer kenmerkt een bij het nekvel grijpend geluid, die haar gekende intimiteit niet uit het oog verliest. Het puike nieuwe ‘Porta Bohemica’ kwam vanavond natuurlijk in de spotlights te staan. Haar elektrisch gitaarspel tintelde . . Een Trixie op z’n Polly Harvey’s!
De songs konden we ten volle beleven , met haar geoliede band . Singles als “Soft spoken words” , “Closer“ klonken sterk en het afsluitende “Need your love” werd pittig gekruid . Een integer moment hadden we met de emotievolle pianotunes van het ingenomen “Eliza’s silence” . Mooi hoe talent , gevoel en emotie allemaal samengingen in een rockende set!
Tot slot werden we in loop van de namiddag geraakt door de stemmenpracht van Le Vent Du Nord en Lynched.
De Frans Canadezen Le Vent Du Nord namen het publiek in met hun op elkaar afgestemde vocals . Een rits instrumenten ondersteunden hun Bretoense folk , o.m. een akoestische , elektrische gitaar , viool , accordeon , draailier , piano /keys met foottics en footdrums , die de nummers ophitsten . Sober , elegant en dynamisch!
Ook het Ierse Lynched in de clubstage zat in diezelfde sfeer, maar hielden het soberder qua instrumentatie . De samenzang was emotievol , pakkend en a capella zorgden ze voor een samenhorigheidsgevoel , hand in hand, op de stage . Fijn!
‘De leute’ staat er ons festivalbandje . We ervaarden het gevoel door de gemoedelijke sfeer, de talrijke kraampjes , de randanimatie , samen met de muziek …
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2016 – vrijdag 5 augustus 2016 – indrukken
Festival Dranouter 2016
Festivalterrein
Dranouter
2016-08-05
Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter borduurt voort op de veranderingen van vorig jaar … Festival Dranouter verhuist naar … Dranouter dus . Een kleiner terrein en tenten, kraampjes , die iets dichter bij elkaar staan wat de gezelligheid bevordert . Dit jaar heeft de organisatie wat gesleuteld aan de ruimte tussen de verschillende tenten en kraampjes. Het zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Kerk en de Voute stage (de Nekka stage van vorig jaar met een grotere capaciteit nu) aan de overkant erbij, brengt men goede muziek uit alle windstreken. De aanpassingen tekenen voor een geslaagde intimiteit. Goed uitgedokterd en goedgekeurd!
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest en investeert in randanimatie; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. De terreinaankleding mag soberder zijn , het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek .
Het festival staat in het teken van de ecologie , nieuwe milieu uitdagingen , een goede traditie die ze in ere houden.
De 42ste editie wenst dit jaar de kaap van de 45000 muziekliefhebbers te bereiken. De nieuwe formule, met de heroriëntering en z’n verhuis vorig jaar slaat aan. Een zonnige toekomst voor Festival Dranouter!
Muziek?
Op de eerste dag kwamen al twee gerespecteerde artiesten , Afro Celt Sound System en Arno.
De Afro Celts is een graag geziene weerkerende band voor de organisatie. Ze bestaan dit jaar 20 jaar . Het Britse gezelschap - met alle nationaliteiten - is een avontuurlijke versmelting van Keltische traditionele muziek, West-Afrikaanse ritmes, pop met de huidige elektronische danssnufjes, die ergens een link hebben met Senser uit de 90s (check die band maar eens btw!). De raps en soulfulle vrouwelijke backing vocals duwen de vroegere Keltische zangpartijen op het achterplan . Worldpop ten top in een hypnotiserend , bedwelmend dansbaar concertje .
Arno doet dit jaar maar een paar festivals aan en hij koos dit jaar voor de kleurrijkste. Eerder was hij op Couleur Café , nu was hij er voor een adembenemend, strak concert in Dranouter . Arno klinkt als een TC Matic in zijn hoogdagen , door de hoekige hitsige ritmes en de funky loops, gedragen door z’n rauwe , doorleefde zang. Hij voegt er nog een juiste dosis melange aan invloeden toe. Zijn classics zaten deze keer mooi verdeeld in de set , de Frans , Engelse teksten en in ‘Ostends’ dialect , met de obligate ‘goverdommes’ tussenin, vlogen ons om de oren. De godfather van de Belgische rock mag misschien uitschijnen dat hij een ‘lonesome old motherfucker’ is op die laatste ‘Human incognito’ , hij bijt sterk van zich af in maatschappijkritiek (“Dancing in the steets of Molenbeek”) verpakt in een stevige rockset.
Hayseed Dixie heeft een rits aan akoestische , elektrische gitaren, banjo , mandoline, bas en viool. Het kwartet wenst zich niet al te ernstig te nemen en is gericht op ambiance en humor . Grappig geslaagd spelen ze bekende (hard) rock nummers in een hillbilly versie . Ze ontdekten de Vlaamse St-Bernardus en weg waren we voor een goed uurtje fun , bier en muziek. Motorhead en AC/DC zijn twee gegeerde bands in hun coveraanbod . De Broken Circle Bluegrass Band hadden we hier in een nauwgezet rockgrass concept.
De folktraditie werd bij de openingsacts opgestoft door Habadekuk uit Denemarken , die nog meer dan Hayseed Dixie (ze waren dan ook wel met ruim mensen op het podium!) een arsenaal aan instrumenten mee hadden , als accordeon, viool , gitaar, piano, blazers en drums. Een aangenaam klankenpalet en een uiterst genietbare set kregen we.
Ook Wör in de Clubstage was er zo eentje die de folktraditie behield met hun instrumenten en geluid . We genoten op de eerste uren van het festival van deze fijne geluidjes.
Das Pop mag dan nu op non actief staan , Bent Van Looy is een multi-instrumentalist en getalenteerd artiest die met ‘Pyjama days’ aan z’n twee soloplaat toe is . Sfeervolle pop met een ruwer randje. Z’n begeesterend pianospel en innemende, heldere vocals zijn bepalend . Een elegante stijl. Hij staat hier als kwintet op de stage en heeft al een pak overtuigende singles uit als “High and dry”, “Shadow of a man” ,”Shoulders” en “My escape”, die niet werden vergeten. Het publiek weet hij te animeren en op het eind dwarrelen ‘de oohoohs’ over de tent …
Over Nive Nielsen en haar Deer Children kunnen we maar weinig zeggen , de artieste arriveerde te laat … en dat was het net tijd voor de Afro Celts …
Berlaen wist ‘s avonds de Voute op z’n kop te zetten. Mijn streekgenoot zingt en enthousiasmeert in het Zults dialect en heeft net z’n tweede plaat uit , ‘Van mij erf’ . Op radio 1 breekt hij door met die pientere single “Z’he mij zoeu g’had” . Hij voegt graag deuntjes van andere bands toe als Sly Fox of RHCP in zijn nummers . Hij rockt , groovet , danst met een erg clevere set , o.m. “Brengt ui zuster mee” , “‘K ben nie schui van ui” en “Ge zijt were zat”.
Tot slot namen we nog een stukje mee van Emiliana Torrini die in zee ging met het Belgische The Colorist . De IJslandse toont dat ze geen eendagsvlieg was van die doorbraaksingle “Jungle drums”; net als haar andere songs horen we ze in een nieuw kleedje, een breed uitwaaierende, uitgebalanceerde sound van subtiele geluidjes, grooves in een bezwerende trance. Mooi!
Meer dan vermeldenswaard waren de pittige insteeks van Radio Fresnel , aan de ingang!
Een mooi gemoedelijk folkrockend parcours hadden we op deze eerste geslaagde dag …
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Nederlands 
Français 
