Hellfest 2016 – Een geslaagde 11^e editie!
Hellfest 2016
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2016-06-17 t/m 2016-06-19
Yentl Stée

Op ongeveer 7 uur rijden van mijn woonplaats in het klein, Frans dorpje Clisson vond er dit jaar weer een invasie plaats van langharig, werkschuw tuig in zwarte kleren en met een serieus alcoholprobleem. Dat de lokale religieuze gemeenschap ook dit jaar weer moeilijk deed,  leek alvast geen enkele impact te hebben op het bezoekersaantal en er was niets te merken van dit feit op het festival zelf (jammer, een schuimbekkende christen die in het Frans mij toeroept dat ik zal branden in de hel is immers een ideale manier om een festival te starten).
Qua weer leek het wel wat in de soep te lopen. Het leek alsof de weergoden mijn gebeden van vorig jaar gehoord hebben toen het festival zo een beetje de temperatuur van het oppervlak van de zon had, maar blijkbaar zal ’k toch beter moeten articuleren want een afwisseling tussen wolkbreuken en een allesverzengende hitte was niet echt wat ik gevraagd had.

dag 1 - vrijdag 17 juli 2016

Opener zijn is nooit echt leuk. Of het nu een show is in één of ander jeugdhuis die nog stinkt naar het bier van de vorige avond of op een festival, veel volk komt er nooit kijken. Als je dan nog de pech hebt om te moeten openen op Hellfest wil dat zeggen dat je om 10u30 mag beginnen. Daar stopte het niet voor Monolord, ze mochten beginnen in de stoner-tent van dienst (de Valley) en aangezien stoners nu niet echt gekend staan om hun vroeg opstaan en op tijd komen, was de tent dus allesbehalve goed gevuld. Onterecht eigenlijk want Monolord is naar mijn bescheiden (en enige juiste) mening toch zeker één van de betere bands in het Stoner/Doom-genre. Om eerlijk te zijn hadden de afwezigen dit keer eigenlijk niet zo veel gemist, de eerste twee keer dat ik ze zag waren ze zo goed dat ik me voornam om nooit nog een show van ze te missen. Dit keer was de magie die ik vorige keren mocht ervaren echter niet aanwezig. Zelfs bij “Empress Rising”, die doorgaans aankomt als een planeet dodende komeetinslag op je muil, was er maar een zacht tikje op de wang. Slecht was het nu ook niet, maar ik betwijfel sterk dat ze met dit optreden veel nieuwe zieltjes gewonnen gaan hebben.

Het eerste wat me opviel toen ik richting de Warzone ging voor Cowards was de nieuwe inrichting van dit podium. Ik kan alvast zeggen dat het een gigantische verbetering is. Voordien was de Warzone enkel te bereiken via een vrij dunne doorgang wat wel vaker voor problemen zorgde als er grotere bands op het podium speelden. Dit jaar kon je echter het podium vanop meerdere plaatsen bereiken en was de doorgang een stuk breder waardoor je veel vlotter door kon. Het ware effect hiervan was op dit vroege uur nog niet echt te merken aangezien de opkomst voor Cowards eerder bescheiden was. Ik kan wel zeggen dat in tegenstelling tot Monolord dit echt wel de moeite was om vroeg voor op te staan. Met hun heerlijke/smerige mix van Sludge, Black Metal en Hardcore die best wel origineel was wisten ze immers een serieuze indruk op me na te laten. Ik moet wel zeggen dat ik ze iets beter vond op album, maar dat zal wel iets te maken hebben met dat er nauwelijks sfeer was (wat niet de schuld van de band was) en dat het één van die momenten was waarop de zon absoluut niet mocht afkomen en het toch deed, de sloeber.

Na hun doortocht op Desertfest vorig jaar wou ik Stoned Jesus ABSOLUUT nog eens zien. Ik was immers volledig omver geblazen dus ik stond met vrij grote verwachtingen in de Valley. Ik had beter mijn verwachtingen wat bijgesteld want het was echt niet wat ik gehoopt had. Was het slecht? Nee, ze waren eigenlijk best wel ok. Het publiek had ook plezier en was toch met een serieuze bende aanwezig ondanks het feit dat het nog vrij vroeg was. Het was gewoon zodanig veel minder dan wat ze kunnen dat het echt teleurstellend was voor mij, een beetje saai zelfs. Spijtig.

Na wat aanvoelde als het equivalent van een natte washand tegen mijn voorhoofd was ik helemaal niet voorbereid op de sloophamer met raketaandrijving die ook wel bekend staat als Harm’s Way. Wie enigszins bekend staat met deze Metallic Hardcore-monsters had dit wel kunnen verwachten, maar toch was het zoveel harder dan verwacht. Al vanaf het eerste moment dat die combinatie van spieren en pure woede (ook wel gekend als de frontman) het podium betrad was het al duidelijk dat de conventie van Geneve serieus geschonden zou worden. Aangezien ze net een nieuw kindje gebaard hebben genaamd ‘Rust’ werd er ook wel hevig uit dat album geput (zowat de helft werd gespeeld), niet dat het erg is want naar mijn persoonlijke smaak is dit by far hun beste worp. Slechts enkele nummers (en diverse slagen in mijn aangezicht) later was het feestje al afgelopen. Aan wie ze nog niet gezien heeft en/of dringend wat tanden moet laten verwijderen, ga ze zo snel mogelijk zien. Je zal het je niet beklagen.

Toen ik eindelijk terug bij bewustzijn was, werd ik wakker op de Warzone en bleek het dat mijn bewustzijn van korte duur ging zijn, All Pigs Must Die stond immers al reeds klaar om me volledig het hiernamaals in te kloppen. Ik had al goeie dingen gehoord over deze band live, maar deze ervaringen vonden meestal plaats in een zaal en zoals menig muziekfan wel weet is een festivaloptreden meestal slechts een fractie van het ware potentieel van een band. Indien dit zo is weet ik niet hoe er ooit nog overlevenden zijn na een All Pigs Must Die-show. Hun ronduit smerige mix van Crust Punk, Metal en Hardcore (op facebook noemen ze hun genre gewoon ‘Hate’, perfecte beschrijving) zorgde voor het begin tot eind voor een gigantische pit en iedereen had serieus wat plezier. Ik vroeg me voornamelijk af of ‘gestorven dankzij All Pigs Must Die’ in m’n levensverzekering zou opgenomen zitten of dat het onder het rampenfonds zou vallen. Wat een beesten.

Ik moet dringend leren ergens anders te gaan zitten dan de Warzone als er al twee bands gespeeld hebben die een aanslag op mijn leven waren. De derde in deze reeks zou Victims moeten zijn, een Zweedse Hardcore/Crust Punk- band. Gelukkig was de opkomst hiervoor eerder bescheiden en was de pit niet zo intens. De band zelf leek eigenlijk ook niet zo in topvorm te zijn want ik kan me voorstellen dat dit een stuk meer furie zou mogen bevatten dan het deed. Neem dit niet verkeerd op, ze waren schitterend maar ik heb het gevoel dat het beter kon zijn. Een festivalpodium is sowieso toch niet geschikt voor een band in dit genre.

Omdat ik al reeds tot appelmoes geklopt was leek het mij een goed plan om eventjes te bekomen op wat rustige muziek. Rustig was Jambinai alvast wel. Voor mij en veel aanwezigen waren deze waarschijnlijk nog een nobele onbekende. Ik ben er echter vrij zeker van dat er niemand, maar dan ook niemand teleurgesteld The Valley heeft verlaten. Jambinai speelt rustige Post-Rock (met wat ruwere stukjes) met traditionele Japanse instrumenten. Als deze combinatie al heerlijk klinkt op papier, geloof me, live is het echt beter dan je je kunt voorstellen. Had Sunn O))) die dag niet gespeeld waren ze absoluut de toppers van de dag (en misschien zelfs het festival). De gehele show lang trokken ze je langzaam in trance , die zacht aan de buitenkant leek, maar aan de binnenkant een ware orkaan aan (niet zo vrolijke) emoties was. Dit ging door tot het laatste nummer wat een waar kunstwerk was en ze alles tentoonstelden wat ze in zich hadden. Laten we zeggen als je er in slaagt om mij te doen wenen tijdens een show, dan ben je direct één van m’n nieuwe favoriete bands.

Wie al eerder reviews van mij las (reviewers hebben gigantische fanbases die kwijlend wachten op de volgende review, geloof me het is echt waar) weet dat ik de vorige passage van Earth nooit meer ga vergeten. Het was dus nogal vanzelfsprekend dat ik de kans om ze nog eens te zien niet ging laten liggen (met wat pijn in het hart aangezien ze op hetzelfde moment als Turbonegro en Vader moesten spelen). Ik heb hier geen seconde spijt van, hun show was niet zo verbazingwekkend als mijn eerste keer, maar het was nog steeds een pracht van een show. Dezelfde lekkere riff, duizend keer na elkaar gespeeld op dezelfde repetitieve toon, fantastisch.

Soms vergeet ik eens hoe chauvinistisch de Fransen wel niet zijn. Ik was eventjes vergeten dat Architects gecancelled had en was dan ook relatief verbaasd toen ik een volle Warzone zag, maar een andere band dan Architects op het podium. Dit bleek The Arrs te zijn, een vrij middelmatige Franse Metalcore-band. Nog niet zo lang geleden heb ik ze ergens gezien (ik denk in Brussel) en mochten ze spelen voor drie man en een paardenkop. Hier op Hellfest stond gewoon de gehele weide vol. Niet echt terecht want er stonden een pak betere bands op dit podium die het heel wat meer verdienden om een grote opkomst te hebben, maar ach… Leuk was het wel, zowat het gehele publiek ging volledig op in het optreden en ook de band had het naar hun zin. Hoe ze een show moeten geven en het publiek naar hun hand kunnen zetten weten ze wel moet ik zeggen. Het was bijna genoeg om hun stereotiepe ‘chug-chug 2-step breakdown’ structuur te vergeven.

Mij een review laten schrijven over Converge is eigenlijk niet zo eerlijk aangezien dit één van mijn favoriete bands is. Mijn verwachtingen waren dus sowieso hoog. Ik heb slechts één keer de eer gehad om deze band te mogen aanschouwen en was toen zo weggeblazen dat ik eigenlijk een beetje bang was dat ze dit nooit gingen kunnen evenaren, gelukkig had ik het dit keer niet bij het rechte eind. Het optreden op Hellfest deed mijn vorige ervaring op een saaie zondagochtendopener op een slecht festival lijken. De show begon explosief en Converge etaleerde perfect de muzikale gecontroleerde chaos waar ze zo goed in zijn. Dat het publiek volledig in extase was viel te verwachten, maar als er al niet-Converge fans in het publiek zaten , zullen ze wel overtuigd zijn na dit optreden. Enig minpuntje is eigenlijk de opbouw van de Warzone zelf, bij bands zoals Converge zit dat dranghekken voor het podium echt lelijk in de weg. Zowel voor band als publiek (lekker meezingen op het podium is uitgesloten) was dit een storende factor.

Naargelang aan wie je het vraagt is Sunn O))) (uitgesproken als Sunn) het beste dat er ooit geweest is of de meest irritante combinatie van kapotte koelkastgeluiden en een rookmachine ooit. Ikzelf behoor tot de eerste categorie. Toen ik de tent net ietsje te laat binnenkwam om het begin te missen was het geluid al lekker iedereen langzaam aan het verpulveren en stond Atilla wat kattengeluidjes te maken. Het klinkt belachelijk, maar geloof me, het was fantastisch. Een set van Sunn O))) beschrijven is behoorlijk onmogelijk, een beetje zoals de kleur blauw proberen uit te leggen aan iemand die al van de geboorte blind is. Monotoon, repetitief en duister is het beste wat ik kan zeggen, maar het is iets waar je bij moet zijn. De simpele muziekstijl met een schreeuwende Atilla erover is zowat één van de meest duistere optredens die je kunt meemaken, indien er nog iemand in de buurt van dat optreden een stukje ziel overhad, het is nu weg. Atilla slaagt er zelfs in om één of ander pakje die niet slecht zou gestaan hebben in een jaren 80 discoclipje over aliens als duister te doen over komen. Toch wel zeker één van de beste shows die ik ooit gezien heb.

dag 2 - zaterdag 18 juli 2016

Soloprojectjes zijn nu niet om te zeggen een unicum in de Metal-wereld en al helemaal niet als het om Black Metal gaat. Doorgaans gaat het hier echter om harige, mannelijke loners die geen andere bandleden (willen) vinden of reeds succesvolle muzikanten die eens iets anders willen proberen. Dit is niet het geval bij Myrkur, het Black Metal-project van de Deense Amalie Bruun die zich doorgaans bezig houdt met het maken van popmuziek. Degene die Myrkur al eens beluisterd hebben , weten dat dit niet zomaar een aandachtsprojectje is van één of andere popdiva die wil tonen dat ze ook een ruw kantje heeft, maar een degelijk uniek en hard muzikaal kunstwerk. Zowel op album als live liet het bij mij dezelfde indruk achter. Alhoewel ze vrij vroeg moesten spelen stond de Temple al reeds goed gevuld en met rede ook. De set werd hard en strak gespeeld, natuurlijk werd Amalie hierbij bijgestaan door live-muzikanten en alhoewel deze stuk voor stuk precies grizzlyberen waren tegenover de tengere Amalie Bruun bleef het tijdens de show duidelijk wie het meesterbrein achter deze band is. Zeker één van de betere bands op deze editie

Voor heerlijke old-school Zweedse Death Metal moest je bij Entrails in de Altar-tent zijn. Deze band is ooit kortstondig begonnen in 1990 om vervolgens een stille dood te sterven zonder ook maar enige release. In 2008 werd het rottende kadaver terug uit de grond gehaald en kunnen ze toch van een bescheiden succes spreken aangezien nu op Hellfest staan. Om te beginnen kan ik al zeggen dat ik Entrails stukken beter vind live dan op album. Op album is het nogal een beetje teveel van hetzelfde en er is weinig origineels aan, Zweedse Death Metal zoals je ze al duizend keer gehoord hebt. Goed, maar weinig redenen om een album ervan meer dan één keer op te zetten. Live is dit een compleet ander verhaal en walst de muziek over je als een kudde dolle neushoorns met een amfetamineverslaving. Al vanaf de eerste noot kon de pret voor mij niet meer stuk en werd de ene vettige riff achter de ander aan elkaar gerijd. De rest van het publiek had ook niet veel tijd nodig om op gang te raken en er ontstond al snel een stevige pit die niet is stilgevallen tot het einde van de show. Misschien een minder gekende band in het genre, maar laten we zeggen dat ik al een paar grote namen heb gezien die een voorbeeld mogen nemen aan deze live-performance.

Al meer dan twee decennia zijn ze bezig en nog steeds slaagt Strife er in om zowat de meest actieve performance van het volledige festival te brengen. Alhoewel de Metallic Hardcore die ze spelen (en waar ze zelf bij aan de wieg stonden) al lang niet meer uniek en origineel is , slagen ze er toch in om de Warzone te doen aanvoelen alsof je net een revolutionaire nieuw muziekgenre ziet ontstaan. Pits, crowdsurfers en een frontman die meer rondspringt en koprollen doet tijdens één show dan ik in heel mijn leven. Wat heeft een mens meer nodig?

Vergissingen horen nu eenmaal bij het leven, maar toch maak je ze liever niet. De vergissing die ik maakte was dat ik in plaats van naar het altijd fantastische Cattle Decapitation te gaan ik naar Atreyu ging. Voor de mensen die zich afvragen wat voor diverse varianten drugs ik had ingenomen om die compleet idiote beslissing te maken , wil ik eerst eventjes verduidelijken dat er wel degelijk een (slechte) reden achter zat. Atreyu is voor mij één van die bands die me naar het hardere genre gelokt heeft en als 13-jarige zat ik met veel plezier te wentelen in zelfmedelijden terwijl ik hun nummers mee schreeuwde. Ik had toch wel eens zin om een band te zien die ik woord voor woord kon meezingen vroeger. Dit was duidelijk een vergissing. Hun repertoire bestond voornamelijk uit nieuwere nummers die door het gebrek aan een nostalgische bril duidelijk maken dat het hier gewoon om middelmatige tot slechte, repetitieve melodische Metalcore gaat. Oude nummers hoorde ik nauwelijks passeren (behalve die absoluut gruwelijke cover van Bon Jovi) en echt een interessante show was het ook niet. De enige reden dat ik bleef staan was omdat er toch nog een deel van mij hoopte dat ze “This Flesh a Tomb” gingen spelen, maar die was tevergeefs. Bon, nu weet ik tenminste wel dat ik niets mis als ik ze de volgende keer skip.

Na de bittere pil genaamd Atreyu was er gelukkig nog Discharge om die weg te wassen. Alhoewel het nu reeds de derde keer is dat ik Discharge zie in nog geen jaar tijd is het nog altijd fantastisch om ze te zien. Gewenning blijkt geen probleem te zijn als het om de godfathers van de D-beat gaat. Beter nog, ze lijken gewoon iedere keer beter en beter te worden (of ik ben gewoon iedere keer wat meer bij bewustzijn dan de vorige keer). Waar veel van hun generatiegenoten hun politieke opinie al lang met het huisvuil hebben buitengesmeten, de kant van het systeem waar ze tegen vechten hebben gekozen of zich verbergen achter holle slogans die ‘punk’ klinken gaat Discharge er nog hard voor. Tussen de fantastische nummers door, was er tijd voor wat commentaar op de maatschappij en het stoorde absoluut niet. De show sloeg in als een bom, geen moment werd er vaart verloren en alhoewel de heren al wat van leeftijd zijn zit er nog totaal geen sleet op. Ik kan hier echt niets negatief aan opmerken en hoop dat ik ze nog snel een keer kan zien.

Één van de bands die ik absoluut wou zien deze editie was Agoraphobic Nosebleed en ik moet zeggen, het was het waard. Alhoewel Grindcore doorgaans gekend staat om gewoon pure chaos en destructie pakt Agoraphobic Nosebleed het ietwat anders aan. Gecontroleerde chaos is hun handelsmerk en er wordt eigenlijk vrij strak en technisch gespeeld in vergelijking met genregenoten. Toch blijft het Grindcore pur sang en was het dus de gehele show lekker door rammen. Enig minpunt was eigenlijk de locatie, dergelijke bands zijn niet echt gemaakt voor festivals en al helemaal niet voor zo’n groot podium.

Als je Entombed A.D. ziet staan weet je eigenlijk dat een review overbodig is. Zelfs een slechte show is nog een goeie show als deze jongens spelen. Hun mix van vettige Zweedse Death Metal en hun typische Death ’n Roll geluid waar ze voor bekend staan slaat iedere keer in als een bom. Hellfest was zeker geen uitzondering op deze regel. Een memorabele show was het echter ook niet, daarvoor was het allemaal wat te gewoontjes, maar een waar feestje was het toch. Hun set beperkte zich voornamelijk tot oude klassiekers (alhoewel ik het technisch gezien covers zou moeten noemen aangezien ze door Entombed en niet door Entombed A.D. geschreven zijn) en een paar nieuwere. Het nieuw materiaal doet echter absoluut niet onder voor de oudere en ik kijk stiekem wel al uit naar wat nieuw materiaal.

Het was een goeie dag voor Grindcore vandaag op Hellfest. Naast enkele voorgenoemde bands was het nu tijd voor de legendarische Terrorizer. Iedere zichzelf respecterende Grindcore-liefhebber moet deze band toch minstens één keer gezien hebben dus bijgevolg stond de tent lekker vol en stonden we knusjes wat elkaar onder te zweten. Terrorizer hield zich niet bezig met gepraat tussen de nummers, maar voornamelijk waar ze het best in zijn, alles aan tot pulp kloppen met hun heerlijke Death/Grind. Het publiek had overduidelijk plezier en Terrorizer zelf was in topvorm. Ik heb ze al een paar keer mogen aanschouwen en dit was toch wel de beste keer. Het contrast tussen publiek en band kon echter niet groter zijn, terwijl de band lekker kalmpjes hun nummers er zaten door te rammen was het publiek voornamelijk bezig met op elkaar te rammen. Heerlijk.

Primordial is zo één van die bands waarvan je gewoon weet dat het ofwel barslecht live moet zijn of een echte magische ervaring. Indien je als band er in slaagt om zo’n muziek deftig over te brengen in een live-context , is dit doorgaans een ervaring die het album ver overstijgt. Omgekeerd kan ook natuurlijk waarbij je een soort slap afkooksel krijgt van wat je op het album hoort en eerder saai dan magisch is. In het geval van Primordial was er van geen van beide sprake. De nummers waren goed gebracht en er waren niet echt zwakke momenten te bespeuren, maar er was ook niets die je echt met de muziek meesleurde. Bon, dit kan ook gewoon aan mij gelegen hebben aangezien ik nog compleet hyperactief stond van Terrorizer en het idee dat Napalm Death wat later ging spelen.

Na een toch vrij zwak album uitgebracht te hebben zat er bij mij wat twijfel in over hoe het ging aflopen met Napalm Death. Dat de show in orde ging zijn was ik zeker, maar ik was vrijwel zeker dat de nieuwe nummers de vaart uit de show gingen nemen en ze de plaats zouden innemen van andere, betere nummers. Gelukkig maakte Napalm Death me duidelijk dat ik een idioot ben en beter zou moeten weten. Ik heb ze al heel wat keren gezien en het lijkt gewoon alsof ze bij iedere show beter te worden. Het was een ware veldslag zoals vanouds van begin tot einde. Politieke uitspraken, beenharde Grindcore en Shane Embury in mosh-pants (zo van die turnbroekjes die Hardcore bands vaak tussen hun merch liggen hebben) is een goeie samenvatting voor deze show. De nieuwe nummers gingen zonder moeite op in de set en hadden behoorlijk wat meer venijn live achter zich zitten dan op album. Enig minpunt was dat de pit bijna op een werkelijk gevecht begon uit te draaien, maar dat was al snel goed gemaakt doordat ze een “Siege” cover en hun ondertussen beruchte “Nazi Punks Fuck Off” van Dead Kennedy’s” speelden.

dag 3 - zondag 19 juli 2016

Wiens “briljante” idee het was om Municipal Waste op de mainstage te zetten weet ik niet, maar laat die dame/kerel nooit meer in de buurt van een festivalplanning. Gevolg van deze beslissing? Municipal Waste mag om kwart na twaalf beginnen met spelen en krijgt slechts een half uurtje doorverwezen. Aangezien ze een pracht van een Warzone hebben,  hadden ze deze band gerust een pak later op de dag daar kunnen zetten. Nu ze op de mainstage stonden was het volk veel te weinig op elkaar gepakt en dus bleef de normale agressieve energie-boost die je tijdens een Municipal Waste show hebt volledig weg. De pit was eerder zwak en alhoewel de band hun stinkende best deed , was er weinig vaart in de show te krijgen. De band zelf leek ook niet echt op de hoogte te zijn van hun korte speelduur, enkele minuten nadat ze eigenlijk zouden moeten gestopt zijn , kondigden ze aan nog enkele nummers te spelen. Alhoewel de organisatie dit blijkbaar toeliet trokken ze er op het laatste dan toch de stekker uit met als gevolg dat hun absolute toppers “Born to Party” en “The Art of Partying” niet gespeeld werden en de show bruusk gestopt werd zonder enige afsluiter. Hellfest, als je ze nog eens boekt zet ze aub ergens anders. Zo’n teleurstelling kan ik echt niet meer aan.

Na wat uitgehuild te hebben na die teleurstellende Municipal Waste show was het tijd voor één van de opkomende Hardcore-bands van dit moment, namelijk Turnstile. Een korte beschrijving van Turnstile komt neer op een betere versie van Helmet die Hardcore speelt. De jaren 90 vloeit door deze jongens hun aderen (en broeken) en dit zorgt voor heerlijke muziek en liveshows. Derde keer dat ik deze jongens zie en de derde keer dat ik onder de indruk ben van hoe je tegelijk een show beenhard en doodleuk kan maken.

King Dude mocht vandaag wat vreemde eend in de bijt spelen en zoals nogal vaak gebeurt met vreemde eenden in de bijt. King Dude speelt een soort van donkere Americana, denk Johnny Cash maar met meer Satan. Op album kan ik dit zeker smaken, maar de vraag was hoe dit live zou overkomen en al zeker op een metalfestival waar ingetogen en stil luisteren nu niet één van de specialiteiten is. Het was uiteindelijk best ok, de rustige muziek bracht een welkome rustpauze voor veel festivalgangers en de sfeer was gemoedelijk. Die duisterheid die ik op album ervaar bij het luisteren van deze band komt echter op geen enkel moment voor live, waarschijnlijk komt dit door de locatie maar het is toch wel spijtig.

Als je je ooit afvraagt hoe een mix tussen Thrash Metal en Hardcore nu eigenlijk exact zou moeten klinken raad ik je aan om Power Trip eventjes op te zoeken. Ze staan gekend om hun intense liveshows, maar de mensen die ik voornamelijk hoor boffen over die shows hebben die in een zaal gezien zonder van die irritante dranghekkens zoals op Hellfest. Jammergenoeg haalde dit wel degelijk de vaart uit de show en hierdoor was het toch allemaal wat minder intens. Gelukkig is Power Trip goed genoeg om met dit beetje verlies om te gaan en werd er toch nog een goeie show neer gezet. Ik raad iedereen aan om deze band te checken, maar liefst in een klein zaaltje.

Er was voor mij toch eventjes twijfelen of ik Mgla wel wou zien aangezien ze samenspeelden met Ratos de Porao. Aangezien ik Mgla al letterlijk 4x kon zien en het niet gedaan heb dacht ’k dat het misschien toch beter was dat ik ze nu wel eens ging gaan zien. Ik heb geen spijt gehad van deze beslissing. Mgla zorgt al een tijdje voor een frisse wind binnen de Black Metal en ze slagen er op één of andere manier in dit te doen zonder uitgespuwd te worden als posers door de trve kvlt-fans. Alhoewel het zonnetje nog vrolijk scheen buiten , slaagde Mgla erin om the Temple volledig in duisternis te hullen. Hun stage-outfit (geen corpse-paint maar zwarte zakken over hun hoofden) in combinatie met de door merg en been gaande Black Metal zoog iedereen mee in hun donkere wereld. Enig minpuntje is dat het naar mijn gevoel soms iets te eentonig werd en ik verloor bijgevolg ook af en toe mijn interesse. De reden hiervoor ligt waarschijnlijk eerder bij mijn vermoeidheid dan bij de kwaliteit van het optreden want die was verder top!

Taake live zien is altijd een plezier. Naast beenharde Black Metal is er ook die heerlijke Punk-attitude gebracht door Hoest die ik toch wat mis bij heel wat Black Metal bands. Hoest was dit keer niet in z’n grootste show-mood, maar dat verpestte helemaal niets aan de show. Enkele jaren terug mocht ik Taake voor het eerst aanschouwen en ik moet zeggen dat zowel de muziek als de performance er enorm op vooruitgegaan is. Ietwat spijtig dat ik de tent vroegtijdig moest verlaten wegens een klein noodgeval want ik had graag de volledige show kunnen zien. Ah, er is nog altijd een volgende keer zeker?

Mijn tweede jeugdnostalgieband deze editie was Heaven Shall Burn. Na de *ahum* licht onaangename ervaring met die andere nostalgieband Atreyu zou je denken dat ik niet echt stond te springen om er nog eentje te doen. Wel dan zit je mis want in tegenstelling tot Atreyu is Heaven Shall Burn wel degelijk consistent goed gebleven en zijn hun live-shows legendarisch geworden. De show was ook dit keer ronduit geweldig. Er werd een mooie mix tussen oude en nieuwe nummers gespeeld en het publiek at uit hun handen. Dat publiek was trouwens behoorlijk uitgebreid, de vorige keer dat ik de Warzone zo vol zag was met Body Count het jaar ervoor. Bijgevolg ging de pit ook wel behoorlijk hard wat wel welkom was, combineer dit met de occasionele vlammenwerper die uit het podium geschoten werd en je weet dat het publiek gewoon manisch werd. Waar je vroeger wel vaker politieke boodschappen tussen de nummers door hoorde is deze nu wat meer naar de achtergrond geschoven alhoewel nog zeker aanwezig. Als afsluiter (voor mij) van Hellfest kon dit wel tellen en ik ben er nog meer van overtuigd geraakt dat Heaven Shall Burn nooit zal teleurstellen.

Alhoewel het weer serieus tegen stak kunnen we spreken van terug een geslaagde editie die terecht het “uitverkocht” bordje mocht hebben. Organisatorisch zat het dit jaar een pak beter in elkaar dan de voorgaande. Er waren echter wel enkele minpunten, ik herinner me de prijzen  van voorgaande jaren niet exact maar dit jaar waren de prijzen voor eten & drank weer belachelijk hoog, zelfs voor festivalnormen (2,80 voor slap Frans bier). Daarnaast is het cashless systeem allesbehalve op punt. Waar er op site te zien is dat je dit voor alles kan gebruiken, blijkt dit op de weide helemaal niet waar te zijn, eten moet je nog altijd met cash betalen. Ik ben zeker niet de enige die ietwat pissig werd nadat bleek dat ze veel te veel geld op hun kaart hadden gezet en die niet voor voedsel kon gebruikt worden.
Bon, deze zaken gaan mij niet tegenhouden om volgend jaar terug te komen. Tot 2017 Hellfest!

Line-up
Vrijdag 17 juni:
Mainstage 1: Rammstein, Volbeat, Bullet For My Valentine, Anthrax, Tremonti, Halestorm, Audrey Horne, The Shrine
Mainstage 2: The Offspring, Dropkick Murphys, Turbonegro, Hatebreed, Mass Hysteria, Le Bal des Enrages, Nashville Pussy, Shinedown, Delain
Altar: Testament, Overkill, Sacred Reich, Vader, Havok, Sadist, Skeletal Remains, Dust Bolt, Witches
Temple: Abbath, Korpiklaani, Aura Noir, Inquisition, Kampfar, Behexen, Solefald, Cruachan, Moonreich
Valley: Sunn O))), The Melvins, Earth, Magma, Jambinai, Windhand, Wo Fat, Stoned Jesus, Monolord
Warzone: Killswitch Engage, Converge, Kvelertak, Architects, Vision of Disorder, Victims, All Pigs Must Die, Harm’s Way, Cowards
Zaterdag 18 juni:
Mainstage 1: Twisted Sister, Within Temptation, Gutterdämmerung, Foreigner, Sixx Am, Joe Satriani, Glenn Hughes, Loudness
Mainstage 2: Korn, Bring Me the Horizon, Disturbed, Sick of it All, The Amity Affliction, Atreyu, August Burns Red, Bury Tomorrow, Thy Art is Murder
Altar: Napalm Death, Terrorizer, Asphyx, Entombed AD, Agoraphobic Nosebleed, Cattle Decapitation, Entrails, Drowned, Undead Prophecies
Temple: Dark Funeral, Primordial, Moonsorrow, Archgoat, Fleshgod Apocalypse, Heidevolk, Dark Fortress, Myrkur, OtargosValley: Down, Hermano, Goatsnake, With the Dead, Torche, Saviours, Crobot, Hangman’s Chair, Dopethrone
Warzone: Bad Religion, Ludwig Von 88, The Toy Dolls, Uk Subs, Discharge, Les Sales Majestes, Strife, Mantar, Dirty Fonzy
Zondag 19 juni:
Mainstage 1: Black Sabbath, Slayer, Megadeth, Gojira, Vintage Trouble, No One  is Innocent, Municipal Waste, Raveneye
Mainstage 2: King Diamond, Ghost, Amon Amarth, Blind Guardian, Tarja, Dragonforce, Orphaned Land, Arthemis, Nightmare
Altar: Paradise Lost, Katatonia, Grand Magus, Insomnium, Brodequin, The Skull, Fallujah, Agressor, Corrosive Elements
Temple: Deicide, Enslaved, Empyrium, Taake, Mgla, The Vision Bleak, Skalmöld, Stille Volk, Hegemon
Valley: Jane’s Addiction, Rival Sons, Fu Manchu, Kadavar, Unsane, King Dude, Valkyrie, Lecherous Gaze, Stonebirds
Warzone: Refused, Walls of Jericho, Heaven Shall Burn, Caliban, Power Trip, Ratos de Porao, Turnstile, Backtrack, Alea Jacta Est
http://www.hellfest.fr

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hellfest-2016/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))

Best Kept Secret Festival 2016 – een overzicht van de drie dagen
Best Kept Secret Festival 2016
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
16-06-17 t/m 2016-06-19
Niels Bruwier

Best Kept Secret was een recordeditie met maar liefst 25.000 bezoekers over het hele weekend. Dat weekend bevatte veel regen maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door de fantastische muziek. De eerste twee dagen leek de muziek wel een klein beetje van de regen te hebben maar op de laatste dag barstte het festival uit zijn voegen met Wilco als hoogtepunt voor vele festivalgangers. Ook Musiczine.net was aanwezig op het festival en zag nieuwe ontdekkingen, gevestigde waarden en grote headliners aan het werk en werd door de meeste aangenaam verrast.

dag 1 - vrijdag 17 juni 2016
Op de eerste dag is het moeilijk om vanaf het begin warm te worden van de muziek. De nieuwe bands moeten nog wat in rotatie geraken en de anderen zijn aan het einde van hun tour bezig. Toch brengen oude gedienden Beck en Beach House een geniale apotheose op deze grijze dag.

Kid Wave kreeg de taak om Best Kept Secret op gang te trappen. Het viertal van twee vrouwen en twee mannen , warmde het publiek in Five op met catchy grungerock . Gruizige gitaren met een vrolijke samenzang en de hoge stem van zangeres Lea Emmery brengen het festival gezapig op gang. De band werkt aan hun tweede plaat en bracht live zowel nummers van het debuut als van die nieuwe. De groep staat erg vrolijk op het podium maar na een tijdje geraakt de set wat eentonig en valt het als een kaarthuisje in elkaar. Toch blijft de band erg vriendelijk en geven ze een uitermate charmante indruk. Minder boeiende set maar een mooie opener om rustig het festival te beginnen.

Al bij de eerste zangnoot van Rob Goodwins baritonstem krijgt het publiek kippenvel. De romantische muziek van The Slow Show doet wat denken aan The National maar de frontman heeft dan weer iets weg van Tom Smith van Editors. Openers “Dresden” en ‘Augustine’ brengen de Two al snel in ontroering. Ieder nummer begint erg klein en bouwt op naar een epische climax waarbij alle instrumenten samenkomen en er een grote bombast ontstaat. De hoopvolle klanken brengen de soms droevige songs in een unieke balans waardoor tranen nooit ver weg zijn. The Slow Show brengt meteen emotie op Best Kept Secret en blijft op die manier het hele weekend door het hoofd spoken.

James Alex van Beach Slang trok zijn beste kostuum aan, of zoals hij zelf vertelde ‘Dressed for the occasion’. De serieuze outfit staat haaks op de muziek. De sound is speels, hard en erg krachtig. Beach Slang brengt punkrock in de puurste vorm , met een subtiele emo-invloed. Het gaat snel en de band geeft op de laatste show van hun tournee nog eens alles om echt indruk te maken. Alle bandleden staan te springen op het podium op de strakke muziek. Beach Slang schuwt een cover niet en speelt er van Jawbreaker, The Cure, AC/DC, The Replacements en Journey. Met “Faithfully” van die laatste sluit Beach Slang ook af met een meezingbaar einde. Kinderlijk maar super strak die Beach Slang.

Beaty Heart laat in Three verschillende meisjesharten sneller slaan. De band werkte onlangs nog samen met Jungle op “Raw Gold”. De exotische beats van Jungle keren ook terug bij alle nummers van Beaty Heart. Toch is het hier iets minder opgewekt maar de diepe beats laten de tent voor een eerste keer trillen. Beaty Heart doet wat denken aan Bastille maar dan minder poppy. De band maakt enkel gebruik van synths en een drumstel. Gitaren en andere instrumenten zijn hier niet te bespeuren. Het is ook helemaal niet nodig, hun warme klank komt er zonder ook perfect tot zijn recht. Uiteindelijk zet Beaty Heart een sensuele set neer die alle harten verwarmt.

Lichte irritatie vóór het optreden van Mystery Jets. De band komt iets meer dan een kwartier te laat en het publiek begint ongeduldig te worden. Wanneer de band dan met “Telomere” de set inzet, is de irritatie weg door de schoonheid van de muziek. Ze vertellen dat hun tourbus een ongeval had enkele uren voór het concert en hiermee is de vertraging volkomen vergeven. De band brengt een set boordevol catchy nummers en rock ‘n’ roll waardoor iedereen begint te dansen. Het verschil tussen de nieuwe nummers en oude valt meteen op door de sfeer waarop de nieuwe gericht zijn. Hun oude nummers zijn meezingers, terwijl hun nieuwe een stadiongevoel uiten . Mystery Jets brengt een perfecte mix van oud en nieuw waardoor er voor het eerst op dit festival een piekfijne set wordt afgewerkt waarbij iedereen enthousiast is, zowel op als naast het podium.

In een goed gevuld Two maakte Beach House zoals gewoonlijk een mysterieuze indruk . De band speelt zes nummers van die twee nieuwe platen van vorig jaar en bracht op die manier iets vernieuwends . Toch is het bij Beach House vooral de belichting die het doet. Door onder meer schaduwen te creëren en we op de achtergrond een sterrenhemel zien, versterkt het de dromerige sfeer. Het publiek kon niet anders dan wegdromen. Het grootste deel van de set was duister, maar wanneer de instrumenten en muziek wat luider gingen, waren er ook fellere lichten. Beach House is en blijft een raadselachtige groep die zweverige muziek maakt.

“Do You Wanna Dance With Me Amsterdam?” Beck was duidelijk vergeten dat zijn concert in Hilvarenbeek plaatsvond. Ondanks het geografisch gemis, heeft de man een set boordevol hits van vroeger en nu. De stijve Beck schuwde zelfs geen dansje en maakte een erg sympathieke indruk. “Devil’s Haircut”, “Loser”, “E-Pro” en “Think I’m In Love” ontbraken niet . Die oude nummers genieten  een groter gitaargehalte terwijl de recente songs een funky, dansbare kant van Beck tonen. Op het einde deed Beck nog een medley door “Where it’s At” te combineren met Prince, Iggy Pop en The Sugarhill Gang. Beck is een popster die alle genres mengt . We vergeven ‘t hem door niet op de hoogte te zijn van de plaats waar het concert was.

Nozinja bracht op Best Kept Secret zijn shangaan-electro mee. Het resultaat was een dansbaar geheel van snelle beats en hitsige dansers. Het publiek bleef nooit stilstaan en ook Nozinja zelf waagde zich af en toe aan een dansje. Toch was dit niet zijn beste set en bracht hij soms ook niet-dansbare nummers waardoor het geen afgewerkt geheel was. Nozinja blijft een toffe afsluiter en een leuk alternatief voor wie niet van de hedendaagse commerciële dj’s houdt.

dag 2 - zaterdag 18 juni 2016
De tweede dag van Best Kept Secret staat volledig in het teken van de Belgen. Niet op de affiche maar wel op het voetbalveld. Wilmots en zijn mannen geven van jetje tegen de Ieren en alle Belgen laten hun nationaliteitsgevoel showen door de Belgische driekleur in hun kledij te mengen. Naast deze voetbalmatch zien we ook een zieke, goeie Dinosaur Jr., Editors als echte headliner in vorm en een luchtige Air.

Audacity is niet toevallig een garagerockband. De groep was één van de eerste bands ooit op het befaamde Burger Records label. De muziek van de band komt beter tot zijn recht bij een festivalpubliek dat al enkele biertjes op heeft . Als opener fungeert deze band zeker. Zelf hebben ze zich in de ochtend al wat wakker gedronken want erg nuchter staan ze niet op het podium. Het heeft geen invloed op de muziek . Ze spelen een retestrakke set! Het is pas wanneer ze hun bindteksten bovenhalen dat er nonsens klinken. Het gaat van een briefje over Donald Trump tot een flauwe mop over hun hitsong “Lock The Door”. Uiteindelijk vuren ze zoveel nummers op het publiek af , waardoor iedereen wakker is geschud .

Helemaal alleen op het podium brengt Julien Baker frêle nummers die zo breekbaar zijn dat zelfs de brilglazen van enkele toeschouwers durven barsten vertonen. Jammer genoeg voor haar is het publiek niet zo aandachtig. Te luidruchtig en vooral weinig respect voor de dame die op het podium een zinderende indruk nalaat. Wanneer ze haar stem bovenhaalt, klapt iedereen wel maar of ze effectief luisteren is maar de vraag. Julien Baker is passie en gevoel; ga haar vooral zien in een intieme zaal waar haar muziek beter tot zijn recht komt.

Rat Boy kreeg Five volledig vol. Zijn mix van hip hop en punk deed de tent op zijn grondvesten daveren. Rat Boy mixt ook wat ska in zijn muziek met een springerig resultaat als gevolg. Typische Britse muziek die erg vuil klinkt. Het ging zelfs zo ver dat de persoonlijke cameraman van Rat Boy het publiek al crowdsurfend inging. Dat publiek had net ervoor een wall of death gemaakt die gecureerd werd door Rat Boy himself. In-your-face punk met een attitude en voorzien van pittige gitaarsolo’s.

Een vijftal dat muziek laat spreken zonder veel poeha … Ulrika Spacek brengt dromerige psychedelica; de zang neemt hier een kleine rol in. De basdrum wordt benadrukt en bepaalt de sfeer in de volledige set. Ulrika Spacek speelt donkere rock. De pedalen zorgen voor verschillende klanken. Distortion wordt op de gitaren gezet, wat de chaos compleet maakt. De band is perfect op elkaar ingespeeld. Een hypnotiserende set hadden we hier, met een dromerig einde.

J. Mascis van Dinosaur Jr. had een bescheiden griepje. Het weerhield hem niet om een fenomenaal concert neer te zetten op een stoel. De gitaarsolo’s blijven even strak en zijn statige indruk staan tegenover de bassist en de drummer die uitbundig hun instrument onder handen nemen. We kregen een soort greatest hits show van weergaloos gitaarwerk , met de ruwe stem van Mascis, die nog rauwer klinkt. Hoewel Mascis waarschijnlijk weinig plezier beleefde aan dit concert, blijft Dinosaur Jr. indruk maken met fenomenaal luid gitaarwerk.

Geen regen bij Air en toch .. zonder spelplezier me dunkt … da’s wat we ervaren hoe ze hun hits afwerken. Het klinkt allemaal heel vrolijk en kinderlijk maar evengoed kon een cd op het podium afgespeeld worden . “Sexy Boy”, “Kelly Watch The Stars” en “La Femme d’Argent” zijn allemaal wel heel happy maar de toeschouwers op Best Kept Secret blijken niet zo onder de indruk. Het publiek druipt af en op het eind van de set is de weide bijna volledig leeg. Air joeg bijna iedereen weg en zorgde ervoor dat er meer lucht op de weide beschikbaar werd .

“We've got some miserable weather for our miserable music, but I'm having a great time”, Tom Smith vat het concert van Editors perfect samen. De band bracht op de laatste plaat een saai geheel aan trage nummers en live zijn deze ook even eentonig. Gelukkig wisselen ze deze af met hun gekende klassiekers. Editors brengt vuurwerk en vlammen mee om het publiek op die manier wat op te warmen. Het gaat zelfs zo ver dat Tom Smith op een bepaald moment de lyrics van het nieuwe nummer “The Pulse” vergeet. Editors mag tegenwoordig dan een wereldband zijn, ook zij maken nog fouten. Met “Open Your Arms” speelt de band een albumtrack van ‘The Back Room’, een unieke keuze uit een plaat die hun minst populaire is. Eindigen doen ze met een meezingbaar drieluik “A Ton Of Love”, “No Sound But The Wind” en “Papillon” . Hier krijgen ze het publiek volledig mee. Een grootse set die op bepaalde momenten wel kon boeien maar met die (nieuwe) trage nummers verveelde.

dag 3 - zondag 19 mei 2016
Laatste dag van Best Kept Secret ..en uiteindelijk meer zon. De dag staat bol van grote namen met Wilco, Explosions In The Sky en Band Of Horses als hoogtepunten . Die laatste band krijgt zelfs een onverwachte gast op bezoek. Het is ook dansen op de vrolijke indiepop van Two Door Cinema Club , Yeasayer en op de beats van Jamie XX die het festival afsluit.

Om 13u15 op de laatste dag een zonnig Best Kept Secret op gang trappen, het is moeilijk. Explosions In The Sky pakte dit erg goed aan  en nam het publiek mee op hun gevoelsmatige postrock trip. Buiten de tent zaten de mensen laid-back mee te luisteren naar de betoverende klanken. Hoewel de band erg vroeg optreedt, is de tent volledig volgelopen voor deze tenoren uit Texas. Explosions In The Sky brengt iets meer dan een uur duistere , angstaanjagende gitaren die door de belichting op het podium extra sterkte kregen.

De jonkies van VANT brachten op het grootste podium van Best Kept Secret springerige poppunk met een boodschap. Het gaat van de Brexit tot de schietpartij in Orlando. Alle actuele gebeurtenissen zijn goed genoeg om er een nummer aan te koppelen. De band speelt grungerock met een punkrandje en staat energiek op het podium. Al bij het tweede nummer vliegt zanger Mattie Vant het publiek in en vanaf het midden van de set ontstaan constant moshpits. Met hun politieke boodschappen en opgewekte catchy songs wil deze band van de planeet Aarde een betere plek maken. Ze maakten het publiek op Best Kept Secret alvast wild!

Bij Unknown Mortal Orchestra vloeien gitaar, drum en pianotunes samen, die op een erg  funky wijze worden gespeeld . De band uit Nieuw Zeeland wist vorig jaar met ‘Multi-Love’ een groter publiek te bereiken. Ze hebben al een resem interessante hits als “Multi-Love”, “How Can U Luv Me” en “Can’t Keep Checking My Phone”. Een propvolle tent is dan ook het resultaat. De instrumentatie is erg belangrijk. Met verschillende solo’s en soulvolle jazzakkoorden creëert de band een uniek psychedelisch geluid. Zanger Ruban Nielsen geeft bescheiden glimlachjes bij het oorverdovend applaus en verdwijnt op een bepaald moment zelfs in het publiek. De band is minder schuw en verbergt zich niet langer achter hun instrumenten waardoor grote podia binnenkort lonken voor Unknown Mortal Orchestra.

Half Moon Run begon hun set zonder elektriciteit op het podium. De band loste dit handig op door de enig werkende microfoon in het midden van het podium te zetten. Met twee akoestische gitaren in de hand slaagde de band er in om een intieme versie van “Devil May Care” neer te zetten. Een naakt geluid van een groep die tegenwoordig meer elektronica in zijn muziek stopt. Achterna viel het op hoe groot hun sound is met versterking. Het zijn enkel de oude nummers die nog de intieme sfeer benaderen. Zanger Devon Portielje is energiek en staat het volledige concert te springen op. Het is vreemd dat deze rustige muziek zo’n vitaliteit in de groep brengt. Indiefolk die de vele vrouwelijke fans een uur liet genieten.

De mannen van Yeasayer spelen niet enkel vrolijke nummers, nee , ook het oog verwennen ze. Rond de band staan kartonnen beelden , die als het ware meedansen op de muziek en een visueel spektakel maken bij hun exotische muziek. De zon was al een beetje doorgekomen en Yeasayer liet het extra fonkelen door hun warme songs . “Madder Red”, “Ambing Alp” en “O.N.E.” uit ‘Odd Blood’ blijven pareltjes en zijn niet voor niks het hoogtepunt. Hun samenzang en de vrolijke deuntjes zorgen net voor dat leuk concert .

Band Of Horses begint erg gezapig aan hun concert met “For Anabelle”. Ben Bridwell heeft er duidelijk zin in en straalt als een jong veulen. Het is pas wanneer het publiek een verrassing heeft voor de band dat het spelplezier nog meer de hoogte ingaat. Er duikt namelijk een paard op in het publiek dat ze op handen naar voor dragen. De band ziet er de sympathie wel van in en is meteen stukken opgewekter om de set tot een mooi eind te brengen. Band Of Horses brengt veel gitaren en een erg hard geluid naar voor in het begin , maar gaat dan meer naar de gevoelige, emotionele kant . “Is There A Ghost” en “The Funeral” maken het extra gezellig. Band Of Horses galoppeert naar een leuke apotheose en bewijst dat ze met hun nieuwe plaat ‘Why Are You Ok’ opnieuw vooraan staan.

Two Door Cinema Club teerde voor hun show vooral op het werk van hun debuut. Met slechts twee gloednieuwe nummers , wil de band de nieuwe plaat vooral geheim houden. Het resultaat was een opgewekte set , die iedereen vanaf de eerste minuut aan het dansen bracht. De reusachtige LED-schermen , achter de band, maakten de liefhebbers van het visueel spektakel erg gelukkig. De weelderige gitaren en een wild publiek maakten de laatste zonsondergang warm aandoenlijk.

Wilco blijkt erg ondergewaardeerd. De band kwam onlangs met ‘Star Wars’, een gratis album vol goed materiaal. Maar liefst zeven nummers werden uit deze plaat gespeeld. Het is pas wanneer Nels Cline zijn gitaar bij “Art Of Almost” eens bovenhaalt dat iedereen met open mond kijkt hoe hij het speelt. De grootse uithalen worden smaakvol ontvangen. “Via Chicago”, een erg rustig alt-country nummer, wordt omgeven door noise-elementen , die door het publiek gigantisch wordt onthaald. Spil Jeff Tweedy en bassist John Stirratt gaan rustig door met hun nummer terwijl de rest voor een epische ontlading zorgen. Uiteindelijk is het “Impossible Germany” die voor de echte apotheose zorgt. Nels Cline geeft een fantastische solo , die het nummer live nog beter doet klinken. Wilco zorgt voor een subtiele opbouw en climax, die hun  nummers top maken . Het publiek is gepakt , ontroerd door de puike set . Wilco zegeviert!

Jamie XX sluit het festival af met een dj-set. Lekker saai zou je denken? Niets is minder waar. De man brengt een mix van exotische beats, zwoele bassen en minimalistische electro. Gooi dit allemaal samen in een blender en je krijgt het geluid van Jamie XX. De man laat het publiek voor een laatste keer dansen maar na een tijdje wordt deze sound wat eentonig . Grote hit “Loud Places” houdt hij tactisch tot op het einde. Iedereen perst een laatste keer alle energie uit zich.

Het einde van een natte editie boordevol fantastische muziek. De omgeving is gezellig, de bands waren fenomenaal goed en ook het publiek liet zich van zijn beste kant zien. Een festival van echte muziekliefhebbers die uitermate respectvol zijn  voor de artiest.
Best Kept Secret is een goed muzikaal geheim die de  muziekkenners op zijn wenken bedient.  Drie dagen fijne nieuwe muziek dus! Best Kept Secret, tot volgend jaar!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-2016/

Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)