ZZ Top – legendarische bluesrock uit Houston die al van 1969 bezig is, en nog steeds in de originele bezetting . Toch wel uniek ! ZZ Top zijn intussen een statement geworden , wie kent die mannen niet , Billy Gibbons en Dusty Hill met de lange baard, de zwarte zonnebril, de trenchcoat en de drummer Frank Beard , net zonder baard …
Een dertigtal jaar , in hun succesvolste periode, konden we hen voor de eerste keer aanschouwen in Vorst. Tja,  dit was ten tijde van de millionseller ’Eliminator’ en de classics “Gimme Al Your Lovin’”, “Legs” en “Sharp Dressed Man”. Ze zijn erg geliefd in ons landje en komen dan ook regelmatig terug . Dinsdag ll. hielden ze halt ikv hun ‘Hell Raisers’-tour !

De drie kranige – bijna zeventigers - bewezen dat ze het spelen en entertainen nog niet verleerd zijn! Op elektrische gitaar hadden we Billy, die voor een strak, gebald geluid zorgde; hij nam ook de meeste zanglijnen voor zich. Geen slijtage merkten we op die diepe basstem.
Dusty op z’n beurt, hadden we op bas en keys ; hij nam het met zijn helle, hoge stem soms over , o.m. op “Legs”. De alom bekende moves zijn door de jaren nog steeds het handelsmerk; perfect synchroon zorgen de lichaamsbewegingen van de Texanen voor die herkenbare stijl.
Ze knalden er meteen in met “Got me under pressure” en daarna “ Gimme all your lovin”, nummers van hun platen “Eliminator (1983)’ en ‘Afterburner’ (1985) die een sterke respons opleverden . Het tempo bleef strak en de nummers volgden mekaar in sneltreintempo op. Straight forward dus en géén ellenlange uitgesponnen versies, waar we eerlijk wel voor vreesden .
De heren klinken steeds op hun best wanneer ze zich met volle overgave op de blues stortten, “Jesus Just Left Chicago” en vooral de Muddy Waters cover “Catfish Blues” hadden het brandend vuur van de blues in zich hangen. En met “Foxy Lady” bracht ZZ Top prachtig hulde aan Hendrix, de song barstte uit al zijn voegen. Ook  “La Grange”, de vette klassieker uit de oude doos, werd met een overdosis aan rock- en bluesvuur naar hogere kringen getorpedeerd. En ergens tussenin hoorden we hun ruwe ballad “Rough boy” . “Legs” en “Sharped dressed man” bracht de enthousiaste menigte tot een muzikaal hoogtepunt. Nog een eerbetoon aan Elvis ertegen aan met een “Jailhouse rock” -jam, en hop na een uur en twintig minuten was het afgelopen.

Dit was eigenlijk een typische ZZ Top gig , die nog een uurtje mochten doorrocken, maar op hun gezegende leeftijd was dit waarschijnlijk het hoogst haalbare.
Krasse 60 + zetten nog steeds aan tot rocken! Hopelijk zien we hen terug met hun gouden jubileum-tour. Letterlijk gezegd ‘Hoed Af Voor de Heren’!

The Ben Miller Band was vanavond hier de support, een viertal uit Joplin, Missouri , die met hun uitzinnige en verbluffende liveshow een grote indruk maakte. Een ruim assortiment aan instrumenten bood dynamiek en opwinding in hun doorleefde bluesrock.  Ze komen terug op 2 sept in de AB of op 19 sept in de Roma. Wees op de afspraak …

Organisatie: Gracia Live  

Down The Rabbit Hole 2016 – overzicht van het driedaags festival
Down The Rabbit Hole 2016
Groene Heuvels
Beuningen
2016-06-24 t/m 2016-06-26
Jasper Verfaillie

De derde editie van het Nederlandse festival Down The Rabbit Hole kende op zijn zachts gezegd een turbulente start. Normaalgezien waren de festivalgangers al welkom op donderdag en zou de drukte van de kampeerders mooi over twee dagen gespreid worden. Maar het weer gooide roet in het eten en zorgde voor onder water gelopen delen van de camping en drassige parkings. Zo moest de organisatie andere parkeerplaatsen zoeken – die vonden ze zo’n 13 kilometer verder – en de opening van de camping uitstellen. Dat leidde vrijdagochtend tot enorme wachtrijen voor de pendelbussen aan het station en aan de parkings. Enkelingen dachten de wachtrijen te slim af te zijn door een taxi te bellen, maar die stropten dan weer het verkeer op waardoor de bussen er moeilijker doorheen geraakten …

dag 1 – vrijdag 24 juni 2016

En zo zijn we maar net op tijd om Sun Kil Moon mee te pikken in de Fuzzy Lop, de kleinste van drie tenten op Down The Rabbit Hole. Frontman Mark Kozelek wierp zich op als een pafferige predikant voor een luidruchtig publiek. Tot drie keer toe maande hij het publiek aan wat stiller te zijn, evenveel keren ving hij bot. Eventjes leek het er op dat Kozelek zijn geduld ging verliezen, maar hij koelde zijn woede met “Me We”, een nieuw nummer over gun control, de schietpartij in Orlando en ook iets over Muhammad Ali. Op zijn best is Kozelek intrigerend en meeslepend, zoals een scheurende versie van ‘Richard Ramirez died today of natural causes’.  Andere nummers leken dan weer drie keer langer te duren dan de gemiddelde aandachtsspanne van het publiek.

Beginnen met het tien minuten durend instrumentaal openingsnummer van je nieuwe plaat, het getuigt van heel wat lef en geloof in eigen kunnen. In een intiem zaalconcert kan dat nog werken, in de grote Hotot tent gaat de subtiele solo van Michael Kiwanuka een beetje verloren in het geroezemoes. Daarmee wordt meteen ook het grootste pijnpunt van Kiwanuka blootgelegd. Al te vaak monden zijn nummers uit in (te) lange jams en solo’s die spankracht missen. Toch kan hij met zijn warme soulvolle stem het publiek inpakken; zo tekende hij met “Black Man in A White World” voor een ongemakkelijke meezinger en afsluiter “Love and Hate” bleef de hele dag nazinderen in je hoofd.

De invloed van Tame Impala rijkt tot ver buiten Australië. Al van bij de eerste noten is het duidelijk dat de Nederlanders van PAUW hun sound schatplichtig zijn aan de Australiërs (en bij uitbreiding ook aan Temples, Pink Floyd). Een gebrek aan eigen smoel hoeft niet zo nodig een nadeel te zijn, zolang de nummers lekker weg luisteren. “Twee jaar geleden stonden we hier in het publiek,” gaf frontman Brian Pots mee halverwege de set. “En nu staan we hier als band, hoe vet is dat!” Net zo vet als hun leren jassen, hoedjes en haarstijl. Met mindere songs zou het al snel als een farce aanvoelen, hier past het perfect in het plaatje. En wanneer ze op het einde nog eens alle registers opentrekken met die geweldige riff van “Shambala” vindt niemand het nog erg dat hun sound zo sterk lijkt op die andere psychedelische rockbands.

Op papier leek Nathaniel Ratecliff & The Night Sweats best een interessant concert te worden. Een gouden stem, een heerlijke vintage sound en een stevige backing band; we hebben al uitmuntende concerten gezien met minder troeven op tafel. Al heel vroeg in de set kreeg Ratecliff en zijn band de hele Hotot aan het dansen met het radiohitje “I need never get old”. Daarna zakte het echter als een pudding in elkaar. Te veel eenvormige en inwisselbare nummers werden op den duur meer vervelend dan opzwepend. Op het moment dat hij zijn ander hitje “S.O.B.” in de strijd wierp, was het pleit al beslecht en was het niet meer dan een opflakkering. Hun nostalgische sound mag het dan goed doen in de hitlijsten, het kritische publiek van Down The Rabbit Hole lustte er minder pap van.

De hype voor het optreden van Courtney Barnett was voelbaar aanwezig. Elektriciteit, hoge verwachtingen, reikhalzend uitkijken … noem het hoe u wil. Het enorme applaus toen Courtney het podium betrad verraadde de intenties van het publiek. Ze waren er om de Australische tegen het hart te drukken en niet meer los te laten. De cartooneske visuals van opener “Dead Fox” vertelden dan weer wat Barnett van plan was: no nonsense rock met tongue-in-cheek lyrics. Eventjes leek het alsof ze het teveel van hetzelfde ging worden, maar het scheurende “Small Poppies” schudde het publiek opnieuw wakker. Met een loepzuivere hattrick (“Elevator Operator”, “Avant Gardener” en “Nobody Really Cares If You Don’t Go To The Party”) zette Barnett een stevig orgelpunt aan haar set.

“One, two, three, four!” We beginnen onze recensie van Mac DeMarco zoals hij haast elk nummer begint. Het is het eerste concert van hun tour en dat is er aan te merken. De sfeer tussen de bandleden is nog optimaal. De bandmanager moet zelfs halverwege de biertjes komen bijvullen. En waar bier rijkelijk vloeit, worden ook flauwe moppen gemaakt en gitaarduels uitgevochten. Aan hun mopjes - een ode aan de joppie saus en een raar verhaal over een bootje opblazen op het meer – moeten DeMarco en zijn band nog wat werken, hun sound zat wel al heel strak. Zomers, zonnig, beschonken en ten gepaste tijde eens uit de bocht vliegend. Het verleide Mac tot zatte en zotte solo’s met de gitaar in de nek en één voet op de versterker. Hij kan goed tot vier tellen, maar nog beter plezier maken.

In een ideale wereld worden de hitlijsten gedomineerd door artiesten die popsongs schrijven met teksten en beats die niet onderling inwisselbaar zijn. In een ideale wereld is Everything Everything de grootste headliner van de planeet. De realiteit is echter ietsje anders. De aalvlugge lyrics van frontman Jonathan Higgs gaan over evolutie, nucleaire radiatie, wetenschap, technologie en filosofie, maar dat ontgaat de modale festivalganger. Gelukkig koppelen ze die slimme lyrics aan al even intelligente en aanstekelijke nummers. Live staat hun math rock ook als een huis. “Blast Doors” was nog een schuchtere start. “Get To Heaven” zette hen op het juiste pad en vanaf “Spring/Sun/Winter/Dread” was het één en al extase tot het einde.

De headliner van de eerste dag is er meteen ook eentje die al haar sporen heeft verdiend in de muziekgeschiedenis. Het spreekt boekdelen dat PJ Harvey zich niet laat verleiden tot een greatest hits concert en gewoon haar eigenzinnige zelf blijft. Het gros van de set staat dan ook in het teken van haar nieuwe plaat ‘The Hope Six Demolition Project’. Met een saxofoon in de hand en bijgestaan door haar mannelijke en tienkoppige band leek PJ Harvey meer op een bandlid dan op een frontvrouw. Schijn bedriegt, want na enkele nummers was het wel duidelijk dat zij en niemand anders het tempo bepaalde.
De songs van haar nieuwste album werd sterk beïnvloed door haar reizen naar Washington D.C. en conflictgebieden Kosovo en Afghanistan. Toch maakt Harvey ook eventjes tijd voor dat andere conflictgebied Groot-Brittannië. Ze leest het pakkende gedicht ‘No Man is an Island’ van John Donne voor als een klaagzang over de Brexit. Als tegenwicht voor al dat geklaag speelt ze op het einde toch nog enkele klassiekers (“Down By The Water”, “To Bring You My Love” en “50ft Queenie”). Het publiek was haar heel dankbaar voor die beloning.

dag 2 – zaterdag 25 juni 2016
Soms vermoeden we dat de organisatie van Down The Rabbit Hole bands programmeert enkel op basis van hun naam. Zo trapte Woods de tweede dag op gang in de Fuzzy Lop, een tent die niet geheel toevallig te midden het bos staat. De Amerikaanse folk rockers wisten dat je zo vroeg op de middag best niet te moeilijk doet en begon hun set met enkele vrolijke folksongs. Gaandeweg sloop er meer dreiging in de nummers. Alsof er een gevaarlijk dier op de loer lag in het struikgewas en zich klaar maakte om zijn prooi aan te vallen. Dat beest krijgen we pas helemaal op het einde te zien en te horen, wanneer de Amerikanen nog eens alles los gooien.

Slechts drie Belgische bands zakten er afgelopen weekend af naar Down The Rabbit Hole. Die werden netjes per dag verdeeld. Na Douglas Firs op dag 1 was het op dag 2 de beurt aan de Waals-Congolese rapper Baloji met zijn Orchestre De La Katuba. Die probeerde met zijn mix van rap en Afrikaanse ritmes de Teddy Widder aan het dansen te krijgen. Aanvankelijk lukte dat ook, al moest hij zelf het goeie voorbeeld geven. Even later vertelt hij dat hij vijftien jaar geleden een nummer schreef over de problemen in Ivoorkust. “Ondertussen kan je Ivoorkust vervangen door eender welk Afrikaans land,” ging hij verder en hij gaf meteen heel wat voorbeelden die vreemd genoeg op gejuich en applaus werden onthaald. Malawi! Gejuich. Somalië! Applaus. Ofwel was het publiek ietsje te overenthousiast, ofwel wisten ze gewoon niet dat de situatie in Afrika geen hoerastemming verdient.

Of Whitney hun naam ontleent aan wijlen Whitney Houston is ons niet bekend. Wel weten we dat hun muziek verder geen enkele gelijkenissen bevat. Langer dan 40 minuten houdt de band het niet vol, logisch , gezien hun debuutplaat nog maar net uit is. Maar wat we in die 40 minuten te horen kregen, stemt ons meer dan tevreden. Hun fluwelen popsongs worden gesteund door de gouden stem van zingende drummer Julien Ehrlich en een subtiele trompet die gaandeweg vaker de hoofdrol kwam opeisen. Twee covers van Bob Dylan en The Everly Brothers wisten ons ook nog te vertellen wie hun grootste invloeden zijn.

Voor wie Eefje De Visser leerde kennen als een intieme en introverte singer-songwriter was het even schrikken. Op Down The Rabbit Hole kwam Eefje veel extraverter voor de dag. Met haar laatste album ‘Nachtlicht’ duikt ze ook letterlijk het nachtleven in. En Eefje had er duidelijk zelf zin in. Ze stond te trappelen op haar benen en als ze geen gitaar speelde, haalde ze haar meest sensuele dansmoves boven. Tussendoor vertelde Eefje dat ze zowat overal in België en Nederland had opgetreden en hun concertreeks ging afsluiten in de Carré in Amsterdam. Het is tekenend voor het vertrouwen waarmee Eefje en haar band op het podium stond en dat straalde af op het concert en het publiek. Om het met een cliché uit de voetbalwereld te zeggen: een ploeg met vertrouwen speelt altijd beter.

Een jazz-combo op een rockfestival programmeren is altijd een wilde gok. The Cinematic Orchestra had heel wat moeite om te overtuigen in de Teddy Widder. Van de kakofonische opener met geloopte saxofoon tot een haast onherkenbare gitaarversie van “To Build a Home”, de puzzelstukjes wilden maar niet in elkaar vallen. Een cinematische ervaring werd het evenmin, want de band werkte de set af zonder noemenswaardige visuals. En ook vaak zonder echte frontman. Oprichter Jason Swinscoe werd verbannen achter een turntable aan de zijkant van het podium. Als de saxofonist en achtergrondzangeressen niets te doen hadden, stapten ze van het podium en creëerden ze zo een gapend gat in het midden van het podium. Zo kreeg je het gevoel dat je naar een band zonder stuurman zat te kijken en dat is nooit een goed teken.

Zeggen dat De Staat een thuismatch speelde op Down The Rabbit Hole is een understatement van het grootste kaliber. De Nederlanders zijn niet alleen afkomstig uit Nijmegen (waar DTRH ook plaatsvindt), ze zijn ondertussen ook zowat de populairste band bij onze noorderburen. Bewijs daarvan waren hun twee zinderende optredens op Pinkpop en ook nu stelden ze niet teleur. Dat kon haast niet anders met een trouwe schare fans en een uitgekiende setlist die langzaam opbouwde naar een climax met genoeg uitschieters onderweg. Zanger Torre Florim weet ondertussen ook perfect hoe je een publiek moet bespelen. Tijdens afsluiter “Witch Doctor” ging hij tussen het publiek staan in een poging om de geweldige videoclip na te bootsen. Zowat de hele tent ging of rond Torre, of rond hun zelfgekozen middelpunt draaien.

Op zaterdag zag het er naar uit dat het ergste stormweer al voorbij was. Dat was tot Savages aan hun set begon in de Teddy Widder. Zelden was een bandnaam zo sprekend voor hoe een band live te keer gaat; als wildemannen, excuseer, wildevrouwen vol passie, bezieling en agressie. Hun muziek zat even strak als hun kostuums en frontvrouw Jehnny Beths blik stond op doden. Een uur frustratie en agressie werkt aanstekelijk, maar op den duur ook vermoeiend. Savages trok dat euvel op het einde nog recht met het even bloedmooie als furieuze “Adore” en het toepasselijke “Fuckers”.

Glen Hansard hoef je niet meer te leren hoe hij een publiek moet inpakken. Van bij het eerste nummer laat hij het publiek meezingen en salueert hij bij het zien van een Ierse vlag in het publiek. Even later probeert hij John Coffee-gewijs pintjes te vangen en haalt hij zijn beste dancemoves boven. Bijgestaan door drie strijkers, drie blazers en de leden van zijn voormalige band The Frames is het logisch dat hij alles uit de kast wil halen om de volledige tent mee te krijgen. En dat lukte wonderwel. Hansard grapte en grolde en zong ook gewoon loepzuiver. Dat zijn nummers al te vaak klein beginnen en groots eindigen, nemen we er graag bij. Onderweg passeren ook Van Morrison, Marvin Gaye en knipogen naar Aretha Franklin en The Muppets. Eindigen doet hij met een cover van Daniel Johnsons “Devil Town” die hij naar eigen zeggen zelf in de Paradiso in Amsterdam aan het werk zag. En het publiek, dat laat hij na twee bisrondes smekend om meer achter.

Na het concert van The National konden we twee conclusies trekken. Conclusie 1: niemand is perfect, ook de leden van The National niet. Opener en tevens eerste nieuw nummer in de set “Find A Way (Iris)” werd al meteen halverwege opgegeven en tijdens “Fake Empire” verslikte zanger Matt Berninger zich eventjes in de lyrics. Conclusie 2: zelfs met enkele technische foutjes blijft The National één van de beste en meest consistente bands ter wereld. Daarvoor hoeven ze helemaal geen vuurwerk of indrukwekkende visuals boven te halen. The National brengt concerten terug naar waar het eigenlijk om gaat: steengoede nummers spelen. Als je vier albums vol van zo’n nummers hebt, is het niet zo moeilijk om een publiek te overtuigen. En de fans kunnen zich nu al in de handen wrijven want twee andere nieuwe nummers die The National wel tot een goed einde bracht, klonken vertrouwd in de oren.

Met Savages en De Staat stonden er zaterdag al twee stevige bands geprogrammeerd. Toch werden die rond half twaalf ’s avonds verwezen tot plaatsen twee en drie want toen bestegen Ty Segall and The Muggers de overtreffende trap in allesvernietigende garagerock. Ty’s dream team bestond uit leden van Caïro Gang en Wand en met vrienden Mikal Cronin op saxofoon en King Tuff op gitaar. Genoeg talent om een enorme wall of sound mee te bouwen die tegelijk diepgang en variatie vertoont. Op die manier had Ty zelf eens de handen vrij. Voor hem was dat het teken om helemaal loos te gaan en het publiek op te jutten met moshpits, crowdsurfers en gelukkige geen zwaargewonden tot gevolg.

Sommige hypes zijn volkomen terecht (zie Courtney Barnett), andere zijn ietsje minder terecht. In welke categorie Flume valt, is voor discussie vatbaar. Het publiek in een overvolle Teddy Widder plaatste hem duidelijk in categorie één en wie zijn wij om hen ongelijk te geven. Met zijn nieuwe plaat ‘Skin’ lijkt de jonge Australiër maar één doel te hebben: een zo groot mogelijke massa aan het dansen brengen. En wat je ook denkt van de man en zijn muziek, het lukt hem wonderwel. Dat zijn zoete EDM op maat van jonge adolescenten is en hij nogal vaak dezelfde opbouw en climax trucjes gebruikt, vergeet en vergeeft het extatische publiek hem.

dag 3 – zondag 26 juni 2016

Het is geen cadeau om de laatste festivaldag op gang te moeten trappen. Ondanks het vroege uur en de vermoeide benen stond de Fuzzy Lop tent al aardig vol voor Howard. Al kon dat ook veel te maken hebben met het nakende onweer. De Amerikaanse band deed met zijn duistere doch dansbare grooves ook wel denken aan een donker wolkendek waar af en toe de zon door kwam piepen. Toen zanger Howard Feibusch een nummer dat “Religion” heette aankondigde, verslapte de aandacht zienderogen. Of het aan de titel, het thema of de muziek lag, blijft tot op heden een raadsel.

Na De Staat en Eefje De Visser stond er met Kovacs ook nog een derde Nederlandse trots op de line-up van Down The Rabbit Hole. Zo goed als we die eerste twee vonden, zo onverschillig bleven we bij het optreden van de jonge Sharon Kovacs. Podiumprésence heeft ze te over, maar iets te vaak verloor ze zichzelf in haar eigen pathetiek. Met twee strijkers en een drummer achter glas probeerde ze telkens songs vol drama en passie op te bouwen. Maar trop is te veel. Tekenend was de reactie toen Kovacs haar enorme bonten kap afzette en er onder die outfit een heel frêle meisje bleek te zitten. Het leukste moment van het optreden? Toen de gitarist een strandbal uit het publiek tegen zijn hoofd kreeg!

Dat Frightened Rabbit ooit op Down The Rabbit Hole moest spelen, stond in de sterren geschreven. Of in het notitieboekje van iedere programmator die de energieke Schotten ooit al eens aan het werk mocht zien. Want dat hun indie power rock geknipt is voor festivals, is een waarheid als een koe (of een konijn). De lads kwamen zowat rechtstreeks van Glastonbury en gaven toe dat ze al vier dagen niet meer gedoucht hadden. Iets dat ze gemeen hadden met het publiek, want toen frontman Scott Hutchinson vroeg “Who stinks like shit?” weerklonk een volmondig ja. Toch kon die eerlijkheid niet vermijden dat hun set op den duur eenvormig en eentonig begon te klinken. Op het einde hadden de Schotten wel nog goeie raad over voor het publiek met “Keep Yourself Warm”. Advies dat zeker opgevolgd werd.

Uitstekende optredens geven is altijd makkelijker met een uitstekende plaat onder de arm. Car Seat Headrest heeft er met ‘Teens of Style’ en ‘Teens of Denial’ zo twee in even veel jaar uitgebracht.  Al was die eerste een best of van zijn 7(!) voorgaande bandcamp albums. Aanvankelijk begon frontman en bezieler Will Toledo wat aarzelend aan de set en met zijn brekende stem en nerdy brilletje komt hij vooral stuntelig over. Tot hij aan het magistrale drieluik “Fill in the Blank”- “Vincent” – “Drunk Drivers/Killer Whales” begon. Dan ontpopt hij zich tot een indierockheld pur sang. Mocht het publiek daarna nog twijfelen, overhaalde hij zelfs de laatste criticasters met het bloedmooie “Sober To Death”, meezinger “Unforgiving Girl” en het scheurende “Something Soon”. “I need something soon”,  zong Toledo. Wat het publiek nodig had, was meer Car Seat Headrest.

Voor één keer had de Nederlandse presentatrice die de bands aankondigde in de Teddy Widder tent iets zinnigs te zeggen. “De band vroeg dat wie op Geert Wilders heeft gestemd, de tent zou willen verlaten”, zo kondigde ze het Bosnische Dubioza Kolektiv aan. Daarna volgde nog een dienstmededeling van de band zelf. Een computerstem liet ons in het Nederlands weten dat “Klappen verplicht is en het nuttigen van marihuana tijdens het concert ten strengste aan te raden is.” Zo wist je meteen ook al wat je te wachten stond: een mix van ska, hip hop en Balkan muziek met even grappige als politiek geëngageerde teksten. Het ging van The Pirate Bay, over Eurosong en de EU tot een nummer over aliens. Prettig gestoord en vooral een dik feestje!

Op een dag dat de Belgen op het EK spelen is het poepsimpel om onze landgenoten te spotten op een Nederlands festival. Het leek zelfs alsof ze allemaal samengetroept stonden in de Fuzzy Lop tent voor het optreden van The Sore Losers. Met de steun van het zwart-geel-en-rode publiek was het dan ook een makkie om een dijk van een concert neer te zetten. De Limburgers doen al jaren zowat elk festival en dus hebben we ze dat al meerdere keren zien doen. Het heilige rockvuur is nog lang niet gedoofd en de losers bleken een perfecte opwarmer om later op de avond onze Rode Duivels op een klein smartphoneschermpje te zien winnen van Hongarije.

Wie helemaal achteraan de tent stond tijdens het optreden van Daughter is het misschien ontgaan. Toen zangeres Elena Tonra na het intense “Doing The Right Thing” eventjes van het podium stapte, was dat niet om eventjes te gaan overleggen met de tourmanager, maar wel om haar tranen te drogen. En ze was wellicht niet de enige die het niet droog kon houden doorheen de set. De vrees dat hun breekbare folk pop het zou moeten afleggen tegen een rumoerig publiek bleek al snel ongegrond. Live wordt het drietal bijgestaan door een extra bassist die de nodige spierballen toevoegde. De weidse sound vormde een mooi contrast met de diepgaande en persoonlijke teksten die meermaals een krop in de keel bezorgden. Denk maar aan het bloedmooie “Smother”, het hartverscheurende “New Ways” of het massaal meegezongen “Youth”. Gelukkig zorgde Daughter met “Fossa” voor een opbeurende afsluiter. Zo werden de traantjes gelukkig gedroogd, er lag immers al genoeg modder op het festivalterrein.

Afgelopen weken bracht de Deense deerne MØ twee nieuwe singles uit. Die heten “Final Song” en “Goodbye” en daarmee is het moeilijk om er geen boodschap achter te zoeken. Het zou wel jammer zijn moest Karen Marie Aagaard Ørsted Andersen (want zo heet ze voluit) er nu al de brui aan geven. Haar optreden was dan wel verre van perfect, we zien wel nog een rooskleurige toekomst voor MØ. Ook al probeerde de Deense iedereen aan het dansen te krijgen – na drie nummers sprong ze zelf in het publiek om het goeie voorbeeld te tonen – het lukte haar nog het best als ze gewoon goeie nummers speelde. Met “Kamikaze”, “Waste of Time” en dat nieuwe “Final Song” kreeg ze moeiteloos de meest rigide stok aan het dansen. Toch lijden haar nummers aan het hit-or-miss syndroom. Voor elk goed nummer zijn er twee mindere. Eens MØ die balans kan omkeren, zullen haar optredens echt onvergetelijke feestjes worden.

Artiesten met politiek getinte nummers zijn dun bezaaid en als ze het dan proberen is het moeilijk om niet te vervallen in platte clichés. PJ Harvey gaf vrijdagavond al het goeie voorbeeld en ANOHNI (ook wel bekend als Anthony van Anthony and The Johnsons) deed er nog een schepje bovenop. Op Facebook gaat ze tekeer tegen de Oscars en de Brexit, op Down The Rabbit Hole richt ze haar pijlen op de American Dream, de NSA, drones, de opwarming van het klimaat en drie keer raden wie er van langs krijgt in het nummer “Obama”. Het is confronterend, intens en ongemakkelijk en dat wordt nog eens versterkt door de enorme karakterkoppen op het scherm die meelippen met de teksten. Zo is het niet ANOHNI maar vrouwen van alle leeftijden en uit alle uithoeken van de wereld die je ongemakkelijke vragen stellen als “Why did you seperate me from the earty?” of “If I killed your mother with a drone bomb, how would you feel?” ANONHI’s nummers verdelen en heersen. Op den duur worden al die huilende gezichten misschien wat van het goede te veel. Maar de boodschap blijft hangen. Zeker wanneer een aboriginal vrouw het laatste woord krijgt in een korte maar krachtige monoloog: “How are we going to make the world a better place?”

Na al die maatschappijkritiek van ANOHNI zou je haast verlangen naar puur hersenloos vertier. Kritiek is goed, maar het geeft wel een negatieve invloed op het festivalgevoel. Gelukkig konden de heren van White Denim ons meteen weer weg van de grauwe realiteit voeren. Hun rock met een goeie scheut soul en funk geeft de aftrap voor een losbandig slotfeestje. Speels en ongedwongen banen ze zich een weg door de set. Het publiek heeft duidelijk nog energie over en torsten de ene na de andere crowdsurfer. Na afloop weten we zelfs niet meer welke nummers ze nu juist gespeeld hebben. Alles ging verloren in een energieke en euforische waas. De psychedelica van Down The Rabbit Hole is ons na drie dagen naar het hoofd gestegen.

In hun 20 jaar lange carrière is Down The Rabbit Hole wellicht niet het eerste festival dat  de Fun Lovin’ Criminals mogen afsluiten. De New Yorkers weten ondertussen wel hoe je plezier koppelt aan stevige muziek en de nodige grappen en grollen. Ze schommelen tussen stevige rock, hip hop, een vleug reggae en op het einde ook een ode aan Barry White. Echt wereldschokkend en diepgaand is het allemaal niet (zie de lyrics van “Big Night Out” of “Scooby Snacks”), dolle pret is het des te meer. Na drie dagen vol ijzersterke bands en opvallende acts mag de riem wel wat losser.

Wie geen behoefte had aan nog een optreden kon ook gewoon plezier maken met één van de talloze dj’s en andere acts verspreid over het terrein. Terwijl de koning van de opbouw John Talabot aan zijn set begon in de Teddy Widder tent kon je op het idyllische veld terecht voor een sensueel feestje. Even verder kon je los gaan op de beste pop/rock hits op het vueige veld. Helemaal aan de andere kant van het festivalterrein kon je getuige zijn van een Indische bruiloft op het vurige veld en daarna met de bruid en bruidegom het avondfeest inzetten.

Down The Rabbit Hole 2016 was ondanks de regen en de modder opnieuw een feest der ontdekking. Een festival voor de zintuigen die geprikkeld werden door het lekkere eten, de uitdagende muziek of de verborgen hoekjes en kantjes van het festivalterrein. Het prikte aan de ogen toen we na drie dagen uit het konijnenhol kwamen gekropen. De realiteit zag er plots weer grijzer en saaier uit. Volgend jaar opnieuw met minder modder en regen?

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/down-the-rabbit-hole-2016/

Organisatie: Down the rabbit hole (Mojo) , Beuningen   

Ty Segall & The Muggers – Vurige energiestoot
Ty Segall & The Muggers
Grand Mix
Tourcoing
26-06-2016
Niels Bruwier

Net voor de Rode Duivels Hongarije een pandoering gaven, zorgde Ty Segall voor de energieke voorbode op deze match. Segall bracht zijn nieuwe band The Muggers mee waarbij Frogman (Kyle Thomas van King Tuff volledig in het groen gekleed) de opvallendste figuur is. Maar het is het Segall die alle aandacht opeist. Hij springt in het rond, brengt zijn emoties over , schreeuwt de longen uit zijn lijf en raakt het publiek (letterlijk) aan. Ty Segall is er negentwintig , maar smijt zich alsof hij veertien is.

The Muggers bestaat uit Mikal Cronin, Kyle Thomas van King Tuff, Cory Hanson van Wand, Emmett Kelly van The Cairo Gang en drummer Evan Burrows. Begin dit jaar verscheen de plaat ‘Emotional Mugger’. Alweer de zoveelste plaat in het repertoire van Ty Segall. In de Grand Mix bracht hij samen met The Muggers vooral nummers van die nieuwe plaat, die heel wat emoties van Segall bovenhalen.
Mikal Cronin komt helemaal alleen op het podium en begint solo met een saxofoon die er helemaal geen is. Het klink vals maar hiermee wil de band een soort ‘I don’t care’-effect creëren. Het publiek wordt er meteen wild van en daarna beginnen The Muggers aan een instrumentale intro op “Squealer”. Niet veel later springt Ty Segall het podium op met een sweater aan die zijn hoofd bedekt. Hij blijft enkele nummers - mysterieus onder zijn kap - om op die manier een verrassingseffect te creëren . Het optreden bestaat in het begin voornamelijk uit nieuwe, repetitieve nummers. Op “Candy Sam” , één van de stevige songs op de nieuwe plaat, ontstaat een eerste reusachtige moshpit.
Segall verklaart zichzelf veertien jaar oud. “Het is een wonder dat mijn ouders mij naar Europa laten reizen”, zegt hij zelf. Hij gedraagt zich ook zoals iedere veertienjarige zou doen, erg speels. Met zijn microfoon in de hand gaat hij telkens erg dicht bij het publiek en raakt hij de fans aan op het hoofd. Soms fluistert hij wat zaken in hun oren. Het is duidelijk dat Segall het publiek als zijn vrienden beschouwt; hij geeft hen spektakel waarbij telkens iets nieuws te ontdekken valt.
Wanneer ze “Thank God For The Sinners” inzetten, gaat de snelheid van het optreden een stuk hoger. Alle strakke garagehits van Segall passeren nu met “Feel” als hoogtepunt. Het publiek klimt op het podium, springt in het rond en crowdsurft er op los. Segall geeft op het eind nog eens alles en neemt zelf een gitaar in de hand om nog meer riffs en solo’s aan dit gepeperd concert te geven. Om af te sluiten ploft hij zich aan zijn hoofdinstrument, het drumstel, en verzorgt een krachtige drumsolo. Met een schreeuw van Evan Burrows verlaat de band het podium.
Nog twee bisnummers volgen, die het  spelplezier beklemtonen. Enkele willekeurige deuntjes op de gitaar brengen de bandleden aan het lachen en zorgen voor een speels einde aan de set. Zonder dat de toeschouwers het beseffen is het gedaan, veel te kort.

De band straalde enorm veel vitaliteit uit en er viel altijd iets te beleven , zowel op als naast het podium. Segall ontpopte zich als een echte frontman die ieder nummer beleefde alsof hij dat voor het eerst hoorde. Hij tekende voor een unieke ervaring waarbij garagerock en emoties hand in hand gaan.

Organisatie: Grand Mix , Tourcoing

Neil Young + Promise of the real - Van melige country tot verzengende 18 karaats rock
Neil Young
Sportpaleis
Antwerpen
2016-06-24
Sam De Rijcke

In een jaar waarin de rockiconen vallen als vliegen, kwam Neil Young zomaar eventjes drie uur lang demonstreren dat hij nog springlevend is. De levende legende wandelde in het Sportpaleis doorheen zijn volledige carrière, bij momenten was het magisch, elders was het dan weer behoorlijk saai.

Young begon er aan in zijn dooie eentje en trok op meesterlijke wijze een gouden blik open met een stel wonderlijke kampvuursongs als “After The Goldrush”, “Heart Of Gold”, “The Needle And The Damage Done”, “Comes A Time” en “Helpless”, stuk voor stuk tijdloze klassiekers en kippenvelmomenten bij de lopende meter. De ouwe knar stond ook behoorlijk sterk te zingen, daar waar vroeger zijn stem al eens naar het pijnlijke kon overslaan konden we hem vandaag nagenoeg op geen valse noot betrappen.
Maar er waren evenwel een paar andere slappe momenten die we hem en zijn band Promise Of The Real moesten toeschrijven. Toen de band na Young’s verbluffende solo intermezzo de rangen kwam vervoegen en een subliem “Out On The Weekend” inzette, was er nog geen vuiltje aan de lucht, maar daarna kwam helaas de klad er in te zitten omdat het gezelschap zo nodig een rondje melige country moest brengen. Dat Neil Young het countrygenre een warm hart toe draagt wisten we al, en dat hij bovendien de twee zonen van countrylegende Willie Nelson in zijn band heeft ingelijfd maakte het er ook niet beter op. Het was dus enigszins te verwachten.
Toen wij al half in slaap gevallen waren en de moed ons deftig in de schoenen was gezakt, kwam een verlossende roadie dan toch -het werd verdomme tijd- een elektrische gitaar om Neil Young zijn nek hangen. Plots werd het concert nieuw leven ingeblazen en ontwaakte Young uit zijn coma met een fantastisch “Alabama”. We waren terug volledig bij de les, Young greep ons weer bij het nekvel en loodste ons naar het summum van de avond, een  groots, verpletterend en magistraal “Down By The River”. Zowat 20 minuten lang duurde het, Young soleerde zichzelf naar een hoger universum toe, Promise Of The Real was overgeschakeld naar een volleerde Crazy Horse modus en wij sloegen van de ene verbazing in de andere. Dit, beste mensen, was meer dan 20 minuten bovenaardse rock. Hiervoor ging het ganse Sportpaleis overstag, in extase zeg maar. Dit is de reden waarom wij totterdood van Neil Young zullen blijven houden.
Met een al even krachtig “Mansion On The Hill” en een brandend “Powderfinger” trok Young de lijn door, ook “Vampire Blues” schitterde langs alle kanten en zo gingen we stilletjes aan naar een spetterende finale toe met het onvermijdelijke rock anthem “Rockin’ In The Free World” dat tot drie keer toe leek te eindigen en dan telkens terug ontplofte.
Met een prachtig “Tonight’s The Night” kwam Young ons uitwuiven. Hij had het hem nog maar eens geflikt, maar een half uurtje minder had ook wel gemogen, dan had de boog tenminste gans de tijd gespannen blijven staan.

De Neil mag gerust nog enkele jaren blijven doorgaan, en de volgende keer zijn we terug van de partij, als hij godverdomme maar weer “Down By The River” speelt, drie kwartier voor ons part.

Organisatie: Gracia Live

Echo Beatty treedt aan als support van Trixie Whitley ; als je hun materiaal er op nahoudt , dan merken we enkele zaken gemeen , een geluidskunst van soundscapes , de intense songopbouw , de emotionele rijkdom en de sterk vrouwelijke uithalen . Op de nieuwe – die ‘Tidal motions’ opvolgt - heeft het duo Joachim Baelus en Annelies Van Dinter een reeks sterke songs uit die de donkere intimiteit (“Knots” – “The shadows”) naast de lofi broeierige pop , met een donker Sx randje ( “Hunger hunger” – “Sealskin”) moeiteloos naast elkaar plaatst.  Het zijn vier bepalende songs die de variëteit van de cd onderstrepen . En we kunnen maar lof toeschrijven … Opener “Ravel , ravel” is hier herwerkt , “Soldier on Furlough” is er dan eentje met prikkelende melodieën en ga zo maar door  . Het duo wordt live aangevuld met een drummer die hun geluid voller doet klinken . Puik werk van het Antwerpse duo!

Car seat headrest is het alter ego van Will Toledo uit Seattle . De 22 jarige sing/songschrijver is niet aan zijn proefstuk toe en heeft in een vorig leven al ruim 12 platen uitgebracht en die gooide hij op bandcamp . Nu heeft hij z’n eerste plaat uit die hij met band opnam. Het bevat nieuwe versies van zijn oude nummers.
We hebben elf afwisselende songs binnen een rammel indiepoprockend concept , waarbij wel eens (lichte) beats worden toegevoegd . “Something soon” , “Psst, teenagers, take off your clo” en “Los barrochos ( …)” krijgen meer versterking en worden dus op een hoger volume gezet; hier kan hij stevig rocken . Het zijn knappe songs die even knappe wendingen ondergaan .
Die Toledo is een rammel-Beck , een boeiend ruw talent , die al komt aankloppen met een volgende ‘Teens of denial’!

Het was me een eeuwigheid geleden dat ik Cypress Hill nog eens in zaal gezien had . De laatste jaren zijn ze aan een succesvolle return begonnen en waren ze o.m. op Rock Werchter , Dour en Couleur Café te zien. Een festivalband dus! In koeienletters konden we achteraan de AB zien dat de uit LA afkomstige ‘stoned’ latino hiphopveteranen 25 jaar bezig zijn , van 91 tot 2016.
Het trio werd geruggensteund door een percussionist; wuivende handen waren te zien en de dansspieren werden aangesproken. … Een bèrefeestje werd het, wat kon je anders verwachten van deze ‘I wanna get high hiphop family’ . Het bier vloeide rijkelijk , een weed geurtje roken we , dampende , zwetende lichamen voelden we en heupwiegende mensen zagen we allerhande armbewegingen en ga zo maar verder uitvoeren.

De concertzaal werd omgetoverd tot één grote fuifzaal bij deze heren. De snedige, verbeten, nasale vocals , de afwisselende en op elkaar vloeiende raps van B-Real en Sen Dog, de bedwelmende, hypnotiserende spacy beats en  Caribische, Zuiderse samples, scratches,  zweepten op en brachten je meteen in de juiste stemming.
Dit was 90s nostalgie , waarbij onze MC’s een mooi overzicht van hun oeuvre boden.  Een heerlijk genietbare trip , die nazinderde.
De laatste jaren treden ze dan ook meer op dan platen uitbrengen . Als je dacht dat ze steeds in die andere zorgeloze wereld vertoeven, nee hoor , ze zijn ‘back to earth’ en stonden op scherp om jou anderhalf uur de ‘time of your life’ te bezorgen . Songs op het lijf geschreven  van iedere marihuana liefhebber … die zichzelf goed verzorgt, moeten we er wel bij zeggen …
De eerste songs “Get ‘em up” , “Checkmate 2verse”, “Real estate” en “The phunky feel one” triggerden , hadden een funky latino groove en kregen live krachtige beats mee door de percussie , de samba en natuurlijk ook van DJ Muggs  , die een voller geluid creëren en het live beleven onderstrepen.
Geen levensgrote boeddha deze keer op het podium , maar we zagen ‘em wel soms voor ons verschijnen bij die geestesverruimende songs “Ship goes down” , en de ‘medley’ , een hitmix van o.a. “Wanna get high” , “Dr Greenthumb” en “Hits from the bong” . De percussie en DJ intermezzo en dan van “Jump around” van House Of Pain waren de aanzet om totaal loos te gaan op het Cypress Hill feestje. Iedereen ging ervoor en wat werd de AB een sauna!  
… ‘A fine feeling high time‘, jawel,  “Throw your set in the air” , “Boom biddy bye”, “Cock that hammer” en “Everybody get stoned” waren al interessante ervaringsgerichte nummers, maar op kleppers als “Aint goi’n out like that” , “Rise up”  en “Rocking superstar” was het hek helemaal van de dam . Deze drie waren letterlijk vuistslagen door de fellere, krachtige beats en de sound die opbouwde, explodeerde  en het boeltje mooi afrondde. De samenwerking met het ferm onderschatte  ‘Judgement Night’ herleefde …

Cypress Hill kwam ,zag, speelde en overwon . 25 Y werden letterlijk samengebald, -geperst  en barste als een vulkaan open . De bijna dolle vijftigers rolden , daverden en denderden over ons heen!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cypress-hill-21-06-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stikstof-21-06-2016/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel 

Hellfest 2016 – Een geslaagde 11^e editie!
Hellfest 2016
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2016-06-17 t/m 2016-06-19
Yentl Stée

Op ongeveer 7 uur rijden van mijn woonplaats in het klein, Frans dorpje Clisson vond er dit jaar weer een invasie plaats van langharig, werkschuw tuig in zwarte kleren en met een serieus alcoholprobleem. Dat de lokale religieuze gemeenschap ook dit jaar weer moeilijk deed,  leek alvast geen enkele impact te hebben op het bezoekersaantal en er was niets te merken van dit feit op het festival zelf (jammer, een schuimbekkende christen die in het Frans mij toeroept dat ik zal branden in de hel is immers een ideale manier om een festival te starten).
Qua weer leek het wel wat in de soep te lopen. Het leek alsof de weergoden mijn gebeden van vorig jaar gehoord hebben toen het festival zo een beetje de temperatuur van het oppervlak van de zon had, maar blijkbaar zal ’k toch beter moeten articuleren want een afwisseling tussen wolkbreuken en een allesverzengende hitte was niet echt wat ik gevraagd had.

dag 1 - vrijdag 17 juli 2016

Opener zijn is nooit echt leuk. Of het nu een show is in één of ander jeugdhuis die nog stinkt naar het bier van de vorige avond of op een festival, veel volk komt er nooit kijken. Als je dan nog de pech hebt om te moeten openen op Hellfest wil dat zeggen dat je om 10u30 mag beginnen. Daar stopte het niet voor Monolord, ze mochten beginnen in de stoner-tent van dienst (de Valley) en aangezien stoners nu niet echt gekend staan om hun vroeg opstaan en op tijd komen, was de tent dus allesbehalve goed gevuld. Onterecht eigenlijk want Monolord is naar mijn bescheiden (en enige juiste) mening toch zeker één van de betere bands in het Stoner/Doom-genre. Om eerlijk te zijn hadden de afwezigen dit keer eigenlijk niet zo veel gemist, de eerste twee keer dat ik ze zag waren ze zo goed dat ik me voornam om nooit nog een show van ze te missen. Dit keer was de magie die ik vorige keren mocht ervaren echter niet aanwezig. Zelfs bij “Empress Rising”, die doorgaans aankomt als een planeet dodende komeetinslag op je muil, was er maar een zacht tikje op de wang. Slecht was het nu ook niet, maar ik betwijfel sterk dat ze met dit optreden veel nieuwe zieltjes gewonnen gaan hebben.

Het eerste wat me opviel toen ik richting de Warzone ging voor Cowards was de nieuwe inrichting van dit podium. Ik kan alvast zeggen dat het een gigantische verbetering is. Voordien was de Warzone enkel te bereiken via een vrij dunne doorgang wat wel vaker voor problemen zorgde als er grotere bands op het podium speelden. Dit jaar kon je echter het podium vanop meerdere plaatsen bereiken en was de doorgang een stuk breder waardoor je veel vlotter door kon. Het ware effect hiervan was op dit vroege uur nog niet echt te merken aangezien de opkomst voor Cowards eerder bescheiden was. Ik kan wel zeggen dat in tegenstelling tot Monolord dit echt wel de moeite was om vroeg voor op te staan. Met hun heerlijke/smerige mix van Sludge, Black Metal en Hardcore die best wel origineel was wisten ze immers een serieuze indruk op me na te laten. Ik moet wel zeggen dat ik ze iets beter vond op album, maar dat zal wel iets te maken hebben met dat er nauwelijks sfeer was (wat niet de schuld van de band was) en dat het één van die momenten was waarop de zon absoluut niet mocht afkomen en het toch deed, de sloeber.

Na hun doortocht op Desertfest vorig jaar wou ik Stoned Jesus ABSOLUUT nog eens zien. Ik was immers volledig omver geblazen dus ik stond met vrij grote verwachtingen in de Valley. Ik had beter mijn verwachtingen wat bijgesteld want het was echt niet wat ik gehoopt had. Was het slecht? Nee, ze waren eigenlijk best wel ok. Het publiek had ook plezier en was toch met een serieuze bende aanwezig ondanks het feit dat het nog vrij vroeg was. Het was gewoon zodanig veel minder dan wat ze kunnen dat het echt teleurstellend was voor mij, een beetje saai zelfs. Spijtig.

Na wat aanvoelde als het equivalent van een natte washand tegen mijn voorhoofd was ik helemaal niet voorbereid op de sloophamer met raketaandrijving die ook wel bekend staat als Harm’s Way. Wie enigszins bekend staat met deze Metallic Hardcore-monsters had dit wel kunnen verwachten, maar toch was het zoveel harder dan verwacht. Al vanaf het eerste moment dat die combinatie van spieren en pure woede (ook wel gekend als de frontman) het podium betrad was het al duidelijk dat de conventie van Geneve serieus geschonden zou worden. Aangezien ze net een nieuw kindje gebaard hebben genaamd ‘Rust’ werd er ook wel hevig uit dat album geput (zowat de helft werd gespeeld), niet dat het erg is want naar mijn persoonlijke smaak is dit by far hun beste worp. Slechts enkele nummers (en diverse slagen in mijn aangezicht) later was het feestje al afgelopen. Aan wie ze nog niet gezien heeft en/of dringend wat tanden moet laten verwijderen, ga ze zo snel mogelijk zien. Je zal het je niet beklagen.

Toen ik eindelijk terug bij bewustzijn was, werd ik wakker op de Warzone en bleek het dat mijn bewustzijn van korte duur ging zijn, All Pigs Must Die stond immers al reeds klaar om me volledig het hiernamaals in te kloppen. Ik had al goeie dingen gehoord over deze band live, maar deze ervaringen vonden meestal plaats in een zaal en zoals menig muziekfan wel weet is een festivaloptreden meestal slechts een fractie van het ware potentieel van een band. Indien dit zo is weet ik niet hoe er ooit nog overlevenden zijn na een All Pigs Must Die-show. Hun ronduit smerige mix van Crust Punk, Metal en Hardcore (op facebook noemen ze hun genre gewoon ‘Hate’, perfecte beschrijving) zorgde voor het begin tot eind voor een gigantische pit en iedereen had serieus wat plezier. Ik vroeg me voornamelijk af of ‘gestorven dankzij All Pigs Must Die’ in m’n levensverzekering zou opgenomen zitten of dat het onder het rampenfonds zou vallen. Wat een beesten.

Ik moet dringend leren ergens anders te gaan zitten dan de Warzone als er al twee bands gespeeld hebben die een aanslag op mijn leven waren. De derde in deze reeks zou Victims moeten zijn, een Zweedse Hardcore/Crust Punk- band. Gelukkig was de opkomst hiervoor eerder bescheiden en was de pit niet zo intens. De band zelf leek eigenlijk ook niet zo in topvorm te zijn want ik kan me voorstellen dat dit een stuk meer furie zou mogen bevatten dan het deed. Neem dit niet verkeerd op, ze waren schitterend maar ik heb het gevoel dat het beter kon zijn. Een festivalpodium is sowieso toch niet geschikt voor een band in dit genre.

Omdat ik al reeds tot appelmoes geklopt was leek het mij een goed plan om eventjes te bekomen op wat rustige muziek. Rustig was Jambinai alvast wel. Voor mij en veel aanwezigen waren deze waarschijnlijk nog een nobele onbekende. Ik ben er echter vrij zeker van dat er niemand, maar dan ook niemand teleurgesteld The Valley heeft verlaten. Jambinai speelt rustige Post-Rock (met wat ruwere stukjes) met traditionele Japanse instrumenten. Als deze combinatie al heerlijk klinkt op papier, geloof me, live is het echt beter dan je je kunt voorstellen. Had Sunn O))) die dag niet gespeeld waren ze absoluut de toppers van de dag (en misschien zelfs het festival). De gehele show lang trokken ze je langzaam in trance , die zacht aan de buitenkant leek, maar aan de binnenkant een ware orkaan aan (niet zo vrolijke) emoties was. Dit ging door tot het laatste nummer wat een waar kunstwerk was en ze alles tentoonstelden wat ze in zich hadden. Laten we zeggen als je er in slaagt om mij te doen wenen tijdens een show, dan ben je direct één van m’n nieuwe favoriete bands.

Wie al eerder reviews van mij las (reviewers hebben gigantische fanbases die kwijlend wachten op de volgende review, geloof me het is echt waar) weet dat ik de vorige passage van Earth nooit meer ga vergeten. Het was dus nogal vanzelfsprekend dat ik de kans om ze nog eens te zien niet ging laten liggen (met wat pijn in het hart aangezien ze op hetzelfde moment als Turbonegro en Vader moesten spelen). Ik heb hier geen seconde spijt van, hun show was niet zo verbazingwekkend als mijn eerste keer, maar het was nog steeds een pracht van een show. Dezelfde lekkere riff, duizend keer na elkaar gespeeld op dezelfde repetitieve toon, fantastisch.

Soms vergeet ik eens hoe chauvinistisch de Fransen wel niet zijn. Ik was eventjes vergeten dat Architects gecancelled had en was dan ook relatief verbaasd toen ik een volle Warzone zag, maar een andere band dan Architects op het podium. Dit bleek The Arrs te zijn, een vrij middelmatige Franse Metalcore-band. Nog niet zo lang geleden heb ik ze ergens gezien (ik denk in Brussel) en mochten ze spelen voor drie man en een paardenkop. Hier op Hellfest stond gewoon de gehele weide vol. Niet echt terecht want er stonden een pak betere bands op dit podium die het heel wat meer verdienden om een grote opkomst te hebben, maar ach… Leuk was het wel, zowat het gehele publiek ging volledig op in het optreden en ook de band had het naar hun zin. Hoe ze een show moeten geven en het publiek naar hun hand kunnen zetten weten ze wel moet ik zeggen. Het was bijna genoeg om hun stereotiepe ‘chug-chug 2-step breakdown’ structuur te vergeven.

Mij een review laten schrijven over Converge is eigenlijk niet zo eerlijk aangezien dit één van mijn favoriete bands is. Mijn verwachtingen waren dus sowieso hoog. Ik heb slechts één keer de eer gehad om deze band te mogen aanschouwen en was toen zo weggeblazen dat ik eigenlijk een beetje bang was dat ze dit nooit gingen kunnen evenaren, gelukkig had ik het dit keer niet bij het rechte eind. Het optreden op Hellfest deed mijn vorige ervaring op een saaie zondagochtendopener op een slecht festival lijken. De show begon explosief en Converge etaleerde perfect de muzikale gecontroleerde chaos waar ze zo goed in zijn. Dat het publiek volledig in extase was viel te verwachten, maar als er al niet-Converge fans in het publiek zaten , zullen ze wel overtuigd zijn na dit optreden. Enig minpuntje is eigenlijk de opbouw van de Warzone zelf, bij bands zoals Converge zit dat dranghekken voor het podium echt lelijk in de weg. Zowel voor band als publiek (lekker meezingen op het podium is uitgesloten) was dit een storende factor.

Naargelang aan wie je het vraagt is Sunn O))) (uitgesproken als Sunn) het beste dat er ooit geweest is of de meest irritante combinatie van kapotte koelkastgeluiden en een rookmachine ooit. Ikzelf behoor tot de eerste categorie. Toen ik de tent net ietsje te laat binnenkwam om het begin te missen was het geluid al lekker iedereen langzaam aan het verpulveren en stond Atilla wat kattengeluidjes te maken. Het klinkt belachelijk, maar geloof me, het was fantastisch. Een set van Sunn O))) beschrijven is behoorlijk onmogelijk, een beetje zoals de kleur blauw proberen uit te leggen aan iemand die al van de geboorte blind is. Monotoon, repetitief en duister is het beste wat ik kan zeggen, maar het is iets waar je bij moet zijn. De simpele muziekstijl met een schreeuwende Atilla erover is zowat één van de meest duistere optredens die je kunt meemaken, indien er nog iemand in de buurt van dat optreden een stukje ziel overhad, het is nu weg. Atilla slaagt er zelfs in om één of ander pakje die niet slecht zou gestaan hebben in een jaren 80 discoclipje over aliens als duister te doen over komen. Toch wel zeker één van de beste shows die ik ooit gezien heb.

dag 2 - zaterdag 18 juli 2016

Soloprojectjes zijn nu niet om te zeggen een unicum in de Metal-wereld en al helemaal niet als het om Black Metal gaat. Doorgaans gaat het hier echter om harige, mannelijke loners die geen andere bandleden (willen) vinden of reeds succesvolle muzikanten die eens iets anders willen proberen. Dit is niet het geval bij Myrkur, het Black Metal-project van de Deense Amalie Bruun die zich doorgaans bezig houdt met het maken van popmuziek. Degene die Myrkur al eens beluisterd hebben , weten dat dit niet zomaar een aandachtsprojectje is van één of andere popdiva die wil tonen dat ze ook een ruw kantje heeft, maar een degelijk uniek en hard muzikaal kunstwerk. Zowel op album als live liet het bij mij dezelfde indruk achter. Alhoewel ze vrij vroeg moesten spelen stond de Temple al reeds goed gevuld en met rede ook. De set werd hard en strak gespeeld, natuurlijk werd Amalie hierbij bijgestaan door live-muzikanten en alhoewel deze stuk voor stuk precies grizzlyberen waren tegenover de tengere Amalie Bruun bleef het tijdens de show duidelijk wie het meesterbrein achter deze band is. Zeker één van de betere bands op deze editie

Voor heerlijke old-school Zweedse Death Metal moest je bij Entrails in de Altar-tent zijn. Deze band is ooit kortstondig begonnen in 1990 om vervolgens een stille dood te sterven zonder ook maar enige release. In 2008 werd het rottende kadaver terug uit de grond gehaald en kunnen ze toch van een bescheiden succes spreken aangezien nu op Hellfest staan. Om te beginnen kan ik al zeggen dat ik Entrails stukken beter vind live dan op album. Op album is het nogal een beetje teveel van hetzelfde en er is weinig origineels aan, Zweedse Death Metal zoals je ze al duizend keer gehoord hebt. Goed, maar weinig redenen om een album ervan meer dan één keer op te zetten. Live is dit een compleet ander verhaal en walst de muziek over je als een kudde dolle neushoorns met een amfetamineverslaving. Al vanaf de eerste noot kon de pret voor mij niet meer stuk en werd de ene vettige riff achter de ander aan elkaar gerijd. De rest van het publiek had ook niet veel tijd nodig om op gang te raken en er ontstond al snel een stevige pit die niet is stilgevallen tot het einde van de show. Misschien een minder gekende band in het genre, maar laten we zeggen dat ik al een paar grote namen heb gezien die een voorbeeld mogen nemen aan deze live-performance.

Al meer dan twee decennia zijn ze bezig en nog steeds slaagt Strife er in om zowat de meest actieve performance van het volledige festival te brengen. Alhoewel de Metallic Hardcore die ze spelen (en waar ze zelf bij aan de wieg stonden) al lang niet meer uniek en origineel is , slagen ze er toch in om de Warzone te doen aanvoelen alsof je net een revolutionaire nieuw muziekgenre ziet ontstaan. Pits, crowdsurfers en een frontman die meer rondspringt en koprollen doet tijdens één show dan ik in heel mijn leven. Wat heeft een mens meer nodig?

Vergissingen horen nu eenmaal bij het leven, maar toch maak je ze liever niet. De vergissing die ik maakte was dat ik in plaats van naar het altijd fantastische Cattle Decapitation te gaan ik naar Atreyu ging. Voor de mensen die zich afvragen wat voor diverse varianten drugs ik had ingenomen om die compleet idiote beslissing te maken , wil ik eerst eventjes verduidelijken dat er wel degelijk een (slechte) reden achter zat. Atreyu is voor mij één van die bands die me naar het hardere genre gelokt heeft en als 13-jarige zat ik met veel plezier te wentelen in zelfmedelijden terwijl ik hun nummers mee schreeuwde. Ik had toch wel eens zin om een band te zien die ik woord voor woord kon meezingen vroeger. Dit was duidelijk een vergissing. Hun repertoire bestond voornamelijk uit nieuwere nummers die door het gebrek aan een nostalgische bril duidelijk maken dat het hier gewoon om middelmatige tot slechte, repetitieve melodische Metalcore gaat. Oude nummers hoorde ik nauwelijks passeren (behalve die absoluut gruwelijke cover van Bon Jovi) en echt een interessante show was het ook niet. De enige reden dat ik bleef staan was omdat er toch nog een deel van mij hoopte dat ze “This Flesh a Tomb” gingen spelen, maar die was tevergeefs. Bon, nu weet ik tenminste wel dat ik niets mis als ik ze de volgende keer skip.

Na de bittere pil genaamd Atreyu was er gelukkig nog Discharge om die weg te wassen. Alhoewel het nu reeds de derde keer is dat ik Discharge zie in nog geen jaar tijd is het nog altijd fantastisch om ze te zien. Gewenning blijkt geen probleem te zijn als het om de godfathers van de D-beat gaat. Beter nog, ze lijken gewoon iedere keer beter en beter te worden (of ik ben gewoon iedere keer wat meer bij bewustzijn dan de vorige keer). Waar veel van hun generatiegenoten hun politieke opinie al lang met het huisvuil hebben buitengesmeten, de kant van het systeem waar ze tegen vechten hebben gekozen of zich verbergen achter holle slogans die ‘punk’ klinken gaat Discharge er nog hard voor. Tussen de fantastische nummers door, was er tijd voor wat commentaar op de maatschappij en het stoorde absoluut niet. De show sloeg in als een bom, geen moment werd er vaart verloren en alhoewel de heren al wat van leeftijd zijn zit er nog totaal geen sleet op. Ik kan hier echt niets negatief aan opmerken en hoop dat ik ze nog snel een keer kan zien.

Één van de bands die ik absoluut wou zien deze editie was Agoraphobic Nosebleed en ik moet zeggen, het was het waard. Alhoewel Grindcore doorgaans gekend staat om gewoon pure chaos en destructie pakt Agoraphobic Nosebleed het ietwat anders aan. Gecontroleerde chaos is hun handelsmerk en er wordt eigenlijk vrij strak en technisch gespeeld in vergelijking met genregenoten. Toch blijft het Grindcore pur sang en was het dus de gehele show lekker door rammen. Enig minpunt was eigenlijk de locatie, dergelijke bands zijn niet echt gemaakt voor festivals en al helemaal niet voor zo’n groot podium.

Als je Entombed A.D. ziet staan weet je eigenlijk dat een review overbodig is. Zelfs een slechte show is nog een goeie show als deze jongens spelen. Hun mix van vettige Zweedse Death Metal en hun typische Death ’n Roll geluid waar ze voor bekend staan slaat iedere keer in als een bom. Hellfest was zeker geen uitzondering op deze regel. Een memorabele show was het echter ook niet, daarvoor was het allemaal wat te gewoontjes, maar een waar feestje was het toch. Hun set beperkte zich voornamelijk tot oude klassiekers (alhoewel ik het technisch gezien covers zou moeten noemen aangezien ze door Entombed en niet door Entombed A.D. geschreven zijn) en een paar nieuwere. Het nieuw materiaal doet echter absoluut niet onder voor de oudere en ik kijk stiekem wel al uit naar wat nieuw materiaal.

Het was een goeie dag voor Grindcore vandaag op Hellfest. Naast enkele voorgenoemde bands was het nu tijd voor de legendarische Terrorizer. Iedere zichzelf respecterende Grindcore-liefhebber moet deze band toch minstens één keer gezien hebben dus bijgevolg stond de tent lekker vol en stonden we knusjes wat elkaar onder te zweten. Terrorizer hield zich niet bezig met gepraat tussen de nummers, maar voornamelijk waar ze het best in zijn, alles aan tot pulp kloppen met hun heerlijke Death/Grind. Het publiek had overduidelijk plezier en Terrorizer zelf was in topvorm. Ik heb ze al een paar keer mogen aanschouwen en dit was toch wel de beste keer. Het contrast tussen publiek en band kon echter niet groter zijn, terwijl de band lekker kalmpjes hun nummers er zaten door te rammen was het publiek voornamelijk bezig met op elkaar te rammen. Heerlijk.

Primordial is zo één van die bands waarvan je gewoon weet dat het ofwel barslecht live moet zijn of een echte magische ervaring. Indien je als band er in slaagt om zo’n muziek deftig over te brengen in een live-context , is dit doorgaans een ervaring die het album ver overstijgt. Omgekeerd kan ook natuurlijk waarbij je een soort slap afkooksel krijgt van wat je op het album hoort en eerder saai dan magisch is. In het geval van Primordial was er van geen van beide sprake. De nummers waren goed gebracht en er waren niet echt zwakke momenten te bespeuren, maar er was ook niets die je echt met de muziek meesleurde. Bon, dit kan ook gewoon aan mij gelegen hebben aangezien ik nog compleet hyperactief stond van Terrorizer en het idee dat Napalm Death wat later ging spelen.

Na een toch vrij zwak album uitgebracht te hebben zat er bij mij wat twijfel in over hoe het ging aflopen met Napalm Death. Dat de show in orde ging zijn was ik zeker, maar ik was vrijwel zeker dat de nieuwe nummers de vaart uit de show gingen nemen en ze de plaats zouden innemen van andere, betere nummers. Gelukkig maakte Napalm Death me duidelijk dat ik een idioot ben en beter zou moeten weten. Ik heb ze al heel wat keren gezien en het lijkt gewoon alsof ze bij iedere show beter te worden. Het was een ware veldslag zoals vanouds van begin tot einde. Politieke uitspraken, beenharde Grindcore en Shane Embury in mosh-pants (zo van die turnbroekjes die Hardcore bands vaak tussen hun merch liggen hebben) is een goeie samenvatting voor deze show. De nieuwe nummers gingen zonder moeite op in de set en hadden behoorlijk wat meer venijn live achter zich zitten dan op album. Enig minpunt was dat de pit bijna op een werkelijk gevecht begon uit te draaien, maar dat was al snel goed gemaakt doordat ze een “Siege” cover en hun ondertussen beruchte “Nazi Punks Fuck Off” van Dead Kennedy’s” speelden.

dag 3 - zondag 19 juli 2016

Wiens “briljante” idee het was om Municipal Waste op de mainstage te zetten weet ik niet, maar laat die dame/kerel nooit meer in de buurt van een festivalplanning. Gevolg van deze beslissing? Municipal Waste mag om kwart na twaalf beginnen met spelen en krijgt slechts een half uurtje doorverwezen. Aangezien ze een pracht van een Warzone hebben,  hadden ze deze band gerust een pak later op de dag daar kunnen zetten. Nu ze op de mainstage stonden was het volk veel te weinig op elkaar gepakt en dus bleef de normale agressieve energie-boost die je tijdens een Municipal Waste show hebt volledig weg. De pit was eerder zwak en alhoewel de band hun stinkende best deed , was er weinig vaart in de show te krijgen. De band zelf leek ook niet echt op de hoogte te zijn van hun korte speelduur, enkele minuten nadat ze eigenlijk zouden moeten gestopt zijn , kondigden ze aan nog enkele nummers te spelen. Alhoewel de organisatie dit blijkbaar toeliet trokken ze er op het laatste dan toch de stekker uit met als gevolg dat hun absolute toppers “Born to Party” en “The Art of Partying” niet gespeeld werden en de show bruusk gestopt werd zonder enige afsluiter. Hellfest, als je ze nog eens boekt zet ze aub ergens anders. Zo’n teleurstelling kan ik echt niet meer aan.

Na wat uitgehuild te hebben na die teleurstellende Municipal Waste show was het tijd voor één van de opkomende Hardcore-bands van dit moment, namelijk Turnstile. Een korte beschrijving van Turnstile komt neer op een betere versie van Helmet die Hardcore speelt. De jaren 90 vloeit door deze jongens hun aderen (en broeken) en dit zorgt voor heerlijke muziek en liveshows. Derde keer dat ik deze jongens zie en de derde keer dat ik onder de indruk ben van hoe je tegelijk een show beenhard en doodleuk kan maken.

King Dude mocht vandaag wat vreemde eend in de bijt spelen en zoals nogal vaak gebeurt met vreemde eenden in de bijt. King Dude speelt een soort van donkere Americana, denk Johnny Cash maar met meer Satan. Op album kan ik dit zeker smaken, maar de vraag was hoe dit live zou overkomen en al zeker op een metalfestival waar ingetogen en stil luisteren nu niet één van de specialiteiten is. Het was uiteindelijk best ok, de rustige muziek bracht een welkome rustpauze voor veel festivalgangers en de sfeer was gemoedelijk. Die duisterheid die ik op album ervaar bij het luisteren van deze band komt echter op geen enkel moment voor live, waarschijnlijk komt dit door de locatie maar het is toch wel spijtig.

Als je je ooit afvraagt hoe een mix tussen Thrash Metal en Hardcore nu eigenlijk exact zou moeten klinken raad ik je aan om Power Trip eventjes op te zoeken. Ze staan gekend om hun intense liveshows, maar de mensen die ik voornamelijk hoor boffen over die shows hebben die in een zaal gezien zonder van die irritante dranghekkens zoals op Hellfest. Jammergenoeg haalde dit wel degelijk de vaart uit de show en hierdoor was het toch allemaal wat minder intens. Gelukkig is Power Trip goed genoeg om met dit beetje verlies om te gaan en werd er toch nog een goeie show neer gezet. Ik raad iedereen aan om deze band te checken, maar liefst in een klein zaaltje.

Er was voor mij toch eventjes twijfelen of ik Mgla wel wou zien aangezien ze samenspeelden met Ratos de Porao. Aangezien ik Mgla al letterlijk 4x kon zien en het niet gedaan heb dacht ’k dat het misschien toch beter was dat ik ze nu wel eens ging gaan zien. Ik heb geen spijt gehad van deze beslissing. Mgla zorgt al een tijdje voor een frisse wind binnen de Black Metal en ze slagen er op één of andere manier in dit te doen zonder uitgespuwd te worden als posers door de trve kvlt-fans. Alhoewel het zonnetje nog vrolijk scheen buiten , slaagde Mgla erin om the Temple volledig in duisternis te hullen. Hun stage-outfit (geen corpse-paint maar zwarte zakken over hun hoofden) in combinatie met de door merg en been gaande Black Metal zoog iedereen mee in hun donkere wereld. Enig minpuntje is dat het naar mijn gevoel soms iets te eentonig werd en ik verloor bijgevolg ook af en toe mijn interesse. De reden hiervoor ligt waarschijnlijk eerder bij mijn vermoeidheid dan bij de kwaliteit van het optreden want die was verder top!

Taake live zien is altijd een plezier. Naast beenharde Black Metal is er ook die heerlijke Punk-attitude gebracht door Hoest die ik toch wat mis bij heel wat Black Metal bands. Hoest was dit keer niet in z’n grootste show-mood, maar dat verpestte helemaal niets aan de show. Enkele jaren terug mocht ik Taake voor het eerst aanschouwen en ik moet zeggen dat zowel de muziek als de performance er enorm op vooruitgegaan is. Ietwat spijtig dat ik de tent vroegtijdig moest verlaten wegens een klein noodgeval want ik had graag de volledige show kunnen zien. Ah, er is nog altijd een volgende keer zeker?

Mijn tweede jeugdnostalgieband deze editie was Heaven Shall Burn. Na de *ahum* licht onaangename ervaring met die andere nostalgieband Atreyu zou je denken dat ik niet echt stond te springen om er nog eentje te doen. Wel dan zit je mis want in tegenstelling tot Atreyu is Heaven Shall Burn wel degelijk consistent goed gebleven en zijn hun live-shows legendarisch geworden. De show was ook dit keer ronduit geweldig. Er werd een mooie mix tussen oude en nieuwe nummers gespeeld en het publiek at uit hun handen. Dat publiek was trouwens behoorlijk uitgebreid, de vorige keer dat ik de Warzone zo vol zag was met Body Count het jaar ervoor. Bijgevolg ging de pit ook wel behoorlijk hard wat wel welkom was, combineer dit met de occasionele vlammenwerper die uit het podium geschoten werd en je weet dat het publiek gewoon manisch werd. Waar je vroeger wel vaker politieke boodschappen tussen de nummers door hoorde is deze nu wat meer naar de achtergrond geschoven alhoewel nog zeker aanwezig. Als afsluiter (voor mij) van Hellfest kon dit wel tellen en ik ben er nog meer van overtuigd geraakt dat Heaven Shall Burn nooit zal teleurstellen.

Alhoewel het weer serieus tegen stak kunnen we spreken van terug een geslaagde editie die terecht het “uitverkocht” bordje mocht hebben. Organisatorisch zat het dit jaar een pak beter in elkaar dan de voorgaande. Er waren echter wel enkele minpunten, ik herinner me de prijzen  van voorgaande jaren niet exact maar dit jaar waren de prijzen voor eten & drank weer belachelijk hoog, zelfs voor festivalnormen (2,80 voor slap Frans bier). Daarnaast is het cashless systeem allesbehalve op punt. Waar er op site te zien is dat je dit voor alles kan gebruiken, blijkt dit op de weide helemaal niet waar te zijn, eten moet je nog altijd met cash betalen. Ik ben zeker niet de enige die ietwat pissig werd nadat bleek dat ze veel te veel geld op hun kaart hadden gezet en die niet voor voedsel kon gebruikt worden.
Bon, deze zaken gaan mij niet tegenhouden om volgend jaar terug te komen. Tot 2017 Hellfest!

Line-up
Vrijdag 17 juni:
Mainstage 1: Rammstein, Volbeat, Bullet For My Valentine, Anthrax, Tremonti, Halestorm, Audrey Horne, The Shrine
Mainstage 2: The Offspring, Dropkick Murphys, Turbonegro, Hatebreed, Mass Hysteria, Le Bal des Enrages, Nashville Pussy, Shinedown, Delain
Altar: Testament, Overkill, Sacred Reich, Vader, Havok, Sadist, Skeletal Remains, Dust Bolt, Witches
Temple: Abbath, Korpiklaani, Aura Noir, Inquisition, Kampfar, Behexen, Solefald, Cruachan, Moonreich
Valley: Sunn O))), The Melvins, Earth, Magma, Jambinai, Windhand, Wo Fat, Stoned Jesus, Monolord
Warzone: Killswitch Engage, Converge, Kvelertak, Architects, Vision of Disorder, Victims, All Pigs Must Die, Harm’s Way, Cowards
Zaterdag 18 juni:
Mainstage 1: Twisted Sister, Within Temptation, Gutterdämmerung, Foreigner, Sixx Am, Joe Satriani, Glenn Hughes, Loudness
Mainstage 2: Korn, Bring Me the Horizon, Disturbed, Sick of it All, The Amity Affliction, Atreyu, August Burns Red, Bury Tomorrow, Thy Art is Murder
Altar: Napalm Death, Terrorizer, Asphyx, Entombed AD, Agoraphobic Nosebleed, Cattle Decapitation, Entrails, Drowned, Undead Prophecies
Temple: Dark Funeral, Primordial, Moonsorrow, Archgoat, Fleshgod Apocalypse, Heidevolk, Dark Fortress, Myrkur, OtargosValley: Down, Hermano, Goatsnake, With the Dead, Torche, Saviours, Crobot, Hangman’s Chair, Dopethrone
Warzone: Bad Religion, Ludwig Von 88, The Toy Dolls, Uk Subs, Discharge, Les Sales Majestes, Strife, Mantar, Dirty Fonzy
Zondag 19 juni:
Mainstage 1: Black Sabbath, Slayer, Megadeth, Gojira, Vintage Trouble, No One  is Innocent, Municipal Waste, Raveneye
Mainstage 2: King Diamond, Ghost, Amon Amarth, Blind Guardian, Tarja, Dragonforce, Orphaned Land, Arthemis, Nightmare
Altar: Paradise Lost, Katatonia, Grand Magus, Insomnium, Brodequin, The Skull, Fallujah, Agressor, Corrosive Elements
Temple: Deicide, Enslaved, Empyrium, Taake, Mgla, The Vision Bleak, Skalmöld, Stille Volk, Hegemon
Valley: Jane’s Addiction, Rival Sons, Fu Manchu, Kadavar, Unsane, King Dude, Valkyrie, Lecherous Gaze, Stonebirds
Warzone: Refused, Walls of Jericho, Heaven Shall Burn, Caliban, Power Trip, Ratos de Porao, Turnstile, Backtrack, Alea Jacta Est
http://www.hellfest.fr

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hellfest-2016/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))

Best Kept Secret Festival 2016 – een overzicht van de drie dagen
Best Kept Secret Festival 2016
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
16-06-17 t/m 2016-06-19
Niels Bruwier

Best Kept Secret was een recordeditie met maar liefst 25.000 bezoekers over het hele weekend. Dat weekend bevatte veel regen maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door de fantastische muziek. De eerste twee dagen leek de muziek wel een klein beetje van de regen te hebben maar op de laatste dag barstte het festival uit zijn voegen met Wilco als hoogtepunt voor vele festivalgangers. Ook Musiczine.net was aanwezig op het festival en zag nieuwe ontdekkingen, gevestigde waarden en grote headliners aan het werk en werd door de meeste aangenaam verrast.

dag 1 - vrijdag 17 juni 2016
Op de eerste dag is het moeilijk om vanaf het begin warm te worden van de muziek. De nieuwe bands moeten nog wat in rotatie geraken en de anderen zijn aan het einde van hun tour bezig. Toch brengen oude gedienden Beck en Beach House een geniale apotheose op deze grijze dag.

Kid Wave kreeg de taak om Best Kept Secret op gang te trappen. Het viertal van twee vrouwen en twee mannen , warmde het publiek in Five op met catchy grungerock . Gruizige gitaren met een vrolijke samenzang en de hoge stem van zangeres Lea Emmery brengen het festival gezapig op gang. De band werkt aan hun tweede plaat en bracht live zowel nummers van het debuut als van die nieuwe. De groep staat erg vrolijk op het podium maar na een tijdje geraakt de set wat eentonig en valt het als een kaarthuisje in elkaar. Toch blijft de band erg vriendelijk en geven ze een uitermate charmante indruk. Minder boeiende set maar een mooie opener om rustig het festival te beginnen.

Al bij de eerste zangnoot van Rob Goodwins baritonstem krijgt het publiek kippenvel. De romantische muziek van The Slow Show doet wat denken aan The National maar de frontman heeft dan weer iets weg van Tom Smith van Editors. Openers “Dresden” en ‘Augustine’ brengen de Two al snel in ontroering. Ieder nummer begint erg klein en bouwt op naar een epische climax waarbij alle instrumenten samenkomen en er een grote bombast ontstaat. De hoopvolle klanken brengen de soms droevige songs in een unieke balans waardoor tranen nooit ver weg zijn. The Slow Show brengt meteen emotie op Best Kept Secret en blijft op die manier het hele weekend door het hoofd spoken.

James Alex van Beach Slang trok zijn beste kostuum aan, of zoals hij zelf vertelde ‘Dressed for the occasion’. De serieuze outfit staat haaks op de muziek. De sound is speels, hard en erg krachtig. Beach Slang brengt punkrock in de puurste vorm , met een subtiele emo-invloed. Het gaat snel en de band geeft op de laatste show van hun tournee nog eens alles om echt indruk te maken. Alle bandleden staan te springen op het podium op de strakke muziek. Beach Slang schuwt een cover niet en speelt er van Jawbreaker, The Cure, AC/DC, The Replacements en Journey. Met “Faithfully” van die laatste sluit Beach Slang ook af met een meezingbaar einde. Kinderlijk maar super strak die Beach Slang.

Beaty Heart laat in Three verschillende meisjesharten sneller slaan. De band werkte onlangs nog samen met Jungle op “Raw Gold”. De exotische beats van Jungle keren ook terug bij alle nummers van Beaty Heart. Toch is het hier iets minder opgewekt maar de diepe beats laten de tent voor een eerste keer trillen. Beaty Heart doet wat denken aan Bastille maar dan minder poppy. De band maakt enkel gebruik van synths en een drumstel. Gitaren en andere instrumenten zijn hier niet te bespeuren. Het is ook helemaal niet nodig, hun warme klank komt er zonder ook perfect tot zijn recht. Uiteindelijk zet Beaty Heart een sensuele set neer die alle harten verwarmt.

Lichte irritatie vóór het optreden van Mystery Jets. De band komt iets meer dan een kwartier te laat en het publiek begint ongeduldig te worden. Wanneer de band dan met “Telomere” de set inzet, is de irritatie weg door de schoonheid van de muziek. Ze vertellen dat hun tourbus een ongeval had enkele uren voór het concert en hiermee is de vertraging volkomen vergeven. De band brengt een set boordevol catchy nummers en rock ‘n’ roll waardoor iedereen begint te dansen. Het verschil tussen de nieuwe nummers en oude valt meteen op door de sfeer waarop de nieuwe gericht zijn. Hun oude nummers zijn meezingers, terwijl hun nieuwe een stadiongevoel uiten . Mystery Jets brengt een perfecte mix van oud en nieuw waardoor er voor het eerst op dit festival een piekfijne set wordt afgewerkt waarbij iedereen enthousiast is, zowel op als naast het podium.

In een goed gevuld Two maakte Beach House zoals gewoonlijk een mysterieuze indruk . De band speelt zes nummers van die twee nieuwe platen van vorig jaar en bracht op die manier iets vernieuwends . Toch is het bij Beach House vooral de belichting die het doet. Door onder meer schaduwen te creëren en we op de achtergrond een sterrenhemel zien, versterkt het de dromerige sfeer. Het publiek kon niet anders dan wegdromen. Het grootste deel van de set was duister, maar wanneer de instrumenten en muziek wat luider gingen, waren er ook fellere lichten. Beach House is en blijft een raadselachtige groep die zweverige muziek maakt.

“Do You Wanna Dance With Me Amsterdam?” Beck was duidelijk vergeten dat zijn concert in Hilvarenbeek plaatsvond. Ondanks het geografisch gemis, heeft de man een set boordevol hits van vroeger en nu. De stijve Beck schuwde zelfs geen dansje en maakte een erg sympathieke indruk. “Devil’s Haircut”, “Loser”, “E-Pro” en “Think I’m In Love” ontbraken niet . Die oude nummers genieten  een groter gitaargehalte terwijl de recente songs een funky, dansbare kant van Beck tonen. Op het einde deed Beck nog een medley door “Where it’s At” te combineren met Prince, Iggy Pop en The Sugarhill Gang. Beck is een popster die alle genres mengt . We vergeven ‘t hem door niet op de hoogte te zijn van de plaats waar het concert was.

Nozinja bracht op Best Kept Secret zijn shangaan-electro mee. Het resultaat was een dansbaar geheel van snelle beats en hitsige dansers. Het publiek bleef nooit stilstaan en ook Nozinja zelf waagde zich af en toe aan een dansje. Toch was dit niet zijn beste set en bracht hij soms ook niet-dansbare nummers waardoor het geen afgewerkt geheel was. Nozinja blijft een toffe afsluiter en een leuk alternatief voor wie niet van de hedendaagse commerciële dj’s houdt.

dag 2 - zaterdag 18 juni 2016
De tweede dag van Best Kept Secret staat volledig in het teken van de Belgen. Niet op de affiche maar wel op het voetbalveld. Wilmots en zijn mannen geven van jetje tegen de Ieren en alle Belgen laten hun nationaliteitsgevoel showen door de Belgische driekleur in hun kledij te mengen. Naast deze voetbalmatch zien we ook een zieke, goeie Dinosaur Jr., Editors als echte headliner in vorm en een luchtige Air.

Audacity is niet toevallig een garagerockband. De groep was één van de eerste bands ooit op het befaamde Burger Records label. De muziek van de band komt beter tot zijn recht bij een festivalpubliek dat al enkele biertjes op heeft . Als opener fungeert deze band zeker. Zelf hebben ze zich in de ochtend al wat wakker gedronken want erg nuchter staan ze niet op het podium. Het heeft geen invloed op de muziek . Ze spelen een retestrakke set! Het is pas wanneer ze hun bindteksten bovenhalen dat er nonsens klinken. Het gaat van een briefje over Donald Trump tot een flauwe mop over hun hitsong “Lock The Door”. Uiteindelijk vuren ze zoveel nummers op het publiek af , waardoor iedereen wakker is geschud .

Helemaal alleen op het podium brengt Julien Baker frêle nummers die zo breekbaar zijn dat zelfs de brilglazen van enkele toeschouwers durven barsten vertonen. Jammer genoeg voor haar is het publiek niet zo aandachtig. Te luidruchtig en vooral weinig respect voor de dame die op het podium een zinderende indruk nalaat. Wanneer ze haar stem bovenhaalt, klapt iedereen wel maar of ze effectief luisteren is maar de vraag. Julien Baker is passie en gevoel; ga haar vooral zien in een intieme zaal waar haar muziek beter tot zijn recht komt.

Rat Boy kreeg Five volledig vol. Zijn mix van hip hop en punk deed de tent op zijn grondvesten daveren. Rat Boy mixt ook wat ska in zijn muziek met een springerig resultaat als gevolg. Typische Britse muziek die erg vuil klinkt. Het ging zelfs zo ver dat de persoonlijke cameraman van Rat Boy het publiek al crowdsurfend inging. Dat publiek had net ervoor een wall of death gemaakt die gecureerd werd door Rat Boy himself. In-your-face punk met een attitude en voorzien van pittige gitaarsolo’s.

Een vijftal dat muziek laat spreken zonder veel poeha … Ulrika Spacek brengt dromerige psychedelica; de zang neemt hier een kleine rol in. De basdrum wordt benadrukt en bepaalt de sfeer in de volledige set. Ulrika Spacek speelt donkere rock. De pedalen zorgen voor verschillende klanken. Distortion wordt op de gitaren gezet, wat de chaos compleet maakt. De band is perfect op elkaar ingespeeld. Een hypnotiserende set hadden we hier, met een dromerig einde.

J. Mascis van Dinosaur Jr. had een bescheiden griepje. Het weerhield hem niet om een fenomenaal concert neer te zetten op een stoel. De gitaarsolo’s blijven even strak en zijn statige indruk staan tegenover de bassist en de drummer die uitbundig hun instrument onder handen nemen. We kregen een soort greatest hits show van weergaloos gitaarwerk , met de ruwe stem van Mascis, die nog rauwer klinkt. Hoewel Mascis waarschijnlijk weinig plezier beleefde aan dit concert, blijft Dinosaur Jr. indruk maken met fenomenaal luid gitaarwerk.

Geen regen bij Air en toch .. zonder spelplezier me dunkt … da’s wat we ervaren hoe ze hun hits afwerken. Het klinkt allemaal heel vrolijk en kinderlijk maar evengoed kon een cd op het podium afgespeeld worden . “Sexy Boy”, “Kelly Watch The Stars” en “La Femme d’Argent” zijn allemaal wel heel happy maar de toeschouwers op Best Kept Secret blijken niet zo onder de indruk. Het publiek druipt af en op het eind van de set is de weide bijna volledig leeg. Air joeg bijna iedereen weg en zorgde ervoor dat er meer lucht op de weide beschikbaar werd .

“We've got some miserable weather for our miserable music, but I'm having a great time”, Tom Smith vat het concert van Editors perfect samen. De band bracht op de laatste plaat een saai geheel aan trage nummers en live zijn deze ook even eentonig. Gelukkig wisselen ze deze af met hun gekende klassiekers. Editors brengt vuurwerk en vlammen mee om het publiek op die manier wat op te warmen. Het gaat zelfs zo ver dat Tom Smith op een bepaald moment de lyrics van het nieuwe nummer “The Pulse” vergeet. Editors mag tegenwoordig dan een wereldband zijn, ook zij maken nog fouten. Met “Open Your Arms” speelt de band een albumtrack van ‘The Back Room’, een unieke keuze uit een plaat die hun minst populaire is. Eindigen doen ze met een meezingbaar drieluik “A Ton Of Love”, “No Sound But The Wind” en “Papillon” . Hier krijgen ze het publiek volledig mee. Een grootse set die op bepaalde momenten wel kon boeien maar met die (nieuwe) trage nummers verveelde.

dag 3 - zondag 19 mei 2016
Laatste dag van Best Kept Secret ..en uiteindelijk meer zon. De dag staat bol van grote namen met Wilco, Explosions In The Sky en Band Of Horses als hoogtepunten . Die laatste band krijgt zelfs een onverwachte gast op bezoek. Het is ook dansen op de vrolijke indiepop van Two Door Cinema Club , Yeasayer en op de beats van Jamie XX die het festival afsluit.

Om 13u15 op de laatste dag een zonnig Best Kept Secret op gang trappen, het is moeilijk. Explosions In The Sky pakte dit erg goed aan  en nam het publiek mee op hun gevoelsmatige postrock trip. Buiten de tent zaten de mensen laid-back mee te luisteren naar de betoverende klanken. Hoewel de band erg vroeg optreedt, is de tent volledig volgelopen voor deze tenoren uit Texas. Explosions In The Sky brengt iets meer dan een uur duistere , angstaanjagende gitaren die door de belichting op het podium extra sterkte kregen.

De jonkies van VANT brachten op het grootste podium van Best Kept Secret springerige poppunk met een boodschap. Het gaat van de Brexit tot de schietpartij in Orlando. Alle actuele gebeurtenissen zijn goed genoeg om er een nummer aan te koppelen. De band speelt grungerock met een punkrandje en staat energiek op het podium. Al bij het tweede nummer vliegt zanger Mattie Vant het publiek in en vanaf het midden van de set ontstaan constant moshpits. Met hun politieke boodschappen en opgewekte catchy songs wil deze band van de planeet Aarde een betere plek maken. Ze maakten het publiek op Best Kept Secret alvast wild!

Bij Unknown Mortal Orchestra vloeien gitaar, drum en pianotunes samen, die op een erg  funky wijze worden gespeeld . De band uit Nieuw Zeeland wist vorig jaar met ‘Multi-Love’ een groter publiek te bereiken. Ze hebben al een resem interessante hits als “Multi-Love”, “How Can U Luv Me” en “Can’t Keep Checking My Phone”. Een propvolle tent is dan ook het resultaat. De instrumentatie is erg belangrijk. Met verschillende solo’s en soulvolle jazzakkoorden creëert de band een uniek psychedelisch geluid. Zanger Ruban Nielsen geeft bescheiden glimlachjes bij het oorverdovend applaus en verdwijnt op een bepaald moment zelfs in het publiek. De band is minder schuw en verbergt zich niet langer achter hun instrumenten waardoor grote podia binnenkort lonken voor Unknown Mortal Orchestra.

Half Moon Run begon hun set zonder elektriciteit op het podium. De band loste dit handig op door de enig werkende microfoon in het midden van het podium te zetten. Met twee akoestische gitaren in de hand slaagde de band er in om een intieme versie van “Devil May Care” neer te zetten. Een naakt geluid van een groep die tegenwoordig meer elektronica in zijn muziek stopt. Achterna viel het op hoe groot hun sound is met versterking. Het zijn enkel de oude nummers die nog de intieme sfeer benaderen. Zanger Devon Portielje is energiek en staat het volledige concert te springen op. Het is vreemd dat deze rustige muziek zo’n vitaliteit in de groep brengt. Indiefolk die de vele vrouwelijke fans een uur liet genieten.

De mannen van Yeasayer spelen niet enkel vrolijke nummers, nee , ook het oog verwennen ze. Rond de band staan kartonnen beelden , die als het ware meedansen op de muziek en een visueel spektakel maken bij hun exotische muziek. De zon was al een beetje doorgekomen en Yeasayer liet het extra fonkelen door hun warme songs . “Madder Red”, “Ambing Alp” en “O.N.E.” uit ‘Odd Blood’ blijven pareltjes en zijn niet voor niks het hoogtepunt. Hun samenzang en de vrolijke deuntjes zorgen net voor dat leuk concert .

Band Of Horses begint erg gezapig aan hun concert met “For Anabelle”. Ben Bridwell heeft er duidelijk zin in en straalt als een jong veulen. Het is pas wanneer het publiek een verrassing heeft voor de band dat het spelplezier nog meer de hoogte ingaat. Er duikt namelijk een paard op in het publiek dat ze op handen naar voor dragen. De band ziet er de sympathie wel van in en is meteen stukken opgewekter om de set tot een mooi eind te brengen. Band Of Horses brengt veel gitaren en een erg hard geluid naar voor in het begin , maar gaat dan meer naar de gevoelige, emotionele kant . “Is There A Ghost” en “The Funeral” maken het extra gezellig. Band Of Horses galoppeert naar een leuke apotheose en bewijst dat ze met hun nieuwe plaat ‘Why Are You Ok’ opnieuw vooraan staan.

Two Door Cinema Club teerde voor hun show vooral op het werk van hun debuut. Met slechts twee gloednieuwe nummers , wil de band de nieuwe plaat vooral geheim houden. Het resultaat was een opgewekte set , die iedereen vanaf de eerste minuut aan het dansen bracht. De reusachtige LED-schermen , achter de band, maakten de liefhebbers van het visueel spektakel erg gelukkig. De weelderige gitaren en een wild publiek maakten de laatste zonsondergang warm aandoenlijk.

Wilco blijkt erg ondergewaardeerd. De band kwam onlangs met ‘Star Wars’, een gratis album vol goed materiaal. Maar liefst zeven nummers werden uit deze plaat gespeeld. Het is pas wanneer Nels Cline zijn gitaar bij “Art Of Almost” eens bovenhaalt dat iedereen met open mond kijkt hoe hij het speelt. De grootse uithalen worden smaakvol ontvangen. “Via Chicago”, een erg rustig alt-country nummer, wordt omgeven door noise-elementen , die door het publiek gigantisch wordt onthaald. Spil Jeff Tweedy en bassist John Stirratt gaan rustig door met hun nummer terwijl de rest voor een epische ontlading zorgen. Uiteindelijk is het “Impossible Germany” die voor de echte apotheose zorgt. Nels Cline geeft een fantastische solo , die het nummer live nog beter doet klinken. Wilco zorgt voor een subtiele opbouw en climax, die hun  nummers top maken . Het publiek is gepakt , ontroerd door de puike set . Wilco zegeviert!

Jamie XX sluit het festival af met een dj-set. Lekker saai zou je denken? Niets is minder waar. De man brengt een mix van exotische beats, zwoele bassen en minimalistische electro. Gooi dit allemaal samen in een blender en je krijgt het geluid van Jamie XX. De man laat het publiek voor een laatste keer dansen maar na een tijdje wordt deze sound wat eentonig . Grote hit “Loud Places” houdt hij tactisch tot op het einde. Iedereen perst een laatste keer alle energie uit zich.

Het einde van een natte editie boordevol fantastische muziek. De omgeving is gezellig, de bands waren fenomenaal goed en ook het publiek liet zich van zijn beste kant zien. Een festival van echte muziekliefhebbers die uitermate respectvol zijn  voor de artiest.
Best Kept Secret is een goed muzikaal geheim die de  muziekkenners op zijn wenken bedient.  Drie dagen fijne nieuwe muziek dus! Best Kept Secret, tot volgend jaar!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-2016/

Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire) 

Graspop Metal Meeting 2016 - donderdag 16 juni 2016 + vrijdag 17 juni 2016 – dag 1
Graspop Metal Meeting 2016
Festivalterrein
Dessel
2016-06-16 +17
Frederik Lambrecht

Voorbeschouwing + donderdag 16 juni 2016: Accept is still alive & Lemmy niet nummer 1 in de top 50 = schande

Altijd een jaarlijks lichtpunt in mijn leven als ik de uren begin af te tellen om te vertrekken, mijn zak/tent al een dag staat te pronken in de hoek van mijn living en mijn lichaam weet dat het enkele dagen zal afzien. Graspop Metal Meeting 2016 ging binnenkort van start, maar in vergelijking met voorgaande jaren waren de voorspellingen niet zo positief…althans niet qua weersvooruitzichten. Als je leest dat campings -en parkeerplaatsen te weinig kracht hebben om al het water te verzwelgen en er weinig tot geen kans is op zonnestralen, wel dan twijfel je toch of je aanzet met gummi laarzen gecombineerd met een regenbroek, poncho en snorkel op je hoofd (oh, wat zou Jani blij zijn met zo’n outfit!!). Soit, dit gezegd zijnde, het moment was dus aangebroken om in Dessel de boel op stelten te gaan zetten en wat met modder te gaan gooien hehe

Laattijdig konden wij ons tentje opzetten (rustig naast een paadje) waardoor ik helaas nog maar Dirkschneider kon meepikken. De Duitse veteraan klonk goed van stem en de Marquee stond bomvol…jah, wat wil je dan ook, een eindje verder stonden enkel worstelaars in hun speedo van theater en zo te spelen. Als je dan kan kiezen, ja, geef mij dan maar een artist live on stage. Niet meer doen Graspop, want dit voegde geen bal toe, die enkelingen buiten beschouwing gelaten. Toppertje was ongetwijfeld toen Dirkschneider de klassiekers van Accept van stal haalde, zijnde ALLEMAAL haha. Jawel, zijn toer heeft de naam ‘Back to the Roots’ meegekregen en dat was een schot in de roos met nummers “Livin for Tonite”, “Restless and Wild”, “Fast as a Shark” en meebruller “Balls to the Wall”. Good job Udo. Achteraf ging ik traditiegetrouw een feestje bouwen in de Metaldome met de top 50, terwijl mijn medereizigers de buren wakker hielden met hun gesnurk en/of gehijg. Vlotjes vond ik mijn tent terug naast het paadje waar ik hem had achtergelaten.

dag 1 - vrijdag 17 juni 2016 - Afscheid van een iconisch Black Sabbath, Megadeth stond pal en een mengeling van slijk en houtschors

Ochtendstond heeft een slechte smaak in de mond, maar toch stonden wij paraat om op klokslag 11u onze eerste pint te nuttigen. Maar wat bleek, de toegang tot het festivalterrein was afgezet met herassen…hmm, een tjokvolle ontbijttent was geen optie, dus rechtstaand de smurrie uit mijn ogen wrijven en wachten was de enige optie. Rond iets na 11u begon er beweging te komen aan de herassen en in een mum van tijd was de Desselse muur verwijderd en werd de weg geopend naar de bankjes en verse toiletten. De organisatie had moeite nog kosten gespaard om de weide zo publieksvriendelijk te houden, want er waren extra greppels gegraven en op de meest cruciale plaatsen op het terrein was boomschors aangebracht. Groot applaus, want ik zie niet ieder festival dit doen!

Monster Truck was de eerste band die Main 1 mocht inzegenen en deze rock’”n roll formatie deed wat het moest…de mensen wakker schudden. De gitaarloops klonken gretig en de eerste headbangers waren een feit. Helaas ben ik niet zo gekend met hun repertoire, maar nummer “Old Train” bleef toch in mijn hoofd hangen. Sterke opener.

Van rock naar symfonische black metal is maar een kleine stap op Graspop, want Carach Angren had de Marquee al volledig zwart getint. Met hun laatste album die reeds dateert van 2015 waren de meningen verdeeld, terwijl ik dit toch wel een heel goed album vond, maar on stage straalt de préséance van het podium. De Hollanders mogen dan niet deelnemen aan het EK, maar uitblinken in hun genre kunnen zij wel als de beste. Te onthouden: “The Carriage Wheel Murder” en “Bloodstains on the Captain’s Log”.

De punkrock band Bad Religion was misschien wel een ietwat vreemde eend in de bijt, maar qua publieksopkomst mochten ze zeker en vast niet klagen. Waarschijnlijk velen die nostalgische momenten hebben beleefd met deze band, maar ondergetekende was niet echt onder de indruk. Allemaal een beetje te flauwtjes om er warm van te krijgen in dit kloteweer, maar hun fans waren blijkbaar tevreden.

Ik deed mijn stoute schoenen aan en vertrok naar de Christelijke!! Metalcore van Norma Jean. Niets deed mij vermoeden dat ik me te pletter ging amuseren, maar toch was het zo. Aanstekelijke muziek met een brulboei die mijn tenen deed krommen, zo hoort een nieuwe ontdekking voor mij persoonlijk te klinken. En mijn inziens was ik niet de enige die zwaar onder de indruk was van deze band. “God Bless You” was dan ook een understatement.

Over old school hard rock gesproken, Foreigner stond na een afwezigheid van 5 jaar terug op Graspop. De band klonk solide terwijl de miezerende regen over het publiek dwarrelde. Bij “Cold as Ice” ging de meute een tandje hoger meezingen, maar de ultieme kraker “I Want to know what love is” zorgde voor het moment van hun optreden. Uren en dagen na hun optreden was dit ongetwijfeld het nummer die het meest werd bezongen op de weide. Leuk maar voor mij persoonlijk niet echt het etiket ‘metal/rock’ waardig…

Onder een witte tent, uitkijkend op de mainstages kon ik vanop afstand het optreden van Disturbed meepikken en God, hebben die mannen toch ook een groot publiek die hen een warm hart toedraagt. Op muzikaal gebied vond ik de klank wat te stil staan, met sporadisch een windstoot of regenbui die de sound van links naar rechts zwierde, maar de set was dik in orde met hun terugkerende uitschieters als “Stupify” en “Down with the Sickness”. Trouwens ook een heel goeie cover van Mötley Crüe getiteld “Shout at the Devil” die voor de verrassing zorgde.

Mijn moment voor de vrijdag was gekomen…Dave Mustaine en gevolg stond klaar om de weide plat te spelen. Miljaar, wat een setlist presenteerden deze mannen aan Graspop. Beginnen deden we met “Hangar 18” gevolgd door “The Threat is Real” (opener van hun nieuw album ‘Dystopia’) om direct over te gaan in het machtige “Tornado of Souls”. De nekspieren gingen in overdrive en de luchtgitaren kwamen uit alle hoeken. Dave was heel goed van stem, ondanks dat opnieuw de klank ietwat beter kon, maar de interactie met het volk was zoals het hoorde. “Sweating Bullets” en “Symphony of Destruction” hakten lekker in het publiek en afsluiten deden ze in stijl met de absolute smaakmakers “Peace Sells” en “Holy Wars…’the Punishment Due”. Megadeth deed wat ik van hen verwachtte en speelde een strakke set met toch wel een zware setlist! Horns up!

Amon Amarth kan er ook wat van, en ook deze Zweden bewezen dat ze uit het goede hout gesneden zijn. De melodische death metal met de karakteristieke stem van Johan Hegg stuwde graspop de nacht in. De wolken werden donker en de regen stak zich een klein beetje weg waardoor nummers als “Deceiver of the Gods”, “Runes to my Memory” en bisnummer “Twilight of the Thunder God” net dat tikkeltje meer dimensie kregen. Vette show en zeker voor herhaling vatbaar.

Het einde van de 1^e festivaldag kwam in zicht en helaas was dit ook toepasbaar voor Black Sabbath. Met hun tour getiteld ‘The End’ kwamen Ozzy, Toni en Geezer hun fans een laatste keer uitwuiven op Belgische bodem. De laatste jaren kwam Ozzy geregeld over de vloer op Graspop Metal Meeting, maar dat was niet altijd een succes als ik mij goed meen te herinneren…maar dit werd altijd door de vingers gezien. Ik kon het nu al voorspellen dat de ‘Prince of Darkness’ tot vervelens toe “I Can’t hear you…” ging schreeuwen, maar verdorie, dit jaar was zijn unieke stem van een beter niveau dan de laatste keren! Met de ziekte in zijn lijf speelde Tony Iommi voor alles wat hij had en de drumpatronen weerklonken stevig en solide uit de boxen. Beginnen deden we met nummer “Black Sabbath” waarbij de gitaarriff van Toni de eerste keer de monden deed openvallen. “Into the Void” en “Snowblind” konden zeker en vast op mijn appreciatie rekenen, maar toch blijf ik zweren aan nummers als “War Pigs”, “N.I.B.”  en “Iron Man” die voor mij net dat tikkeltje meer brengen. Zoals gezegd, de klank zat goed en het extra gegeven dat dit de laatste keer is dat Black Sabbath België bezoekt zorgden voor enkele nostalgische, maar ook emo momenten. Want de vraag stelt zich natuurlijk…wie vult binnenkort hun plaats in???!
Zorgen voor later en hoe kunnen deze Britten beter afscheid nemen van hun hondstrouwe fans na meer dan 17 jaar, dan met nummer “Paranoid”, die luidkeels werd meegebruld door alle aanwezigen.

De liefhebbers van schreeuwerige zang en  occulte en horror-heavy metal konden hun hartje nog ophalen aan King Diamond, maar deze vogel had het gezien in dit weer voor vandaag. Ik ging gezellig een pintje drinken in de VIP-lounge en had slechts 2,5 uur nodig om mijn tent terug te vinden…blijkbaar hadden de paadjes waar wij onze tent naast hadden geposteerd moeten plaats maken voor andere tenten, waardoor ik volledig mijn oriëntatie kwijt was! Na enkele kilometers te malen, terug te keren om mijn gsm op te laden, duizenden telefoontjes te plegen naar mijn kornuiten die al lagen te snurken (om uiteindelijk toch één ervan aan te lijn te krijgen), kon ik verkoeld en vol met slijk rustig naar dromenland.

Hoogtepunten: Norma Jean, Megadeth, Black Sabbath, mijn slaapzak

Organisatie: GMM, Dessel