Muzikale geniën als Bowie en Prince ten spijt waren wij toch nog altijd het meest van onze melk door het overlijden van onze dierbare Lemmy, een legende die Obelix-gewijs bij zijn geboorte in een vat met whisky doordrenkte rock’n’roll gevallen is.
Op vandaag kunnen we nog troost zoeken in onze batterij Motörhead platen die we om de haverklap loeihard door de boxen knallen, maar live zullen we het moeten stellen met een resem tribute-bands. Amörtisseur is er zo eentje, en ze doen het in het Antwerps. Op zich niet zo een slecht idee, en nog goed uitgevoerd ook.
De Antwerpse Lemmy benadert op een straffe manier de hese strot van het legendarische rock’n’roll icoon en de band weet het vet en de ranzigheid van Motörhead op een getrouwe manier te reproduceren. De heren hebben zich overwegend vastgebeten in Motörhead’s beste periode (ergens tussen 1979 en 1982) en de Antwerpse interpretaties van de songs getuigen van smaak, humor en een stel ferme kloten. “Damaged Case” heet voortaan “Daar Zen Kosten Aan” , “Overkill’ is “Véél The Hard” geworden, “We Are The Road Crew” vertaalt zich in “Mannen Van De Baan” en “Schuppenaas” behoeft natuurlijk geen verdere uitleg. Voor wie het iets moeilijker heeft met het taaltje is er een fijn tekstvelletje bijgevoegd waarmee u naar believen kan meebrullen, … of er bier op morsen, maakt niet uit, dit is tenslotte Motörhead-stuff.
Met zo’n songkeuze en een respectvolle weergave van de gortige Motörhead-sound kan er eigenlijk weinig mis gaan. Zie het als ‘Best Of’ van Motörhead waarbij Lemmy in het ‘Aantwaarps’ zingt. Lemmy de dokwerker, zeg maar.
Mooi eerbetoon.
Aidan Knight – Sing/songwriting met een ruwer randje!
Aidan Knight en Hannah Epperson
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-05-09
Johan Meurisse
Die Aidan Knight houden we maar best in het oog , sing/songwriter pop met een onstuimig, ruw, rauw randje die ontroert en explodeert .
Wie betreft het hier ? Aidan Knight is een jonge , uit Canada afkomstige sing/songwriter en is al een paar jaar bezig. Hij krijgt hier in Europa de erkenning met de nieuwe derde cd ‘Each other’ . Hij beschikt over een unieke stem, die fluisterend als donker is , en met z’n begeleiding brengt hij een handvol interessante ontroerende als blije songs, die sober , spaarzaam als kleurrijk zijn door de toegevoegde keys en spaarzame blazers.
Drie maand geleden kwam hij nog even solo aantreden als support van Half Moon Run en toen zagen , hoorden , voelden we dat hier een talentrijk persoon aan het werk was . Iemand die een Damien Jurado , Bon Iver als Andrew Bird doet opborrelen . In de kale, sobere aanpak hadden we finesse , subtiliteit, ingenomenheid en emotie. Vanavond was hij hier met full band, als kwintet.
Hij werd ontdekt door Ben Lovett , de Mumford & Sons accordeonist , die zijn tweede plaat ‘Small reveal’ uitbracht . Een bredere omlijsting kregen de songs , die een sfeervolle , dromerige opbouw hadden , wat mystiek uitstraalden , durfden aan te zwellen, te exploderen en omgeven werden van galm en effects. De warme samenzang injecteert de gevoeligheid , introspectie en extravertie gingen hand in hand .
Die Aidan Knight is een artiest die de wereld rondtrekt en zijn ervaringen , impressies graag deelt met z’n publiek. Nummers als “What light never goes dim”, “All clear”, “The arp”, “Funeral singers” of het oude “A mirror” zorgden voor een rode gloed . “St Christina” en “Black dreams” ademden net die melancholieke folk en boden ruimte als solo artiest .
Ergens maakte ik een link naar Marble Sounds met eerlijke, melancholische popsongs van een ongebreitelde schoonheid , een gelaagde melodie , minutieus uitgewerkt , niet vies van een ruwer randje .
Ultieme pracht in een schilderachtig decor. Overtuigend concert
Ook de support Hannah Epperson , evenzeer uit Canada , kwam haar sing/songwriting onderstrepen , enkel begeleid van viool , maar met voorgeprogrammeerde beats en gedragen door haar indringende , ijzige, als hemelse stem . We kregen een sober, ingenomen dromerige set .
Ze heeft al een nominatie als beloftevolle ontdekking in 2013. Ze heeft nog niet de klassieke leest van een Joanna Newsom , maar ze is alvast één de favorieten van deze jonge belofte.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Lee Fields & The Expressions
Ooit konden we in het Gentse met volle teugen genieten van Saint Paul And The Broken Bones. Een echte soulband in hart en nieren. Echt ‘top’. En zo ook met Lee Fields, maar dan hij alleen. Je hebt gevoel dat deze soulveteraan constant zingt, ook wanneer hij niet aan het zingen is. Hij zingt als James Brown, heeft de warmte van Bobby Womack en de emotie van Otis Redding.
Zijn band The Expressions bestaat gewoon uit huurlingen, en daarmee is veel gezegd, die volgens de playlist supersoul van de bovenste plank zouden moeten spelen. Ze zijn professioneel, zeg maar ‘highly skilled, lowly profiled’. Ze durven wel mooie arrangementen aan met knipogen naar disco, country, blues en vanzelfsprekende diepere soul, maar konden niet echt overtuigen. Meer nog, helaas was het bij momenten slaapverwekkend met on top de saxofonist die breedsmoels stond te geeuwen op het podium. Ook de bassist en pianist slaagden er niet echt in veel soul in de prachtige songs te brengen. De gitarist en bassist zorgden voor wat backing maar hadden voor de schwung eigenlijk beter vervangen geworden door twee vette zwarte soulladies.
Niettemin een aangenaam sfeervol optreden met veel meezingers en handgeklap. Het is een soulgeluid dat tegelijk heerlijk authentiek klinkt, maar citeert uit nagenoeg alle stromingen uit de soulmuziek. Onder meer onze legendarische lokale soulman Gausi freaked his heart out. Zeer bezield, maar The Expressions mogen toch wel iets meer aan expressie doen.
All I Need/Just Cant Win/I Still Got it/Fanfare Ab/Talk to Somebody/Standing By Your Side/Don’t Leave Me This Way/Don’t Walk/My World/Eye To Eye/Two Timer/Money/Faithfull Man/Let’s Go /Summertime/Honey Dove
Org: Kreun, Kortrijk
Labadoux 6-7-8 mei 2016 - – Is en Blijft een heerlijk Festival!
Labadoux 2016
Festivalterrein
Ingelmunster
2015-05-10
Filip Gheysen
Net zoals vorig jaar bulkt de affiche niet van de grote buitenlandse namen. I Muvrini mogen dan wel grootheden zijn op alle folkpodia ter wereld, ik vermoed dat de modale festivalganger niet op hen zat te wachten. Opnieuw wordt vooral de (West-)Vlaamse kaart getrokken. Isbells, Het Zesde Metaal en Urbanus worden klinkende namen op het hoofdpodium en Jasmien Aernouts is nu nog een nobele onbekende in radioland.
Labadoux blijft verder bouwen aan een traditie die onbekende namen een kans geeft in de club- en de pubtent. De fijnproever kan er proeven van folk of blues van Vlaamse of buitenlandse bodem. En met de Dranouterse temperaturen kwam de muziek uit zuiderse sferen nog beter tot zijn recht. Heel wat bezoekers zakten af naar het terrein naast de Wantebrug, maar het weer zorgde er misschien voor dat sommigen minder muziek hoorden in de tent dan erbuiten in het zonnetje. Ieder zijn meug…
dag 1 - vrijdag 6 mei 2016
De camping is dit jaar een groot succes met de zegen van de weergoden en een verlengd weekend lijkt dit voor veel jongeren een voorschot op de grote vakantie. Met bekende namen zoals Isbells en Gabriël Rios verzekert Labadoux (Lx) zich al meteen van een volle concerttent. De echte folkliefhebber komt vandaag al zijn trekken met The Young Folk uit Ierland en de Vlaamse punkrockfolkies van Nevermind Nessie. De sfeer zit er meteen goed in. Het belooft een fijn weekend te worden!
Isbells
De twijfelachtige eer een festival te openen op het hoofdpodium viel Isbells te beurt. Hun dromerige songs leken ons eerder geschikt voor een zaalconcert maar toch zat de tent helemaal vol met een luisterbereid publiek. Voor storende drankorgels was het uiteraard nog te vroeg, alhoewel dit weekend een dag eerder was ingezet. Gaëtan Vandewoude en Gianni Marzo deelden het centrum van het podium met alles wat snaren had. Breekbare songs, zorgvuldig opgebouwd en loepzuiver gespeeld soms naar een volumineus crescendo, zijn hun handelsmerk. Chantal Acda, Christophe Vandewoude en Gerd Van Mulder bespelen een instrumentarium waar de meeste groepen allen van kunnen dromen. Isbells wilden zich professioneel aan het correcte tijdschema houden en Gaëtan verontschuldigde zich er al voor dat er geen tijd meer was voor een afsluiter. Intussen had Gianni al tegengestelde info opgevangen en mocht hij zich gelukkig nog eens over de lapsteel buigen! Op deze eerste zomerse dag van mei was het ijs meteen gebroken.
Nevermind Nessie
In de pubtent klonk intussen al de punkrockfolk van Nevermind Nessie. Links- en rechtsbuiten spelen violiste Charlotte en een fluitist Vincent de folky noten. Centraal ‘ondersteunen’ Hendrik met ruige gitaarriffs, Tijl met vinnige baslijnen en Sam met strakke drums de akoestische folkinstrumenten. De dansers in de pubtent hadden het al moeilijk om stil te blijven staan. Ook dit is Labadoux: folk is nooit ver weg! En al is het dan crossover, hier lopen geen puristen die zuiverheid in de ‘folkleer’ komen prediken. Naast het Kanaal trok niemand zich iets aan van het Monster in het Meer en het enthousiasme spatte van het podium. Meer moet je in een pubtent niet hebben!
Daniël Champagne
In de Clubtent, aan de andere kant van de brug maakte deze jonge Australiër uit de VS een eerste passage dit weekend. Op zaterdag mocht hij nog eens zijn ding doen in de pubtent. En dat ‘ding’ is op zijn zachtst gezegd wel merkwaardig om te beluisteren en te bekijken. Hij bespeelt een gitaar die eruit ziet als een exemplaar dat hij op zolder vond en dat met ducktape werd hersteld. Het is tegelijk snaar- en slaginstrument en Champagne tovert er klanken uit die klinken als een volledige band. Hij begon al op vijfjarige leeftijd op de gitaar en trok als achttienjarige de schoolpoort achter zich dicht en op wereldtournee. Een optreden is voor de luisteraar een dynamische akoestische trip. Zijn speelstijl is een feest voor het oog: terwijl zijn handen de gitaar strelen en slaan, maken zijn voeten in blue suede shoes vreemde danspasjes en hinkstapjes. Tijdens het spelen spant en lost hij de snaren zonder ooit de juiste stemming te verliezen. Voor het publiek gold hetzelfde!
The Young Folk
Deze jonge Ieren zijn pas de jongste jaren de neus aan het folkvenster komen steken. Na het smaragdgroene eiland veroveren ze nu de rest van Europa en de wereld. Ze omschrijven zichzelf als ‘festivalfavorieten’ en zetten zelf Dranouter op hun eigen erelijst. Nu kennen wij hen ook op Labadoux. Het stemtimbre van Anthony Furey doet aan Mumford and Sons denken. Ze brengen melodieuze songs met Furey op gitaar, geflankeerd door bas, drums en toetsen. Opnieuw was de tent gevuld met een aandachtig luisterend publiek. Voor de jonge Ieren stond een druk weekend voor de deur want de volgende dag begin hun Ierse tournee in Galway. Voor hen zat er zeker geen verbroederingsavond met Belgisch bier…
Amour Fou
In afwachting van de afsluiter op het grote podium, konden we in de pubtent gaan proeven van zomerse sfeer met Amour Fou. Met percussie uit Noord-Afrika, blazers uit de Balkan en een Franse accordeon brengt deze groep uit ‘Ingelmunster en omstreken’ muziek van overal. Er stond wel geen tourwinnaar op het podium maar het publiek scandeerde toch de naam van “Eddy”. Het was voor de groep duidelijk een thuismatch voor een voltallige fanclub en ze speelden met des te meer enthousiasme! Laat de echte zomer nu maar komen!..
Gabriël Rios
Geflankeerd door celliste Amber Docters van Leeuwen en contrabasspeler Ruben Samama, bracht Gabriël Rios een prachtige set. De samenwerking tussen dit drietal leidde al tot het succesvolle album ‘This Marauder’s Midnight’, met onder meer het prachtige “Gold”. Op Lx speelde hij een afwisseling van hits en nieuwe nummers die door het publiek echt gesmaakt werden. Vooraan stonden de hardcore fans die elke zin meezongen.
Net zoals bij vorige edities van Lx bleek het weer moeilijk te worden om een volle tent stil te krijgen voor de ingetogen nummers. Rios probeerde het met de belofte van lekkere (muzikale) hapjes oftewel scooby snacks. Dat leek ons ook wel te lukken, alhoewel je in zo’n festivaltent nooit iedereen het zwijgen zal kunnen opleggen …We kregen in ieder geval een heel fijne versie te horen van “Broadday Light” mét blazerssectie en “Gold” werd zowaar een meezinger. Rios speelde met overgave en de eerste rij kon genieten van zijn sprekende gelaatsuitdrukking(en). Die contrasteerden fel met de stoïcijnse celliste.Amber Docters van Leeuwen, een Nederlands van Koreaanse origine die al haar sporen verdiende op klassieke podia.
Achteraf bleek Rios toch geen zin te hebben om met de beloofde Scooby Snacks te trakteren. Wat ons betreft was het in ieder geval een zeer geslaagde passage!
dag 2 - zaterdag 7 mei 2016
Grote namen op de affiche zijn uiteraard I Muvrini en de stoet acteurs uit de West-Vlaamse succesreeks Bevergem. De vraag is of en hoe beiden de verwachtingen zullen inlossen. Men kan zich natuurlijk ook afvragen wàt de verwachtingen zijn van de festivalgangers, als die er al zijn… Opnieuw staan er enkele verrassingen op het programma met Phil Schoenfelt en David Babka en Tin Soldier in the Underwoods om er maar twee te noemen. Een persoonlijk minpunt was dat zowel professionele als familiale verplichtingen onze aanwezigheid hier nu en dan verhinderden. Onze welgemeende excuses voor de ontbrekende groepen!
Il Sogno
Il Sogno is het muziekensemble van De Lovie. Samen met drie begeleiders dromen vijf mensen met een verstandelijke handicap van een gevarieerd programma van hitgevoelige nummers, folksongs en eigen composities. Il Sogno musiceert op een uitgebreid akoestisch instrumentarium en met reeds meer dan 300 optredens op hun actief zijn deze zeker niet aan hun proefstuk toe. Als je een peter hebt zoals Klaas Delrue, dan mag je gerust uitpakken met “Als ze lacht” van Yevgueni. We kregen ook een stukje Rocco Granata en Lady Linn te horen, maar ze hebben meer dan alleen einlands nummers op het repertorium: “Only a Woman’s Heart” van Eleanor McEvoy, brachten ze speciaal voor alle moeders (uitgezonderd de Antwerpse die moeten wachten tot 15 augustus). Op een sympathieke manier werd het publiek aangezet tot ‘spontaan’ meezingen met “Hallelujah”. Het zou vandaag niet de laatste keer zijn dat we deze cover te horen kregen...
3TAL
Met deze vierkoppige band krijgt alweer nieuw talent uit Ingelmunster een stekje op de podia van Lx. De drie vrouwen (met een begeleider op gitaar) bracht een eigenzinnige keuze aan covers. Ieder met een andere achtergrond, drukken de drie vrouwen hun eigen stempel op de muziekkeuze en dat resulteert in mooie meerstemmigheid. Van Hannelore Bedert tot Dolly Parton, van Clouseau tot The Beatles, alles kan in duo of trio gezongen worden. Zelf Metallica en Jeff Buckley stonden op de playlist. Het werd een leuke muziekquiz voor de liefhebbers
Phil Schoenfelt & David Babka
Phil Shoenfelt is een Engelse muzikant die jarenlang in de Verenigde Staten woonde en daar toerde met de postpunk formatie Khmer Rouge. Nadien ging hij solo en trad hij op met Nick Cave & The Bad Seeds. Net zoals bij Cave bevolken psychopaten, junkies of zelfmoordenaars zijn songs. Na een tournee met lokale muzikanten uit Praag streek Schoenfelt in de Tsjechische hoofdstad neer en werkte daar samen met The Southern Cross, de band van David Babka uit Praag. Nu vormen ze een duo naast de groep en stellen hun nieuwe plaat voor op Lx. De donkere bariton van Schoenfelt en het stevige geluid uit de slidegitaar van Babka vormden een combinatie om van te genieten!.
I Muvrini
De Corsicaanse broers Bernardini hebben er intussen al een carrière van 40 jaar op zitten. Met namen zoals Alain Stivell en Angelo Branduardi, de voorbije jaren, houdt Lx ook dit jaar een traditie in stand. Vooraf besluipt ons soms de gedachte: zijn die niet al over hun hoogtepunt? Maar telkens opnieuw bewijzen die mensen dat er niets gaat boven een jarenlange ervaring. We kregen een headliner die de volle tent meesleepte in hun eigen enthousiasme en savoir-faire. We hoorden in de VIPtent dat ze de hele zaterdagvoormiddag uittrokken voor de soundcheck. ‘s Avonds bleek hoezeer ze hun vak ernstig nemen. Het werd een schot in de roos!
Het optreden begon op een indrukwekkend ingetogen manier. Zanger Jean-François Bernardini, zette een witte bloem op zijn piano en begon de toetsen te beroeren. Om de beurt kwam elk groepslid er een kaarsje bij zetten om vervolgens zijn plaats op het podium in te nemen. Algauw verdween de piano op wieltjes en kwam er een gitaar voor in de plaats. Wat eerst nog een leuke intro leek, kreeg algauw meer betekenis bij de eerste aankondiging. Zowel 13 november ‘15 als 21 maart ‘16 werden in herinnering gebracht. ‘Chanter pour Paris et pour Bruxelles’... En nee, het was geen goedkope manier om succes of aandacht te krijgen. De muziek verenigt de zielen. Tenslotte is het dàt waar een muziekfestival om draait.
Voor sommigen zal het “Kyrie Eleison” er misschien wat te katholiek aan toegaan en was voor anderen was de remake van “Imagine“ van Lennon er net één teveel? De set stoomde door met echte Corsicaanse folk, compleet met een gekke doedelzak die heel de tent op zijn kop zette. Tussendoor werd er gefilosofeerd over wat nu het grootste is , een olijfboom of een olijfpit? De aanwezigen kennen het antwoord … Het publiek bleef applaudisseren tot ze terug kwamen en we kregen zowaar een Bretoens bisnummer met “Tri Martoload” of was het “Le Tribu de Dana” van Manau?. En dat ze hun klassiekers kennen, bewezen ze met een cover van één van de Grootste Belgen: “Le port d’Amsterdam” van Jacques Brel.
Dit keer moest er niet om stilte gevraagd worden. Ook meezingen lukte wonderwel. Opzij in de tent zagen we het scherm niet, maar toen bleek dat de tekst daar verscheen, begrepen we hoe het kwam dat deze zaalkaraoke zo wonderwel lukte! Op het einde moest Jean-François het publiek het zwijgen opleggen omdat de tijd erop zat. Hoe lang zouden ze doorgegaan zijn als ze als laatste op het podium stonden?
Tin Soldier in the Underwoods
We zagen het frêle zangeresje al over het terrein trippelen. Maar met een klok van een stem blies ze het publiek in de pubtent van de sokken. Ze kondigt de nummers aan als was ze het vriendinnetje van onze jongste dochter maar brengt diezelfde nummers vervolgens met een présence om U tegen te zeggen. Of het nu gaat om tango of reggae of gewoon een liedje over kindjes maken (het onderwerp van dit nummer blijkt intussen al de gezegende leeftijd van 10 maanden bereikt te hebben), elk liedje krijgt de gepaste dramatiek of humor toegemeten. Een fijne opkikker na het prachtige maar zware optreden uit Corsica en een leuk aperitief vóór Bevergem waarmee de tweede dag wordt afgesloten in de grote tent…
Bevergem Live
Ook wij zaten wekenlang op zondagavond gekluisterd aan ons tv-scherm. De digicorder was geen optie, we moesten elke aflevering van Bevergem live gezien hebben. Shazam kwam er zelfs aan te pas om uit te vissen waar de samenstellers de muzikale mosterd gehaald hadden. Net zoals veel West-Vlamingen waren we dan ook benieuwd wat we hiervan live mochten verwachten. Op het grote scherm zagen we de mysterieuze graancirkel verschijnen met de stem van Freddy Devadder die ons opnieuw op caféfilosofieën uit de serie trakteerde. Toen bracht de cast uit de serie een reeks steengoede klassiekers van Fleetwood Mac, Earth & Fire, Grace Jones, Supertramp en Cindy Lauper. De liveband waarvan de leden al hun sporen verdiend hebben bij Daan en De Mens, zetten ze de tent op haar kop. De prenten die de backingvocals verzorgden overklasten de “sterren”. In de tent werden de washandjes boven gehaald om de bezwete oksels te verfrissen.
Tussendoor kregen we op het grote scherm nog een reeks memorabele scènes die duidelijk herkend werden door het publiek. De Bende van de Rosten stond op het punt om eindelijk een tip van de sluier op te lichten omtrent het mysterie ‘nurfen’ toen de band met een nummer van de Evil Superstars de uitleg overstemde waardoor we nu nog in het ongewisse blijven rond de straf die volgt na verlies bij het ringelen….
Het circus (zoals Gunther Lamoot het zelf noemde) draaide door met microfoonclowns en rolstoelacrobaten. Freddy Devadder bracht op eigen onbeschofte wijze hulde aan Luc De Vos en zette medeauteur Dries Heyneman in de bloemen. De maliën in zijn kolder begonnen ervan te schitteren.
Dit was een leuke afsluiter voor de zaterdagavond en er hoefde niet om stilte gesmeekt te worden. Op weg naar de auto genoten we van de lauwe avondbries en het gekwaak van de kikkers in het Bevergemse kanaal. Toch voelden we ons wat geringeld…
dag 3 - zondag 8 mei 2016
Traditioneel is zondag familiedag op Lx terwijl het mooie weer nog een serieus duwtje in de rug geeft. Het terrein zit dan ook afgeladen vol met zonnekloppers, vakantiegangers en avontuurlijk aangelegde kinderen. Er wordt een afwisselend muziekbuffet geserveerd van Blues tot kinderkoor en experimenteel muziektheater tot de klassieker Urbanus. Vooral die laatste slaagt er nog steeds in nieuw publiek aan te boren. Met deze afsluiter vóór donker, kunnen de tieners die hun eerste festival bezoeken, ervan genieten en nog op tijd in bed geraken… als papa en mama op tijd huiswaarts trekken.
Benson Blues Trail
We moesten ons weer reppen om tijdig de pubtent binnen te rollen. Omdat die vlak naast de weg langs het kanaal staat, hoorden we al van ver een strakke versie Rory Gallaghers “Messin’ With the Kid”. Net zoals Lx de folk niet wil loslaten, dragen ze in Ingelmunster ook de blues een warm hart toe. Gelukkig maar. De vijf doorwinterde muzikanten spelen reeds 20 jaar samen wat resulteert in een overschot aan klasse. Die klasse vinden we ook terug in de keuze van de covers: “Long Distance Call” is een tribute to Muddy Waters terwijl “Folsom Prison” een prettig weerzien is met ‘the man in Black’, Johnny Cash. En met “Hey Hey” van Big Bill Broonzy eren ze één van sleutelfiguren in de ontwikkeling van de blues in de 20e eeuw. Er bekroop ons zowaar een gevoel van spijt dat we de hele set niet gehoord hadden!
Zinget
Toch mooi dat op Lx ook aandacht wordt besteed aan de kweekvijvers van de toekomstige hitmakers of songwriters. Hier kregen we een ‘keurkoor’ aan het werk met de beste zangertjes van verschillende koren. Voor zondagmiddag is dit werk de ideale starter voor de leden van de Gezinsbond. Maar vorig jaar zat hier toch meer volk voor Kapitein Winokio. De trotse ouders zullen er niet minder om tevreden zijn. Een goeie band zorgde voor de begeleiding van diverse bezettingen die elkaar snel afwisselden. Menig zangleraar of koorleider zouden we blij kunnen maken met de partituren van de frisse kinderliedjes die hier werden gebracht. Maar ons hoeft u er niet om te vragen, partituren konden we niet bemachtigen…
Cleo
Nog meer trotse ouders of familieleden zaten in de clubtent voor deze groep jonge gasten. Zanger Nicolas Vlaeminck zingt met de stem van Robert Smith en de looks van Johnny Depp. Ze zijn al een drietal jaar bezig en haalden vorig jaar een finaleplaats in Westtalent . Toch leken ze ons nog wat onwennig op het podium te staan. Met een heel verhaal over de kapo (hoe je een capodaster op de nek van je gitaar moet zetten) kreeg hij de lachers op zijn hand. En dan waren er nog de ‘bakskes’ aan zijn voeten waarmee hij de juiste knoppen moet aanleggen of er zouden rare dingen gebeuren. Het is een leuke gimmick voor de eigen achterban op (één van) je eerste optredens, maar dan mag het ook ophouden. Laat die stem van Bon Iver maar horen. Maak iets van jullie ‘dreampop’ en wordt maar snel groot. We zijn al benieuwd wat dit wordt in de toekomst!
Trotwoar
Bij het heen en weer lopen over het gras van de ene naar de andere tent zou een mens zowaar vergeten dat er nog een ‘Peloeze’ is waar zeker dit jaar heel wat zonnekloppers zaten die ook konden genieten van de muziek die over het gras komt aangewaaid van groepjes zoals Trotwoar. Het geïmproviseerde podium van bierbakken hadden ze grootmoedig afgestaan aan enkel zotte tantes die uitbundig Moederdag vierden op de tonen van de Vlaamse hits die het drietal bracht op accordeon, gitaar en percussie. ‘Internationale stoepmuziek en regionale plankierzang’ of ‘3 rasechte stratiers, met stamboom op aanvraag’ zo noemen ze zichzelf. Mooi om te zien en te horen!
Sarah D’hondt Quartet
Deze zangeres is duidelijk het beginnersstadium reeds lang ontgroeid. Op doorleefde manier brengt ze Franse chansons. Het was echt genieten van haar verhaal als inleiding voor “La Foule” van Edith Piaff. Een aangename kennismaking in deze zonovergoten Clubtent om te onthouden voor een zaaloptreden, liefst in een gemakkelijke stoel met een glas wijn binnen handbereik. Want veel te snel werd het alweer tijd om de grote tent op te zoeken.
Cara
Dit leek ons een rasechte Ierse folkgroep terwijl de Duitse Gudrun Walther het podium deelt als violiste met de Schotse Kim Edgar. Ook de mannen Hendrik Morgenbrodt op uilleann pipes en fluit, Jürgen Treyz op gitaar en Rolf Wagels op bodhrán zijn landgenoten van Gudrun. Op een leuke manier stelde ze deze laatste voor als een dierenarts met een geitenvel als voornaamste grondstof voor zijn instrument. Ze had ook een mooie boodschap in het nummer “North Star”: je moet iemand hebben in je leven die als een Poolster is waarop je je kunt richten.
Ze vindt inspiratie in het hoge noorden van Zweden: Land of the Midnight Sun. De violiste bestempelde Zweden als een land van violen en bracht het nummer in Zweedse speelstijl. Opnieuw kregen we topkwaliteit van groep die tot in de VS op Ierse folkfestivals zijn sporen verdiende!
Dusty Millers
Muzikale duizendpoten Erwin Libbrecht en Heather Grabham brengen met The Dusty Millers aanstekelijke country en bluegrass. Libbrecht stond al met Kadril aan de wieg van de folkrevival in Vlaanderen en was in de grote tent al te zien met Heather Grabham als frontvrouw van Faran Flad. (Eén van de bands die we moesten missen...) . Een opvallend nummer was “Poor Pityfull Me” van Warren Zevon (die we ooit persoonlijk nog op Lx mochten zien optreden, those were the days). Het kwam bij de Dusty Millers terecht via de versie van Linda Rondstadt. “Naked Ride Home” was een minder bekend nummer van Jackson Browne. De banjo van Libbrecht, aangevuld met viool en gitaar vormen een prima begeleiding voor de prachtige stem van de roodharige Heather!
Busmins
Met deze Busmins krijgen we een atypische voorstelling op dit muziekfestival. Naast een virtuoze multi-intrumentalist staat ‘ne busmins’ met filosofische vertelsels van waarvoor ons sappige West-Vlaams eens te meer goed van pas komt. Je zal hier maar als Antwerpenaar of Limburger een festivalletje komen meepikken…”Tied is lik nen tring waar da’j ip zit en ge kunt er niet of of ‘t zoe moet’n zin met uw veste tussen de deure zit en iemand vindt het de moeite om u were binn’n te trekk’n…”
Opnieuw een naam om te onthouden om er eens op het gemak bij te zitten en te genieten… Op hun smoelenboekpagina omschrijven ze zichzelf als ‘Tussn cabaret en muziektheatre, ne West-Vlamske mix van slampoetry, flip-hop en spookn wurd up wéreldmuziek. Over platte katten, uuzn en parkeerwachters…’
Urbanus
Traditiegetrouw sluit Lx af met een grote naam uit eigen land. Urbanus wordt stilaan de ouderdomsdeken op de podia van ons landje. Met De Fanfaar achter zich brengt hij zijn oude hits opnieuw tot leven: “Scratching Zwaantjes” (weet het jonge volkje eigenlijk nog wat “zwaantjes” zijn?) en “Theo”, de goede vriend die een duwtje nodig had op de brug net toen het bruidspaar voorbij kwam… we zijn ermee opgegroeid en de nummers blijven eeuwig jong. Misschien is dat minder het geval voor de moppen die als colle-tout dienden tussen de nummers? Net als de toffe nonkel op elk familiefeest, vuurde Urbanus zijn repertoire moppen op het publiek af. Vooraan stonden vooral kinderen waarvan niet zeker te zeggen was of ze nog in de basisschool zaten of al iets ouder waren. Ze slikten de grappen en grollen als zoetekoek want voor hen was het natuurlijk allemaal nieuw. Het is uiteraard niet slecht gezien dat de oude songs overgoten worden met een nieuwe rocksaus (al werd die oorspronkelijk geserveerd door Muddy Waters). ‘Passagiers met bestemming Wanhopië’ bevatte nog altijd wat maatschappijkritiek en met “Grote wereldbal” kregen we nog eens het goeie ouwe gitaartokkelwerk uit de beginjaren toen ‘kleinkunst’ nog zijn hoogtijdagen vierde.
Urbanus verloor zijn haren maar niet zijn streken, hij is nog springlevend net zoals “Jijippeke” die hem samenbracht met De Fanfaar toen zijn hem vroegen of ze een rockversie van dit oude nummer mochten brengen. Wie het oude werk nog eens wil terug horen, moet hem zeker nog eens gaan beluisteren in de loop van deze zomer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/labadoux-2016/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
De Brits klinkende Amerikanen van de Dandy Warhols hebben iets te vieren . Zij zijn al zo’n vijfentwintig jaar bezig. Ze hebben zelfs een nieuwe plaat uit ‘Distortland’ , die drie jaar na ‘This machine’ verschijnt; wat hen in de spotlight brengt en waaraan een tournee gekoppeld wordt . De band is het clubcircuit niet ontgroeid en in Nederland en in ons landje worden ze nog steeds goed ontvangen .
De band van Zia Mccabe en Courtney Taylor-Taylor is er eentje die een hobbelig parcours achter de rug heeft ; een muzikale carrière van ups & downs door het intensieve druggebruik en dito levensstijl . Hun sound ligt er natuurlijk ook wel voor iets tussen . Ze brengen 70s retro psychedelica, die zweeft , popt en rockt . Een ‘dopestory’ ..
Vanavond een goedgevuld Casino , een tevreden publiek dat kon genieten van wel twintig songs die een trouwe fanbase als (jonge) nieuwsgierigen bereikte.
Hun beste werk ligt al in die nineties en beginjaren 2000 met classics “Every day should be a holiday”, “Not if you were the last junkie on earth”, “Boys better”, “Bohemian like you” en “We used to be friends” . De laatste drie werden vanavond gespeeld en zaten dan ook in het tweede deel van de ruim anderhalf uur durende set. Ze klonken nog even aanstekelijk en zetten het publiek in beweging .
Door de jaren is het materiaal afwisselend als inwisselbaar geworden . Op hun platen zijn er altijd wel een paar leuke nummers. Er is de indruk dat het kwartet er twee gezichten op nahoudt, de aangename , alternatieve psychedelische kant en de commerciële, die enkele sfeervolle , ontspannende popsongs bevat. Daartussenin wat donker romantische ballads. Kortom , die elementen samen zijn het handelsmerk van de Dandy Warhols nu .
De openers “Mohammed”, “Crack cocaine ranger” klonken best lekker in het genre van de geestesverruimende middelen en hadden dat 70s rauw randje door de pedaaleffects , beheerst ingedrukt en nergens uit de bocht, overstuurd of gestoord. Lichtelijk aangenaam spacey vertier die de groepsnaam alle eer aandoet en ons meteen in de juiste stemming bracht .
”Get off” schudde ons wakker en toonde een gretig spelende rockband .De eerste nieuwkomers, het snedige “Pope Reverend Jim” en het indiepsychedelische “Styggo” konden concurreren . Die “Styggo” was een ideale met dit verlengd zonnige weekend …net het gevoel dat we het strand verlaten hadden met een onderkoelde cocktail , nagenietend van deze dag . Onderhuids waren er die kenmerkende repetitieve Feelies/Chills gitaarmotiefjes . Jawel dat eerste half uur hadden we een kwartet op z’n best .
Daarna hadden we een rits gewone nummers , niet slecht , niet goed , maar die ondanks het goede spel , onvoldoende raakten. “I love you” en “The last high” waren in deze reeks de beste nummers door de repetitief slepende opbouw en de fijne synthklanken . Die muziek riep op tot de verbeelding , zeker als je de toetseniste als een Bez van Happy Mondays ziet huppelen, dartelen met haar tamboerijn of rond haar keys ... Horny as hell …
De stem van Taylor-Taylor mag dan met de jaren wat zijn aangetast , die doorleefdheid geeft charme aan de nummers .
Met de klanken van het bekende “We used to be friends” , komen we toe aan een even schitterend slotstuk van sterkhouders “Solid , “Godless” en “Boys better” , die omgeven zijn van genietbare zweverige intro’s en outtro’s . Hier konden ze rekenen op een warme respons en zagen we heupwiegede bodies.
The Dandy Warhols waren goed , zondermeer , beetje schizoïde door de lekker wegdromende onthaastingstunes , niet van deze wereld, om dan te worden wakker geschud in deze dagdagelijkse realiteit door een directer poprockend geluid . De cirkel is rond - The Dandy Warhols hebben na al die jaren hun naam niet gestolen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-dandy-warhols-08-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/happyness-08-05-2016/
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
Dunk!festival 2016 – Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2016
Jeugdheem De Populier
Zottegem (Velzeke)
2016-05-05 t/m 2016-05-07
Simon Van Extergem
Dunk!festival is de Europese topper als het aankomt op Post-Rock en zijn genres . Het festival gaat door in Heem De Populier in Velzeke (vlakbij Zottegem). Een prachtige locatie, vlak in de natuur, die met het mooie weer van dit weekend nog meer tot zijn recht kwam.
dag 1 - donderdag 5 mei 2016
Eindelijk is de dag aangebroken: Dunk gaat weer van start. Het festival van de lente. De ode aan de post-rock en consorten. Een prachtige start van het festivalseizoen, die de lat altijd heel hoog legt voor de concurrenten.
De dag start voor mij bij Spoiwo. 2 keyboards zorgen voor nodige bombast. En voor een onheilspellend geluid. Rustig begin van de set. Daarna een stevige noot post-metal. De set gaat op en af. Want bij het derde nummer krijgt de band plots Sigur Ros-allures. Daar zal die strijkstok op de gitaar wel voor iets tussen zitten. De gesimuleerde sterrenhemel maalt dit nummer af. Het nummer erna kabbelt een beetje verder. Wanneer ze dreigen en angst aanjagen, zijn ze op hun best. Maar bij het rustiger werk missen ze wat originaliteit en creativiteit. Een beetje stereotiep. Wel vaardige muzikanten die hun instrument perfect onder de knie hebben. En die wel kaas hebben gegeten van hoe een nummer moet opgebouwd worden. Wel een ongelofelijk dankbare band voor het publiek. Ik denk dat het de eerste keer is dat ze voor zo'n groot en vooral enthousiast publiek hebben gespeeld. Het slotnummer is er wel één om u tegen te zeggen. Dus zou ik zeggen: meer van dat. Laat de bombast maar regeren.
In Stargazer speelt Environments. En dat is eentje uit de eigen Dunkstal. En eentje die er niet echt naast slaan. Één man verantwoordelijk voor de soundscapes. Aangevuld met een gitarist en een drummer. De soundscapes nemen de bovenhand en laten de band zeer elektronisch klinken. Een zweverige doch stevige sound, maar soms wat langgerekt. Dat mag wat meer to the point zijn voor mij. Maar ik denk dat de band het niet eens zal zijn met mij.
Vrouwgeweld nu met Obscure Sphinx. De Poolse post-metalband laat hier serieus van zich horen. Een meisje die een vocale oerkracht uitstraalt. Vooral in de zware stukken, waar de schreeuw de bovenhand heeft, blinkt ze uit. Denk aan Oathbraker of Celeste en je hebt een beeld van hoe het klinkt. Een zeer aangename ontdekking voor mij.
Het Belgische Inwolves krijgt met recht en rede een podium op Dunk. Meer keyboards dan dit hoeft het voor mij ook niet te worden. En ondanks deze karrenvracht aan toetsen, is het toch vooral Karen Willems achter de drum die met het leeuwendeel van de aandacht gaat lopen. Virtuoos drumspel, op een bedje van spacy jazz electro. Een Spielerei met buitenaardse klanken, die niet zoo misstaan in een jaren 80 b-film.
Het is niet voor de eerste keer dat Tides Of Nebula zich aan mij laten horen. 2 jaar geleden stonden ze ook op Dunk en vorig jaar waren ze nog te zien in het voorprogramma van Sleepmakeswaves. Geen onbekenden dus. En ze doen opnieuw waar ze goed in zijn. Post-rock met een hoog commercieel pop gehalte. Een goed geoliede machine, een vlekkeloze show, perfect gestyleerd en in beeld gebracht. Vrolijke muziek, zonder kinderlijk te klinken. Melodieuze post-rock die niet zweverig klinkt of blijft klinken. Geen oeverloos lang hetzelfde melodietje. Het mag al eens stevig zijn, maar het hoeft niet en beter veel dan weinig. Puike prestatie.
De revelatie deze dag (en misschien wel het gehele festival) is Nils Grundahl. 1 man alleen op zijn viool. Verwacht geen Koningin Elisabeth wedstrijd. Nils haalt veel uit zijn viool, heel veel. Laag na laag wordt de viool door de mangel gehaald. Door zijn loop station bouwt hij zijn nummers op. Een drumcomputer assisteert hem sporadisch. Hij laat zijn viool klinken zoals geen ander het kan of doet. Vuil elektrisch, prachtig lyrisch, uitdagend en recht voor de raap. Eens een krautnummer, dan een elektrische drone, een rocksong, een vleugje zang; Duitse parlando. Nooit gedacht dat er uit een viool zoveel te halen valt. Met de nodige brio en presence gebracht. Een experiment dat smaakt naar heel veel meer. Bezwerend en verhalend. Topper en verrassing van de avond!
Eindigen deze avond doen we met 65 Days Of Static. De Ierse grootheid binnen de postrock. Al enkele jaren proberen ze de grenzen van het genre op te zoeken. Waar ze vroeger rechttoe- rechtaan hard voor de gitaren gingen, zijn ze de laatste jaren steeds meer de elektronica opgegaan. Tot vandaag zijn ze op zoek naar de ideale balans. Na enkele voor mij mindere passages mogen ze het vandaag nog eens proberen. Jammer genoeg hebben ze voor mij nog steeds niet de perfecte balans gevonden. Te veel elektronica en te weinig gitaren. De tent staat wel vol het publiek gaat mee. Maar ik, ik ga naar huis.
dag 2 – vrijdag 6 mei 2016
Vandaag beuken we de dag open met Eleonora. Belgische trots die, gestoeld op het goede voorbeeld van Amenra, zwaar van leer trekken. Eleanora straalt een oerkracht uit die ik zelden of nooit bij een andere band hoor. De ruwe power, die toch de ziel weet te raken. Sludge om u tegen te zeggen. Veel volk in de tent en veel volk dat bleef staan. Een zegetocht voor Eleonora. Ze hebben het zeker verdiend.
2e deel van de dag belooft niet veel rust. Want daar zijn de heren van Kokomo. Zware heren, niet alleen van postuur, maar ook qua muziek. Post-rock en post-metal die blenden tot een overheerlijk geheel. De nummer worden prachtig opgebouwd en leiden steeds naar grootsheid. Ze blinken ook uit in variatie en originaliteit, vaak in kleine details. Top post-rock band. De headliner in dit genre. Zo moet het klinken
Op naar hogere sferen. Want bezweren, daar heeft Bar(s)t een patent op. Met ingenieuze songs, die qua verhaal vertellen en meevoeren aan niemand een les kan leren. Meersterwerkjes van hoge klasse. In een steeds wisselende bezetting weet Barst het publiek naar zich toe te trekken. Maar het is wel Bart die de touwen in handen heeft en die de prachtige kunststukjes uitwerkt, uitschrijft en vertelt. Een troubadour met mooie muzikale verhalen. Bij het eerste nummer klinkt het allemaal wat meer Oosters. Aziatische invloeden die naarmate de song uitbouwt, steeds meer worden overlapt en doorspekt met Westerse elektrische gitaren. Het tweede start met een Française (of een Belgische) die spreekt. Het nummer evolueert naar transcendente deconstructie van een rocksong. Traag opbouwend naar een excellente climax. Stuk voor stuk toevoegen aan het nummer tot het geheel explodeert. Barst slaagt erin telkens opnieuw weer te verrassen. Een mooier compliment kan ik niet geven.
Even bekomen en op adem kopen met Her Name Is Calla. Deze Britten maken een mengelmoes van folk, rock, alt-folk, pop, post-rock,... Met andere woorden: heel veel. De band is zeker zo sterk door de fenomenale frontman en vooral top zanger Tom Morris, die ook solo hoge toppen scheert. Een zeer degelijke liveband en een aangename verpozing tussen al het geweld. En met verpozen bedoelen we niets slecht. Dit is gewoon een zeer goeie band die hele mooie nummers schrijft en met veel gevoel brengt.
Heel andere koek nu: My Sleeping Karma. Tijd voor wat psychedelische stonerrock, of zo had ik mij toch laten vertellen. Het psychedelische kan zeker niet onder stoelen of banken worden gestoken. Meer Stevig en zweverig gitaarwerk met in de hoofdrol toch wel de Moog (keyboard) die het psychedelische nog wat meer accentueert. De post-rockinvloeden blijven wel duidelijk hoorbaar , sterker zelfs dan die zogenaamde stonerrock. Van stonerrock was er niet veel te horen, maar dat was ook niet erg. Wel: lang uitgesponnen nummers zonder zang. Met meer dan genoeg punch om ook de nabijgelegen wc brillen te doen trillen op maat van de muziek.
IIVII: Electronic die mij heel hard deed denken aan Haxan Cloack. Het grootste probleem was echter dat het mij heel wat minder pakt dan voorgenoemde. Hij kreeg mijn aandacht niet gevat. En dat is toch wel essentieel bij dit soort muziek. Misschien komt het wel door de grote afstand die hij tussen zichzelf en het publiek hield. Wat meer contact en voeling mocht wel.
Post-metal-time met Pelican. En dat is altijd goed. Gehuld in vuurrode lichten briesen en stormen ze. Met een orkaankracht want de muziek wervelt en laait op. Pelican is al veel langer dan vandaag een topper. Het voelde wel een beetje routineus aan. Het ontbrak een beetje bezieling en beleving. Maar het blijft wel een steengoed geluid en een goeie band die weet hoe je een publiek bespeelt.
CHVE is het soloproject van Collin, de zanger van Amenra. Het leuke eraan is dat dit niets te maken heeft met de muziek van Amenra. Verstilde pracht. Met zijn draailier en zijn stem weet hij probleemloos het publiek de gehele show stil en aan zijn lippen gekluisterd te houden. Hij toont dat hij een zeer mooie zangstem heeft. En door wat technische problemen liet hij zich niet uit het lood slaan. De visuals, de sound, het vuurtje,... Alles zat perfect om de juiste sfeer te scheppen.
Afsluiter vandaag zijn de grootheden in de post-rock: This will destroy you. Ideale muziek om huiswaarts richting bed te trekken. Vandaar ook dat de lichten tijdens de show gedimd blijven. Enkel een koplampje op de hoofden van de bandleden bieden licht in de duisternis. Duisternis die ook de muziek uitstraalt. Maar wel een mooie duisternis, zoals een wolkeloze nacht bij volle maan. Traag maar gestaag maken ze je kapot. Een ingetogen woede, een verschuilde oerkracht. Niet breken om te breken, maar traag laag voor maag wegpellen tot er niets meer van je overblijft. Kapot naar huis, maar niet enkel van deze band …
dag 3 – zaterdag 7 mei 2016
De eerste flying V is een feit. Wyatt E opteert hiervoor en dat vinden we niet erg. Gooi er nog een Korg, een bas, een drum en een extra keyboard bij en je weet voor welke opgave we staan. Spacy doom blijkbaar. Een trip naar het buitenaardse. Maar voorlopig blijf ik liever met beide voeten op de grond.
Maar Dunk zorgt zoals ieder jaar opnieuw voor een verrassing. En dit keer is het Kokomo die deze eer te beurt valt, met een extra show in het bos. Perfecte locatie voor deze zware post-rock band. De bomen trillen mee.
De heren van Nordic Giants maken er weer iets speciaals van, al van vòòr de show. De deuren van de tent blijven onherroepelijk gesloten tot het eind van de soundcheck. Dus blijft het publiek geduldig wachten tot de twee heren klaar zijn met hun werk. Maar dat vergeef ik ze met alle plezier. Voor mij zijn zij dé band van de laatste jaren. Een ongeëvenaard spektakel. Met de perfecte sounds, looks, visuals en muziek. Piano, drum, een vleugje gitaar, een snuifje trompet en veel samples. Dé act van het weekend, wat mij betreft. Tenzij Russian Circles daar nog iets aan gaat veranderen.
Even bekomen is er niet bij, want daar is Thank You For Smoking al. Met zo'n groepsnaam kan je bij mij al niet veel mis doen. TYFS is niet enkel een aanslag op de longen, maar wel op heel je gestel. Brutale muziek die ook het genuanceerde niet mist, maar je moet wel heel goed luisteren. Door een kleine stroompanne laten ze zich niet kennen. Een serieuze test van de zenuwen. Vooral de drummer lijkt er nog heel veel zin in te hebben.
Over I am waiting for you last summer ga ik wijselijk niets schrijven, aangezien ik er absoluut niet aan vond.
Syndrome is één van mijn all time favorieten. Zijn nieuwe plaat is nog niet uit, maar we kregen vandaag al een voorsmaakje. Mathieu lijkt een zekere zachtheid gevonden te hebben in zijn songs. De dreigende ondertoon is nog steeds aanwezig. Maar die zit meer naar het einde toe. En hij doet nog steeds hetgeen hij het beste kan: je heel diep in je ziel raken, daar waar het pijn doet.
Voor we het vergeten dat dit een post-rock festival is, wil Collapse under the empire ons daar nog even op attenderen. Gelukkig maar. Een scheut goeie post-rock hadden we vandaag nog nodig. Het is de typische sound van een band die terug grijpt naar de basis van de post-rock. Geen specialleks, geen moeilijk gedoe, geen uitspattingen. Meer wel prachtig gelardeerde en gelaagde songs van middel tot zeer lange duur. Nummers die je meenemen op een reis in je hoofd. Wegdromen is de boodschap.
Yndi Halda neemt ons ook mee op het post-rock pad, maar wel in een iets andere zijweg. Hier wel zang en een prominent aanwezige viool. Die zang is er bij momenten wel wat te veel aan. De instrumentale nummers zijn pakken beter en laten ons het ijle tegemoet zweven.
Arms and sleepers komen deze avond hun 10 jarig bestaan vieren. Speciaal voor deze gelegenheid zijn ze op tour met een full band. En dat doet wonderen voor de muziek. Waar ze zich anders maar met 2 behelpen, staat er nu wat meer volk op het podium. In plaats van enkel elektronisch gaat alles nu organisch klinken. Het recept blijft hetzelfde: dansbare post-rock, die tentaan het dansen zet.
Russian Circles kwam , zag en overwon! De ultieme headliner van deze prachtige editie van Dunk!festival. Dé liveband van het moment die nooit teleur stelt. Dit moet je gezien, gehoord, beleefd, gevoeld hebben. Onderga de kracht van Russian Circles. Zo snel als mogelijk. Want dit is voor mij de absolute wereldtop. Geen enkele band slaagt erin mij 5 maal na elkaar keihard te pakken, te beroeren, te inspireren en me zowel naar de afgrond als naar grote hoogtes te leiden. Dank u heren en tot de volgende keer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunk-festival-2016/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Dat Tsar B gemakkelijk de AB Box had kunnen vullen was na haar show in de Club overduidelijk. Justine Bourgeus weet waar ze mee bezig is en pakte met gemak het publiek in.
Support kwam van WWWater, wat waarschijnlijk niet zo bekend in de oren klinkt. Wat u misschien wel bekend voorkomt is het nummer “The Best Thing” uit de film Belgica dat Charlotte, want zo noemt de dame achter dit project, ingezongen heeft. Het voorprogramma van Tsar B doen is geen gemakkelijke opgave, maar Charlotte sloeg daar met gemak in! Alleen op een podium, een prachtige stem en overtreffende beats is wat WWWater ons voorschotelde. Een act om in de gaten te houden!
Oosterse klanken galmden door de boksen terwijl Tsar B mysterieus in een zwarte cape met glitters het podium opwandelde. “Myth” werd ingezet en de AB club werd meteen omver geblazen. Justine Bourgeus, ook wel bekend als violiste van School Is Cool, side chick van Max Colombie in de cover van “Back to Black” of zangeres bij Vuurwerk, weet waar ze mee bezig is en overtuigde het publiek vanaf de eerste noot. Voor haar eerste eigen show deed Bourgeus het enorm goed, al waren hier en daar wat te vergeven zenuwen te merken. “Silver Lion” was een nummer dat Tsar B speciaal schreef voor het publiek van de AB en dat een week voor haar show.
Gewaagd maar sterk was het nummer “Monsoon”, een cover van Tokio Hotel dat iedereen duidelijk meer leek te smaken dan het origineel. Bissen deden Justine en co met, hoe kan het ook anders, haar eerste single “Escalate”.
Ga deze dame aan het werk zien deze zomer want wij verzekeren u dat het de moeite is. België heeft een nieuwe indiequeen, wat wilt u nog meer ?
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Eind april was er de vijfentwintigste editie van Groezrock. Toeval of niet maar wel toepasselijk: de punkrockveteranen van Face To Face kwamen er zelf ook hun vijfentwintigste verjaardag vieren en presenteerden gelijk ‘Protection’ aan het publiek. De nieuwe worp van het viertal uit Californië toont dat FTF nog lang niet versleten is. Integendeel, met heerlijke songs als de frisse opener “Bent But Not Broken”, de meezinger “I Won’T Say I’m Soory” en het sterke titelnummer is de formatie erin geslaagd een plaat te maken die je probleemloos naast hun beste werk kan zetten. De sound van ‘Protection’ klinkt echt top en dat is niet te verwonderen want levende legendes Bill Stevenson en Jason Livermore zaten achter de knoppen.
Kortom, deze plaat is een musthave voor iedere fan van melodieuze punkrock.
Ook onze Noorderburen kennen enkele fijne, vooralsnog bij het grote publiek onbekende muziekbands. Monomyth uit Den Haag is er zo eentje. Gesticht in 2011 bracht deze instrumentele band al twee full albums. Nu is er nummer drie met ‘Exo’, meteen ook voor ons de kennismaking met deze instrumentale formatie.
Het Nederlandse vijftal brengt een transcendente mix van rock, techno, prog , dance en ambient en doet dat door een vernuftige opbouw van repetitieve patronen, dreigende gitaarriffs, soundscapes en drones . De vijf opvallend catchy tracks nemen de luisteraar mee op een transcendente, psychedelische trip en muzikaal avontuur. Zelf poneren ze muziek te maken voor ‘the mind, the body and soul” en daar is zeker iets voor te zeggen.
Voor ons zijn tracks als “Uncharted”, “Surface Crawler” en “LHC” de ideale soundtrack om lange files te ontvluchten en ongestoord in een ander universum door te brengen. Aanknopingspunten vind je trouwens bij Pink Floyd, Hawkwind, 65 Days Of Static en Tool. Geen verkeerde vergelijkingen dus, zelf ontdekken kan via www.monomyththeband.com .
De uit San Diego afkomstige Wavves rond Nathan Williams sprint nog even vrolijk in ‘t rond als in hun begindagen toen hun ‘King of the beach’ (2010) verscheen. Eerder werden ze omschreven als ‘nofi’, wat staat voor ‘alternative’ punk/noise/surf/shoegaze/indie/lofi psycherock; de op zich eenvoudige songs werden bedekt door een dikke laag gierende gitaar, ruis, pedaaleffects en een galmende zang.
De sound is intussen wat gestroomlijnder en op gestoft . Op deze ‘V’ is het nog steeds heerlijk genieten van hun uptempo’s binnen een compact, melodieus geluid . De songs zijn gedreven, broeierig , dromerig en er wordt maar heel miniem in tempo gezakt .
We hebben een rits stevige songs . Ze hebben met “Way too much” een fijne hit op zak. Hun indiegrunge klinkt lekker in het gehoor en heeft zo ergens een link met Weezer.
De nieuwe van Wavves, de eerste op Caroline/Universal , klinkt als een klok!
Dadawaves is een jong Belgische band rond zanger/songwriter Jasper Stockmans . Hij nestelt zich in sferische pop van kleurrijke melodieën , die een etherisch kantje hebben . Een uiterst aangenaam , onschuldig dromerige sound die breder gaat door orkestratie en blazers. Ze deden beroep op Jeroen Swinnen , al gekend van werk van Novastar en Daan. Ze pendelen tussen euforie en tristesse in de twaalf nummers die gekenmerkt zijn door frisse, meerlagige arrangementen . Binnen de indiescene , niks nieuws, en toch , hun melodieus lentefris geluid intrigeert .
Het Amerikaanse kwartet Maserati mag dan zijn naam ontleend hebben aan die Italiaanse sportwagens , in die snelheid komen ze letterlijk aandraven met ronkende spacerock , gedrenkt in retropsychedelica en postrock . Al jaren dwarrelt het combo rond in het genre. We worden met “No cave” , ruim 10 minuten lang , in een heerlijke sound ondergedompeld . In een repetitieve , bezwerende, opbouwende en stuwende ritmiek , wordt een soort cinematografie gecreëerd , waar gitaren en keys in elkaar verweven zijn . Door 6 songs in veertig minuten, een minimaal gehouden zangpartij , ervaren we soort soundtrackgevoel en laat het veel aan de verbeelding over .
Trixie Whitley - Adembenemend mooie stem, nu nog songs
Trixie Whitley
Grand Mix
Tourcoing
2016-05-03
Lode Vanassche
Trixie heeft duidelijk de genen geërfd van haar vader en begint begeesterd solo met drum. Ze laat zich niet doen door de communicatie en vanuit haar verschillende roots, van de States over het Franse gedeelte tot en met het niet te versmaden Gents accent legt ze een internationale toon en brengt ze ook een ode aan Marokko. Mix up languages and cultures gevolgd door een ‘Sweet Jane’ riff.
Zij is van het podium en het is duidelijk haar podium. Ze palmt rustig en verzekerd het publiek in en stoelt zich met een Gentse intro achter de piano. Twee muzikanten, een backing vocaliste en backtapes doen iets. Snel gaat ze over naar wat zwaardere stuff en we zien een vrouwelijke Jeff Buckley. “Color Wave” geeft kippenvel en de effecten versterken alles. Ze beheerst haat metier quasi perfect. “Feel Mystery” kan genieten van een heuse Lou Reed intro en met “Never Enough” denkt ze even aan haar te vroeg gegane vader, zonder in meligheid te vervallen.
Trixie heeft het vooral van melodieuze zangen op oerriffs met hier en daar een knipoog naar onze klassieke helden Reed en zelfs The Stooges. Weer even terug achter piano proef je de erfelijke muzikaliteit en generositeit van daddy Chris. Er wordt danig gevarieerd tussen singer songwriter en the hot stuff.
De eerste helft kwam vooral uit het nieuwe album, met onder andere “Soft Spoken Word” en de nieuwe single “Closer”, ook het prachtige “Salt”. “Need your love” en “Breathe you in my dreams” uit het debuut worden zoals de rest rauw en bloot uitgearrangeerd gespeeld en het wordt zelfs bij momenten heel pakkend. Een klein probleempje: de nummers kunnen sterker. Maar toch, intens genieten van stem en gitaar.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Onlangs brachten de jongens van The Lighthouse hun debuutep uit. Indiepop die wel uit het Verenigd Koninkrijk lijkt te komen, maar het is wel degelijk in Leuven gemaakt. Musiczine had een praatje met deze opmerkelijke nieuwkomers.
Hallo, laten we maar gewoon beginnen met de eenvoudigste vraag die er is. Stel jullie zelf eens voor en hoe zouden jullie je muziek zelf omschrijven?
The Lighthouse is een vijftal uit het Leuvense dat catchy, dansbare indiepop speelt. Onze muziek wordt gekenmerkt door meezingbare refreinen, subtiele samenzang en een algemene positieve vibe. De afwisseling tussen de gitaren en de keys/synths die afwisselend de lead durven pakken, is daarbij ook een belangrijke factor.
Toen ik jullie ep ‘Let’s Make A Scene’ hoorde, herkende ik weliswaar een bekend geluid, maar eerder eentje die ik niet met België associeer. Klopt het als ik stel dat The Lighthouse niet echt een Belgisch geluid heeft, als zo iets al bestaat...
We halen onze invloeden uit verschillende hoeken. We hebben ook alle vijf een uiteenlopende persoonlijke smaak, maar de Britse indiescène (The Wombats, Two Door Cinema Club, The 1975, etc.) heeft zeker zijn invloed op onze muziek. Langs de anderen sluipen er ook enkele– meer elektronisch getinte - elementen in onze nummers die misschien eerder met Amerikaanse popproducties geassocieerd worden. De Belgische sound blijft een vaag begrip die zich volgens mij vooral laat kenmerken door het eigenzinnige en een beetje tegendraadse karakter van sommige Belgische bands. Ik denk dat het vooral onze ambitie is om onze eigen sound nog verder te ontwikkelen, trouw aan onze stijl, maar met een eigen smoel. Of dat dan binnen de categorie van hét Belgisch geluid valt, zal de tijd moeten uitwijzen.
Hoe is het eigenlijk allemaal begonnen, want als ik jullie foto zie, lijken jullie allemaal jonge kerels.
De basis van de band bestaat al langer en gaat terug tot de zanger en de toetsenist die elkaar in het lokale jeugdhuis vonden door een gemeenschappelijke liefde voor muziek. Enkele transformaties later heeft de band een vaste bezetting gevonden, maar steeds op een organische manier. We hebben nooit een zoekertje moeten plaatsen voor extra muzikanten, maar op één of andere manier hebben we elkaar steeds via via gevonden.
Op een jaartje tijd hebben jullie ook een aardig parcours doorlopen met belangrijke optredens en zelfs aandacht van de grote media. Hoe doen jullie dat? Ik bedoel, zo eenvoudig is het nou ook weer niet om op te vallen, niet?
Eerst en vooral door hard te werken. We zijn er allemaal dagelijks mee bezig en gaan 100% voor de band. Naast het muzikale, kruipt er veel werk in promo, planning en andere bijkomende taken. Er is inderdaad een heel groot aanbod aan zeer goede bands in ons kleine landje en dan is het niet altijd eenvoudig om daar bovenuit te steken. Het lot heeft ons gelukkig al wel een paar handjes geholpen. Door enkele wedstrijden te winnen is het allemaal wat sneller gegaan dan we hadden kunnen hopen, maar we geloven graag dat de kwaliteit van onze muziek daar toch ook iets mee te maken heeft.
Jullie speelden zelfs in Hongarije, hoe geraakten jullie daar?
Het Sziget festival is zo’n resultaat van een wedstrijd die we in een redelijk vroeg stadium van de band kunnen winnen hebben. Het was een fantastische ervaring die op zijn beurt ook weer wat andere zaken in gang gezet heeft. Door hard toe te werken naar die show hebben we onszelf verplicht om enkele stappen te zetten waar we nu nog de vruchten van plukken. Hadden we niet op Sziget gestaan had het misschien allemaal toch net iets langer geduurd.
Jullie brachten onlangs jullie ep ‘Let’s Make A Scene’ uit. Ik zal wel niet beweren dat jullie feestvarkens zijn, maar jullie muziek straalt toch een zekere positieve vibe uit, niet? Jullie label heet zelfs Feels Like Friday Records...
Feels Like Friday Records is eigenlijk een beetje een inside joke, maar uiteindelijk vertaalt dat wel perfect het gevoel dat we willen overbrengen met onze songs. Dat moment wanneer het weekend voor de deur staat en je zin hebt om een feestje te bouwen. Daar streven we toch naar met onze liveset, maar ook op de plaat willen we die positieve vibe kunnen laten doorstralen.
Jullie werkten samen met Erik van der Horst, een man die met grootheden als Anouk en Hooverphonic werkte. Was hij dan niet superstreng?
Erik was vooral heel aangenaam om mee samen te werken. We hadden maar beperkte tijd in de studio. (Een studio van dat kaliber komt namelijk met een prijskaartje.) En Erik heeft op die korte tijd echt het onderste uit de kan gehaald voor ons. We hadden zelf al best veel in preproductie gedaan, sommige lijnen op de ep zijn zelfs gewoon nog opnames van op onze kamer. Zo had Erik de tijd om de troeven van de studio zoveel mogelijk te benutten. De strengheid viel dus wel mee, hij wist heel goed wat hij er kon uithalen en voor minder is hij uiteraard nooit gegaan.
Ik hoor vijf vrolijke tracks, maar ook vijf compleet verschillende tracks. Ik veronderstel dat dit een zeer belangrijke factor voor jullie is, niet?
Dat is misschien ook wel eigen aan een debuutrelease. De songs die we hebben gekozen voor de ep zijn uiteindelijk geschreven over een redelijk lange tijdspanne. Sommige songs – zoals “Down They Go” – gaan echt al mee van het prille begin van The Lighthouse. Onze schrijfskills zijn natuurlijk door de tijd mee geëvolueerd en die evolutie hoor je ook wel ergens terug in de nummers op de EP. Daarnaast vinden we het toch ook belangrijk om een beetje afwisseling in te bouwen zonder onze rode draad uit het oog te verliezen. “Come To Me” is bijvoorbeeld een iets rustiger nummer, maar éénmaal het refrein aanbreekt valt het weer helemaal op zijn plaats als een ‘Lighthouse-nummer’.
Meestal is een ep een aanzet tot een lp. Hoe zit dat bij The Lighthouse?
Er zijn zeker plannen voor een volgende release, maar hoe die er uit ziet, is momenteel nog onduidelijk. Het belang van een langspeler is er natuurlijk niet op vooruit gegaan de laatste jaren. We vinden het zelf ook fijner om momenteel nog iets constanter met iets nieuw te kunnen komen. Dus we hopen zeker begin 2017 al iets nieuws klaar te hebben, misschien zelfs vroeger. De exacte vorm laten we nog even in het ongewisse.
In feite, wat kunnen we in de toekomst van jullie zoal verwachten?
Ik denk dat we zeer tevreden zijn met het pad dat we tot nu toe hebben afgelegd. En we willen dat dan ook zeer graag op deze manier verder zetten. We proberen zelf zoveel mogelijk kansen te creëeren, maar we merken wel dat het zonder airplay wat lastiger is om dat volgende stapje te zetten. Maar we gaan gewoon proberen zoveel mogelijk zieltjes te winnen met onze muziek door zo veel mogelijk te spelen en ondertussen broeden we verder op nieuw materiaal en andere plannetjes.
Twee vraagjes om af te sluiten, die ik steeds stel: wat is jullie favoriete plaat aller tijden en waarom?
Zoals gezegd hebben we vijf uiteenlopende persoonlijke smaken van Snarky Puppy over Coldplay tot The Acid en NOFX. Dus dat gaat heel breed. Binnen de verzamelde muziekgeschiedenis één nummer of album kiezen is dan ook echt onmogelijk. Maar het toeval wil dat we onlangs voor een ander interview de discussie al gevoerd hebben. Toen zijn we uiteindelijk gestrand op een recent nummer dat ten tijde van de opnames van de EP voor heel de band diende als een soort inspiratie van waar we naar toe wilden met onze sound. “Greek Tragedy” van op het laatste album van The Wombats was en is voor ons het voorbeeld van de perfecte indiepopsong. De mix van elektronisch en akoestisch, de dansbaarheid en de mooie balans tussen alternatief en pop maken het toch tot één van onze favorieten.
En de laatste, met wie zou je het niet erg vinden om 8 uur in een lift mee te zitten en wat zou je dan doen?
Dua Lipa mag ons altijd eens contacteren voor een muzikaal of ander duetje in de lift. 8 uur lukt nog net!
Pics homepag: Diederik Craps
Interview Didier Becu
Groezrock 2016 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival – vrijdag 29 april 2016
Groezrock 2016
Festivalterrein
Meerhout
2016-04-29 + 30
Hans De Lee en Jens Heyerick
Groezrock - een kwarteeuw punkrock, hardcore en ander fijn lawaai in de stille Kempen – vrijdag 29 april en zaterdag 30 april 2016
De twee dagen Groezrock blijven echte hoogdagen voor al wie van hardcore, metalcore, punk(rock) en ander stevig geweld houdt. Het weer zat alvast niet echt mee in de aanloop naar het festival : veel regen en af en toe zelfs stevige hagelbuien. Gelukkig bleef het tijdens de 2 festivaldagen betrekkelijk droog en steeg de temperatuur toch naar iets meer normale waarden voor de tijd van het jaar. De organisatie had tevens al het mogelijke gedaan om de weide moddervrij te houden. Met wisselend succes maar daar had de echte muziekliefhebber geen enkel probleem mee…
dag 1 – vrijdag 29 april 2016
Het eerste optreden van Groezrock (voor mij toch) ging door op de Watch Out stage, waar Comma Commander optrad. Ik had nog nooit eerder van deze band gehoord, het is een Punk(rock) band van eigen bodem! Ze kregen het publiek aardig mee, dat was te merken aan de vele stagedives en hun snelle nummers werden uit volle borst meegezongen! (Jens)
Volgende halte is de Impericon stage waar BlessTheFall de kans krijgt om de tent in lichterlaaie te zetten. De Screamo & Metalcore verveelt alleszins geen minuut, enig minpuntje is dat de zanger zijn clean vocal er op sommige momenten niet doorkwam. Nummers als “Promised Ones” & “You wear a crown but you're no king” passeerden de revue en tijdens de set pikte Beau Bokan er een 10 jarige jongen uit en die sprong gewillig het publiek in. Dus kortweg een aardige show. (Jens)
Nu was het snel terug wandelen door het slijk naar de Watch Out stage waar Off The Cross het podium opkwam. Ook deze mannen komen uit België, wat je tijdens hun set krijgt, is een duistere maar toch stevige pot 'metalcore' met “The Final Adjustmet” als enigste gekend nummer. De zanger zorgt tijdens de set voor een speciale sfeer over het publiek. Jammer voor hen viel de muziek tot 3 maal uit, maar was dit geen reden om weg te gaan . Geen spijt van gehad. Speciaal maar bovenal geniaal! (Jens)
Less Than Jake - De ska-punkers brachten al meteen een Zuiders feestje in de Monster Energy tent, met veel humor, sfeer, zonnige muziek ; met de gekende blazerssectie en veel volk in de tent stond dit gezelschap uit Florida garant voor een klein uur heel aangenaam muzikaal vermaak. Die kerels zijn al bezig sinds 1992 maar hebben duidelijk zelf nog altijd veel plezier op het podium en dat maakt echt wel een verschil! Leuke set!
(Hans)
Dan was het eindelijk zover terug naar de Impericon stage … de band waar ik het meest naar uitkeek ging zo van start gaan. Aangekomen stond de tent al goed vol, dus ik was niet de enigste voor Despised Icon! Ze openden hun set met “Furtive Monologue”, direct de nagel op de kop, want het werd totale chaos vóór het podium, er werd in no time een moshpit gestart, en voor ik het doorhad , zat ik er midden in. Met hun deathcore hadden ze het publiek in hun achterzak, en dat hadden de zangers door , dus maakten ze er een echt dikke set van, nummers als “MVP”, “Day Of Mourning” & “Les Temps Changent” passeerden de revue. (Jens)
Nu was het wachten tot Siberian Meat Grinder aan hun set begonnen op de Back to basic stage. Deze band imponeert niet alleen door twee gemaskerde mannen op het podium , maar ook met hun een mix van groovy trash/punk/hardcore met dat vleugje rap ertussen. Nummers als “Face The Clan”,”'From The Dust Returned” & “Walking Tall” moesten er aan geloven. Voor mij persoonlijk de grootste verrassing van het festival, deze Russen geven ons een optreden om duimen en vingers bij af te likken! (Jens)
Evenals Less Than Jake maakte Frank Turner er ook een leuke set van. Heel aanstekelijke rockmuziek met punk en folk (vooral de mandoline) invloeden. Soms krachtig gebracht, soms heel broos en breekbaar maar altijd met veel overgave en met een hoog sing along gehalte. De massaal opgekomen fans brulden moeiteloos nummers als “Get Better” en “If ever I stray” mee van begin tot eind. De sympathieke frontman en zijn Sleeping Souls hadden er echt zin in en de extra muzikanten op het podium maakten het geheel alleen maar boeiender. Een crowdsurfer kreeg een mooi aandenken (vinyl), het nummer “Recovery” was het hoogtepunt van een knap optreden. Verademing tussen al het helse hardcore en punkrock gehalte van de meeste andere bands op de affiche. (Hans)
Vlug post gaan vatten vooraan in de Impericon tent. Het zou een moeilijke opdracht worden om de set van daarjuist te evenaren, maar dat was dan toch buiten Candace Kucsulain gerekend. Dit is de 2 de keer zijn dat ik Walls Of Jericho zag en weer bewijst ze dat ze haar mannetje kan staan in de 'scene'. De zangeres wond er geen doekjes om en gaf er direct een lap op, met nummers als “Relentless”, “All Haill The Dead” & “No One Can Save You From Yourself” hadden ze de tent duidelijk mee. Er waren constant mensen die het podium als bezetenen opkropen en er weer afsprongen. (Jens)
Even vlug iets gaan eten en dan terug naar de Back to basics tent; de tent stond al helemaal vol om Terror aan het werk te zien. Volle gas vooruit dacht Scott Vogel beginnend met “One With The Underdogs”, ieder moment was er een persoon die het podium beklom en er dan met volle geweld weer afsprong ; de moshpit was een constante. Ze brachten ook nog “Stick Tight”, “Live By The Code” & “Keepers of the Faith”. Zoals ik al zei in mijn voorbeschouwing , dit is hard, harder, hardst … en dan komt Terror. Ze hebben bewezen dat ze niet te stoppen zijn … “Always The Hard Way”!! (Jens)
Wat er op de Impericon stage gebeurde is duidelijk andere koek. De muziek dat Saosin brengt is veel minder toegankelijk en wisselt technische stukken af met meer melodieuze passages en zorgt zo voor een heel aparte mix van rock en hardcore. Neem daarbij de typische vocale uithalen en screams van de originele zanger Anthony Green (terug van lang weggeweest) en dan weet je dat dit niet echt een ‘luister’optreden is. De fans smaakten het allemaal wel maar de ‘neutrale’ toeschouwer reageerde toch soms minder enthousiast. Benieuwd of hun nieuwe CD, die binnenkort uitkomt via Epitaph, zal aanslaan bij het publiek. (Hans)
Voor de eerste keer richting de Monster Energy stage om naar Hatebreed te kijken. Dit is nu de 4de keer dat ik Jamey Jasta en zijn kompanen aan het werk zie en het is en blijft een goede band om live te zien spelen. Elke keer opnieuw krijgen ze het publiek mee en dat was nu niet anders. Ze brengen binnen kort hun 9de album uit 'The Concrete Confessional', er werd een tipje van de sluier gelicht met “Looking Down The Barrel of Today” en het beloofde weer fantastisch te worden. Het werd een reisje door de tijd en ze brachten o.a. “Live For This”, “Proven”, “In Ashes They Shall Reap”. De tijd vloog en voor dat ik het doorhad , zaten we al aan het laatste nummer van de set en dat kon niet anders dan “Destroy Everything” zijn, het was weer de moeite! … En toch , nu heb ik ze even genoeg gezien! (Jens)
Youth of Today hoef ik nauwelijks voor te stellen, dit legendarisch straight edge hardcore gezelschap gaat al mee van de jaren 80 en speelde voor een nokvolle Back to basics tent een loeiharde, snelle en smerige set zoals we van hen gewend zijn. Heerlijk nostalgisch! Old school maar zeker niet gedateerd! “Can’t close my eyes”, “Break down the walls” enz…klonken superstrak en werden recht voor de raap gebracht zonder veel poespas of melige bindteksten! Ray Cappo brulde met zijn rauwe stem alsof zijn leven ervan afhing en op het podium was het een onophoudelijk komen en gaan van stagedivers. Mooi om zien hoe deze oude knarren nog zo energiek voor de dag kwamen en alle vorige bands op een hoopje speelden. “Follow your dreams” gaf de kale frontman nog mee aan de aanwezigen. Doen we Ray! (Hans)
Na al dat grof geweld even bekomen in de Impercon stage want daar zou No Fun At All straks spelen. Had nog nooit van deze band gehoord, eenmaal aangekomen was deze tent ook tot in de nok gevuld. Dit kon niet anders betekenen dat dit de moeite ging worden. Ze trakteerden ons op stevige Zweedse punkrock. Als ik rond mij keek was het meeste publiek 25 plus en schreeuwden ze de teksten gretig mee. Het was een plezier om naar te luisteren, het verveelde geen moment. Mooi dus! (Jens)
Rancid mocht de eerste festivaldag afsluiten en werd speciaal voor dit optreden overgevlogen uit de States. Op Groezrock speelden ze trouwens hun enige concert in Europa dit jaar…dus toch wel een exclusief gebeuren. Vooraf werd ook al kenbaar gemaakt dat ze integraal hun meest succesvolle en ook wel beste CD ‘And out come the wolves’ zouden spelen. De CD is precies 20 jaar uit en had dus net als het festival zelf een jubileum te vieren. De Monster Energy tent was maximaal gevuld en Dhr. Tim Armstrong en zijn gevolg gaven meteen van jetje. Weg zijn de punkkapsels, imposante baard en een kale knikker vol tattoos kwamen in de plaats. Gelukkig was de muziek compleet intact en was het publiek van bij het begin van de set helemaal mee. Het zal wel geen verrassing zijn dat vooral nummers als “Time Bomb”, “Olympia WA” en “Ruby Soho” integraal werden meegebruld en telkens een hoogtepunt vormden in de gekende setlist. Armstrong zijn rauwe, doorleefde en groovy stem klonk als vanouds en de sfeer in het publiek was opperbest.
De band maakte hun status als headliner moeiteloos waar en vormde een waardige afsluiter van dag 1. Na de 19 nummers van de eerder genoemde CD had Rancid nog een leuk pakketje bisnummers in petto alvorens de festivalgangers de koude nacht in te sturen richting auto, tent of woning. (Hans)
Al bij al een meer dan geslaagde openingsdag van Groezrock! Gezien de moeilijke (weers)omstandigheden en de nodige extra maatregels inzake veiligheid was het toch vooral genieten van fijne muziek en dito bands!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/groezrock-2016/
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Groezrock 2016 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival – zaterdag 30 april 2016
Groezrock 2016
Festivalterrein
Meerhout
2016-04-29 + 30
Hans De Lee en Jens Heyerick
Groezrock - een kwarteeuw punkrock, hardcore en ander fijn lawaai in de stille Kempen – vrijdag 29 april en zaterdag 30 april 2016
Zaterdag waren de weergoden het punkrockvolkje in Meerhout iets beter gezind : paar graden
minder koud en vrijwel droog ondanks de constante grijze hemel. Op muzikaal vlak was het voor velen natuurlijk vooral uitkijken naar Sum 41, al stonden gelukkig ook nog tal van andere topbands op de affiche in de verschillende gekende genres waarvoor het festival gekend is.
dag 2 - zaterdag 30 april 2016
Eerste band van de dag is direct hardcore recht uit Manchester, Broken Teeth , die dus de zaterdag op gang trapte in de Impericon tent. De tent was al goed vol en het publiek was duidelijk al wakker. De trashy hardcore bracht leven en werd door iedereen gesmaakt. Voor mij was dit er boenk op, de dag kon op geen betere manier beginnen. (Jens)
Na deze set was het even bekomen … dan naar de Watch Out stage om de Teenagers te zien. Qua muziek zat het zeker goed in elkaar, catchy punkrock , minpuntje vond ik toch de backing vocals die vals en zagerig overkwamen. Maar dat terzijde, wel een goede set. En het valt mij op dat de problemen van gisteren opgelost zijn. (Jens)
Terug naar de Impericon stage, waar anders? Tijd voor een Australische band, tijd voor Northlane!
Weer vond ik de clean vocals er niet echt doorkomen, pas op het laatste kwam het in orde, voor de rest niets anders dan lof. De sfeer zat echt goed, en de energie die het publiek in de tent bracht was fantastisch. De metalcore verveelt je geen moment ; met “Leech”, “Rot” ,”Dispossession” & “Quantum Flux” speelden ze zowel nummers van hun jongste album als van hun vroeger werk. De dag start met goede muziek brengen, laat ons hopen dat het zo blijft … (Jens)
Op de Watch Out stage waren The Bennies al volop bezig met hun (voor mij toch) iet wat speciale muziek. Het is volgens mij allemaal wat experimenteel, je vindt er ska, reggae, punk, trash, rock in terug. Het brengt je in ieder geval wel aan het lachen , de zanger mocht zijn geknoei met de synths achterwege laten. Je moet er wel voor zijn en dit niet te au serieux nemen, maar ambiance verzekerd! (Jens)
Volgende halte is de Monster Energy stage waar het Belgische Flatcat het beste van zichzelf gaf. Voor mij is deze band niet echt de band dat je zeker moest zien op Groezrock. De tent was half gevuld en dat verwondert mij niet echt. Het is zeker en vast geen slechte band maar gewoon te weinig voor een knaller van een set te verwachten. Met “Rockstar Fantasy” speelden ze hun bekendste nummer en daar stopt het voor mij ook. (Jens)
Dan was het weer tijd voor de Watch Out stage waar het vierkoppige Bad Cop/Bad Cop hun punkrock op het publiek losliet. En dat lukte de 4 dames wel aardig. Ook niet de meest hevige set maar wel aangenaam om naar te luisteren. Al was de zangeres niet altijd even goed hoorbaar. Al bij al een verdienstelijke set van deze band. (Jens)
Het was al even geleden dat ik afzakte naar de Impericon stage … het was tijd voor Burn. Veel woorden wil ik er niet echt aan vuil aanmaken. De band kon mij niet bekoren, het was zelf vervelend op den duur om naar te luisteren. Niet dat ze hun best niet deden maar het was gewoon te saai. En volgens mij dacht het publiek juist hetzelfde. Buiten de paar pogingen van sommige om eens van het podium te springen bleef ik op m’n honger zitten. (Jens)
Wie denkt aan clowns , denkt aan die enge geschminkte personen, maar hier op Groezrock is het de naam van een band uit Melbourne, Australië. De heren van Clowns waren mij helemaal onbekend, maar er was redelijk wat volk op de been om hen te zien … druk dus voor de Watchout stage. Met hun mix van punk/rock en hardcore hadden ze het publiek direct mee. De zanger is een echt beest op het podium, even op de box kruipen en in het publiek springen, kopstand , … Kortom , een rasecht entertainer en een geslaagd optreden, wat wil een mens nog meer? (Jens)
Uit nieuwsgierigheid gingen we kijken wat Juliette Lewis & The Licks zoal in petto hadden in de Monster Energy tent : het bleek een portie potige (garage)rock onder leiding van een enthousiaste frontdame in een soort wit spandex kostuum. Juliette (naast zangeres blijkbaar ook actrice) ging als een wilde tekeer op het podium en kwam verrassend sterk voor de dag, zowel met oud als met nieuw werk en hier en daar een cover. Een prijs voor originaliteit zat er misschien niet in, maar wat betreft gedrevenheid en hitsigheid zal miss Lewis weinig te vrezen hebben voor op zijn minst een podiumplaats. (Hans)
Op de Impericon stage hadden we intussen één van de tops , een reünie show hier op Groezrock en wat voor 1. Het werd vanaf minuut 1 slagveld vooraan de tent. Aan de positieve energie , voelde je direct dat ze gemist werden , deze mannen van Bury Your Dead. De stem van de zanger was soms moordend en de andere bandleden gaven ook het beste van zichzelf. Constant moest de zanger de hand schudden met iemand uit het publiek en werd hij omhelst. De gekste dingen gebeurden tijdens deze set , de ene na de andere die als gek het publiek in sprong, de hardste moshpits, … “Twelfth stroke of midnight”, “Top Gun” & “Vanilla Sky” werden gretig mee geschreeuwd. En als laatste passeerde “Bury Your Fucking Dead” ; één van de security leden kreeg de gitaar van één van de gitaristen en mocht zelf wat spelen. Na dit optreden wist ik dat het moeilijk ging worden om dit nog te overtreffen. (Jens)
Na de beestige set van Bury Your Dead , besloot ik even op adem te komen in de Back to basics tent. Tijd voor muziek uit Chicago, tijd voor The Falcon. Als je Alkaline Trio & The Lawrence Arms samen gooit , krijg je punkrock die stevig knalt. Tijdens de set is er hier en daar een grapje van de bandleden te horen, volgens mij wat typisch Amerikaans. Tijdens het grappen en grollen hoorde je o.a. “The Trash”, “The Skeleton Dance” & “Dead Rose”. Hun concept past hier en werd door het publiek zeker gesmaakt. Afsluiten deden ze met “If Dave Did It” gevolgd met een verdiend applaus. (Jens)
Wat we van de Mad Caddies meepikten was hoofdzakelijk een aangename ‘feel good’ sound waarbij je zou vergeten hoe koud het was en je eerder het gevoel kreeg ergens op een tropisch strand te zitten. Na een ‘chille’ start bracht dit gezelschap uit California een geslaagde mix van ska, rock en zelfs rastamuziek. Luister zelf maar eens naar nummers als opener “Coyote” of “Backyard” met prominente rol voor schuiftrompet. Vanaf “Shoot out the lights” schakelde men een versnelling hoger en kwam er meer vaart in de set. Het publiek in de Monster Energy tent vermaakte zich kostelijk. (Hans)
Wat je moet doen als je je ADHD niet onder controle kan houden? Een band beginnen dacht Jason Aalon Butler. Met Letlive. brengt hij toch ook wel iets speciaals in de Impericon stage. Zijn melange van post-hardcore rock brengt hij heel overtuigend. Openen met “Banshee (Ghost Frame)” , sloeg hij direct de nagel op de kop! Alsof de duivel hem in zijn bezit nam, sprong hij op het podium alsof zijn leven er vanaf ging. Verder speelde hij nog “The Dope Beat”, “27 club” & “Renegade 86”. Hij kroop ook even op de lichtbrug om te kijken hoeveel volk er wel was, het publiek keek toe en zag dat dit plaatje helemaal klopte! (Jens)
In de Monster Energy tent was Me First and the Gimme Gimmes aan de beurt en die lieten Fat Mike thuis maar hadden met ondermeer Joey Cape (Lag Wagon) en crooner Spike Slawson nog heel wat kwaliteit in hun mars om de punkrock jukebox van populaire covers op volle toeren te laten draaien. Nummers van Paul Simon (“Me and Julio…”), Dolly Parton (“Jolene”), Elton John (“Rocket Man”) en zoveel meer werden schijnbaar moeiteloos gebracht in een knappe (punk)rockversie. De geniale zanger met heel divers stembereik zette ook zijn tanden in nummers van popicoon Madonna, R Kelly, Boyz II Men enz. Dan eens geflankeerd door een ukelele, dan door een stevige rocksound… het leek allemaal zo eenvoudig en vanzelfsprekend… en bewees nog maar eens de enorme kwaliteiten van de verschillende muzikanten in deze band. Persoonlijk vond ik de 2 nummers die gebracht werden van wijlen John Denver het meest geslaagd : “Leaving on a Jet Plane” en een snelle en stevige versie van “Country Roads”. Afgaande op de reactie van het publiek was ik zeker niet alleen met die mening. (Hans)
Nu was het toch tijd om even te rusten en even na te genieten dat het niet meer zou regenen. Ik wachtte tot Emmure de Impericon tent in vuur en vlam ging zetten. Toen ze hun set in 2013 met spijt moesten afzeggen was het moment aangebroken. Frankie Palmeri heeft uiteindelijk nieuwe leden gevonden om zijn deathcore aan de man te brengen. Ik dacht mij vooraan het publiek me te nestelen, maar van zodra de set begon, was het geluid loeihard ; pijn aan de oren dus , en ging ik in het midden van de tent. Dat leek mij de juiste keuze, maar een stel jonge gasten maakten de moshpit naast mij onveilig. Als je goed luistert hoor je inderdaad de invloeden van Korn in hun muziek. Hun set was wel ok, maar niet echt overtuigend , vergeleken met Despised Icon. Soms vraag je je wel af of er nog meer breakdowns in een liedje kunnen zitten?! Voor de geïnteresseerden stonden nummers als “Nemesis”, “Most Hated” en “When Keeping it Real goes Wrong” op hun setlist. (Jens)
Tijd voor een heerlijke portie pure en onversneden punkrock! De heren van Face to Face bestaan,
net als Groezrock, 25 jaar en mochten dus niet ontbreken op deze jubileumeditie. Van bij de eerste
tonen vloog zanger Trever Keith en zijn kornuiten er stevig in en dat zou niet meer veranderen tot
het einde van hun set. Er werden hoofdzakelijk nummers geput uit hun laatste en zeer sterke CD
‘Protection’ (9 de CD van de band, uit via Fat Wreck Chords). “Bent but not broken”, “I won’t say i’m sorry”, “Double Crossed” en “Fourteen Fifty Nine” zijn stuk voor stuk recente parels die zonder twijfel uit het enige echte authentieke punkrock hout gesneden zijn. De nummers volgden elkaar in snelvaart op, krachtig maar altijd met oog voor melodie. Achteraan het optreden zaten paar knallers van vroeger (“Disconnected” en “It’s not over”) die op gepaste wijze de band liet triomferen op in de Monster Energy tent! (Hans)
Deze Duitse band mocht als voorlaatste de Impericon tent in extase brengen en dat is ze aardig gelukt. Caliban is ook niet de minste band als je het mij vraagt; ik heb ze nog nooit live gezien, dus ik hoopte toch dat ze zich aan de verwachtingen konden voldoen. Muzikaal zat het goed in elkaar, maar na enige tijd was de stem van de zanger toch wel wat speciaal. De band zette een puike set neer met o.a. “Nothing Is Forever”, “Walk Alone”, “Memorial” en natuurlijk “Paralyzed” van hun laatste album. Het publiek was wild in de volle tent. De band kon kijken op een geslaagde avond. (Jens)
Het optreden van No Use For A Name and friends was vanzelfsprekend een ware hommage aan de
in 2012 veel te vroeg overleden bezieler van de band Tony Sly. Het werd best een emotioneel maar
mooi feest met muzikanten die heel dicht bij Tony stonden, met zijn kids op de zijkant van het
podium en met tal van gasten die op hun eigen manier hulde brachten aan de getalenteerde zanger
van de band. Muzikaal was het soms improviseren en niet altijd even zuiver maar het bleef toch zeer aandoenlijk om alle gastzangers zo hun stinkende best te zien doen met tekstvel in de hand en krop in de keel. De zangeres van Not On Tour mocht de spits af bijten. Daarna was het de beurt aan Spike van Me First, Chuck van Mad Caddies, Trever Keith de frontman van Face To Face en uiteindelijke aan Joey Cape, zanger van Lag Wagon en goede vriend van wijlen Tony Sly. Joey nam bijna het ganse 2 de deel van het optreden voor zijn rekening en oogstte ook het meeste bijval van iedereen daar in de Monster Energy tent. Nummers als “Exit” , “On the Outside” en “Straight from the Jacket” klonken schitterend en benadrukten nog maar eens wat een fijne nummers Tony Sly in zijn carrière bij elkaar had geschreven. Absoluut hoogtepunt was de song “International You Day” dat helemaal achteraan de set zat. Tony Sly is nog lang niet vergeten in het punkrockwereldje en dat is maar goed ook… (Hans)
Waarom deze band niet op de Monster Energy stage mocht spelen , zal waarschijnlijk geen kat verstaan. De Impericon stage stond helemaal vol en terecht ook voor deze veteranen! Ondertussen bestaan ze al 30 jaar, zijn ze al 11 albums verder en zijn ze nog steeds niet van het podium af te slaan. Met de gebroeders Koller is het altijd feest als ze met Sick Of It All het podium opkomen. En dat was nu niet anders. “Us vs Them”,”Scratch The Surface”, … het ene na het andere nummer van de band werd in sneltempo gespeeld . Al bij al was het hen een eer om als laatste band de Impericon stage af te sluiten. (Jens)
Sum 41 speelde 5 jaar geleden ook al op Groezrock en ik herinner me dat ze toen een heel degelijk
optreden weggaven maar toch niet helemaal de (misschien te) hoge verwachtingen konden inlossen.
Dit jaar had ik eigenlijk hetzelfde gevoel na hun doortocht in Meerhout. Leuk, maar ook niets meer
dan dat, zeker niet bijzonder, te weinig bezieling, te veel op automatische piloot en gebruik makend
van altijd dezelfde trukendoos : de intro met herkenbare tonen van Metallica, James Brown enz., het
‘spontaan’ op het podium vragen van een paar fans uit het publiek, het inzetten van “We Will Rock
You” van Queen,…
Natuurlijk heeft Deryck Whibley en zijn gevolg een paar klassiekers en natuurlijk zijn de fans enthousiast als meteen “Over my head” wordt ingezet, onmiddellijk gevolgd door “Motivation” en of course blijft Sum 41 een geweldige band…toch had ik gans het optreden het gevoel dat er meer inzat. Bij “Pieces” werd een beetje gas teruggenomen, tijdens “We’re all to Blame” bespeelde frontman Deryck het publiek en bij het refrein van “Sick of Everyone” kreeg Donald Trump een vette sneer…Het publiek apprecieerde het allemaal en reageerde gans de set enthousiast.
Naar het einde van de set werden de gebruikelijke hits ingezet en volgde een mega meebrul moment ter ondersteuning van “Still Waiting”, “Into Deep” en “Fat Lip”. Om het festival af te sluiten volgde een korte bisronde en werd ondermeer “My Direction” bovengehaald. Einde van een matig optreden en hopen dat het nieuw te verwachten CD materiaal van Sum 41 iets meer vuurwerk brengt. (Hans)
Tot slot
Visie Hans - Groezrock 2016 mag terugblikken op een zeer verdienstelijke editie, wat mij betreft evenwel zonder
echte uitschieters, verrassingen of memorabele concerten. Maar laat ons eerlijk zijn en beseffen dat
we in ons klein landje elke zomer ongelooflijk verwend worden met het immense aanbod aan
festivals en concerten. En laat ons vooral dankbaar zijn voor al die muzikale verwennerij! Dank u
organisatoren van Groezrock! Blijf aub jullie eigen(wijze) koers varen! Tot volgend jaar! (Hans)
Visie Jens – Ik kan alleen maar bevestigen , maar ik voeg het volgende toe . Ik heb enkele uitschieters en verrassingen gezien op deze editie, de grootste verassing voor mij was Siberian Meat Grinder alsook de reünie van Bury Your dead, de vrouwelijke furie bij Walls of Jericho en de terugkeer van Despised Icon op de podia. Een dikke merci aan de organisatie voor deze twee hoogdagen en we zien jullie (hopelijk) volgend jaar terug met beter weer! (Jens)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/groezrock-2016/
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Roots & Roses Festival 2016 - Garagerock en zelfgebakken taart. Deze 7e editie doet de zon schijnen
Roots & Roses Festival 2016
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
2016-05-01
Geen flauw sloganesk gespeech en gekreet van onze kameraden. In Lessines wordt 1 Mei gefeest met een portie betere muziek, lokale bieren en gerechten. 1 mei en zon! Nog niet zo warm, maar een blauwe hemel en dat stralend ding in de lucht dat we al lang niet meer mochten begroeten. Hoewel het terrein duidelijk afgezien had van de regen tijdens de opbouw, kon deze editie van Roots & Roses niet beter starten. De zeteltjes rond de tenten en de kraampjes, met zoals steeds een uitstekende catering, waren snel gevuld. Overal blije en lachende gezichten, ook bij de medewerkers die iedereen (ook in het Nederlands) gezwind en vriendelijk helpen. Verder gaat dit festival verder op een uitstekend concept, dat zich ver van alle commercie houdt en de moderne vormen van folk, blues en rock aanbiedt.
Door maar liefst 4 ‘chantiers’ op de weg naar Lessen arriveerden we pas bij de laatste tonen van de openers. Jammer, want Scrappy Tapes (Be) klonk bij die laatste noten best wel vet. (DV)
Wat daarna volgde was zowaar nog vetter en vooral geschifter. The Holmes (Be), met leden van Romano Nervoso en no One is Innocent, omschrijven zichzelf als een brutale, psychedelische bluesband en doet dat op podium alle eer aan. (DV)
Met Moaning cities (Be) stonden twee mannen en twee vrouwen op podium die een eclectisch psychedelische sound op je los laten. Daarbij combineren ze onder meer de sitar met de basgitaar en elektrische gitaar. Zij mochten dit jaar hun versie van het nummer Roots & Roses van Fred Lani brengen. Psychedelisch met glans. (DV)
Natuurlijk is er ook plaats voor folk op Roots & Roses, belichaamd door de Amerikaanse singer-songwriter Laura Gibson (USA). Een moderne vorm van folk, zo intiem, subtiel en zacht gepresenteerd met een gouden stem. Jammer dat het soundcheckende Giuda (It) in de nabijgelegen tent wat roet in het eten gooide. (DV)
Giuda (It) speelt dus ook Glamrock . Niet iets dat we direct met Italië associëren, maar dit was toch het eerste echte wow-gevoel. De enthousiaste Italianen zorgden met nummers als M”ama Got The Blues (Speaks Evil)” en “Teenage Rebel (Let’s Do It again)” voor een stevige live prestatie dat gesmaakt werd door het publiek. Even passeerde The Jim Jones Review in onze schedelpan. (DV)
Geen Roots & Roses zonder een alternatieve countryband was aangekondigd. En inderdaad, de stand uppers en humoristen van Give ‘Em Hell Boys (Ca) ademen uptempo country, want het leven is meer dan Netflix kijken! Ze verrassen nog met een sterke cover van Chris Isaak “Wicked Game” en een tribute aan Lemmy met een damn vette countryversie van “Ace Of Spades”. Dikke pret! (DV)
Ook geen Roots & Roses zonder een act van hoog wackogehalte. We twijfelen voor deze editie echter of we deze aan Bob Log III (USA) schenken, dan wel aan King Khan & BBQ Show (Ca). De one-manband, gekleed in glitterkostuum en vliegeniershelm, met percussie en gitaar is een goeie kanshebber. Hoewel de middelen beperkt zijn, verveelt deze show geen minuut. Daarvoor is de man een te grote entertainer. Een zak ballonnen in het publiek zorgt al gauw voor een kleurrijk gevulde tent en podium. De knallen bij het stuktrappen passen netjes binnen de sound. Bij zijn love song werd een meisje vanuit het publiek op zijn knie gelanceerd. Daardoor was de bassiste van Give ‘Em Hell Boys net te laat om die plaats in te pikken. Ze had er duidelijk op gerekend. Gooi er daarna nog een versie van “Riverside Riverside Mother Fukker” van Sidney Samson bij en je krijgt veel hilariteit en ambiance in de zaal en groeien aan tot een ware pit… Bij een one-manband? I salute you sir, hoewel ik mijn nota’s niet meer kan lezen! Als finale lanceert Bob Log III zijn opblaasbare kano en zichzelf in het publiek. Top act! Slapstick die de tent doet ontploffen. Moet kunnen.(DV)
Zoals steeds is het tempo tussen de twee podia hoog. Als je ook wil profiteren van de zon en al dat lekkere eten en drinken moet je dus kiezen. Phil Cook & The Guitar Heels (USA) ging ons voorbij, maar we waren wel paraat voor de The Love Me Nots (USA). De omschrijving ‘Strakke jurken, lederen laarzen en uitstekende sixties rock’ had de aandacht getrokken. Nicole Laurenne en haar Love Me Nots brengen inderdaad vuur op podium. ‘Spy-surf-fuzz-gogo’ of hoe je het ook wil noemen, het is strak. Rock met ballen of moeten we zeggen Rock met hoge hakken?
The Bellrays (USA) Ooit zag ik The Bellrays in de Grand Mix. Toen schreef ik dat dat wijf meer soul in haar linker teen had dan alle Tina’s samen. Maar ons Lisa slaagde er niet in om de boog gespannen te houden. Deze soulvolle garagerock viel wel best te pruimen, maar van de begeestering van destijds viel hier niet zoveel te merken.
In een vorige editie mochten we de flamboyante King Khan in al zijn grootsheid aanschouwen. Met deze King Khan & BBQ Show (Ca) gaat de Canadees nog een stapje verder. De outfits van King Khan en drummer Mark Sultan komen vermoedelijk uit het gamma van een 18+ website en hun muziek is een uptempo punk, dat stevig overeind blijft.
Southern Culture On the Skids (USA) Even het rauwe punkgeluid vergeten en wat luchtiger gaan doen: Surfers die rockabilly spelen of rockabillies du surf spelen. Kiest u maar. De ritmesectie is zowat perfect te noemen. De set wordt meticuleus naar een hoogtepunt gebracht en wat volk wordt op het podium gesommeerd om mee te dansen. Roots kan niet meer stuk en ‘we ain’t seen nothing yet’. Heavy Trash moet nog de nacht aankondigen.
Heavy Trash (USA). John Spencer is en blijft een meester performer én gitarist. Nog nooit slecht zien spelen. Enkele editie terug kwam hij met zijn pletwals The Blues Explosion met het rauwere werk ons in coma slaan. Je weet we!, dertig nummers in ongeveer evenveel minuten. Nu gaat hij met het overigens even schitterende Heavy Trash kiezen voor meer ‘gesofisticeerde’ bluesy en country sound. De groepsnaam doet iets anders vermoeden, maar Heavy Trash is minder ruw en wettig, maar blijft tot in de diepste venen doordrongen van blues. Kunnen we er een naam op plakken? Ja, Jon Spencer Music.
Roots &n Roses blijft verbazen. Perfecte organisatie, (h)eerlijk eten en drinken en een sfeer waar iedereen zich perfect thuis voelt. Het wordt een jaarlijkse afspraak!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/roots-roses-2016/
Organisatie: Organisatie: Roots & Roses, Lessines
Trixie Whitley - Rockende huiskamerset in de Lotto Arena!
Trixie Whitley
Lotto Arena
Antwerpen
2016-04-29
Johan Meurisse
Trixie Whitley is een grootse artieste geworden . Bitterzoete romantiek , sentiment in een donker kleedje. Het tengere , schuchtere meisje bijt nu van zich af , klinkt zelfverzekerd en gaat met haar band gretig te werk . Een gebalde woede ervaarden we met momenten door een verschroeiende sound, maar evenzeer kenmerkt een bij het nekvel grijpend geluid, die haar gekende intimiteit niet uit het oog verliest.
28 is ze intussen en toe aan haar tweede plaat … ‘Fourth corner’ was haar debuut , in 2013 verschenen , en dat verzilverde ze met het puike ‘Porta Bohemica’, die vanavond natuurlijk in de spotlights kwam te staan.
We voelden het al aankomen de voorbije jaren . Ze was al een talent op jonge leeftijd, liet ons kennismaken met nummers op gitaar en piano en raakte door haar heldere , indringende ‘crooner’ stem . Wat wil je , ze is de dochter van de overleden bluesrockende Chris Whitley , ze is Belgisch-Amerikaanse , het zit haar in de genen en ze kreeg de muziek in de papfles. We hebben hier heerlijk doorleefde rootsamericana, sfeervol; broeierig en intens spannend; een paar jaar terug toonde ze met het Black Dub project van Daniel Lanois al de nodige bravie.
In de klein anderhalf uur durende set creëert ze verschillende stemmingen , die haar multi- talent als artieste, sing/songschrijfster , zangeres en instrumentaliste onderstrepen .
Ook vergeten we haar band niet . De drie anderen staan dicht bij Trixie opgesteld , wat voor chemie zorgt . De vonken voelden we , het vuur spatte . “A thousand thieves” met z’n tempowissels, tekende vroeg voor dit beleven , die klankkleur, die spanning , die wisseling van introspectie en extravertie in een sober, diffuus lichtdecor.
De woeste golven op zee vormden het decor bij de eerste nummers; “Faint mystery” , die de set opende en iets verderop het donkere sfeervolle “Irene” kregen een cinematografische touch . “Gradual return” bracht een rockende Trixie en op het podium kwam er meer licht en lichtvariatie. Op “New frontiers” eist elektronica zijn recht op .
De songs konden we ten volle beleven , ook is een zaal als de Lotto Arena misschien ietwat te hoog gegrepen voor haar geluid. Het oude “Oh , the joy” tintelde door een pakkend elektrisch gitaarspel van de lady in zwarte avondjurk . Een Trixie op z’n Polly Harvey’s!
De single “Soft spoken words” was beladen, kenmerkte heel wat wisselingen en overtuigde sterk . Op het broeierige “Nature boy” was zij op een tweede drum te zien, niet vies om even van koers te veranderen , en een vleugje experiment door wat jamming toe te voegen . Om dan over te stappen naar het herkenbare , van het integere “Closer” en het rockende “Need your love”.
Diep ging het kwartet evenzeer op de afsluitende reeks “Hotel no name” en “Breathe you in my dreams” door de dreigende , onrustige , hobbelige ritmiek. Sterk wat we hier te horen kregen!
Een frisse aanpak hoorden we op Prince’s “Nothing compares to you” , die zich niet direct liet herkennen en een mate van grilligheid had.
Tot slot wuifden emotievolle pianotunes van het ingenomen “Eliza’s silence” , die het beeld van een verlaten, rokerige kroeg opriep, ons definitief uit.
Vanavond geen Trixie unplugged of op piano. Kortom, mooi hoe talent , gevoel en emotie allemaal samengaan in een rockende huiskamerset!
Organisatie: Live Nation
Solid Spaces , een uitgebreid jong kwintet , debuteert sterk met zes nummers . Invloeden van funk , soul , r&b, reggae vinden elkaar en worden verwerkt in hun sfeervolle , stekelige, broeierige pop. De stem van Jade Sips is niet onbelangrijk. Haar indringende , doorleefde vocals geven diepgang en bieden warmte , kleur en intensiteit . “Birth of a universe” heeft een lekkere groove , “Occupy my mind” klinkt directer en op de derde “By heart” word je aangenaam meegevoerd . De kleine veranderingen in de sound toont dat het kwintet tot heel wat in staat is , zonder de catchy melodie uit het oog te verliezen .
Een eigen geluid dat een positive vibe uitstraalt. Ergens tussen Sweet Coffee en Zuco 103 te situeren, met een lentefris geluid.
Info https://solidspaces.bandcamp.com
Psygasus is een project van Brent Vanneste (Steak Number Eight) en Bjorn Vanbrabant . Zij laten even de donkere wolken van hun postmetal voorbij passeren in dit aangenaam luisterproject Psygasus . Het is al de tweede plaat die eigenlijk al een goed jaar oud is , maar toch verdient in de spotlight te staan .
We zitten hier in een ravesfeertje met aangename neopsychedelische, chillende grooves en ambiente , etnische soundscapes die opbouwen , aanzwellen en een hardere, fellere beats of een rockjasje aangemeten krijgen. “Hypnotic poison” brengt ons meteen in de juiste stemming en met “psychedelic pee”, “mighty mindfunk” en “cristaline” duidt het gezelschap op variaties die verbeelding en realiteit steeds doorkruisen . Puik plaatje - Bizar dat dit plaatje nu pas ontdekken .
Het debuut van Emptyhead Nation raast over ons heen .Opener “Beachy head” intrigeert door de rollende gitaren , de dreunende bas en de hitsende drums . Heerlijk zoiets . Bands als Shellac, Girls Against Boys , Tool, NIN, Jason Rawhead of een Nirvana balden hun energie samen in dit opkomend talent .
Vóór de debuutplaat lieten ze al drie songs los , “We live up to a promise” , letterlijk een kopstoot naar de WK organisatie, twee jaar terug , “Butterfly baby” en de potige OMD cover “Electricity” , ook te vinden op de plaat .
Acht gedreven, gebalde songs , die ruimte laten aan de instrumenten en met een pittige inhoud, maatschappijkritisch, waarbij ze hun woede , misprijzen, pijn uit schreeuwen, -spuwen. Sterk debuut!
Info op https://www.facebook.com/emptyheadnationband/
Opnieuw puik, stevig werk van eigen bodem! Hedonist is een trio dat uit het mooie Genk met een voorliefde voor harde gitaarrifs. De heren hebben trouwens hun sporen al verdiend bij een aantal andere verdienstelijke bands, zo speelt Roel Paulussen bijvoorbeeld voor het fijne Sardonis.
‘The Collapse’ is na een split met sludgeband Your Higness het tweede werkstuk van Hedonist. We horen een stevige band zonder al te veel poespas en zonder veel franjes. Vernieuwend is de sound va n Hedonist allerminst maar dat zal de liefhebber van een crossover van stevige metal, hardrock en rock-n-roll allerminst deren.
Referenties vind je bij fijne bands als Pantera, Channel Zero, Metallica, Karma To Burn, Motorhead en Monster Magnet.
Een bijzondere vermelding is er voor Frederik (zie ook het fijne Hemelbestormer) die een aantal machtige drumpartijen afwerkt. Wie zelf degelijke tracks als “The Urge”, “I Hedonist” en “Black Lungs” wil verkennen, surft als de bliksem naar http://ihedonist.bandcamp.com/album/the-collapse .
Flamin’ Groovies - Eindelijk in België
Flamin’ Groovies
De Zwerver
Leffinge
2016-04-28
Ollie Nollet
Een radicale koerswijziging heeft de nieuwe plaat, ‘Space age voyeurism’, van Double Veterans zo te horen niet opgeleverd. De drie hielden het opnieuw bij een pot stevig deinende psych garagerock. Ty Segall en in mindere mate Mikal Cronin en Cosmonauts leken nog steeds de grote voorbeelden en daar is absoluut niets mis mee. De gitaren van Lee Swinnen en Thomas Valckiers klonken bij momenten furieus in de telkens mooi van kop en staart voorziene songs. Aan zelfvertrouwen hadden ze ook al geen gebrek. Zo spoorde Lee Swinnen zonder verpinken het volk aan om te dansen. Zonder al te veel succes overigens maar daar zat ongetwijfeld het verdacht hoge aantal 60-plussers in de zaal voor iets tussen. Double Veterans bewezen hier nog maar eens één van de belangrijkste exponenten te zijn van de voorzichtige heropleving van de Belgische garagerock.
Flamin’ Groovies, ik vind de naam nog steeds klinken als een klok maar dat is blijkbaar niet bij iedereen het geval gezien de eerder bescheiden opkomst. Nochtans wordt de groep in sommige garagerockmiddens op handen gedragen en na hun doortocht in Leffinge weten we nu ook waarom.
Flamin’ Groovies zagen het levenslicht vijftig jaar geleden in San Francisco en maakten met o.a. ‘Supersnazz’ en vooral ‘Teenage head’ enkele gesmaakte garagepunkplaten. Toen Roy Loney in 1971 vervangen werd door de Brit Chris Wilson maakte de groep gezwind de switch naar powerpop met als belangrijkste resultaat, het door Dave Edmunds geproducete ‘Shake some action’ (1976). Vanaf de jaren ‘80 kent de band een wat sluimerend bestaan met af en toe een comeback. Sinds 2013 zijn The Flamin’ Groovies weer volop aan het touren en dat met de originele leden Cyril Jordan (zang, gitaar), Chris Wilson (zang, gitaar) en George Alexander (bas) aangevuld met drummer Victor Penalosa.
Het concert kwam wat aarzelend op gang met ondermeer de Byrds-cover “I’ll feel a whole lot better” die ze opdroegen aan Gene Clark. De stemmen leken wat last te hebben om de juiste toon te vinden en het derde nummer klonk zo melig (om eerlijk te zijn: zo hebben ze er nogal wat geschreven) dat ik het ergste vreesde. Maar zie, vanaf nr. 4 kwam de kentering met een paar heftige rock-‘n-rollsongs en enkele raak gekozen covers die niet meteen voor de hand lagen. Zo coverden ze “I want you bad” van NRBQ, een groep waarvan de plaat die ik ooit kocht niet mijn gelukkigste aankoop was maar deze song klonk wel heel ferm. Andere covers waren “Tallahassee Lassie” van Freddy Cannon en het in 1914 geschreven “St. Louis blues” van W.C. Handy dat hier een ware metamorfose onderging. Maar ook de eigen nummers bleven pal overeind staan zoals het voor The Beatles geschreven “Please please girl” (jammer genoeg waren the fab four op dat moment al vijf jaar gesplit wist Chris Wilson ons te vertellen). De stemmen mochten dan al wat geërodeerd zijn, dat waren de gitaren allerminst. Zowel Cyril Jordan ( met een pruik, leren broek en hoge hakken deed die nog een vertwijfelde poging om er uit te zien als een echte rockster maar ik vergeef het hem graag) als Chris Wilson lieten hun snaren onwerkelijk mooi klinken. Powerpop, normaal gruw ik van het woord alleen al, maar de definitie die The Flamin’ Groovies er aan gaven liet alle weerstand verdampen.
Flamin’ Groovies durven op plaat nogal eens wisselvallig klinken maar live overtroffen ze mijn stoutste verwachtingen. Een pluim op de hoed van De Zwerver die de groep eindelijk voor de eerste maal naar België haalde!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Wolfmother - They were victorious
Wolfmother
Ancienne Belgique
Brussel
2016-04-27
Wouter Verplancke
Yes! Ze zijn terug van nooit echt weggeweest te zijn!? In de tienjarige carriere heeft de Australische Wolfmother rond Andrew Stockdale een nogal hobbelig parcours afgelegd . Een pracht van een debuut die de 70s retrorock van Led Zeppelin en Black Sabbath nieuw leven inblies , een moeilijke tweede ‘Cosmic egg’ , al ruim zes jaar terug, was ook niet zonder slag of stoot. Na hun tweede cd ging de band weeral uit elkaar. Ze brachten een obscure ‘New Crown’ uit, die intens in de seventies groef. En enfin, nu opnieuw op de front , sterker dan ooit. Een nieuwe cd, ‘Victorious’, een nieuwe band.
Een matig voorprogramma (Electric Citizin) kon hier en daar het publiek bekoren. Denk een flauw afkooksel van Wolfmother en met een vrouwelijke lead. Het was niet slecht, maar wachtend op een schitterend hoofdgerecht, smaakt alles maar flauw.
Wolfmother opende sterk en gedurfd met “Victorious” de vraag of ze dit verder konden waarmaken , schoot even door mijn gedachten. De vette riffs lieten de gedachte al snel varen en overtuigden me meteen . Het geluid dat ze met drie produceerden op dit podium was overweldigend. De energieke bassist zorgde op zich al voor spektakel. Al snel schakelden ze over op gekende nummers als “New Moon Rising”, “Woman”,” White Unicorn”, etc. We hadden lang gewacht om deze nummers nog eens live te kunnen horen. Ze klonken strak en snel. De zaal ontplofte bij “Dimension” en “Joker & The Thief”. En hoewel het vooral de oudere nummers waren die de zaal tot bewegen kreeg, vielen de nieuwe nummers zo goed als nauwelijks uit de boot in deze setlist. Ze sloten perfect aan bij de vibe van het concert.
We kunnen enkel hopen dat nu deze formatie kan blijven bestaan. De combinatie met deze nieuwe drummer en bassist geeft Stockdale vertrouwen en biedt de band net dat tikkeltje meer …
Victorious- New Moon Rising- Woman- Apple Tree- Love That You Give- White Unicorn- White Feather- Caliqueen- How Many Times- Gypsy Caravan- Dimension- Simple Life- City Lights- Pretty Peggy- Pyramid- Colossal--- Vagabond- Joker&the Thief
Neem gerust een kijkje naar de foto’s
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wolfmother-27-04-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/electric-citizin-27-04-2016/
Organisatie: Live Nation
Niemand is profeet in eigen land! The Arch is daar een lichtend voorbeeld van! Oorspronkelijk uit Breendonk, bij Antwerpen, werd The Arch in 1986 opgericht. De melodieuze gothic rock werd onmiddellijk door de legendarische Ludo Camberlin (Poëzie Black, Lords of Acid, ...) opgemerkt. Na een eerste EP, « As Quiet As » , een album, en de intense band met Gerd Van Geel (CUVG) werd snel begrepen dat de redding uit het buitenland zou komen. Sindsdien is The Arch een regelmatige act van bekende festivals (M'era Luna, Blackfield, WGT, Reboot, Castle Party, BIMfest) en speelden ze in Amsterdam, Berlijn, Hamburg, Zagreb, Belgrado, Boedapest etc.
Nu, voor zijn 30-jarig bestaan, komt The Arch in grootse stijl terug en bieden ze een gloednieuw album, ‘Fates’. Naast Gerd Van Geel vinden we Ivan DC en Mr Pierre op gitaar, Ian Lambert op keyboards, elektronische drums en de mooie Chiffon's Tale als 'backing vocaliste'.
De muziek is nog steeds gebaseerd op een ‘Gothic Rock’ kern maar het geluid is geëvolueerd door moderne electro en composities die lonken naar synth-pop, EBM en de typische 'power-darkwave' die in Duitsland erg populair is.
‘Fates’ bevat 13 nieuwe songs en toont de veelzijdigheid van de band aan. Het album neemt de luisteraar mee op een reis door de 'dark' cultuur en dit met kracht en intensiteit. Het bevat meerdere potentiële alternatieve hits en 'club killers'.
De CD werd mee geproducet, gemixt en gemasterd door Kenny 'KGB' (Simi Nah): het geluid is dus perfect en krachtig naar wens! En om in de familie te blijven, komt het uit op de label van Simi Nah, Why2k, in samenwerking met Trisol.
Kortom: ‘Fates’ is een must voor fans van Gothic Rock en de donkere muziek. We kunnen verwachten dat het een internationaal succes wordt voor deze zeer sympathieke band!
Om ‘Fates’ te bestellen :
Why2k webstore :https://www.freewebstore.org/why2k-music-store/THE_ARCH_-__Fates__-_PRE-ORDER/p1524163_15749196.aspx
Amazon : http://www.amazon.de/s/ref=nb_sb_noss_2?__mk_de_DE=%C3%85M%C3%85%C5%BD%C3%95%C3%91&url=search-alias%3Ddigital-music&field-keywords=Omnimar
iTunes : https://itunes.apple.com/de/album/fates/id1091293271
The Arch :
website : http://www.thearch.eu/
Facebook : https://www.facebook.com/thearchband
(vertaling Philippe Blackmarquis - Johan Meurisse)
‘Only The Now’ is het eerste album van Tom Robinson sinds 20 jaar. De Brit maakte van eind de jaren ’70 tot halfweg de jaren ’90 hits als o.m. “2-4-6-8 Motorway”, “Glad to be Gay”, “War Baby”, “Power in the Darkness” en “Atmospherics (Listen to the radio)”. Toen stopte hij met internationale tournees en met muziek opnemen en ging hij aan de slag als presentator bij BBC-radio, dezelfde zender die eerder een aantal van zijn singles van de radio had gebannen. Vorig jaar werd hij 65 en besloot hij dat de tijd rijp was voor een nieuw album, met songs die hij al die jaren opgespaard had. Het geld voor de opnames werd bij elkaar gesprokkeld met een crowdfunding-campagne waar ook een aantal Vlamingen op intekenden. Niet verwonderlijk want Tom Robinson is hier een graag geziene gast. Ook toen hij officieel stopte met optreden, hield hij eraan nog elk jaar twee concerten te geven voor zijn fans: telkens één in de UK en één in Vlaanderen.
Tom Robinson schreef eerder reeds songs samen met o.m. Peter Gabriel en Elton John. Voor ‘Only The Now’ ging hij nog verder terug in de tijd en kwam hij o.m. uit bij Tom McGuiness van Manfred Mann met wie hij “Never Get Old” schreef en “In My Life”, een hier ietwat overbodige cover van The Beatles. De gastbijdrages komen van een mengeling van oude gloriën als punklegende TV Smith en folkies als Billy Bragg en Martin Carthy en ‘nieuwkomers’ als Nadine Shah, rapper Swami Baracus, Lisa Knapp en Nitin Sawhney. Drummer Andy Treacey speelde eerder reeds op albums van o.a. Faithless en Dido. Gitarist Adam Philips is een oudgediende in de band van Robinson. Twee acteurs mochten een bijdrage inspreken: Colin Firth (Bridget Jones’ Diaries, the Kings’ Speech) mag een stukje radionieuws debiteren en Ian McKellen (Magneton in de X-men-films en Gandalf in The Lord of the Rings) mag God een stem geven en doet zelfs een duet met Robinson in “One Way Street” . Wie behalve Tom Robinson zelf nog het meest zijn stempel kan drukken op dit album is producer Gerry Diver. Die speelde ooit nog bij Shane McGowan & The Popes en speelt – ook op dit album – een hele reeks folk-instrumenten, die heel wat nummers een frisse toets geven. Hij was eerder reeds producer voor Lisa Knapp en folkie Christy Moore.
“Diver” laat Robinson een eerste keer schitteren in openingstrack “Home in the Morning”, een nummer dat zonder twijfel een nieuwe klassieker of minstens publiekslieveling wordt in het reeds goedgevulde oeuvre van Tom Robinson. Andere hoogtepunten zijn “Don’t Jump, Don’t Fall” (een duet met Lee Forsyth Griffiths over zelfmoord bij volwassen mannen) en “Risky Business” (over de bankencrisis).
Robinson slaagt er telkens in om ook moeilijke onderwerpen heel helder en begrijpelijk in een song te gieten. Zo ook in “Merciful God”, over godsdienstwaanzin, of “Mighty Sword” of “Justice” over klassenjustitie. Het toont dat Tom Robinson nog steeds bij de les is inzake songschrijven en inzake het blootleggen van problemen in de maatschappij.
Ouder worden is één van de vaste onderwerpen voor Robinson. Eerder coverde hij bv. reeds “Les Bourgeois” van Jacques Brel en schreef hij “Winter of ‘79”. Voor ‘Only The Now’ vertaalt zich dat in het voor heel wat oudere fans herkenbare “Never Get Old” en het olijke “One Way Street”.
Soms lijdt de plaat wat aan overdaad. “Holy Smoke” en “Cry Out” hadden misschien nog beter uit de verf kunnen komen met een meer minimalistische aanpak. En in “The Mighty Sword Of Justice” raakt steelpan-legende Frank Rollock nagenoeg volledig ondergesneeuwd in het geheel.
Maar alles bij elkaar is dit een terugkeer door de grote poort van één van de beste Britse songschrijvers.
Fleddy Melculy is de nieuwe band van Jeroen Camerlynck van De Fanfaar. Met De Fanfaar spelen ze als band in het Brussels dialect of als begeleidingsband van Urbanus. Jeroen zocht ook nog een uitlaatklep in veel hardere nummers en dat doet hij voortaan via Fleddy Melculy. Ze omschrijven zichzelf als 'de buitenechtelijke zoon van Lars Ulrich en Lita Ford’.
De eerste EP van Fleddy Melculy heet ‘Wat de Fok?’ en telt met de intro erbij zeven nummers in het Nederlands die zich ergens tussen metal en hardcore ophouden en soms flirten met black-metal. Single “T-shirt van Metallica” is een sneer naar mensen die een t-shirt van Metallica of the Ramones kopen enkel omdat ze dat mooi vinden, zonder te weten waar die bands voor staan. De single werd al opgepikt door Studio Brussel en het gezelschap mag deze zomer reeds spelen op Graspop, Rock Zottegem en Zwarte Cross in Nederland.
De titels van de andere nummers spreken voor zich: “Ik ben mijn sleutels kwijt”, “Brood”, “1 noot”, “Het is wat het is” en “Ik haat jazz”. Soms staat de slechte verstaanbaarheid de grap in de weg en moet je er maar op rekenen dat je de lyric-video vindt op YouTube, maar muzikaal wordt hier steeds op hoog niveau gespeeld. Fans van Clement Peerens Explosition, Belgian Asociality, The Evil Ponys of de Heideroosjes zullen hier zeker hun gading vinden.
‘Rage of Gods’ is een uitstekend power-/thrash-album van de band PatriarcH uit Herenthout. De band bestaat al sinds 1988 en kende zoals zoveel Vlaamse metalbands heel wat bezettingswissels. Hun eerste album brachten ze in 1990 uit bij het Duitse Shark Records, de platenmaatschappij die een jaar later ook het eerste album van Channel Zero uitbracht. PatriarcH heeft evengoed veel muzikaal talent in huis en dat krijgt op Rage of Gods, in eigen beheer uitgebracht, alle kansen om zich te tonen. In sommige up-tempo songs komt PatriarcH in de buurt van het vroegere werk van Metallica of Iced Earth, met dank o.m. aan de stem van Kevin Vangelooven.
Rage of Gods is het eerste volledige album sinds ‘Mankind = the virus’ uit 2008 en herneemt vier songs van de EP ‘The Red Cord’ uit 2013. Openingsnummer en titeltrack “Rage of Gods” is een prima introductie. Een gelaagde en brutale song met een mooie opbouw, thrash metal volgens het boekje. “Born Without a Face” en “The Phenomenon of Thought” trekken die lijn van thrash met een stevige knipoog naar epische power metal door en laten een ervaren band horen die nog steeds met plezier en overtuiging muziek maakt. Een dikke pluim ook voor Ruben Muylemans, zoon van gitarist Freddy Muylemans, die als invallende drummer zowat elke song inspeelde. Luc Seeuws, de nieuwe drummer, hoor je enkel op het nummer “The Red Cord”.
“Neverwhere” kreeg een mooie intro en is een nummer dat het bij optredens zeker goed zal doen. De hoge kwaliteit zakt een beetje in de volgende nummers, maar de afsluiters “Disclosure” en “The Sealed Tongues of Wisdom” maken dat opnieuw goed. Rage of Gods is een fijne plaat voor iedereen die thrash en power metal kan smaken.
Jungle By Night is een Amsterdams collectief die al toe is aan hun vierde plaat en met deze wekken zij –terecht - onze interesse op . Een instrumentaal plaatje die lekker heupwiegend klinkt , en de dansspieren durft aan te spreken . Ze verkennen muzikale horizonten binnen een afrobeat geluid. Een sfeervolle , frisse , aanstekelijke groove in elf nummers die uiterst aangenaam, warm , zwoel , ontspannend zijn en grossiert in jazz, funk , afro , 70s psychedelica en folk . Ze voeren ons mee door zwevende keys , leuke gitaarlijntjes , diepe basses, dwarrelende blazers en stuwende , opzwepende percussie en conga’s . Een song als “Caldera” intrigeert door de verrassende wendingen , maar met “The Ottoman Highlands”, “Morning stretch” hebben we de ideale geleiders van deze nieuwe plaat !
De Britse Jamie Woon nam de tijd te werken aan de tweede cd ‘Making time’. Vier jaar zaten er tussen ‘Mirrorwriting’ en deze nieuwe. Hij werd in 2011 samen met James Blake uitverkozen tot de BBC sounds. Hij bracht pop, soul, trippop en r&b in een lichte dubstep swing’n’groove . De songs ademden een nachtelijke sfeer uit; broeierige, warme , sfeervolle songs onder z’n zachte, zalvende, soepele stem.
Het concept is eigenlijk niet veel veranderd . Met opener “Message” word je al gauw ondergedompeld in die kenmerkende donkere flow, sfeer & groove . Samen met “Sharpness” “Dedication” en de puike single “Celebration” vormen zij het toegankelijke luik op de plaat . Verder overtuigt Woon met een creatieve , grillige ritmiek en dan borrelen hier ”Movement”, “Litte wonder” en “Lament” op , als een aanvoelende nightshift .
Woon plaatst de sfeerschepping naast elkaar , zorgt voor een unieke klankkleur, en brengt opnieuw een verrassend goede plaat uit .
The Chills zijn nu terug , een must voor elke indie liefhebber . Een evenwichtige Martin Phillips is na al die jaren terug op het voorplan na een nogal bewogen leven, kun je zeggen.
Even voorstellen ? The Chills waren in de overgang van de 80s naar de 90s één van die muzikaal goed bewaarde geheimen in die opkomende indiescene . Inderdaad, met bands als Galaxie 500, Pale saints, Yo la tengo , The Serenes en The Clean hadden zij een bepalende invloed in navolging van een Feelies en Velvet Underground.
Ze zorgden voor licht sprankelende , zomerse droompop , die met de jaren onderkoeld gevoelig klonk. Eenvoudige licht huppelende , dromerige melodieën , geleest op dat kenmerkende indringende gitaarspel, ondersteund van keys , een diepe basstune en frisse drumritmes. Ze leverden drie overtuigende albums af (‘Brave words’, ‘Submarine bells’ en ‘Soft bomb’) naast een reeks EPs uit de 80s . “ House with a 100 rooms” , ”The male number from the ID” en “ I love my leather jacket” zijn er drie die we hier even ophoesten . Maar check vooral het indrukwekkende “Pink frost” naast de gekende hitsingle “Heavely pop hit”.
Phillipps , 52 intussen , schreef wel af en toe iets, bracht met mondjesmaat iets uit , maar nu pas na 19 jaar hebben we een full album , dat een hechte indruk nalaat . ‘Silver bullets’ , met een jonge begeleidingsband achter zich, sluit naadloos aan op het oude werk . Elk minuscuul geluidje van de oude Chills beheersen ze . “Underwater wasteland”, “Pyramid moon/when the poor can reach the mood” en de titelsong kenmerken nu net dat geluid perfect van subtiele, verfijnde, beklijvende , pakkende tunes ! Af en toe is er een breder klankenpalet , dat mooi verweven is in die indie.
Een uiterst genietbare dromerige plaat die we als een gelukkig weerzien ervaren
Op Boomtown gaven ze in de zomer van 2014 nieuw teken van leven . Een nieuwe jeugd kan worden aangevat!
Nederlands 
Français 
