Roots & Roses Festival 2019 - Alweer een schot in de roos
Roots & Roses Festival 2019
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
2019-05-01
Lode Vanassche

Het uitverkochte Woodstockje voor hipsters was dus alweer een schot in de Roses. Het werd verzamelen geblazen voor alle roots en americana liefhebbers op de enige dag dat de Walen werken (lol). De koperen ploert deed zijn werk goed en de dorpelingen zorgden alweer voor een fantastisch onthaal, mattentaarten en legio lokale producten. Een dikke pluim voor het meest ecologische en milieuvriendelijke festival in deze contreien, Roots & Roses Festival!

The Courettes - Een Deense drummer en een Braziliaanse schoonheid op gitaar (Flavia en Martin Couri) geven er een serieuze lap op . Oer garagerock die die een boost aan je adrenalinehuishouden geeft. Prachtige opwarmer met een mokerdrum en rauwe vettige fuzzy gitaarriffs. Martin slaat zich de pleuris en Flavia presenteert haar versie van de fifties girlpop. Of nee, girl power.

The Sadies hebben al hun sporen verdiend bij Andre Williams en dé John Spencer. Deze Blues Explosion adepten beloofden dus veel goeds met hun countrypunk, americana en garagerock. De organisator wist me te vertellen dat Oppersadie Mr Good zijn dagje niet had. We moeten hem gelijk geven. De band was duidelijk niet in de stemming en stonden zo maar hun ding te doen. Je kon zich even afvragen of Mister Good al dan niet zou wachten met sterven tot na het optreden. Nochtans is voor deze heren het podium hun natuurlijke biotoop. Luister maar even naar hun liveplaat ‘The Sadies Live in Concert Volume One’.

Wat moet je verwachten van een troep Italianen die zich Calibro 35 noemt? Alternatieve instrumentale oerfunk van een fantastisch hoog kaliber dus die onze rootsliefhebbers met verstomming slaan.  Als je samenwerkingen met bekende artiesten zoals PJ Harvey, Mike Patton, Stewart Copeland, Daniel Johnston, John Parish, Jane Birkin op je CV kan zetten, mag je gewag maken van supertalenten. Zappafunk bestaat. Deze virtuoze academici brengen een soundtrack van georganiseerde chaos. Na een atmosferische intro mengen ze eigen composities met heerlijke interpretaties van gekende thema’s. Massimo verwisselt van gitaar en keyboards en de ongelofelijk virtuoze saxofonist speelde eventjes tegelijk sax en keyboards.
Topmuzikanten die nadien pretentieloos op de weide rondlopen, je zou voor minder. Ga zeker kijken als ze ergens in je buurt spelen.

Spinal tap met Endless Boogie. Een groep die velen zal bekoren en velen niet zal bekoren. De lang grijsharige besnorde Paul Major kwam in zijn eeuwig gestreept T-shirt even jammen. Het eerste nummer bestond uit een tweeëntwintig minuten durende solo met als begeleiding een constant aangehouden mi. Laten we het nummer “E majeur” noemen. Het volgende nummer was een variant hierop in de sol. Laten we het nummer “G majeur” noemen. Er is me net iets te veel psychedelische jamrock om van blues of boogie te kunnen spreken. Toch jammer dat ze hun bandnaam halen uit een album van de grote John Lee Hooker, vanwege geen associatie.

Dave Eugene Edwards kwam met zijn Wovenhand verrassend hard uit de hoek. De hel en de verdoemenis van Gods gesel wordt achterwege gelaten. Toetsenist Matthew geeft aan de heavy benadering een sfeervolle…euh toets. Edwards typische stem en typische gitaarsound blijven bezwerend . Graag knipoogt hij ook naar zijn collega koorknaap Nick Cave van de vroegere jaren. 
Edwards bespeelt afwisselend zijn gitaar en banjo en brengt op indringende wijze zijn onheilspellende boodschap over op het publiek dat ademloos toekijkt. Een heel begeesterde set met een weliswaar beperkte interactie met het publiek. Niet te missen zware kost voor dit fantastisch festival.

Vaste klant Jon Spencer neemt je met zijn Hitmakers met de vingers in de neus en op één been mee in een pure energietrip mee en laat je niet meer los. De ene explosie na de andere volgt en even tot adem komen wordt het publiek niet toegestaan. Mister Coolness  met een aura van jewelste is vergroeid met zijn gitaar en bespeelt de stomende tent als een ware volksmenner. Wat je allemaal kan met een basic instrumentarium. Met opener “Trash Can” namen Jon,  drummer M. Sord , toetsenman Sam Coomes en  Bob Bert ( hamers, vuilnisbakken en oud metaal) meteen de juiste groove die heel de set werd volgehouden. Voor de zoveelste keer wordt een stomende tent achter gelaten na de even zoveelste sensationele act.

Familie Kitty Davies and Lewis is zowaar de revelatie van Roots. De souplesse waarmee ze van instrumenten wisselen is zonder weerga. Hoewel dit de vaart in het concert wat tempert. Heerlijke boogiewoogie waar Jools Holland een arm voor veil heeft en dan alles nog eens perfect beheersen. Dit is het ultieme bewijs dat talent in de genen zit. Kitty, Daisy en Lewis betreden het podium, bijgestaan door Daddy Grazz op akoestische gitaar en moeder Ingrid Weiss op contrabas en weten meteen te overtuigen met heerlijke eigen versies van klassiekers en muzikale uitstapjes. It’s a family affair and the girls have fun. Special guest ‘Tan Tan’ Thornton zorgt voor een Jamaicaans sausje. Voor de zoveelste keer wordt een stomende tent achter gelaten na de even zoveelste sensationele act.

Wat moeten we nog schrijven over de belichaming van de Belgische rock ’n roll The Black Box Revelation? Paternoster had er meer dan zin in , was goed bij stem en beheerst en bespeelt het publiek door “Warhorse” een keer of zes te hernemen. Dit duo kan intussen containerparken vullen met scherven van de potten die ze gebroken hebben. Voor de zoveelste keer wordt een stomende tent achtergelaten na de even zoveelste sensationele act. En ja, ik val in herhaling.

De naam CW Stoneking klinkt als een katoenplukkende Mississippi bluesneger , speelt als een Puerto Ricaan een is de facto een enthousiaste jongeling van 46 die er in slaagt om op Roots een charleston sfeertje te creëren met zijn raspende rock en blues met vandaag een latino tintje. Opener “Early in The Morning” zet meteen de toon. Eens de juiste toon en sfeer gezet is er geen enkele leegte of zwak moment te bespeuren. Meer nog, die gast valt niet in een vakje te stoppen. Muzikaal vakmanschap heet men dat. Voor de zoveelste keer …

Met opgeladen muzikale batterijen keren we huiswaarts.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Roots & Roses, Lessines

Les Nuits Botanique 2019 - Portland - Voor de poort van het Beloofde Land
Les Nuits Botanique 2019
Botanique (Rotonde)
Brussel
2019-04-30
Robbe Rooms

In 2018 won Portland De Nieuwe Lichting en sindsdien gaat het goed met de band. Radiohitjes als “Lucky Clover” en “Pouring Rain” zorgen ervoor dat al vele zaaltjes volliepen. Hetzelfde geldt voor de Rotonde in de Botanique gisterenavond. Sarah Pepels en Jente Pironet staan erom bekend dat hun stemmen mooi samen gaan en de subtiliteit die zich verschuilt in hun rustige muziek. Ondanks dat de band nog redelijk nieuw is in het Vlaamse muzieklandschap weten ze al een tijdloze sound te creëren. Eentje die doet verlangen naar meer.

Het publiek wordt vandaag opgewarmd door Condore. Voor wie het het trio uit Luik niet kent: denk Agnes Obel met drie Agnessen en hier en daar een elektronische invloed. Vandaag brengt het trio hun debuut EP uit, waarvan we verschillende nummers en meer te horen krijgen. De pianomuziek doet soms denken aan een sprookje met drie prinsessen. Het respectvolle publiek geniet van de magische pianomuziek en de meerstemmige harmonieën. ‘J’espère que vous ne nous trouvez pas ‘boring’ ‘, klinkt het voor “Boring”, maar de netjes afgewerkte muziek weet het publiek te boeien.

Portland staat voor het eerst in de Botanique en dat vinden ze zelf een belangrijke mijlpaal in hun carrière. Meteen begint de band met één van hun bekendste nummers: “Lucky Clover”. Zo hebben ze de Botanique mee en al snel volgt “Expectations” waardoor er wat meer energie op het podium en in de zaal komt. Door de mooie lichtshow in de prachtige, ronde zaal beleven we een magische avond. De stemmen van Sarah Pepels, Jente Pironet en de twee overige bandleden blenden ook live mooi samen. Hoewel dit vele malen gedemonstreerd wordt, valt het pas voor het eerst echt op tijdens de a capella outro van “Ally Ally”. Zalig. Het voelt alsof engelen voor ons zingen. Als Jente ons eraan herinnert dat de band over enkele maanden hun debuutalbum uitbrengt, beginnen we al af te tellen.
Een nummer dat waarschijnlijk niet op dat album zal verschijnen, maar wel een hoogtepunt is tijdens het optreden is de cover van “Matilda”. Het Alt-J nummer klinkt nog magischer dan het origineel. Een paar keer speelt Portland een instrumentaal nummer waardoor we bijna vergeten hoe hemels de meerstemmige zang van de band wel niet is. Als zanger/gitarist Jente het woord neemt merken we hoe down to earth de band is. De band maakt er niet heel veel woorden aan vuil, maar ze bestempelen dit optreden wel als het leukste dat ze ooit hebben gedaan.
De keren dat we ‘oeeeee’ of ‘aaaaah’ te horen krijgen, is niet op één hand te tellen. Vooral tijdens “Lady Moon” komen er veel klanken zonder betekenis. Met een lange bluesachtige intro sluit de winnaar van De Nieuwe Lichting af met “Pouring Rain”. Na de hit komen Sarah en Jente nog terug voor een ingetogen nummer waarop ze alleen begeleid worden op de gitaar.
Door de muziek van Portland en de sfeer die de Rotonde met zich meebrengt, krijgen we het gevoel dat we ons in het Beloofde Land bevonden. De rustige, subtiele muziek, de meerstemmige harmonieën en de schoonheid van de bandleden en zaal voelen allemaal wat hemels aan. Met hier en daar een kleine blues invloed wordt de muziek van Portland tijdloos. Dit is ongetwijfeld slechts het eerste van vele optredens in de Botanique voor het duo. Afsluiten doen we met de woorden van Jente: ‘Merci en hopelijk tot snel’.

Portland speelt deze zomer onder andere op Rock Werchter en Pukkelpop en op 8 november schittert Portland in de AB te Brussel.

Met dank aan Dansende Beren  http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)

Les Nuits Botanique 2019 - Lambchop, The Colorist Orchestra & Howe Gelb

Howe Gelb, wiens onvermoeibare muzikale zwerftochten vanuit thuisbasis Tucson Arizona een paar jaar geleden zelfs tot in Oudenaarde of all places reikten, had naar Les Nuits Botanique voor de verandering The Colour Orchestra meegebracht. A match made in heaven, bleek al vlug.
Op zijn gezapigst klonk deze achtkoppige multi-instrumentale begeleidingsband met onconventionele slaginstrumenten als één of andere exotische cocktail band uit Puerto Rico of Uruguay, we willen ervan af zijn, maar als Howe naar het eind van de set toe zelf zijn gitaar omgorde doemden al vlug de contouren van een in de zon zinderend woestijn landschap op. En dat pal in de doorregende, groene tuin van de Botanique, waar de buxussen ondanks de klimaatverandering gespaard gebleven waren van ongewenste rupsen.
Merkwaardig genoeg en ondanks zijn baanbrekend werk met Giant Sand nog steeds een nobele onbekende voor velen, voor anderen nu al een levende legende dankzij knappe collaboraties met stadsgenoten Calexico of Queens of The Stone Age. Als geen ander sloeg deze übercoole cowboy in maatpak en met zijn in tequila gedrenkte stembanden er ook nu weer in om de desert vibes in zijn songs te laten nazinderen.
The Colorist Orchestra & Howe Gelb (8/10).

Plaatje opnemen, toerneetje doen, vervolgens nog een plaatje opnemen en opnieuw een toerneetje doen… Dat Lambchop te eigenzinnig en koppig is om nog mee te draaien in dit klassieke promotie circus zal niemand verbazen. Maar dat Kurt Wagner en zijn kompanen, één enkele uitzondering niet te na gesproken, hun recente, door elektronische experimenteerdrang gekenmerkte album ‘This (Is What I Wanted To Tell You)’ in een nieuw, vrijwel onherkenbaar jasje staken op Les Nuits Botanique hadden we nu ook weer niet meteen verwacht.
Niet dat ze daarom aan kwaliteitsvolle songs verlegen zaten trouwens. Al sedert medio de jaren ’90 timmert dit gezelschap uit Nashville, Tennessee gestaag aan een unieke muzikale weg, waarbij ze niet alleen qua samenstelling maar ook op het vlak van muzikale invloeden voortdurend evolueren en innoveren. Ooit heeft een slimme mens de term ‘Alt Country’ uit zijn hoed getoverd, om vervolgens Lambchop prompt tegen wil en dank tot vaandeldrager van dit genre te bombarderen.
Uit nummers als “Crosswords, Or What This Says About You”, “The December-isch You” of “In care of 8675309” werden wijzelf die avond alleszins niet veel wijzer over waar die term anno 2019 precies voor staat. Country? Niet echt, behalve die slide gitaar. Bluesfolk? Mwja. Maar misschien toch nog eerder jazz, vooral omwille van de vinnige, dubbele percussie, de geïmproviseerde piano intermezzo’s en de saxofoon die het optreden af en toe in een melancholisch sfeertje onderdompelde.
Al blijft hét handelsmerk van Lambchop natuurlijk het kurkdroge gecroon van frontman Kurt Wagner, die in de voetsporen van artiesten als Kanye West en Bon Iver ietwat verassend de stemvervormer autotune aan zijn speelgoedcollectie had toegevoegd. Het gaf alleszins blijk van lef en branie - kun je nog harder vloeken in de (alt) country kerk? - maar het begon naar het eind van de set ook wat te vervelen. Dat Kurt Wagner’s charismatische uitstraling rond zijn zestigste met baseball petje en grijs gilletje niet echt overrompelend was hielp ook niet echt.
Conclusie: een vernuftig en geïnspireerd concert waarbij het vakmanschap primeerde op de emotionele beroering. Een ingenieu(r)s optreden voor en door muzikale nerds zeg maar. En gelieve ons nu te willen excuseren want we moeten nog een beetje gaan studeren
Lambchop (7/10).

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)

Groezrock 2019 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival - In de stille kempen was weer luide muziek te horen!
Groezrock 2019
Festivalterrein
Meerhout
2019-04-26 + 2019-04-27
Jan Troch en Hans De Lee

Na een weloverwogen sabbatjaar en een indoorversie eind 2018 stond afgelopen weekend, tot groot jolijt van menig punkrockliefhebber, opnieuw een full size versie van het gekende Groezrock op het programma. Traditioneel wordt met dit 2-daags festival het binnenlandse outdoor concertseizoen met veel zalig lawaai ingezet.
De organisatoren trokken bewust de kaart van nieuw aanstormend talent uit het punkrock en hardcore genre, aangevuld met een aantal topbands uit eigen land, een aantal oude gloriën en ook bands die heel duidelijk buiten het traditionele genre kleurden.

dag 1 - vrijdag 26 april 2019
Deze gedurfde en aanstekelijke mix bracht vrijdag zowat 6000 enthousiastelingen naar de festivalweide die gevuld was met 5 podia, een koel briesje en een zeer schuchtere zon die pogingen ondernam om door de wolken te breken, met wisselend succes.   Het bleef echter gans de dag droog en dat was de vorige versie (2017) absoluut niet het geval.

Op de mainstage mocht Eskimo Callboy (DE) de spits afbijten.  We konden nog net zien hoe ze op het einde van hun set het vroege publiek trakteerden op een soort disco punkrock of electro hardcore.  De mengelmoes van stevige beats , vette gitaarsound en duo zang zorgde er  voor dat sommige fans toch al vroeg op de dag een jumpsessie inzetten en meebrulden op de tonen van het nummer “MC Thunder”, terwijl een confettikanon zijn werk deed en het optreden feestelijk werd afgesloten.

Op de redbull stage mocht Access Unlocked (BE) een thuismatch spelen.  Deze jonge kerels uit Tessenderlo en omgeving brachten een keiharde portie metalcore naar voor met veel lef en overtuiging.  Melodieuze stukken werden vakkundig afgewisseld met breaks en heavy uitbarstingen die typisch zijn in het genre.  Net als bij Eskimo Callboy stonden 2 zangers in voor de vocalen, zei het hier iets brutaler en agressiever gebracht. Veelbelovende band!

Intussen ontving de revenge stage het uit de VS afkomstige Backtrack.  Een band die al sinds 2008 staat voor een echte old school en moddervette hardcoresound.  De tent was behoorlijk goed gevuld en voor het podium speelde zich een wild feestje af, terwijl erop zanger James Vitalo onophoudelijk rondhoste en zijn teksten uitspuwde alsof zijn leven ervan afhing.  Intens optreden!

Fleddy Melculy is zijn stadium van ééndagsvlieg en grappige metalact al heel lang ontgroeid en mag intussen beschouwd worden als een volwaardige en vrij professionele metalband met 3 CD’s op hun palmares (2 albums + 1 live) en een hele winkel bijhorende merchandise.  Hun plaats op de mainstage was gedurfd maar ook wel terecht.  Hun muziek past misschien eerder op de affiche van Graspop of Alcatraz doch dankzij een knappe set vol overgave en humor gebracht werden ze onmiddellijk in de armen gesloten van het Groezrock publiek en mochten ze rekenen op een zeer positieve respons.  Helemaal op het einde mocht ‘Roger de festivalman’ mee op het podium om de pret compleet te maken.

Op de redbull stage kreeg alweer een band van eigen bodem de kans om hun talenten te tonen aan het grote publiek.  STAB uit Kortrijk viel ditmaal de eer te beurt en ze grepen die met beide handen!  Strakke en loeiharde hardcore knalde de weide in en blies het publiek moeiteloos omver.  De band die al sinds 2006 actief is en reeds 4 CD’s uitbracht, palmde complexloos het podium in.  De 2 brulboeien van dienst, Jeroen en Tom, wisselden elkaar perfect af en tilden het concert naar een hoog niveau.  Een originaliteitsprijs zit er misschien (nog) niet in voor deze gasten maar absoluut een band die te volgen is!  Check zeker hun laatste CD ‘Snakes’ (slechts enkele weken uit) en de single “Black Snow”.

The Word Alive was voor mij een nobele onbekende.  Toch wel verrassend dat dit gezelschap uit Phoenix Arizona mocht optreden op de mainstage.  De tent was jammer genoeg vrij leeg toen de band het podium betrad.   Enkel de eerste paar rijen vooraan waren bevolkt met zo’n 150 à 200 fans. De groep bestaat blijkbaar al sinds 2008, bracht tot op vandaag 5 CD’s uit en speelt een soort van moderne melodieuze gepolijste metalcore.  Wat meteen opviel was de prachtige stem van frontman Tyler Smith.  Wat een bereik heeft die kerel zeg!  En met welk gemak schakelt hij feilloos over van cleane zang naar grunts en screams.  Wat mij betreft de beste stem van het festival al zullen de meningen hierover ongetwijfeld verdeeld zijn.  Het nummer “Misery” vatte het optreden mooi samen…een supervette song die zowel melodie, kracht, lawaai en breekbaarheid in zich bleek te hebben.  Volgende keer in een kleinere tent en met iets meer volk en dit wordt top!

Tijd voor een oude bekende op Groezrock, Trade Wind, het zij-project van Stick To Your Guns frontman Jesse Barnett.  Al tapt de groep uit een heel ander vaatje dan STYG, ook hier gaat het om een portie kwaliteitvolle herrie, zei het meer ingetogen en gevoeliger.  Trade Wind brengt eerder ‘rustige’ atmosferische muziek die soms doet denken aan Deftones.  Al moet je ‘rustig’ hier in de juiste context plaatsen : ingetogen stukken worden knap afgewisseld met krachtige hardcore/rock uitbarstingen gedragen door de veelzijdige stem van Jesse.   De band speelde enkele nieuwe nummers van de langverwachte en pas verschenen CD ‘Certain Freedoms’ maar het waren toch vooral de oudere nummers zoals “Lowest Form” en “I hope i don’t wake up” die het meest beklijvend klonken en op de grootste respons van de fans konden rekenen.

Op de mainstage trok Emmure rond 20u een heel solide wall of sound op met mature, snoeiharde en retestrakke metalcore!  Het heerschap uit New York gaat al meer dan 15 jaar mee en heeft met frontman Frankie Palmeri een wel heel zelfzekere zanger in de rangen.  Hij ontbond foutloos zijn vocale duivels op de (amper) voor de helft gevulde tent, geflankeerd door zijn orkest dat flirtte met de (oor)pijngrens.  Snelle ritmische metalgeluiden haalden de bovenhand in het repertoire van Emmure.  Het deed bij momenten zelfs even aan Fear Factory denken, zeker wanneer op de achtergrond ook een subtiel vleugje electro werd verweven in de knappe sound.  Sterk optreden!

Obey The Brave uit Canada mocht aantreden op de revenge stage.  We konden nog net het einde van hun set meepikken en stelden vast dat hun loodzware en lekker logge hardcore enorm werd geapprecieerd door een heel beweeglijk publiek.  Stagedivers en circle pitters wisselden elkaar ononderbroken af op de tonen van straffe nummers als “Get Real” en slotsong “Full Circle”.  Met hun doortocht op Groezrock sloten de heren van Obey The Brave hun tour af.

Uit Nederland kwam Tusky met een smakelijke portie ouderwetse punkrock op de proppen.  Aanstekelijke nummers met een rotvaart gebracht op een amusante manier, inclusief zanger met een hippe pornosnor.  Deze zomer kan je de band ook nog op Retie Rockt gaan aanschouwen.

Stilaan viel de eerste festivaldag in zijn finale plooi en kwamen samen met de invallende duisternis ook de headliners naar boven.
Op het hoofdpodium maakte iets na 21u00 Stick To Your Guns zijn intrede.  De heren stonden al eerder op de affiche van Groezrock en hadden sindsdien alleen maar aan populariteit gewonnen.  De stem van zanger Jesse Barnett was al goed opgewarmd dankzij het eerdere optreden van Trade Wind, maar ook de andere leden van de band hadden er duidelijk zin in en trapten hun set af met de klassiekers “What choice did you give us” en “We still believe”.  Meteen het sein voor het publiek, de tent was voor zo’n 60% gevuld, om er eveneens van bij de aanvang stevig in te vliegen en mee te brullen en bewegen alsof het hun laatste concert was. “Married to the noise” een lovesong volgens Barnett,  en “Such Pain” volgden in ijltempo.  Net als “Against them all” en een paar andere sterke songs waarbij de frontman eens te meer zijn klasse en zijn veelzijdige stem kon etaleren.  Keer op keer slaagt hij erin de nodige energie over te brengen op het publiek en met hen een band te creëren door ze een geweten te schoppen en ze mee te trekken in zijn verhaal.  Naar het einde van de set konden “Amber” en “Nobody” natuurlijk niet ontbreken en zong iedereen aanwezig in de tent uit volle borst mee. Wat een heerlijke adrenalinestoot is een optreden van STYG toch altijd!  Opvallende vaststelling was dat van het laatste album ‘True View’ slechts 2 nummers de set haalden : “Married to the noise” en “Doomed by you”.

In de Back 2 Basics tent was het de beurt aan Deez Nuts (AU) om de boel op stelten te zetten.  Het kostte de bende uit de buurt van Melbourne weinig moeite om in dat opzet te slagen.  De tent was tot de nok gevuld en bij gebrek aan front was het een komen en gaan van stagedivers op het podium.  Zanger JJ Peters kon het wel appreciëren en begon het optreden met de gouwe ouwe van de band “Stay True” (2008).  Zijn rauwe, doorleefde stemgeluid herken je uit de duizend en geeft Deez Nuts die typische sound die hen onderscheidt van vele andere hardcore combo’s.  Ook de subtiele verwijzingen naar hip hop maakt hun geluid vrij uniek.  Het nummer “Love hate” illustreerde mooi waarvoor Deez Nuts naar Groezrock gekomen was: een keihard feestje met veel decibels en fun!

Coheed and Cambria was toch wel een buitenbeentje op de affiche van 2019.  Met hun vernuftige mix van (prog)rock en metal komen ze allicht weinig voor op de wishlist van de meeste punkrock en hardcore liefhebbers.  Dat bleek ook uit de zeer lage opkomst in de grote tent en de makke sfeer voor het podium.  Het viertal uit Nyack (New York) timmert al sinds 1995 aan de weg en heeft tot op heden 9 studio albums uit en massa’s live ervaring.
Dat het stuk voor stuk klassemuzikanten zijn bewijzen de nummers van de laatste plaat ‘Vaxis - Act 1, the unheavenly creatures’ moeiteloos.  Allemaal sterke composities die heel knap in elkaar zitten qua opbouw en met veel oog voor detail uitgewerkt zijn, maar ook telkens vrij lang duren en eerder complex in elkaar zitten. 
Heel wat anders dan het traditionele ‘one two three four’ en weg zijn wij voor maximum 2 minuten aan simpele punkrock… Hoewel zanger Claudio Sanchez (met de ‘breedste’ mannelijke  haardos ooit op een podium) en de zijnen hun stinkende best deden om het publiek te vermaken, slaagden ze daar amper in en kabbelde het optreden eerder sfeerloos door naar het einde.  Jammer, maar niet geheel onverwacht.

Als afsluiter van de dag stond het, in New York ontstane, Jawbreaker geprogrammeerd.  Alweer een niet zo voor de hand liggende en best gedurfde keuze, aangezien de band enkel tussen 1986 en 1996 actief was, maar daarna volledig van het toneel verdween tot 2017.  In die eerste 10 jaar bracht Jawbreaker 4 albums uit vol potige old school punk rock en was de band vrij populair.  Ze mochten zelfs in 1993 mee als support voor de ‘In Utero’ tour van Nirvana. 
Na tal van onenigheden in de band en zelfs een handgemeen op het podium tussen zanger/gitarist Schwarzenbach en bassist Bauermeister werd beslist om er in 1996 mee op te houden.  Tot in 2017 plots terug sprake was van de band.  Aanvankelijk ging men het houden bij een paar reünie concerten maar door het enorme succes werden al snel plannen gemaakt voor een tour en zelfs een nieuwe plaat voor het eerst in meer dan 23 jaar. 
Het Europese luik van de tour bracht Jawbreaker dus op het hoofdpodium van Groezrock waar ze de eer hadden de eerste festivaldag muzikaal af te ronden. 
Door hun relatief beperkte bekendheid bij het jonge publiek en door de stevige concurrentie van de Belgische trots in zwar(t)e metal,  Amenra (Back 2 basics podium) bleek ook voor Jawbreaker de grote tent, waarin de mainstage opgesteld stond, veel te ruim.  De tent was amper voor de helft gevuld, veelal door iets ‘oudere’ punkrockers die die leuke band van zoveel jaar geleden nog wel eens wilden zien en horen. 
En deze fans van het eerste uur werden op hun wenken bediend.  Jawbreaker zette een heel degelijke show neer!  Zonder veel poespas en overbodige effecten op het podium, maar met 3 ervaren rotten die met veel plezier een lekkere reeks ouderwetse punkrocksongs door de speakers joeg. 
De echte fans reageerden positief op deze brok nostalgie, nieuwsgierige muziekliefhebbers moesten ook toegeven dat deze heren ondanks hun leeftijd nog rockten als de be(e)sten .
Een waardige toch weinig spectaculaire afsluiter van dag 1.

dag 2 - zaterdag 27 april 2019
Op zaterdag was er merkbaar meer volk aanwezig op het terrein.  Helaas ook meer wolken en meer regen dan opde eerste festivaldag.  Het kon de, naar schatting, 7000 muziekliefhebbers echter weinig deren want er stonden ook meer fijne bands op de verschillende podia geprogrammeerd dan de dag ervoor…

Op de mainstage was het al meteen genieten van The Devil Makes Three (US), een plezante bende uit Santa Cruz Californië die een soort banjo punk roots folkrock speelde.  Mede door een venijnige regenbui was de grote tent goed vol gelopen.  De aanstekelijke muziek en de sympathieke frontman zorgden voor heel wat ambiance en dansende festivalzangers.  Echt een optreden om vrolijk van te worden zo vroeg op de (festival)dag.  Dat een deuntje van “War Pigs” (Black Sabbath) in hun set was opgenomen lokte alleen nog maar meer positieve reacties uit.

This Means War uit eigen land (en NL) loste de regenbui op een heel andere manier op.  Bij gebrek aan tent voor het Red Bull podium werd dan maar beslist om het optreden aan te vangen met de fans op het podium tussen de muzikanten.  Vrij chaotisch maar wel origineel en gedurfd.  Na enige tijd werd het gelukkig droog en kon de set op een normale manier verdergezet worden.  This Means War staat voor stevige, compromisloze hardcore/punk van eigen bodem.  De bandleden bezitten pakken ervaring gezien ze een verleden hebben bij oa. Backfire!, Discipline en Convict…Niet van de minste dus!  Met veel overgave en goesting werd een krachtige set neergezet met ondermeer nummers uit de recente full CD ‘Heartstrings’.

The Rumjacks (AU) stonden een paar maand geleden nog in Vlaanderen op het podium (in Aalst als ik me niet vergis) en mochten vandaag hun kunstjes uitgebreid overdoen op de mainstage.  De heren uit Sydney spelen het soort punkrock met ‘fluit’  en Keltische geluiden naar het grote voorbeeld van ondermeer Dropkick Murphys en Flogging Molly.  Best wel een fijn optreden met veel sfeer en overgave op het podium maar het origineel klinkt toch net iets beter en overtuigender en dat zou later op de dag zeker nog blijken.

De revenge stage werd klaar gezet tegen iets na 15u om het gezelschap uit Nederland No Turning Back te ontvangen.  Wie de band uit Brabant een beetje volgt weet dat ze garant staat voor loodzware en compromisloze New York style hardcore.  Sinds hun ontstaan in 1997 hebben ze een hele schare fans weten te overtuigen en die zorgden in Meerhout alvast voor een bomvolle tent en uitgelaten sfeer.  Nummers als “Destination Unknown” en “Do you care” zetten meteen de toon en werden in een verwoestend tempo opgevolgd door ondermeer “Cut the cord”, “Never give up” en enkele nieuwe nummers van de nog uit te komen nieuwe langspeler.  Keiharde, snedige en heavy set zoals we gewoon zijn van deze band.

Roam was tot vandaag een nobele onbekende voor mij.  Op het podium verscheen een soort punkrock boysband .  5 jonge gasten uit de UK probeerden de toeschouwers te overtuigen van hun kunnen met een commercieel en poppy klinkend rockgeluid.  Helaas klonk het niet bijster origineel en werd ik ook niet meteen warm van wat de zanger presteerde.  Openingsnummer “Flatline” bleef nog het langst hangen en had nog het meest potentieel.  Voor de rest een eerder mager beestje!

Dan is Dog Eat Dog andere koek!  Op de mainstage mochten deze sympathieke Amerikanen uit New Jersey voor de zoveelste maal hun ding doen.  Toegegeven, hun beste tijd hebben ze al lang gehad en hun nieuwe nummers halen niet meer het niveau van vroeger, maar die oude klassiekers blijven wel heel leuk en brengen ze nog altijd met veel bravoure!  Tot groot genoegen van het publiek dat al even enthousiast reageerde.  Wie kan niet meebrullen op nummers als “Who’s the King” en “No Fronts”?  De beide singles werden 25 jaar geleden grijs gedraaid op Studio Brussel toen het album ‘All Boro Kings’ uitkwam.  Je hoeft maar 1 toon van het typische saxofoongeluid te horen en alle herinneringen komen boven…Dog Eat Dog bestaat intussen 29 jaar en frontman John Connor is er van bij het begin altijd bij geweest!  Hij weet nog immer op meesterlijke manier het publiek te bespelen en rekt, met zijn constante gezever,  heel subtiel  de set zodanig uit, dat de band een volledig uur vol krijgt met amper een handvol echte nummers.  De Tsjechische saxofoniste van dienst krijgt haar ‘moment de gloire’, evenals de imposante drummer die zijn hip hop moment krijgt en zelfs de ‘tourmanager’ komt mee het podium op.  Gelukkig wordt af en toe ook nog eens een leuk nummer gespeeld en knalt ondermeer “Expect the unexpected” zalig de tent in. Leuk optreden zonder meer.

De redbull stage kreeg iets voor 17u het bezoek van Employed To Serve uit de UK.  Ze serveerden metalcore met female vocals en deden dat met veel lef en overtuiging.  De frontdame brulde dat het een lieve lust was en werd bij momenten knap afgelost door de gitarist die ook de nodige decibels uit zijn strot wist te persen.  Misschien jammer dat de groep zichzelf zo ernstig nam en daardoor een toch wel koele attitude etaleerde, want hun songs waren echt wel een interessante ontdekking.  De band kondigde aan dat over enkele maanden een nieuw album zou verschijnen.  Het nummer “Owed Zero” gaf daarvan alvast een felle voorsmaak.

Het Texaanse Fit For A King betrad de Revenge stage rond 17u30 om uit te halen met een overdonderende mokerslag. Frontman Ryan Kirby interpelleerde na het eerste nummer bij het aanwezige publiek even kort wie vertrouwd was met hun Christelijk geïnspireerde metalcore. Hij bleek aangenaam verrast toen bleek dat maar een beperkt deel van het publiek bevestigde. Het kwartet greep deze kans om nieuwe zieltjes te bekeren met beide handen en vatte aan met een verschroeiende intensiteit die de tent binnen de kortste keren in vuur en vlam zette. Op papier lijkt het allemaal enigszins cliché, maar de heren toonden zich meesters in het hanteren van spanningsbogen, uitstekende vocale harmonieën en waren bijzonder strak op elkaar ingespeeld zodat het nooit verveelde. Ze zullen ongetwijfeld nieuwe fans gevonden hebben bij de aanhoorders en terecht.

Teenage Bottlerocket stond vorige editie van Groezrock nog op het hoofdpodium terwijl ze nu de back 2 basics tent toegewezen kregen en moeiteloos vulden.  Zanger Ray kon er wel mee lachen en sprak van een mooie promotie.  De heren trokken onmiddellijk in een ware Ramonesstijl van leer en vuurden onophoudelijk hun korte en krachtige punkrockverzen af op de talrijke fans. “Skate or die” en “Bigger than Kiss” zijn 2 klassiekers die al vroeg in de set zaten en de boel vooraan vrijwel meteen deed ontploffen.  Andere typische bottlerocket nummers als “Everything to me” (van de laatste CD) en “They call me Steve” volgden elkaar in moordend tempo op.  Na een wedstrijdje drumstok werpen op het podium smijt de band er “Blitzkrieg Bop” van hun grote voorbeelden tegenaan tot grote vreugde van de stagedivers van dienst die nu allemaal tegelijk een jump van het podium willen wagen. “Freak Out”, een supersnelle versie van “Headbanger” en “Radio” allemaal heel genietbare en bondige punkrocksongs die echt thuishoren op de festivalweide! 
De set werd afgesloten met “In the Pit”, een raad die een deel van het publiek heel volgzaam opvolgde.  Altijd feest met deze gasten op het podium.  Heel blij dat ze over enkele maanden terug in België zijn en Brakrock in Duffel aandoen!  Be there!

Op de mainstage was het tijd voor de surprise act!  Dat waren niemand minder dan De Heideroosjes, ook al was de verrassing er bij velen al even af.  Sinds hun beslissing om deze zomer tijdelijk terug te keren en het 30-jarig bestaan van de band te vieren zijn deze Hollanders zeer fel bezig en bezoeken ze tal van festivals en podia in België, Nederland en Duitsland. 
Deze zomer staan ze ondermeer ook nog op de affiche van De Lokerse Feesten en tegen het einde van het jaar valt alweer definitief het doek met een reeks zaalconcerten (voor België in Leuven).  Echt veel verrassing is er niet meer aan aan zo’n set van Urbanus’ lievelingsbloemen maar het 4-tal uit Horst weet wel altijd de boel op stelten te zetten en geeft zich steeds voor de volle 200%.  Dat was vandaag niet anders.  Frontman Marco Roelofs stak van wal met “Scapegoat Revolution” en toonde daarna zijn “Fistfull of ideals” aan een nokvolle tent.
De band beschikt over een uitgebreid repertoire aan meezingers in het Nederlands en in het Engels en het publiek laat zich uit volle borst gelden.  Wat te denken van “Time is ticking away”, “Damclub Hooligan” en “Break the Public Peace”, het openingsnummer van de CD ‘FiFi’ uit 1996! “Iedereen is gek” lijkt vandaag echt wel te kloppen, zeker vooraan het podium en des te meer bij bassist Fred Houben met zijn opvallende glitterkostuum en gekende maffe opmerkingen.  Na een pittige versie van “Ik wil niks” is het tijd om af te ronden en dat wordt traditiegetrouw gedaan met “United Scum” het lijflied van de roosjes dat alweer door een omvangrijke menigte wordt meegebruld.

Defeater kwam na hun passage in 2015 terug naar Groezrock met weliswaar een nieuwe album rijker, maar een bandlid armer na het vertrek van Jay Maas. Derek Archambault en de zijnen lieten het duidelijk niet aan hun hart komen en trapten af met het kersverse nummer “Stale Smoke”. Archambault trappelde in zijn gekende stijl het podium rond als een briesende stier en had onmiddellijk alle aanwezigen op zijn hand in een goed gevulde revenge tent. De setlist vertoonde een mooie mix van oud en nieuw werk en publieksfavorieten zoals “Cowardice” en afsluiter ”The Red, White and Blues” werden uit volle borst meegebruld door een enthousiast publiek.
Defeater bewees dat ze vanuit een eerder literaire invalshoek en dus ver weg van de gebaande hardcorepaden een ruime schare fans konden aanspreken. Dit is muziek voor de meerwaardezoekers in de subcategorie van het hardere werk en het optreden toonde de sterke live reputatie van Defeater nogmaals aan.

Bowling For Soup is een Amerikaanse pop punk band die al sinds 1994 meedraait in het meest commerciële departement van het punkrockwereldje.  Hun sound is nog het best te vergelijken met Blink 182 al zijn hun nummers nog luchtiger en ‘kinderlijker’.  Ondanks hun lange carrière en hun niet onaardige status en bekendheid speelde de band nog maar voor de 2^de keer in meer dan 24 in België!  Hoewel de muziek van Bowling For Soup helemaal niet zwaarwichtig is, kan men enkel vaststellen dat de heren van de band het wel zijn.  Van bassist Chris Burney was al lang geweten dat hij chronisch obees is maar nu bleek ook zanger Jaret zowat verdubbeld in gewicht en volume en was drummer Gary ook aardig op weg.  Enkel nieuwkomer Rob Felicetti op bas had nog ‘normale’ proporties. 
De heren lieten het evenwel niet aan hun hart komen en openden zeer catchy met “The Bitch Song”.  Frontman Jaret dolde constant vocaal met het publiek en was niet schuw van wat zelfspot.  Ondanks zijn imposante figuur heeft de man eigenlijk een vrij puberaal timbre.  Vanaf song 4 “The Last Rock Show” schakelde de band een versnelling hoger en diepten ze zowaar enkele van hun hits uit het verleden op.  Het moet gezegd dat die nummers nog steeds heel aanstekelijk en amusant klinken.  Iedereen herkende ondermeer “High School never ends” en de klassieker “Girl all the bad guys want”.  Pop punk van de bovenste plank!  Eerder in de set had de band heel toepasselijk het nummer “Belgium” gespeeld en een cover van Fountains of Wayne (“Stacey’s Mom”). 
Tevens werd subtiel de draak gestoken met glam metal en waren de vlammen en het vuurwerk op het podium ook een vette knipoog in die richting.  De wedstrijd moppen tappen werd gewonnen door de drummer en de Nederlandse vertaling van ‘blow job’ bleek te moeilijk.  Zeer vermakelijk allemaal en goed gebracht. 
Elk circus heeft een clown nodig en vandaag nam Bowling For Soup die rol met verve op zich. Afsluiter “1985”(cover van SR-71) zorgde voor een mooi orgelpunt van deze humor punkrock show.

Het Canadese Comeback Kid had de eer om op zaterdag de Revenge tent af te sluiten en maakte probleemloos de status als headliner waar. De heren zien Groezrock graag en die liefde werd ruimschoots beantwoord door de aanwezige mensenmassa die getuigde van een tomeloze positieve energie terwijl een barrage aan klassiekers de revue passeerde. Het dak ging een eerste keer van de tent tijdens “G. M. Vincent & I” dat van vooraan het podium tot helemaal achteraan werd meegebruld in een oceaan van molenwiekende ledematen. Frontman Andrew Neufeld vertrouwde het publiek toe dat zijn keel betere tijden gekend had. Gelukkig waren de heren van A Wilhelm Scream zo vriendelijk om hem een mok zalvende thee aan te reiken om dit leed enigszins te verzachten. Laat het duidelijk wezen dat we hen erkentelijk zijn! Het volstond om toch fenomenale vertolkingen van onder meer “Absolute”, “Wasted Arrows”, “Somewhere somehow”, “Talk Is Cheap” etc. ten berde te brengen. Ondergetekende keek en zag dat het goed was met een enorme grijns op het gelaat. Het blijven toch klasbakken.  Het einde van de set werd helaas geskipt aangezien er een afspraak was op het Red Bull podium met Joyce Manor.

Het Amerikaanse Joyce Manor uit Torrance, Californië timmert al enkele jaren aan de weg naar het grotere publiek en is geëvolueerd van een klassieke emo band naar een band die schildert met een gediversifieerder palet en eerder met indierock mag geassocieerd worden op de meest recente langspeler ‘Million Dollars to Kill Me’. Als headliner op de redbull stage leken de heren voor aanvang van de show eerder verveeld met de geringe opkomst. Hun stemming sloeg echter volledig om toen ze de eerste tonen van het titelnummer van hun nieuwste cd inzetten. Alle aanwezigen waren vastberaden om er een feestje van te maken en halfweg het nummer vertoonde de bandleden al een glimlach op het gelaat. Het was duidelijk dat deze groep op handen gedragen werd door hun fans die luidkeels meezongen op nummers zoals “Heart Tattoo”, “Last You Heard of Me”, “Victoria”, enz.
Tijdens het hoogtepunt van de set “Constant Headache” mocht het op handen gedragen worden zelfs letterlijk opgevat worden toen zanger/gitarist Barry Johnson onverwacht het publiek werd ingetrokken. Men zou het niet gemerkt hebben, ware het niet dat er zich plots een gapende leegte centraal op het podium situeerde. Het publiek zette immers uit volle borst en zonder aarzelen de tekst verder waarop de bard terug het podium werd opgetild en in één vlotte beweging de draad terug opnam. Schitterend gewoon. De wisselwerking tussen publiek en band was optimaal met een subliem optreden tot gevolg. Deze band is zwaar onderschat en verdient een veel grotere aanhang en erkenning.

De mannen van Millencolin uit Zweden mochten als co-headliner hun nieuwe CD ‘SOS’ komen voorstellen aan de talrijke Belgische fans.  Je mag gerust stellen dat de band door de jaren meegegroeid is met het festival en dat ze momenteel een plaats als co-headliner zeker verdienen.  ‘SOS’ is een heel verdienstelijke nieuwe schijf maar de nummers moeten nog wat roderen en kunnen momenteel nog niet tippen aan de succesnummers uit het recente verleden.  De respons bij “Sense & Sensibility”, “True Brew” en “Egocentric Man” was bijgevolg een pak heviger.  Het Zweedse heerschap speelt sober en aan een hoog tempo, zonder veel geleuter en overdreven show! 
Het contrast met de voorgangers van Bowling For Soup was op dat vlak immens groot…maar de positieve reactie van het publiek even enthousiast en gemeend.  “No Cigar” bracht het einde aan van een knap concert en, met nog 1 band te gaan op het hoofdpodium, ook van een nu al geslaagd festival.

Onnodig om het gezelschap uit Massachusetts, Dropkick Murphys hier nog voor te stellen.  Iedereen kent hun energieke folk/celtic punk die bij elk optreden steevast tot een onvergetelijk feestje leidt op en voor  het podium.  Dit was in Meerhout niet anders, integendeel!  Ze speelden de weide voor een laatste keer helemaal aan flarden en bevestigden daarmee met brio hun status van afsluiter van Groezrock editie 2019! 
De intro met de stem van Sinead O’Connor en de aansluitende doedelzaksolo luidden het concert of gepaste wijze in, daarna was het de beurt aan zangers Al Barr en Ken Casey om de honneurs waar te nemen en de boel verder in vuur en vlam te zetten.  Het lukte met sprekend gemak en met fantastische nummers als “The Boys are back”, “Blood” en “Johnny i hardly knew ya”.  Dit laatste epos is een bewerkte Ierse traditional die oorspronkelijk dienst deed als anti-oorlogs lied in minder leuke tijden. Naarmate de set vorderde bleek de band echt wel een heel waardige headliner te zijn voor deze punkrock 2-daagse. 
Alle festivalgangers schreeuwden zich een allerlaatste keer totaal schor en zorgden voor een uitbundige party op de tonen van oa. “You’ll never walk alone”, “Rose Tattoo” en het finale “I’m shipping up to Boston”.  
Wat een zalige ambiance en groot samenhorigheidsgevoel!  Het beste bewijs dat muziek mensen verbindt!

Groezrock 2019 was niet de editie met een record aantal festivalgangers, uren zonneschijn of legendarische regenbuien, maar wel de editie van de wederopstanding en van de geslaagde (lichte) koerswijziging. 
Respect voor organisatoren en vrijwilligers voor het vlotte verloop, de strakke timing en de gesmaakte affiche.
Uitkijken en aftellen naar editie 2020!  En laatste weekend van april sowieso vrijhouden!  Tot dan!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/groezrock-2019
Organisatie: Groezrock, Meerhout