8 jaar ELPEE - Charisma van Rock - Metal over de drie dagen
8 jaar ELPEE - Café Elpee
Café ELPEE
Deinze
19/04/2019 t-m 21/04/2019
Erik Vandamme

8 jaar ELPEE - Charisma van Rock - Metal over de drie dagen - Drie boeiende avonden boordevol uitdelen van mokerslagen, binnen een uiterst gezellige omkadering

Het is steeds leuk vertoeven in één van de meest gezellige rock/metal/punk cafés die ons land rijk zijn. We hebben het over ELPEE Café/Live Music Club te Deinze. Niet alleen bezoeken we ELPEE met de regelmaat van de klok voor regulaire evenementen door het jaar heen, het is een jaarlijks wederkerend evenement, dat echter steeds met 'stip' in onze agenda staat, is de viering van ‘x jaar ELPEE'. Dit jaar is dat al 8 jaar ELPEE.
Met op het programma klinkende namen binnen underground middens, maar ook daarbuiten. Zoals op zondag punk legendes The Kids. Of op diezelfde avond Luke Appleton, o.a. bekend van Ashtoreth maar ook bassist bij het legendarische Iced Earth,  die trouwens beetje kind aan huis is in ELPEE. Tot ronkende namen als legendarische Epic Metal trots Vicious Rumors en de Braziliaanse Thrashers Woslom of een uiterst blij weerzien met onze vrienden van Turbowarrior of Steel , in een nieuwe bezetting, op vrijdag.
Of neem op zaterdag Objector, één van de meest onderschatte Thrash metal acts die ons land rijk zijn, Izegrim Nederlandse Metal toppers tot Bütcher speed metal uit Antwerpen die steeds zorgt voor Apocalyptische taferelen en Fleshcrawl die eveneens de duisternis laten neerdalen over Deinze, zelfs op een zonovergoten dag.
Kortom, voor ieder wat wils op dit heel geslaagde weekend. Boordevol uitdelen van stevige mokerslagen, binnen telkens die uiterst gezellige en zeer intieme omkadering.

dag 1 - vrijdag 19 april 2019 - Thrashin till dead!
Turbowarrior of Steel (****) De broers Jonas en Jorg Vandamme en Gianni Vuylsteker richten medio 2012 het thrash metal gezelschap Turbowarrior of Steel op. Door de jaren zagen we een band die, bij voorkeur met het verstand op nul maar met een instrumentaal en vocaal vernuft dat tot de puntjes was uitgewerkt, menig daken er gewoon deed afgaan. Doordat daarbij veel gerstenat vloeide, vergeleken we hen vaak met de Duitse band Tankard. En dat is tot op heden nog steeds als een compliment bedoeld. Toen we vernamen dat Gianni de band ging verlaten, waren we er niet gerust in. Want alles draait bij deze band rond de kruisbestuiving tussen de twee broers met Gianni zijn virtuositeit en humor. In ELPEE kregen we eindelijk de kans de band in een heel andere bezetting aan het werk te zien, en was Gianni ook als fan gewoon aanwezig in de zaal. Nog steeds uiterst sympathiek en volop meegenietende trouwens.
Jonas en Jorg zijn ook anno 2019 nog steeds de motor rond Turbowarrior of Steel. Maar worden perfect aangevuld door twee topmuzikanten als Nicolas Vedts wiens bas een meerwaarde bleek te zijn binnen het geheel, bovendien vult zijn stem perfect aan op deze van Jonas. Gerugsteund door een extra gitarist Stijn Vanbrabant ontstaat er een nog voller geluid dan voorheen. Maar wat ons nog het meest over de streep trekt? De stevige portie humor, zelf relativering en het bouwen van een wervelend thrash metal feest waardoor we fan geworden zijn van TWOS? Het blijft ook na het vertrek van iemand die in mijn ogen onvervangbaar was binnen de band, nog steeds overeind staan. En dat is in grote mate te danken aan het feit dat ook de nieuwkomers diezelfde kant uitkijken dan Jorg en Jonas zelf.
Kortom: Vanaf de eerste tot de laatste noot,met wellicht hun meest bekende song ‘Polonaise Pit' als ultieme kers op de taart, ging dat dak er gewoon compleet af in ELPEE. Missie geslaagd, en we slaakten prompt een zucht van opluchting.

Woslom (*****) Braziliaanse Thrash metal, dat komen we toch niet elke dag tegen. Woslom, die trouwens op tournee zijn samen met TWOS - check de facebook pagina voor meer informatie: https://www.facebook.com/pg/woslom/events/?ref=page_internal  -  grasduint wellicht in de doorsnee thrash metal aspecten, zo eigen aan die muziekstijl. Vernieuwend of origineel is dat allemaal niet meer. Maar Woslom voegt daar wel enkele porties hete sausjes boordevol typisch Zuid-Amerikaanse temperament aan toe, waardoor ze toch vrij uniek voor de dag komen. Woslom timmert sinds 1997 aan de weg, bracht door de jaren enkele demo's uit. En kreeg voor zijn eigenlijke debuut 'Time to Rise' - pas in 2010 uitgebracht - enorm veel lovende recensies. Ondertussen is de band een begrip geworden binnen dat typische Thrash metal gebeuren. De band heeft eveneens een ijzersterke live reputatie, en zet dit in ELPEE nog maar eens in de verf. Gelukkig resulteert succes en ervaring in het vak niet altijd in het afleveren van een routine klus. De spontaniteit waarmee de heren op het podium staan, zijn een streling voor oog en oor. De uiterst sympathieke frontman spreekt zijn publiek voortdurend aan, en zorgt er zo voor dat de aanwezigen stevig uit de bol gaan vanaf begin tot pril einde van de set. Zonder meer slaagt Woslom er dan ook in om technische perfectie te combineren met het bouwen van een ijzersterk thrash metal feest tot voor de tweede keer dat dak er compleet afgaat in ELPEE.
Kortom: Origineel klinken binnen Thrash metal is wellicht onmogelijk, maar de heren presenteren ons een heel lekker potje verschroeiende thrash metal - met een Zuid Amerikaanse 'touch' - die aan je ribben kleeft en waarop je onmogelijk stil kunt blijven staan.

MAGISTARIUM (****) Na een uurtje pauze was het de buurt aan dan Epic/Heavy metal fans om hun hartje op te halen. Waarbij het vooral uitzien was naar kleppers binnen dat Epic metal gebeuren als Vicious Rumors die de eerste avond met een knal van formaat zouden afsluiten.  De Duitse, als Symfonische Powermetal, omschreven band MAGISTARIUM ontstond in 2005.  De band bracht dit jaar een gloednieuwe schijf uit 'War For all and all For Won'. Waaruit ook in ELPEE voldoende werd gegrasduind. Die nieuwe songs konden trouwens op even veel bijval rekenen als de klassiekers die de band binnen het genre ondertussen heeft uitgebracht. Althans het publiek - vooral vooraan het podium - brulde elk van de songs even enthousiast mee, bij voorkeur met vuist in de lucht epische teksten meezingende.
MAGISTARIUM beschikt over muzikanten die duivelse riffs uit hun instrumenten toveren, maar het is toch de praatgrage en heel charismatische frontman die de meeste aandacht naar zich toe trekt. De man beschikt trouwens over een stem als een klok, en laat iedere aanwezige liefhebber van deze typische Heavy Metal vorm dan ook gewillig uit zijn hand eten. Als kers op de taart mocht ook Nick Courtney (zanger/frontman van Vicious Rumors) een song meebrullen. De man zijn heldere en hoge stembereik doen barsten ontstaan in de muren van ELPEE. En dan moest hij nog met zijn eigen band optreden.
Een betere afsluiter van zijn energieke set kon MAGISTARIUM, die een zeer sterke indruk op ons naliet, zich dan ook niet dromen.

Air Raid (****) Ook de Zweedse heavy metal band Air Raid tapt een beetje uit datzelfde vaatje als zijn voorganger. De band ontstond in 2009 en maakte ondertussen toch enkele personeelwissels door. Air Raid laat er geen gras over groeien, en grijpt de aanhoorder vanaf de eerste noot bij het nekvel om niet meer los te laten , tot de laatste noten door de boxen zijn geloeid. Dit door middel van een razendsnelle en verbluffend technisch hoogstaande set, die je als liefhebber van het genre het ene na het andere oorgasme bezorgt. Gebracht op een zodanig energieke wijze, dat er niet alleen koude rillingen over onze rug lopen - hierop stil zitten is eveneens onmogelijk. Headbangen, meebrullen - wederom met die vuist in de lucht- het is er allemaal bij. Ook al worden de ene na het andere typische heavy metal cliché boven gehaald. De band haalt alles uit de kast om zijn publiek over de streep te trekken. De handen gaan eigenlijk de volledige set op elkaar, en dat heeft zijn uitwerking op het podium. Want Air Raid voelt aan dat ze hier een soort thuismatch aan het spelen zijn, en legt de lat prompt nog wat hoger. We waren dan ook niet enkel onder de indruk van wat de gitaristen uit hun instrument toveren, of van de inbreng van een verschroeiend hard spelende drummer. Of van wat de bijzonder goed bij stem zijnde zanger uit zijn strot pompt.
Bij Air Raid kijkt anno 2019 iedereen dezelfde richting uit, waaruit blijkt dat de band eindelijk klaar is om de volgende stap voorwaarts te zetten.
Kortom: Nu dat personeel en andere verwikkelingen van de baan zijn, ligt de weg open naar eeuwige roem binnen het typische heavy/epic metal genre. Op basis van dit gedreven en heel sterk concert, ziet die toekomst er trouwens heel rooskleurig uit voor Air Raid. Houdt deze naam dus zeker in het ogen de volgende maanden, jaren.

Vicious Rumors (*****) De Epic Metal band Vicious Rumors timmert eigenlijk sinds 1979 aan de weg, dat is ondertussen dus veertig jaar. Van de originele bezetting schiet enkel gitarist Geoff Thorpe en drummer Larry Howe, die er in 1985 bijkwam, nog over. Vicious Rumors is door de jaren altijd een graag gezien gast gebleven op menig festival en in concertzalen. Ook brachten ze met de regelmaat van de klok parels van albums uit, die vaak zijn uitgegroeid tot waren klassiekers. 'Soldiers of the Night' (1985) sloeg in als een bom. De echte doorbraak kwam later. Albums als 'Digital Dictator' (1988), 'Vicious Rumors' (1990) en 'Word of Mouth '(1990) zetten Vicious Rumors definitief op de kaart.
Maar ook in de meest recente jaren bracht Vicious Rumors knappe platen uit, waarmee ze bewezen dat jarenlange ervaring niet hoeft te resulteren in het afleveren van flauwe afkooksels in vergelijking van een rijkelijk verleden. Integendeel.
ELPEE was rondom kwart voor elf dan nog steeds goed vol gelopen om deze levende legendes aan het werk te zien en kreeg van minuut één tot de laatste seconde kwaliteit afgeleverd, op een mooi presenteer blaadje. De Nederlandse zanger Nick Holleman, die in 2015 door een indrukwekkende performance op Summerrock ons nog met verstomming sloeg, is er als frontman niet meer bij. Hij werd in 2018 vervangen door Nick Courtney.
‘die kruisverstuiving tussen oude rotten binnen het vak als Geoff en Larry en de gretigheid van de jonge wolven in het vak is de ultieme kers op de taart die ons compleet over de streep trok’, schreven we toen we de band in 2015 zagen optreden op datzelfde Summerrock. Dat laatste is ook in een  vernieuwde bezetting gelukkig nog steeds het geval. Geoff zijn meesterlijke riffs, die door je hart klieven als een bot mes, gecombineerd met torenhoge vocale inbreng van Nick Courtney , doen de haren op onze armen recht komen van innerlijk genot. Meerdere adrenalinestoten krijgt de aanhoorder te verwerken, waardoor een typisch epic metal feest ontstaat in ons hoofd. Waardoor je dan weer prompt stevig begint te headbangen, en al die songs uit volle borst meebrult van de eerste tot de laatste strofe.
Kortom: Vicious Rumors is het schoolvoorbeeld van legendarische bands die ondanks hun vele jaren van dienst niet tuimelen in de val van het afleveren van flauwe routineklussen afwerken, dat was ons die keer in 2015 al opgevallen. Dat zet de band met een wervelende
Epic metal act die van begin tot einde aan onze ribben blijft kleven, nog maar eens in de verf.

dag 2 - zaterdag 20 april 2019 - Apocalyptische taferelen in ELPEE
Objector (**** 1/2) Eén van de meest onderschatte thrash metal bands die ons land rijk is. Dat is hoe we Objector al een paar keer hebben omschreven. Zowel op als naast het podium heeft deze band nochtans voldoende bewezen uit het heel goede hout gesneden te zijn. Een doorbraak naar een ruim publiek zit er vooralsnog niet in, maar in ELPEE heeft de band zeker weer wat zieltjes bij gewonnen. Zeker weten. Want naar goede gewoonte stuift de band over het podium als een losgeslagen meute bizons die door een porseleinwinkel raast, met een snelheid van 120 km per uur.
Nee, Objector doet niet aan daar veel woorden aan vuil maken, vanaf die eerste gitaar riff grijpt de band je bij het nekvel en laat niet meer los tot de volledige zaal in puin ligt. Dit allemaal met een oog voor technisch hoogstaand vernuft. Want meerdere keren kregen we kippenvel bij menig verschroeiend gitaar solo, en deed frontman Bock door zijn al even verschroeiende vocale inbreng, koude rillingen over onze rug lopen. Toen we de heren zagen aantreden op Antwerp Metal Fest vorige zomer schreven we:
'' Zij die de band wel aan het werk zagen? Mochten getuige zijn van een verdomd hoogstaande Thrash metal concert, waarbij de band die stelling van hierboven, nog wat meer in de verf zetten. Meteen alle registers open gooien, door middel van verschroeiende riffs en drumsalvo's als mokerslagen. Het zorgt ervoor dat de band aan de eisen van een openingsact voldoet. De lont aan het vuur steken, om de boel pas echt te doen ontploffen.'' Laat dit nu ook de rode draad zijn op dit optreden in ELPEE.
Kortom: Objector opent die poorten van de Hel helemaal, maar verdient eigenlijk, alleen al door weer eens een verbluffend strak en snoeihard thrash metal optreden af te leveren, om enkele treden hoger te staan op een affiche. Pure klasse, van Hels hoog niveau presenteren deze thrashband ons op een dienblaadje. Eentje dat er niet alleen verdomt smakelijk uitziet, maar vooral smaakt naar meer van deze soort pure thrash.

Incarceration (***1/2) Daniel da Silva - Vocals/Guitars Michael Koch - Drums vormen samen het duo Incarceration. Het Braziliaans/Duits duo timmert vanuit Duitsland aan de weg, en blijkt door hun set voor heel uiteenlopende reacties te zorgen naderhand. Ook wij fronsten de wenkbrauwen toen we werden geconfronteerd met een geluidsmuur die als meerdere mokerslagen op ons afkwam, en je murw slaat van begin tot einde. Echter allemaal op diezelfde monotone wijze, zonder enige pauze tussendoor. Waardoor je toch even naar adem moet happen om deze verpletterende wervelstorm die over je hoofd heen komt te verwerken. Incarceration trekt inderdaad een muur van lawaai en chaos op, binnen Death metal normen, waaraan geen doorkomen mogelijk is. Het zorgt wellicht voor enkele gefronste wenkbrauwen. Dat deze jongens met twee op het podium het gevoel kunnen naar voor brengen alsof daar een volledige band op dat podium staat te soleren die de ene na de andere geluidsmuur optrekt? Dat is echter een ijzersterke prestatie. Vooral de kruisbestuiving tussen alles om zich heen vernietigende drum salvo's, die aanvoelt als voortdurend getimmer op je hoofd als je met een zware kater opstaat. Gecombineerd met een schreeuwerige vocale inbreng, die recht door je ziel boort, zorgen ervoor dat ELPEE op zijn grondvesten staat te daveren, en de aanhoorder die toch is blijven staan , verweesd en totaal van de kaart achterblijft.

Bütcher (**** 1/2) Van sommige bands weten we ondertussen al bij voorbaat wat we voorgeschoteld zullen krijgen. Het is altijd leuk te zien en te horen dat diezelfde band dat ook bevestigt door middel van een set die ons nog maar eens door elkaar schudt, binnen een duistere en verbluffende omkadering. Bütcher is bovendien in een enorm vernieuwde formatie nog steeds een stevig geoliede machine gebleven waarbij elk van de bandleden, inclusief het nieuw bloed binnen de band, dezelfde richting uitkijkt. En vooral dat is een sterke prestatie. Het unieke aan Bütcher is namelijk dat ze thrash/speed/black en death elementen met elkaar vermengen, tot een uniek geheel. Wat zorgt voor meerdere orkaanuitbarstingen van donker geweld waardoor de poorten van de Hel compleet openzwaaien. Daarbij is het echt nodig dat iedereen diezelfde kant uitkijkt. En dat was in ELPEE zeker het geval.
Wat een band als Bütcher nog het meest siert, dit zowel in heden als in het verleden, naast het podium zijn het één voor één sympathieke jongens die je prompt aanspreken en stevig de hand drukken met een glimlach op de lippen. Eens op dat podium transformeert de band naar een meute demonische wezens recht uit horror films en sage en legendes die je op het puntje van je stoel doen zitten rillen van angst. De heren zien er met geverfde, bloederige gezichten namelijk uit als vervaarlijke demonen die elk van de aanhoorder in ELPEE in een oogwenk zal verscheuren. Zeker als de frontman van dienst met zijn bulderende vocale inbreng de haren op onze armen doen recht komen van pure angst, kijken we uiteindelijk weer eens onze eigen demonen strak in de ogen.
Kortom: Ook in deze nieuwe bezetting doet Bütcher dus zijn reputatie alle eer aan, en voldoet met brio aan onze hoogstaande verwachting. Missie geslaagd dus , de ELPEE confronteren met Apocalyptische taferelen uit de diepste kerkers van de Antwerpse Hel.

Burial (****) De Nederlandse death metal band Burial kan terugkijken op een rijkelijk verleden. De band ontstond in 1991 en bracht in 1993 met 'Relinquished Souls' in 1993 een zeer gesmaakt debuut uit. In 1994 hield de band er echter al mee op. Om in 2001 te herrijzen. Aangezien StevenVrieswijk zijn vocale inbreng vervangt door de gitaar is dat echter in een quasi instrumentale bezetting. In ELPEE staat dus een death metal formatie waarvan de bandleden, door hun vele jaren dienst, goed weten waar ze mee bezig zijn. Maar blijft de jeugdige spontaniteit gelukkig eveneens stevig overeind staan. De riffs die door ons vel klieven als botte bijlen doen ons met verstomming slaan. Gerugsteund door het trommelgeroffel van de meesterlijke drummer van dienst, die door zijn drumwerk nog maar eens Apocalyptische wezens uit die Hel lijkt op te roepen. Als het ware lijkt Burial je door instrumentale oerkracht uit de diepste krochten van die Hel, je dan ook letterlijk te hypnotiseren en zorgt er eveneens voor dat daardoor de temperatuur in de zaal naar een kookpunt stijgt. De instrumentale vuurpijlen, gebracht op een technisch enorm hoogstaande wijze, verdoven je ziel. Door  dat op een zodanig luide wijze te doen, dat er prompt barsten ontstaan in de muren van ELPEE, voel je de vuurtongen van de Hel je voetzolen likken.
Kortom: Hoe gedreven en Hels de band ook uithaalt, zo sympathieke en zachtaardig spreken de heren hun publiek op een warmhartige wijze aan. Maar de duisternis doen neerdalen over ELPEE binnen een verschroeiende instrumentale omkadering. Daarin slaagt de band eveneens met brio.

Izegrim (*****) Ook al is die duisternis ondertussen letterlijk gevallen, Izegrim tracht toch een beetje zon te doen schijnen boven de donkere wolken van hun voorgangers. Ook al resulteert dit gelukkig niet in al teveel roze geur en maneschijn. Integendeel. Want Izegrim is een Nederlandse band die eveneens grasduint door eerder donkere metal soorten. De sympathieke Nederlanders doen de stemming echter eerder omslaan in het bouwen van een stevig metal feestje, waarbij je met de vuist in de lucht overgaat tot meebrullen met de bevallige frontvrouw. Die trouwens over een stembereik beschikt die de grond onder onze voeten doet daveren. Nochtans spreek Marloes haar publiek heel gemoedelijk en zachtmoedig aan, maar eens ze dus begint te zingen ontpopt ditzelfde engelachtig wezen zich tot een ware demonische hogepriesteres die elk moment haar fans zal verscheuren. Gerugsteund door muzikanten die al even duivelse riffs uit hun instrumenten toveren. Het is net dat voortdurende schipperen tussen hemel en Hel dat deze band een bijzondere act maakt om live aan het werk te zien, dat was in het verleden zo. Dat wordt in ELPEE nog maar eens in de verf gezet. Virtuositeit in bespelen van instrumenten, en vocale perfectie, worden in de volledige set gecombineerd met een enorm feest, waarbij crowdsurfers over de hoofden vanaf het podium naar de uitgang worden gedragen. Inclusief Marloes zelf die gelukkig eveneens terug naar het podium wordt gedragen door diezelfde handen.
Kortom: Izegrim brengt een wervelende set waardoor Hemel en Hel worden verbonden tot een logisch en verschroeiend warm aanvoelend geheel. Binnen een uiterst feestelijke omkadering, die aan de ribben kleeft.

Fleshcrawl (****) Ook afsluiter Fleshcrawl sleept binnen death metal gebieden heel wat jaren ervaring met zich mee. De band ontstond eigenlijk al in 1987 onder de naam Morgöth om later om te vormen tot Suffocation, in 1990. Door problemen met een Amerikaanse band met diezelfde naam, moest de Duitse band echter vrij snel terug een andere naam zoeken. In 1991 werd Fleshcrawl geboren. Dat resulteert in 1992 in een sprankelend debuut 'Descend into the absurd'. De band timmert noest verder aan de weg, en drukt door de jaren voldoende zijn stempel op die 'underground' death metal beweging. We zagen tijdens de avond al veel   t-shirts van Fleshcrawl opduiken, de fans waren dus voldoende aanwezig. Ook al was ELPEE toch wat uitgedund na de wervelstormen van zijn voorgangers, wie bleef staan, genoot van een degelijke death metal show die van begin tot einde tot de donkere puntjes was uitgewerkt, zoals dat gewoon hoort binnen deze muziekstijl. Bijster origineel klinkt het allemaal niet, maar de duizenden bommetjes energie, boordevol ultieme duisternis, die telkens als een mokerslag in je gezicht tot ontploffing werden gebracht, deden ons nog een laatste keer naar adem happen. Ruim een uur lang. Waarna Fleshcrawl je de nacht instuurt met een ware krop in de keel, en een gelukzalig gevoel vanbinnen dankzij een avond boordevol duisternis die je murw slaat van begin tot einde. Waarbij, al dan niet binnen een feestelijke omkadering, we Apocalyptische taferelen voor onze ogen zagen verschijnen.

dag 3 - zondag 21 april 2019 - If the KiDS are united
Scott & Alien (****) ELPEE stelt op deze laatste avond een wel heel gevarieerde affiche samen, en met succes want tegen omstreeks 21u - toen The Kids aan hun set zouden beginnen - mocht de organisatie het bordje 'sold out' aan de muur hangen. Maar terug naar het begin van de avond. Deze begon vrij sober met een Blues/Folk set van Scott & Alien. Die ervoor zorgden dat zwevende klanken je Blues hart verwarmen. Goed passende binnen die heel intieme omgeving die ELPEE toch is. Bedwelmden tot verdovende riffs en drumsalvo's gedrenkt in een hartverwarmd stemgeluid hypnotiseren ons dan ook volledig waardoor we prompt gingen zweven over de dansvloer. Het enige wat ik miste was een lekker glas whisky, zo goed passende bij deze muziek - naar mijn bescheiden mening. Want dat is waar Blues het best floreert, in een gezellige bruine kroeg. Waar de barvrouw je met een brede glimlach tegemoet komt. En dat is de sfeer die Scott & Alien op dat podium op een gezapige wijze eveneens weet te creëren, waardoor de band compleet in zijn opzet is geslaagd.

Luke Appleton (*****) En dan moesten de twee top acts van de avond nog komen. Luk Appleton, ook bekend als bassist van Iced Earth en eveneens bekend door zijn bijdrage aan Blaze Bayley en Ashtoreth stelde in een ondertussen zeer goed vol gelopen ELPEE zijn nieuwst solo schijf 'Snake Eyes' voor. Die hij uitbrengt in samenwerking met gitarist Rishi Metha ook bekend als snarenplukker bij Babylon Fire. We kochten prompt die cd aan, een aankoop die naderhand van goudwaarde zou blijken. Want wat de heren akoestisch op ons loslieten was een hypnotiserende samensmelting van virtuositeit, emoties en verdovende magie die je raakte op de meest gevoelige plaats in je hart.
Vanaf die eerst song “Inside Out” kwamen de haren op onze armen recht van puur innerlijk genot. Er wordt  trouwens voldoende gegrasduind doorheen de klasse schijf 'Snake Eyes', een gevarieerde plaat die ook live zorgt voor uiteenlopende reacties. Zoals met de vuist in de lucht stevig staan headbangen, of gewoon ingetogen luisteren en vooral genieten tot de toppen van je tenen. Pure klasse, gebracht door Luke op een zodanig spontane wijze dat je gewoon u gewillig laat meeslepen door middel van zijn 'snake eyes' naar zijn bonte wereld.
Als kers op de taart kregen we ook een Iced Earth song voorgeschoteld, en om af te sluiten: “Watching over me” een song die recht vanuit Luke zijn hart kwam, met zoveel emoties gebracht en door iedereen meegebruld, en waarmee hij mijn hart doorboorde. Ik stond letterlijk in tranen, met de ogen gesloten eveneens de song mee te brullen. Voelde me wegdrijven naar een andere wereld, die wereld toen ik als 9 jarige hoorde dat mijn grootvader en grote voorbeeld was overleden. Ik voelde tranen opwellen, en hield het niet meer droog tot het einde van deze prachtsong want ja, doorheen die jaren is mijn grootvader nog steeds degene die waakt over mij. Een intensiever einde van een magisch mooie set gebracht door virtuozen die als klanken tovenaars je in een trance brengen, heb ik nog maar zelden meegemaakt.
Kortom: Luke & Rishi zijn op zich al klasse muzikanten dat bewezen ze door hun bijdrages aan voornoemde bands voldoende, maar die kruisbestuiving tussen beide zorgt toch voor een unieke en oorverdovende climax waardoor geen trommelvliezen barsten, maar je hart in gruzelementen op de ELPEE vloer terecht komt.

The Kids (*****) Dat een punk band als The Kids nog het best tot zijn recht komt in een intieme omgeving of Club zoals ELPEE? Daarover bestond niet de minste twijfel. In die 15 keer dat ik de band aan het werk zag, waren net die optredens in kleine zalen, waar de band letterlijk oog in oog staat met zijn publiek absolute top concerten. In ELPEE zet de band dat nog eens in de verf, en doet daar een paar scheppen bovenop. Want het publiek dat duidelijk was gekomen voor deze legendarische punkers, ging vanaf de eerste tot de laatste noot gewoon mee uit de bol. En dat heeft zijn uitwerking op Ludo en zijn kompanen die de lat prompt wat hoger leggen. Ludo was naar zijn normen zelfs vrij spraakzaam. Maar The Kids laten vooral nog steeds hun muziek voor zich spreken. Niet teveel woorden aan vuil maken dus en de ene song na de andere mokerslag in het gezicht naar de aanhoorder versturen, binnen een razendsnelle omkadering.
Pure punk klassiekers als “I don’t care”, “Rock over Belgium”, “No monarchy”, “I wanne get a job in the city”  tot “Dead Industry” passeren de revue. De smartphones gaan in de lucht, inclusief het dak van ELPEE bij “There will be no next time” .The Kids bleef die lat nog steeds hoger en hoger te leggen. In een verschroeiende finale deed de band er inderdaad gewoon een paar scheppen bovenop met “Facist cops” - nog steeds de ultieme klassieker waardoor ondertekende punk fan is geworden - en “Do you Love the nazi's” om in de bisrondes daar nog een paar kersen op de taart aan toe te voegen met “If the kids are united” en “Blitzkrieg Bop” waarbij dat dak van ELPEE er voor de laatste keer op deze driedaagse compleet afgaat.
The Kids brengen anno 2019 niets nieuw meer uit, en teren op hun successen uit die gouden jaren (1976-1982), op zich vind ik dat nog steeds een beetje jammer. Maar langs de andere kant paraderen The Kids nog steeds over het podium als jonge punk wolven, die hun publiek compleet gaan verscheuren. En dat getuigt van pure klasse, maar is ook een voorbeeld voor andere punk bands die in wel in de val van afleveren van routineklussen afwerken , trappen. Trouwens is er ook nu weer die kruisbestuiving tussen oude rotten in het vak als Ludo Mariman en Luc van de Poel die perfect aansluit op de inbreng van jong geweld als Tim Jult, en Ief Vanlommel wat zorgt voor een soort magie die je zelden tegenkomt.
Kortom: The Kids zetten in ELPEE meer dan de puntjes op de 'i'. Ze doen me prompt weer zestien worden, toen ik in mijn slaapkamer “Facist cops” uit volle borst mee brulde, en alle heilige huisjes omver ging stampen. Bedankt om nog steeds gewone pure punk levendig te houden! The Kids are still united!

Besluit: Onze favoriete barvrouw Kat en haar gevolg slagen er weer in de metal, punk, blues, hardrock en aanverwante liefhebber een gezellige en bonte driedaagse aan te bieden met kwaliteit van de bovenste plank. Ondanks de toch vermoeiende avonden, steeds met een brede glimlach op de lippen. Ook op de drukke momenten is de bediening steeds tip top in orde, we hoeven nooit lang te wachten op onze pint 'Jupiler 0,0'. Bovendien zat het geluid steeds goed, dankzij de verbluffende geluidsmixers van dienst zowel op vrijdag, zaterdag en zondag. Kortom: 8 jaar ELPEE was weer eentje om in de geschiedenisboeken van onze persoonlijke memoires terecht te komen, wat het betreft bezoeken van festivals en evenementen. Op naar editie negen in 2020. Wij zullen er uiteraard ook weer bij zijn. U toch ook?

Organisatie: Café ELPEE, Deinze

BRDCST 2019 - van 4 t-m 7 april 2019 - Grenzeloos en Inspirerend - Een ontdekkingstocht om U tegen te zeggen!

BRDCST is een jaarlijkse terugkerende indoor festival in en rond de Ancienne Belgique waar de alternatieve muziekliefhebber vernieuwende strekkingen binnen die muziek kan ontdekken …Van Turkse psychedelica tot (abstracte) noise, hedendaags klassiek, hip hop, black metal, afrofuturisme, messcherpe elektronica, sound poetry, (avant) jazz, Arabische klanken, dub, American primitive guitar, (post) punk, prepared piano, grime en zelfs flamenco …
Dit festival heeft plaats van 4 tot 7 april. Naast activiteiten in AB salon, AB Club , AB Box en AB Theater zijn er ook concerten in Beursschouwburg (voor de nachtraven onder ons), Bonnefooi, Café Central en La Machine.
Deze vierde editie van BRDCST was werkelijk grenzeloos en uitermate inspirerend.

dag 2 - vrijdag 5 april 2019 - Afrikaanse Voodoo, chaos tot kunst verheffen, grensverleggende cello en andere braspartijen
Wij verbleven op deze tweede avond - voor ons de eerste avond althans,  want door werk omstandigheden konden we op de eerste festivaldag niet aanwezig zijn - echter knus in de AB zelf.

Obongjayar (****) - AB Box - Steven Umoh is een Nigeriaanse artiest, die soleert vanuit Londen (UK). Onder de naam Obongjayar combineert hij hip hop met Jazz, Soul en andere eerder Afrikaans getinte muziekstijlen. We waren net op tijd om de man aan zijn stomende set te zien beginnen in een reeds goed vol gelopen AB Box. De sfeer zat er in het begin nog niet helemaal in, maar Obongjayar blijkt een klasse entertainer te zijn die niet loslaat tot niemand meer stil staat. Het zorgde voor Afrikaanse voodoo rituelen, die niet alleen op de dansheupen inwerken maar waardoor je ook onder hypnose wordt gebracht en meegesleurd naar de diepst Afrikaanse bossen en oerwouden.
Gespekt met bijzonder aanstekelijke klanken gebracht door zijn topmuzikanten - vooral de gitarist van dienst liet een diepe indruk op ons achter -  verbindt Umoh bovendien verschillende uiteenlopende culturen en werelden. En dat is nog de grootste verdienste van deze beweeglijke rasartiest. Die vooral dus volhoudt tot er eindelijk wat beweging komt in het in eerste instantie toch wat apathisch publiek dat blijkbaar nog een beetje moest wakker worden.
Gelukkig slaagt Obongjayar door het brengen van een gevarieerde en bijzonder kleurrijke set boordevol eveneens magische visuele effecten, zeker naar de finale toe, in zijn opzet. En zorgt voor het eerste wervelend dansfestijn van de avond, het zou niet het laatste zijn.
Khalab (***1/2) - AB Box - Voor de omschrijving van de artiest Khalab halen we er even de biografie op de Facebook pagina van deze artiest bij '' Afro future beat shake on Black Acre Records / Wonderwheel Rec. An ongoing round trip journey between tribes and psyche, desert and spaceships, jungle and skyscrapers.''
Khalab trekt vanaf het begin van zijn set een ondoordringbare geluidsmuur op, getooid met opnieuw magische visuele effecten. Waardoor je - zonder gebruik te maken van geestenverruimende middelen - toch even compleet van de kaart gaat dansen, dansen en dansen. Khalab doet dankzij die oorverdovende geluidsmix, wel degelijk de muren van de AB uit zijn voegen barsten. Echter, door de wat monotone aanpak voelde dit optreden eerder iets teveel aan als een veredelde DJ act, om ons echt compleet over de streep te trekken. Echter door Jazz elementen te verbinden met opzwepende beats en dit te kruiden met een bijzonder aanstekelijke inbreng slaagt Khalab er alsnog in niet alleen een rave party te doen ontstaan in AB Box, maar ook in ons hoofd. Missie geslaagd!
Leila Bordreuil (****1/2) - AB Salon - AB Salon is de meest intieme zaal op BRDCST, ingericht om een soort huiskamer atmosfeer te creëren. Er hingen zelfs enkele portretten in de zaal en achteraan stond en salonzetel opgesteld. Binnen die atmosfeer worden artiesten geprogrammeerd die het niet moeten hebben van geluidsoverschrijding, maar door een eerder intimistische aanpak , een gemoedsrust over jou doen neerdalen. Dat dit niet hoeft te resulteren in de aanhoorder in slaap wiegen , bewijst Leila Bordreuil, een cello artieste die grenzen aftast en verlegt wat dit instrument betreft. Vaak op een eerder verstilde wijze raakt ze langzaam maar zeker de gevoelige snaar. Maar eveneens worden er, opbouwend naar een eerder bevreemdend aanvoelende climax, verschillende uiteenlopende registers opengetrokken. Bovendien slaat Leila voortdurend aan het improviseren en experimenteren met onderliggende geluiden naast typische cello klanken, die eveneens naast een bedwelmende sfeer oproepen, je tot een zekere vorm van waanzin lijken te drijven.
Besluit: Binnen die omkadering van spelen met emoties, en buiten de lijntjes kleuren, blijkt Leila Bordrueil dus vooral een artieste te zijn die niet alleen haar eigen grenzen aftast en verlegt - ter plaatse zelfs - maar eveneens alle uiteenlopende aspecten van dat instrument Cello zodanig ontleedt dat het wel lijkt alsof ze er een gloednieuw instrument op de markt brengt dat nog niet is uitgevonden.
Kortom, Leila Bordrueil overtreedt heel bewust alle regels, en slaat aan het improviseren met die Cello tot het oneindige. Na deze gevarieerde set, bleven we dan ook totaal verweesd achter.
Toxe (****) - AB Club - Ondertussen was de Zweedse artieste Toxe al aan haar set begonnen in AB Club. Deze producer verbindt zeemzoete melodieën met een dramatische ondertoon, lezen we in menig biografie. Toxe experimenteert voortdurend met die geluiden, schippert tussen duisternis die angst aanjaagt, en lichtvoetigheid die eerder je tot rust brengt. In de AB Club maakt Toxe trouwens gebruik van beelden met allerlei kleurrijke bloemen. Wat het bedwelmend en hypnotiserend gevoel alleen maar ten goede komt. Want daardoor krijg je een psychedelische aanvoelend geheel. Waardoor je dan weer, eens onder die hypnose gebracht en bedwelmd door die vaak kinderlijk mooie en aanstekelijke aanvoelende klanken met een brede glimlach op de lippen de zaal verlaat. Maar vooral hierop stilstaan blijkt onmogelijk. De aanwezige fans zweven dan ook van begin tot einde over die dansvloer, alsof ze eens trance zijn terecht gekomen waaruit ze niet meer willen ontsnappen.
The Comet Is Coming (*****) - AB Box - Afsluiten deden we weer met een dansfeest, eentje van een bijzonder veelzijdige soort. The Comet is Coming is een trio rond de klasse saxofonist Shabaka Hutching. Op wiens saxofoon virtuositeit geen grens staat. De mans speelt geen saxofoon, hij leeft dat instrument letterlijk. De Jazz vibes vliegen dan ook in het rond, zeker als de Hutching met enkele meesterlijke, adembenemende solo's de haren op de armen doet recht komen van puur innerlijk genot. We zouden haast vergeten dat er naast deze grensverleggende saxofonist- die de ondanks dat hij zijn kompanen voldoende ruimte geeft om zich te tonen - de meeste aandacht naar zich toetrekt - , nog twee andere op dat podium staan.
Want de keyboard/elektronische inbreng van klanken tovenaar Dan Leavers is namelijk een enorme meerwaarde binnen het geheel. En de dan hebben we het nog niet gehad over de verschroeiende drum salvo's van Max Hallett die aanvoelen als kanonskogels die je hersenpan verbrijzelen. Op de momenten dat al die registers worden opgetrokken, en al die instrumenten samenvloeien, en er een chaos ontstaat wordt dat voldoende bewezen. Echter wordt die chaos tot kunst verheven, doordat The Comet is Coming aan het improviseren slaat tot het oneindige maar vooral elkaar daarbij blindelings aanvoelen tot aanvullen waar nodig.
The Comet is Coming schiet dan ook de ene vuurbal na de andere op de aanhoorder af, waardoor de zaal ontploft. Letterlijk. Want we zagen iedereen  dansen van vooraan tot ver naar achter, al dan niet in een diepe trance, waardoor er een aardverschuiving ontstaat in AB.
Besluit: The Comet Is Coming voelt snel aan dat ze het publiek uit hun hand kunnen doen eten, en legt die lat prompt nog wat hoger. Om tijdens een ijzersterke finale de puntjes op de 'i' te zetten, en te bewijzen dat binnen Jazz en aanverwante er geen grenzen zijn.
Meer nog, The Comet is Coming is zo een band die deze grenzen voortdurend aftast, en verlegt.
Terwijl de nachtraven nog een stevig feest gingen bouwen in de Beursschouwburg tot in de vroege uurtjes, besloten we - met een bijzonder goed gevoel vanbinnen - huiswaarts te keren. Na een geslaagde avond boordevol Afrikaanse Voodoo, aanstekelijke dansfestijnen, Chaos die tot kunst wordt verheven en grensverleggende Cello.

dag 3 - zaterdag 6 april 2019 - Intensieve totaalbelevingen, binnen een uiteenlopende omkadering
BRDCST is aan zijn derde festivaldag toe. Zaterdagavond stond in het teken van de nieuwste hype Black Midi. Nu ik sta persoonlijk daar altijd wat sceptisch tegenover, maar sommige bands bewijzen gewoon dat een hype niet altijd overdreven is. Black Midi deed dit door het brengen van een stomende set in AB Club. Het meest opvallende op deze festivaldag waren de verschillende uiteenlopende contrasten, echter allemaal binnen dezelfde intensieve totaalbeleving. Ofwel door intiem je hart te beroeren, of eerder door zodanig verschroeiend hard uit te halen dat de trommelvliezen er gingen van barsten.

Tarkamt (***1/2) - AB Theater - Het nadeel van een festival is overlappingen, het is dan ook onmogelijk om echt alles te zien op zo een goed gevulde festivaldag. We hebben echter ons best gedaan om binnen het AB complex alles zoveel mogelijk mee te pikken. Zo stond Tarkamt, het pseudoniem rond gitarist en producer Cherif El Masri in de theater zaal. Onder de motto ''Cairo’s New Wave curated by Nadah El Shazly'' kregen we daar de hele avond parels uit de Egyptische muziekwereld voorgeschoteld. El Masri maakt deel uit van de band rond Nadah El Shazly en mocht dus ook solo zijn ding doen. Wat de man op zijn eentje op het podium bracht was een intensief, donker mengelmoes van oorverdovende noise die aan de ribben blijft kleven. Doordat Tarkamt je letterlijk hypnotiseert door middel van zowel instrumentaal als vocaal bevreemdend aanvoelende soundscapes over je hoofd te laten drijven, blijf je toch even geboeid luisteren en genieten. En toch, om dit een klein uurtje lang vol te houden? Daarvoor lag alles te nadrukkelijk binnen een iets te monotone omkadering, waardoor de aandacht gaandeweg wat verslapt. Maar gelukkig werd alles wel luid genoeg gebracht om je wakker te schudden, en eens je in die oorverdovende trance bent terecht gekomen je daaruit niet meer wil en kan ontsnappen. Missie geslaagd dus.
Cucina Povera (****) - AB Salon - Het contrast met de voorganger kon niet groter zijn, maar de intensiviteit was minstens even magisch bij Cucina Povera. Naast een typisch Italiaans gerecht is dit ook de schuilnaam van de Finse - in Glasgow residerende - artieste Maria Rossi. We citeren even uit de introductie op de website van BRDCST: ''De naam van haar project heeft ze uit de traditionele Italiaanse keuken waarbij met weinig middelen een zo groot mogelijk resultaat wordt nagestreefd. Rossi hanteert dezelfde filosofie in haar creatieve proces. Met enkele instrumenten, found sounds, spaarzame percussie en haar stem laat ze de luisteraars horen hoe schoonheid, tristesse en verrassingselementen in eenvoud gevonden kunnen worden.''
Binnen de intieme omkadering in de AB Salon zet Cucina Povera dit door een intensief mooie set nog meer in de verf. Met haar stem, breekbaar als porselein, doet Maria je naar adem happen. Door je als het ware te hypnotiseren en zo je geest en lichaam tot absolute rust te brengen, beland je, omgeven door rust en kalmte, die onaards aanvoelt, dan ook letterlijk in een andere wereld. Ook al had Cucina Povera af te rekenen met enkele storende technische probleempjes, de instrumentale omkadering vulde die zachte stem van Maria bovendien perfect aan. In de hele set bleef het trouwens muisstil in de AB Salon. En dat gebeurt ook niet elke dag bij zo stille optredens.
Besluit: Je kon een speld horen vallen toen de Finse soliste met haar stem de aanhoorder een krop in de keel bezorgt. Ook wij pinkten een traan weg, bij zoveel innerlijke , eenvoudige schoonheid. Zoals in die traditionele Italiaanse keuken worden ook bij Cucina Povera geen grote middelen boven gehaald. Maar het resulteert wel degelijk in een intens mooie totaalbeleving, die je compleet van de kaart in de hoek van de kamer doet achterblijven.
Ipek Gorgun (***1/2) - AB Club - Ipek Gorgun is een Turkse artieste die ondertussen naam en faam heeft gemaakt binnen dat typische 'Noise' gebeuren. We citeren  uit de biografie op de website van BRDCST: '' Haar unieke sound ontstaat door een mix van gitaar, piano, field recordings, samples en effectpedalen die ze bewerkt met Ableton en MAX."  
Je hebt luid, en je hebt té luid. Ipek Gorgun overschrijdt inderdaad de geluidsnormen in haar set en dit op een monotone, vooral oorverdovende wijze. Door het brengen van een geluidsmix die trommelvliezen doen barsten, slaat Ipek letterlijk je hersenpan in vanaf de eerste tot de laatste noot. We zagen veel mensen de Club verlaten na zoveel oergeweld. Maar wie bleef staan en zich gewillige liet meevoeren over die oorverdovende, hypnotiserende klanken die Ipek hen aanbood , belandde net als bij voorganger Cucina Povera  in een totaal andere wereld. En bleef, eens de wervelstormen voorbij, compleet 'zen' geworden in die hoek achter.
Besluit: Want, dat is nog het meest opvallende. Ook al kon het contrast tussen extreem luide aanpak van Ipek Gorgun en intense stilte bij voorganger Cucina Povera niet groter zijn, de totaalbeleving en het intensieve gevoel waardoor je letterlijk wordt weggezogen naar andere oorden voelde bij beide artiesten minstens even intensief en onaards mooi aan.
Nadah El Shazly (*****) - AB Theater - Met haar debuut 'Ahwar' gooide de Egyptische zangeres/composer en producer Nadah El Shazly in 2017 heel hoge ogen. Prompt werd de boeiende muziek die ze bracht door sommige media gebombardeerd tot ''Cairo's New Wave''. De muziek van Nadah El Shazly - die in AB Theater met een volledige band aantrad - is moeilijk te omschrijven. Noise, pyschedelica, experimentele elektronische muziek, Arabische muziek tot Jazz , je vindt het allemaal terug bij Nadah El Shazly. De bevallige frontvrouw doet ons hart bloeden van innerlijk genot, als ze met haar wonderbaarlijke en hypnotiserende stem ons in diepe ontroering brengt.
Nadah laat zich uiteraard omringen door klasse muzikanten, wat zorgt voor een vol geluid dat eveneens schippert tussen harten breken en geluidsmuren verpulveren. Ook al geeft Nadah  haar muzikanten de nodige kansen om zich voluit te tonen, het is echter Nadah zelf die met haar magisch en adembenemende uitstraling en stem de meeste aandacht naar zich toetrekt. Vanaf de eerste noot ontroert deze bijzonder veelzijdige zangers ons compleet, en doet ons  een traan wegpinken.
Het was dan ook bijzonder spijtig dat dit magische concert vroegtijdig moesten verlaten om toch nog iets op te vangen van Black Midi die de AB Club letterlijk in vuur en vlam zouden zetten.
Eén ding is zeker, er is wat ons betreft een boeiende nieuwe wereld open gegaan, deze van de Egyptische experimentele muziek, met dank aan een artieste als Nadah El Shazly die niet zomaar een snaar heeft geraakt, maar in AB Theater de temperatuur tot een waar kookpunt deed stijgen. Iets wat een andere top artiest en zijn band later op de avond nog eens zouden overdoen. Maar meer daarover verder …
Black Midi (*****) - AB Club - Er was geen doorkomen meer aan in AB Club, de deuren stonden zelfs open zodat enkele mensen die de zaal niet meer binnen konden toch iets konden opvangen. Black Midi is dan ook één uitzonderlijke hype die zonder enige marketing planning ondertussen naam en faam heeft gemaakt. Omdat we dat vooral zelf eens willen checken en daar dan over oordelen, nestelen we ons achteraan de zaal in de buurt van de toog. Maar ook daar was er haast geen plaats om deftig te staan.
Echter niet getreurd, de muziek van Black Midi is zodanig verschroeiend dat je toch wordt meegezogen in een tsunami van gitaar klanken. Deze band zorgt er dan ook voor dat de gitaar muziek een heropleving krijgt die ze trouwens goed kan gebruiken. Black Midi legt drie kwartier de lat enorm hoog. De band bestaat namelijk uit virtuozen die tovenaars met klanken blijken te zijn.
Bindteksten moet u zich niet aan verwachten, de band laat de muziek voor zich spreken. De intieme en zachte stem van Geordie Greep staat in schril contrast met het verpulverende gitaar en drumwerk van zijn kompanen, die de grond van de AB Club op zijn grondvesten doet daveren. Maar past perfect in het intensieve plaatje dat Black Midi de aanhoorder wil aanbieden. Er was iets te weinig plaats om te gaan moshen of zo, maar we zijn er zeker van dat dit op een overvolle festivalweide deze zomer zal zorgen voor een wervelend rock en noise feest …
Besluit: Black Midi heeft  bewezen dat gitaar rock nog verre van dood en begraven is … deze band toont dat ze heel groot zullen worden. Want in de AB Club deden ze ons naar adem happen, gingen we over tot een potje stevig headbangen en ze lieten ons totaal verweesd achter.
Maurice Louca (*****) - AB Theater - "De in Caïro geboren muzikant/composer Maurice Louca is zonder twijfel een sleutelfiguur in de experimentele Egyptische muziekscène.", lezen we in de biografie op de website van BRCDST.
De man bracht met 'Elephantine' een plaat uit waarmee grenzen binnen experimentele Jazz en aanverwante worden verlegd. Met een voltallige band, met blazers en saxofoon/trombone bovenop, zorgt Maurice Louca voor de kers op de taart van een geslaagde BRDCST avond in de  AB.
Het was oorspronkelijk de bedoeling om een stuk van dit concert mee te pikken, vooraleer af te sluiten met die andere virtuoos Blanck Mass in de AB Club. Echter stond dit optreden bol van oorgasmes, intensieve totaalbelevingen tot de ene na de ander krop in de keel of kippenvelmoment dat we gewoon aan onze stoel gekluisterd bleven zitten en genieten. De band start op een zeer intieme wijze, en drijft het tempo op naar een verschroeiende climax. Zonder de geluidsnorm te overschrijden, maar wel luid genoeg om je door elkaar te schudden en verdoofd achter te laten. Als de ene song voorbij is gevlogen, volgt een andere mokerslag in het gezicht. Gevolgd door een nieuwe. Als klap op de vuurpijl mocht Nadah El Shazly aantreden en haar wonderbaarlijk stem in de strijd gooien om ons weer eens diep te ontroeren. Besluit: Maurice Louca blijkt vooral een veelzijdige top artiest te zijn, die zich laat omringen met muzikanten die dezelfde magie uit hun instrumenten toveren als de man zelf. Avant-garde, free- en kosmische jazz, Afrikaanse muziek. Het passeert allemaal de revue.
Het meest opvallende? Er valt nergens een speld tussen te krijgen. Het is trouwens niet één instrument dat de toon aangeeft, maar de kruisbestuiving tussen al die instrumenten dat ons telkens over de streep trekt. Eens die blazers, drums - er zaten twee drummers op het podium - keyboard/piano in een verschroeiende finale in een climax zijn terecht gekomen, worden we meegesleurd naar weer eens een bonte, wonderbaarlijke mooie wereld waar geluidsmuren wellicht staan te trillen, maar vooral harten worden gebroken en zielen bloeden van intens genot.
Een betere afsluiter van deze bonte avond boordevol Oosterse ontdekkingen, en een bevestigende hype van het moment, konden we ons niet dromen.

dag 4 - zondag 7 april 2019 - Virtuositeit, magie en apocalyptische taferelen in alle kleuren van de regenboog
Op de laatste avond van BRDCST 2019 stellen we vast dat we op die drie dagen vertoeven in de AB wederom enorm veel ontdekkingen hebben gedaan naar de toekomst toe. De AB is dan ook een concertzaal die de vinger op de pols heeft gehouden van veranderingen binnen de muziekwereld en binnen uiteenlopende projecten.
Met BRDCST is er een festival op poten gezet dat deze traditie verder zet. Ook op de vierde dag stonden er enkele acts op het podium die ons met verstomming sloegen, of tot tranen toe bedwongen.
Afsluiten deden we met Whispering Sons die de postpunk van de jaren '80 in een heel eigentijds kleedje steekt, maar ook verder blijft evolueren in hun stijl

Bolt Ruin (****1/2) - AB Box - Bolt Ruin is het project rond elektronica virtuoos Brecht Linden. "BOLT RUIN schrijft de soundtrack naar overgroeide industriële braakliggende terreinen." lezen we op de vi.be pagina van Bolt Ruin. En dat is inderdaad in grote mate hoe we zijn optreden in de AB Box nog het best kunnen omschrijven. De man bracht via Consouling Sound - Circuits op 29 maart zijn debuut op de markt. Een EP die hij trouwens integraal kwam voorstellen op BRDCST.
Live wordt zijn muziek ondersteund door knappe beelden op het scherm, die de atmosfeer alleen maar ten goede komt. De eerder liefelijke beelden op de achtergrond van metro's, steden en enkele keuvelende mensen staan trouwens in schril contrast met de dreigende, oorverdovende klanken die Bolt Ruin uit zijn instrument tovert. Brecht beweegt zich daarbij in allerlei bochten, en verstopt veel emoties in zijn muziek. De grimassen op zijn gezicht spreken dan ook boekdelen.
Trouwens, diezelfde beelden mogen dan in eerste instantie iets vredelievend uitstralen, subtiel komt er toch ook grijs en grauw naar boven drijven. Dat grauwe vinden we eveneens terug in het verschroeiende klanken tapijt dat Bolt Ruin tentoon spreidt. De kers op de taart werd geleverd door een felle lichtshow die, telkens de climax werd bereikt, als een ondoordringbare muur in je gezicht terecht kwam.
Besluit: Brecht schippert voortdurend tussen dat rustgevende in beeld, en dat apocalyptische in geluid met een verschroeiende lichtshow die je telkens omver blaast zodat de poorten van de Hel prompt open gaan in de AB Box.
Bolt Ruin slaagt er in drie kwartier in om het toch al goed opgekomen publiek tot waanzin te drijven, door zo confronterende muziek te combineren met al even tot de verbeelding sprekende beelden. En bezorgt ons zonder meer een indrukwekkende start van een zeer geslaagde avond boordevol interessante ontdekkingen.
Jason Sharp (****) - AB Box - Sommige artiesten zijn meesters in improviseren met uiteenlopende instrumenten, spreken tot de verbeelding en doen iets met hun stem. Jason Sharp is zo een artiest die zijn stem als instrument ten volle gebruikt. Dit door middel van een heel speciale ademtechniek. De Canadees versterkt bovendien die vocale aankleding door gebruik te maken van een soort lus, waardoor je het gevoel krijgt dat buitenaardse wezens de AB Box hebben over genomen. Bovendien blijkt Jason Sharp een ware multi-instrumentalist te zijn die voortdurend zijn eigen grenzen van deze van de elektronische muziek verlegt. Hij maakt eveneens gebruik van bassaxofoon, wat dan weer zorgt voor warme maar eveneens duistere aankleding waardoor het angstzweet je op de lippen staat. Om maar te zeggen, op zijn virtuositeit staat dus zowel vocaal als instrumentaal geen grenzen. Waardoor een waar dansfestijn ontstaat in ons hoofd.
Bovendien laat Jason Sharp zich begeleiden, door een al even gedreven knopjesdraaier Adam Basanta. Deze laatste ontpopt zich tot een ware meester in creëren van sound, binnen een experimentele omkadering. Adam slaat voortdurend aan het improviseren met geluiden, en vult de virtuositeit van zijn kompaan dan ook perfect aan. Wat de set alleen maar ten goede komt, want daardoor worden nog meer grenzen verlegt binnen de elektronische muziek.
Besluit: De show duurde iets langer dan gepland, maar de aanwezigen verveelden zich geen seconde, ze werden door die dreigende klanken meegezogen naar weer enkele apocalyptisch aanvoelende omgevingen. Om uiteindelijk als in een trance, een uur lang over de dansvloer te zweven , onder hypnose gebracht, door dit grensverleggende duo klankentovenaars.
Lea Bertucci (**** 1/2) - AB Club - Over betoverend gesproken. In de AB club lieten we ons gewillig ontvoeren, ontroeren en belanden we in een sprookjesachtige wereld, binnen een toch heel andere, minder dreigende omkadering dan in de AB Box. Alsof we van de Hel in de Hemel waren aanbeland.
Lea Bertucci is een artieste die het instrument saxofoon aanvult met een elektronisch klankentapijt dat ervoor zorgt dat je in een diepe, rustgevende, trance terecht komt. Het quasi neerzittende publiek liet zich dan ook gewillige meevoeren naar die onaards mooie oorden die Lea Bertucci hen aanbood. Nadat de saxofoon is opgeborgen, zet Lea de set verder met een soort grensverleggende Ambient die aanvoelt als een warm deken tegen koude winteravonden. Binnen een eerder intieme atmosfeer wordt dat tempo wel opgedreven, maar nergens de geluidsmuren afgebroken. Wel raakt Lea Bertucci een gevoelige snaar bij de aanhoorder, binnen een mysterieuze en mystieke omkadering.
Besluit: Als een ware klanken tovenaar doet Lea Bertucci je naar adem happen, en betovert haar fans door warme saxofoon klanken te verbinden met vreemd aanvoelende elektronische huzarenstukken die eerder op weemoedig wijze, maar eveneens lichtjes dreigend je hersenpan binnen dringen en uiteindelijk je ziel tot rust brengen waardoor je de harde realiteit van het leven prompt bent vergeten.
Yonathan Gat (****) - AB Box - Terug gekomen in AB Box stelden we vast dat Yonathan Gat nog niet aan zijn set was begonnen. De man is een ware gitaar virtuoos, maar mocht zijn muziek - volgens onze bronnen - niet brengen in zijn eigen land Israel en verhuisde dan maar naar New York. De bandleden kwam één voor één op het podium. Startende met een best lekkere up tempo drum geluid. Aangesterkt met de andere instrumenten, waaronder twee Algonkonianen (één van de eerste volkeren van Amerika), zoals we lazen . Als laatste kwam Yonathan zelf op het podium. De man blijkt een  parel binnen de gitaar muziek te zijn. Bij enkele indrukwekkende solo's die hij uit zijn mouw schudt , komen de haren op onze armen dan ook recht van puur innerlijk genot. Ondanks de virtuositeit van Yonathan zelf waren we eveneens danig onder de indruk van het verschroeiende drumwerk, of gestroomlijnde baslijnen. De typische Indiaanse instrumenten en vocalen blijken een enorme meerwaarde in het geheel en vullen trouwens de typische drum en gitaar partijen perfect aan. Maar vooral, eens alle instrumenten aan elkaar gekoppeld,  ontstaan meerdere tsunami's die ons het ene na het andere oorgasme bezorgen.
Besluit: Zonder meer zagen we een artiest en band aan het werk die grenzen verlegt wat wereldmuziek betreft. Atmosferisch en typische traditioneel muziek zo eigen aan bijvoorbeeld Indianen stammen vloeien zodanig perfect in elkaar met die Westerse en Oosterse muziek, dat je als aanhoorder hier onmogelijk kan blijven op stil staan. Waardoor een wervelend dansfeest ontstaat, waarbij die uiteenlopende werelden met elkaar worden verbonden tot een magisch mooi en bijzonder tot de verbeelding sprekend geheel. Best indrukwekkend.
Kelly Moran (*****) -AB Club - Er hing op al heel de avond een enorme magie in de lucht, en dan moesten de hoofdacts nog komen. We besloten te gaan genieten van de piano virtuositeit van Kelly Moran, die zoveel emoties in dat instrument verstopt,  dat ze zelf bijna tot tranen toe bedwongen zat te soleren. Ook het zittende publiek genoot in stilte van zoveel sublieme klanken die deze jonge pianiste uit haar instrument toverde.
Vaak start Kelly op een heel intieme en zachtmoedige wijze, om in een verbluffende finale alle registers open te gooien, waarbij niet alleen Kelly zelf al haar emoties de vrije loop laat. Ook ik stond vol overgave en was diep onder de indruk mee te luisteren en te genieten, tot tranen toe bedwongen. Echter hield het daar niet mee op. Naast de piano werden er ook heel psychedelisch aanvoelende beelden geprojecteerd op het scherm die perfect aansloten op die muzikale omlijsting, waardoor je naast de piano klanken,  die je hart doormidden scheuren; de visuele effecten hypnotiseerden je  en brachten je in diepe vervoering. Of hoe deze jonge virtuoze meerdere grenzen verlegt wat piano muziek betreft, en daar een magische mooie lichtshow aan toevoegt , die een even melancholische en rustgevende invloed op je ziel geeft. Kelly brengt  verdovende en bedwelmende mooie muziek.
Kortom: Een naam om te onthouden als u houdt van dat instrument piano, want Kelly Moran verlegt duidelijk een grens waar eigenlijk geen grenzen meer zijn. Compleet 'zen' geworden van  zoveel adembenemend mooi visueel en instrumentale magie, bleven we dan ook totaal verweesd achter.
Whispering Sons (****1/2) - AB Box - Whispering Sons, dat knappe bandje dat we ooit op TrixTrax in Trix hebben ontdekt in 2016, is ondertussen uitgegroeid tot een waar fenomeen in ons Belgenland. De band staat deze zomer o.a. op Rock Werchter, en dat is meer dan verdiend. Toen Whispering Sons onlangs in De Casino, Sint-Niklaas optrad schreven we daarover: ''Whispering Sons staat meer dan ooit tevoren heel zelfverzekerd op het podium en straalt eveneens enorm veel spelplezier uit, in zoverre dat kan binnen die toch wel donkere en weemoedige omkadering. Want lichtvoetige muziek brengen daar doet Whispering Sons ook anno 2019 nog steeds niet aan. De postpunk liefhebber in ons sloot dan ook meermaals de ogen en liet zich andermaal gewillig meevoeren naar weer een andere donkere, melancholische wereld, die de band ons aanbood. En sprong een gat in de lucht van blijheid dat de band vooral vooruit kijkt en zichzelf dus nu blijft heruitvinden" .
Whispering Sons speelde voor een overvolle AB Box dan ook de pannen van het dak, en zette die stelling nog maar eens in de verf. De bandleden vinden elkaar tegenwoordig inderdaad blindelings. Fenne staat nog steeds als een frêle uitziende nimf op het podium, die door heel vreemde bewegingen en een bijzonder tot de verbeelding sprekend stemgeluid de aanhoorder nog maar eens hypnotiseert. Gerugsteund door topmuzikanten die bij elke show weer een nieuwe grens lijken te verleggen. Waar dit gaat eindigen weten we niet, maar weer eens overtuigt Whispering Sons volledig. Maar vooral, blijft de band duidelijk evolueren in zijn kunnen, en dat laatste trekt ons nog het meest over de streep.
Laat ons eerlijk zijn, ik denk dat de band de vergelijkingen met de postpunk van de jaren '80 - ook al is dat zeker niet gelogen - een beetje beu is. Uiteraard voel ik bij songs als “Kin”, “No Time” en “Fragments” diezelfde adrenaline door mijn aders stromen als toen ik in die jaren '80 voor het eerst enkele van mijn favoriete postpunkbands aan het werk zag.
Maar Whispering Sons leeft duidelijk in het heden, en kijkt voluit naar de toekomst. Dat bewijst een song als “No Image”, waarmee de band ook nu weer afsluit. Een song waarbij Fenne enkel onder begeleiding van piano en keyboard, breekbaar als porselein, de haren op je armen doet recht komen waarna de andere bandleden hierop inpikken; in een verschroeiende finale worden alle registers open gegooid waarna je wordt meegesleurd in een verwoestend tsunami waarbij postpunk grenzen worden verlegd en overschreden.
Besluit: Whispering Sons zorgt ervoor dat er geen roest komt op hun muziek door steeds vooruit te blijven kijken. De ooit zo mooie rups, is ondertussen een boeiende vlinder geworden, die postpunk muziek opnieuw uitvindt en het in een hedendaagse kleedje steekt. Waardoor ze feitelijk buiten hun eigen lijnen kleuren, en zo ervoor zorgen dat hen in dat postpunk hokje blijven duwen, de band tekort doen is.
Ook in AB Box doet de band je dansen in de zaal, alsof die jaren '80 nu pas zijn begonnen. Die nieuwe wendingen erbovenop doen ons met vol vertrouwen uitzien naar de toekomst.

Setlist: Stalemate - Got A Light - Alone - White Noise  - Performance - Skin - No Time - Fragments - Hollow - Waste - Wall - Insights - Dense -
Encore: No Image

Deze vierde editie van BRDCST was werkelijk grenzeloos en uitermate inspirerend. Tot volgend jaar op de vijfde verjaardag van BRDCST festival - 2 tot 5 april 2020!

Neem gerust een kijkje naar de pics van één van de dagen BRDCST
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/brdcst-2019
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

BRDCST 2019 - van 4 t-m 7 april 2019 - Grenzeloos en Inspirerend - Een ontdekkingstocht om U tegen te zeggen!
BRDCST 2019
Ancienne Belgique
Brussel
04-04-2019 t-m 07-04-2019