Sonic City is een jaarlijks weerkerend evenement in het najaar, waarbij een programma wordt samengesteld door een curator. In het verleden ging dit festival door in De Kreun , Kortrijk. Sinds 2017 - met als curator Thurston Moore - echter in een grotere, maar daarom niet minder gezellige, zaal Départ. Deze zaal is centraal gelegen dicht bij het station. Er is bovendien op wandelafstand genoeg parkeerplaats voorzien, en een ondergrondse parking vlakbij het evenement. Ook de zaal zelf ademt dus letterlijk iets intiem uit waardoor u zich prompt thuis voelt.
We vertoefden er twee volle dagen - 10 en 11 november - en zakten eveneens ook af naar de pré-party op 9 november, die doorging in de kleinere zaal, met vier optredens op één podium dus. Na een uiterst vriendelijke ontvangst aan de balie - en nog eens bij het binnenkomen van de zaal -, kregen we al direct het gevoel dat dit een top weekend zou worden binnen een gemoedelijke sfeer.
Deze keer was Courtney Barnett curator van dienst. De affiche kleurt vrouw, en dat blijkt louter toeval te zijn lezen we in een interview. In elk geval zijn de vrouwen eindelijk aan de macht op Sonic City 2018. En dat had al veel vroeger moeten gebeuren, naar onze mening. Een verslag van een boeiend weekend:
dag 1 - vrijdag 9 november 2018 - Départ gehuld in walmen van intensieve duisternis
De eerste avond was niet uitverkocht, maar toch heerst er reeds een gezellige drukte bij het binnenkomen van de kleine zaal. Vlakbij die zaal is een koffiebar gevestigd, die we geregeld zouden bezoeken. En via een scherm aan de bar in de hal kon je de optredens ook een beetje volgen, al was dat louter visueel. Een DJ draaide tussen de optredens door aangepaste muziek, met soms wel een knipoog naar de jaren '80. Want ja ook de vier bands die optraden , halen min of meer de mosterd uit die postpunk en aanverwante van de jaren '80.
We zouden de heren van Jay Jayle (***1/2) later op de avond nog aan het werk zien als begeleidingsband voor Emma Ruth Rundle, die trouwens ook te horen is op de nieuwste schijf van Jay Jayle 'No Trail and other Unholy Paths'. De heren mochten de eerste avond openen, en deden dit binnen een adembenemende tot weemoedige omkadering, waarbij de warme gitaar en keyboard klanken werden aangesterkt door een heel zwoele tot al even warmhartige vocale aankleding. Evan Patterson trekt als frontman daardoor de meeste aandacht naar zich toe. Maar we kunnen ook niet voorbij aan de hemelse riffs die Todd Cook uit zijn basgitaar tovert. Om niet te spreken over de verdovende percussie van drummer Neal Argabright. Met als kers op de taart de inbreng van Corey Smith, die zich niet alleen ontpopt tot een multi-instrumentalist. Maar ook zijn vocale inbreng bezorgt ons een krop in de keel.
Kortom. Jay Jayle brengt ons een set boordevol gezapige melancholie, die gelukkig niet verzandt tot al te kleffe meligheid. Maar wel gevoelige snaren raakt, en een gemoedsrust doet neerdalen in je hart.
Een paar versnellingen hoger en sneller ging het eraan toe bij FACS (****). De uit Chicago afkomstige band ontstond in 2017 uit de as van Disappears. Met hun debuut 'Negative Houses' is FACS op tour om de wereld te veroveren met zijn snoeiharde post punk. Origineel is het niet, maar de registers worden vanaf de eerste tot de laatste noot wel compleet open gegooid. Waardoor je als aanhoorder met een teletijdmachine naar de jaren '80 wordt geflitst, echter in een eigentijdse aankleding. Dit trio maakt er weinig woorden aan vuil, maar gaat als een losgeslagen bulldozer in een porseleinwinkel tekeer op dat podium. Oorverdovende riffs klieven als botte bijlen door je lijf, en doen een aardverschuiving ontstaan in de zaal. Eens de teugels gevierd, is er geen doorkomen meer mogelijk, en wordt een geluidsmuur opgetrokken die als een mokerslag in je gezicht terecht komt. Dat daarbij de interactie heel beperkt is stoort allerminst. Aangezien we na deze verwoestende wervelstorm verweesd in een hoek van de kamer achterblijven.
De heren van Jay Jayle mochten hun kunsten als topmuzikanten nog eens tonen als begeleidingsband van Emma Ruth Rundle (**** 1/2) Deze talentvolle jonge Amerikaanse singer-songwriter is ook bekend als lid van The Nocturnes, Red Sparowes en Marriages. Maar wist ook solo ondertussen haar stempel te drukken op het globale muziekgebeuren.
Dit jaar bracht ze haar derde album op de markt 'On Dark Horses'. Live is Emma een artieste die zowel vocaal, als wat podiumact betreft, voortdurend schippert en zalvend je hart diep raakt, en verschroeiend uithaalt binnen een donkere omkadering. Emma beschikt inderdaad niet alleen over een uiteenlopend stembereik, ook haar uitstraling is zodanig veelzijdig dat je als aanhoorder van de ene emotie in de andere terecht komt. Waardoor je enerzijds, met de krop in de keel, een traan wegpinkt van innerlijk genot, en anderzijds stevig staat te headbangen als alle registers worden open gegooid. Dat voortdurend schipperen tussen zachtmoedigheid en de aanhoorder doorheen schudden, zorgt ervoor dat je aan haar lippen gekluisterd blijft, alsof ze je eens onder hypnose gebracht meevoert naar haar bonte en kleurrijke wereld. Daardoor laat Emma een diepe indruk na, zowel op ons als op de vele toeschouwers die van dit schouwspel met volle teugen genoten.
We sluiten af met een feestje? Nu, dat was dan wel een vrij vreemd en heel donker aanvoelend. Zola Jesus (****) ofwel Nicole Hummel is een jonge beloftevolle artieste die heel filmische muziek brengt, daarbij niet alleen haar stem in de weegschaal werpt maar ook de zin voor theatrale omlijsting van die bevreemdend aanvoelende muziek heel hoog in het vaandel draagt.
De heel spraakzame jongedame laat zich bovendien begeleiden door een violiste die de intensieve klanken, typisch aan de muziek van Zola Jesus, naar een nog hoger niveau weet op te tillen. Met als kers op de taart een gitarist die klanken uit dat instrument tovert waardoor de poorten van de Hel op een kiertje komen te staan.
Kortom. Zola Jesus blijft muzikaal en vocaal wel hangen binnen die monotone duisternis, maar grijpt je voortdurend bij de keel waardoor je - eens onder hypnose gebracht - wordt meegezogen naar de meest donkere zijde van je ziel. Een plaats waar het in dit geval eerder fijn vertoeven is. Aangezien de muziek en uitstraling van Zola Jesus niet aanvoelt als iets dat angst inboezemt, maar eerder als een donker deken dat je beschermt tegen de koude nacht.
dag 2 - zaterdag 10 november 2018 - Van breekbaar als porselein over een aardverschuiving tot onderdompelen in gezapige 'Folkse' sferen
De tweede festivaldag van Sonic City was hopeloos uitverkocht, en dat was ook te merken. En toch. Ook al werd het in momenten in de zalen redelijk druk, er heerste steeds een gemoedelijke sfeer. Een gezellige drukte laat ons maar zeggen, die niet zorgde voor ergernis. Integendeel zelfs. De rode draad op deze festivaldag? Optredens die gaan van breekbaar als porselein, over ware aardverschuivingen tot worden ondergedompeld in 'Folkse' sferen.
Openingsact zijn altijd een beetje een ondankbare taak. Op dit vroege uur kort na de middag zet Laura Jean (***1/2) de tweede festivaldag compleet op haar eentje in. De Australische multi-instrumentalist, die sinds 2003 aan de weg timmert, heeft ondertussen in eigen land en Nieuw-Zeeland heel wat harten veroverd. Met haar nieuwste album 'Devotion' is ze goed op weg om ook de rest van de wereld te veroveren. De jongedame beschikt over een sprankelende heldere stem en een keyboard met speciale effecten - die haar toch wat kopzorgen bezorgde, een euvel waarop ze telkens laconiek reageert. Bovendien voegt Laura daar streepjes saxofoon aan toe wat dan weer een meerwaarde blijkt te zijn. Daardoor jaagt Laura een warme jazz gloed over de zaal heen. Er is nog niet veel publiek aanwezig. Maar zij die deze talentvolle jongedame aan het werk zagen, maakten een heel fijn concert mee van een artieste met enorm veel potentieel naar de toekomst toe. Een artieste die zich bovendien niet alleen ontpopt tot volleerd multi-instrumentalist , maar ook iemand is die over een stem beschikt die je voortdurend in vervoering brengt.
Folk Pop artiesten kwamen op dit affiche het meest voor. Wat niet verwonderlijk is met een curator als Courtney Barnett. Echter stond er toch ook wat stevige punk en aanverwante op het podium. Dit jaar was er een derde podia toegevoegd onder de naam 'Revelation Stage'. Op zaterdag was curator van dienst 'Girls Go Boom'.
Daardoor dienden we ook keuzes te maken, wegens enkele overlappingen. We verkozen dus Mint Field - die aantrad op Stage 1- te laten voor wat het was. En Belgische talentvolle jonge punks van Peuk (*****) eens te gaan checken. Deze jonge band uit de buurt van Hasselt brengt razendsnelle sludge, punk alsof het terug 1977 is en elke heilig huisjes dient te worden omver gestampt. Hoewel het om een vrij jonge band gaat - het debuut album komt op 28 januari 2019 op de markt - bestaat Peuk uit naast een heel beweeglijke zangeres die over een strot beschikt waardoor de geluidsmuur wordt afgebroken, uit twee muzikanten die ondertussen al heel wat water hebben doorzwommen. Dave Schroyen verdiende ondertussen zijn sporen bij Evil Superstars en Millionaire en Jacques Nomdefamille bij Heisa - die op zondag datzelfde podium onveilig zouden maken.
Kortom: In de biografie op de facebook pagina van de band lezen we het volgende: ''Denk aan een vroege Cat Power die de versterkers van Sonic Youth even mag lenen en beslist ze niet terug te geven." Een stelling waar ik me volledig kan in vinden. Eens de registers open getrokken, doet Peuk een wervelstorm ontstaan waardoor elk voornoemde heilig huisje de lucht in vliegt. Dat is dus in grote mate de verdienste van voornoemde top muzikanten. Maar het is dus vooral die stem en uitstraling van een frêle uitziende zangeres Nele Janssen, die zich eens de gitaar in aanslag vocaal, instrumentaal tot verbaal ontpopt tot een alles verwoestende tsunami. Indrukwekkend is daarbij een understatement.
Nu we klaarwakker zijn, na deze orkaanuitbarsting uit Limburg, moesten we even tot rust komen. Op Stage 2 zorgden enkele artiesten voor dat welgekomen rustmoment. Hachiku (****) AKA singer-songwriter Anika Ostendorf, is een 23 jarige beloftevolle Australische artieste, die via sprankelende shoegaze/dream pop toestanden ons hart weet te veroveren. Dit door middel van twinkelende piano en gitaar klanken te combineren met een kristalheldere stem, waardoor ze - in samenwerking met al even begenadigde artiesten- een warme gloed over de zaal doet neerdalen. Hachiku is duidelijk een artieste die nog steeds aan het groeien is in haar kunnen, want alles lag iets te vaak op diezelfde lijn waardoor de aandacht wat verslapt na een tijdje. Echter nemen we het haar zeker niet kwalijk. De monotone aankleding wordt namelijk zodanig intensief en mooi gebracht, dat je eens onder hypnose door die verdovende klanken en wondermooie stem, weer eens vertoeft in heel andere verre oorden.
Kortom: We zouden later op de avond nog artiesten tegen komen die ons een krop in de keel bezorgen, al dan niet in een heel andere omkadering. Maar Anika heeft ons hart alvast compleet veroverd. We voorspellen haar binnen dreampop en shoegaze dan ook een gouden toekomst. Geef deze jongedame alleen de nodige tijd en kansen om te groeien in haar kunnen.
Dat een grap soms uit de hand kan lopen? Ook in de positieve zin? Dat bewijst het Garagepunk trio The Coathangers (*****) De band ontstond in 2006 en heeft een stevige live reputatie opgebouwd. Vooral nemen ze zichzelf niet te serieus, en drijven het tempo telkens tot een hoogtepunt waardoor het dak er compleet afgaat. Naast het uitdelen van mokerslagen in het gezicht, stralen de dames enorm veel humor uit. Dat blijkt o.a. door de aanstekelijke grappen die ze maken, het spelplezier straalt gewoon van hun gezicht. Getooid in witte werkman plunje, en met de nodige 'punk ingesteldheid' stampt The Coathangers lekker om zich heen, zoals voormalige punk bands dat ooit deden. Zonder zich van de omgeving iets aan te trekken.
We schreven in onze notities ''de vrouwelijke versie van bands als Ramones''. Uiteraard beschikt The Coathangers vooral over een eigen smoel, maar je die soort punk tot garage punk zonder zich iets aan te trekken van wat de omgeving daarvan denkt, door de strot rammen, zoals menig punk band dat deed? The Coathangers stralen dat ook uit, en daarvoor kunnen we alleen maar enorm veel waardering opbrengen en eventueel overgaan tot zelf lekker keet schoppen. De kers op de taart, na een wervelende set, krijgen we op het einde, als elk van de bandleden van plaats gaat wisselen. Waaruit blijkt dat deze dames niet alleen heel grappige garagepunk brengen, maar ook top muzikanten en vocalisten zijn die zich ontpoppen tot multi-instrumentalisten.
Terug over naar een hartverwarmend orgelpunt op Stage 2 met SASAMI (****). Sasami Ashworth is een uit LA afkomstige multi-instrumentalist die als toetsenist van indierockers Cherry Glazerr ruimschoots haar sporen heeft verdiend. De warme synthesizer klanken vormen dan ook de rode draad ; ze beschikt eveneens over een engelenstem waardoor we weer eens een warme gloed in ons hart voelen neerdalen. Door de ervaring te combineren met intensieve spontaniteit , voelen we ons nog maar eens wegdrijven naar verre oorden.
We vertoeven daar geregeld op Sonic City stellen we naderhand vast. SASAMI zorgde vooral voor een welgekomen rustmoment waardoor we niet in slaap werden gewiegd. Eerder voelde ook haar performance dus aan als weer een warm deken tegen de koude nacht, zoals we dus vaak zouden tegen komen dit weekend, maar waar we nooit genoeg van krijgen.
Ook na dit optreden dienden we een keuze te maken. En besloten we te gaan genieten van het trio Rêverie (*****). Deze bijzonder talentvolle muzikanten brengen een heel gevarieerde set boordevol rustgevende intensiviteit, maar ook aanstekelijke , verschroeiende uitspattingen waardoor weer eens de muren gingen barsten. Sara Devika Matyus, Anna Weber en Nadia van Osnabrugge bewegen zich op dat podium voort als nimfen uit het bos die de wandelaar betoveren met hun sprankelende mooie stemmen en/of door het brengen van een al even magisch mooi instrumentaal klankenbord. Door streepjes psychedelica tot mokerslagen uitdelen te verbinden met het aanbieden van een eerder bedwelmend klankenbord, bevinden we ons prompt in een sprookjesachtige omgeving, waar het fijn vertoeven is. We gingen er dan ook bij neerzitten en genoten heel intensief. Eens neergezeten, lieten we ons door deze dames gewillig onder hypnose brengen.
Op hun facebook pagina lezen we binnen de biografie: '' Your personal psychiatrists." In die stelling kunnen we ons compleet vinden. Een betere therapie als deze konden we ons niet dromen.
Hilary Woods is een Ierse artieste die ooit bas speelde bij de postpunk band JJ72. Als solo artieste schotelt ze ons iets heel anders voor. "Een sombere verlichting, een sombere aankleding en een sombere set die je een krop in de keel bezorgt", schreven we in onze notities. Dat is in het kort inderdaad wat Hilary Woods (****) ons aanbood. Buiten de spots die op haar waren gericht, was er namelijk geen streepje licht te bespeuren. Om daarvan intensief te kunnen genieten , gingen we dan ook iets dichter bij het podium staan. Hilary haar dromerig, sprookjesachtige mooie stem gecombineerd met al even intensief en verdovende klanken die ze naar voor brengt, zorgen ervoor dat je een speld kan horen vallen in de zaal. Dit dus allemaal gebracht binnen een donkere omkadering. Het licht in de gang deed zelfs pijn aan de ogen, na zoveel magisch mooie duisternis die aanvoelt als een hand dat je langzaam de adem ontneemt. Dit echter zonder je pijn te willen doen, eerder doet Hilary Woods op een intieme en doortastende wijze de haren op onze armen recht komen, en zorgt voor het ene na het andere kippenvelmoment. Zo intensief mooi kan stilte klinken, dat je een traan wegpinkt en met een krop in de keel de zaal verlaat. Indrukwekkend.
Eerdere keuzes tussen het ene of het andere podium vielen goed mee. Soms kan het wat tegenvallen. In voorbereiding had ik namelijk Let's Eat Grandma (***) enkele keren beluisterd en hen aangestipt om zeker te gaan zien op Sonic City. De aanstekelijke synthpop van de dames kleeft wel aan de ribben. Maar alles gaat iets te nadrukkelijk die gezapige weg op, waardoor de aandacht gaandeweg wat verslapt, waarop we dan ook besloten een kijkje te gaan nemen op de Revelation Stage waar Annabel Lee (****) door middel van een energieke en catchy set, gedreven rond verschroeiende gitaar riffs en instrumentale perfectie, eerder zorgde voor een aanstekelijk hoogtepunt. Bovendien beschikt deze band, naast top muzikanten, over een heel goed op dreef zijnde zangeres en frontvrouw die bovendien over een uiteenlopend stembereik beschikt; waardoor haar performance je enerzijds ontroert en anderzijds als een mokerslag in je gezicht terecht komt. Die bijzonder gevarieerde set van Annabel Lee zorgde voor weer een hoogtepunt deze avond.
We maakten ons op voor de finale van deze tweede festivaldag met enkele Folk pop en aanverwante artiesten, die elk op hun eigen wijze door middel van al even aanstekelijke tonen zorgden voor een waar Folk gericht feestje. De ene wat meer overtuigend dan de andere. Eleanor Friedberger (***1/2) geeft in Stage 2 de toon aan van wat later op de avond zou volgen. Friedberger vormde tot 2011 samen met haar broer het duo Fiery Furnances en gooit dus heel wat ervaring in de weegschaal.
Eleanor komt op Sonic City haar nieuwste plaat 'Rebound' voorstellen en brengt een gezapige set die in verlengde ligt van het betere Folk Pop gerichte genre. Zonder daar echt meer of minder aan toe te voegen. Niet dat dit hoeft uiteraard. Integendeel.
Kortom: Eleanor Friedberger gooit jarenlange ervaring in de weegschaal, en voegt daar een bijzondere stem en uitstraling aan toe waardoor je sowieso in vervoering wordt gebracht. Meer moet dat niet zijn.
Een artieste die ons niets meer hoeft te bewijzen dat is Joan As A Police Woman (****1/2). Deze topartieste zorgt steeds opnieuw voor de zon in ons hart, zelfs op regenachtige avonden zoals die keer in Ancienne Belgique als voorprogramma van de helaas overleden grootheid Lou Reed.
Ook op Sonic City zien we een artieste die ondanks al die jaren ervaring weigert een routineklus af te leveren. Daarvoor kunnen we enkel en alleen maar waardering opbrengen. Naast de nodige grappen, grollen en kwinkslagen naar haar muzikanten toe - zeker de jarige drummer moest het geregeld ontgelden - is Joan een begenadigde zangers, gitarist en pianist die je voortdurend de adem beneemt of lekker doet dansen in de zaal. Joan straalt bovendien een natuurlijk charisma uit, waardoor ze elke aanhoorder prompt uit haar hand doet eten. Het meest opwindende en verrassende moment binnen deze perfecte set, was de eigenzinnige cover van “Kiss” van Prince. Lichtjes onherkenbaar gemaakt, maar op een zodanige wijze gebracht dat die song nieuw leven werd ingeblazen met respect voor het origineel. Echter heeft Joan die covers niet nodig, want haar eigen songs blijven eveneens aan je ribben kleven, van begin tot einde. Pure klasse!
En daarmee hadden we ons hoogtepunt eigenlijk wel gehad. Drinks (***1/2) balanceert wat verder op het aanbod van voornoemde artiesten. Cate Le Bon en Tim Presley (White Fence) stralen eveneens enorm veel spelplezier uit, en voelen zich duidelijk als kinderen in een speelgoedwinkel op dat podium. Dat heeft natuurlijk zijn effect op het publiek dat gewillig ingaat op de speelse aanpak die de band tentoon spreidt. Zonder meer is ook Drinks een zonnetje in huis, dat ervoor zorgt dat we de donkere wolken uit het leven even kunnen vergeten. En ook daarvan kunnen we nooit genoeg porties binnen krijgen.
Stage 1 stond tot de nok gevuld voor hoofdact Courtney Barnett (****) die zich ontpopt tot de absolute publiekstrekker van deze tweede festivaldag, zo verwonderlijk is dat niet uiteraard.
De voorspelbare indie-slackerpop van de Australische artieste gaat er in als zoete broodjes. Courtney moet zelfs niet veel inspanningen doen om het publiek naar haar hand te zetten, maar maakt zich er daarom niet gemakkelijk vanaf. En net dat siert haar. Ondanks het boeken van zoveel successen toch nog je publiek, je mede muzikanten tot entourage warm onthalen? En die lat voortdurend hoog leggen? Dat zorgt ervoor dat ook wij door deze sprankelende, eenvoudige , aanstekelijke performance compleet over de streep worden getrokken. Ook al zijn er in het begin wat problemen met de gitaar van Courtney, waardoor het wat aanmodderen geblazen is. Een euvel waarop laconiek wordt gereageerd met enkele kwinkslagen.
Eens de problemen opgelost worden alle registers compleet open getrokken. De goedlachse Courtney legt prompt de lat enorm hoog, en ontgoochelt totaal niet.
Kortom: Als kers op de taart van deze tweede festival levert Courtney Barnett naar goede gewoonte een performance af waar geen speld valt tussen te krijgen. Of hoe Courtney Barnett de stelling 'schitteren in eenvoud' weer eens wat meer in de verf zet, en deze tweede festivaldag afsluit met een wervelend folk pop tot aanverwant feest op een speelse en doordachte wijze, die zelfs de grootste zuurpruim een glimlach op het gezicht tovert.
dag 3 - zondag 11 november 2018 - De avond van de singer -songwriters, wilde dansfeestjes en streepjes jazz
11 november, voor eeuwig in ons hart gegrift ter herdenking aan het einde van de eerste wereldoorlog. Ook na Honderd jaar mag niet worden vergeten hoeveel jonge Helden stierven voor hun vaderland. Toen ik rondom mij keek en al die jonge mannen zag genieten van de vele optredens op Sonic City flitste dit toch even door mijn hoofd. Hoe sommige van hun leeftijdsgenoten circa 100 jaar geleden het leven lieten voor ons vaderland. Dit geheel terzijde maakten we ons op voor de laatste festivaldag. Een avond die in het teken zou staan van singer-songwriters, wilde dansfeestjes en werd afgesloten met adembenemende mooie streepjes jazz tot Free Jazz …
Na het wegvallen van Nilüfer Yanya werd deze vervangen door The Finks (***1/2). Oliver Mestitz stond gewapend met een akoestische gitaar op dat podium. Het viel me trouwens op dat er op de laatste festivaldag op dit tweede podium wel meerdere artiesten op hun eentje het mooie weer maakten. The Finks brengt een gezapige tot melancholische set, waarbij zijn zachte stem en zwevende gitaar partijen rust brengen in je hoofd en hart. Nee, compleet overdonderen in de zin van dat we hier iets uitzonderlijk hebben meegemaakt, deed de man niet. Maar op een eenvoudige wijze een gevoelig snaar raken? Dat weer wel. Zonder meer een mooie opener van een voor mij althans, toch iets rustigere festivaldag. We zijn namelijk geen 26 meer.
Veel wilder ging het eraan toe op de mainstage waar Dream Wife (****) de definitie van 'punk anno 2018' fijn uit de doeken deed. Voor de één wat minder geslaagd dan de andere, maar dit heel bewegelijk gezelschap deelde wel de ene mokerslag in het gezicht na de andere uit, keilt daarbovenop het ene na het andere heilige huisje tegen de grond. En houdt duidelijk van maken van statements waar ook wij achter staan. Zoals bij “Somebody “, een letterlijke fuck you' aan gendernormen. Ook al is het de beweeglijke frontvrouw, die met een brede glimlach frustraties en uitgesproken meningen door je strot ramt, die de aandacht naar zich toe trekt. De meest tot de verbeelding sprekende inbreng, waardoor ik prompt koude rillingen over mijn rug voelde lopen. De verschroeiende gitaar solo's van gitarist Alice Go - vooral op het einde van de set - bezorgden me een krop in de keel. De indrukwekkende samensmelting van deze top gitarist, een charismatische frontvrouw en de andere muzikanten , straalden een prachtige punk attitude uit en deden enorm deugd aan mijn punk hart!
Na dat wild feestje van Dream Wife moesten we toch even bekomen van de emoties. Jen Cloher (****) ofwel de partner van curator Courtney Barnett, mag dan liefelijke liedjes brengen binnen een weemoedige omkadering, wat statements maken betreft, straalt ze minstens even veel punk ingesteldheid uit als haar voorganger. Jen blijkt naast het beschikken over een kristalhelder stembereik, een klasse verteller te zijn. Zo etaleert de dame haar adoratie voor Jim Morrison, aan wie ze een prachtige ode brengt. En vertelt honderduit daarover. Lange bindteksten vervelen doorgaans, maar niet bij Jen Cloher. Het zorgt ervoor dat je als aanhoorder dichter verbonden bent met haar leefwereld. Tussen een lach en een traan, zoals dat in ieders leven gaat, deelt Jen Cloher haar verhaal - met een fles wijn in de hand - met de aanhoorder en bezorgt ook ons een glimlach op de lippen. Of bedwingt me letterlijk tot tranen toe zoals bij “David Bowie Eyes”. Op het einde van de set stelt Cloher haar publiek voor de keuze: romantiek of drama. Het publiek kiest drama en krijgt dat ook in een adembenemend mooie finale. Een performance die letterlijk aan de ribben kleeft, dat schotelt deze Australische artieste ons voor.
We schreven het al, we deden het iets rustiger aan. En verkozen enkele verpozingen door te brengen op de Revelation Stage. Op zondag was curator van dienst Dansende Beren. Een website die de vinger op de pols legt op wat leeft in de muziekwereld, underground en bovengronds. Daardoor lieten we acts als Black Midi, Snail Mail en Ryley Walker aan ons voorbij gaan. Aan de opvallend goede recensies bij bevriende websites, bleken deze top concerten te zijn geweest. Echter was het alternatief minstens even magisch. Whorses (****) brengt een set boordevol ronkende gitaren die klieven doorheen je vege lijf als een botte bijl. Afwisselend met eerder intieme momenten, waarbij je een speld kon horen vallen in de zaal. Waardoor je dan weer een enorm gevarieerde set voorgeschoteld krijgt. Hoewel de vocale aankleding ons ook kon bekoren, is het eerder de instrumentale omkadering die ons het meest kan bekoren, gaande van intensief gitaar getokkel, tot aanstekelijk trommelgeroffel.
Kortom: Een lekker potje stevige rock, met oog voor rustpunten die je eerder een krop in de keel bezorgen.
Sylvie Kreusch (****) vervangt Goat Girl op stage 2 op haar eigen gedoodverfde wijze. Door middel van lichtjes erotische danspartijen, een bedwelmend tot uiteenlopend stembereik en een al evenzeer tot verbeelding sprekende uitstraling die schippert tussen donker van de nacht en stralend zonlicht, brengt Sylvie niet alleen ons hoofd op hol, maar raakt telkens een heel bijzondere snaar. Het feit dat Sylvie Kreusch daarbij niet volledig in haar kaarten laat kijken, doet ons nog meer waardering opbrengen. Het is net die mysterieuze uitstraling van deze klasse artieste op het podium dat ons telkens opnieuw over de streep trekt. Ook op Sonic City staan we met open mond vol bewondering te kijken en intens te genieten van de betoverende combinatie tussen dans en zang waardoor we, eens onder hypnose gebracht, vertoeven in een heel andere buitenaards aanvoelende wereld.
We zeiden het al, Revelation stage was een podium waar ontdekkingen ons rond de oren vlogen. De curators van dienst Dansende beren op zondag en Girls Go BOOM op zaterdag leveren dan ook kwaliteit van eenzaam hoog niveau af. Neem nu Heisa (*****). Wat deze band zo bijzonder maakt? Het etaleren van een sound die we niet anders kunnen omschrijven als vertoeven in absurdistan. En dat is als compliment bedoeld. Want absurditeit tot het oneindige, dat kregen we. Dit trio verstaat namelijk de unieke kunst de aanhoorder voortdurend op het verkeerde been te zetten. Of dat nu is door oorverdovend je trommelvliezen te doen barsten, of subtiel je hart te raken, telkens opnieuw slaat Heisa aan het experimenteren met uiteenlopende klanken en vocalen. Waardoor je als aanhoorder van het kastje naar de muur wordt gestuurd, en eens terug met beide voeten op de grond weer wordt meegesleurd in een volgende rollercoaster die je brengt naar ontgonnen plekken. Heisa verlegt daardoor letterlijk grenzen, waar geen grenzen zijn binnen de muziek. Daardoor is de band wellicht geen gemakkelijk te verorberen brok vlees. Maar wat ons betreft wel eentje dat ons met verstomming slaat, en smaakt naar meer.
Dames of heren die een statement durven maken? Daar houden wij van, dat weet u ondertussen. Nu, ook Stella Donnelly (****) charmeert enerzijds door het brengen van een optreden dat aanvoelt als een intiem huiskamerconcert. Dicht bij elkaar gepakt luisteren we naar ingetogen fluisterliedjes die ons hart sneller doen slaan. Ondanks die wat liefelijk aanvoelende aanpak, houdt Stella de aanhoorder regelmatig een spiegel voor en ramt haar mening door je strot. Je bent het zelfs regelmatig met haar eens. Ze speelde haar laatste show van haar tournee op Sonic City en zet dan ook de puntjes letterlijk op de 'i'. Met een set die bekoort door een intieme aanpak te combineren met bindteksten die je eveneens diep , persoonlijk raken. Net zoals Jen Cloher voorheen, raakt ze daardoor telkens een heel gevoelige snaar. En voert je weg over walmen van intense melancholie en weemoedigheid. Mooi!
Enkele collega's hadden me aangeraden zeker Rumours (****1/2) niet te missen. Ik nam die gouden tip ten harte, en ben hen dan ook enorm dankbaar daarvoor. Want Rumours bleek inderdaad een ontdekking van goudwaarde te zijn. Beukende synthesizers, die de temperatuur tot een kookpunt doen drijven, tot je compleet murw geslagen in een hoek van de kamer achterblijft, is de rode draad . Vanaf de eerste seconde tot de laatste noot wordt die lat zodanig hoog gelegd, dat je door die aanpak wordt gehypnotiseerd en letterlijk in trance voortbeweegt op de dansvloer. Naast die toch wel integrerende instrumentale aanpak waren we diep onder de indruk van de bijzonder bevreemdend aanvoelend stem en uitstraling van frontvrouw Hannan Vandenbussche. Een stem die enerzijds ontroert, en anderzijds verschroeiend je hart doormidden scheurt. Het enige minpunt? Helaas had de band amper een half uur om zich te tonen, dit smaakte naar meer.
Kortom: Deze band slaagt erin op een oorverdovende, bevreemdend tot vaak zelfs intiem aanvoelende wijze niet enkel je aan het dansen te krijgen, maar jou eveneens wederom te laten vertoeven in een andere, kleurrijke, wereld. Nog maar eens.
Een andere dans revelatie op Sonic City was WWWater (****). De opzwepende beats gecombineerd met die soulvolle stem van Charlotte? Het zorgt ervoor dat WWWater geen dansact kan en mag genoemd worden, het is zelfs een belediging. Nee, deze bijzonder tot de verbeelding sprekende band verkent de grens tussen pure dansmuziek met soul en Afrikaanse muziek waardoor een uniek concept ontstaat. Charlotte Adigéry is bovendien om verschillende reden een tot de verbeelding sprekende frontvrouw. Niet alleen beschikt ze over een pracht van een stem, ze straalt enorm veel charisma uit waardoor ze het publiek letterlijk uit haar hand doet eten. Zowel qua uitstraling als stem , doet ze me dan ook denken aan befaamde soul zangeressen uit het verleden, die net daardoor harten braken. WWWater zorgt door opzwepende klanken te combineren met Charlotte haar bijzonder tot de verbeelding sprekende uitstraling, vooral voor een dansfeest, waardoor daken er prompt afvliegen. Hierop stil staan is namelijk onmogelijk. En zelfs na een vermoeiende driedaagse gingen ook wij gewillig mee in de wervelstorm van dansmoves, met een Afrikaans aanvoelend tintje, die WWWater ons aanbood.
Een artieste die we, om uiteenlopende reden, hadden aangestipt als 'must see' was Poliça (***). Toen we de band rond Channy Leaneagh in 2013 zagen op Pukkelpop schreven we daarover: '' In het verlengde van Daughter, die Channy bestempelde als een van haar grote idolen, was ook Poliça een aangename verademing tegenover al dat dance/gitaar geweld. Hoewel het optreden na een tijdje beetje naar de eentonige kant opging, waren we danig onder de indruk van zoveel schoonheid instrumentaal en vocaal dat op ons afkwam. Topconcert? Dat net niet, maar zeker en vast een oorstrelende belevenis.''
Op Sonic City stelde Poliça vooral haar nieuwe album ' Music for the long emergency' voor. Daar is niets mis mee, want die nummers bekoren me wel. Wederom werden we dan ook in diepe ontroering en vervoering gebracht door die bijzonder warme stem van Channy, die je weet te hypnotiseren. Helaas bevatte de set te weinig echte bezieling en spontaniteit en werd iets te nadrukkelijk een routineklus afgewerkt. Daardoor haakten we vroegtijdig af. En bleven wat op onze honger zitten. Jammer.
Sonic City is een festival dat je veel kleuren en geuren binnen de muziekwereld laat zien. Dat is de reden waarom we zo graag afzakken naar dat evenement. Vaak verrast de organisatie je dan ook letterlijk. Zo kregen we een bijzondere performance van Lonnie Holley + Nelson Patton (*****) Na een lange introductie van zijn manager betrad Lonnie Holley het podium, gerugsteund door Dave Nelson (trombone) en Marlon Patton (drums). We kregen een uurtje Free Jazz voorgeschoteld, waarbij improviseren tot het oneindige, de rode draad vormt. Zo leken sommige uitspattingen ter plaatse te zijn uitgevonden. Lonnie Holley blijkt niet alleen een begenadigd pianist en klasse verteller te zijn. De man beschikt over een warme stem waardoor het aanvoelt alsof je vertoeft in een rokerige pub, waar een pianist je tegemoet komt tijdens het drinken van een glas whisky aan de toog. Patton zijn fijnbesnaarde drum partijen en de experimenteel aanvoelende trombone inbreng van Nelson, zijn de kers op een fijne Jazz taart. De zaal liep gaandeweg leeg, maar wie bleef staan tot het einde zweefde even weg naar Jazz pubs waar de rook je tegemoet komt en de adem ontneemt. De jazz fan in mij werd hierdoor heel diep geraakt.
Over Jazz gesproken. Ook Melanie De Biasio (*****) haar muziek is mee gevormd door deze muziekstijl. Maar op de jongedame, en haar bijzonder goed op dreef zijnde begeleidingsband, het label 'Jazz' opkleven , is eigenlijk deze klasse artieste tekort doen. Hoewel die muzikanten je betoveren door uit hun instrumenten magie tevoorschijn te brengen die we niet anders kunnen omschrijven als buitenaards. Is het toch die bijzonder zachte, verdovende stem van Melanie die ons nog maar eens doet wegzweven naar eerdere verre oorden waar we al mochten vertoeven op deze festivaldag.
Streepjes fijne Jazz verpakt Melanie De Biasio met subtiele knipogen naar onder meer dreampop. Daardoor voelt haar performance aan als een warm deken tegen de koude nachten, en doet ze ons met een krop in de keel de zaal verlaten , de duisternis van de nacht tegemoet. Met een gevoel van innige warmte, waardoor we het licht in ons hart feller voelen schijnen dan ooit tevoren.
Een betere afsluiter konden we ons dan ook niet dromen van een magisch driedaags vertoeven in een andere wereld …
Programma: Jay Jayle + FACS + Emma Ruth Rundle + Zola Jesus + Laura Jean + Peuk + Hachiku + Coathangers + SASAMI + Rêverie + Hilary Woods + Let's Eat Grandma + Annabel Lee + Eleanor Fiedberger + Joan A Police Woman + Drinks + Courtney Barnett + The Finks + Dream Wife + Jen Cloher + Whorses + Sylvie Kreusch + Heisa + Stella Donnelly + Rumours + WWWater + Poliça + Lonnie Holley & Nelson Patton + Melanie De Biasio
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Indoorfestival Zingem Beeft is nog maar aan zijn tweede editie toe, maar verdient onze aandacht voor de aanpak. Een moderne, frisse zaal met een groot podium, een degelijke PA en lichtinstallatie, … en dat in combinatie met een bescheiden inkomprijs voor toch vier metalbands, met veel aandacht voor lokaal talent. Het is een verademing voor zowel bands als bezoekers.
Turpentine Valley mocht met zijn post-metal het festival openen. De lichtman kon nog even uitrusten, want de band uit Zulte zette het optreden in met niet meer dan enkele strategisch geplaatst gloeilampen. Die setting hielp, samen met het weglaten van aankondigingen of bindteksten, mee om de aanwezigen mee te nemen op de postmetaltrip van dit instrumentale trio. De band putte vooral uit hun eerder dit jaar uitgebrachte debuutalbum, dat ze in eigen beheer op cassette uitgebracht hebben.
Turpentine Valley heeft al nieuwe nummers klaar, maar die worden nog even opgespaard. De set was mooi opgebouwd met het nog wat voorzichtige “Abrupt” en “Compromis” als kennismaking en met in de finale een heftige versie van “Trauma”.
Hoewel de hoofdmoot postmetal is, maakt Turpentine Valley ook uitstapjes tot aan de stoner en sludgemetal. Hun set zorgde niet voor meebrullende of moshende fans of hoorns die de lucht in gingen, maar aan de meeknikkende kopjes in het publiek kon je toch opmaken dat hun postmetal best gesmaakt wordt bij de ‘gemiddelde’ metalfan.
Ironborn wist de menigte te verleiden met klassieke heavymetal. Ze openden met hun Motörhead-tributetrack “Rock ’n Roll Is Dead” (geen cover). Hier gingen de vuisten en hoorns wel meteen de lucht in. Ironborn speelde “1568”, over de executie van Egmont (ooit prins van het naburige Gavere) in de strijd van de Nederlanden tegen de Spaanse overheersing. In Zingem speelden ze de elektrische versie van deze single en hadden ze hun gelijknamige bier mee als merchandise. De vertaling van akoestische naar elektrische versie zorgt voor een resultaat dat aanleunt bij de progmetal. Ook in andere nummers kruiden ze hun heavymetal (matig) met death en speed, terwijl ze toch op hun best zijn als ze gewoon heavymetal brengen. Dat bleek naar het einde van de set met prachtige versies van “Drifting Away”, “Your Downfall” en meezinger “Never Again”.
Met Signs Of Algorithm werd een derde subgenre van de metal aangeboord. Deze band brengt metalcore zonder compromissen: snel en hard beukend. Het jonge geweld zorgde voor de eerste moshpits van de avond. De routine van vaak te spelen, ook in het buitenland, zorgt ervoor dat de bandleden elkaar blind vinden, zowel muzikaal als stuiterend over het podium, en dat ze hun publiek ook recht in de ogen kunnen kijken (ipv naar hun snaren te staren) om het zo nog wat meer op te jutten. Het ‘trucje’ met drie extra verhoogjes (bovenop het reeds hoge podium in de Griffel) voor zanger Frederick zorgde voor gemengde gevoelens bij sommige bezoekers. Het kan werken in een zaaltje zonder eigen podium, maar in Zingem voegde het voor sommigen weinig toe aan de beleving. Maar die opmerkingen kwamen dan wel van achter in de zaal. Voor het podium had niemand er problemen mee. Integendeel.
Hexa Mera is één van de Belgische sterkhouders in melodische deathmetal en kan mooie adelbrieven voorleggen van o.m. Graspop en Metaldays. Hoewel ze muzikaal niet zo heel ver uit de buurt liggen van Signs Of Algorithm hield een deel van het publiek het al voor bekeken bij Hexa Mera. Best jammer, want Hexa Mera verkeerde in een bloedvorm. De wurggreep op het publiek begon bij “Siegebreaker” en “Divide Et Impera” en leidde zo naar de eerste, weliswaar bescheiden wall of death van dit indoorfestival. Deze band toonde in alles dat ze het waard zijn om als headliner op de affiche te staan.
Als Agera Events op dit elan kan doorgaan, kijken wij nu al uit naar de derde editie van Zingem Beeft. Of wordt het dan – met de fusie van Zingem en Kruishoutem – de eerste editie van Kruisem Beeft?
Organisatie: Agera Events.
In deze periode van het jaar gedenken we onze gestorven geliefden. In sommige landen gebeurt dit door middel van een waar feest, met drank en spijzen. Bij ons is dat door middel van een ingetogen bezoek aan het kerkhof. Mijmerend over vroeger. Voor mij persoonlijk past muziek als Black tot Doom Metal perfect bij deze sombere en geladen tijden. Waarbij we ons hart graag laten verwarmen door intensieve donkere die door merg en been gaan.
Unholy Congregation is een festival waar de Black en Doom metal fan aan zijn trekken komt, binnen een heel intieme omgeving. Dit festival ging door in een redelijk goed, maar zeker niet vol gelopen, zaal De Qubus in Oudenaarde. De sfeer was tijdens de hele avond gezellig, geladen en somber zonder echter de depressieve kant op te gaan.
Een verslag vanuit de donkerste krochten van de Hel.
Openingsact Darkest MIND (***) is een vrij nieuwe parel aan dat Black Metal firmament. De band bracht in 2015 een EP uit, maar voor de rest bleef het vrij stil rond deze West-Vlamingen. Echter achter de schermen werd noest verder gewerkt, en dat is ook live te merken. Want de bandleden vinden elkaar blindelings. Darkest MIND trekt alle registers vanaf begin tot einde open, en doet die poorten van de Hel al op een kiertje open gaan. Helaas blijft alles iets te veel hangen binnen die gezapige middelmaat, waardoor we toch niet compleet van onze sokken worden geblazen. Echter beschikt Darkest MIND wel degelijk over potentieel om ooit potten te gaan breken binnen dat typische Black Metal tot aanverwant gebeuren. De donkere walmen deden pijn aan de ogen, en dat is hoe we onze boterham Black Metal het liefst verorberen. Mits meer podium ervaring zien we de toekomst van deze band dan ook rooskleurig in.
Toen we A Thousand Sufferings (***1/2) in 2017 aan het werk zagen in Het Bos te Antwerpen schreven we daarover: 'A Thousand Sufferings brengen dus vooral een lekker potje doom/black dat aan de ribben blijft kleven. Waardoor we uiteindelijk toch over de streep worden getrokken.’ Deze band is ontstaan uit uiteenlopende bands binnen de Belgische Black Metal scene. Die ervaring binnen die scene zorgt ervoor dat een technisch hoogstaand potje black/doom wordt voorgeschoteld waar geen speld valt tussen te krijgen. Gitaar riffs snijden als vlijmscherpe messen door je vlees, en het drummergeroffel gaat telkens door merg en been. Maar het is vooral de opvallend rauwe en verscheurende stem van PJ Turlinckx dat ons het meest over de streep trekt. Die laatste beschikt dan ook over een stem als een klok, waardoor voornoemde poorten van de Hel nog meer open zwaaien.
Kabbelende beekjes, en een gezellige gezapige sfeer binnen een eerder donkere omkadering. Het zou - op de twee headliners na - toch wat de rode draad blijken vanavond. Want ook Urarv (***1/2) blijft angstvallig uit datzelfde vaatje tappen. De uit Noorwegen afkomstige Avant-garde/Black Metal band dompel je onder in eerder occulte sferen. Urarv timmert sinds 2003 aan de weg maar staat, volgens de informatie op de facebook van het evenement, pas voor het eerst in Benelux. De heren en dame hebben ondertussen hun kunnen voldoende bewezen. Trish Kolsvart is een begenadigde drumster die mokerslagen in het gezicht uitdeelt, en ook de baslijnen van Sturt raken een gevoelige snaar. Maar ook bij Urarv is het vooral die verschroeiende, en heel uiteenlopende, vocale aankleding die ons aangenaam verrast. Meer nog, de bijzonder tot de verbeelding sprekende stem van Aldrahn is duidelijk een meerwaarde bij deze band. Die trouwens avant-garde perfect met Black Metal weet te verbinden. Net als de voorgaande bands valt vooral op dat hier een band staat te spelen die nog steeds aan het groeien is, en dus vooral over enorm veel potentieel beschikt om potten te breken binnen dat typische avant-garde/black metal gebeuren.
De Belgische Black Metal band (Ars Veneficium ****), ontstaan in 2013, zorgt voor een eerste echt hoogtepunt op het festival. De heren brachten in 2016 het debuut uit 'The Reign of the Infernal King'. Een album dat op heel wat bijval kon rekenen. Op Holy Congregation blijkt de band goed in de markt te liggen, want plots staat de zaal toch heel goed gevuld. Ars Veneficium brengt Black Metal binnen een occulte achtergrond, met verwijzingen naar Satan en zijn gevolg. Als er een voorwaarde is waardoor ik bij dit genre pas echt over de streep wordt getrokken, is het vooral dat ik koude rillingen moet voelen tot het bot. Zowel instrumentaal als wederom vocaal, legt Ars Veneficium die lat torenhoog en drijft je voortdurend tot absolute waanzin. Waardoor aan die voorwaarde wordt voldaan. Missie geslaagd!
De Zweedse band Alfahanne (***1/2) tapt uit een heel ander vaatje. Deze band combineert verschillende stijlen binnen het rock en metal gebeuren - waaronder ook Black Metal - en zijn daardoor een vreemde eend in de bijt op dit festival. Pure black metal kun je dit niet noemen. Maar een donkere sfeer is wel degelijk merkbaar. Al lijkt deze Zweedse band vooral een lekker aanstekelijke rock feest te willen bouwen. Zo zijn er enorm veel interacties naar het publiek toe. Door deze feestelijke aanpak zorgt Alfahanne voor een beetje zon achter de donkere wolken waarrond dit festival is gebouwd.
Na enkele fijne concerten, waarbij we zeker en vast niet werden ontgoocheld, bleven we toch een beetje op onze honger zitten. Het was wachten op ultieme kleppers van formaat die ons echt compleet omverblazen. Die kregen we laat op de avond met twee top headliners. Hades Almighty (*****) zet de registers compleet open voor een wervelende finale waarbij kippenvelmomenten tot kroppen in de keel ons deel zouden worden. Vooral - wederom - die bijzonder aangrijpende vocale aankleding, deed de haren op onze armen recht komen. Of dat van angst of innerlijk genot is laten we in het midden. Hades Almighty slaagde echter vooral in zijn opzet, waar de vorige bands toch lichtjes faalden. Ze bieden een Black Metal set boordevol walmen van duisternis. Enorm intensief en vooral onaards aanvoelend, waardoor niet alleen de poort van de Hel compleet open gaat, maar ik ook mijn eigen demonen diep in de ogen kijk. Agressie, frustratie, pijn, dood en verderf het komt allemaal boven water bij Hades Almighty.
En dan moest de headliner van de avond nog komen.
Kon het nog intenser vroegen we ons af. Jawel. Hetroertzen (*****) voegt aan die wervelstorm van duistere krachten van zijn voorganger, scheppen occulte inbreng toe, waardoor je prompt in een Satanisch feest terecht bent gekomen. De demonische en vervaarlijk kijkende frontman bezweert en hypnotiseert zijn publiek door middel van een oorverdovende stem en uitstraling. Gerugsteund door muzikanten die al even verschroeiend uithalen, waardoor de temperatuur in de zaal tot een kookpunt stijgt. De band legt de lat zo duivels hoog, dat er geen doorkomen meer mogelijk is. Eens gegrepen door die donkere klauwen, voelt het aan alsof elk beetje levenssap uit je lichaam wordt gezogen. Jouw hart wordt verscheurd en je ziel brandt in voornoemde Hel.
De kaarsen op het podium versterken die intensieve donkere sfeer alleen maar, tot je op het einde van de set compleet murw geslagen in de hoek van de zaal - met het angstzweet op de lippen- totaal van de kaart achterblijft. Dit, en dit alleen, is het soort Black/Doom metal waardoor je één wordt met uw eigen demonen en in de strijd met het kwaad in jezelf.
Pure magie van de meest duistere soort strooit Hetroetzen over het publiek heen om deze avond op de meest donkere en occulte wijze in brio af te sluiten. Indrukwekkend!
Besluit: Unholy Congregation is een fijn en gezellig festival omgeven door walmen van duisternis. Binnen een intieme sfeer krijg je heel hoogstaande black metal voorgeschoteld, het ene wat beter geslaagd dan de andere. Helaas zat het geluid niet altijd even goed hadden we de indruk, maar wat sfeerbeleving betreft is dit een top georganiseerd optreden, dat was ons betreft voor herhaling vatbaar is.
Darkest MIND + A Thousand Sufferings + Urarv + Ars Veneficium +Alfahanne + Hades Almighty + Hetroertzen
Organisatie: Unholy Congregation
Inleiding - Faded Weekender 2018 - Een tweedaagse vol elektronica en hiphop is wat we afgelopen weekend voorgeschoteld kregen in de Trix. Dat we Faded dit jaar tot grootste pechvogels kunnen benoemen, hoeven we niet onder stoelen of banken te steken.
Overzicht dag twee - Een hele resem aan artiesten waaronder Sophie en James Vickery cancelde op zaterdag. Maar Faded zou Faded niet zijn als ze dit niet vakkundig oplosten. Ze haalden klepper Danny L Harle als vervanging naar België en gaven ze opkomend talent Miss Angel de kans om het beste van zichzelf te geven, aanvullend op de line-up een optreden van o.a. Darrell Cole en een DJ-set van niemand minder dan Mount Kimbie. Klinkt als een goed avondje uit, toch?
Darrell Cole
Darrell Cole is een van de drukst bezette rappers van het moment. Met, op nog geen half jaar tijd, 3 EP’s op zijn palmares weet hij zich zeker en vast bezig te houden. De dag voor Faded bracht hij het laatste van dat drieluik ‘Fully Loaded’ uit. IJzersterk wat hij daar doet, ook live weet Cole dit waar te maken. Beats die flirten met jazzy nineties funk, waarmee hij in een mum van tijd het Antwerpse publiek weet te overtuigen. Darrell Cole is zeer goed op weg om de top van onze Belgische hiphop scene te bereiken, en het zou niet verbazen moest hij daarna ook andere oorden veroveren.
Poppy Ajudha
De Britse Poppy Ajudha is je waarschijnlijk nog vrijwel onbekend, maar hou deze artieste in de gaten. Poppy brengt minimalistische neo-soul met jazzy R&B-invloeden, ideaal om weg te dromen en jezelf voor te bereiden op een stevige nacht. Haar act staat misschien nog in de kinderschoenen, maar ze is op goede weg om het te maken. Een sterke prestatie die meer nieuwsgierigheid opwekt …
Alia
AliA is nog zeer jong, én al enorm ‘hot’. Afgelopen zomer stond ze al op tal van grote festivals waaronder Horst, Pukkelpop en Couleur Café ; ook dit najaar is ze moeilijk weg te slaan van de grote feestjes. Ze mocht onlangs onze Nederlandse buren op ADE overtuigen en ook op Faded kreeg ze een felbegeerde spot. Met een bagage vol funk, hiphop en soul bracht ze iedereen aan het dansen en gaf ze een perfecte opwarmer voor de headliners van die avond. AliA maakte deze koude herfstnacht voor iedereen een pak warmer en zorgde voo bewegende benen op de dansvloer.
Danny L Harle
Danny L Harle weet hoe hij het feest op gang moet trekken. Hoe absurder, hoe meer gelinkt aan happy hardcore, hoe beter. Remixen van “Call Me Maybe” van Carly Rae Jepsen en ‘Wrecking Ball” van Miley Cyrus, voelt hij perfect aan wat zijn publiek wilt en goed vindt. Hoe vrolijker, hoe prettiger. Hoe gestoorder hoe beter. Zolang je er maar niet op kan blijven stilstaan.
Een grote teleurstelling toen Sophie cancelde, maar deze legende maakte dit dubbel en dik goed. Faded kon geen betere act ter vervanging kiezen!
Mount Kimbie (DJ-set)
Als we dan toch een tikkeltje kritiek mogen geven op heel deze avond, doen we dat op de zeer droge en teleurstellende DJ-set van Mount Kimbie. Waar Danny L Harle zijn uiterste best deed om een zeer opbouwende set voor te schotelen, ging Mount Kimbie de mist in en overtuigden zij absoluut niet. Zij? Correctie. Hij. Mount Kimbie speelt live normaal gezien met twee, maar voor deze DJ-set stuurden ze slechts het éénvoud. Een gemakkelijke oplossing, waar het publiek een beetje sceptisch tegenover stond. Niet de beste zet, en dat voelde Mount Kimbie aan . Spijtig …
Organisatie: Faded (ism Trix, Antwerpen)
Midden in een pittoreske wijk ergens in Roeselare heeft voor de twaalfde keer een festival plaats dat vooral intimiteit en gezelligheid uitstraalt. De zeer sympathieke organisatie, die trouwens wel meer te zien is op 'underground' festivals binnen het metal en aanverwante gebeuren, heeft ook in 2018 een affiche op poten gezet waarvan elk beetje hardcore, metalcore, tot globaal metalfan zou moeten beginnen watertanden. De eerste festivaldag staat in het teken van Hardcore - dit in een brede omkadering van deze muziekstijl. Tegen het einde van de avond was de zaal zo goed als compleet vol gelopen - we hebben naderhand vernomen dat ook deze festivaldag compleet was uitverkocht - en dat verwonderd ons totaal niet. Met klinkende namen als Slope, Headshot, Lenght of Time, Sworn Enemy en E-Town Concrete staat namelijk de crème de la crème van wat leeft binnen dat genre - vooral in de underground - op de affiche.
dag 1 – vrijdag 19 oktober 2018
Als honderden bulldozers die de zaal platwalsen
Op een vrijdagavond een festival laten beginnen omstreeks half zes in de avond is een beetje een risico. De files zijn op vrijdag altijd iets groter. Zo hoorden we op de radio omstreeks 16u dat er een file stond van circa 264 km. Maar niet getreurd, we waren net op tijd om Mark My Way (****) het vuur aan de lont te zien en horen steken, om de boel te laten ontploffen. Deze uit Ieper afkomstige, pure hardcore band, speelt eigenlijk een beetje een thuismatch. De heren stonden voor een beperkt publiek te spelen, maar brachten een set naar voor alsof daar een compleet vol gelopen zaal compleet uit zijn dak ging. Dat siert hen. De melodieuze aanpak, het uiteenlopende stembereik van een frontman die zijn publiek bovendien voortdurend aanspreekt. Het trekt ons dan ook compleet over de streep. Vooral zagen we een band die het hardcore genre de eer aandoet, die deze muziekstijl dubbel en dik verdient. Het spreekwoord zegt 'goed begonnen is half gewonnen'. Dat zou naderhand ook blijken. Mark My Way heeft alvast de poorten open gezet, om het dak de hele avond er compleet te laten afgaan. Pure klasse!
Slope (****) heeft zijn naam niet gestolen. Deze uit Duisburg afkomstige band ontstond in 2012 en heeft ondertussen al veel zalen plat gewalst. Het meest opvallende aan Slope is dat de bandleden, binnen de chaos die ze aanbieden, elkaar blindelings vinden. Ook Slope brengt Hardcore in zijn meest puur vorm. De band laat er geen gras over groeien en raast als losgeslagen bulldozer over de hoofden van de aanhoorders, tot de zaal compleet is plat gewalst. Het meest opmerkelijke echter. Vooral zien we een band - we hebben ze ondertussen al enkele keren aan het werk gezien - die groeit en blijft groeien in zijn kunnen. Waar dit gaat eindigen weten we niet. Slope bonkt al een paar jaar op de deur van erkenning binnen hun genre, en verdienen dit op basis van dit verschroeiend optreden dubbel en dik.
De ene Bulldozer werd gevolgd door een andere. Headshot (**** 1/2) afkomstig uit Kortrijk, kon op wat meer publieke belangstelling rekenen. De files waren wellicht voorbij? Wie zal het zeggen. In elk geval de heren spelen eveneens een thuismatch. Maar een wedstrijd moet steeds worden gespeeld, en de band beschikt wellicht niet over een gewiekste makelaar om aan matchfixing te doen. Dus moet Headshot maar zelf alles op alles zetten op het publiek murw te slaan. De heren staan met zes op het podium, en wonder bij wonder zorgt dit niet voor een chaos. Integendeel. Net zoals bij hun voorganger, kijken elk van de bandleden allemaal dezelfde kant uit. Het zorgt voor een wervelend HC feest, zoals je toch niet elke dag tegenkomt. En dat zo vroeg op de avond.
“Ook op Brakfest voelt een trip van Headshot aan alsof je een spiegel wordt voorgehouden, die er niet zo mooi uitziet. Een harde brok realiteit wordt recht in je gezicht geduwd, zodat elke riff, bulderende vocale aankleding, en drumsalvo aanvoelt als gedonder bij klaarlichte hemel. Nee, ook Headshot laat er geen gras over groeien, en deelt voortdurend stevige mokerslagen uit die je verweesd doen achterblijven." schreven we over het optreden van Headshot op Brakfest in Lokeren vorig jaar.
Nu, we kunnen diezelfde woorden terug gebruiken, om te omschrijven hoe we het optreden van Headshot aanvoelden op Evil Or Die Fest. Een mokerslag in het gezicht, die je met beide voeten op de grond zet!
Een langgerekte moshpit dat de zaal op zijn grondvesten doet daveren
De uit Londen afkomstige Dead Man's Chest (****) sleept circa twaalf jaar ervaring met zich mee. En dat is ook te merken. De band mixt streepjes pure hardcore met sausjes die doen denken aan thrash metal in de stijl van Slayer, en voegt daar brokjes in de stijl van bijvoorbeeld Agonstic Front aan toe. Waardoor een rauwe brok vlees ontstaat, die wat op onze maag blijft liggen. Nu, dat is het soort diner waarvoor we graag uit onze luie zetel komen. Dead Man's Chest combineert die jarenlange ervaring gelukkig nog steeds met enorm veel spelplezier en spontaniteit. De band deelt niet alleen stevige oplawaaien uit, de frontman hitst het publiek voortdurend op. Waardoor enkele stevige moshpits ontstaan die de zaal op zijn grondvesten doet daveren. Kortom: Hadden de vorige bands al de lont aan het vuur gestoken, dan doet Dead Man's Chest de boel pas echt ontploffen.
Men had gewaarschuwd om bij het optreden van Reduction (****) ons wat achteraan op te stellen. Al gauw beseffen we waarom. Ook Reduction sleept al heel wat ervaring met zich mee en brengt een mix van metalcore met hardcore. Op een zodanig verschroeiende harde en meedogenloze wijze, dat hierop stilstaan inderdaad onmogelijk is. Hoe meer de avond vordert hoe hoger die lat wordt gelegd moet Reduction hebben gedacht.
Ontstond er heel wat stevige moshpits bij de voorganger, dan was het hek volledig van de dam bij Reduction. Opvallend? Al die stevige pits gebeurden in een heel kameraadschappelijke sfeer, als iemand viel werd die prompt opgepikt. Zo hoort dat gewoon. daardoor ontstaat vooral voor een feestelijke stemming, waarbij iedereen - inclusief de band zelf - compleet uit zijn dak kan en mag gaan.
Het openen van de poorten van de Hel
De Belgisch band Lenght of Time (*****) ontstond in 1997. Wat deze band zo bijzonder maakt is dat ze bovenop die pure hardcore elementen een duister sfeertje weten te creëren waardoor het lijkt alsof de poorten van de Hel prompt zullen open gaan. Dat was in het verleden zo, dat blijkt nog steeds het geval te zijn. Binnen een donkere omkadering - ook wat de belichting betreft - grijpt de band je letterlijk bij de strot en sleurt je mee naar die diepste kelders van voornoemde Hel. Lenght of Time laat er geen gras over groeien, en gaat op die verschroeiende wijze als zijn voorgangers verder. Al vrij snel zorgt dit weer voor wervelende mosh en andere pits, die feestelijke sfeer blijft ondanks de donkere omkadering echter wel degelijk stevig overeind staan. Lenght of Time bewijst nog maar eens hoe ijzersterk ze zijn in hardcore combineren met pure duisternis, met een vette knipoog naar bijvoorbeeld Black Metal. Iets wat hen dan weer uniek maakt binnen de scene.
Tijd voor de co-headliner van de eerste festivaldag, Sworn Enemy (****). Ook al blijft van de originele bezetten nog enkel zanger Sal Lococo over. De oerdegelijke mix tussen metalcore/crossover en hardcore blijft ook anno 2018 nog steeds stevig overeind staan. Stevig gaat het er zeker en vast aan toe bij Sworn Enemy, die als een wilde wervelstorm alles om zich heen nog maar eens plat walst. Geen spaander blijft geheel van de zaal eens de orkaan Sworn Enemy de ene na de ander tsunami en wervelstorm doet ontstaan. Dat was in 1997 al zo, dat blijkt dus anno 2018 nog steeds het geval. Sal Lococo dirigeert zijn troepen zodanig, dat er geen speld tussen te krijgen valt. De muzikanten binnen de band zijn namelijk virtuozen, die technisch hoogstaande riffs en drumsalvo's naar voor brengen, die ons met verstomming doen slaan. Maar vooral ontstaat een duivels crossover/hardcore feestje dat het dak er nog maar eens compleet doet afgaan.
De ultieme kers op de taart: Een geslaagd huwelijk tussen de betere hip hop en pure hardcore
E-Town Concrete (*****) sluit de avond af met een toch wel bijzonder verrassende act. De heren brengen natuurlijk pure hardcore, maar voegen daar vette streepjes hip hop aan toe. Dit zorgt voor een gevarieerde set, waarbij die Hip Hop inbreng het geheel niet verzwakt. Integendeel zelfs. E-Town Concrete brengt beide muziekstijlen samen tot een verrassend sterk geheel. Enerzijds zorgt dit voor een hip hop feestje, anderzijds deelt de band een hardcore gerichte mokerslag uit waarop stil staan onmogelijk is. Net door zodanig veel te variëren, blijf je geboeid luisteren en genieten. Het uitzinnige publiek zingt de songs uit volle borst mee, maar gaat ook geregeld over tot een stevig potje moshpitten. De frontman van dienst port de aanwezige bovendien nog meer aan, tot iedereen compleet uit zijn dak gaat.
Besluit: E-Town Concrete voegt de ultieme kers op de taart toe aan de eerste avond. Door een meer dan geslaagd huwelijk tussen de betere hip hop en Hardcore in zijn meest pure en onversneden vorm naar voor te brengen.
dag 2 – zaterdag 20 oktober 2018
Op het einde van de tweede festivaldag vernamen we dat de metaldag compleet was uitverkocht. Eveneens de Hardcore avond op vrijdag bleek - zoals we eerder aangaven - een schot in de roos. Verwonderen doet ons dit totaal niet. Op zaterdag stonden thrash metal kleppers op de affiche die in binnen en buitenland zomaar eventjes in grote zalen of doorsnee festivals hun ding doen. Zoals Onslaught en Destruction - deze laatste behoort trouwens tot de 'big 3 of German Thrash metal samen met Sodom en Kreator. Spoil Egine is eveneens een gewaardeerde band van internationale top allure.
Bovendien programmeert Evil Or Die Fest Belgische kleppers als Cowboys and Aliens, Speed Queen en Fireforce. Tenslotte stond er één veelbelovende jonge thrash band op dat podium Violent sin en Melodische death metal band Oceans Burning op het podium. Twee bands die beide een gouden toekomst worden voorspeld.
En dit allemaal aan een toch wel heel democratische prijs? Hoeft het ons dan nog te verwonderen dat zo een top evenement is uitverkocht? Nee toch?
Ons verslag van een tweede festivaldag boordevol power, thrash en bommen energie die voortdurend in je gezicht tot ontploffing komen.
Speed, Power and Beer!
Het is altijd spijtig te zien hoe een talentvolle band een inspanning doet om zijn publiek te bekoren, maar daar weinig of geen respons op krijgt. Dat is wat Oceans Burning (****) overkwam als openingsact op de tweede festivaldag van Evil Or Die Fest. En dat is op zich heel jammer. Want deze jongens doen hun uiterste best om een beperkt aanwezig publiek tot bewegen aan te zetten. Tekenend, het grootste applaus kwam er toen de frontman een lied opdroeg aan de drummer die door een zwart gat is gegaan.
De vrij jonge band legt de lat hoog, en de imposante frontman spreekt zijn publiek voortdurend aan. Bovendien blijkt diezelfde frontman over een stem als een klok te beschikken, waardoor eventuele poorten van de hel met het grootste gemak zouden moeten open gaan. Bovendien zijn de gitaristen van dienst ware tovenaars met riffs, en bezorgen ons de ene na de andere adrenalinestoot.
Kortom, over het potentieel om in de nabije toekomst die poorten van de Hel ook daadwerkelijk te laten open gaan, bestaat op basis van dit optreden op Evil Or Die Fest geen twijfel! Wij zien in elk geval al uit naar meer in de nabije toekomst.
Plots stond er wat meer volk voor het podium. Violent Sin (****) is een jonge, talentvolle speed metal band uit Oostende. Deze jonge band wordt eveneens een gouden toekomst voorspeld. Sommigen zien in hen de mogelijke opvolgers van bijvoorbeeld Evil Invaders. Of de band aan die hooggespannen verwachtingen kon voldoen was de vraag. Nu, Violent sin bestaat inderdaad uit heel getalenteerde muzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn, en katapulteert ons terug naar de jaren '80. We waren vooral onder de indruk van menig riffs die in ons lijf klieven als botte bijlen.
Met als kers op de taart het hoge stembereik van frontman Gillian van den Eynde. Deze laatste bezorgt ons kippenvelmomenten en een krop in de keel bij de vleet. Violent Sin voldoet wat ons betreft dus zeker aan die hooggespannen verwachtingen. Maar vooral zien en horen we een band die eveneens nog over groeimogelijkheden beschikt. We spreken elkaar terug binnen een jaartje of zo. Want zo snel kan het gaan als je noest blijft verder timmeren aan de weg.
Dat laatste heeft Speed Queen (****1/2) ons namelijk al voldoende bewezen. Elke keer zijn we onder de indruk van die duiveltjes uit een doos die tevoorschijn worden getoverd, als de charismatische frontman van Speed Queen de aanhoorders letterlijk omarmt. De man beschikt over een natuurlijk charisma dat je zelden tegen komt. Dat was in het verleden zo, dat blijkt ook op Evil Or Die Fest het geval te zijn. Met het grootste gemak doet hij iedereen uit zijn hand eten. Uiteraard gerugsteund door topmuzikanten binnen zijn band. Menig gitaar solo klieft heel diep doorheen ons hart, telkens opnieuw en opnieuw tot we totaal van de kaart in een hoek van de kamer achterblijven.
Speed Queen is ondertussen geëvolueerd van een doorsnee speed metal bandje, tot een geoliede machine waar iedereen diezelfde kant uitkijkt. Wat ervoor zorgt dat het niveau en de lat steeds hoger en hoger wordt gelegd. Wetende dat de top nog niet is bereikt, zien we reikhalzend uit naar de toekomst. Ons hoeft de band echter niet meer te overtuigen van hun kunnen, op Evil Or Die Fest zetten ze dat door het brengen van een verschroeiende set, nog maar eens in de verf. Pure klasse!
Ook Fireforce (****) hoeft ons eigenlijk niets meer te bewijzen. Met die typische Combat Metal moet de band bovendien totaal niet onderdoen voor de zogenaamde grotere namen binnen het power metal genre. Dat bewees FireForce ons al verschillende keren zowel live als op plaat. Ook binnen een gloednieuwe line-up blijkt die stelling nog steeds te kloppen. Hoewel we ons niet van de indruk kunnen ontdoen dat de nieuwe bandleden nog wat aan het zoeken zijn om hun plaats te vinden binnen de band, wordt de lat naar goede gewoonte weer heel hoog gelegd. De nieuwe zanger past echter zowel qua stembereik als attitude perfect binnen het concept, en ook instrumentaal valt er geen speld tussen te krijgen.
En daar horen ook visuele effecten tot het publiek bombarderen met confetti bij. Want inderdaad, naast de verschroeiende riffs, donderende vocalen en verdovende drum salvo's , is de visuele aankleding in dit genre een al even belangrijke factor. En dat zet FireForce nog maar eens in de verf.
Kortom, ook al lijken de nieuwe bandleden nog wat te zoeken naar hun plaats binnen de band, FireForce zet op Evil Or Die Fest toch maar weer de puntjes op de 'i', door het brengen van een verschroeiende set boordevol typische combat metal elementen die aan onze ribben blijven kleven. We zien dan ook reikhalzend uit naar meer nieuwe releases in 2019 van één van onze persoonlijke favorieten binnen het power metal gebeuren.
Met de waanzin in de ogen, uw demonen bestrijden! Een eeuwige strijd
Cowboys and Aliens (*****) blijkt, ondanks de positieve ervaringen van hun voorgangers, echter het eerste echte hoogtepunt van de dag te worden. De heren slepen uiteraard enorm veel ervaring met zich mee, maar elk van de muzikanten blijken vooral ware tovenaars te zijn met riffs en drum salvo's.
Het meest in het oog springende element binnen Cowboys and Aliens is echter de heel bewegelijke frontman, die als een konijntje met Duracell batterij over het podium vliegt. Zijn microfoon statief vervaarlijk over zijn hoofd slingerend, gaat hij als waanzinnige tekeer op dat podium. Het lijkt wel of Henk al zijn demonen de vrije loop laat, en al zijn opgekropte frustratie letterlijk uitspuwt. Meteen valt hij ook onze demonen daarbij aan, wat hem siert. Niet dat het de depressieve kant uitgaat bij Cowboys And Aliens. Eerder straalt deze klasse band humor en zelfrelativering uit, maar meteen deelt de band ware mokerslagen uit die met volle geweld in je gezicht terecht komen.
Kortom, door het voorhouden van een spiegel, waarmee je zelf maar ziet wat je ermee doet, doet Cowboys and Aliens een bom boordevol energie en vuurkracht ontploffen, die ons totaal verweesd doet achterblijven in het hoekje van de zaal. Missie geslaagd Henk & co.
Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken ons Iris!
In tijden van #metoo en dergelijke hebben we nood aan meer girlpower. In die twee dagen hebben we heel weinig vrouwelijke energie gezien op dat podium van Evil Or Die Fest. Daar zou Spoil Engine (*****) vlug verandering in brengen. En hoe! Wij hebben de band in 2009 nog gezien met voormalige vocalist Niek Tournois. Over de komst van zangeres Iris Goessens bij de band nadat Niek in 2014 Spoil Engine verliet, is ondertussen veel inkt gevloeid. Ondertussen heeft Iris echter voldoende bewezen haar mannetje te kunnen staan, zowel vocaal als qua podiumprésence. Ook op Evil Or Die Fest legt Spoil Engine die lat enorm, enorm hoog om het publiek compleet in te pakken.
De dame en heren moeten niet veel moeite doen om de boel tot ontploffen te brengen, en de eerste echte mospits te doen ontstaan. Alsof dat nog niet voldoende is, legt de band de lat gewoon nog een beetje hoger. Het spelplezier dat uit de boxen loeit , gecombineerd met razendsnelle riffs tot drumpartijen en een frontvrouw die je letterlijk bij het nekvel grijpt van begin tot pril einde, zorgt ervoor dat het dak er niet één keer, maar meerdere keren compleet afgaat.
Nu ons hoeft Iris al enkele jaren niets meer te bewijzen, de eventuele twijfelaars en criticaster geeft deze jongedame nog maar eens lik op stuk. Door het brengen van een verschroeiende harde, meedogenloze, razendsnelle en energieke set waardoor iedereen murw wordt geslagen. Pure klasse. Spoil Engine treedt op 8 december nog aan op Gèsfakrock in Kuurne, en dat is bij deze nog maar eens een stevige aanrader. (Info: https://www.facebook.com/gesfakrock/ )
Thrashin till dead!
Op naar de laatste drie bands van deze editie van Evil Or Die Fest. Bij Spoil Engine was ons al opgevallen dat de zaal voor het eerst echt vol stond tot helemaal achteraan. Bij Bloodbound (***) bleek dit aanvankelijk ook het geval te zijn. De Zweden brengen een potje Powermetal, maar doen ons ook een beetje denken aan de epic metal in de richting van bijvoorbeeld Manowar . De band gooide hoge ogen met het ijzersterke debuut 'Nosferatu' uit 2005, door gitaargedreven melodische power metal die aan de ribben kleeft. En ze drukken sindsdien hun stempel op het powermetal gebeuren in binnen- en buitenland. De bombastische houding van zowel de muzikanten als de heel beweeglijk tot de verbeelding sprekende frontman, trekken ons in eerste instantie wel over de streep. Maar de band blijft helaas iets teveel uit datzelfde vaatje tappen waardoor de verveling vrij vlug toeslaat. De doorsnee Powermetal liefhebber zal hier wellicht niet om malen, en zet het aan een headbangen van begin tot einde.
Wijzelf zochten andere oorden op, en genoten toch stiekem van op afstand van de perfecte kruisbestuiving tussen lange solo's en hoge vocale uithalen gecombineerd met best leuke visuele effecten. Maar we bleven dus eveneens een beetje op onze honger zitten. Iets meer variatie had voor ons zeker gemogen.
Andere koek kregen we voorgeschoteld met Onslaught (**** 1/2) , die met zijn razendsnelle, alles om zich heen verpletterende thrash metal de zaal nog maar eens op zijn grondvesten deed daveren. De band timmert sinds 1983 aan de weg, en is uitgegroeid tot één van de meest toonaangevende speed/thrash metal bands in UK. In 1991 hield Onslaught ermee op, om in 2004 terug van zich te laten horen. Ondertussen is de band terug uitgegroeid tot een heel sterk geoliede machine waarin iedereen dezelfde kant uitkijkt. En dat is ook live te merken. Het is dus niet zo dat deze band een routineklus afwerkt op Evil Or Die Fest. Nee, hier staat een thrash/speed metal band te spelen die jarenlange ervaring combineert met speelse spontaniteit als jonge wolven in het vak. De frontman spreekt zijn publiek voortdurend aan, en de muzikanten toveren oorverdovende riffs uit hun instrumenten. Waardoor het dak er nog maar eens afvliegt.
Besluit: Onslaught trekt vanaf begin tot einde alle registers open, tot niemand in de zaal meer stil staat. Dit getuigt van pure klasse, grotere act binnen dit genre kunnen hier een punt aan zuigen.
De hoofdreden waarom ondertekende naar Evil Or Die Fest naar Roeselare is afgezakt is Destruction (*****). Binnen het thrash metal gebeuren is deze Duitse band door de jaren heen uitgegroeid tot mijn absolute favoriet. Ik keek dan ook reikhalzend uit naar dit concert dat werd voorgesteld als een 'speciale best of' show.
De band heeft een ijzersterke live reputatie, en zet ook op Evil Or Die Fest nog maar eens de puntjes op de 'i'. Destruction doet gewoon waar ze heel goed in zijn: je de meest aanstekelijke, oorverdovende, vlijmscherpe portie old school thrash metal aanbieden waar geen speld tussen te krijgen valt. Bovendien, de heren trappen niet in het marketing valletje, en blijven eigenzinnig hun eigen weg uitstippelen, wat ervoor zorgt dat ze niet naast hun schoenen zijn beginnen lopen, waardoor de band nog steeds heel sterk verbonden is met zijn fans. Zo hoort dat nu eenmaal binnen dat Thrash/speed metal genre. Vanaf die eerste tot de laatste noot, krijgen we mokerslagen te verwerken waarbij hersenpannen worden ingeslagen door middel van de eeuwig bulderende vocalen en verschroeiende drum salvo's. Maar het zijn toch vooral die technisch hoogstaande gitaar/bas riffs en solo's, waardoor ik ooit ben gevallen voor deze band, van het soort dat als scherpe scheermesjes door ons lijf snijdt. En die ook anno 2018 ons nog het meest over de streep trekken. Of hoe onze favoriete thrashers ons ook na al die jaren nog steeds compleet murw kunnen slaan, en huiswaarts doen keren, de koude nacht, in met een warm gevoel vanbinnen.
Algemeen besluit
Voor ondertekende was het de allereerste keer Evil Or Die Fest. Dit festival wordt op een heel professionele wijze georganiseerd, is tot de puntjes uitgewerkt en ademt iets intiem en gemoedelijk uit dat ons enerzijds doet terugdenken aan menig underground HC en metal festivals dat we bezochten als jonge twintiger.
Echter is dit festival ook tot de puntjes uitgewerkt, van foodtrucks, tent met merchandiser, in en uitgang van elkaar gescheiden. Alles, tot de toiletten, in de nabije omtrek. Voldoende bewegingsruimte, ook al stond de zaal compleet vol. En zo kunnen we nog even doorgaan. Waardoor er geen speld tussen te krijgen is, de perfectie wordt organisatorisch compleet overschreden.
Bovendien zat de sfeer bij elk optreden heel goed. En blijft die feestelijke stemming stevige overeind staan.
Kortom, als u op zoek bent naar alternatieve, gezellige indoor festivals na de zomer zijn er wellicht nog mogelijkheden genoeg. Maar is Evil Or Die Fest net door zijn gevarieerde aanbod van Hardcore en metal - in de brede zin van beide - met als klap op de vuurpijl perfecte organisatie, aan bovendien enorm democratische prijzen, een aanrader van formaat. Tot volgend jaar!
Organisatie: Evil Or Die Fest
Stel je voor : je steekt al je energie, inspiratie en passie in een soundtrack voor één van de grootste epische films eind de jaren 60, nl. ‘2001 A space Odyssey’ van Stanley Kubrick. De verwachtingen zijn hoog, om dan vervangen te worden door o.a. “Also sprach Zarathustra” van Richard Strauss, “De blauwe Donau” van Johan Strauss II, en werk van Aram Katchaturian & György Ligeti. Deze klap kreeg Alex North te verwerken , en dan nog op de première van de film notabene. Dit leidde tot de ‘rejected score’ van Alex North. Gelukkig werd deze , na ongeveer 25 jaar, opnieuw opgerakeld door Jerry Goldsmith en uitgebracht door recordlabel Varèse Sarabande. Robert Towson van dit recordlabel kwam voor dit unieke concert, een korte uiteenzetting geven over het hoe en waarom van Kubricks ingrijpende beslissing. Heel attent van het Film Festival Gent zodat we een beter zicht kregen op het compleet plaatje.
Dit was uiteraard niet dé topic van deze avond, maar ongeveer 50 jaar na datum, kregen we de originele, ongebruikte track te horen en dat maakte dit concert toch een beetje saillant. Dirigent Dirk Brossé nam ons mee op een ruimtewandeling doorheen de jaren ’60, ’70, ’80 en ’90, alsook hedendaags werk.
Elke periode werd mooi ingeleid door de heer Thomas Vanderveken. Geheel in z’n eigen stijl, zorgde z’n kwinkslagen voor de nodige zuurstof in deze “ruimtelijke atmosfeer”.
De Heer Brossé is een benchmark voor kwaliteit en succes. Hij heeft duidelijk z’n stempel gezet in de wereld van filmmuziek, een man die noten transformeert in emoties. “The space is vast and infinite”. Wel, zo ook de mogelijkheden van Dirk Brossé. Hij heeft al veel orkesten voor zich gehad, maar dat de symbiose er is met het Brussels Philharmonic , voel je aan alles. Samen spelen ze geen muziek, ze ‘beleven’ de muziek.
En als gast word je er bijna in meegezogen, en dit ruimtethema benadrukt nog dit gevoel. Mede door de schermopstelling, en de kracht van de muziek maak je als het ware deel uit van het geheel. De werken van John Williams, Jerry Goldsmith, John Barry, Elliot Goldenthal, Harry Gregson-Williams, Ennio Morricone, Cliff Martinez en scores uit 'Star Wars', 'Star Trek', 'Alien', 'The Black Hole', 'Solaris', 'The Martian' en 'Black Mirror: USS Callister' nemen ons mee in een rollercoaster doorheen de ruimte. De rollercoaster krijgt als slotakkoord de wereldpremière van “Mine mission suite”, uit de recente film ‘Solo : A Star Wars Story’. Er uit gaan met een Big Bang , noemen ze dat.
En dat is ook de kracht van het Film Fest Gent. Het team van Patrick Duynslaeghers heeft met het Film Fest Gent ons land op de kaart gezet. Waar anderen alleen oog hebben voor de film en het visuele, wordt ook elk jaar de muziek in de spotlights gezet. Met Kinepolis Gent als uitvalsbasis, maar ook Studio Skoop, Sphinx & Kaskcinema voor het audiovisuele, heeft men met het Capitole, en de Vooruit, een stevige troefkaart in handen om hier het ‘live’-aspect er aan vast te koppelen. We gaan te vaak te snel voorbij aan wat de impact is van een soundtrack.
Muziek en beelden vormen de perfecte symbiose wat de filmliefhebber zo koestert. Het één brengt het ander naar een hoger niveau. Dit samen brengt alles naar een andere dimensie.
Misschien wel naar een dimensie “where no man has gone before…”
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/196
Organisatie: Film Fest Gent
Ah Desertfest, zoals ieder jaar in mijn verjaardagsweekend en het beste cadeau die ik ieder jaar krijg. Na mijn traditionele ‘ik verdwaal in Antwerpen richting mijn hostel’ en ‘ik verdwaal in Antwerpen richting de Trix’ was het tijd om terug drie dagen te genieten van het beste wat je in de stoner/doom/sludge/…-scene kunt vinden. Dit uiteraard in combinatie met enkele legale verdovende middelen om het net dat beetje extra te geven.
dag 1 - vrijdag 12 oktober 2018
Admiral Sir Cloudesley Shovell was de eerste band die ik deftig kon bekijken na eerst te verdwalen in Antwerpen en vervolgens wat doelloos rond te dwalen tussen de stages. Tevens was dit ook de eerste band van het festival waar ik sterk naar uitkeek. Ik had ze aangeraden en wil me nu al alvast excuseren aan de mensen die m’n advies hebben opgevolgd. Niet omdat ze zo slecht waren of zoiets, maar omdat ik ondervonden heb dat je die naam onmogelijk kan uitspreken terwijl uw vrienden vragen wat je wil zien en bijgevolg tot extra ongemak leidt. Normaal zou de muziek deze gruwelijke worsteling waard maken, maar dit viel eigenlijk vrij hard tegen. Een slechte show kon je het niet noemen, die zou immers interessanter geweest zijn om te reviewen. Het was gewoon bijster middelmatig wat zeer spijtig is aangezien ze zeker potentieel hebben om veel beter te zijn. Voornamelijk op vocaal vlak lieten ze steken vallen waarbij het op sommige momenten vrij vals klonk. De zaal bleef echter tijdens de gehele show mooi gevuld en qua sfeer was het zeker wel ok. Ah, volgende keer beter.
Mijn eerste ontdekking dit weekend vond plaats op de kleine Vulture Stage. Deze was vrij goed gevuld voor Lethvm, een sludgy post-metal band van Belgische makelij die zowat het tegenovergestelde speelt van wat je blij kan noemen. Het duurde niet lang voor mijn teleurstelling kwijt te spelen die ik eerder had meegemaakt aan de Canyon Stage. Wat ik hier aan het werk zag was voornamelijk een band met veel potentieel. De laatste tijd zijn er immers veel bands die deze stijl aan muziek spelen en de meeste er van doen dit goed, dit maakt het echter moeilijk om nog op te vallen in deze massa en dit doet Lethvm zeker. Ze hebben een eigen gezicht en weten heel goed hoe ze pakkende songs moeten schrijven. Ook opvallend is dat ze zich heel goed wisten aan te passen aan het klein podium, donkere atmosferische bands verliezen hier meestal wat sfeer doordat er teveel licht is en de bar die het grootste deel van de zaal inneemt trekt meestal veel volk aan die er eigenlijk gewoon een pintje komt drinken. Bij Lethvm was dit echter helemaal niet storend want hun muziek was meeslepend genoeg dat de zaal voor mij volledig verdween. Ik ben er vrij zeker van dat ik niet gewoon bewusteloos was dus het was wel degelijk de muziek. Een echte aanrader als je ze nog niet kent.
Orange Goblin. Zo nu kan ik de review eigenlijk al afsluiten of wil je nu werkelijk voor de 400’ste keer lezen dat ze nooit vervelen, iedere show verrassend zijn en gewoon ronduit fantastisch zijn zoals ik iedere keer zeg? Want dat was het nu ook trouwens. Het enige wat ik zou kunnen toevoegen is dat deze show nu niet onmiddellijk beter was dan alle andere shows die ik al gezien heb van deze band, maar dit is voornamelijk omdat de kwaliteit altijd zodanig hoog is dat het eigenlijk nauwelijks beter kan.
dag 2 - zaterdag 24 oktober 2018
Na de kortere dag op vrijdag waren we lekker opgewarmd voor de langere dagen. Die dag besloot ik te beginnen met een snuifje Earth Ship. Deze Duitse band is één van mijn recente ontdekkingen en toen ik zag dat ze wel degelijk op dit festival speelden kon ik niet anders dan ze gaan bekijken. Volgens Desertfest zelf spelen ze sludge rock en dit dekt de lading best wel goed. De zaal raakte al snel goed gevuld en ze speelden een stevige show, jammer genoeg vertrok er wel al een groot deel van het volk voor het einde van de set omdat Black Moth ging beginnen. Ahja, meer plaats voor mij! Een stevige set met een sterk uniek geluid en solide nummers, dit smaakt naar meer.
Krakow was de volgende op het lijstje en is jammer genoeg één van die bands waarvan ik altijd vergeet dat ze bestaan wat echt zonde is, hun muziek die zich ergens tussen post-rock en post-metal weet te plaatsen en er niet mee inzit om buiten de lijntjes te kleuren is immers van topkwaliteit. Op album ben ik altijd grote fan geweest (de keren dat ik er aan denk om er naar te luisteren). Nu was het de eerste keer dat ik ze ook wel degelijk live kon aanschouwen. De kleine barstage raakte al snel goed gevuld, maar behield gelukkig wel wat ademruimte. Ze speelden een meeslepende en dromerige set die voor het grootste deel me wel wist te boeien, maar op het einde van de set begon het voor mij jammer genoeg wat langdradig te worden. De kleine zaal wist immers niet de juiste atmosfeer te scheppen om me in een trance te houden wat bij dergelijke bands best wel noodzakelijk is. Dit is ook het enige minpunt want voor de rest was het fantastisch.
Wyatt E. mag zich onmiddellijk plaatsen in het lijstje van bands die ik nu iedere keer moet zien als ze in de buurt spelen. Persoonlijk had ik nog nooit van ze gehoord, maar een vriend van me wist me te vertellen dat ik ze moest zien en indien ik ze niet goed vond hij persoonlijk mijn toestemming om een mening te hebben over muziek zou intrekken. Die toestemming is eigenlijk al lang ingetrokken sinds ik harsh noise ben beginnen leuk vinden dus ik was nooit in gevaar. Nu bleek dat mijn vriend blijkbaar soms een zeer goeie keus kan maken want ik stond letterlijk van bij binnenkomst tot eind met open mond deze helden te aanschouwen. Muzikaal passen ze ergens tussen post-rock en drone, lekker veel drone. Tijdens hun gehele set hebben ze waarschijnlijk evenveel akkoorden als nummers gespeeld, maar toch slaagden ze er in met deze minimalistische aanpak om monsters van nummers neer te poten. Ik was dus op slag verliefd <3
Volgende op het lijstje is het altijd vrolijk Belgisch bandje Wiegedood (ik blijf jaloers op die bandnaam). Zoals je wel kan verwachten met zo’n bandnaam was de sfeer ongeveer het exact omgekeerde van wat ik bij Orange Goblin mocht ervaren. Kil, doods en deprimerend dus. Wiegedood was een beetje de vreemde eend in de bijt aangezien hun muziek als enorm harde en scherpe post-black metal kan omschreven worden. Als je hoopt op één of andere catharsis waarbij je gewoon lekker wat negatieve emoties er uit kan janken en je nadien beter voelt zit je niet echt goed bij deze band. Ze sleuren je mee de diepte in en laten je daar dan ook achter, verward en alleen. Een vriendin van me wist achter de show te vertellen dat het één van de beste was die ze ooit gezien heeft, maar letterlijk enkel negatieve gevoelens erbij kon ervaren die ze overigens de rest van het festival heeft behouden.
Aangezien suïcidaal depressief worden in het midden van een festival nu niet onmiddellijk voor goeie reviews zorgt was het nodig om eventjes in een andere atmosfeer te vertoeven. De space rock van Yuri Gagarin was hier perfect voor. De band speelt exact wat je je voorstelt bij het lezen van de naam en ze doen het goed, zeer goed. Het is moeilijk om de show te omschrijven aangezien het een totaal belevenis is. Opvallend was hoe hard deze muziek eigenlijk was, space rock heeft nogal vaak de neiging zichzelf te verliezen in zweverige, psychedelische soundscapes waarbij je voornamelijk zin krijgt om een dutje te doen. Verder was het muzikaal ook zeer divers voor het genre, ze weten een uniek geluid te produceren en een frisse wind te blazen in een genre waarvan ik dacht dat letterlijk alles al gespeeld was. Een leuke ontdekking!
Het is een beetje gemeen tegenover de andere bands die vandaag speelden, maar als eerlijke reviewer moet ik wel toegeven dat ik tijdens al jullie sets zat uit te kijken naar Dopethrone. Het is nu de derde keer dit jaar dat ik ze live kan zien en veruit de beste keer dat ik ze gezien heb. De zaal was perfect gemaakt voor hen en het duurde niet lang vooraleer het publiek verdronk in smerige sludge die geen gelijke kent. Woorden schieten me tekort om te beschrijven hoe fantastisch dit was.
Het enige wat wel voor problemen zorgde was de gigantische hitte. Het was gedurende het festival al behoorlijk warm, maar bij Dopethrone was het werkelijk ondragelijk wat toch wel een beetje een domper was voor mij. Waarschijnlijk deed het universum dit expres want indien die kleine domper er niet was zou de show zodanig hard gegaan zijn dat alles ineen zou geklapt zijn in een allesverslindende singulariteit.
dag 3 - zondag 14 oktober 2018
Na op een gruwelijk vroeg uur te moeten opstaan omdat ik mijn burgerplicht moest gaan vervullen en dus eventjes heen en weer mocht naar Antwerpen was ik een beetje in een slechte mood, maar toch helemaal klaar voor wat al weer de laatste dag was.
Het eerste wat ik besloot om te bekijken was de bluesrock van Child. Helaas was ik echt niet in de juiste stemming om dit te appreciëren en in plaats van vrolijk werd ik geïrriteerd. Veel nut had het dus niet om nog verder te luisteren en ben ik het ook afgetrapt. Sorry jongens, hopelijk zie ik jullie de volgende keer wanneer ik niet om 6u mocht opstaan om vervolgens 4u op de trein te zitten.
Aangezien mijn gemoedstoestand er niet echt op aan het verbeteren was leek het alsof deze dag serieus ging tegenvallen. Maar toen plots als een mirakel was er daar My Sleeping Karma. Als iemand beweert niet in een goeie vibe te geraken van deze band dan zit je met een slecht vermomde alien die het concept menselijke emoties overduidelijk nog niet onder de knie heeft want volgens mij is het onmogelijk om niet blij te worden van deze band. Wie toevallig mijn review van twee jaar geleden gelezen heeft zal wel nu ongeveer hetzelfde te zien krijgen. Het was terug fenomenaal, een uur durende droom met prachtige achtergrondprojecties waarop de riffs je richting Nirvana sleurden. Een verbetering tegenover vorige keer was er niet, maar ik ben vrij zeker dat het gewoon onmogelijk is om het beter te doen dan dit. Boek ze nog duizend keer Desertfest, ik smeek het jullie!
Vervolgens was het tijd om EINDELIJK Acid King te zien. Dit keer speelde er gelukkig geen middelmatige black metal band om me af te leiden, dus ik zorgde ervoor dat ik al ruimschoots aanwezig was zodat ik de volledige set mocht aanschouwen. Nu bleek dat ik eigenlijk gerust m’n tijd mocht genomen hebben want al vrij snel traden er technische problemen op waarbij het een tijdje stil was op het podium. Na wat vervangingen konden ze echter snel verder spelen en de hiatus was onmiddellijk vergeten. Er is maar één manier waarop ik deze show kan beschrijven en dat is ‘niiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiice’. Indien dit niet voldoende is voor je dan heb je duidelijk een belangrijk deel van de menselijke ervaring gemist en het spijt me verschrikkelijk. Het enige negatieve aan deze show was dat ik mezelf in het verleden nu nog meer haat omdat ik ze bewust geskipt heb om een andere band te zien.
Vervolgens nemen een kleine tijdssprong richting de minst objectieve review van dit festival, Amenra! Zodra Elder afgelopen was ben ik mij direct vanvoor in het midden gaan plaatsen want ik weiger een Amenra show vanop een andere positie mee te maken. Vanaf de eerste klank begon ik al kippenvel te krijgen en zodra de eerste door merg en been gaande schreeuw weerklonk door de zaal mocht ik al een traantje wegpinken, dit gebeurde zowat in de hele set. Dit was tevens ook de eerste keer dat ik Amenra met dergelijk fenomenaal geluid mocht aanschouwen. De Trix staat ervoor gekend, maar dit kwam in de buurt van perfectie.
Één grote domper was echter terug de vloek van op een festival spelen, zatte eikels die hun plezier halen uit sfeer verpesten. Ik snap perfect dat Amenra je ding niet is, het slaat inderdaad wel wat tegen dat het dan de headliner is en al zeker de afsluiter. Als dit gebeurt ga dan toch gewoon naar een andere band en als je dan toch persé wil kijken ga je dan niet helemaal vooraan gaan zetten om vervolgens een paringsroep naar je medemens te roepen gedurende ieder stil moment in de set. Dat het publiek hier niet zo mee gediend was , werd al snel duidelijk, maar sociale cues werken niet zo goed bij bepaalde mensen.
Bedankt Amenra voor de fantastische set, maar de volgende keer neem ik toch een stroomstok mee om storende elementen te verwijderen.
Een band als Amenra als afsluiter nemen om vervolgens op een redelijk uur te gaan slapen zodat je lichaam wat kan rusten na een zwaar weekend. Dit is de verantwoordelijke keuze die verstandige mensen nemen. Aangezien deze review nog verder loopt na Amenra ben ik overduidelijk niet één van die mensen. Voor de niet zo verantwoordelijke mens was er nog een niet zo verantwoordelijke band, namelijk Whores. Na een korte verwarring waarbij ik dacht dat het om één of andere obscure grindcoreband ging uit 2008 (Vraag me niet waarom, m’n brein doet dat soms eens) bleek het dus om een heerlijke noise rock/sludge metal band te gaan. Volgens Desertfest spelen ze iets genaamd amphetamine reptile noise rock, als doorwinterde muzikale elitist/arrogante eikel kan ik je verzekeren dat dit genre niet bestaat maar het zou wel moeten. Het zou best wel eens kunnen dat ze een soort van geluidsvormige variant van amfetamines hebben weten te produceren want normaal bestaat het publiek bij een afsluiter na de headliner op zondag voor de helft uit mensen die te moe zijn om te bewegen en de andere helft te scheef zijn om te bewegen.
Whores leek er echter in te slagen om op een verdachte manier een serieuze scheut dopamine bij iedereen te laten lossen en het duurde niet lang voor het feestje om op gang te komen. Dat ik achteraf om 6u sochtends aan een willekeurig hotel zat in Antwerpen is duidelijk ook een gevolg hiervan.
Hoe was Desertfest dit jaar? Hetzelfde zoals altijd, fantastisch dus. Ik ga zelfs de moeite niet meer doen om me nog af te vragen of ze dit gaan overtreffen volgend jaar want dat doen ze waarschijnlijk toch gewoon weer. Organisatorisch was er eigenlijk niet echt iets anders, je kon overal vlot door en er is weinig om over te klagen. Verbazend was wel dat de belachelijk hoge prijs voor pintjes en frisdrank waarbij een Duvel dan plots verkocht werd voor een prijs die je op café nauwelijks kan vinden. Schade aan mijn lever is dus duidelijk de schuld van de organisatie en niet omdat ik onverantwoordelijk was!
Neem gerust een kijkje naar de pics via
http://www.creepingmackroki.be/index.php/concerten-2012/concerts-2018
Organisatie: Desertfest, Belgium
Sommige festivals zijn bijzonder omdat de reden waarom zo een evenement wordt georganiseerd iedereen raakt. Wie heeft in zijn familie, vriendenkring en op het werk al niemand verloren aan de vuile ziekte met een grote 'K'? Ik denk dat ieder van ons er rechtstreeks of onrechtstreeks reeds is mee geconfronteerd. Devils Rock For An Angel is ooit opgestart na het jammerlijke overlijden van het nichtje van de organisator aan kanker, ze was amper 16 jaar jong. De opbrengst voor dit festival gaat integraal naar organisaties als Kom Op Tegen Kanker. Veel van de aantredende bands droegen een lied op aan Celeste en de organisatie. Of staken het project een hart onder de riem.
Onder het motto: ''wie het kleine niet eert..'' zakten wij af naar het festival, vooral om dit project ten volle te steunen. Maar eveneens zagen we bands die het beste van zichzelf gaven, en bewezen dat wie inderdaad het kleine niet eert, het grote niet waard is. We hadden net Fextant en FaT Bastard gemist. Die laatste liet recent op Frietrock in Oud-Turnhout nog een ijzersterke indruk achter. Volgens collega reporters deed FaT Bastard hen ook in Zillebeke met verstomming slaan. Door o.a. een gesmaakte cover van Motorhead, maar ook het brengen van eigen nummers met de nodige vuurkracht. Puur rock-'n-roll, dat is wat FaT Bastard uitstraalt. Binnenkort brengt de band een plaat uit 'Junk Yard Fest' waaraan we in de toekomst de nodige aandacht zullen schenken.
Toen we de zaal betraden stond Orthanc (***1/2), klaar om aan zijn set te beginnen. Hoewel we toch wat met een 'dertien in dozijn' gevoel bleven zitten, kun je niet voorbij aan de razende snelle en diep snijdende riffs die de gitaristen van dienst uit hun instrumenten toveren. Die verschroeiende aanpak, bezorgde ons dan ook een eerste kippenvelmoment waardoor we prompt over de streep werden getrokken en, zo vroeg in de namiddag, al overgingen tot een potje stevig headbangen. Goed begonnen is half gewonnen zegt het spreekwoord.
Over naar Temptations For The Weak (****). Op Frietrock waren we onder de indruk van die bijzonder krachtige stem en uitstraling van frontman Djoni Tregub. Zonder afbreuk te willen doen aan de instrumentalisten die ons, door het uitdelen van stevige mokerslagen, eveneens konden bekoren. Temptations For the Weak legt ook op Devils Rock For An Angel de lat enorm hoog, en gaat als een razende tsunami tekeer tot geen muur meer recht staat. Wederom dankzij door de inbreng een enorm beweeglijke frontman die zijn troepen met vereende kracht vooruit stuwt tot het dak er volledig afgaat.
''De imposante frontman, getooid in bloederig masker en overhemd, klauwt als een waanzinnige demon om zich heen alsof hij de aanwezigen één voor één gaat verscheuren. Maar transformeert even goed tot een gezapige en humoristische verteller. Het doet me denken aan Dr. Jeklyll and Mr. Hyde. De man ging van het ene uiterste naar het andere alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Uiteraard is Chalice veel meer dan enkel de frontman van de band - die toch de meeste aandacht naar zich toetrekt. De virtuositeit van de gitaristen zorgen ervoor dat de haren op onze armen recht komen. Of dat van genot is of pure angst? Ook dit laten we in het midden. Maar Chalice brengt in elk geval een gevarieerde set naar voor, die duisternis en licht perfect verbindt tot een logisch geheel... Het vagevuur van het leven.'' Schreven we over het optreden van Chalice (****) op Frietrock. Dit is eigenlijk ook de rode draad in de gig op Devils Rock For An Angel. Ook op Devils Rock For an Angel trekt de frontman de meeste aandacht naar zich toe. Maar we kunnen niet voorbij aan de inbreng van de topmuzikanten binnen Chalice, die telkens opnieuw vuurpijlen, gedrenkt in het bloed van de Hel, naar de aanwezigen afschieten. Tot de duivels letterlijk uit de putten van die Hel tevoorschijn komen om ieder aanhoorder te verscheuren. Ook nu weer doet Chalice ons, mede door de humoristische en sterk relativerende aanpak, vertoeven tussen die Hemel en Hel. Een plaats waar het altijd fijn vertoeven is.
Fast, Faster, Fastest. Dit schreven we in onze notities over het aantreden van The Curse of Milhaven (****). De heren maken er weinig woorden aan vuil, en razen als een losgeslagen meute bloedhonden over de hoofden van de fans heen, tot geen spaander geheel blijft van de zaal. Snelheid is daarbij inderdaad het sleutelwoord. Geen wonder dat we na de alles verwoestende wervelstorm die de band doet ontstaan totaal verweesd in de hoek van de zaal even moeten bekomen. Tijdens het verorberen van een lekkere pasta met cola.
Daardoor waren we net op tijd om ook Drakkar (***1/2) aan het werk te zien. Blijkbaar waren er een pak power tot speed metal fans aanwezig, want plots stond die zaal heel goed gevuld. Drakkar heeft al heel wat problemen doorspartelt, waarbij het overlijden van medeoprichter Thierry Del Cane in april 2016 het absolute dieptepunt kan genoemd worden. De band is niet bij de pakken blijven zitten, en zet zijn weg die ze is ingeslagen in de jaren '80, gewoon verder. De enorme ervaring in het bespelen van hun instrumenten, zorgt voor magische momenten waarbij gitaar riffs je koude rillingen bezorgen. Maar ook bij Drakkar is het dat hoge stembereik van zanger/frontman Leny dat ons nog het meest over de streep trekt. Zijn bulderende vocalen doen de zaal op zijn grondvesten daveren. Met deze knallende aanpak krijgt Drakkar de handen moeiteloos op elkaar, en bewijst dat enorm veel ervaring nooit hoeft te resulteren in een routineklus. De spontaniteit en het spelplezier loeiden van begin tot einde door de boxen. En ook dat is - naast de duivelse riffs en drum partijen - dus vooral grote verdienste van de charismatische frontman die zijn publiek voortdurend aanspreekt.
De zomermaanden is voor mij de periode per uitstek om op vele festivals zoveel mogelijk ontdekkingen te doen. Voor de grote acts hoef ik niet meer te gaan, want die heb ik namelijk al voldoende aan het werk gezien. Eén act deed ons recent met open mond genieten op Frietrock. Solitude Within (*****) vervangt op de valreep Ethernity die met hun power metal wat beter pasten in het plaatje. Daardoor had Solitude Within het aanvankelijk wat moeilijk om het publiek te overtuigen. De grote sterkte van deze Female voice Metal band, naast de één voor één topmuzikanten - ze leggen gewoon de lat wat hoger dan gewoonlijk - is de uiterst sympathieke frontvrouw Emmelie Arents. Die niet alleen haar hemelse stem in de strijd gooit, maar ook haar aangeboren charisma. Ze weet namelijk niet van ophouden en spreekt haar publiek voortdurend aan. Tot iedereen staat mee te brullen en genieten. En net dat siert deze band nog het meest. Een moeilijk te overbruggen hindernis op een zodanige manier aan te pakken, dat je ook een speed/heavy/power metal publiek uiteindelijk uit je hand kunt doen eten? Daarvoor moet je heel sterk in je schoenen staan. En dat bewijst nog maar eens dat Solitude Within een onontgonnen tot uitzonderlijk unieke parel is binnen die Femal Fronted Metal muziekstijl. Een band die trouwens totaal niet moet onderdoen voor grote bands binnen hun genre. Missie geslaagd dame en heren!
De Fransen van Black Hole (****) brachten recent met 'Lost World' een veelzijdige plaat uit, die op heel wat bijval kon rekenen. De enorm sympathiek band had - net zoals velen voor en na hen - eveneens een goed woord over voor de organisatie, en blijkt ook live enorm veel variatie te verstoppen in hun sound. Wat ervoor zorgt dat je je geen moment verveelt. De ene keer sta je met een krop in de keel te genieten en pink je een traan weg, de andere keer krijg je de neiging om over te gaan tot een stevige moshpit. Net door zoveel uiteenlopende emoties op zijn publiek los te laten, weet Black Hole ons dus ook live volledig over de streep te trekken. Bovendien kregen ze het publiek door hun wervelende power metal show compleet mee, waardoor dat dak er nog maar eens afging.
We namen een wat afwachtende houding aan toen Folk metal band Morgarten (*****) aan zijn set begon. Door aan die typische folk elementen eveneens occulte, donkere sausjes toe te voegen, slaagt de band er echter in een donker Doom sfeertje te doen ontstaan, waardoor de poorten van de Hel die Chalice eerder op de dag op een kier had gezet, compleet open zwaaien. Bij Folk Metal hopen we dat er een verhaal wordt verteld, en ook dit was het geval. Mythische verhalen uit roemrijke verledens halen we ons tijdens de gehele set voor de geest, en we laten onze eigen fantasie maar werken en hopen dat de aanhoorder dat ook heeft gedaan. Net door je onder te dompelen in een occulte atmosfeer, ervoor te zorgen dat je ook je eigen demonen strak in de ogen kijkt, is deze band in zijn opzet geslaagd. De Zwitsers wisten ons dan ook compleet te overtuigen, en bezorgden ons die koude rillingen tot op het bot die we zo graag voelen tijdens een optreden van een typische Folk metal band met Black Metal invloeden.
Afsluiten deden we met Warrant (****) De Duitse speed metal band timmert sinds 1983 aan de weg, en speelt die jarenlange ervaring uitvoerig uit om zijn publiek te bekoren. Net zoals zoveel bands op deze avond, spreekt ook Warrant zijn waardering uit voor de organisatie en de onderliggende bedoeling daarvan. De bescheidenheid waarmee deze toch wel lichtjes legendarische band binnen zijn genre, het podium betreedt , zorgt ervoor dat ze bij ons al direct een ster meer verdienen. De band trekt alle registers open, en doet een speed metal feest ontstaan zoals we dat niet elke dag meemaken. We vroegen ons zelfs in stilte af waarom we 100 euro zouden uitgeven om een top band te gaan zien in een groot voetbalstadion, als je voor een appel en een ei tien tot twaalf knallers van formaat kunt aanschouwen die het beste van zichzelf geven om het publiek tot pulp te slaan.
Ook bij Warrant was er geen speld tussen te krijgen. Warrant beschikt over gitaristen die tovenaars met riffs blijken te zijn. Ook de frontman van Warrant is een geboren klasse entertainer, die bovendien beschikt over een heldere stem die door merg en been gaat. Op het einde van de set kreeg het optreden nog een lichtjes theatraal slot doordat een gemaskerde, vervaarlijk uitziende beul die met zijn vlijmscherpe hakbijl over de hoofden zwaaide. Zonder dat er doden of gewonden zijn gevallen, gelukkig maar. Want dit moest een feestelijk einde worden van een meer dan geslaagde dag/avond.
Nog even genoten we van de nostalgietrip die Ambush (***1/2) ons aanbood. Door covers van uiteenlopende artiesten en bands te brengen met een quasi vrouwelijke vocale aankleding, bleek dit optreden uit te groeien tot een leuke kers op de taart om met een goed gevoel vanbinnen huiswaarts te keren. Een beter einde van deze enorm geslaagde dag en avond konden we ons namelijk niet dromen.
Organisatie: Devils Rock For An Angel
Veldrock is een gratis festival dat voor de vierde keer doorgaat in Temse. Binnen een gezellige, intieme tot kindvriendelijke omkadering biedt de organisatie een affiche aan boordevol ontdekkingen en bevestigingen. Naast de optredens, die vanaf de middag tot in de late uurtjes doorgaan, zijn er enkele foodtrucks, een springkasteel voorzien en een zorgt een DJ, die tussen de optredens door plaatsjes draait, ervoor dat je je geen moment verveelt. Gezeten vlak boven de ingang/uitgang van het festivalterrein, spreekt hij de dansspieren de geanse namiddag tot avond aan. Dat terrein is bovendien vlakbij de parking gelegen, geen lange wandelingen na een vermoeiende nacht dus.
Helaas had de organisatie af te rekenen met de eerste echte herfstdag van het jaar. Met regen, wind en frisse temperaturen daarbovenop. Het publiek liet het een beetje afweten, tot de laatste acts van de avond. Toen stond die tent wel goed gevuld voor SONS en Manouvres (met Sean D'hondt). Een kleine domper op de feestvreugde echter. De aanwezigen fans of optredende bands, die speelden voor een beperkt aanwezig publiek, lieten dit zich dit namelijk niet dat aan hun hart komen. Elk van hen speelden een set alsof hun leven daarvan afhing, en lieten daardoor een heel sterke indruk achter. Ook wij deden dus enkele nieuwe ontdekkingen en zagen bands die we al een tijdje volgen, nog maar eens bevestigen wat we al wisten. En beleefden dan ook een uiterst fijne, gezellig en intieme namiddag tot avond boordevol dansen en swingen of ons gewillig laten meevoeren naar verre oorden en onwaarschijnlijk mooie plaatsen in ons hart. Een overzicht
Swingen, Rock-'n-roll, weemoedige klankenbord en Ska...
We arriveren in een nagenoeg lege tent rond het middaguur, als swingende klanken ons tegemoet komen. En wanen ons terug in de jaren '50, met een streepje jazz daarbovenop. Sunrise Swing Band (*** 1/2) is een collectief van gedreven muzikanten, en een zangeres die met haar soulvolle stem een warme gloed over de aanhoorder doet neerdalen. De heren en dame slagen er dan ook in om de mensen aan het dansen te krijgen. Mede door opzwepende trompet en koperblazers klanken, die zodanig aanstekelijk werken, dat stilstaan hierop onmogelijk is. Het enige minpunt aan dit in twee delen opgesplitste concert? Dit collectief aan top muzikanten had moeten optreden voor een volle tent swingende en dansende koppels, ze verdienen dat gewoon!
Driving Miss Take (****) is winnaar van de Veldrally 2018 en mocht dus de eigenlijke concertavond openen. " Driving Miss Take, een band uit Klein-Brabant, brengt muziek die je ontroert, meesleept, maar je ook uit je stoel zuigt & doet bewegen!" lezen we op de vi.be pagina van de band. Die stelling blijkt compleet te kloppen. En dat is de verdienste van het combineren van twee stemmen, zijnde de zachtmoedige stem van Kaat Verhelst - die ook als bassist haar mannetje staat - en de heel warme vocale inbreng van toetsenist Toon Andries. Die zich bovendien ontpopt tot een klasse entertainer. Gerugsteund door magische saxofoon klanken van Yorick Van Hoeymissen, die een warme gloed doen neerdalen over de zaal. Samen met verdovende drum partijen van Dominique Verschueren en lekker aan de ribben klevende gitaar riffs van gitarist Glenn De Boeck. Houdt Driving Miss Take dan ook het midden tussen, de gevoelige snaar te raken tot jou een krop in de keel bezorgen en net door daar aanstekelijke en opzwepende klanken aan toe te voegen, eerder die dansspieren aan spreken.
De tweede winnaar van die Veldrally Koala Commission (****) is geen onbekende meer voor ons. Toen we de Ska band uit het Waasland zagen aantreden in Sint-Niklaas, circa twee jaar geleden, schreven we daarover. '' Kortom: Koala Commission leggen de lat enorm hoog. Van begin tot pril einde brengen deze jongens ons in diepe vervoering, en laten ons naderhand verweesd achter. Door een ska feest naar voor te brengen, zoals alleen de groten der aarde - binnen het genre - dit kunnen. Indrukwekkend! En bovendien, enorm hartverwarmend.'' Op Veldrock trad Koala Commission voor het eerst aan met een gloednieuwe drummer. Zanger Folkert Van Kerckhove houdt de teugels stevig in handen, en ontpopt zich tot een charismatische klasse entertainer. Gerugsteund door muzikanten die één voor één tovenaars met klanken blijken te zijn, zorgt dit weer eens voor een buitengewoon hoogstaande Ska feestje, zoals we dat niet elke dag tegen komen. Ook al stond het publiek er wat onbewegelijk bij, het warme applaus was echter wel heel gemeend en vanuit het hart. De perfectie wordt, op een klein schoonheidsfoutje midden in de set na, dan ook compleet overschreden. Bovendien wordt de spontaniteit niet uit het oog wordt verloren. Wat de feestelijke stemming alleen maar ten goede komt. En dat is dus eigenlijk niet de verdienste van één bandlid, maar net doordat elk van hen dezelfde kant uitkijkt. Meer nog. Koala Commission doet de ska punk gebeuren herleven, door het brengen van een wervelende show. Ondanks de opvallend weinig aanwezigen, speelt de band een set alsof daar een kolkende massa staat te dansen tot het zweet op de lippen staat. Dat siert hen eveneens, en daarvoor krijgt Koala Commission ook van ons een daverend en dik verdient applaus.
The Sugar-Free Daddies zijn een concept dat pas in 2018 is ontstaan uit bands als ‘The Norwegian Socks’ en ‘50 Tinten Brys’. Getooid in opvallende kostuums, met hartjes en andere frivole tekeningen op hun kledij, zorgt The Sugar-Free Daddies (***1/2) voor een feestelijke stemming in de tent, waardoor het dak er compleet afgaat. De band brengt eigenzinnige covers van dan al niet gekende rock, punk tot pop en aanverwante songs. Die je, willen of niet, gewoon meebrult. De charismatische frontman spreekt zijn publiek voortdurend aan, door het uitdelen van kwinkslagen en aanzetten tot mee bewegen. De band sleept wellicht veel ervaring in het vak met zich mee, maar heeft gelukkig zijn jeugdige spontaniteit niet overboord gegooid. Ook een toch wat moeilijk in beweging te krijgen publiek, draait Herman Brys en de zijnen dan ook moeiteloos rond zijn vingers. Zo zingen we songs als 'We are the Champions' tot achteraan uit volle borst mee, of staan te dansen - eveneens die tekst meebrullende - op de tekst 'You have to fight, to the right to Party..'. Want daar draait het uiteindelijk toch om bij The Sugar-Free Daddies. Een wervelend feest laat ontstaan, waarop jong en oud compleet uit de bol kan gaat. De band krijgt daardoor de handen uiteindelijk, na een wat moeizame start, dan toch helemaal op elkaar. Het dak er doen afgaan? Missie geslaagd.
Een Lokerse parel, schitterend aan de horizon, in volle bloei...
De eigenlijke reden van onze aanwezigheid, naast het proeven van die gezellige sfeer en het ontdekken van bands en artiesten, was Neo Minor (*****). Sinds dat spraakmakende eerste concert dat we van de band hebben gezien in januari dit jaar, zijn we plots verliefd geworden op deze Lokeraars. Dat getuigt van enig chauvinisme- zelf Lokeraar zijnde - maar ook op Fonnefeesten wist Neo Minor dit nog maar eens te bevestigen. Ondertussen is de band bezig hun eerste volwaardige EP voor te bereiden, via een heus crowdfunding: ( Meer informatie: https://www.crofun.com/nl/project/debuut-ep-neo-minor#.W6JkaGgzZPb ).
Over dat optreden op Fonnefeesten schreven we: '' Neo Minor is een heel jonge band die zeker en vast nog moet groeien. Dat merkten we voortdurend. Maar de getalenteerde muzikanten en indrukwekkende zangeres op de voorgrond, deden nu reeds de aarde voor onze voeten letterlijk wegzakken. Door het brengen van een portie zeemzoetige, adembenemende mooie potje dreampop die een verdovende indruk naliet, waardoor we totaal verweest, achterbleven nog nagenieten van zoveel innerlijke schoonheid." Alsof dat nog kon, doet Neo Minor daar op Veldrock een paar schepjes bovenop. Toch eerst even deze rechtzetting, in eerdere recensies kleef ik de label 'dreampop' op de muziek van de band, dat is hen tekort doen. Neo Minor laat zichzelf eerder omschrijven als: Melodische soundpop. Hierin kan ik me, naderhand, eveneens veel beter vinden.
Was ik in het verleden vooral onder de indruk van de vocale capaciteiten van Astrid - wat nog steeds het geval is uiteraard - dan blijkt de instrumentale inbreng ondertussen minstens even belangrijk geworden. En dat is nog het grootste verschil met die eerste maal toen we de band live aan het werk zagen. Meerdere kruisbestuivingen tussen de bas/elektronica van Ewout met de piano/toetsen virtuositeit van Victor bezorgen mij dan ook geregeld koude rillingen tot de bot.
Gerugsteund door verschroeiende tot verdovende drum partijen van Tanguy, zie ik voor het eerst een sterk geoliede machine op het podium staan waar de bandleden, meer dan ooit tevoren, elkander blindelings lijken de vinden. Naast enkele songs, waarvan er ook op de EP zullen verschijnen, was het toch weer dat ene magische moment waarbij Astrid enkel onder begeleiding van Victor op piano een pakkende versie bracht van het breekbare, wondermooie “Nightmare” dat me het meest over de streep trok. Een moment waarop ik, net als voorheen, compleet weg van de harde realiteit even vertoefde in een heel andere - eerder donkere tot weemoedige - wereld. Een song die me trouwens ook nu weer tot tranen toe bedwong, werd gevolgd door een finale waarbij alle registers, zowel instrumentaal als vocaal compleet werden open gegooid.
Besluit: In mijn notities schreef ik 'Emoties'. Want inderdaad zowel vocaal als instrumentaal maakt Neo Minor zoveel uiteenlopende emoties bij mij los, die me doen verschrompelen van intens verdriet, maar eveneens vol vreugde doen opspringen en dansen door de nacht. Magie, pure magie. Dat is wat Neo Minor ons voorschotelt op deze frisse herfstdag, waarbij ons hart weer eens intens wordt verwarmd.
Het wervelende feest van SONS en Manoeuvres doen de tent op zijn grondvesten daveren
Nog een band dat ons deze zomer al enkele keren met verstomming deed slaan was SONS (*****). Telkens zijn een festivalweide, tent of concertzaal betreden, ontstaat er een ware aardverschuiving, waardoor die site op zijn grondvesten staat te daveren. Geluidsoverschrijdend gedrag zouden we het vuurwerk aan riffs kunnen noemen. Over het optreden van SONS op Rock Herk schreven we: ''SONS laat voor de derde keer dat we ze op korte tijd aan het werk zien, weer een diepe indruk na. Waardoor we die stelling dat een gouden toekomst heel dichtbij is, niet uit de lucht is gegrepen. Integendeel. We zien een band die op korte tijd is gegroeid, en nog aan het groeien is. Waar dat gaat eindigen? Aan de absolute top van het Alternatieve rock gebeuren in ons land en ver daarbuiten. Zeker weten!'' Ondertussen moet de band niets meer bewijzen, maar toch doen ze het weer. Door vanaf de eerste noot de lat hoog te leggen, alle registers compleet open te gooien en door te gaan tot niemand meer stil staat, gaat inderdaad die tent op zijn grondvesten daveren. Voor het eerst op deze avond staat de tent bovendien ook heel goed gevuld. Het publiek reageert enthousiast, en hoe reageert SONS daarop? Ze doen er nog een paar schepjes bovenop! Gestuwd door een altijd bewegelijke en charismatische frontman, razen ook de overige bandleden als waanzinnig geworden over dat podium. Dat zorgt ervoor dat ook het publiek compleet uit de bol gaat, waardoor SONS hun status van 'één van de betere live acts tijdens de festivalzomer' nog maar eens bevestigt. Pure klasse!
Ook bij Manoeuvres (****) stond die tent nog aardig gevuld. Met een boegbeeld en icoon als Sean D'hondt - bekend als presentator van Qmusic en VTM - is dat ook niet verwonderlijk. Ook al trekt Sean , dankzij zijn aangeboren charisma, de aandacht naar zich toe. De man laat zich toch omringen door muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn. Meerdere keren doen de meeslepende riffs je wegdromen, tot zelfs even in een donkere omgeving terechtkomen. Want de muziek van Manoeuvres straalt veel weemoedigheid en melancholie uit, naast de aanstekelijke aankleding. De band speelt al zijn troeven uit om de aanwezigen dus te laten wegzweven, maar ook aan het dansen te krijgen. Bovendien is Sean dus niet alleen op TV en radio een klasse entertainer. Ook op Veldrock doet hij door zijn gezapige kwinkslagen iedereen uit zijn hand eten. Echter waren we vooral onder de indruk van de warme stem van Sean, en zijn enorm gevarieerd stembereik waardoor hij harten breekt, maar ook geluidsmuren doet barsten.
Besluit: We lieten de beide dj acts van meesters als Tomas De Soete en 2CHE dan ook voor wat het was, en besloten dat goed gevoel vanbinnen dat Manoeuvres ons van begin tot einde gaf, mee te nemen in ons hart onderweg naar huis.
Kortom. Manoeuvres waren voor ons het deken tegen de koude nacht, om deze gezellige avond af te sluiten met een knal van formaat. Een betere kers op de taart op deze geslaagde dag Veldrock konden we ons dan ook niet dromen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van Manoeuvres
http://www.musiczine.net/nl/fotos/manoeuvres-22-09-2018/
Organisatie: Veldrock
De nieuwe formule van Leffingeleuren is intussen genoegzaam bekend. Terwijl de meeste bezoekers genieten van het gratis gedeelte met zijn talloze eetkraampjes, het Busker Street podium, straatorkesten en vele dj’s kan de ware muziekliefhebber op zoek naar nieuwe ontdekkingen in de Zaal, het Café of de Kapel. Dit jaar kon je er zelfs de Kerk binnen voor enkele live sessies van het (voor even) her opgegraven radioprogramma ‘Duyster’. Geen risicoloze onderneming om al die nagenoeg onbekende groepen zonder echte publiekstrekker te programmeren maar het blijft een feest voor de muzikale avonturier.
Een verslag van een boeiende driedaagse.
dag 1 – vrijdag 14 september 2018
Mijn parcours begon in de Zaal met het Gentse Public Psyche (het vroegere Rape Blossoms), dat al dan niet onder invloed van #MeToo van naam veranderde. In wat voor een arme wereld leven wij als zelfs een rockband het niet meer aandurft een min of meer controversiële naam te bezigen. Niet alleen de naam veranderde ook de muziek onderging wat wijzigingen. Zo bleek de gitaar verdwenen, wat meer ruimte liet voor de synths. Meestal een heikel punt voor me maar vreemd genoeg vond ik het hier geen slechte zaak. Geruggensteund door stuwende drums en een bijwijlen funky klinkende bas zorgden ze voor een sound die ruim afstand nam van de doorsnee postpunk waar we tegenwoordig mee overspoeld worden. Maar het blijft postpunk of darkwave of hoe je het ook wilt noemen (niet mijn favoriete genre) en daar hoort ook een zeurende zanger bij. David Defrenne deed het hoogstwaarschijnlijk uitstekend maar van dit soort ijskoude, galmende en naar Robert Smith refererende vocalen moet ik eigenlijk niets hebben. Toch vond ik Public Psyche meer dan een aardige opener.
Na een vluchtige kennismaking via Bandcamp waren mijn verwachtingen voor Boytoy (Brooklyn, New York) flink geslonken. Toch zorgden deze vier pittige jongedames in het Café voor een eerste hoogtepunt. 60’s en 70’s rock, vrij klassiek van snit (even meende ik zelfs een riff van Bad Company te horen) maar ontdaan van elke gram macho vet. Geen spierballengerol op gitaar. Nee, de twee aanwezige exemplaren klonken steeds aanstekelijk en fijnbesnaard. Dat in combinatie met een stel, fijn in elkaar geknutselde, songs zorgde voor een erg gesmaakte set. Zeker te vergelijken met hun stadsgenotes van La Luz maar dan iets minder onderkoeld. La Luz bassiste, Lena Simon, speelt trouwens mee op hun laatste plaat, “Night leaf”.
Lumerians (San Francisco/ Oakland) waren al een tijdje bezig toen ik in de Zaal arriveerde. Er was ons psychedelica, space rock en krautrock beloofd maar ik hoorde ellendige new wave, derderangs Gary Numan. Een ijskoude douche, zo vlak na het begeesterende Boytoy. Nochtans zagen de vier er beeldig uit als glittermonniken met rode lichtjes waar je normaal een stel ogen verwacht. Doodzonde dat de muziek niet mee wou hoewel het op het einde wat beterde. De laatste drie nummers hadden wat meer power en met een beetje goed wil hoorde je zelfs wat Hawkwind invloeden.
Vlug naar de Kapel dan waar ik nog de finale van Why? kon meepikken. Dit viertal uit Cincinnati, Ohio is reeds sinds 1998 actief en heeft een zestal platen gemaakt, waaronder toch enkele parels. Oppernerd Yoni Wolf was helemaal vooraan in de weer op synths en percussie en zorgde voor een wonderlijke combinatie van hiphop, indie en alt rock met een eigenzinnige complexiteit. Uitermate sprankelende nummers werden afgewisseld met enkele kleffe gedrochten. Geen onverdeeld succes.
Hun recente vierde album, ‘Beyondless’, liet het beste verhopen voor Iceage uit Kopenhagen. Veel volk op het podium, het kwartet was aangevuld met een saxofonist en een violist. De punk van weleer was dan ook ver weg. Dit was monumentale, zwalpende rock waarbij zanger Elias Bender Ronnenfelt voor een grote Nick Cave factor zorgde terwijl ook Madrugada om de hoek loerde. Groots en meeslepend maar soms ook vermoeiend door die eindeloze woordenstroom terwijl die extra muzikanten niet altijd voor een verfrissende toets zorgden waardoor de sound soms te dicht geplamuurd klonk.
Intussen was The Oscillation uit Londen al een tijdje bezig in het Café. Meesterbrein Demian Castellanos produceerde er samen met een bassist en een drummer een indrukwekkende en oorverdovende wall of sound. Psychedelische space rock met aanstekelijke grooves volgens het boekje. Liefst van heel dichtbij en zonder reserves te beleven.
Na vijf jaar was de luidste band van New York opnieuw te gast op Leffingeleuren, dit keer met heel wat meer publieke belangstelling. Veel leek er nochtans niet veranderd. A Place To Bury Strangers maakt nog steeds een mix van ziedende noise en shoegaze, alleen oogde het dit keer heel wat spectaculairder. Nog steeds opererend in het donker en de zaal vol mist spuitend , keilde Oliver Ackermann al tijdens het eerste nummer zijn gitaar tweemaal keihard tegen de vlakte waarna hij met een half exemplaar verder moest. Een tijdje later moest het ding er helemaal aan geloven, iets wat bassist Dion Lunadon trouwens ook overkwam. Even is er een moment van rust wanneer drumster Lia Braswell (nieuw in de groep) een nummer solo mag brengen. Welk instrument ze hierbij hanteerde werd me niet duidelijk want qua belichting moesten we het stellen met een zich murw draaiende stroboscoop. Intussen hadden de twee anderen zich ergens midden in de zaal opgesteld voor een wat meer elektronisch intermezzo. Leuk maar het kon toch niet tippen aan de waanzinnige apotheose daarna op het podium waarin A Place To Bury Strangers zichzelf overtreffend alle registers opentrok en bewees veel meer te zijn dan alleen maar een sensationele belevenis.
Door het noodgedwongen afhaken van Ammar 808 verhuisde Donny Benét van het Café naar de Zaal. Een geluk bij een ongeluk, zo bleek, want de man uit Sydney die ooit begon als Tom Jones-coveract liet de zaal vollopen en slaagde er bovendien in om de hele meute aan het dansen te krijgen. En dat met compleet foute italo disco die dan nog eens op tape stond. Erg hip zag hij er trouwens ook niet uit, kaal met een nektapijtje en een pornosnor terwijl zijn danspasjes waarschijnlijk nog dateerden uit zijn Tom Jones periode. Nu, zingen kon hij wel en als een Willy Sommers Pukkelpop op stelten mag zetten heeft deze Donny Benét zeker recht van bestaan. Toch bleef het een vreemd gezicht om al die muzikale fijnproevers, die je toch verwacht op een festival als Leffingeleuren, hier met volle teugen van te zien genieten.
dag 2 – zaterdag 15 september 2018
Zaterdag was wat mij betreft de minst boeiende dag maar dat had alles te maken met die uitgebreide waaier aan stijlen die dit keer wat minder aan mij besteed waren. Toch vielen er voldoende parels te rapen.
Ik begon mijn nieuwe speurtocht bij Hilary Woods (Dublin) in de Kapel. De dame heeft een plaat, ‘Colt’, uit op Sacred Bones Records en dat volstond om mijn aandacht te trekken. Maar het werd een mager beestje. Woods begon op een ruimtelijk klinkende gitaar die ze na twee nummers ruilde voor de piano waardoor de spaarzame aangeklede sound dankzij enkele ingespeelde samples toch wat voller klonk. Dromerige, breekbare songs werd ons deel, niet onaardig maar stiekem hoopte ik ergens dat er eens echt iets ging breken. Later mocht ze het nog eens overdoen bij Duyster in de Kerk.
Op naar de Zaal dan voor Boy Azooga uit Cardiff. Hun plaat heet ‘1,2 Kung Fu!’ en dat zegt voldoende. Banale Britpop, weliswaar met een jeugdig enthousiasme gebracht, die ons naar de bar joeg en waar we helemaal op het einde toch nog een song, die naam waardig, hoorden.
Op zoek naar beterschap bevonden we ons daarna opnieuw in de Kapel voor Cabbage uit Manchester. De vijf lieten meteen een knallende punksong op ons los wat meteen de hoop op een nieuwe Idles deed opflakkeren. Drie nummers lang leek dat ook te kunnen maar daarna verdween al snel die brede grijns van mijn smoel. Cabbage liet die razende punk van het begin voor wat het was en koos voor iets wat op een kruising leek tussen pubrock en boertige pop terwijl ze zich tussendoor ook nog eens vergrepen aan een slechte PiL imitatie. Jammer. Zelfs de perfect als stoorzender fungerende gitarist die voortdurend met technische problemen worstelde bakte er, eenmaal alles op punt stond, niets meer van.
Naar het Café dan voor Bad Breeding, alweer een punkband (dit keer uit het Britse Stevenage), en dat zullen we geweten hebben. Hierbij vergeleken waren de mannen van Cabbage een stel, net de pampers ontgroeide, peuters. Dit was niets ontziende, slopende, noise geïnfecteerde punk op orkaankracht. Brute razernij maar verdomd fijn gespeeld door Matt Tool op gitaar, Charlie Rose op bas en Ashlea Bennett op drums. Voeg daarbij Chris Dodd, een heerlijke, van woede barstende, frontman zoals we die al lang niet meer gezien hadden, en het plaatje is compleet. Niets nieuws, uiteraard niet, maar het leek toch eeuwen geleden dat ik nog dergelijk intense punk gehoord had. Schitterend!
Toen ik vernam dat ook Bob Log III aan de affiche werd toegevoegd moest ik eens ferm geeuwen. Nog maar eens Bob Log, nog maar eens diezelfde trucjes op het podium... en toch had dit fenomeen uit Tucson, Arizona me opnieuw meteen bij de kladden. Nog steeds gehuld in een jumpsuit en voorzien van een motorhelm waarop een telefoonhoorn is gemonteerd was hij met zijn rubberboot helemaal tot in Leffinge gevaren.
Toch kon ik hem betrappen op enkele kleine wijzigingen in zijn show. Een nummer gespeeld met twee vrouwen op zijn knieën was er dit keer niet meer bij (#MeToo?). In de plaats daarvan mocht iedereen die dat wou even op zijn knie plaatsnemen voor een selfie. En dan was er nog een opgeblazen kuip in de vorm van een eend gevuld met “Champagne” die de zaal rondging. Ook eens geproefd maar dat viel behoorlijk tegen.
Vergis je echter niet! Naast al die fratsen is en blijft Bob Log III een erg begenadigd slidegitarist. Aanstekelijke blues georiënteerde nummers, weliswaar met een stofzuigersound, waar het moeilijk stilstaan bij is , zorgden voor een spetterende set. Ik zag de man al ettelijke malen en toch weet hij me nog steeds te verbazen terwijl hij er, zo te zien, zelf ook bijzonder veel zin in had.
Hierna had ik Will Samson, die in het kader van ‘Duyster. Live’ in de Kerk optrad, aangestipt maar zo vlak na het euforische feestje bij Bob Log III was ik niet in staat om meteen de knop om te draaien voor een portie verstilde muziek. Het werd dus een terrasje naast de talloze, exquise eettentjes op de markt in afwachting van Prettiest Eyes in het Café.
Prettiest Eyes is een gezelschap uit Los Angeles, bestaande uit twee Puerto Ricanen en een Mexicaan, dat zijn laatste plaat, ‘Pools’, uitbracht op Castle Face Records, een label waarvan de alomtegenwoordige John Dwyer (Oh Sees) mede-eigenaar is. Die laatste hoort er The Birthday Party in wat me wat ver gezocht lijkt. Ik hoorde hamerende synthpunk met duidelijk Latijns-Amerikaanse sporen gebracht met een ongebreideld enthousiasme waar men alleen maar vrolijk van kon worden. We werden voortdurend uitvoerig bedankt en in al zijn gretigheid viel de zingende drummer, Pachy Garcia, tot tweemaal toe achterover van zijn drumkruk. De wereld leek plots veel mooier.
Mattias De Craene, saxofonist van Nordmann, nodigde voor zijn nieuwe project, MDC III, twee gerespecteerde drummers uit, zijnde Lennert Jacobs (Hong Kong Dong, The Germans, Public Psyche) en Simon Segers (Black Flower, De Beren Gieren, Stadt).
Vreemde bezetting die wonderwel werkte want de Gentenaars zorgden op de valreep nog voor een hoogtepunt. De Craene, voortdurend inventief in de weer op sax en andere blaasinstrumenten waaronder iets dat wel heel hard op een stuk tuinslang leek, leidde ons geholpen door die twee inventieve drummers naar tribale, hypnotiserende sferen in een geheel eigen, betoverend universum waarin het heerlijk verdwalen was. De boeiende Belgische jazzscène blijft ons verrassen.
dag 3 zondag 16 september 2018
Het programma op zondag bulkte van de interessante namen en naarmate de dag vorderde , lukte me het steeds slechter om een spurt van de ene naar de andere locatie in te zetten, om toch maar nog een flard van een optreden mee te pikken. De lijst met gemiste optredens is dan ook niet min: The Devil Makes Three, The Bony King Of Nowhere, Jesse Malin & Chuck Prophet...
Om 14u30 was ik al op post in de Zaal voor Vaudeville Etiquette, een vijftal uit Seattle dat hun naam vond in de titel van een oude stomme film. Gesmaakte americana waarin de twee stemmen (van gitarist Bradley Laina en de voortdurend over het podium dartelende Tayler Lynn) en de pedal steel van Matt Teske het uithangbord vormden. Er mocht één keer jazzy uitgefreakt worden terwijl de gitaar tijdens het nieuwe en heel knappe “Ontario” op zijn Neil Youngs mocht scheuren (had wel meer gemogen).
Vaudeville Etiquette, niets op aan te merken maar ook niet van die aard om zich te onderscheiden van die duizenden andere americanagroepjes.
Toen ik de Kapel binnen stapte waar Swedish Death Candy net begonnen was , vroeg ik me eerst af in welke oorverdovende heksenketel ik nu weer beland was , maar toen mijn oren zich min of meer hadden aangepast kon ik dit bonte stel uit Londen steeds meer waarderen. Zware psychedelische rock die duidelijk schatplichtig was aan (de hardere) Ty Segall en Charlie Moothart en waarin al eens een Black Sabbath riff voorbij zoefde, het had wel wat. Maar de frequent gebruikte hard/zacht afwisselingen waren niet altijd even gelukkig gekozen.
Nog net de drie laatste songs van Michael Nau (uit Maryland) gehoord en die vielen best mee. Erg lofi en laidback, enigszins te vergelijken met Bonnie ‘Prince’ Billy, ook fysiek.
Voor een eerste voltreffer moesten we in de Kapel zijn: Gunn-Truscinski Duo (Brooklyn, N.Y.) maar slechts weinigen zullen dit geweten hebben. Toen de laatste noten uitstierven , was het aantal toeschouwers gereduceerd tot hooguit een twintigtal. Velen kozen wellicht voor een terrasje met die stralende zon terwijl The Devil Makes Three, die zowat gelijktijdig bezig was, dat wel voor een volle zaal deed. Nu maakte Steve Gunn het ons ook niet gemakkelijk. Volledig instrumentaal, langgerekte jams met enkel gitaar en drums en bindteksten die zich beperkten tot ‘thank you’. Maar voor wie zichzelf een beetje een gitaarliefhebber wil noemen is Steve Gunn een godsgeschenk. Zijn gitaar is uit duizenden herkenbaar. Psychedelisch en hypnotiserend, meestal vertrekkend vanuit enkele simpele akkoorden om dan verder een geheel eigenzinnige, complexe koers te varen zonder dat je hem ook maar één luttele seconde op notenneukerij kon betrappen. De zeer bescheiden Gunn schudt het allemaal haast achteloos uit zijn mouw hierbij perfect geruggensteund door een al even bescheiden John Truscinski. Hier krijg ik, echt waar, nooit genoeg van.
Met Male Gaze (San Francisco) stond er opnieuw een exponent van Castle Face Records in het Café, dit keer zelfs eentje met mede-eigenaar Matt Jones in de rangen. Dit uitermate sympathieke trio wankelde voortdurend op de rand tussen harde rock en garagerock. Meestal hard maar met een feeling voor aanstekelijke melodieën. Lang niet alles was even geslaagd maar wie een dergelijk rommelige versie van “Pictures of matchstick men” (Status Quo) brengt krijgt bij mij tonnen krediet. Meer van dat, graag!
Ben Miller zag er wat ruiger uit dan ik verwacht had en ook de muziek van de Ben Miller Band (Joplin, Missouri) klonk een stuk onstuimiger dan op de plaat. De vier serveerden een, tot dansen uitnodigende, mix van delta blues, bluegrass en country waarbij klassiekers als “Black Betty” (Lead Belly) en “John the Revelator” (Blind Willie Johnson) niet gemeden werden. Best te begrijpen dat ZZ Top deze band graag mee op tournee neemt. Opvallende verschijning: violiste Rachel Ammons met haren die bijna tot haar enkels reikten.
Wegens fileleed hadden ze hun afspraak om 15u10 gemist maar het geluk was me welgezind en liet me op het juiste moment aan de grote bar op het marktplein passeren zodat ik The Preacher Men (Gent) dan toch nog aan het werk zag. Zes mannen rond één microfoon: twee resonatorgitaren, één akoestische, een banjo, staande bas en een zanger die zijn schoenen versleet op een chainbox (een bierplateau met een ketting in). Gedreven bluegrass en hillbilly alsof ze het ter plaatse uitvonden met een gedroomde frontman: Boer Stef die zijn teksten telkens met uitvoerige armbewegingen accentueerde. Mooi!
En het werd nog mooier met Amyl & The Sniffers uit Melbourne in de Kapel. Drie jongens met wel erg foute kapsels en een meisje, dat met haar zwarte, hoge laklaarzen ook al niet echt van deze tijd leek, brachten furieuze punk die bezeten was door de geest van de Australische seventies (hard)rock. Anachronistisch, dat zeker en toch klonk dit bijzonder fris. Daar zorgden een juiste no-nonsense attitude, geweldige nummers en vooral Amy Taylor voor. Een klein opdondertje met een krachtige stem, een betoverende glimlach en onvoorspelbaar podiumgedrag waarbij ze zichzelf niet al te serieus nam. Waarmee ik The Sniffers niet in de schaduw wil zetten. Gitarist Dec Martens, bassist Gus Romer en drummer Bryce Wilson wisten verdomd goed waar ze mee bezig waren.
Amyl & The Sniffers waren naast Bad Breeding zonder meer dé revelatie van Leffingeleuren 2018. Hun plaat ’Big Attraction & Giddy up’ (een bundeling van hun eerste twee EP’s) was tot voor kort enkel via dure Australische import verkrijgbaar maar intussen heeft het Britse ‘Damaged Goods Records’ een democratisch geprijsde, Europese versie op de markt gegooid. Mijn exemplaar is al besteld!
Na dit zinderende feestje vond ik nog net genoeg energie om me op te laden voor nog één concertje: Bob Wayne! Aan energie heeft die Bob Wayne trouwens geen gebrek: de zingende stoomfluit was net begonnen aan een nieuwe Europese tour, die hem dit najaar ook naar de N9 brengt, van maar liefst 62 optredens! Het was reeds de vijfde keer dat ik de man, hier opnieuw met een compleet hertimmerde band, aan het werk zag en toch kon ik opnieuw mateloos genieten van zijn outlaw country of hellbilly (zoals hij het zelf noemt) doorspekt van spitante teksten. Heerlijke kerel die zijn white trash afkomst nooit zal verloochenen.
Toen de laatste noten van “Spread my ashes on the highway” waren uitgestorven kon ik enkel tevreden terugblikken op deze drie dagen durende expeditie.
Bedankt Leffingeleuren!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
In Oud-Turnhout, vlakbij de snelweg, ging in het laatste weekend van de schoolvakantie het evenement Frietrock door. Dit gratis festival is aan zijn tiende editie toe. Alles staat in het teken van zoveel mogelijk - hoe kun je het raden - frieten verkopen voor het goede doel. Een goed doel dat we uiteraard graag steunen, en waar toch ook wat publiek op afkomt gespreid over die drie dagen. De perfecte manier trouwens om het nieuwe schooljaar met een goed gevulde buik en de nodige moed in te zetten.
vrijdag 31 augustus 2018 - De Belgische metal scene onder de loep genomen
Op vrijdagavond besloten we, binnen een eerder beperkte omkadering, al eens die sfeer te gaan opsnuiven. Wegens werk en andere omstandigheden arriveren we te laat om The Rabids en Mengelmoes aan het werk te zien. Royce was ondertussen aan zijn set bezig. De metalcore dat de band naar voor brengt gaat erin als zoete broodjes. De bewegelijke frontman en muzikanten van dienst doet er alles aan om het publiek aan te zetten tot mee bewegen. Helaas gaat het iets teveel diezelfde strakke lijn uitgaan, waardoor we na een tijdje afhaken en dus wat op onze honger blijven zitten. Echter potentieel om potten te breken binnen het metalcore en aanverwante gebeuren? Dat heeft Royce zeker en vast, zoveel is duidelijk.
Puurder dan dit kan Thrash Metal niet zijn
Een band die al meerdere keren heeft bewezen sterk in zijn schoenen te staan binnen hun genre is Objector. We hadden naderhand een goed gesprek met Stef Wouters - meer daarover in een volgend artikel - waaruit blijkt dat de band klaar is om een nieuwe bladzijde om te draaien. Op Frietrock zet Objector nog maar eens de puntjes op de 'i'. Door het brengen van een technisch hoogstaande set, waarbij we streepjes Megadeth tot Slayer of de betere Duitse tot Amerikaanse Thrash metaldoor de boxen horen loeien. Vernieuwend of origineel is dat niet. Maar bij eerdere passages van Objector was ons al opgevallen dat de heren niet moeten onderdoen voor de grote namen binnen hun genre. Ook nu krijgen we een hoogstaande performance voorgeschoteld, waarbij technisch hoogstaand vernuft wordt gecombineerd met het uitdelen van mokerslagen en kwinkslagen. Daardoor ontstaat prompt een hoogstaand thrash metal feest, waardoor dat dak er compleet afgaat. Aan de concertpromotors op zoek naar een typische, old school thrash metal band die kwaliteit brengt van eenzaam hoog niveau. Dit advies. Boeken die handel!
Ook Fat Bastard gaat op diezelfde elan door als zijn voorganger op het andere podium. De imposante frontman grijpt je vanaf de eerste noot bij de strot, en gaat zijn publiek bovendien letterlijk opzoeken. Fat Bastard combineert pure opbouwen van een geluidsmuur waar geen doorkomen mogelijk is, met humor en kwinkslagen. Fat Bastard brengt volgens zijn facebook pagina ‘Hard driven Rawk 'n Roll Power’. Dat laatste is inderdaad de rode draad in dit optreden van Fat Bastard. De adrenalinestoten die Fat Bastard voortdurend uitdeelt, daarop kun je gewoon niet stil staan. Kortom, pure onversneden rock'n Roll brengen vanuit het hart. En vooral jarenlange ervaring combineren met zodanig veel spontaniteit en spelplezier zodat het dak er voor de tweede keer op rij volledig afgaat. Dat schotelt deze sympathieke band, onder leiding van een heel charismatische frontman, ons voor bij het vallen van de duisternis.
Bij het vallen van de duisternis, gaan de poorten van de Hel compleet open
Die duisternis past dan weer perfect bij een band als Exoto. Zorgden vorige bands voor een eerder feestelijke stemming, dan gaat bij Exoto prompt die poorten van de Hel open. Niet dat we werden onder gedompeld in een depressieve atmosfeer, maar de eerder donkere omkadering waarmee Exoto je om de oren slaat, bezorgt je koude rillingen die het midden houden tussen angst, en dankzij die oorverdovend aanpak, je compleet murw slaan. Dat is niet enkel de verdienste van mokerslagen uitdelende muzikanten. De bonkige frontman verscheurt de aanhoorders met zijn rauwe, demonisch aanvoelende stem, waardoor je koude rillingen over je rug voelt lopen, die je totaal verweesd achterlaten in de donkerste hoek van de kamer.
We sloten deze eerste geslaagde avond af met een top thrash metal optreden van Leave Scars. De band, ontstaan in 2005, bestaat uit bandleden van D.O.A., Sanitarium en Hard Resistance. In eerste instantie opgericht als zij project, is Leave Scars ondertussen uitgegroeid tot een volwaardige act die ruimschoots zijn sporen heeft verdiend. Leave Scars levert dan ook de perfecte set af om onze eerste avond met een knaller van formaat af te sluiten. Hier valt geen speld tussen te krijgen, net zoals Objector, zie je bovendien een band die totaal - we gaan het nog eens herhalen - totaal niet moet onderdoen voor de grote namen binnen het genre. Kortom, Leave Scars is het levende bewijs dat er in ons kleine landje voldoende heel sterke thrash en andere metal bands rondlopen die eigenlijk veel meer aandacht verdienen binnen dat metal wereldje dan ze nu krijgen.
zaterdag 1 september 2018 - Vrouwen aan de macht!
Een opvallende vaststelling op de tweede festivaldag van Frietrock. Iedere band zet zijn beste beentje voor om zich van hun beste kant te laten zien aan het metalpubliek. Voor sommige onder de fans wellicht een eerste kennismaking. Een eerste indruk is namelijk heel belangrijk.
Zo waren we al onder de indruk van de instrumentale virtuositeit van Atomic Vulture.
Over 'Stone of the Fifth sun' de laatste schijf van Atomic Vulture, schreven we: ' Met een kloppend hart onderga je die hallucinerende trip telkens opnieuw en opnieuw, zo verslavend zijn de riffs en drum salvo's. En dat is dan weer het grote pluspunt aan deze schijf, je krijgt er maar niet genoeg van.'
De belangrijkste voorwaarde om het echt te begrijpen, is je gewillig laten meedrijven over die psychedelische klanken tot je in een trance terecht komt. Helaas had Atomic Vulture reeds in het begin van hun korte set af te rekenen met enkele technische problemen, die werden recht gezet met enkele kwinkslagen. Maar haalden helaas ook de draai uit het concert. En toch werd alsnog de doos van Pandora open gemaakt, waardoor we alsnog onder invloed werden gebracht door dat oorverdovende tot het intens aanvoelende klankenbord dat Atomic Vulture ons aanbood. Kortom, wie houdt van instrumentale muziek, met psychedelische invloed, kunnen we deze band dan ook enorm aanraden.
Duistere walmen, op klaarlichte dag
Eén van de absolute hoogtepunten van deze tweede festivaldag kwam echter al vrij vroeg in de namiddag Hudič met Deze Doom/black metal band, getooid in pij en andere eerder occulte attributen, zorgt voor een totaalbeleving waarbij de duisternis letterlijk neerdaalt, zelfs op klaarlichte dag. Dit onder begeleiding van muzikanten die donkere walmen uit hun instrumenten toveren. Als klap op de vuurpijl dwaalt de enorm beweeglijke frontman uiteindelijk in zijn pij rond tussen het publiek, en gaat met bebloede lippen, als een demonisch wezen met een ijzingwekkende blik die je koude rillingen bezorgt, de confrontatie met de fans aan. Waardoor je wegzinkt in diepe duistere gedachten, tot de poorten van de Hel weer eens compleet open zwaaien. En je prompt, letterlijk zelfs door de bijzondere manier waarop de frontman zijn publiek opzoekt, verstart en jouw demonen strak in de ogen kijkt. Met het angstzweet op de lippen, of eerder de confrontatie met open vizier aangaande? Dat laten we in het midden. Het is vooral allemaal even aangrijpend wanneer ijzingwekkende klauwen je de adem ontnemen, een krop in de keel bezorgen en uiteindelijk totaal verweesd achterlaten. Want dat is wat Hudič daadwerkelijk met ons doet tijdens die half uur vertoeven in donkere gedachten.
Bands een kans geven zich te tonen op een podium. De echte rode draad doorheen het geheel
Bij veel bands lag alles iets te nadrukkelijk op diezelfde lijn, waardoor de aandacht al te vaak verslapte. Maar toch stellen we bij elk van hen eveneens enkele opvallende elementen vast waardoor we dan weer kunnen besluiten dat er zeker en vast potentieel naar de toekomst toe inzit. Echter is het vooral de bedoeling van de organisatie om jonge of minder bekende bands podiumkansen te geven. Ook daarvoor kan de organisatie van Frietrock op onze waardering rekenen.
Zo waren we onder de indruk van de combinatie tussen waanzinnige grunts en cleane vocals die Slaughter The Giant naar voor bracht. Het zorgde voor een vrij gevarieerde set, die je van begin tot einde murw sloeg. Mokerslagen werden eveneens uitgedeeld door bands als Generation 48, Goreforce 5, Waves of Decay tot Tear it Down. Eén voor één bands die ondoordringbare geluidsmuren optrekken, en daardoor de aarde op zijn grondvesten doet daveren. Elk van deze bands bezorgden ons wellicht nog niet de ultieme adrenalinestoot om ons volledig over de streep te trekken, maar potentieel om ooit potten te breken? Dat merken we bij ieder van deze bands dan weer wel op.
De zoveelste bevestiging
Primal Creation hoeft ons ondertussen niets meer te bewijzen. De heren moesten later in de avond nog op een andere locatie aantreden, en brachten dus een korte en bondige set. Waarbij helaas een iets meer routineuze werk werd afgeleverd, dit ondanks het feit dat de charmante frontman wel degelijk zijn publiek aansprak. We hebben de band al in betere doen geweten, maar de omstandigheden waren ook niet zo gemakkelijk, omdat de heren dus o.a. nog moesten aantreden later op de avond. En toch. Primal Creation bewijst ons voor de zoveelste maal wel degelijk een goed geoliede machine te zijn, die de soort verschroeiende, technisch enorm hoogstaande thrash metal brengt dat aan de ribben blijft kleven. Zelfs in toch wat moeilijkere omstandigheden bezorgen ze ons daardoor alsnog weer dat kippenvelmoment waardoor we alsnog over de streep worden getrokken.
Vrouwen aan de macht!
We schreven het al ’Vrouwen aan de macht’ op deze tweede festivaldag. Met voorop Solitude Within die door middel van een sprankelende, sprookjesachtige performance de rust deed neerdalen in ons hart. Zonder ons in slaap te wiegen echter, maar net door gevoelige snaren op een gevarieerde wijze enorm diep te raken. Dat is natuurlijk de grote verdienste van een frontvrouw die over een heldere stem beschikt, komende uit het Hemelse paradijs. Gerugsteund door top muzikanten, die eveneens je hart doorboren. De band mag dan een typisch ‘female fronted metal'’ brengen, maar mogen we toevoegen aan de rits grote namen binnen die muziekstijl, betoverd door zoveel schoonheid, werden we er even stil van.
Pictura Poesis doet nog maar eens die poort van voornoemde Hel open gaan. Door het brengen van een oorverdovende, strakke en ijzersterke performance die me vaag wat doet denken aan Arc Enemy. Echter met iets te weinig variatie, om ons compleet te bekoren. Maar de oorverdovende mokerslagen, die door middel van verschroeiende vuurballen in ons gezicht terecht kwamen, bliezen ons dus wel degelijk compleet omver.
Sariola is een Duitse band, met een frontvrouw die charisma uitstraalt en bovendien een opvallend knappe verschijning blijkt te zijn die menig mannenharten sneller doet slaan. Schipperend tussen duisternis en licht, biedt deze band ons het vagevuur aan om weer op adem te komen.
Ook de frontvrouw van The Guardian is een heel opvallende verschijning op dat podium, die haar publiek voortdurend opjut om mee te brullen en dansen. Deze band heeft al heel wat jaren op de teller staan, en weet daardoor perfect hoe ze een publiek moeten inpakken. Hoewel eerder de verschroeiende muzikale omlijsting ons meer kon bekoren., kun je niet voorbij aan Ginny Claes haar aangeboren charisma. Net dankzij die uitzonderlijke uitstraling doe The Guardion inderdaad de fans zonder enige moeit uit haar hand eten.
Afsluiten met twee kleppers van formaat
Afsluiten doen we met twee kleppers van formaat. Helaas moest Fractured Insanity onverwacht hun komst naar Frietrock cancelen. Gelukkig werd in Reject The Sickness een volwaardige vervanger gevonden. De band laat er geen gras over groeien, en trekt alle registers van begin tot einde compleet open. Als een razende wervelstorm gaat Reject The Sickness tekeer, tot niemand meer stil staat in die kleine tent. Zonder meer worden we dan ook compleet omver geblazen.
Temptation of the weak voegt daar op het andere podium gewoon nog een paar stevige scheppen bovenop. Ook deze band laat er geen gras over groeien, en doet zowaar enkele stevige moshpits ontstaan. De beweeglijke frontman doet, mede door zijn enorm charismatische uitstraling, er uiteindelijk het dak compleet afgaan.
zondag 2 september 2018 - Van duistere sprookjes, naar gebalde rock muziek tot het vagevuur
Op de derde festivaldag was er opmerkelijk minder publiek komen opdagen, vermoedelijk wegens de eerste schooldag op maandag. Wat ook de reden mag zijn. De aanwezige rock en metal fans lieten dat niet aan hun hart komen, en genoten wederom van de gezelligheid, de zon en de aantredende bands. De rode draad doorheen het aanbod op deze laatste festivaldag? Duistere sprookjes, gebald rock muziek, en het vagevuur.
Breakfast At Midnight bracht recent een eerste EP op de markt, waarmee ze aangeven de wereld te gaan veroveren op een verschroeiende wijze. Zonder opkijken. We schreven daarover 'Breakfast At Midnight levert met deze EP vooral een visitekaart af waarmee ze een heel ruim publiek aan grunge, stoner en rock liefhebbers kunnen aanspreken. Naast de perfectie straalt de plaat bovendien enorm veel spelplezier uit, die ons doet vermoeden dat eens op het podium dit zal zorgen voor een groovy en wervelend rock feest. Kortom, een aanrader deze band en EP voor de rock liefhebber die open staat voor veel stijlen, kleuren en geuren’. En wat blijkt? Inderdaad, eens op dat podium, ontstaat een wervelstorm aan drum en gitaar tot vocale oerkracht waardoor we van begin tot einde compleet van onze sokkel worden geblazen. Breakfast At Midnight gaat in een razend tempo over de hoofden heen, tot geen spaander geheel blijft van de festivalweide. Voor een ruim publiek aan rock liefhebbers had dit zeker gezorgd voor menig mosh en andere pits. Het publiek genoot zichtbaar, maar ook redelijk onbewegelijk. Echter speelt Breakfast At Midnight een set alsof zijn leven ervan afhangt, en staat te spelen voor een overvolle festivalweide. Daardoor laat de band dat dak er dus meerdere malen compleet afgaan zo vroeg in de namiddag. Pure klasse!
Poseydon brengt sinds de jaren '90 furieuze thrash/death metal. Echter bleven ze vele jaren hangen in de underground. Pas medio 2006 begon ook een ruimer publiek deze sympathieke band uit het Waasland beter te leren kennen. Vooral toen ze mochten deelnemen aan W.O.A. Battle in 2011. ‘Cold World’, datzelfde jaar op de markt gebracht, liet een volwassen band horen. Dit album heeft zeker deuren geopend naar een veel ruimer publiek. Vijf jaar later levert Poseydon een gloednieuwe schijf af, ‘Masterpiece’. Op die schijf viel vooral de kruisbestuiving tussen death metal en thrash metal invloeden ons nog het meest op. Anno 2018 staat een heel goed geoliede machine op dat podium, waarbij de bandleden dezelfde richting uitkijken. Bovendien schippert Poseydon nog meer dan ooit tevoren tussen die typische Death metal en pure thrash metal, waardoor we een gevarieerde set voorgeschoteld krijgen die je enerzijds doet headbangen maar anderzijds bezorgt de donkere atmosfeer je koude rillingen tot de bot. Poseydon zorgt daardoor voor de ene na de andere adrenalinestoot, en dat is dus niet de verdienste van één muzikant of zanger binnen de band. Nee, het is duidelijk dat dit anno 2018 de verdienste is van de samensmelting van de verschillende elementen binnen de band. Waardoor we Poseydon ons de perfecte Death/thrash metal set voorschotelt, waar inderdaad geen speld valt tussen te krijgen.
BEUK is een Nederlandstalige rock band die met het album ‘Strak Plan’ een bommetje lieten vallen. Uiteraard profiteert BEUK van het feit dat Nederlandstalige Rock boomt de laatste tijd. Maar deze plaat bevat aanstekelijke 'recht toe recht aan' rock deuntjes, die wel degelijk aan de ribben blijven kleven. En daar is nooit iets mis mee. Toen we de heren zagen aantreden in Kinky Star medio 2017 schreven we daarover 'BEUK heeft zijn naam niet gestolen. Als je op zoek bent naar een potje onversneden rock muziek, zonder scrupules, dan ben je bij BEUK op het juiste adres. Muzikaal laten ze wat het midden tussen het betere Nederpop met een knipoog naar bands als Motorhead tot zelfs een streepje De Kreuners’. De band heeft er duidelijk zin in, en speelt een set alsof de weide boordevol dol enthousiaste rock fans staat. De lat wordt dus heel hoog gelegd. BEUK zou beuk niet zijn als ze vele tonnen energie en humor in hun muziek zouden stoppen, waardoor een wervelend puur rock feest ontstaat. Maar je kunt ook niet voorbij aan de virtuositeit van de gitaristen, die tovenaars met klanken blijken te zijn. Bovendien deelt de drummer van dienst mokerslagen uit, zoals enkel topdrummers dat kunnen. Nee, BEUK moet het niet hebben van overdreven poses, maar brengt ook nu weer die typische recht to recht aan rock muziek, die je de ene na de andere adrenalinestoot bezorgt. Dat de band ook ernstig kan zijn blijkt bij de song “Hel van de planeet” een gloednieuwe single, opgedragen aan de gesneuvelde soldaten tijdens de eerste wereldoorlog in de loopgraven van de Westhoek. Kwestie om dat nooit te vergeten.
BEUK bezorgt ons een lach, een traan en kippenvelmomenten bij de vleet. We brulden de songs uit volle borst mee, bouwden een stevig rock feest en headbangen tot ons hoofd dol draait. Missie geslaagd mijne heren!
Cathubodua is een symfonisch metal band uit Leuven, die sinds 2013 aan de weg timmeren. Deze band afschilderen als een typische 'Female Fronted' band is hen alvast enorm tekort doen. Er zitten enorm veel Folk tot occulte elementen in hun muziek. Die je doen denken aan donkere mystieke wezens uit de donkere bossen. Niet alleen benadert Sara Vanderheyden inderdaad die stem van Simone Simons van Epica akelig dichtbij. We waren bovendien onder de indruk van het aangrijpende viool en strijkers spel van Katrien van den Hurk, die je door deze magische inbreng nog meer hypnotiseert en wegvoert naar de diepste duistere gedachten. Gerugsteund door klasse muzikanten die bedwelmende klanken uit hun instrumenten toveren, die je nog meer in die donkere atmosferen onderdompelen, voelt het optreden van Cathubodua aan als vertoeven in sprookjesachtige bossen, waar eerder vernoemde mystieke wezens tot de verbeelding van de aanhoorder werken. Best indrukwekkend deze performance, omgeven door walmen van diepe duisternis.
We blijven nog even diezelfde sferen met Anwynn. Bij deze band is het meest opvallende element de kruisbestuiving tussen bedwelmend keyboard klanken, en de bulderende growls van zanger McBouc met eerder cleane, maar daarom niet minder donkere, stem van Eline. Die zich op het podium profileert als een duistere priesteres die elk van de aanwezige hypnotiseert en meevoert naar de diepste krochten van de Hel. Anwynn brengt een heel vol geluid naar voor, dat trouwens alle kanten uitgaat. Eerder verdovende onderdelen worden verpulverd onder geluidsmuren die wezens van voornoemde Hel prompt doen herrijzen. Anwynn legt daarbij de lat telkens enorm hoog, en zorgt voor walmen van pure duisternis die je in een diepe trance doen belanden waaruit ontsnappen onmogelijk is. Deze band timmert trouwens al veel jaren aan de weg, maar gaat nog steeds even spontaan tekeer als voorheen. Bovendien mag Sara van Cathubodua haar bijzondere stem en uitstraling nog eens uitlenen tijdens de set van Anwynn. Zonder meer waren we nu compleet 'zen' geworden door deze twee bijzonder duistere bands. Die door hun typische donkere occulte show, je als het ware hypnotiseren.
Tijd voor een potje pure rock muziek om terug tot de realiteit te komen? Epitome wordt als volgt omschreven op zijn facebook pagina, we citeren, '' Epitome is een interactieve, down to earth band met een vette knipoog naar het hardere genre.'' Laat dit nu ook de rode draad zijn in dat strakke optreden van deze band uit Sint-Katelijne-Waver. Eens vertrokken ontstaat een wervelstorm, die niet meer stopt tot het einde van de show.
Helaas, ondanks de bijzonder strakke aankleding, gaat alles net iets te nadrukkelijk diezelfde lijn uit om de volledige set te blijven bekoren. Echter, kun je op deze aanstekelijke rock muziek totaal niet blijven stil staan. De ene adrenalinestoot is nog maar verwerkt, en daar volgt een andere. Wie zich gewillig liet meevoeren over die mengelmoes van drums en riffs, zal wellicht enorm hebben genoten en staan headbangen tot zijn of haar hoofd dol draait. Wij bleven echter een beetje op onze honger zitten.
Wegens werkomstandigheden de volgende ochtend, sloten we dit bijzonder gezellig weekend Frietrock af met Chalice. De uit Kortrijk afkomstige band combineert Death Metal met Thrash tot Black Metal invloeden. Naast een intimiderende frontman die met een stem als een bulldozer over ieders hoofd dreigt heen te walsen, kan je niet voorbij aan de snoeiharde instrumentale omlijsting. In het verleden zorgde dit voor een gevoel alsof je vertoeft in het vagevuur, het gebied tussen Hemel en Hel. De imposante frontman, getooid in bloederig masker en overhemd, klauwt als een waanzinnige demon om zich heen alsof hij de aanwezigen één voor één gaat verscheuren. Maar transformeert even goed tot een gezapige en humoristische verteller. Het doet me denken aan Dr. Jeklyll and Mr. Hyde. De man ging van het ene uiterste naar het andere alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Uiteraard is Chalice veel meer dan enkel de frontman van de band - die toch de meeste aandacht naar zich toetrekt. De virtuositeit van de gitaristen zorgen ervoor dat de haren op onze armen recht komen. Of dat van genot is of pure angst? Ook dit laten we in het midden. Maar Chalice brengt in elk geval een gevarieerde set naar voor, die duisternis en licht perfect verbindt tot een logisch geheel... Het vagevuur van het leven.
Besluit
Deze gedroomde afsluiters van drie gezellige festivaldagen boordevol leuke ontdekkingen die ons hoopvol doen uitzien naar de toekomst toe, zorgden ervoor dat we met een goed gevoel vanbinnen huiswaarts konden keren. Met die gedachte in het achterhoofd. "Wat als het hoogtepunt van een festival, eigenlijk het evenement zelf is". Want het werd ons o.a. al vrij duidelijk dat dit een heel kindvriendelijk festival is. Er is een kinderhoek voorzien, een springkasteel en kinderen genieten - met gehoorbescherming - van de vele optredens. Terwijl de ouders aan de toog genieten van een frisse pint of een frietje steken. Eveneens de 'crash corner' is voor diezelfde ouders een aangename hoek om te vertoeven. Deze is voorzien van zetels die doen denken aan een woonkamer.
Op het terrein zelf zijn twee kleine podia opgebouwd, enerzijds een opblaasbaar podium. Anderzijds een klein podium in de tent daar vlakbij. Overlappingen en lange wandelingen naar de verschillende podia zijn er niet. Het doet wat denken aan Antwerp Metal Fest, in het klein, dit festival. De optredende bands krijgen - zoals we eerder aangaven - dus vooral de kans om zich eens te tonen op het podium. Velen van hen hebben dan ook heel wat potentieel, anderen zullen nog wat meer boterhammen met spek en eieren moeten eten.
Echter draait het bij Frietrock dus vooral om het totaalpakket. Die gemoedelijke, uitnodigende sfeer waar iedereen dezelfde richting uitkijkt. Waar je kunt headbangen en genieten van de concerten. Of je beschouwt de muziek als een aangename achtergrond bezigheid tijdens het keuvelen tussen pot en pint? Ook dat kan allemaal. Het maakt dit festival ook een bijzonder aangename plek om met je gezin te vertoeven. De enige voorwaarde is wellicht dat je toch een beetje fan moet zijn van het aanbod rock, punk tot metal.
Kortom, Frietrock is duidelijk een familiefestival. Er heerst een gemoedelijke sfeer, een intieme tot gezapige gezelligheid die je niet al te vaak meer tegen komt. De organisatie heeft alles in het werk gezet om de muziekliefhebber en zijn gezin drie dagen lang te entertainen en verwennen. En slaagt met brio in zijn opzet, ook na al die jaren.
Met dank aan Musika www.musika.be
Organisatie: Frietrock
Het W-Festival is nog relatief nieuw, maar is één van de succesnummers in het Belgische festivallandschap. Door zich te richten op de pop en wave van de jaren ’80 wist het festival op vijf dagen zowat 30.000 fans naar Amougies te lokken. Vooral nostalgische veertigers en vijftigers en een relatief groot aandeel buitenlandse muziekfans (Nederlandse en vooral Duitse) waren afgezakt naar het Waalse dorpje nabij de Kluisberg, aangevuld met heel wat nieuwsgierige locals.
Het W-Festival is in drie jaar tijd explosief gegroeid en de organisatie kent nog wat groeipijnen, maar organisator Erik De Ridder voelt zich niet te beroerd om te leren uit de opmerkingen van de bezoekers. Ook dat is een verademing in het Belgische festivallandschap.
Er waren voor elke festivaldag telkens twee tenten: eentje met de popmuziek van de jaren ’80 en eentje met de obscuurdere ebm en gothic/synth wave. Het viel op dat de bands in de pop-tent weinig gebruik maakten van een backdrop, vooral aandacht hadden voor de vocale prestatie en het publiek charmeerden met pop-covers, terwijl in de andere tent de sfeer belangrijker was, met doorgaans veel rook, een uitgekiende lichtshow en minstens een backdrop of videos op de achtergrond en met meer aandacht voor eigen werk of nauwelijks bekende covers. De pop-acts hadden ook bijna nooit eigen merchandising (T-shirts, petjes, mutsen, CD’s, …) mee, wat de ‘wave-tent-bands’ wel hadden.
Prélude Bauhaus op woensdag 15 augustus 2018 (Philippe Blackmarquis)
Op woensdag was er een ‘vooropening’ van het festival. Peter Murphy en David J van Bauhaus speelden toen een exclusief concert voor de veertigste verjaardag van de band.
Het is een golf, of zelfs een tsunami van new-wave bands en artiesten die dit weekend van 15 augustus op het plein van het W-festival in Amougies trokken. Oordeel zelf: niet minder dan 62 bands of artiesten wisselden elkaar af tijdens de vier dagen van wat het grootste 'dark' festival van het jaar in België, of zelfs in Europa.
Het klopt dat de muziek van de jaren '80 de laatste tijd terug 'in' is geworden en we vinden steeds meer bands die geïnspireerd zijn door synthpop, cold wave of EBM. De organisatoren hadden daarom het goede idee om de 'klassiekers' van de jaren tachtig, zoals Marc Almond (Soft Cell), DAF, Kim Wilde, ABC of Propaganda (onder de naam D: uel) te laten optreden samen met enkele grote namen van de 'darkwave' uit de jaren '90-'00 (Project Pitchfork, Front Line Assembly, Die Krupps) en niet te vergeten de 'jongelingen' zoals bijvoorbeeld She Past Away of Ash Code.
De kers op de taart, het festival is deze woensdagavond open met een uitzonderlijk concert van Peter Murphy, de voormalige zanger van Bauhaus, die dit jaar de 40 jaar van de Engelse groep viert. Tijdens een jubileumtournee wordt Murphy vergezeld door David J. Haskins (David J), de iconische bassist van Bauhaus.
Omdat het concert buiten het festival plaatsvindt en toch 60 EUR kost, zijn alleen de echte fans naar dit event gekomen. Niettemin is de imposante 'Wave'-chapiteau bijna gevuld, wat min of meer overeenkomt met de capaciteit van de AB.
Pro memorie: de wereld heeft Bauhaus ontdekt in 1982, dankzij de clip in het begin van de film ‘The Hunger’. De groep speelde "Bela Lugosi's Dead" achter een hek in een decadente punk party. Opgericht in 1978 in Northampton door Peter Murphy, Daniel Ash, David J en Kevin Haskins, heeft de band tijdens zijn korte carrière de basis gelegd voor een nieuwe muziekstijl, « gothic rock », een mengeling van punk en glam, gecombineerd met de dramatische en donkere aspecten van vampier films van de jaren '30. Nadat de band in '83 uit elkaar ging, vormde Peter Murphy een kortstondige duo (Dali's Car) met Mick Karn, bassist van Japan, maar richtte zich vooral op een solo carrière met wisselend succes. Hij publiceerde acht albums, gekenmerkt van een breed scala van muzikale stijlen. Bauhaus hervormde zich twee keer, ten eerste, in 1998, dan in 2005-2006, voor een tournee, o.a. met Nine Inch Nails, maar ook voor een plaat met nieuwe composities, ‘Go Away White’.
De laatste optredens van Bauhaus in België dateren van 2006 : een zeer goed concert in de Ancienne Belgique, en een teleurstellende prestatie op de Lokerse Feesten, vanwege voor de hand liggende ruzies tussen de bandleden. Dus zijn we echt benieuwd dit concert te bewonen !
Als de charismatische zanger op het podium treedt, wordt hij begeleid door David J, drummer Marc Slutsky en gitarist John Andrews (ook in Nena's band). Gekleed in een lange donkerblauwe kimono en een lang wit shirt staat de look van Murphy in felle contrast met de donkere, gotische stijl waar hij bekend om staat. Bovendien geven een grijze baard en een snor hem het uiterlijk van een patriarch. Het is waar dat hij toch 61 jaar telt...
Maar bij zowel vocale prestaties als houding, is hij nog steeds in topvorm ! De band begint zachtjes met « King volcano », een quasi-akoestische wals uitgevoerd in het donker. Na "Kingdom's Coming" komt de stormachtige "Double Dare". Een nummer gekenmerkt van een gesatureerde, metal bass riff, die doet denken aan Black Sabbath. De bijzonder wilde zangpartijen worden tot in de perfectie door Murphy uitgevoerd.
Later, met "In de Flat Field", krijgt het publiek de eerste gelegenheid om zijn enthousiasme te tonen, en hier en daar zien we al de eerste 'mosh pits'. Murphy gaat dan in minder bekend Bauhaus materiaal als "God In An Alcove", "Boys" en vooral het prachtige "Silent Hedges" .
Dan hebben we recht op de tweede grote hit van de band : de fantastische club killer "She's In Parties", een must in elke 'dark' fuif die de naam waardig is. Op het moment van de break, gaat Murphy naast de drummer staan om de melodica en percussie te spelen: 100% dub-reggae! Demomentum blijft stijgen met een andere hit : « Kick In The Eye ». De bijna funky/disco bass van David J geeft een onweerstaanbare groove en hierop zwaait Murphy elegant.
Maar het is nu tijd voor « Bela Lugosi's Dead », het bekend meesterwerk van 9 minuten, dat wordt beschouwd als het eerste 100% 'gothic' nummer in de rockgeschiedenis. De interpretatie van de muzikanten is gewoon prachtig. Als je de ogen sluit, zou je denken dat Bauhaus uit zijn as herboren is. Het hele publiek zingt in koor met Murphy: 'White on white, translucent black capes, Back on the rack... Bela Lugosi's Dead'...
Vanaf dit moment is het een opeenvolging van juweeltjes als « The Passion of Lovers", waarin Murphy als een derwisj draait. Dan worden we door "Stigmata Martyr" ter plekke gekruisigd, terwijl "Dark Entries" direct tot een pogo in de eerste rijen leidt.
Als eerste encore, zingt Murphy een cover van Dead Can Dance, « Severance », wat de sfeer een beetje doet dalen. Maar het is de perfecte transitie voor het volgend nummer, een van mijn favoriete nummers van Bauhaus, de beklijvende « Hollow Hills ». Deze lange compositie is een staaltje van dark psyche rock, alsof « The End » van Doors door vampiers vertolkt was. In bijna volledige duisternis hoor je het geluid van de bas, somber en bedreigend. Een ander magisch moment, die je kriebels geeft!
Twee covers als explosief moment om eer te bewijzen aan de idolen van Murphy. Eerst "Telegram Sam", van T-Rex en ten slotte "Ziggy Stardust", het Bowie-stuk waaraan de groep een tweede leven had gegeven.
Als we het festivalplein verlaten is het voor iedereen duidelijk dat Murphy in zijn missie volledig geslaagd is. Muzikaal was het perfect en meer nog : de 'godfather of goth' heeft aangetoond dat hij nog steeds vol energie en motivatie is om de zieltogende Bauhaus zo prachtig te doen herleven! Geen twijfel, Peter Murphy is nog steeds de ‘Prins der Duisternis...’.
Op 1 december komt het duo naar de Vooruit in Gent voor een aankondigingsfeestje, waarbij zij ‘In The Flat Field’ van Bauhaus integraal zullen spelen.
(Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse)
dag 1 – donderdag 16 augustus 2018 (Filip Van Der Linden)
Op donderdag beginnen we bij Machiavel. Met hun symfonische progrock zijn ze een beetje een vreemde eend in de bijt op de affiche, maar wel een referentie naar het bekende festival in Amougies van 1969, waar toen Pink Floyd, Ten Years After, Frank Zappa en Captain Beefheart speelden. Machiavel bracht oud en nieuwe werk en kon het meeste bekoren met hun hit “Fly”. De Waalse band paste in het festival op de taalgrens misschien ook in het zorgvuldige evenwicht tussen de twee taalgemeenschappen. Zowel Vlamingen als Walen voelden zich thuis op het W-Festival. Aan bijna elke drank- of eetstand werd je in beide talen geholpen. Dat hebben we nog niet vaak gezien op andere festivals.
Van Machiavel hoppen we naar Roland Gift, de zanger van de Fine Young Cannibals, die op het podium stond in een opmerkelijk wit kleed, wat hem de looks van een gospelpriester gaf. Gift verving op het W-Festival het one-hit-wonder Men Without Hats, maar stond met zijn reeks FYC-hits veel te vroeg op de avond geprogrammeerd, getuige de half lege tent. “Johnny Come Home”, “She Drives Me Crazy”, “Suspicious Minds”, “Good Thing” en “Ever Fallen In Love” passeerden allemaal de revue. Gift is een graag geziene gast op dergelijke retropopevents en in Amougies was meteen duidelijk waarom: hij heeft nog steeds dat herkenbare stemgeluid en kan moeiteloos een publiek entertainen.
Ook in de wave-tent staat daarna een band geprogrammeerd die misschien te vroeg op de avond moet opdraven: A Split Second. De band van Marc Ickx en Peter Bonne is nog steeds heel populair. De tent was goed gevuld en de sfeer zat meteen goed. Het duo trapte af met “Colonial Discharge” en “Rigor Mortis” en kon daarna maar weinig meer verkeerd doen voor het enthousiaste publiek. Er volgden nog meer aangepaste, maar nog steeds herkenbare hits als “Colosseum Crash”, “Backlash”, “On Command”, “Bend My Body Armour” en “Flesh”.
Fransman Axel Bauer was op papier een uitgelezen troef voor het W-Festival. Zijn hit “Cargo (De Nuit)” drong destijds behalve in Wallonië ook tot Vlaanderen door. Bauer had evenwel geen synths mee in Amougies, maar etaleerde zich als gitaarwonder, inclusief een lang uitgesponnen versie van “Crosstown Traffic” van Jimi Hendrix. Het publiek reageerde eerder lauw op al dat gitaargeweld, maar bij “Cargo” waren ze wel allemaal mee.
In de wave-tent was het daarna tijd voor één van de hoogtepunten van de dag. Het Zweedse Covenant is één van de vaandeldragers van de darkwave en deed zijn reputatie alle eer aan. De set was energiek en dansbaar (vleermuis-dansbaar toch). De hoogtepunten waren o.m. “King Of My Domain”, “Bullet” en “Like Tears In Rain”. Net voor het einde zakt de set wat in, maar als als afsluiter “Bring The Light” wordt ingezet, gaat het dak er af.
Midge Ure was bijzonder goed bij stem en opende in Amougies met o.m. een sterke versie van “If I Was”, misschien niet meteen zijn grootste hit, maar toch meteen herkenbaar voor wie over de veertig is en altijd in muziek geïnteresseerd was. Gezien het inmiddels late uur was het waarschijnlijk geen slechte zet van Ure om daar bijna meteen “Vienna” van Ultravox en “Fade To Grey” van Visage achteraan te gooien. Afsluiten deed Ure met “Dancing With Tears In My Eyes”. Ook zijn bij ons minder bekende werk bleef mooi overeind in de set. Midge Ure wordt een beetje miskend, maar verdient zeker zijn hoge plaats op de affiche van het W-Festival.
Daarna was het nog de beurt aan Chameleons Vox, de doorstart van Chameleons, om de wave-tent af te sluiten met een set vol donkere post-punk. Die hadden eigenlijk in de pop-tent kunnen staan, maar daar stond DAF reeds, die misschien beter in de wave-tent hadden gestaan. Het publiek maakte daar alvast geen probleem van. Aan het aantal T-shirts op het festivalterrein te zien was DAF de absolute favoriet van de dag voor het grootste deel van het publiek. Op de tonen van “Der Mussolini” danste Amougies in de regen de nacht tegemoet na een lange, warme dag.
dag 2 – vrijdag 17 augustus 2018 (Filip Van Der Linden)
Dag 2 van het W-Festival opent met Flesh & Fell als openingsact. Een beetje een ondankbare plaats op de affiche (de eendagsbezoekers moeten dan nog volop toekomen), maar leuk dat deze herrezen Belgische band een stek kreeg in Amougies. Ongeveer hetzelfde kan je zeggen van Doganov, Me The Tiger, Altered Images en Monica Jeffries.
We pikken in bij Orphaned Land, een Israëlische metalband. Heeft die zijn stek op een synth/wave-festival? Niet helemaal. Er zitten redelijk wat synths in de melodische heavy metal van Orphaned Land, maar live hebben ze geen keyboards. De tent is niet eens half gevuld voor deze band, maar wie er bij was, ging wel voluit voor een feestje. Om hun plek in het geopolitieke spectrum kracht bij te zetten, nemen ze bij Orphaned Land een Libanese buikdanseres mee op tournee, een met opvallende tatoeages. Dat benadrukt vooral de muzikale armoede van deze band.
We spoelen even door naar het Poolse Echoes Of Yul, dat het publiek probeert te charmeren met iets tussen dark ambient en doom. Ook deze poging om het doelpubliek wat op te rekken blijft steken in nobele bedoelingen, met weinig volk en animo in de tent.
De Brit Peter Godwin komt dan beter tot zijn recht in de pop-tent. Hij brengt daar o.m. “Criminal World”, dat nog gecoverd werd door David Bowie en zijn belangrijkste hit “Images Of Heaven”. Het publiek moet er nog wat in komen, maar de namiddag blijkt perfect getimed voor deze mierzoete synthpop.
De eerste verrassing van deze dag is A Flock Of Seagulls, in de poptent, maar ook geliefd bij de inmiddels vaste bezoekers van de wavetent. Deze Britse band is pas sinds kort weer bij elkaar, maar scoorde uiteraard vooral in de jaren ’80. In Amougies speelden ze jammer genoeg geen “Wishing I Had A Photograph Of You”, maar gelukkig wel “The More You Live, The More You Love”, “Modern Life Is Automatic” en, opgespaard tot het einde, “I Ran”. Deze band weet als geen andere de eighties-vibe te behouden.
Dirk Ivens brengt als Dive als eerste act die dag in de wave-tent een intens totaalspektakel. Ivens staat helemaal alleen op het podium en zingt over een geluidsband, wat bij een aantal festivalbezoekers toch wat wenkbrauwen doet fronsen. Dat de analoge synths ingeruild werden voor digitale en laptops, tot daar aan toe, maar dit lijkt al een beetje op de Soundmixshow. In de tent laten de meesten dat echter niet aan hun hart komen. Er wordt gedanst en gefeest of mensen kijken blij verbaasd de show uit.
In de pop-tent is het vervolgens aan Annabella van het voormalige Bow Wow Wow. Indertijd gestart als een studioproject van de man achter de Sex Pistols, maar de band ging een eigen leven leiden en scoorde enkele hits. Annabella is inmiddels naar eigen zeggen ‘ergens in de veertig’ en vraagt of het publiek het oké vindt dat ze zo kort gerokt is. Ze is dan ook wel heel kort gerokt voor iemand van begin de 50, maar er liepen in Amougies wel vreemdere vogels tussen het publiek. Annabella zet haar set in met “C30 C60 C90” en verderop in de set geeft ze al haar andere hits prijs: “I Want Candy”, “The Man Mountain” en “Do You Wanna Hold Me”. Hoewel deze hitjes inhoudelijk weinig voorstellen, brengt de Britse wel topentertainment. En met behoorlijk wat zelfrelativering in de bindteksten. Ze weet dat ze haar beide handjes mag kussen dat ze nog steeds kan teren op die paar nummers uit de jaren ’80 en ze brengt dan ook met veel trots en begeestering. Alleen haar versie van “These Boots Are Made For Walkin” had ze achterwege mogen laten, maar voor het overige was dit een onverwacht perfecte vooravondshow op het W-Festival.
In de wavetent valt de duisternis met Die Krupps. Deze band effende, samen met o.m. Oomph, de weg voor Rammstein. Maar ligt bij Rammstein de nadruk of de gitaren, dan bij Die Krupps misschien nog net iets meer op de synths. En op het vreemde gietijzeren slaginstrument dat door zanger Jürgen Engler gegeseld wordt. Van bij “The Dawning Of Doom” gaat het dak eraf. Het recept is zowel eenvoudig als geniaal: elektrorock met veel pathos en drama, met veel energie vooral. Hun set leest als een Best Of-album: “Schmutzfabrik”, “Germaniac” dat al jaren niet meer op de setlist stond, het legendarische “Metal Machine Music”, “Robo Sapien”, “To The Tilt”, “Nazis Auf Speed”, …
De zich in het zweet werkende Duitse metaalarbeiders waren een heel contrast met de verfijnd Britse gentlemen van ABC die zich netjes in het pak gehesen hebben voor Amougies. Ze brengen hun hits tot in de perfectie en of ze hits hebben: “The Night You Murdered Love”, “The Look Of Love”, “Poison Arrow”, “All Of My Heart”, “When Smokey Sings”, … wie opgroeide in de jaren ’80 kan ze allemaal meezingen. En dat gebeurde dan ook in de volle tent.
De nacht is het perfecte decor voor de darkwave van Project Pitchfork. Hoewel de band regelmatig van muzikale richting veranderde, klinkt de liveset verrassend eenvormig. Hoogtepunten waren “Timekiller”, “Beholder” en “Ascension”.
Dag 2 werd afgesloten door Kim Wilde. De zangeres stond enkele jaren geleden nog op het podium van de Bierfeesten in Oudenaarde, op een spreekwoordelijke steenworp van Amougies, en wist het publiek toen in te pakken met vooral haar grootste hits uit de jaren ’80. Dat doet ze nog eens vlotjes over op het W-Festival. La Wilde startte met een paar singles die niet zo vastzitten in het collectieve geheugen “Chequered Love” en “Never Trust A Stranger”. U herkent ze meteen als u ze hoort, maar u zal ze nooit uit het blote hoofd opsommen bij de bekendste nummers van Kim Wilde. “Cambodia”, “You Keep Me Hangin’ On” en “You Came” kregen een soort rock-make-over. Afsluiten deed ze met “Kids In America”. Kids waren nochtans de grote afwezigen op het W-Festival, maar wie Kid was in de jaren ’80 en zich nog steeds een beetje Kid voelt, die beleefde een mooie avond en nacht in Amougies.
dag 3 – zaterdag 18 augustus 2018 (Filip Van Der Linden)
Dag 3 van het W-Festival opent met een reeks verdienstelijke mindere goden: Ash Code en Dageist in de wave-tent en Katrina, van Katrina & The Waves, in de pop-tent. De eerste show waar we zelf bij waren, is die van Charcoalcity. We begrijpen het opzet om het doelpubliek wat uit te breiden, maar deze metal/rockformatie kon het publiek maar moeilijk overtuigen. Net als bij Orphaned Land een dag eerder worden de synths er live bij-gemixt en zie je geen keyboards op het podium. Dat is al een moeilijke start om een synth-publiek te overtuigen. De jongens van Charcoalcity deden wat ze konden en speelden een aangename set, maar misschien voor het verkeerde publiek.
Modern English dan in de pop-tent. Man, wat waren die goed. Je weet meteen waar bands als Interpol en Editors de mosterd gehaald hebben. Deze postpunkband is een pak minder bekend dan een Bauhaus, maar moet muzikaal niet voor hen onderdoen. Enig minpuntje in de set was het voortdurende vragen, smeken bijna, van zanger Robbie Grey of het publiek wat enthousiaster kan reageren, meezingen misschien? De brave man beseft daarbij niet dat het pas kort na de middag is, bloedheet, en dat de meeste mensen al drie of vier dagen op de camping slapen. Ze sluiten af met ‘the song that pays all our bills’: “I Melt With You”. Geen song die mooier de tijdsgeest van de jaren ’80 vat dan deze.
De Franse band Nouvelle Vague was een beetje een vreemde eend in de bijt. Deze Fransen brengen hits uit de jaren ’70 en ’80 in een bossa nova-jasje. Op één van hun albums namen ze reeds TC Matic onder handen, maar dat kregen de Belgische fans niet te horen. Wel werd tijdens de soundcheck nog snel “I Melt With You” van Modern English ingestudeerd, zodat Rob Grey aan het eind van de set mocht komen meezingen. Stonden nog op de setlist: “I Just Can’t Get Enough” en “Master & Servant” van Depeche Mode, “Blue Monday” van New Order, “I Wanna Be Sedated” van The Ramones, “Ever Fallen In Love” van de Buzzcocks/Fine Young Cannibals en een heel langgerekte versie van “Too Drunk Too Fuck” van de Dead Kennedys. Opnieuw vermakelijk, maar tegelijk een beetje jammer dat ze hun vaste live-set voor dit festival niet aangepast hebben naar meer synthwave en minder punk.
De Griekse zusjes van Marsheaux brachten vervolgens een hitsige wave/dance-set in de wave-tent. Ze brachten hun lyrics met toch een klein toeristen-Engels-accent, maar vooral met veel overgave en energie. Dit was meer dance dan wave, en de zusjes hadden meer aandacht voor hun dance-moves dan voor de decks waarachter ze plaatsgenomen hadden.
Heaven 17 stond reeds voor de tweede keer op het W-Festival en was daar zo blij mee dat de hele band een T-shirt van de organisatie aangetrokken had om het podium op te stappen. “Facist Groove Thing” zat al vroeg in de set en de band hield er aan om het publiek tussen de nummers door nog wat lessen in muziekgeschiedenis mee te geven. Goed bedoeld, maar wie daar voor het podium stond, is vast al afgestudeerd in Heaven 17-weetjes. Hun cover van David Bowie’s “Let’s Dance” was aardig, maar niet memorabel. In de slotronde brachten ze nog een mooie versie van “Let Me Go”.
The Devil And The Universe is een Oostenrijkse band dat muziek maakt dat ergens tussen neofolk en dark ambient in hangt. Zelf noemen ze het ‘goat wave’. Voor heel wat mensen was dit nieuw en misschien net een brug te ver. Opvallend veel mensen bleven voorbij de PA kijken naar het podium, waar de intensiteit te snijden was en het duo zijn eigen bizarre wereld beleefde. Mooi dat een festivalorganisator risico’s durft nemen.
Limahl maakte met zijn band Kajagoogoo amper één album. In Amougies speelde hij daarvan drie nummers, met als bekendste de hit “Too Shy”. Zijn setlist vulde Limahl aan met zijn ene solo-hit (“The Neverending Story”) en een hele reeks covers van hits uit de jaren ’80 (o.m. “I Just Can’t Get Enough”, “Save A Prayer” van Duran Duran, “It’s My Life” van Talk Talk, …). Vermakelijk, maar ook niet meer dan dat.
Waar heel wat bezoekers van het W-Festival reikhalzend naar uitgekeken hadden was de Turkse neo-new-waveband She Past Away. Het duo (gitaar/zang en laptop) komt ergens uit tussen de Sisters Of Mercy en Echo & The Bunnymen. Opnieuw – typisch voor de wave-tent – tonnen sfeer en emotie, maar (nog) geen meezingmomentje.
Front Line Assembly is één van de grondleggers van de EBM en de Canadezen toonden in Amougies nog eens dat ze nog steeds tot de absolute top in het genre behoren. Hun set was retestrak en meedogenloos dansbaar. Het publiek genoot met volle teugen. Je kan niet elk jaar Front 242 op de affiche van het W-Festival zetten, maar misschien kan je om het jaar afwisselen met Front Line Assembly.
Paul Young bracht – net als Limahl – een set volgestouwd met covers. Met dat verschil dat Young in zijn carrière altijd covers als singles had. Wereldhit “The Love Of The Common People” zat helemaal vooraan in de set en voelde – ondanks dat het nummer gerokken werd tot dik zeven minuten, met uiteraard een meezingmoment – aan als een verplicht nummertje. Dat je na 40 jaar een nummer in een andere versie brengt, is te begrijpen. Dat je een nummer dat je eindeloos veel keren moet spelen, al eens tegen je zin brengt, krijgt verschoning. Maar verderop in de set hield het beeld aan van Paul Young die verveld is tot een gladde performer en crowd-pleaser. We hadden graag verteld dat Young een mooi orgelpunt was van een dag vol verrassingen en bevestigingen, maar laten we zeggen dat vooral de nostalgie-fans hiervan genoten hebben.
dag 4 – zondag 19 augustus 2018 (Wim Guillemyn)
Op dag 4 stond ook heel wat lekkers geprogrammeerd op het festival. Bij aankomst, even na de middag, was het nog erg rustig op de weide. Dat bleef zo tot aan de vooravond.
Helaas moest ik A Slice of Life missen. Die kwamen hun uitstekend debuut ‘Restless’ presenteren. Ik hoorde dat het goed was net als Struggler die na veertig nog niet uitgezongen zijn. Integendeel hun laatste album ‘The Gap’ was ronduit meer dan goed zelfs. Far had afgehaakt waardoor we Lizard Smile aan het werk konden zien. Ook deze hebben een nieuw en uitstekend album (‘Wandering in Mirrors’). Het optreden was goed maar het geluid was niet altijd optimaal waardoor de zang soms minder sterk doorkwam. Jammer voor hen. Animotion en Dole speelden ongeveer op hetzelfde moment. Gelukkig maakte Animotion weinig indruk waardoor we voor Dole kozen. Dole speelde een indrukwekkend concert waardoor we ons afvroegen waarom ze in Vlaanderen nooit meer bekendheid hebben verworven. Ze zijn het meer dan waard.
Door het wegvallen van een band op de synth stage kon Red Zebra iets vroeger aantreden. Red Zebra op de synth stage? Jazeker, maar daar trok niemand zich wat van aan want de tent was helemaal volgelopen voor deze punkers. Er hing een sterke vibe in de tent en Red Zebra hielp die mee groeien door een sterke performance waarbij hun klassiekers aan bod kwamen net als enkele schatplichtige covers: “Agent Orange”, “Winning”. Een eerste hoogtepunt van de dag waar na afloop massaal gescandeerd werd voor een bisnummer. Aanvankelijk kwam Peter Slabbinck zeggen dat ze wel wilden maar niet mochten van de organisatie. Uiteindelijk bezweek de organisatie voor de druk van het publiek en mochten ze nog één nummer spelen: “God is Not a Dj”. Zichtbaar onder de indruk verlieten ze het podium.
Shriekback zag ik maar deels en ik was niet meteen onder de indruk. T was niet slecht maar ook niet wauw. Trisomie 21 was dan stukken beter en relevanter. Na de ontlading van Red Zebra was het contrast wel groot. Maar Trisomie 21 maakt geen éénheidsworst en daarvoor alleen al verdienen ze mijn sympathie. Een genietbaar concert was het.
Marc Almond had ik nog nooit gezien en ik vroeg me dan ook af of ik er goed aan deed om Clan of Xymox voor hem opzij te laten liggen. Clan of Xymox heb ik al talloze keren gezien en kon mij nog moeilijk verrassen dus werd het Marc Almond. Die was nog goed bij stem (en het was wel degelijk live gezongen ook). Hij is een geboren entertainer en eigenlijk heeft hij best veel klassiekers. Hij bracht die allemaal: “Tainted Love”, “Something’s Gotten Hold of my Heart”, “Say Hello Wave Goodbye” (als afsluiter)… Enkel “Tears Runs Rings” bleef achterwege. Een fijn concert.
De zanger van Suicide Commando kwam op met een zwarte puntskap op. De visuals op de achtergrond deden de sfeer nog donkerder worden. We kregen een intens en pittig concert van deze Belgische EBM-band. Ze zijn reeds van in 1986 bezig maar toch klonken ze hier heel hedendaags. Zelf heb ik het meer voor gitaargerichte muziek maar dit concert was echt goed. Het uur was dan ook in een mum voorbij.
D:uel was zo een band waar ik vooraf wat bedenkingen bij had. De zangeressen toeren onder deze naam met het repertoire van Propaganda. Propaganda toert blijkbaar ook nog maar zonder Claudia Brücken. Wie enkel de hits van Propaganda kent zal waarschijnlijk een dubbel gevoel hebben over dit optreden. Want ze zijn altijd meer geweest dan een hit of single band. Luister maar eens naar hun debuut ‘A Secret Wish’. Ze waren op bepaalde nummers vrij eclectisch. Dat vonden we ook terug in het optreden met hier en daar lang uitgesponnen songs (wat wel een beetje de schwung uit het optreden haalde) en de alternatieve versie van “Duel (Eye to Eye)”. De zang was meer dan in orde. Het zorgde voor een goed maar geen onvergetelijk optreden.
Daarna was het de beurt aan Lords of Acid. Ze mochten de wave tent afsluiten. De naam sprak nog steeds boekdelen want het volk was massaal afgezakt voor deze gig. Een nieuwe cd werd onlangs op ons losgelaten (‘Pretty in Kink’). Het optreden was om een aantal redenen niet erg geslaagd. De muziek stond iets te hard, de songs overtuigden niet helemaal, de act met de in lingerie kronkelende danseressen kwam belachelijk over. De zang van Marieke was goed maar het geheel lijkt mij achterhaald.
Wat een verschil vormde Vive La Fête die de synth stage daarna mocht afsluiten. We kregen een wervelend optreden. Els Pynoo was in vorm. Ze zingt trouwens met de jaren beter en beter. Het publiek was zowat vanaf de eerste tonen mee. Ook de nummers uit hun nieuwe album ‘Destination Amour’ werden goed ontvangen. Een geslaagde afsluiter en onbetwist het hoogtepunt van de ganse dag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/w-festival-2018/
Organisatie: W-Festival
bijlage dag 1 – donderdag 16 augustus 2018 (Philippe Blacmarquis – Bernard Dagnies Musiczine.net, site FR)
Het W-Festival (‘W’ staat voor ‘Wave’) ontstond 3 jaar terug en is, zoals de naam al doet vermoeden, gewijd aan new-wave en andere 'dark' muziekgenres : darkwave, EBM, synthpop, cold-wave, enz... De eerste editie vond plaats in Wortegem, met oa Peter Hook, Alphaville en Marc Almond. In 2017 steeg naar een hoger niveau en trok naar de site van de Amougies-luchthaven. Op het programma, drie dagen en de muziek van Front 242, Human League, Anne Clark,... Dit jaar wordt het W-Festival nog groter en spant 4 dagen over (plus een Peter Murphy-concert op woensdag) en beschikt het over twee grote feesttenten op een nieuwe locatie in Mont-de-l'Enclus, juist naast Amougies. Qua lineup is het geen golf, het is een tsunami: met niet minder dan 62 bands of artiesten wordt het « W » gewoon het grootste 'dark' festival van het jaar in België, zelfs in Europa (alleen Wave Gotik Treffen en M'era Luna zijn nog groter).
Het klopt dat de muziek van de jaren '80 de laatste tijd terug 'in' is , en we vinden steeds meer bands die geïnspireerd zijn door synthpop, cold-wave of EBM. De organisatoren hadden daarom het goede idee om de 'klassieke' synthpop van de jaren tachtig, zoals Marc Almond (Soft Cell), Kim Wilde, ABC of Propaganda (onder de naam D:uel) te mixen met grote namen die behoren tot de EBM of de darkwave (DAF, Project Pitchfork, Front Line Assembly, Die Krupps), plus nog een aantal 'jongelingen', zoals She Past Away of Ash Code.
Op de vlakte van het festival ontdekken we de twee feesttenten: de « Synth Scene » die, over het algemeen, de synthpop en new-wave acts van de jaren tachtig herbergt en de « Wave Scene », gewijd aan de darkwave groepen van de jaren '90-'00 en aan nieuwere groepen.
The Christians hebben de eer hebben om op de Synth-scène te beginnen. De Engelsen uit Liverpool zijn vooral bekend voor hun hit "Words", uitgebracht in 1990. Van de oorspronkelijke formatie is er weinig meer over dan Garry Christian, de zanger. Hun soul-achtige synthpop is op punt, maar op dit vroege uur is er niet veel volk voor hen, tot grote ergernis van de zanger...
Na Dark Side Eons, het Poolse electro-darkwave duo, is het de beurt aan The Wedding Present. De uit Leeds afkomstige band, geleid door David Gedge, speelt een postpunk getinte power-pop in de stijl van Buzzcocks, The Fall of Gang of Four. De sfeer is goed en sommige fans staan op de eerste rij om de muzikanten aan te moedigen.
Dan is Roza Parks de eerste Belgische band die op de planken van de Wave Scene verschijnt. De inwoners van Peer, vernoemd naar de beroemde zwarte activist Rosa Parks, bieden wave-shoegaze muziek die doet denken aan Joy Division en Sisters of Mercy. In hun eigen woorden klinkt hun muziek alsof 'Ian Curtis PJ Harvey zou kussen terwijl Foals samen met DAF spelen'. Jammer dat het resultaat niet aan de referenties voldoet ...
Om 15u, eerste verrassing in de programmering: Machiavel. We verlaten de Wave-stijl en breiden de 'scope' uit. Het moet gezegd worden dat Amougies een sterke rocktraditie heeft, aangezien de legendarische editie van 1969 van het 'Amougies Festival' als een 2e Woodstock werd beschouwd. Bezorgd om hulde te brengen aan deze verwantschap (volgend jaar zal de eer nog meer worden ondersteund in de programmering, zo werd me verteld), heeft Eric De Ridder, de baas van W-Fest, een aantal bands geprogrammeerd om de genres een beetje te diversifiëren. Machiavel is er één van. Deze pioniers van Belgische prog-rock en vervolgens bekeerd tot een 'pop fusion'-stijl, ze zijn aanwezig om de beloften na te komen die zij maakten vo'o'r het overlijden, afgelopen januari, van hun zanger Mario Guccio. Het is dus Marc Isaÿe, de drummer (en ook de baas van Classic 21-radio), die de zang live overneemt, naast Roland de Greef op basgitaar, Christophe Pons op gitaar en de uitstekende Hervé Borbé op keyboards.
De band wisselt klassieke progrock-nummers (« Rope Dancer », « After The Crop ») af met popliedjes (« Over The Hill »), en niet te vergeten enkele recente composities, sterk getint met bluesrock. Zoals we vreesden, heeft Marc Ysaÿe noch het vocale commando, noch de 'présence' van Guccio en we vervelen ons een beetje behalve, uiteraard, tijdens de hit "Fly".
Rond 16u begint het festivalterrein langzaam te vullen en het is in een quasi-complete Wave-tent dat Parade Ground met zijn concert begint. Wellicht kent u dit Belgische duo, bestaande uit de broers Jean-Marc en Pierre Pauly. PG was een van de speerpunten van EBM en cold-wave tussen 1981 en 1988.
Op het W-Fest is hun show wederom zeer intens en opwindend. Jean-Marc, die zoals gewoonlijk in zwart pak showt - te groot voor hem -, zingt energiek, soms schreeuwt hij , terwijl Peter van zijn mini-korg naar de microfoon gaat met hyperactieve choreografieën. De muziek is een hypnotiserende, mutante Electro Body Pop, alsof Front 242 zijn DNA met Tears For Fears had gemengd. De setlist bevat vooral klassiekers maar ook vier gloednieuwe nummers ; Een nieuw album is inderdaad 'in the making'. Prachtig concert!
Voor ons is het tijd voor een kleine pauze; Jammer voor Wang Chung (de Britten hebben uiteindelijk maar één echte hit op hun naam staan, "Dancehall Days", uitgebracht in '84) en Roland Gift of Fine Young Cannibals.
Ondertussen, in de Wave-tent, verrukt Pro Patria de fans van 'harsh electro-indus' à la Hocico. Noteer dat dit project door Peter Vercauteren in 1988 werd gevormd en dat ze net de activiteiten heeft hervat na een lange hiatus. Op drums herkennen we Jeremy Venganza (Super Dragon Punch) en op keyboards, Sebmer Blondwülf.
Iets later al één van de headliners van de dag: A Split Second. Deze Belgische groep werd opgericht in '85 door Marc Ickx en Peter Bonne en geniet nog steeds een enorme populariteit in Vlaanderen. De Wave-tent is druk als de eerste tonen van « Colonial Discharge » klinken. Helaas wordt deze uitstekende compositie slechts half gespeeld en de band wisselt in het midden naar een "Rigor Mortis" met newbeat-accenten. Op het podium is alles gericht op Marc Ickx. Zijn look is imposant en zijn houding, wild. Het geluid door een Borg (Bodybeats, Klinik, Juggernauts), is krachtig en precies. Het publiek geniet van de hits zoals "Colosseum Crash", "Backlash" of "On Command". Maar het paroxisme wordt bereikt door "Bend My Body Armor" en vooral "Flesh", het grootste succes van de groep, die volgens het muziekboekje de new-beat deed ontstaan.
Het contrast is bijna surrealistisch : we gaan dan naar de Franse zanger Axel Bauer. Herrinner «Cargo de nuit » ? De Synth-tent is maar half gevuld. Op dit moment is het bijzonder warm op het terrein en de festivalgangers zijn aan het zonnebaden. De zanger stelt desalniettemin kwalitatieve, melodieuze pop-rock voor, perfect gemasterd. De muzikanten zijn erg goed en Bauer blinkt uit in gitaarsolo's. Een beetje te veel, want wanneer hij Jimi Hendrix (« Voodoo Chile ») overneemt, is het eerlijk gezegd 'te veel'. Gelukkig redt hij het dankzij een super-maxi-versie van zijn enige echte hit: "Cargo". Iets waar we close voor zijn « Cargo d'ennui »!
Terug in de Wave-tent voor Covenant, één van de beroemdste darkwave-bands uit de jaren '90-'00. De Zweden hebben een aantal albums uitgebracht die absolute referenties zijn in de stijl 'Futurepop'. Ze bieden een majestueuze en hyperdansbare elektronische sound, gecombineerd met de geïnspireerde zang van Eskil Simonsson en, natuurlijk, die essentiële gotische tint.
Vanavond is Daniel Myer in het spel, een uitstekende zaak omdat deze alomtegenwoordige muzikant (hij maakt deel uit van tal van projecten) een klanktovenaar is. De performance van vanavond is trouw aan de reputatie van Covenant. Het is een opeenvolging van electro-bommen zoals "Like Tears in Rain", "Bullet" of "King of My Domain". Na een stillere sequentie, een beetje te lang, is het de laatste galop met "Bring The Light", in een hallucinerende energieke zangstijl van Daniel Myer, en "Call the Ships To Port".
Mooi concert hoewel sommige te rustige nummers hadden kunnen plaatsmaken voor andere 'killers' zoals "Dead Stars" of "I Stand Alone".
Midge Ure is de volgende artiest op het programma in de Synth-tent. In het begin van zijn carrière nam hij deel aan Slik, Rich Kids en Thin Lizzy maar het is vooral als zanger van Visage en Ultravox (2de avatar) dat hij succes boekte. Vorig jaar publiceerde hij ‘Orchestrated’, een plaat waarin hij enkele nummers uit zijn solocarrière, maar vooral van zijn Ultravox-avontuur opnieuw bewerkt. Er is enorm veel volk als het kwartet op het podium komt en sterk wordt onthaald.
Midge Ure zorgt natuurlijk voor gitaar (elektrisch en soms akoestisch) en zang ; zijn stem heeft niets verloren van zijn pracht. Hij beheerst ze perfect ; en zingt in een meer bombastiche stijl of haalt hoog uit, afhankelijk van de emotionaliteit in de song. Bovendien kan hij rekenen op de uitstekende 'backing vocals' van zijn bassist, wiens lange , dunne baard zeker 20 cm moet meten. De line-up wordt afgesloten met een toetsenist en een drummer.
De set wordt geopend met "Call of the Wild". Het geluid is uitstekend. De originele composities, die meer elektronisch waren, worden hier in een meer organisch gespeeld en nemen een andere dimensie aan. Een gevoel van nostalgie dringt de menigte binnen. Het publiek zingt, danst, klapt (soms op uitnodiging van Midge) op grote klassiekers van Visage zoals "Fade To Grey" en "Vienna", zonder viool, jammer genoeg. Op "The voice", van Ultravox, sluit Midge zich bij de toetsenist aan. Tijdens "Hymn" zingt het publiek het bekende refrein ‘Give us this day all that you showed me / The power and the glory / Til my kingdom comes’ ; en eindellijk speelt de band "If I was" en "Dancing with tears in my eyes", nogmaals het bewijs van Midge Ure’s talent om gave, catchy popnummers te brengen.
Het concert was zeker heel pop-gericht, én wat deed hij het goed! (Bernard Dagnies)
Op het moment dat Chameleons Vox op de Wave Scene komt, begint het te regenen! Mark Burgess, de belangvolle zanger van The Chameleons, definieerde met zijn band uit Manchester een unieke onvergelijkbare psyche-postpunkstijl tussen '81 en '86. In 2009, na een lange onderbreking, namen Burgess en John Lever, z’n right-hand drummer, die jammer genoeg vorige jaar overleed, de fakkel over onder de naam Chameleons Vox. Vanavond werkt de magie weer. Burgess’ persoonlijkheid en vocals raken, en het publiek danst op hits zoals « A Person Isn't Safe Anywhere These Days », « Monkeyland » en vooral "Second Skin", waarschijnlijk één van de beste nummers in de rockgeschiedenis. Burgess en C° leiden ons in hun hypnotiserende , bijna mystieke muziek. Een geweldig concert, versterkt door de beheersing van Kenny KGB (Simi Nah) aan het mengpaneel.
De festivalgangers moeten dan in de modder waden om zich bij de Synth-scène aan te sluiten, waar D.A.F. zijn set al is begonnen. De pioniers van elektronische muziek en EBM zijn top op 'dark' festivals. Vanavond bewijzen Gaby Delgado en Robert Görl nogmaals dat hun muziek bijna 40 jaar later nog steeds zo onweerstaanbaar is. Het is een combinatie tussen de repetitieve ritmische kant van krautrock en Suicide, de kracht van synthetische bas riffs en de bezwerende zang van Delgado (in het Duits of Spaans). "Der Mussolini" en "Sato Sato" overtuigen 100%. Görl gooit zijn snare-shots terwijl Delgado onvermoeibaar op de scène loopt als een bezetene. Het is eenvoudig minimalistisch, het werkt , en het publiek danst en schreeuwt !
Een closing final van deze eerste festivaldag !
(Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/w-festival-2018/
Organisatie: W-Festival
Nederlands 
Français 
