De echte gelukzakken waren diegene die er zowel op vrijdag als op zaterdag bij waren in de AB, want ze werden de tweede dag getrakteerd op vrijwel een volledig andere setlist en waren dus getuige van twee verschillende concerten, allebei even schitterend.
Enkel een handvol songs uit de laatste plaat passeerden twee maal de revue. Wie regelmatig de setlist van verscheidene bands er op nagaat, zal merken dat dit eerder een uitzondering is, de meeste acts kiezen immers steevast iedere avond voor quasi dezelfde setlist met hooguit twee tot drie wijzigingen. Bij Jeff Tweedy, brein van het fantastische Wilco, is dat natuurlijk anders. De luxueuze keuze uit een hele resem prachtsongs is dan ook natuurlijk een eigen verdienste, Tweedy is gewoon een geniale songschrijver die de ene parel na de andere uit zijn mouw schudt. Een mouw die overigens met 8 uitstekende tot ronduit briljante platen reeds goed volgepropt is.
Maar liefst 24 van die pareltjes werden zowel op vrijdag als op zaterdag in de AB geserveerd en wij halen er hier de hoogtepunten uit (voorzover ze dat eigenlijk niet allemaal waren). Een innemend en fenomenaal “Impossible Germany” was voorzien van een wondermooie gitaarsolo van Nels Cline, een briljant musicus die meermaals een hoofdrol opeiste. In een al even krachtig “Handshake drugs” deed hij zijn gitaar innig scheuren en kraken, en wij waren godverdomme stikjaloers op de fans die de dag voordien het almachtige “Spiders” op hun delicatessenbord hadden gekregen, dit moet adembenemend geweest zijn.
Dit was nog eens zo een zeldzaam concert dat aanhoudend bleef boeien van eerste tot laatste minuut (iemand My Morning Jacket gezien eind vorig jaar ? van die strekking).
Wilco speelde ruimschoots twee uren op eenzame hoogte, zoals alleen klasbakken als hen dat kunnen. Een goedgeluimde Jeff Tweedy was hemels in prachtsongs als ondermeer “Jesus, Etc”, “Capitol city” en het wonderlijke “Heavy metal drummer”. Tot aan het laatste van de maar liefst zes bisnummers, de felle rocker “I’m a Wheel”, getuigde Wilco van een bijzondere klasse en een buitengewoon heldere spontaniteit en frisheid.
Deze jongens aan het werk zien is altijd een ware beleving en een opeenvolging van muzikale hoogstandjes en sublieme songs. Reken maar dat we er de volgende keer terug zullen bij zijn.
Welk festival is kandidaat na Leffingeleuren ? Cactus ? Lokeren ? Festival Dranouter? Of …
Organisatie: Live Nation
… Buraka Som Sistema is live een primeur ... Dit moet je meemaken, gezien hebben en ondergaan! Ze zorgden een paar jaar terug met de cd ‘Black Diamond’ voor een verfrissende en vernieuwende wind binnen het danslandschap. Hun muziekstijl ‘kuduro’ genaamd, emigreerde van Angola naar de buitenwijken van Lissabon, is een losgeslagen mix van reggae, dancehall ,ragga, electro, drum’n’bass, house, trance, Brasil en Cariben. We horen hard pompende, opzwepende ritmes, bongo’s en Afrikaanse invloeden op de achtergrond, met onverwachtse wendingen, explosies , rapsalvo’s en een prachtig zangerig Portugees en Engels, broeierig, aanstekelijk, opwindend en … dansbaar .
Ze hebben na talrijke gigs en DJ sets een tweede album klaar ‘Komba’, die toegankelijker klinkt, gladjes met Westerse dance en dubstep , en niet onopgemerkt voorbijging. Het charismatische gezelschap houdt het ritme hoog en spreekt de dansspieren aan. Er is geen nummer te vinden waar je daadwerkelijk rustig bij in de stoel kunt zitten .
Bijgevolg hadden we een energieke, bruisende en uiterst genietbare set van onze Buraka!
Twee percussionisten, een DJ , twee mannelijke MC’s (Kazlaf en Conductor) en de bevallige MC Blaya stonden er garant voor . Hun ‘kuduro’ was geslaagd en won al bij de eerste tunes en beats het publiek . Projecties op het achterplan kleurden de set . “Macumba /Hangover” met het aanstekelijke refrein “Bababa” zette de toon en zweepte de boel op . Een wervelwind die een goed uur later eindigde met het opbouwende “Lol & Pop “, ook al van de recente cd .
De tempowisselingen , de explosies en de rapsalvo’s boeiden; een hoofdrol was weggelegd voor MC Blaya die met haar sensuele danspassen en bewegingen ons in hoge(re) regionen bracht en elan gaf aan de nummers . Wat dan ook gebeurde met nummers als het opbouwende “Eskeleto/ Tiroza”, de aantrekkelijke single “Up all night”, het zwierige “Hypnotised” en het trancy opbouwende “Komba”. Het afro- mindende “Candonga” linkten ze aan Carlos Santana’s “Jingo la be” . Tussenin zaten ook nog een paar oudjes als “Kalemba”, dynamisch door jungleritmes met de meezingbare ‘Wegue wegue’ en de “Sound of kuduro” , die ietwat gepolijster klonk.
Iedereen werd in deze maalstroom meegesleurd, danste en sprong … Wat afkoeling kregen door een waterpistool en in de bis mochten op het broeierige, hitsende “Tira o pé” een 40 jonge deernes het podium op om hun danskunsten te tonen …
Telkens werd Buraka terug geschreeuwd, maar het feestje was over . Vanavond tekenden ze een blijvertje te zijn . De komende zomer kan het uiterst heet zijn in de danstenten met deze Buraka Som Sistema
Organisatie: Agauchedelalune (ism Grand Mix) , Lille/Tourcoing
Casiokids, een 6-koppige Noorse electro- pop band uit Bergen, dat vaak wordt vergeleken met andere Noorse collectieven als The Whitest Boy Alive of Röyksopp, mag het weekend in de Gentse Charlatan feestelijk komen inluiden. Wie dansend de nacht wil ingaan kan zich maar beter hier komen opwarmen.
Voor we de beentjes uitgooien, luisteren we ook eerst even naar Float Fall. Dit jonge Belgische duo maakt gevoelige popsongs met electronica- invloeden, maar op het podium missen ze duidelijk nog wat ervaring en een nodige dosis spontaniteit om het schaars opgekomen publiek voor zich te winnen. Een technisch probleem in het begin van hun set was natuurlijk ook wel een hypotheek op een ‘smooth’ verloop van de verdere set. Laat hen nog maar even verder rijpen. Misschien bloeit er nog wel iets moois uit hun verdere samenwerking.
Intussen is er gelukkig wat meer volk komen opdagen voor de bebaarde ‘casiokinderen’ uit Scandinavië die na een korte UK- tour en passages in Parijs en Amsterdam terugkeren naar het hoge noorden om ginds de aankomende zomerfestivals voor te bereiden. Deze ‘soft vikings’ die eerder al te gast waren in de Bota en op de Gentse feesten zijn met ‘Abenbaaringen Over Aaskammen’ (Moshi Moshi Records) al aan hun derde album toe en hebben ook en hebben ook een tournee met Hot Chip op hun CV staan. Niet mis voor een in het Noors zingend collectief. “Det Haster!” en “Finn Bikkjen!” klinken in hun radioversies eerder gay maar op een podium lijkt de electro-pop toch eerder over te slaan naar een iets stevigere synth- rock dat binnen een live bezetting veel voller en opvallend minder gepolijst klinkt.
Elk nummer wordt live veel breder uitgesponnen dan op plaat, wat de muzikanten de kans geeft te tonen wat ze werkelijk in huis hebben. Ondanks de taalbarrière weten ze iedereen met hun aanstekelijk ritme en meeslepende, dromerige synth- melodieën in beweging te krijgen. De twee vocalisten/multi-instrumentalisten gaan zo op in hun sound dat ze vaak de indruk geven dat ze in een of andere wondere wereld van trollen en kabouters vertoeven. Op het podium zijn ze, zoals ons beloofd werd, één brok energie en bovenal heel getalenteerde musici! Elk bandlid heeft wel eens achter elk instrument plaats genomen.
We kregen vooral werk uit hun laatste twee albums te horen. We menen ook nog “En Vill Hest” en “Olympiske Leker” te herkennen. Toen ze het publiek net uitbundiger aan het dansen kregen, kondigden ze hun laatste nummer aan.
Het heel aanstekelijke “Fot i Hose” werd stevig ingezet en het podium veranderde in een mum van tijd in een wirwar van rondhuppelende artiesten die ook telkens van instrument leken te wisselen in de heel lang uitgesponnen jams. Ook de intussen volgelopen zaal staat in vlam en de toon is gezet voor de verdere avond.
Casiokids is voor mij een ware ‘aabenbaring’ geweest en heeft me in elk opzicht positief verrast. Tijd om verder de benen uit te slaan op de beats van DJ Tone. Het weekend is definitief ingezet.
Organisatie: Democrazy, Gent
De carrière van de in Schotland residerende Noord-Ierse formatie Snow Patrol leek al na twee albums in het slop te zitten wegens gebrek aan publieke aandacht. Een wijziging van platenmaatschappij, een ruimere promotie en het aantrekken van producer Jacknife Lee veroorzaakte evenwel een ommekeer. Hun album ‘Final Straw’ (2003) sloeg via singles als « Spitting Games », « Run » en « Chocolate » deze keer wel aan bij een groter publiek en ook van andere artiesten ontvingen ze menig schouderklopje. Vooral U2 deed een ferme duit in het zakje door hen op enkele plaatsen te laten fungeren als voorprogramma tijdens het Europese luik van de ‘Vertigo’ tournee in 2005 (wat ze overigens ook in 2010 zouden herhalen tijdens de 360° tournee).
In dat kader stonden ze in 2005 ook in het Koning Boudewijnstadion en waar ze op dat moment nog alles uit de kast dienden te halen om op te tornen tegen de omvang van de locatie en het geluid van het binnenstromende publiek, was het toen reeds duidelijk dat dit slechts de voorbode was voor véél meer. En inderdaad, het in 2006 uitgebrachte album ‘Eyes Open’ – opnieuw in een productie van Jacknife Lee en met singles als onder meer « Chasing Cars » en « Shut Your Eyes » - zorgde voor een echte wereldwijde doorbraak en bracht de evolutie van de groep in een stroomversnelling. Van ‘Eyes Open’ gingen er miljoenen exemplaren over de toonbank en hun aanhang zou almaar blijven toenemen. Maar ook op het podium onderging Snow Patrol een metamorfose. Meer en meer groeiden ze uit tot echte publiekstrekkers en tijdens hun passages in Vorst Nationaal, alsook op Pukkelpop en Rock Werchter bezorgden ze menig bezoeker ware kippenvelmomenten.
En ook dit jaar zal daarop geen uitzondering vormen. Niet alleen staan ze komende zomer opnieuw te prijken op de affiche van Rock Werchter en hoeven ze deze keer op de slotdag enkel de Red Hot Chili Peppers achter zich te dulden maar afgelopen woensdag mochten ze hun sterrenstatus al eens komen onderstrepen door in een al maanden uitverkochte Lotto Arena hun eind vorig jaar verschenen plaat ‘Fallen Empires’ concertgewijs te komen voorstellen. En dit deden ze dit met verve.
Tijdens de instrumentale intro, een remix van « Berlin », waarbij op een videomuur een glazen bol transformeerde tot een wereldbol en het woord ‘Antwerp’ verscheen en ook vanaf het openingsnummer van de set, « I’ll Never Let Go », werd meteen duidelijk dat de meer elektronische invloeden die zich reeds etaleerden op « Just Say Yes » (afkomstig van de compilatieplaat ‘Up To Now’ uit 2009) en in nog ruimere op de jongste plaat terug te vinden zijn, ook live een nieuwe elan kunnen geven aan het repertoire en er wat meer speelsheid in brengen. Dit bleek ook bij « Called Out In The Dark » waar electro, pop en rock zich mooi vermengden en bij het rustige « New York » (dat door diverse fans tijdens de signeersessie die eerder de dag plaatsvond in een Antwerpse platenzaak werd aangevraagd en aldus « The Garden Rules » van de setlist verdreef).
Maar het echte buitenbeentje vormde het uitgesponnen « Fallen Empires » dat ingehouden werd opgestart maar door het toevoegen van extra ritmische percussie in combinatie met synthesizer, zich gaandeweg ontpopte tot een elektronische splinterbom waarbij het leek dat Phil en Paul Hartnoll van Orbital stiekem mee aan de knoppen aan het draaien waren. Niet minder dan bijzonder sterk en apart te noemen.
Verder waren natuurlijk nog steeds de vertrouwde elementen aanwezig zoals het afwisselen van enkele uptempo nummers (« Hands Open », « Take Back The City » en « You’re All I Have ») die allen strak en snedig werden gebracht, met rustige en intense fragmenten als daar zijnde het bijzonder sterke « Set The Fire To The Third Bar » waarbij in Antwerpen ditmaal Eva De Roovere geen opwachting maakte maar de gastenrol was weggelegd voor Shauna Tohill (Silhoutte) die ook basgitaar speelde bij het voorprogramma Ram’s Pocket Radio, het eenmansproject van Peter McCauley.
En tenslotte – hoe kan het ook anders – met « This Isn’t Everything You Are » en publiekslievelingen « Chasing Cars » en « Shut Your Eyes » (waarbij het publiek gevraagd werd om van stil naar luid mee te zingen) ontbraken ook de meezingmomenten niet. Voormelde nummers zijn net als « Crack The Shutters » (mooi begeleid door piano aan het begin) perfect op maat van stadions gemaakt en kenmerken zich doordat vanuit een trage intro wordt toegewerkt naar een climax die rijkelijk voorzien is van hemelse melodieën. Hierin is Snow Patrol door zichzelf door de jaren heen te perfectioneren, heer en meester geworden.
Als toegift kwam vooreerst het ontwapende « Lifening » dat door Gary Lightbody op akoestische gitaar werd ingezet louter aangevuld door wat piano en wat aan The Edge verwante subtiele gitaarakkoorden. Door de opbouwende doch sobere structuur was het niet moeilijk om de capaciteit van de Lotto Arena te doen vergeten en het publiek in de waan te laten zich te bevinden in een kleine club. Wat ons betreft een van de absolute hoogtepunten.
Nadien volgde nog het intussen klassieke « Open Your Eyes » en na ongeveer anderhalf uur sloot « Just Say Yes » de set af waarin geeuwmomenten nooit aan de orde waren en nog maar eens onderstreept werd hoeveel hits Snow Patrol al op hun actief hebben. Zo ontbrak ‘‘Spitting Games » zelfs nog.
Snow Patrol is een groep met een hoge aaibaarheidsfactor. Ondanks dat ze uitgegroeid zijn tot een wereldgroep, zal men hen niet snel betrappen op enige kapsones of sterrengedrag. Zowel op als naast het podium blijven ze steeds vriendelijk en eenvoudig. Dit werd ook tijdens hun set in Antwerpen onderstreept. Hoewel Lightbody zich gaandeweg ontwikkeld heeft als zelfzekere frontman die tijdens het optreden het contact met het publiek intens aanhield (dankbetuiging in het Nederlands, posters in ontvangst nemen en/of signeren, op karton neergepende boodschappen als ‘Free Hugs’ beantwoorden) bleef hij lachen met missers als toen hij in alle enthousiasme op een plateau gesprongen was en zich tijdens zijn terugweg richting podium gehinderd zag wegens een te strakke broek of toen hij tijdens « Run » een verkeerde knop had ingedrukt. Ook verloochende hij niet hoe hard ze moeten knokken hebben om als groep te kunnen slagen en daarom droeg hij ook uitdrukkelijk een warm hart toe aan het voorprogramma Ram’s Pocket Radio die met eigen middelen op elk concert dient te zien geraken.
Dit was een prima concert en wie Snow Patrol afdoet als een flauwe versie van Coldplay, gelieve u op 1 juli eerstkomende van het tegendeel te laten overtuigen.
Setlist :
Berlin
I'll Never Let Go , Take Back The City , Hands Open , This Isn't Everything You Are , Run, Crack The Shutters, In the End , Set the Fire To The Third Bar , New York , Shut Your Eyes, Chasing Cars , Chocolate , Called Out In The Dark , Fallen Empires , You're All I Have
Bis : Lifening, Open Your Eyes , Just Say Yes
Organisatie: Live Nation
Met reeds 4 succesvolle albums heeft Kasabian in de UK al stilaan de status van stadiongroep verworven, en met de laatste ‘Velociraptor’ lijkt het nu ook op de rest van het Europese continent wat los te lopen. Wanneer een band uitgroeit tot stadionproporties is dat echter meestal niet bevorderend voor de kwaliteit van de muziek (zie U2, Coldplay en Kings Of Leon), maar bij Kasabian is dat wel even anders.
Op het podium is het er trouwens aan te zien dat ze tot grootse dingen in staat zijn. Het vertouwen zit er duidelijk in en zanger Tom Meighan zit niet verlegen om een paar epische gebaren (nog geen Bono weliswaar), maar het is vooral drijvende kracht en unieke verschijning Sergio Pizzorno die de show steelt. Gitarist Pizzorno is duidelijk de bezieler van deze band, quasi alle songs zijn van zijn hand en ook op het podium laat hij zien dat hij de groep draagt.
Kasabian is, dankzij het succes en de ervaring van het jarenlange toeren, geëvolueerd tot een goed draaiende machine met een live sound die staat als een huis. Bovendien is de bagage van hun vier voortreffelijke platen al voldoende voor een soort van greatest hits, er wordt keurig geput uit alle vier de albums om een knaller van een setlist samen te stellen.
Kasabian kan het zich perfect permitteren om van start te gaan met één van hun prijsbeesten, de prachtige single “Days are forgotten”. Het tempo houden ze hoog met stomende songs als “Shoot the runner”, “Underdog”, “Velociraptor” en “Where did all the love go”, songs die stuk voor stuk in hun live versie boven zichzelf uitstijgen.
Ze zijn er meesters in om hun songs op een podium te voorzien van een spannende opbouw en die voortdurend tot een climax te laten uitgroeien. De set is eigenlijk een opeenvolging van hoogtepunten waaronder ook als aangename verrassing een fantastische nieuwe song die om onbegrijpelijke redenen de laatste plaat niet gehaald heeft (“It should have” beweert Meighan, en gelijk heeft ie).
Met een uitstekend “La fee verte” (het was ons eerder nog niet echt opgevallen, maar dit is een wondermooie song) wordt op een uiterst mooie manier wat gas teruggenomen, met alweer Pizzorno in een hoofdrol. Enkel met “Goodbye kiss” hebben wij een beetje moeite, omdat we het op die laatste plaat ook al een melige tegenvaller vinden, maar het superhete en pompende “Lost souls forever” maakt alles weer goed.
In de extra’s worden de beats en de bassen nog een stuk opgefokt en ontploft Kasabian met uiterst ophitsende mokerversies van “Switchblade Smiles”, “Vlad The Impaler” (een geweldige boost) en “Fire”. Een bisronde om U tegen te zeggen, drie uppercuts na elkaar en we zijn compleet knock out.
Kasabian heeft hier nog niet de status die ze in eigen land hebben, maar geloof ons, het komt. Ook Werchter zal het gevoelen, komende zomer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kasabian-28-02-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
De vier uit de kluiten gewassen heren van The Hickey Underworld, die in 2006 Humo’s Rockrally in de wacht sleepten vóór kleppers als Balthazar en The Black Box Revelation , kwamen in de Gentse Vooruit hun 2de album voorstellen. Drie jaar trokken ze uit om nieuw materiaal op plaat vast te leggen. Die 2de CD kreeg ‘Under The House, I’m Dying’ als titel en bevat elf tracks die deels in dezelfde lijn liggen van het debuut, maar ook durven breder en catch-ier te klinken. Heel benieuwd zijn we of ze met dit nieuw materiaal even veel potten kunnen breken als ze deden bij hun debuut.
Voorafgaand op hun show mochten de meiden van Nightwitches de revue passeren; de zo goed als volledige vrouwelijke Black Sabbath-tributeband kreeg de taak om de met mondjes maat vollopende Balzaal van de Vooruit op te warmen. De vier knappe ladies trokken stevig van leer en vuurden de ene Black Sabbath klassieker na de andere op een dolenthousiast publiek af. Een kleine 40 min lang gaven ze een meer dan stomende set die bij de meeste aanwezigen in goede aarde viel. Afsluiten deden ze met instant klassieker “Paranoid” waarop een ondertussen zo goed als volgelopen zaal volledig uit zijn dak ging! Een ideaal voorsmaakje gezien Ozzy & de zijnen later op Graspop concerteren …
Met rustige en ritmische drumslagen begonnen de mannen van The Hickey Underworld aan hun set, als opener hadden ze gekozen voor “Untitled”, een toepasselijke verwijzing naar hun vorige titelloze plaat. Ze kozen voor een iets poppy sound zonder de typerende schurende stem van frontman Younes Falktah te verwaarlozen. Meteen daarna lieten ze “Whistling” op ons los, een snedige gitaar en pompende drums grepen naar de keel. Moeiteloos deden ze op dit elan verder en werd het overduidelijk dat deze heren er staan, even snedig, rauw en hard als we hen gewoon zijn. Even op adem kwamen ze met het overbekende “Future Words” een nummer waarmee ze in 2010 weken lang op nummer 1 in de Afrekening bleven staan.
Met “Frog” brachten ze een nummer dat we niet van hen gewoon zijn, de typerende schreeuwende zanglijnen maakten plaats voor wat intiem gefluister met een hoog meezing gehalte. Na dit kort intermezzo werden we opnieuw wakker geschud met klassieker “Blond Fire”. En op die manier hoorden we een boeiende afwisseling van pittig gedreven, rammelende en broeierge songs .
Na drie jaar stilte slaagden de heren van The Hickey Underworld er in om een verpletterende indruk achter te laten, en bewezen ze tot de beste Belgische live bands te behoren. Met hun ‘Under The House, I’m Dying’ hebben ze terug een ijzersterk album gemaakt waar de scherpe randjes afgewerkt zijn; het zijn opnieuw beresterke songs waarmee ze ongetwijfeld in de bovenste regionen van de Afrekening zullen vertoeven.
… Iets zegt ons dat dit zal resulteren in veel plat gespeelde festivals. U bent gewaarschuwd, de komende zomer!
Neem gerust een kijkje naar de pics ( van hun optreden in Depot Leuven eerder de week)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-hickey-underworld-23-02-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Wie zijn muziek graag in een vakje voorgeschoteld krijgt mag Het Britse Dry The River gerust een folkband noemen. Al zorgt het metal en punk verleden van de vijf bandleden gelukkig wel voor een originelere uitvoering dan hedendaagse soortgenoten. Veel zinderende, intense gitaarpartijen dus, voorzien van de nodige weidse gebaren en wapperende lange haren (denk aan Band Of Horses en My Morning Jacket). Wie dit Londens vijftal echter (kilo) metershoog boven de rest deed uitstijgen was zanger Peter Liddle. Met een stemgeluid die blonk als het zuiverste goud kwam hij bij wijlen zelfs akelig dicht in de buurt kwam van de nog steeds fel betreurde Jeff Buckley. Het klinkt erg onwaarschijnlijk dat de groepsnaam iets met diens verdrinkingsdood te maken heeft. Toch bleek die ongeëvenaard rauwe, emotionele live sensatie (herinner die memorabele passages op TW!) wel als herboren die avond.
Het debuut album ‘Shallow Bed’ van Dry The River verschijnt pas op 5 maart 2012 (wat meteen een geldig excuus is om nu nog niet met songtitels te kunnen rondstrooien), maar afgaande op hun optreden - inclusief bisnummer - in de uitverkochte, laaiend enthousiaste Botanique lijkt die vrijwel zeker uit te zullen groeien tot een ‘instant classic’ in het genre. Zeker omdat de zanger, blootvoets op een Perzisch tapijtje, zelfs zonder versterking en zonder enige moeite het publiek muisstil aan zijn lippen liet hangen.
Deze band heeft dan ook voor iedereen wat wils in petto: songs die voldoende liefdesperikelen uitademen om tienermeisjes op de eerste rij te laten posteren en een bijzonder kameraadschappelijke, energieke live présence die de jongens best konden pruimen. Er mocht ook gelachen worden. We hebben al meerdere bands opgetogen gehoord over de uitzonderlijke architectuur en akoestiek van de Rotonde, hun idee om er een boom in te laten groeien klonk niet eens onrealistisch.
De vorige Brusselse passages van Dry The River (in mei 2011 tijdens Les Nuits Botaniques samen met o.a. Villagers en in november 2011 in het voorprogramma van The Antlers) waren ons eerlijk gezegd volledig ontgaan. Dat ze afgelopen zomer ook op het Isle of Wright festival met verstomming sloegen , weten we enkel maar van horen zeggen. Maar vanaf vandaag volgen we deze band wel met argusogen en hopen dat hun rivier niet snel opgedroogd raakt.
Organisatie: Botanique, Brussel
LMFAO is de ideale geleider na een stresserende examenperiode , na wekenlang op je boeken gefocust en gekluisterd te zijn, en waarbij je praktisch met niemand contact had. En dan is alles achter de rug en is het … Féééést! Of je hebt wekenlang uitgekeken naar Vakantie … Dan moet het écht niet moeilijk zijn. Alle remmen los! Wie kan je de beste Après- Ski Party bezorgen ? Eén antwoord , De Party Animals van LMFAO ! Fééééstje! Dus. We hoorden het zelfs middenin de set “Waar is da Fééééstje , Hier, LMFAO geeft een Fééééstje”!
In het kader van The Cherrytree Pop Alternative Tour kwam LMFAO naar de AB ! En met hun ‘party rock hits’ als “Party rock anthem” (Black Eyed Peas samplede het nog op hun Rock Werchter tour btw!) en “Sexy and I know it” was het optreden nogal snel uitverkocht . Geen nood , een volgend bruisend en knallend champagnefeest is er in Vorst Nationaal in mei. De champagne knalde en de eerste rijen werden overgegoten op “Champagne showers” .
LMFAO, afkorting voor de internetterm Laughing My Fucking Ass Off, is het duo Redfoo (Stefan Kendal Gordy) en SkyBlu (Skyler Huston Gordy), respectievelijk zoon en kleinzoon van Motown oprichter Berry Gordy. Tja, we fronsten even de wenkbrauwen van die verbondenheid … De tweede werd tijdens de tour uitgeschakeld door een hernia en moest noodgedwongen rusten .
Hun hiphop electro, funkende house en dance omschrijven ze zelf als ‘party rock’, en gaat erin als zoete broodjes. O.m. Black Eyed Peas , Fergie, David Guetta , Beastie Boys, Crookers en Far East Movement (die eerder de avond het publiek opwarmde met hun “Like a G6”) waren te horen in de mallemolen van de DJ.
Net als de leden van de band zelf zagen we rondom ons jonge gasten in een disco’fever’ kledij met gekke, grote fluoriserende zonnebrillen en krullenbollen pruiken. Dit moest hun avond worden …
Het hippe Californische gezelschap vloog er meteen in en wou dat iedereen het naar hun zin had . Fun, pleasure, pret en lekker uit de bol … een DJ, een gitarist , een drummer, een handvol dansers in flashy outfit en MC Redfoo, hitsten het publiek op met mainstream hiphopdance en aanstekelijke tunes. “Are there Party People in da House?” . Jonge meisjes gilden … Glowsticks en allerhande fluoriserende attributen tot zelfs een gigantisch opblaasbare zebra werden toegeworpen. Hun twee partykillers zaten op het eind. Hapklare dansbrokken als “Party rock people”, “Get crazy”, “Lala”, “I shake, I move” en “I’m in Miami bitch” hoorden we, die af en toe een gitaarstuiptrekking hadden; de refreinen werden luidkeels meegezongen . “I’m not a whore” riep Redfoo nog … Niemand maalde om z’n schorre vocals …
… En Puberaal? cocktailzuipen door een trechter, seksisme en onderbroekenlol ( showing Redfoo’s great balls of fire) door allerhande heup- en handbewegingen.
Opwinding en ambiance … LMFAO zette een feesthymne neer , en walste over z’n publiek. Volgende afspraak voor de ‘Party People’ is in mei voorzien . U bent op de hoogte !
Organisatie: Live Nation
De avond werd ingezet door de jonge leeuwen van Get Off My Shoes. Het kwam nogal traag op gang (mede door technische problemen: “fuck, ‘k heb mijn capo in de auto laten liggen! Jos, kunde gij der keer om gaan?”), maar het is hen vergeven. Zolang ze maar heerlijk aanstekelijke nummers uit hun mouw blijven schudden. Zoals bijvoorbeeld afsluiter ‘Ghosts&Villains’ met het moeilijk uit je hoofd te krijgen refrein: “We don’t wanna go to sleep tonight!”
Soms vraagt een mens zich af: “zijn er nog zekerheden, mijnheer?” Jazeker. Hier is er een die als een paal boven water staat: als The Subways spelen, dan gaat het dak eraf. Dit was mijn derde keer en opnieuw was er aan show, energie en sfeer geen gebrek.
Ook al begon het wat moeizaam deze keer. Aan de band lag het zeker niet, zij namen een vliegende start met “Oh Yeah” en “Holiday”, maar het leek erop dat het publiek hier in de charmante turn(?)zaal waar Het Depot zich voorlopig vestigt, niet veel zin had om de benen te strekken. Zanger Billy Lunn gooide het dan maar over een andere boeg. Na een nummer of 7 vroeg hij de fotografen vriendelijk om de echte fans op de eerste rij te laten staan, hij wou de liefde voelen als hij dichter kwam staan en ze hadden inmiddels toch al genoeg foto’s kunnen nemen.
Een meesterzet zo bleek, het was alsof er 2 verschillende publieken waren. Het brave, tamme publiek voor Billy’s verzoek en het uitzinnige publiek erna. Dat het nummer dat volgde hét anthem “We Don’t Need Money To Have A Good Time” was, hielp natuurlijk ook. Ik hoor de ouderen denken: “ha, die gasten hebben zeker nog geen vrouw. Of kinders. Of een huis om af te betalen!” Maar ik verzeker u, het anthem wérkt wel bij mij en mijn uitzinnig meezingende leeftijdsgenoten. Is dat nu jeugdig utopisme? Waarschijnlijk wel.
Wat volgde waren alweer twee klassiekers: “Rock ’n Roll Queen” en “Shake! Shake!”. Het publiek verloor de controle en de eerste stagedivers waren een feit. Een zichtbaar genietende Billy Lunn zong de laatste strofe van “Rock ’n Roll Queen” overigens in het Nederlands, wat door het publiek erg op prijs gesteld werd. Oké, de Nederlandse tekst lag naast hem (“yeben duzon, yeben du-ayniga, yeben zo cool, yeben zo rock ’n roll”), maar hij deed het toch!
Wat vooral opviel was dat er maar liefst 7 nummers uit hun tweede album ‘All Or Nothing’ de setlist haalden, een album dat geproduced werd door de legendarische Butch Vig (Nirvana, Sonic Youth), een invloed die duidelijk te horen was. De set werd afgesloten met de nieuwe single “Kiss Kiss Bang Bang”, de hidden track uit hun eerste: ‘At 1AM’, het aan het publiek opgedraagde (My Best Days Are) “With You” en “Turnaround”. Waarin er ook letterlijk around geturnd werd. Billy en bassiste Charlotte vroegen ‘the biggest circle pit we’ve ever seen in Belgium!’ en als Billy en Charlotte dat vragen, dan krijgen ze dat ook gewoon.
In de bisronde kregen we het akoestische “Lostboy”, wat een ideaal moment bleek om uit te blazen na 3 intensieve kwartieren met gedans, gepogo, gestagedive en gecirclepit. Veel tijd om uit te blazen kregen we niet, het nummer was nauwelijks gedaan of Charlotte Cooper en drummer Josh Morgan stonden alweer op het podium voor de laatste 2 nummers: “Celebrity” en “It’s a Party”. Tijdens dat laatste nummer kregen we de vaste apotheose: een bezwete Billy Lunn nam een aanloop alsof hij in de Olympische finale van het verspringen stond, en sprong het publiek in en deed vervolgens een ‘Eddie Vedder, Pinkpop ‘92’-ke door aan de steunpilaren te gaan hangen en van daar weer in het publiek te duiken. Een publiek dat hem maar al te graag op de handen droeg, letterlijk en figuurlijk.
“We’ll be back in Belgium very soon, see you at Dour Festival!”. In de wetenschap dat het met The Subways altijd prijs is, waarom geen 4de keer? In dat geval: “see you at Dour!”
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-subways-25-02-2012/
Organisatie: Depot, Leuven
Zondag won The Artist en meer bepaald Ludovic Bource een Oscar voor de Beste Original Score (met dank aan een resem Belgische muzikanten). Zaterdag konden we een Oscarwinnaar van dezelfde categorie live aanschouwen in de AB. Randy Newman won het felbegeerde gouden kleinood al tweemaal voor de compositie van ‘main themes’ van Pixar kaskrakers, in 2002 voor ‘I didn’t have you’ (Monsters Inc.) en in 2011 voor ‘We belong together’ (Toy Story 3). Voor Randy Newman, die een eerste plaat uitbracht in 1968, is het componeren van filmmuziek sinds de jaren ’80 een bijna fulltime bezigheid. Maar Newman sprokkelde gedurende veertig jaar ook een heel eigen repertoire bij elkaar, te horen in arrangementsloze productie op ‘The Randy Newman Songbook vol. 1 en vol. 2’ uitgebracht in 2003 en 2011. De promotie van deze laatste, brengt hem – één jaar na zijn vorige tournee – opnieuw naar de AB.
Ik ken Newman vooral van zijn single “Short people” en zijn eervolle vermelding in “Amsterdam” van Kris De Bruyne, dus ik ben benieuwd naar wat de avond brengt. Het eerste wat opvalt wanneer de zanger – licht mankend - over het podium naar zijn instrument schrijdt, is dat Newman niet meer van de jongste is. Hij stond ook niet op de eerste rij toen het charisma werd uitgedeeld, met zijn licht overgewicht, fijne mond en grote, ronde bril op de neus doet hij meer denken aan een lokale manager, dan aan een gerenommeerd singer-songwriter.
Maar de opener “Bad News from Home” laat meteen horen waar het op staat: Newman grijpt je meteen naar de keel met zijn unieke, warme stem en zijn soepele vingerzetting op de grand piano getuigt van een jarenlange ervaring. “Short people” wordt met applaus onthaald en ik heb het gevoel dat er in de zaal nogal wat Amerikanen present zijn die de nummers foutloos kunnen meezingen, zoals “Birmingham”, “Marie” en “It’s money that I love”.
Wat ook opvalt, is dat het de moeite loont om daadwerkelijk naar de teksten te luisteren, wat het publiek ook doet, want deze dienen niet louter als bindmiddel voor de muziek. Randy Newman is een fantastische observator, een verhalenverteller, en hij vertelt zijn verhaal vaak vanuit het perspectief van een derde zoals de ultraconservatieve Amerikaan in “Rednecks”, een slavenhandelaar die Amerika voorstelt als een hemel op aarde in “Sail away”; of hij laat God zelfve aan het woord in het - niet van controverse gespaarde – “God’s song”.
Moeilijk te achterhalen of Randy Newman zich werkelijk amuseert op het podium. Hij is gebekt met dat typische Amerikaanse sarcasme, wat een uitstekende voedingsbodem is voor humoristische bindteksten maar waarachter het gemakkelijk schuilen is. De zaal aan het lachen brengen kan Newman alleszins wel, zo mocht het publiek figureren in een duet in de hilarische “I’m dead (but I don’t know it)”, een knipoog naar zijn eigen leeftijd. Ook veel grappige teksten in “You can leave you’re hat on “ (later gecovered door Joe Cocker en Tom Jones), “Shame “ en “I love L.A.”. In “The World isn’t fair”, brengt hij zelfs Karl Marx in verband met sexy moeders op een oudercontact.
Maar Newman is ook een vlijmscherp maatschappelijke en politiek analist. Zelfs over de situatie in België weet de man af, zo liet hij zich enige tijd geleden ontvallen op zijn blog: “it’s a scrumptious feeling and quite humbling to think that one by his very presence can unite an entire nation as I did in Belgium is a wonderful thing.”
Newman aarzelt niet om zijn mening over politiek of eender andere geschiedkundige gebeurtenis te ventileren in zijn muziek. In de AB passeren o.a. de revue: “The great nations of Europe”, “Political Science” en “Germany before the war”.
Maar als ik werkelijk hoogtepunten moet kiezen uit het twee uur durende concert, met pauze, dan kies ik voor de ballads zoals “Losing you”, “I miss you” en “Same girl”. Het was op deze momenten dat Newman zich met breekbare stem, ontroerende teksten en easy-listening pianospel als een crooner manifesteert en je in de zaal een speld kon horen vallen.
Het is dan gemakkelijk de bedenking te maken dat Randy Newman, met zijn eigen repertoire en zijn fimscores, absoluut thuishoort in de magische muzikale cirkel van Cole Porter en George Gershwin. Een fijne gastheer voor een voortreffelijke zaterdagavond dus.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
‘t Hof Van Commerce van de West-Vlaamse drievuldigheid Kowlier – Buyse en 4T4, hebben na zeven jaar terug de draad opgenomen. De groep was fel gegeerd rond de eeuwwisseling en had met “Dommestik en levrancier”, “Slaet ip min gat”, “Kom mor ip”, “Zonder totetrekkerie” en “Niemand grodder” een handvol toffe meezingbare hits , vermakelijk allemaal door die ‘West-Vloamse’ (Izegemse) raps van de twee MC’s en de toegankelijke sound & beats’n’scratches van draaitafelspecialist 4T4, die een Grandmaster Flash en Beastie Boys in het hart draagt.
t Hof zit weer in de lift , de nieuwe cd ‘Stuntman’ is pas uit en zal een schot in de roos worden. In afwachting van de grotere optredens (Novarock en het clubcircuit (Ancienne Belgique, Vooruit, …)) deden ze enkele try-outs o.m. in CC Nova, Nazareth – Eke .
De jongere generatie houdt er van en vraagt aan grote broer of aan papalief even de oudere cd’s op . Vier hadden ze er al uit nl ‘En In Izzegem’ (’98), ‘Herman’ (99) (die live praktisch niet meer aan bod komt), ‘Rocky 7’ (2002) en ‘Ezoe & Nie Anders’ (2005).
… “En wieder zoagn t oak zittn” … We kunnen zeggen dat t Hof terug op scherp staat en met scherp schiet! Het nieuwe materiaal is goed ingespeeld en de rapsalvo’s volgden op de lekker in het gehoor liggende sound’n’beats van 4T4! De twee MC’s liepen van de ene naar de andere kant en gaven hun songs nog wat meer vaart, sie. Ze mogen er zijn, groovy, zwierig, ontspannend en leuk . En er is ruimte tussenin voor improvisatie, wat de boel nog gezelliger maakt. De singles “wupperbol” en “stuntman” zijn de barometer van de nieuwe plaat. Ze werden verder aangevuld meteen opzwepende “iderjin is goed”, “kletser ip de biln” en de meeslepende “baes” en “wolfizer”.
Natuurlijk ontbraken de hits van vroeger niet in de set , “gisternaevend laete”, “lop mor deure” en “jaloes” vulden aan. Den “dommestik en levrancier”, “kom mor ip” en “zonder totetrekkerie” waren ambiance verzekerd …
… Alsof de laatste veldrit gereden moest worden. t Hof maakte er een beetje een volksfeest van en is klaar om het clubcircuit opnieuw aan te vatten . De mensen van Popallure hadden alvast een succesvolle primeur!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/t-hof-van-commerce-25-02-2012/
Organisatie: VZW Popallure (presenteert Culturesque (muziek, comedy, performance)
Sonar Sounds ft. Hexstatic (presenting Solid Steel) + Dorian Concept -- Zinnenprikkelend
Hexstatic
Vrijdag waren er heel wat krijgers van het fantastische Ninja Tune-label in ons landje. Fuse club in Brussel verwelkomde er DJ Food, DK, King Cannibal en The Qemists voor een Ninja Tune night. Dorian Concept en Hexstatic waren diezelfde avond te gast bij de Cactus Club in het kader van Sonar Sounds, dé clubreeks voor elektronische geluidsfenomenen. DJ Food zagen wij in januari al aan het werk in het Centraal Station van Antwerpen. Nu tijd om een andere prachtlocatie aan te doen. Speciaal voor deze audiovisuele hoogdag brengt Cactus deze topartiesten onder in het Concertgebouw dat toch wat meer mogelijkheden biedt om geluid en beeld optimaal te combineren. Dit leek helemaal geen slechte keuze te zijn, de sound klonk geweldig en de torenhoge visuals hadden een maximale impact.
Vooraleer de grote meneren het podium bestijgen, mochten de ‘locals’ Biaz en VJ Rewind de zaal voorverwarmen. Biaz maakte van de gelegenheid gebruik om zijn album ‘Timetripping’ voor het eerst op een publiek los te laten, aangevuld met op maat gemaakte visuals van VJ Rewind. Sterk debuut zonder meer.
Achter de naam Dorian Concept schuilt de jonge twintiger Oliver Thomas Johnson, een klassiek geschoolde Weense pianist-componist dat tegenwoordig is gehuisvest bij Ninja Tune, één van de meest vooruitstrevende labels op deze aardkloot. Aan zijn rechterzijde VJ Mox, ook gekend voor zijn samenwerking met audiovisuele wizards als Coldcut en Amon Tobin. Vuurwerk verzekerd!
Oliver, enkel gewapend met een mini laptop, mixer en ‘microKorg’ synthesizer haalde in een uur tijd alles uit zijn analoge kas. Het analoge en digitale weet hij met een schizofrene virtuositeit te combineren tot een soort ‘jazztronica, club of zelf intelligente elektro. Geen wonder dat dit supertalent laatst werd uitgenodigd om Flying Lotus te vervoegen op het Brainfeeder-event. Hij bespeelt zijn microKorg als een halve gare, voortdurend spelend met pitch en effecten en hij brengt met zijn enthousiasme moeiteloos zijn publiek voluit aan het dansen. Na zijn performance komen we hem toevallig tegen in de toiletten en hij maakt graag wat tijd om een babbeltje te slaan. Blijkt dat hij in de toekomst graag nog met een full band zou willen werken. Resideren op Ninja Tune is voor hem nog niet gelijk aan het toppunt bereikt hebben. Deze ambitieuze virtuoos staat in ieder geval nog een gouden toekomst te wachten.
Hexstatic is een duo gevormd uit Stuart Warren Hill en Robin Brunson dat al langer vertoeft op Ninja Tune. Vanavond staat alleen Robin op het podium, zonder een VJ aan zijn zijde. Klank en beeld neemt hij volledig zelf voor zijn rekening, gebruik makend van dezelfde technologie als DJ Food om audio en video naadloos in elkaar te laten overvloeien.
Net zoals de organisatie ons beloofde, wordt het een heel eclectische set waarbij hij hip hop, breaks, drum ’n bass, dubstep, garage, … netjes tot een fenomenale audiovisuele set weet te mixen.
Van Beastie boys over White Stripes en Julio Bashmore naar DJ Shadow en Daft Punk. Niet te vergeten ook het sociaal geëngageerde nummer “Timber” (Hexstatic vs Coldcut) in een ware ragga-stijl. Voor het visuele aspect maakt hij gebruik van de originele clips ofwel van puur nostalgische vintagebeelden zoals Bert & Ernie of Mister Spock. Ondanks zijn lak aan wat enthousiasme maakt hij er wel met het grootste gemak een geweldig dansfeest van dat ieder van ons weet in te palmen. Tot slot sluit hij af met “Out In The Streets” van Africa Hitech. Tijd om het feestje verder te zetten in de bar met Nosedrip!
Bedankt Cactus voor alweer een zeer geslaagde avond. Tijd om een Ninja Tune- traditie te installeren in het Concertgebouw, of ben ik iets te hoopvol?
Benieuwd hoe een Hexstatic-sessie eruit ziet. Check dan zeker deze video podcast via onderstaande link.
http://vimeo.com/3543461
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Nederlands 
Français 
